Genski proizvod

**Genski proizvod** (genski produkt) je biohemijski materijal, bilo RNK ili protein, koji nastaje iz ekspresije gena. Mjerenje količine genskog produkta se ponekad koristi za zaključivanje o tome koliko je gen aktivan. Abnormalne količine genskog produkta mogu biti u korelaciji sa alelima koji uzrokuju bolesti, kao što je prekomjerna aktivnost onkogena, koji mogu izazvati kancer.
Gen se definiše kao "nasljedna jedinica DNK koja je potrebna za proizvodnju funkcionalnog proizvoda". Regulatorni elementi uključuju:
* Promotorska regija
* TATA-kutija
* Polijadenilacijske sekvence
* Pojačivači
Ovi elementi djeluju u kombinaciji sa otvorenim okvirom čitanja, kako bi stvorili funkcionalni proizvod. Ovaj proizvod se može transkribovati i biti funkcionalan kao RNK ili se prevodi iz iRNK u protein da bi bio funkcionalan u ćeliji.

## RNK proizvodi
[frame|Transkripcija DNK u RNK korištenjem proteina [RNK- polimeraza II|RNK- polimeraze II.]]
RNK molekule koji ne kodiraju nijedan protein i dalje održavaju funkciju u ćeliji. Funkcija RNK zavisi od njene klasifikacije. Ove uloge uključuju:
* pomaganje sinteze proteina 
* kataliziranje reakcija
* regulaciju različitih procesa.
Sintezu proteina potpomažu funkcionalne molekule RNK kao što su **tRNK**, koja pomaže u dodavanju ispravne aminokiseline polipeptidnom lancu tokom translacije, **rRNK**, glavne komponente ribosoma (koja vodi sintezu proteina), kao i **iRNK** koja nosi upute za stvaranje proteinskog produkta. Ove miRNK djeluju tako što se vežu za komplementarnu ciljnu sekvencu iRNK. kako bi spriječile translaciju. Kratka interferirajuća RNK (**siRNK**) također djeluje negativnom regulacijom transkripcije. Ove molekule siRNK djeluju u kompleksu za utišavanje induciranom RNK (RISC) tokom interferencije RNK, vezivanjem za ciljnu sekvencu DNK kako bi spriječile transkripciju specifične iRNK. Ova stabilna savijanja predstavljaju sekundarnu strukturu. Posebna kombinacija primarne i sekundarne strukture formira tercijarnu strukturu polipeptida. Proteini također mogu funkcionirati kao enzimi, povećavajući brzinu različitih biohemijskih reakcija i pretvarajući supstrate u produkte. Produkti se mogu modificirati vezivanjem grupa poput fosfata putem enzima za specifične aminokiseline u primarnoj sekvenci.

## Genetički kod
Godine 1941., američki genetičar George Beadle i biohemičar Edward Tatum su, na osnovu svog proučavanja mutanata gljivice *Neurospora sitophila*, predložili da geni kontrolišu specifične biohemijske reakcije.Sugerirali su da funkcionisanje organizma zavisi od integrisanog sistema hemijskih reakcija koje na neki način kontrolišu geni. Dalje su istakli da je "sasvim održivo pretpostaviti da ovi geni, koji su i sami dio sistema, kontrolišu ili regulišu specifične reakcije u sistemu bilo direktno djelujući kao enzimi ili određujući specifičnost enzima." Ovaj način razmišljanja doveo je do "hipoteze o jednom genu i jednom enzimu".
U retrospektivnom članku, Beadle je raspravljao o statusu hipoteze o jednom genu i jednom enzimu 10 godina nakon što je predložena. Beadle je komentarisao sastanak biologa na simpozijumu u Cold Spring Harboru 1951. godine. Napomenuo je: "Imam utisak da se broj onih čija je vjera u jedan gen i jedan enzim ostala čvrsta mogao nabrojati na prste jedne ruke – sa još nekoliko preostalih prstiju." Međutim, početkom 1960-ih, koncept da bazna sekvenca DNK gena određuje aminokiselinsku sekvencu proteina postao je dobro utemeljen na osnovu brojnih eksperimenata. Naprimjer, eksperiment Cricka, Brennera, Barnetta i Watts-Tobina 1961. godine pokazao je da je svaka aminokiselina u proteinu kodirana odgovarajućom sekvencom od tri baze u DNK, koja se naziva kodon. Ubrzo nakon toga, određene su specifične dodjele kodona za svaku aminokiselinu.

## Reference 
Kategorija:Ekspresija gena