Imunogenetika

**Imnogenetika** (lat. *immunitas* = otpornost, neprijemčivost + genetika) jeste nauka u kojoj se preklapaju i interaktivno povezuju imunologija i genetika. Primjena imunoloških metoda i spoznaja u genetičkim studijama omogućava detekciju individualne varijacije (u poznatim sistemima krvnih grupa i iproteinskih alotipova, npr.), a primjena genetičkih metoda i dostignuća rezultira informativnim podacima za proučavanje imunoloških fenomena.

Imunogenetika istovremeno pripada i imunološkoj i genetičkoj znanosti. Blisko se veže i prožima sa fundamentalnim biološkim i biomedicinskim znanostima, primarno sa molekularnom biologijom, biohemijom i fiziologijom (osobito sa serologijom – njenim specijalnim područjem).

Osnovni pojmovnig imunogenetike također obuhvata slijedeće definicije.
*Imunogena* je svaka supstanca koja uzrokuje imuni odgovor. Generalno gledano, najmoćniji imunogeni su strani proteini i glikoproteini, a imunogenost je sposobnost pobuđivanja imunog odgovora. 
     
**Imuna supstanca* je citoplazmatski faktor produciran u lizogenim bakterijama a koji ih štiti od infekcije bakteriofagima istog tipa kao što su njihovi profagi i istovremeno onemogućava vegetativne replikacije pomenutih profaga, a
**imunizacija* (inokulacija, vakcinacija) je injiciranje antigena u cilju razvijanja imunog odgovora ili otpornosti organizma na isti antigen. 
**Imunokompetentne ćelije* su sve ćelije koje su u stanju vršiti svoju imunološku funkciju kad su izložene odgovarajućem stimulusu.
**Imunoselekcija* je metod za izolaciju ćelijskih linija kojim nedostaju određeni antigeni kao što su oni glavnog histokompatibilnog kompleksa. Selekcija se postiže tretiranjem ćelija specifičnim antiserumom i komplementom, pri čemu glavnina ćelija ugiba, osim nekoliko spontano formiranih varijanti koje ne posjeduju odgovarajući antigen. Gubitak antigena češće je rezultat delecija, nego epigenetičkih promjena ili mitotskog *crossing–overa*.
**Imunogeni* (*imuno–geni*) su aleli svakog genskog lokusa koji utiče na imunološke karakteristike organizma kao što su: geni za imuni odgovor, geni *HLA kompleksa* itd.
**Imuna tolerantnost* je stanje odsustva reaktivnosti organizma na supstance koje bi, u normalnim okolnostima, izazvale imuni odgovor. Tolerantnost na specifične strane antigene kod nekih ptica i sisara može biti inducirana njihovim izlaganjem stranim antigenima tokom embrionskog ili neonatalnog razvoja. Privremena tolerantnost kod odraslih jedinki postiže se alternativnom administracijom antigena ili koadministracijom sa agensima koji onemogućuju proliferaciju ćelija kao dio imunog odgovora. Ovi mehanizmi podrazumijevaju ili potpunu deleciju potencijalno reaktivnih limfocita ili njihovu inaktivaciju imunološkom supresijom.
**Imununa supresija* je nasljedno ili inducirano stanje u kojem je onemogućen odgovor imunog sistema na većinu ili sve antigene. Može se postići i aplikacijom odgovarajućih lijekova.
**Imunosupresivni lijekovi*, kao što su azatiopren, merkaptopurin i drugi, su sve one supstance čije aktivne komponente blokiraju imuni odgovor organizma na specifični antigen, ali i generalnu aktivnost imunog sistema.

*Imunitet je stanje otpornosti organizma na određene infekcije ili parazitarna oboljenja, tj. na antigene. Antigeni su svi oni agensi koji mogu potaći organizam na produkciju antitijela, tj. odbrambenih bioagenasa protiv stranih organskih supstanci uključujući i autoimune reakcije i imunu inkompatibilnost majka – dijete. Imunitet može biti *prirodni* i *stečeni*.
## Genetika sinteze imunoglobulina 
**Genetika sinteze imunoglobulina**, tj. funkcija odgovarajućih segmenata DNK  počiva na  kodiranju, pohranjivanje, zaštiti, repliciranju i (po potrebi) aktiviranju genetičke informacije. Razvoj i održavanje imunog sistema ljudskog ili životinjskog organizma također počiva na ovim osobenostima genetičke informacije.

Postoje samoregulirajući genetički procesi kontrole širokog spektra sintetičkog potencijala unutar imunog sistema koji je sposoban da specifično reaguje na doslovno svaki mikroorganizam ili stranu molekulu. Ispoljavaju se u jedinstvenim i usaglašenim  aktivnostima molekula  DNK tokom razvoja limfocita odgovornih za specifični imuni odgovor na strani agens (antigen). *B* limfociti  produkuju antitijela (kako na površini tako i sekretorna), dok *T * limfociti lansiraju napad ćelija na infiltrirane ppatogene. Kako se limfociti razvijaju, paleta kratkih gena se presortira i ponovo složi na nivou DNK, kako bi nastali geni čiji produkti prepoznaju određene antigene. S obzirom da se taj proces uglavnom odvija po principu slučajnosti, svaki limfocit selektira strane supstance na drugačiji način, što dovodi do pojave ogromnog skupa limfocita koji mogu reagovati na različite antigene. Ovaj proces se odražava na formiranje antitijela, ćelijski imunitet i maligna oboljenja imunog sistema. Alberts B. et al. (1983): Molecular biology of the cell. Garland Publishing, Inc., New York & London, .

***Teorija instrukcije** počiva na uvjerenju da antigeni imaju ulogu u obrazovanju korespondentnih antitijela. U početnoj fazi razvoja ove hipoteze vjerovalo se da je molekul antigena specifična matrica tercijarne strukture antitijela, čime se osigurava puna komplementarnost u reakciji antigen – antitijelo. U razvijenoj formi, pretpostavljena je mogućnost da molekul antigena ne mijenja finalnu strukturu proteina i da specifičnost kodira određeni segment  ‘’iRNK ‘’– sa odgovarajućim genom za sintezu imunoglobulina. Međutim, u procesu formuliranja ove hipoteze nije bilo poznato da je konformacija proteina u potpunosti definirana njegovom primarnom strukturom (aminokiselinskom sekvencom).
***Teorija klonske selekcije** uvažava mogućnost da je sinteza specifičnih antitijela kompletno genetički određena i da se u svakoj imunokompetentnoj ćeliji formiraju samo antitijela određene specifičnosti. Prema ovoj pretpostavci, uloga antigena se svodi samo na prepoznavanje i vezivanje za one ćelije koje produciraju njima komplementarna antitijela. To selektivno vezivanje se realizira putem receptora na površini ćelije, a koji imaju komplementarnu strukturu onoj u antigenim determinatorima. Tokom embriogeneze, kompleksi antigen – kompetentna ćelija eliminiraju sve ćelije koje su sposobne za biosintezu *auto–antitijela* (protiv sopstvenih antitijela, u *Autoimuna reakcija|autoimunim reakcijama]]*). Kod odraslih osoba, prilikom vezivanja, antigen podstiče datu ćeliju, izazivajući njenu proliferaciju. Tako se, ustvari, specifično imunokompetentne ćelije kloniraju. Pretpostavlja se da postoje dva načina da se od veoma malog broja gena koji kontroliraju produkciju antitijela tokom ontogeneze dobije veliki broj gena – sposobnih da kodiraju sintezu jednog od nekoliko hiljada antitijela. Teorijski gledano, somatske mutacije ovih gena su mnogo frekventnije od ostalih, a *rekombinacije* između blisko lociranih odgovornih gena omogućavaju porast genetičke raznolikosti odgovarajućih regiona antitijela 

## Također pogledajte 
*Genetika
*Imunologija
*Fiziologija

## Reference 
## Vanjski linkovi 
*http://www.journals.elsevier.com/human-immunology/call-for-papers/single-molecule-sequencing-for-histocompatibility-and-immuno/
*http://www.karger.com/Journal/Issue/227635
*http://www.springer.com/biomed/immunology/journal/251

Kategorija:Genetika
Kategorija:Grane imunologije
Kategorija:Medicinsko istraživanje