Na Drini ćuprija

**Na Drini ćuprija** je jedan od najpoznatijih romana bosanskohercegovačkog književnika Ive Andrića, a nakon Proklete avlije i jedan od književno dorađenijih, hronoloski prati četiri vijeka zbivanja oko velikog mosta preko rijeke Drine u Višegradu, koji je izgradio veliki vezir Mehmed paša Sokolović, porijeklom iz tih krajeva.

## O autoru 
## Radnja 
Godine 1516. Mehmed paša je, prema vladajućem običaju *devširme* (tur. prikupljanje), kao dječak pravoslavnih roditelja odveden u osmansku vojsku (tadašnje janjičare), prilikom čega je prešao na islam, da bi se kasnije uzdigao ljestvicama vlasti i postao prvi do sultana. Kao moćnik, odlučio je da u rodnom kraju podigne zadužbinu, veliki kameni most na jedanaest lukova. Roman počinje dugim geografskim opisom višegradskog kraja i navođenjem više legendi o nastanku mosta. Jedna od najpoznatijih legendi svakako je priča o blizancima Stoji i Ostoji. Porijeklo legende je u nacionalnom mitu i epskoj viziji svijeta koja je književni ekvivalent toga mita. Legende su po pravilu paralelne, imaju krišćansku i muslimansku verziju. Kraj romana pada u 1914. godinu, kada su trupe austrougarske monarhije, u povlačenju, ozbiljno oštetile most. Sa rušenjem mosta izdiše i Alihodža, jedan od najčešće spominjanih likova, koji simbolizuje kraj starih vremena.

Između početka i kraja romana, izmedju građenja i rušenja mosta, širi se pripovjedački luk dug četiri stotine godina u kojem, u formi vrlo razvijenih epizoda, zapravo, cijelih priča, Andrić niže sudbine višegradskih ljudi, svih vjera.

Most, kao nijemi svjedok, pamti ukrštaj i prividno trpeljivo prožimanje, a ustvari antagonizam različitih kultura, vjera i tradicija i dvije civilizacije, istočne i zapadne. Most je, zapravo, postojana, jedina nepromjenjiva, vječita tačka na kojoj se trenje i komešanje što neminovno porađaju sukobe (na nivou likova i na nivou država) osjeća i vidi jasnije nego drugdje, u gotovo kristalno čistom, opredmećenom obliku.

Roman o mostu, kao i većina drugih Andrićevih romana i pripovjedaka, hrani se historijom Bosne, zemlje razmeđa na kojoj se susreću i miješaju religije i načini života, vode ratovi i međukonfesionalne i političke borbe, i sklapaju kratka i varljiva primirja. Kao zemlja protivrječnosti Bosna ima osobenu kulturu življenja, punu vitalizma, ali i atavizma.

Ljudi koji se, igrom sudbine, zatječu na takvoj pozornici igraju samo kratkotrajne dramske epizode u velikom pozorištu historije.

## Jezik i stil 
Most je integrativna tačka romaneskne naracije i njen glavni simbol. Sve prolazi, samo on ostaje da ukaze na trošnost ljudske sudbine. Most je mjesto dodira historijski verifikovanih ličnosti i bezimenih likova koji su plod piščeve mašte.

Roman *Na Drini ćuprija*, u kojem se uglavnom dosljedno hronološki opisuje svakodnevni život višegradske kasabe, zapravo je "višegradska hronika", pandan *Travničkoj hronici* i *Omer-paši Latasu*, koji je "sarajevska hronika": u okviru tog hronikalnog troknjižja Andrić pripovijeda o "turskim vremenima" u Bosni.

## Likovi 
* Abidaga
* Karamanlija
* Tosun-efendija
* Arifbeg (Misirbaba)
* majstor Antonije
* Husein-efendija
* Šemsibeg Branković
* Radislav
* Jelisije
* Mile
* Milan Glasničan
* Fedun
* Stevan
* Jelenka i Jakov
* Lotika Zellermeier
* Salko Ćorkan
* Paša
* Hadži-Omer
* Alihodža
* Stiković
* Zorka i Zagorka
* Nikola Glasničan
* Ilinka
* Ejub-beg
* Galus
* Celar
* F. Bathijarević
* Rade neimar
* stražar Stevan
* Fata Avdagina
* Nailbeg Hamzić
* Mustajbeg Hamzić

## Također pogledajte 
* Bosanskohercegovačka književnost

Kategorija:Višegrad
Kategorija:Ivo Andrić
Kategorija:Bosanskohercegovačka djela
Kategorija:Bosna i Hercegovina u fikciji
Kategorija:Prvi svjetski rat u fikciji
Kategorija:Knjige iz 1945.