open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Patriotski zakon

**PATRIOTSKI AKT SAD-** a (poznatiji kao **Patriotski zakon** ) bio je značajan akt Kongresa Sjedinjenih Država, koji je potpisao predsjednik George W. Bush. Formalni naziv statuta je Zakon o **ujedinjenju i jačanju Amerike pružanjem odgovarajućih alata potrebnih za presretanje i ometanje terorizma (USA PATRIOT) iz 2001. godine**, a uobičajeni kratki naziv je izmišljena akronim koja je ugrađena u naziv navedeno u statut. 

Patriotski zakon je donesen nakon napada 11. septembra i napada antraksom 2001. godine sa navedenim ciljem dramatičnog pooštravanja američke nacionalne sigurnosti, posebno u vezi sa stranim terorizmom . Generalno, zakon je uključivao tri glavne odredbe:

* proširene mogućnosti nadzora organa za provođenje zakona, uključujući prisluškivanje domaćih i međunarodnih telefona;
* lakšu međuagencijsku komunikaciju kako bi se federalnim agencijama omogućilo da efikasnije koriste sve raspoložive resurse u borbi protiv terorizma; i
* povećane kazne za zločine terorizma i proširena lista aktivnosti koje bi se kvalificirale za optužbe za terorizam.
Kategorija:Članci s videoklipovima
Osanica (rijeka)

**Osanica** je rijeka u istočnoj Bosni i Hercegovini kod Goražda.

## Geografija 
Protječe kroz općine Goražde i Foča. Nastaje spajanjem Trudanjskog potoka i Trševina kod Žilića. 
Ulijeva se u Drinu ispod sela Bogatići, kod mjesta Osanica. Ukupna dužina toka iznosi 16,75 km, s visinskom razlikom 375 m i prosječnim padom 22,5 m/km.

## Mini HE Osanica 4 
Osnovne karakteristike:
* površina slivnog područja: 16,7 km2
* srednji godišnji protok: 0,520 km2
* instalisani protok: 0,7 m3/s
* iskoristivi protok za datu instalaciju: 0,334 m3/s
* stepen likvidnosti: 0,64
* kota gornje vode: 740,48 m
* kota donje vode: 629,33 m
* bruto pad: 111,15 m
* neto pad: 105,0 m
* instalisana snaga postrojenja: 0,63 MW
* moguća godišnja proizvodnja električne energije: 2,5 GW

Na Osanici je predviđena izgradnja pet malih hidroelektrana, od kojih su dvije akumulacijsko-derivacijskog tipa, s ukupnom snagom 3,5 MW i godišnjom proizvodnjom 13,482 MWh.

Kategorija:Rijeke u Bosni i Hercegovini
Richard C. Nash

**General-potpukovnik Richard C. Nash** (rođen 1950.) bio je 30. general-adjutant Nacionalne garde Minesote, koga je na tu poziciju imenovao guverner Minnesote 2010. Nash je ranije služio kao komandant američke vojske i multinacionalnih snaga uključujući 34. Red Bull pješadijske divizije američke vojske, Multi-nacionalnu diviziju-Jug tokom Operacije Iračka sloboda i Multi-nacionalnu brigadu-Sjever (SFOR-14 ) u Bosni i Hercegovini tokom operacije Joint Forge.

Njegove prethodne pozicije uključuju i specijalnog pomoćnika komandanta boraca, komandu za vazdušno-svemirsku odbranu Severne Amerike (NORAD), severnu komandu Sjedinjenih Država i pomoćnika komandanta divizije (manevar) za 34. pešadijsku diviziju u Iraku.

## Obrazovanje 
Nash je diplomirao zdravstvo, biologiju i fizičko vaspitanje na Državnom univerzitetu Minnesota, Mankato 1972. On je također diplomirao Ratni koledž američke vojske i osnovne i napredne kurseve za pješadijske oficire u pješadijskoj školi američke vojske.

## Lična historija 
Rođen u Minnesoti 10. septembra 1950. godine, Nash je svoju civilnu karijeru proveo u menadžmentu građevinarstva, radeći na izvršnim pozicijama u kompanijama Hanson Spancrete Midwest, Maple Grove i Fabcon, Inc. Nash se povukao iz Hanson Spancrete Midwest kao potpredsjednik 2004. kako bi se više posvetio svojim vojnim obavezama.

Kategorija:Rođeni 1950.
Kategorija:Živi ljudi
Bitka kod Winterthura (1799)

**Bitka kod Winterthura** 27. maja 1799. bila je važna akcija između elemenata Dunavske armije i elemenata habsburške vojske, kojom je zapovijedao Friedrich Freiherr von Hotze, tokom rata Druge koalicije, u okiru Francuskih revolucionarnih ratova. Gradić Winterthur udaljen je 18&nbsp;km sjeveroistočno od Züricha, u Švicarskoj. Zbog položaja na raskrsnici sedam puteva, vojska koja je držala grad kontrolisala je pristup većem dijelu Švicarske i punktovima koji prelaze Rajnu u južnu Njemačku. Iako su uključene snage bile male, sposobnost Austrijanaca da izdrže svoj 11-satni napad na francusku liniju rezultirala je konsolidacijom tri austrijske snage na visoravni sjeverno od Züricha, što je dovelo do francuskog poraza nekoliko dana kasnije.

Do sredine maja 1799. Austrijanci su preuzeli kontrolu nad dijelovima Švicarske od Francuza dok su ih snage pod zapovjedništvom Hotzea i grofa Heinricha von Bellegardea potisnule iz Graubindenskih Alpa. Nakon što je porazila Dunavsku armiju Jean-Baptistea Jourdana od 25.000 ljudi u bitkama kod Ostracha i Stockacha, glavna austrijska vojska, pod zapovjedništvom nadvojvode Karla, prešla je Rajnu kod švicarskog grada Schaffhausena i pripremila se za ujedinjenje s vojskama Hotzea i Fridrika Josipa, grofa od Nauendorfa, na ravnicama koje okružuju Zürich.

Francuska Helvetska i Dunavska armija, sada obje pod zapovijedanjem Andréa Masséne, nastojale su spriječiti ovo spajanje. Masséna je poslao Michela Neya i malu mješovitu konjicu i pješadiju iz Züricha da zaustave Hotzeove snage kod Winterthura. Unatoč oštroj borbi, Austrijanci su uspjeli potisnuti Francuze iz gorja oko Winterthura iako su obje strane imale velike gubitke. Nakon što je početkom juna došlo do ujedinjenja habsburških vojski, nadvojvoda Karlo napao je francuske položaje u Zürichu i prisilio Francuze da se povuku preko Limmata.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:1799. u Evropi
Kategorija:Sukobi u 1799.
Kategorija:Austrijske bitke
Kategorija:Francuske bitke
Kategorija:Bitke u Francuskim revolucionarnim ratovima
Kategorija:Bitke u Ratu Druge koalicije
Kategorija:Rat Druge koalicije
Kategorija:Winterthur
Bitka kod Aldenhovena (1793)

U **bici kod Aldenhovena** (1. marta 1793.) habzburška austrijska vojska pod komandom princa Josiasa od Saks-Koburg-Saalfelda napala je republikanske francuske snage pod komandom Rene Josepha de Lanoua. Austrijanci su uspješno prešli rijeku Roer i krenuli u konjički napad predvođen nadvojvodom Karlom, vojvodom od Teschena, koji je razbio Francuze i nanio velike gubitke. Rat prve koalicije dogodio se u blizini Aldenhovena, grada u Sjevernoj Rajni-Vestfaliji, Njemačka, udaljenog oko  55 kilometara zapadno od Kelna.

Nakon pobjede u bici kod Jemappesa 6. novembra 1792., francuska vojska Charlesa Francois Dumourieza osvojila je veći dio austrijske Holandije. Te zime, Dumouriez je pokušao da pregazi Holandsku Republiku, dok je Francisco de Miranda opsjedao Maastricht, pokriven od Lanoueovih trupa duž Roera. Poslane od austrijske vlade da ponovo osvoje Belgiju, trupe Koburga napale su rano ujutro 1. marta i rastjerale Francuze. Bitka kod Neerwindena 18. marta odlučila bi ko je kontrolisao austrijsku Holandiju.

## Bitka 
U odlučujućem napadu, nadvojvoda Charles, vojvoda od Teschena predvodio je *Latour* Dragoon Regiment Nr. 31 i *Esterhazy* Husarski puk br. 32. Lanoue je imao pri ruci 9.000 vojnika u sedam bataljona, šest eskadrila i 12 artiljerijskih oruđa. Francuske jedinice su bile 3. i 4. grenadirski bataljon, *Liješki* bataljon, 14. laki pješadijski bataljon, 2. bataljon *Pariške* nacionalne garde, dva bataljona 29. linijskog pješadijskog puka i 6. i 12. Chasseurs à Cheval . Henri Christian Michel de Stengel bio je jedan od Lanoueovih podređenih. 

Kategorija:Francuske bitke
Kategorija:Koordinate na Wikipodacima
Kategorija:Sukobi u 1793.
Kategorija:1793. u Svetom Rimskom Carstvu*Ukošeni tekst*
Bitka kod Arzobispa

mini|El Puente del Arzobispo

U **bici kod Arzobispa** 8. augusta 1809. dva carska francuska korpusa pod komandom maršala Jean-de-Dieu Soulta pokrenula su jurišni prijelaz rijeke Tejo protiv španskih snaga pod komandom Joséa Maria de la Cueva, 14. vojvode od Alburquerquea. Alburquerqueove trupe su se brzo povukle nakon što su pretrpjele nesrazmjerne gubitke, uključujući 30 artiljerijskih oruđa. El Puente del Arzobispo (Nadbiskupski most) nalazi se na  jugozapadno od Talavera de la Reina, Španija. Akcija se dogodila tokom rata na poluostrvu, dio većeg sukoba poznatog kao Napoleonovi ratovi.

Bitka kod Talavere krajem jula 1809. dovela je do pobjede britanske vojske Arthura Wellesleya i španske vojske Gregorija Garsije de la Kueste nad carskom francuskom vojskom kralja Josepha Bonapartea. Wellesley (uskoro poznat kao Wellington) otkrio je da nije bio u mogućnosti da iskoristi trijumf zbog neuspjeha njegovih logističkih aranžmana. U roku od nekoliko dana, Wellesley je otkrio da Soultova velika francuska vojska pokušava odsjeći njegovu vojsku od Portugala.

U skladu s tim, britanska i španska vojska su se povukle na zapad, za dlaku izbjegavajući presretanje od strane Soultovih snaga. Alburquerqueu je ostavljeno 3.000 konjanika i 5.000 pješaka da drže most Arzobispo. Budući da je njihova pozicija bila tako jaka, Španci su bili uljuljkani u lažni osjećaj sigurnosti. U međuvremenu, francuski oficiri pronašli su i tajno izviđali skriveni brod u blizini mosta. Postigavši taktičko iznenađenje, francuska konjica se bacila preko broda tokom španske *sieste*, praćena pješadijom V korpusa maršala Eduarda Mortijea . Prije nego što je Alburquerque uspio reagirati, njegova konjica je razbijena, a jedan od njegovih pješadijskih bataljona slomljen. Tokom potjere, Soultovi konjanici ne samo da su zaplijenili 16 španskih topova, već su i povratili najmanje 14 od 17 francuskih artiljerijskih oruđa izgubljenih kod Talavere.

## Reference 
Kategorija:Francuske bitke
Bitka kod Castalle

U **bici kod Castalle,** 13. aprila 1813. godine, anglo-špansko-sicilijanske snage kojima je komandovao general-potpukovnik Sir John Murray borile su se protiv francuske vojske, Valensije i Aragona, maršala Louisa Gabriela Sucheta. Murrayeve trupe su uspješno odbile niz francuskih napada na njihovu poziciju na vrhu brda, zbog čega se Suchet povukao. Radnja se odvijala tokom rata na poluostrvu, u sklopu Napoleonovih ratova . Castalla se nalazi 35 kilometara sjevero-sjeverozapadno od Alicantea, Španija.

General Arthur Wellesley, markiz od Wellingtona, želio je spriječiti Sucheta da pojača druge francuske vojske u Španiji. Naredio je Murrayu, čija je vojska bila izgrađena do preko 18.000 savezničkih vojnika, da ostvari ovu svrhu. Murrayjevi manevri su bili neefikasni i naveli su Sucheta da se obruši na svoje snage. Francuski maršal je pao na obližnje španske snage, potukavši ih uz teške gubitke. Suchet se tada fokusirao na slamanje Murraya. Jedan od britanskih brigadira, Frederick Adam, vodio je akciju pozadinske garde 12. aprila, dozvoljavajući Murrayu da dovuče svoju vojsku u zastrašujuću odbrambenu poziciju u blizini Castalle. Dana 13, Sušetovi frontalni napadi su odbijeni uz teške gubitke od strane britanskih trupa pod vodstvom Adama i Johna Mackenziea i španskih trupa koje je predvodio Samuel Ford Whittingham. Francuzi su se povukli i Murray nije nastavio svoju pobjedu.

## Pozadina 
Sam među Napoleonovim maršalima, Suchet je osvojio svoju palicu pobjedama u Španiji.  Ipak, izbjegavao je saradnju sa svojim kolegama francuskim komandantima i ponašao se kao da su provincije Aragon i Valensija njegovo privatno kraljevstvo. Uprkos navedenom, general Arthur Wellesley, markiz Wellington znao je da bi, ako se Suchetove snage umiješaju u bitke u centralnoj i sjevernoj Španiji, stvari mogle krenuti loše po britansku vojsku. Stoga je Wellington zatražio da se amfibijske operacije usmjere na istočnu obalu Španije kako bi Suchetovi ljudi bili okupirani.

Od ljeta 1812. godine, anglo-sicilijanske snage od 8.000, kojima se pridružilo oko 6.000 španskih vojnika sa Menorke, zauzele su luku Alicante na istočnoj obali Španije.  Vojska je često mijenjala generale, ali nije učinila ništa da doprinese anglo-savezničkim ratnim naporima. U februaru 1813. Murray je imenovan da komanduje pojačanim snagama od 18.000 ljudi. 

Kategorija:Francuske bitke
Kategorija:Sukobi u 1813.
Kategorija:1813. u Španiji
Berič

**Berič** je naseljeno mjesto u gradu Goraždu, Bosna i Hercegovina.

## Zanimljivosti 
**Berič** je površinom od (27,9 km2) treća najveća mjesna zajednica u gradu Goraždu poslije Orahovica (38.5 km2) i Osječana (36.5 km2)

## Vanjski linkovi 
* Zvanični sajt grada Goražda
Granica između Češke i Slovačke

mini|250px|Tok granice
**Granica između Češke i Slovačke** međunarodna je granica između spomenutih država, od kojih su obje članice Evropske unije i potpisnice Šengenskog sporazuma, pa je ovo i jedna od unutrašnjih granica u Šengenskoj zoni. Duga je 251,8 km, od čega 71 km čine rijeke.

## Tok 
Granica ima smjer jugozapad – sjeveroistok. Počinje na tromeđi ove dvije zemlje i Austrije, na ušću Thaye u Moravu, između Sekula i Lanžhota, i prati tok Morave uzvodno dok ne dođe između Rohateca i Skalice. Zatim stiže do Bijelih Karpata i doline Sudoměřickog potoka i ide na istok do područja Trenčína, gdje skreće na sjeveroistok. Preko Vlarskog prijevoja i rijeke Vláre dolazi do Liskog prijevoja između mjesta Horní Lideč i Lysá pod Makytou i prolazi kroz planine Javorníky prije nego što se završi u Zapadnim Beskidima, na tromeđi s Poljskom u blizini mjestâ Hrčava i Čierne, odnosno Jablunkovskog prijevoja.

Granične administrativne jedinice jesu Južnomoravski, Zlinski i Moravskošleski kraj u Češkoj te Trnavski, Trenčinski i Žilinski kraj u Slovačkoj.

## Historija 
Granica u suštini odgovara historijskoj granici između Markgrofovije Moravske i Kraljevine Ugarske (Gornja Ugarska), s kratkim potezom prema Donjoj Austriji, blizu ušća Thaye u Moravu, i Šleskoj (ili Austrijskoj Šleskoj) u istočnom dijelu. Današnja granica formirana je 1993. i gotovo je identična prethodnoj granici između češkog i slovačkog dijela Čehoslovačke od 1918. Revizija granice dogovorena je 1996, kada su razmijenjena ukupno 452 hektara, kao i češko naselje U Sabotů (od 1998. Šance, općina Vrbovce) za slovački dio naselja Sidonie (ranije Sidónia, dio grada Brumov-Bylnice). Osim toga, korigovan je tok granice na Moravi tako da sada prati regulisano korito umjesto dosadašnjeg vijugavog toka. Granica je skraćena s 285 na 251,8 km.

## Prijelazi 
### Cestovni 
mini|Granični prijelaz (bez kontrola) na Autoputu D2 kod mjesta Kúty

### Željeznički 
## Galerija 
## Reference 
## Literatura 
* 

Kategorija:Granice Češke
Kategorija:Granice Slovačke
Bitka kod Tarvisa (1797)

desno|mini| André Masséna je odigrao ključnu ulogu u hvatanju Austrijanaca u zamku.|265x265piksel**Bitka kod Tarvisa**  vođena je od 21. do 23. marta 1797. u blizini današnjeg Tarvisia na dalekom sjeveroistoku Italije, oko 12&nbsp;km zapadno-jugozapadno od tromeđe Italije sa Austrijom i Slovenijom, i bila je posljednja bitka prije kraja rata Prve koalicije. U bici su tri divizije vojske Prve Francuske Republike pod komandom Napoleona Bonaparte napale nekoliko kolona habsburške austrijske vojske u povlačenju predvođene nadvojvodom Karlom, vojvodom od Tešena. U tri dana konfuznih borbi, francuske divizije koje su režirali André Masséna, Jean Joseph Guieu i Jean-Mathieu-Philibert Sérurier uspjeli su blokirati prolaz Tarvis i zarobiti 3.500 Austrijanaca predvođenih Adamom Bajalicsom von Bajahazom. Angažman se dogodio tokom rata prve koalicije, koji je bio dio Francuskih revolucionarnih ratova.

Nakon što je Bonaparte zauzeo tvrđavu Mantove početkom februara 1797. godine, očistio je svoj južni bok razbivši vojsku Papske države. Ojačan snagama s rajnskog fronta, Bonaparte je bio odlučan da otjera austrijsku vojsku iz sjeveroistočne Italije. Njegova ofanziva je započela u martu i sastojala se od sekundarne vožnje lijevog krila Barthélemy Catherine Jouberta kroz okrug Tirol i juriša na istok od strane Bonaparteove glavne vojske.

Glavna francuska vojska ubrzo je otjerala nadvojvodine snage u strmoglavo povlačenje dok se Joubert borio s Wilhelmom Lotharom Marijom fon Kerpenom u Tirolu. Charles je pokušao zadržati prolaz Tarvis protiv Francuza slanjem tri kolone pojačanja, ali su pronašli prolaz koji su držale Massénine francuske snage. Dok su se mnoge austrijske trupe borile za izlaz, posljednja kolona je bila zarobljena između tri konvergentne francuske divizije i primorana da se preda. Naknadno napredovanje dovelo je Francuze na 75&nbsp;km glavnog grada Austrije Beča. Sredinom aprila, Bonaparte je predložio i Austrijanci su pristali na primirje u Leobenu. Većina uslova je ratifikovana Ugovorom iz Campo Formia u oktobru 1797. godine, čime je okončan dugi rat.[alt=Painting depicts a clean-shaven man with long hair in a dark blue military uniform with a bright sash around his waist. He holds a sword in his right gloved hand and a flag in his left.|lijevo|mini| [Napoléon Bonaparte|Napoleon Bonaparte|215x215piksel]]
alt=Painting shows a sober-looking curly-haired man in a white military uniform with a red and white sash and a gold collar.|desno|mini| Nadvojvoda Karlo se pokazao nesposobnim da zaustavi Bonaparteovu ofanzivu.|201x201piksel

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* https://www.napoleon-empire.org/en/battles/first-campaign-italy-military-operations.php
* https://www.worldhistory.org/article/2232/battle-of-castiglione/
* https://napoleongames.com/pages/the-first-campaign-1796
* https://repository.lib.fsu.edu/islandora/object/fsu:168100/datastream/PDF/view

Kategorija:Francuske bitke
Kategorija:Austrijske bitke
Kategorija:Sukobi u 1797.
Kategorija:1797. u Italiji
Kategorija:1797. u Habsburškoj Monarhiji
Drugi stogodišnji rat

**Drugi stogodišnji rat** je periodizacija ili termin historijske ere koji neki historičari    koriste za opisivanje niza vojnih sukoba između Velike Britanije i Francuske, koji su se dogodili od približno 1689. (ili neki kažu 1714.) do 1815. godine. Drugi stogodišnji rat je dobio ime po Stogodišnjem ratu, kada je u 14. vijeku počelo rivalstvo između Engleske i Francuske. Čini se da je termin osmislio JR Seeley u svom utjecajnom djelu *The Expansion of England* (1883). 

## Pozadina 
Kao i Stogodišnji rat, ovaj izraz ne opisuje jedan vojni događaj, već trajno opšte stanje rata između dvije glavne zaraćene strane. Upotreba izraza kao sveobuhvatne kategorije ukazuje na međusobnu povezanost svih ratova kao komponenti rivalstva između Francuske i Britanije za svjetsku moć. Bio je to rat između i oko budućnosti kolonijalnih imperija svake države.

Dvije zemlje su ostale stalni antagonisti čak i dok su njihovi nacionalni identiteti prolazili kroz značajnu evoluciju. Velika Britanija nije bila jedinstvena država sve do 1707. godine, prije koje su bile odvojene kraljevine Engleske i Škotske, iako sa zajedničkom krunom i vojnom postavom. 1801. Britanija se ujedinila sa Kraljevinom Irskom u Ujedinjeno Kraljevstvo . U tom periodu Francuska je također bila pod dinastijom Burbona, režimima Francuske revolucije i Prvog carstva.

Različiti ratovi između dvije države tokom 18. vijeka obično su uključivali druge evropske zemlje u velike saveze; osim u ratu Četverostrukog saveza kada ih je povezivala Anglo-francuska alijansa, Francuska i Britanija su se uvijek suprotstavljale jedna drugoj.  Neki od ratova, kao što je Sedmogodišnji rat, smatrani su svjetskim ratovima i uključivali su bitke u rastućim kolonijama u Indiji, Americi i okeanskim brodskim rutama širom svijeta.

## Izvori 
Kategorija:Sukobi u 18. vijeku
Kategorija:Sukobi u 17. vijeku
Kategorija:Ratovi s učešćem Ujedinjenog Kraljevstva
Kategorija:Historiografija po ratovima ili sukobima
Lokalni međuzvjezdani oblak

[mini|207x207piksel| Karta koja prikazuje [Sunce koje se nalazi blizu ruba lokalnog međuzvjezdanog oblaka i Alfa Kentaura udaljenog oko 4 svjetlosne godine u susjednom kompleksu G-Oblaka]]
mini
**Lokalni međuzvjezdani oblak** (**LIC**), poznat i kao **Lokalna pahuljica**, je međuzvjezdani oblak  dugačak otprilike 30 svjetlosnih godina preko kojeg se kreće Sunčev sistem. Nije poznato da li je Sunce ugrađeno u Lokalni međuzvjezdani oblak ili se nalazi u regiji gdje Lokalni međuzvjezdani oblak stupa u interakciju sa susjednim G-Oblakom. 

## Struktura 
Sunčev sistem se nalazi unutar strukture zvane Lokalni mjehur, oblasti niske gustine galaktičke međuzvjezdane materije.  Unutar ove regije nalazi se Lokalni međuzvjezdani oblak (LIC), područje nešto veće gustine vodonika. Procjenjuje se da je Sunčev sistem ušao u LIC u posljednjih 10.000 godina.  Neizvjesno je da li je Sunce još uvijek unutar LIC-a ili je već ušlo u prijelaznu zonu između LIC-a i G oblaka.  Nedavna analiza procjenjuje da će Sunce potpuno izaći iz LIC-a za ne više od 1900 godina. 

Oblak ima temperaturu od oko ,  otprilike istu temperaturu kao i površina Sunca. Međutim, njegov specifični toplotni kapacitet je veoma nizak jer nije baš gust, sa 0,3 atoma po kubnom centimetru. Ovo je manje gusto od prosjeka za međuzvjezdani medij u Mliječnom putu (0,5 atoma po kubnom centimetru), iako je šest puta gušći od plina u vrućem lokalnom mjehuriću niske gustine ( 0,05 atoma po kubnom centimetru) koji okružuje lokalni oblak.  Za poređenje, Zemljina atmosfera na rubu svemira ima oko 1,2    molekula po kubnom centimetru, pada na oko 50 miliona (5,0    ) na 450 kilometara. Kao podgustinu, možda bi bilo poučnije nazvati prazninom nego oblakom.

Oblak teče prema van iz asocijacije Scorpius–Centaurus, zvjezdane asocijacije koja je područje stvaranja zvijezda.,   otprilike okomito na vlastiti smjer Sunca, ako se pretpostavi da je dvodimenzionalno.

2019. istraživači su pronašli međuzvjezdano željezo na Antarktiku koje povezuju s Lokalnim međuzvjezdanim oblakom. 

## Interakcija sa solarnim magnetnim poljem 
Podaci *Voyagera 2* su 2009. godine sugerisali da je magnetna snaga lokalnog međuzvjezdanog medija bila mnogo jača nego što se očekivalo (370 do 550 piko tesla ( pT ), u odnosu na prethodne procjene od 180 do 250 pT). Činjenica da je Lokalni međuzvjezdani oblak jako magnetiziran mogla bi objasniti njegovo dalje postojanje uprkos pritiscima vjetrova koji su na njega iznijeli Lokalni mehur. 

Potencijalni efekti lokalnog međuzvjezdanog oblaka na Zemlju uvelike su umanjeni solarnim vjetrom i magnetnim poljem Sunca.  Ovu interakciju sa heliosferom proučava Interstellar Boundary Explorer (IBEX), NASA-in satelit koji mapira granicu između Sunčevog sistema i međuzvjezdanog prostora.

## Reference
R.U.R.

***R.U.R. - Rossumovi univerzalni roboti*** () jest naučnofantastično djelo češkog pisca Karela Čapeka iz 1920. Predstava je svjetsku premijeru imala 2. januara 1921. u Hradec Královéu;  uveo je riječ "robot" u engleski jezik i naučnu fantastiku u cjelini.  *R.U.R.* je ubrzo postao uticajan nakon objavljivanja.    Do 1923. prevedena je na trideset jezika.  *R.U.R.* je u svoje vrijeme bio uspješan u Evropi i Sjevernoj Americi.  Karela Čapek je kasnije uzeo drugačiji pristup istoj temi u svom romanu *Rat s Njutima* iz 1936. godine, u kojem neljudi postaju klasa sluga u ljudskom društvu. 

## Premisa 
Predstava počinje u fabrici koja proizvodi umjetne ljude, zvane *roboti*, koje su ljudi stvorili od sintetičke organske tvari (Kao živih bića od vještačkog mesa i krvi, a ne mašinerije, koncept robota u predstavi odstupa od ideje o „robotima“ kao neorganskim. Kasnija terminologija bi ih nazvala androidima.). Roboti se mogu zamijeniti za ljude i mogu razmišljati svojom glavom. U početku sretni što rade za ljude, roboti se pobune i uzrokuju izumiranje ljudske rase.

## Likovi 
mini|350x350piksel| Roboti koji provaljuju u tvornicu na kraju III. čina

### Ljudi 
* Harry Domin: Generalni direktor, R.U.R.
* Fabry: Glavni inženjer, R.U.R.
* Dr. Gall: šef fiziološkog odjela, R.U.R.
* Dr. Hellman (Hallemeier): Glavni psiholog
* Jacob Berman (Busman): generalni direktor, R.U.R.
* Alquist: službenik radova, R.U.R.
* Helena Glory: predsjednica Lige čovječanstva, ćerka predsjednika Glorija
* Emma (Nana): Helenina sobarica

### Roboti 
* Marius, muški robot
* Sula, ženski robot
* Radijus, muški robot
* Primus, muški robot
* Helena, ženski robota
* Daemon (Damon), muški robot

## Reference 
Kategorija:Češka književnost
Kategorija:Naučna fantastika
Kategorija:Karel Čapek
Kategorija:Književnost 20. vijeka
Pjesme iz Bosne

**Pjesme iz Bosne** je debitansko muzičko izdanje interpretatorke bosanskohercegovačke sevdalinke Zehre Deović. Objavila ga je 11. decembra 1962. godine u EP izdanju nekadašnja zagrebačka izdavačka kuća Jugoton, a sadrži ukupno četiri pjesme. Započinje sa *"Tebi majko misli lete"* za koju je muziku i aranžman napisao Ismet Alajbegović "Šerbo", a tekst Nikola Škrba. Sjetni tekst u ovoj pjesmi (što je jedna od prepoznatljivih osobina sevdalinke) veoma kvalitetno otpjevala je Zehra Deović uz isto tako kvalitetnu pratnju dueta na harmonikama doajena sevdalinke Ismeta Alajbegovića "Šerbe" i Jovice Petkovića uz pratnju Orkestra Radio Sarajeva. Važno je napomenuti, da je Zehra Deović prije objavljivanja njenog prvog muzičkog snimka pjevala na Radio Sarajevu od 1960. godine i da je kao i svi pjevači u to vrijeme (koji su pjevali na Radio Sarajevu) pohađala dodatne časove pjevanja. Rezultat takve prakse može se čuti već na njenim prvim tonskim snimcima. Osim harmonike, violine i klarineti izvrsno dopunjavaju cjelokupni zvuk u pjesmi. Zanimljiva je i upotreba pizzicato tehnike sviranja na violinama prilikom kratke pauze orkestra u pjesmi tokom instrumentalnog sviranja nakon prvog otpjevanog stiha, dok nakon drugog otpjevanog stiha klarineti preuzimaju vodeću ulogu tokom kratke pauze orkestra u pjesmi. Sve ovo, uz prepoznatljivo pjevanje Zehre Deović daje poseban pečat ovoj pjesmi. Za drugu pjesmu pod nazivom *"Rumen cvijet"*, muziku i tekst napisao je Zaim Imamović. Naredna pjesma je tradicionalna bosanska sevdalinka *"Aj, sinoć meni prođe ašiklija"* gdje su Zehru Deović na harmonikama pratili Ismet Alajbegović "Šerbo" i Jovica Petković.
Zanimljivost vezana za ovu pjesmu je to da je ista pjevačka melodija korištena za kasniju pjesmu Zehre Deović *"Dvije su se vode zavadile"* objavljenu na istoimenom albumu iz 1976. godine. Zadnja pjesma na ovom albumu je *"Haj, jedva čekam da se mrak navuče"* za koju je tekst i muziku napisao Jozo Penava. Pjevačku izvedbu Zehre Deović pratio je Tamburaški orkestar Radio Sarajeva. Ovo raznovrsno muzičko izdanje u kojem su pjevačicu pojedinačno pratili narodni orkestar, tamburaški orkestar, te duet harmonika, spada u red antologijskih ostvarenja bosanske sevdalinke objavljenih u Sarajevu tokom ranih 1960-ih. 

## Muzički primjeri 
* "Tebi majko misli lete"
* "Rumen cvijet"
* "Aj, sinoć meni prođe ašiklija"
* "Haj, jedva čekam da se mrak navuče"

## Izvori 
Kategorija:Albumi Zehre Deović
Kategorija:Singlovi iz 1962.
Kategorija:Sevdalinka
Crkva Lazara Četvorodnevnog (Beč)

**Hram svetog pravednog Lazara Četverorednog na Centralnom groblju** () je hram Bečke i Austrijske eparhije Ruske pravoslavne eparhije, koji se nalazi na ruskom dijelu Centralnog groblja u Beču.

## Historija 
Inicijativu za izgradnju ruskog hrama u Beču dao je protojerej Mihail Raevski, koji je od 1842. do 1884. godine bio župnik crkve bečke ambasade. Odobrenje za gradnju je dobio 1867. godine počeo s prikupljanjem priloga za izgradnju velike kamene, pravoslavne katedrale. Njegova smrt u maju 1884. godine, nije mu dozvolila dočekati ostvarenje njegove ideje. Novca nije mnogo prikupljeno — 22000 rublji, dovoljno samo za mali grobljanski hram.

Otvorenje hrama obavljeno je 8. septembra 1893. na mjestu Središnjeg bečkog groblja namijenjenog za pokop Rusa. Izgrađena je u ruskom stilu po projektu Mihaila Preobraženskog. Graditelj je bio mjesni arhitekta Wagner. Posvećenje hrama održalo se 27. aprila 1895. godine. Hram je bio dodijeljen Katedrali svetog Nikolaja u Beču. pod rukovodstvom Wolfganga Zechetnera, uz privatne donacije iz Rusije. 12. oktobra 2006 godine, mitropolit Smolenski i Kalinjingradski, Kiril (Gundajev), izvršio je veliko posvećenje hrama. smatrao je ovu župu, u kojoj je svake subote slavio liturgiju, malim dijelom opće bečke župe. Ljeti, kada je u katedrali svetog Nikole bilo manje bogoslužja, vjernici su posebno bili pozvani na molitvu u Lazarevsku crkvu. Na Lazarovu subotu, na krsnu svetkovinu hrama, vrši se ophod oko hrama.

## Arhitektura 
Hram je kvadratni jednobrodni s cilindričnim zvonikom i lučnom kupolom, polukružnom apsidom i troslojnim kupolastim grebenima.

## Nopomene 
## Reference
Kategorija:Građevine u Beču
Kategorija:Pravoslavne crkve u Beču
Kategorija:Bečka i Austrijska eparhija
Kategorija:Crkve van granica Rusije RPC
Kategorija:Novoruska arhitektura
Kategorija:Vjerski objekti izgrađeni 1895. godine
Albanske kneževine

**Albanske kneževine** (1371–1479) bio je period u historiji srednjevjekovne Albanije u 14. i 15. vijeku, kada je došlo do naglog intenziviranja državotvorne djelatnosti među etničkim Albancima. U tom periodu na teritoriji savremene Albanije, Epira i dijela Kosova niknulo je nekoliko malih i jedna od druge, nezavisnih država. Od 1191. do 1255, poslije pada Konstantinopolja, u Sjevernoj Albaniji nastala je kneževina Arberija, ali je ona ponovo bila uključena u sastav obnovljene Vizantije, a potom zauzeta Srpskim carstvom. Jačanje albanske državnosti po drugi put objašnjeno je propadanjem Srpskog carstva poslije 1371, iako je još 1350. ona kontrolirala sve albanske zemlje. Grci Paleologi su bili već odavno oslabljeni turskim invazijama, a moć Venecije i križara bila je ograničena samo na obalna područja. Godine 1444. albanske kneževine se prvi put pokušavaju ujediniti. Tada nastaje Leška liga i njen osnovni cilj bio je zaštita, tada hrišćanskih, albanskih zemalja od osmanlijskog osvajanja. Godine 1479. suprostavljanje lige bilo je slomljeno. Cijela Albanija je ušla u sastav Osmanlijskog Carstva.

## Spisak albanskih kneževina 
## Reference 
## Vanjski linkovi 
*
*
Bling-blinge-blinge-bling / Julija

**Bling-blinge-blinge-bling / Julija** je singl ploča Zdravka Čolića, bosanskohercegovačkog i jugoslavenskog pop pjevača. Snimljena je u studiju nekadašnje zagrebačke izdavačke kuće Jugoton, koja ga je i objavila 1973. godine. Muziku i tekst za obje pjesme napisao je Zdenko Runjić, a muzički aranžman Stipica Kalogjera. Naslovnu pjesmu na singl ploči "Bling-blinge-blinge-bling" prvi put je na festivalu Vaš šlager sezone 1973. otpjevao Zdravko Čolić uz pratnju *Revijskog orkestra* Radiotelevizije Sarajevo, pod dirigentskom palicom Ismeta Arnautalića. Ova lagana ljubavna pjesma komponirana je u stilu italijanskih canzona, što se može čuti na samom početku pjesme sa melodijskim uvodom na mandolini kao i u refrenu pjesme.

Na B strani singl ploče je pjesma *"Julija"*, koju je Zdravko Čolić otpjevao uz instrumentalnu pratnju *Zabavnog orkestra*, pod dirigentskom palicom Stipice Kalogjere. Komponirana je u tipičnom pop stilu pogodnom za festivalske nastupe uz prateće pjevače i malo bržem tempu. U obje pjesme Zdravko Čolić pokazao je visoke pjevačke kvalitete, čime je samo potvrdio da je pripadao samom vrhu tadašnje jugoslavenske estradne scene.

## Muzički primjeri 
* "Bling-blinge-blinge-bling"
* "Julija"

## Izvori 
Kategorija:Singlovi Zdravka Čolića
Kategorija:Singlovi iz 1973.
Kategorija:Singlovi u izdanju Jugotona
STX1A

**Sintaksin-1A** jest protein koji je kod ljudi kodiran genom **STX1A** sa hromosoma 7.

## Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je  288 aminokiselina, a molekulska težina  33.023 Da 
 

1020304050
MKDRTQELRTAKDSDDDDDVAVTVDRDRFMDEFFEQVEEIRGFIDKIAEN
VEEVKRKHSAILASPNPDEKTKEELEELMSDIKKTANKVRSKLKSIEQSI
EQEEGLNRSSADLRIRKTQHSTLSRKFVEVMSEYNATQSDYRERCKGRIQ
RQLEITGRTTTSEELEDMLESGNPAIFASGIIMDSSISKQALSEIETRHS
EIIKLENSIRELHDMFMDMAMLVESQGEMIDRIEYNVEHAVDYVERAVSD
TKKAVKYQSKARRKKIMIIICCVILGIVIASTVGGIFA

## Funkcija 
Sinapsne vezikule skladište neurotransmiter koji se oslobađa tokom kalcijem regulisane egzocitoze. Specifičnost oslobađanja neurotransmitera zahteva lokalizaciju sinapsnih vezikula i kalcijskih kanala u aktivnu presinapsnu zonu. Sintaksini funkcionišu u ovom procesu fuzije vezikula.

Sintaksin-1A je član natšprodice sintaksin. Sintaksini su proteini specifični za nervni sistem uključeni u spajanje sinapsnih vezikula sa presinapsnom plazmamembranom. Sintaksini posjeduju jedan C-terminalni transmembranski domen, SNARE (**S**oluble NSF **N**-etilmaleimid-sensitive fuzion protein)-**A**ttachment protein **Re**ceptor) domen (poznat kao H3), i N-terminalni regulatorni domen (Habc). Sintaksini se vezuju za sinaptotagmin na način ovisan o kalciju i stupaju u interakciju sa naponskim zavisnim kalcijevim i kalijevim kanalima preko C-terminalnog H3 domena. Sintaksin-1A je ključni protein u regulaciji ionskih kanala i sinapsnoj egzocitozi.

## Klinički značaj 
Sintaksini služe kao supstrat za botulinumski neurotoksin tipa C, metaloproteazu koja blokira egzocitozu i ima visok afinitet za molekulski kompleks koji uključuje alfa-latrotoksinski receptor koji proizvodi eksplozivnu egzocitozu.

Nivo ekspresije STX1A je u direktnoj korelaciji sa inteligencijom u Williamsovom sindromu.

## Interaktivna mapa puta
## Interakcije 
Pokazalo se da STX1A reaguje sa:

* CPLX1,
* CFTR,
* NAPA,
* RNF40,
* SCNN1G,
* SLC6A1,
* SNAP-25,
* SNAP23,
* STXBP1,
* SYT1
* UNC13B,
* VAMP2, i
* VAMP8.

## Također pogledajte 
* Sintaksin

## Reference
## Dopunska literatura 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Geni na hromosomu 7
Kategorija:Ljudski proteini
Kategorija:Proteomika
HPCAL1

**Hipokalcinoliki protein 1** jest protein koji je kod ljudi kodiran genom **HPCAL1** sa hromosoma 2.

## Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je  193 aminokiseline, a molekulska težina  22.313 Da.
 

1020304050
MGKQNSKLRPEVLQDLRENTEFTDHELQEWYKGFLKDCPTGHLTVDEFKK
IYANFFPYGDASKFAEHVFRTFDTNGDGTIDFREFIIALSVTSRGKLEQK
LKWAFSMYDLDGNGYISRSEMLEIVQAIYKMVSSVMKMPEDESTPEKRTD
KIFRQMDTNNDGKLSLEEFIRGAKSDPSIVRLLQCDPSSASQF

## Funkcija
Protein kodiran ovim genom je član neuron-specifične porodice proteina koji vezuju kalcij u mrežnjači i mozgu. Veoma je sličan ljudskom hipokalcinskom proteinu i skoro identičan hipokalcinu sličnim-1 proteinima pacova i miša. Može biti uključen u kalcij ovisnu regulaciju fosforilacije rodopsina, a  može biti od značaja za neuronsku signalizaciju u centralnom nervnom sistemu. Postoje dvije alternativno prerađene varijante transkripta ovog gena, sa više mjesta poliadenilacija.

## Reference
## Dopunska literatura
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Vanjski linkovi
Kategorija:Geni na hromosomu 2
Kategorija:Ljudski proteini
Kategorija:Proteomika
Kategorija:Proteini sa EF-šakom
Sintaksin

**Sintaksini** su porodica membranski integrisanih Q-SNARE proteina koji učestvuju u egzocitozi.

## Domeni 
Sintaksini posjeduju po jedan C-terminalni transmembranski domen, SNARE domen (poznat kao H3) i N-terminalni regulatorni domen (Habc).
Sintaksin 17 može imati dva transmembranska domena.
* SNARE (H3) domen vezuje se za sinaptobrevin i SNAP-25, formirajući jezgarni SNARE kompleks. Vjeruje se da formiranje ovog stabilnog kompleksa jezgarnog SNARE stvara slobodnu energiju potrebnu za iniciranje fuzije između membrane vezikula i plazmamembrana.
* N-terminalni Habc domen formiran je od tri α-heliksa i kada se kolabira na sopstvenu H3 spiralu formira neaktivnu "zatvorenu" sintaksinsku konformaciju. Vjeruje se da je ova zatvorena konformacija sintaksina stabilizirana vezivanjem Munc-18 (nSec1), iako noviji podaci sugeriraju da se nSec1 može vezati i za druge konformacije sintaksina. "Otvorena" konformacija sintaksina je konformacija koja je kompetentna da se formira u SNARE jezgro kompleksa.

## Funkcija 
*In vitro* sintaksin sam po sebi dovoljan je za pokretanje spontane kalcij-neovisne fuzije sinapsnih vezikula koje sadrže v-SNARE.

Noviji i donekle kontroverzni amperometrijski podaci sugeriraju da transmembranski domen sintaksiina 1A može činiti dio fuzijskih pora egzocitoze.

## Vezivanje 
Sintaksini se vezuju za sinaptotagmin na način ovisan o kalciju i stupaju u interakciju sa naponskim zavisnim kalcijskim i kalijskim kanalima preko C-terminalnog H3 domena. Direktna interakcija sintaksin-kanala je pogodan molekulski mehanizam za blizinu između m fuzije i kapija ulaska Ca2+ tokom depolarizacije presinapsnih aksonskih dugmadi.

Poznato je da se proteini porodice Sec1/Munc18 vezuju za sintaksin i reguliraju sinmtaksinske mehanizme. Munc18-1 se vezuje za sintaksin 1A preko dva različita mjesta koja se nazivaju N-terminal vezivanja i "zatvorena" konformacija koja uključuje i centralni Habc domen i domen jezgarnog SNARE-a. Smatra se da vezivanje Munc18-1 za N-terminal sintaksina-1 olakšava interakciju sintaksina-1 sa drugim SNARE, dok se veruje da je vezivanje za "zatvorenu" konformaciju sintaksina-1 inhibitorno.

Nedavno objavljeni podaci pokazuju da se alternativni spojeni sintaksin 1 (STX1B) kojem nedostaje transmembranski domen lokalizira u jedrima.

## Geni 
Ljudski geni koji kodiraju sintaksinske proteine uključuju:

* STX1A, STX1B, STX2, STX3, STX4, STX5, STX6, STX7, STX8,
* STX10, STX11, STX12,  STX16, STX17, STX18, STX19

## Također pogledajte 
* Tomozin

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Jednoprolazni transmembranski proteini
Sara-Teodora

**Sara-Teodora** () je bila bugarska carica iz vremena Drugog Bugarskog carstva, druga supruga cara Ivana Aleksandra.

## Biografija 
Izvori se slažu, da je Sara bila jevrejskog porijekla i sa svojom porodicom živjela u jevrejskoj četvrti u Tirnovu. Ivan Aleksandar razveo se sa svojom prvom ženom Teodorom Basarab, koja je bila potom prinuđena da se zamonaši, a Sara se preobratila u pravoslavlje, prihvatila ime Teodora i ubrzo postala druga careva supruga. Vjenčali su se 1340. godine, Imali su petero djece: sinove Ivana Šišmana i Ivan Asen; kćeri Kera Tamara, Kera Marija, Desislava Bugarska i Vasilisa.

Nema sumnje o tome da je Teodora odigrala značajnu ulogu u podjeli Bugarske imperije između njenog prvorođenog sina Ivanom Šišmanom i Ivanom Sracimirom, jedinim preživjelim sinom bivše caricе. S obzirom da je Ivan Šišman bio prvi sin Ivana Aleksandra, koji je rođen poslije njegovog dolaska na prijestol, Teodora je smatrala da je on jedini zakonski nasljednik. Ivan Šišman bio je krunisan kao su-imperator sa svojim ocem. Car, Ivan Aleksandar je učinio svog najstarijeg sina despotom Vidina. Poslije smrti Ivana Aleksandra, 1371, Ivan Šišman postao je car, a Ivan Sracimir je proglasio Vidin posebnim kraljevstvom. Odnosi među dvojicom bugarskih imperatora postali su hladni i ostali su takvima, bez obzira na prijeteće invazije Osmanlija.

Datum smrti carice je nepoznat, iako neki istoričari tvrde da je umrla krajem 1380.g.

## Napomene 
## Reference 
Kategorija:Supružnici bugarskih vladara
Kategorija:Ljudi 14. vijeka
Azerbejdžanfilm

**Azerbejdžanfilm** (, ) je filmska kompanija sovjetskom Azerbejdžanu osnovana 1923. godine. To je danas najstarija filmska kompanija u nezavisnom Azerbejdžanu.

Prvi film tog studija bio je "Legenda o Djevojačkoj kuli" (, ) iz 1924. godine.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Službena web stranica Azerbejdžanfilm    
* [Azerbejdžanfilm studio — IMDb(https://bs.wikipedia.org/wiki/IMDb)] 

Kategorija:Filmske studije u Azerbejdžanu
Kategorija:Animacijske studije u Azerbejdžanu
Kategorija:Filmske kompanije u Azerbejdžanu
Kategorija:Filmska umjetnost u Sovjetskom Savezu
Kategorija:Ekonomija Bakua
Kategorija:1920.
STX2

**Sintaksin-2**, znan i kao **epimorfin**, jest protein koji je kod ljudi kodiran genom **STX2** sa hromosoma 12.

## Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je  288 aminokiselina, a molekulska težina  33.341 Da. 
*SNAP23, 
*STXBP1 i 
*sintaksin vezujućim proteinom 3.

## Reference 
## Dopunska literatura 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjski linkovi
Kategorija:Geni na hromosomu 12
Kategorija:Ljudski proteini
Kategorija:Proteomika
Vijeće Ujedinjenih nacija za ljudska prava

mini|Soba za ljudska prava i Alijansa civilizacije je prostorija za sastanke Vijeća za ljudska prava Ujedinjenih nacija. Smještena je u Palati nacija u Ženevi.|305x305piksel
Vijeće **Ujedinjenih nacija za ljudska prava (UNHRC)** jest tijelo Ujedinjenih nacija čija je misija promocija i zaštita ljudskih prava širom svijeta. Vijeće ima 47 članova, koji se biraju na periodični trogodišnji mandat po principu regionalnih grupa. Sjedište Vijeća je u Uredu Ujedinjenih naroda u Ženevi, u Švicarskoj.

Vijeće istražuje navode o kršenju ljudskih prava u državama članicama Ujedinjenih naroda i bavi se tematskim pitanjima ljudskih prava kao što su sloboda udruživanja i okupljanja, sloboda izražavanja, sloboda vjerovanja i vjeroispovijesti, prava žena, LGBTQ+ prava, i prava rasnih i etničkih manjina.

Vijeće je osnovala Generalna skupština Ujedinjenih nacija 15. marta 2006. kako bi zamijenilo Komisiju Ujedinjenih nacija za ljudska prava (UNCHR, ovdje CHR). Vijeće blisko sarađuje s Uredom visokog komesara za ljudska prava (OHCHR) i koristi "posebne procedure" Ujedinjenih nacija. Često je oštro kritikovano zbog uključivanja zemalja članica u kojima je zabilježeno kršenje ljudskih prava.

## Struktura 
Članovi Generalne skupštine Ujedinjenih nacija biraju članove koji zauzimaju 47 mjesta u Vijeću za ljudska prava. Mandat svakog mjesta je tri godine i nijedan član ne može zauzimati mjesto duže od dva uzastopna mandata.

### Sjednice 
UNHRC održava redovne sjednice tri puta godišnje: u martu, junu i septembru. UNHRC može u bilo kojem trenutku odlučiti da održi posebnu sjednicu za rješavanje slučajeva kršenja ljudskih prava, a na zahtjev trećine država članica. Do maja 2020. održano je 28 posebnih sjednica.

Sjedišta su raspoređena po sljedećem principu: Proces suspenzije zahtjeva dvotrećinsku većinu glasova Generalne skupštine. U rezoluciji kojom se osniva UNHRC navodi se da "prilikom izbora članova Vijeća, države članice uzimaju u obzir doprinos kandidata u promicanju i zaštiti ljudskih prava kao i njihova data dobrovoljna obećanja i obaveze", te da će se "članovi izabrani u Vijeće pridržavati najviših standarda u promociji i zaštiti ljudskih prava". Libiji je članstvo vraćeno 18. novembra 2011. Također, 7. aprila 2022. na 11. vanrednoj posebnoj sjednici Generalne skupštine Rusiju je suspendovana iz Vijeća zbog grubih i sistematskih kršenja ljudskih prava počinjenih tokom invazije na Ukrajinu 2022. Zamjenik ambasadora Genadij Kuzmin rekao je da se Rusija povukla iz Vijeća ranije tokom dana u očekivanju glasanja. Rusija je prva članica Vijeća sigurnosti UN-a koja je uklonjena iz bilo kojeg tijela Ujedinjenih nacija.

## Bilješke 
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Zvanična stranica      

Kategorija:Organi Ujedinjenih nacija
Kategorija:Organizacije osnovane 2006.
Kategorija:Međunarodne organizacije
The Best of Zdravko Čolić (2008)

***The Best of Zdravko Čolić (2008)*** je 8. po redu kompilacijski album Zdravka Čolića. Beogradska izdavačka kuća PGP RTS objavila ga je u dvostrukom CD izdanju 2008. godine. Album sadrži 39 pjesama, koje predstavljaju pregled nekih od njegovih značajnijih radova snimljenih tokom njegove dugogodišnje pjevačke karijere. Većina pjesama na ovom kompilacijskom albumu napisana je u pop stilu uz nekoliko balada, što je omogućilo Zdravku Čoliću veliku slušanost na radiju i televiziji, te dobru prodaju njegovih ploča u bivšoj Jugoslaviji. *"The Best of Zdravko Čolić (2008)"* objavljen je dvije godine nakon studijskog albuma pod nazivom *Zavičaj*. 

## Spisak pjesama 
CD 1
# Jedna zima s Kristinom 	5:28
# Gori Vatra 	            2:56
# Zvao sam je Emili     	3:39
# Živiš u oblacima 	3:57
# Glavo luda 	3:23
# Vagabund 	3:55
# April u Beogradu 	4:08
# Ljubav je samo riječ 	3:47
# Loše vino 	2:56
# Pjevam danju, pjevam noću 	4:00
# Pisaću joj pisma duga 	3:27
# Zbog tebe 	3:54
# Pusti, pusti modu 	3:43
# Jedina 	3:24
# Produži dalje 	3:16
# Zagrli me 	3:52
# Pjesmo moja 	6:17
# Prava stvar 	2:57
# Mađarica 	3:00
# Malo pojačaj radio 	3:06
# Zbogom Ivana 	2:54

CD 2
# Ti si mi u krvi 	4:57
# Stanica Podlugovi 	4:25
# Ti možeš sve, al' jedno ne 	4:35
# Šta mi radiš 	3:44
# Ruška 	3:42
# Čija je ono zvijezda 	3:12
# Čaje šukarije 	5:09
# Čini ti se grmi 	4:12
# Ajde, ajde Jasmina 	2:58
# Okano 	3:57
# E draga, draga 	4:31
# Rijeka suza i na njoj lađa 	3:56
# Kad bi moja bila 	5:29
# Noć mi te duguje 	4:54
# Svadbarskim sokakom 	5:04
# Moja draga 	4:51
# Zločin i kazna 	4:11
# Mangupska 	3:53 

## Izvori 
Kategorija:Albumi Zdravka Čolića
Kategorija:Albumi iz 2008.
Bue Shpata

180px|mini|Grb albanske plemićke porodice Bue Shpata
[180px|mini|desno|[Jakub Bue Shpata je bio jedan od posljednjih potomaka porodice Bue Shpata]]
**Bue Shpata** (ponegdje i Bua Spata) (, ) je bila albanska plemićka porodica. Najstariji pisani izvori koji spominju ovi porodicu su iz 1304. godine. Za vrijeme vladavine srpskog cara Stefana Uroša IV Dušana (1346–1355) je Bue Shpata ostvarila veliku moć i slavu. Nikola Bue Shpata je od 1345-1349. bio provestitor srpskih careva. Njegov sin Pjetër I bio je vladar Delvina, Angelokastrona i Epirske Despotovine. Najpriznatiji potomak ove loze bio je Gjin Bua Shpata. Od 1358. godine bio je despot Angelokastron i Acheloosa, a nakon 1375. godine vladao je i Artom i Nafpaktosom. Pjetër II je sa Skenderbegom se u Leškoj ligi borio protiv Osmanlija. Kasniji potomci su u drugoj polovini 15. vijeka prodali svoja manja imanja u današnjoj Grčkoj i Albaniji, Mletačkoj Republici, a neki su postali osmanlijski vazali.

## Literatura 
*
*
*
*
*
*

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Genealogija porodice Bue Shpata 

Kategorija:Bue Shpata
Kategorija:Albanske plemićke porodice
CNBC Arabiya

mini|Sjedište CNBC Arabije
mini|Logo CNBC Arabije
**CNBC Arabiya** (arapski: *CNBC عر*بية) je arapski besplatni televizijski kanal. Pokriva regionalne i međunarodne poslove iz arapske ekonomske perspektive.

Dnevni program CNBC Arabiya sadrži sažetak poslovnih vijesti iz regije, uključujući sažetak regionalne berze, regionalne korporativne vijesti, vijesti o ženama u biznisu, vijesti o zelenim poslovima i ličnim finansijama. Takođe uključuje razvoj događaja iz Evrope i Amerike, koncentrišući se na to kako oni utiču na Bliski istok.

To je jedini kanal fokusiran na poslovanje koji isporučuje podatke o regionalnom tržištu uživo na tržištu Bliskog istoka, pružajući i ticker i analitičko izvještavanje. Kanal također nudi interaktivnu web stranicu na cnbcarabia.com.

## Reference
Spacetoon TV

**Spacetoon TV** (arapski: *سبيستون*) je arapski besplatni televizijski kanal koji je specijaliziran za animaciju i dječje programe. Počeo je da se emituje 15. marta 2000. godine, a sedište mu je u Dubaiju, UAE sa kancelarijama u Rijadu. Kanal je namijenjen djeci od 4 godine i više i namijenjen je porodici. Njegov kasnonoćni blok Space Power iadults.ted na tinejdžere i mlade odrasle. Spacetoon Go

Kompanija Spacetoon je imala dva sada nepostojeća kanala u arapskom svijetu, osim glavnog i dalje postojećeg Spacetoon kanala: Space Power TV i Spacetoon English i aplikaciju za video na zahtjev pod nazivom Spacetoon Go.

Glavni indonežanski kanal počeo je da se emituje 23. marta 2005. u Džakarti, kasnije je postao NET. a njegovo emitovanje ostaje na satelitskoj televiziji. Trenutno postoje tri Spacetoon kanala u Indoneziji, Spacetoon, Space Shopping i Spacetoon Plus. U Indiji, Spacetoon India postoji kao kompanija za izdavanje dozvola, ali ne kao poseban TV kanal. U Južnoj Koreji, Spacetoon je lansiran 2005. godine, ali je od tada zatvoren. Spacetoon se emituje u 22 zemlje i ima publiku od preko 130 miliona gledalaca.

## Reference
TNN (gen)

**Tenascin N** jest protein koji je kod ljudi kodiran genom **TNN** sa hromosoma 1.

## Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 1.299 aminokiselina, a molekulska težina  144 034 Da.
 

1020304050
MSLQEMFRFPMGLLLGSVLLVASAPATLEPPGCSNKEQQVTVSHTYKIDV
PKSALVQVDADPQPLSDDGASLLALGEAREEQNIIFRHNIRLQTPQKDCE
LAGSVQDLLARVKKLEEEMVEMKEQCSAQRCCQGVTDLSRHCSGHGTFSL
ETCSCHCEEGREGPACERLACPGACSGHGRCVDGRCLCHEPYVGADCGYP
ACPENCSGHGECVRGVCQCHEDFMSEDCSEKRCPGDCSGHGFCDTGECYC
EEGFTGLDCAQVVTPQGLQLLKNTEDSLLVSWEPSSQVDHYLLSYYPLGK
ELSGKQIQVPKEQHSYEILGLLPGTKYIVTLRNVKNEVSSSPQHLLATTD
LAVLGTAWVTDETENSLDVEWENPSTEVDYYKLRYGPMTGQEVAEVTVPK
SSDPKSRYDITGLHPGTEYKITVVPMRGELEGKPILLNGRTEIDSPTNVV
TDRVTEDTATVSWDPVQAVIDKYVVRYTSADGDTKEMAVHKDESSTVLTG
LKPGEAYKVYVWAERGNQGSKKADTNALTEIDSPANLVTDRVTENTATIS
WDPVQATIDKYVVRYTSADDQETREVLVGKEQSSTVLTGLRPGVEYTVHV
WAQKGDRESKKADTNAPTDIDSPKNLVTDRVTENMATVSWDPVQAAIDKY
VVRYTSAGGETREVPVGKEQSSTVLTGLRPGMEYMVHVWAQKGDQESKKA
DTKAQTDIDSPQNLVTDRVTENMATVSWDPVRATIDRYVVRYTSAKDGET
REVPVGKEQSSTVLTGLRPGVEYTVHVWAQKGAQESKKADTKAQTDIDSP
QNLVTDWVTENTATVSWDPVQATIDRYVVHYTSANGETREVPVGKEQSST
VLTGLRPGMEYTVHVWAQKGNQESKKADTKAQTEIDGPKNLVTDWVTENM
ATVSWDPVQATIDKYMVRYTSADGETREVPVGKEHSSTVLTGLRPGMEYM
VHVWAQKGAQESKKADTKAQTELDPPRNLRPSAVTQSGGILTWTPPSAQI
HGYILTYQFPDGTVKEMQLGREDQRFALQGLEQGATYPVSLVAFKGGRRS
RNVSTTLSTVGARFPHPSDCSQVQQNSNAASGLYTIYLHGDASRPLQVYC
DMETDGGGWIVFQRRNTGQLDFFKRWRSYVEGFGDPMKEFWLGLDKLHNL
TTGTPARYEVRVDLQTANESAYAIYDFFQVASSKERYKLTVGKYRGTAGD
ALTYHNGWKFTTFDRDNDIALSNCALTHHGGWWYKNCHLANPNGRYGETK
HSEGVNWEPWKGHEFSIPYVELKIRPHGYSREPVLGRKKRTLRGRLRTF

## Refrerence 
## Dopunska literatura
*   

## Vanjski linkovi
Kategorija:Geni na hromosomu 1
Kategorija:Ljudski proteini
Kategorija:Proteomika
Kategorija:Nekarakterizirani proteini