Longyearbyen

**Longyearbyen** je najsjevernije naselje na svijetu (sa populacijom većom od 1.000 stanovnika) i najveće naseljeno područje u Svalbardu, Norveška. Leži u podnožju lijeve obale doline Longyear i na obali Adventfjordena, kratkog estuarija koji vodi do Isfjordena na zapadnoj obali Spitsbergena, najšireg zaljeva na ostrvu. Godine 2002. Općinsko vijeće Longyearbyena postalo je službena norveška općina. Gradonačelnik grada je Arild Olsen.

Grad, koji je do 1926. bio poznat kao **Longyear City**, osnovao je i dao mu ime Amerikanac John Munro Longyear, čija je firma Arctic Coal Company tamo počela kopati ugljen 1906. Store Norske Spitsbergen Kulkompani (SNSK) preuzeo je rudarske poslove 1916. Grad je 8. septembra 1943. gotovo potpuno razorila njemačka *Kriegsmarine*, ali je nakon Drugog svjetskog rata obnovljen. U prošlosti je Longyearbyen bio poduzetnički grad, ali se većina rudarskih aktivnosti preselila u Sveagruvu 1990-ih, a 2017. proizvodnja je prestala zbog velikih financijskih gubitaka koje je SNSK pretrpio zbog tržišnih uvjeta. U međuvremenu su se turizam i istraživanja u gradu značajno povećali. To uključuje dolazak institucija kao što su Univerzitetski centar u Svalbardu, Svalbardsko globalno sjedište sjemena i Svalbardske satelitske stanice. Aerodrom Svalbard, crkva u Svalbardu i robna kuća Svalbardbutikken služe zajednici.

## Historija 
lijevo|mini|Longyear City 1908.
Godine 1896. Vesteraalens Dampskibsselskab počeo je organizirati izlete u Hotellneset. Sagradili su montažni hotel za smještaj turista, ali nije bio isplativ i zatvoren je nakon sezone 1897. Međutim, dvije su porodice prezimile 1898–99, a Norveška pošta vodila je poštanski ured u Hotellnesetu između 1897. i 1899. Firma je imala američki menadžment, ali većinom norveške radnike, a grad je nazvala Longyear City. umjesto toga, britanska vojska pokrenula je Operaciju Gauntlet za evakuaciju Spitsbergena. Dana 29. augusta 1941. cjelokupno stanovništvo Ny-Ålesunda evakuirano je u Longyearbyen, a 3. septembra 765 ljudi evakuirano je iz Longyearbyena u Škotsku. Kasnije je evakuirano i zadnjih 150 ljudi. Godine 1951. otvoren je Društveni dom Huset.

Šezdesetih godina 20. stoljeća zatvorili su gradsku farmu i zamijenili je industrijskom preradom mlijeka u prahu. Godine 1961. počinju se koristiti prve serijske motorne sanke. Do 1969. bilo je registrirano 140 motornih sanki i samo 33 automobila. Godine 1969. instalirana je oprema za televizijsko emitiranje, a program Norveške radio televizije emitiran je s dvosedmičnim kašnjenjem.

Godine 1978. zajednica je dobila satelitsku komunikaciju s kopnom. Od 1984. televizijski programi uživo se prenose putem satelita.
lijevo|mini|Univerzitetski centar u Svalbardu
U 1990-ima, vlasti su započele proces "normalizacije" Longyearbyena ukidanjem šeme poduzetničkog grada i uvođenjem čitavog niza usluga, raznolikog gospodarstva i lokalne demokracije. Među komercijalnim poduzećima, trgovački centar izgrađen je 1992. za zamjenu skladišta SNSK. Vijeće Svalbarda promijenilo je svoje propise iz 1993. i dopustilo strankama da se kandidiraju na izborima.  Svalbard Polar Hotel otvoren je 1995. kako bi se povećao turizam.

U tom su periodu osnovane i mnoge znanstvene ustanove. Norveški biološko-medicinski 'univerzitet osnovao je primitivnu banku sjemena 1984. Univerzitetski centar u Svalbardu otvoren je 6. septembra 1993, sa 30 studenata u prvom semestru.

## Reference 
Kategorija:Naselja na Svalbardu