Istočnoantarktički ledeni pokrivač

**Istočnoantarktički ledeni pokrivač** (EAIS) leži između 45&nbsp;° zapadne i 168&nbsp;° istočne geografske širine. Prvi put je formiran prije otprilike 34 miliona godina, Također je dom geografskog Južnog pola, Južnog magnetskog pola i stanice Amundsen-Scott na Južnom polu.

Površina EAIS-a je najsuše, najvjetrovitije i najhladnije mjesto na Zemlji. Nedostatak vlage u zraku, visoki albedo od snijega, kao i konstantno visoka nadmorska visina površine

Nakon 2009, poboljšanja u instrumentalnom temperaturnom zapisu Antarktika dokazala su konzistentno zagrijavanje nad Zapadnim Antarktikom. Neto zagrijavanje se događa širom kontinenta od 1957. Budući da se istočnoantarktički ledeni pokrivač neravnomjerno zagrijava, on i dalje u prosjeku dobija led. Podaci satelita "GRACE" pokazali su porast mase istočnog Antarktika od 60 ± 13 milijardi tona godišnje između 2002. i 2010. Najvjerovatnije će doći do trajnih gubitaka leda na njegovim najranjivijim lokacijama kao što su glečer Totten i bazen Wilkes.

## Opis 
, istaknutog subglacijalnog jezera ispod Istočnoantarktičkog ledenog pokrivača.]]

Istočnoantarktički ledeni pokrivač nalazi se direktno iznad Istočnoantarktičkog štita - kratona (stabilnog područja Zemljine kore) površine 10.200.000&nbsp;km2, što čini oko 73% ukupne kopnene mase Antarktika. Istočni Antarktik je odvojen od Zapadnog Antarktika zbog prisustva Transantarktičkih planina, koje se protežu gotovo 3.500&nbsp;km od Weddellovog mora do Rossovog mora i imaju širinu od 100–300&nbsp;km.

U područjima koja se ponekad zajednički opisuju kao subglacijalni bazeni Istočnog Antarktika, vjeruje se da će, kada zagrijavanje dostigne oko 3&nbsp;°C, doći do kolapsa tokom perioda od oko 2.000 godina. To bi na kraju dodalo između 1,4&nbsp;m i 6,4&nbsp;m nivou mora, ovisno o korištenom modelu ledenog pokrivača. EAIS u cjelini sadrži dovoljno leda da podigne globalni nivo mora za 53,3&nbsp;m. Posljedično, debljina leda na ovim planinama kreće se od oko 1&nbsp;km preko njihovih vrhova do oko 3&nbsp;km preko dolina.

.]]

Ove velike nadmorske visine su važan razlog zašto je ledeni pokrivač najsušnije, najvjetrovitije i najhladnije mjesto na Zemlji. Kupola A, u određenim setovima, prijavila je rekordne niske temperature od skoro -100&nbsp;°C. Jedina područja istočnog Antarktika bez leda su ona gdje je premalo godišnjih padavina da bi se formirao sloj leda, što je slučaj u takozvanim McMurdo suhim dolinama u južnoj Viktorijinoj zemlji. Drugi izuzetak su subglacijalna jezera, koja se nalaze toliko duboko ispod leda da je tačka topljenja pod pritiskom znatno ispod 0&nbsp;°C.

## Geološka historija 
a pokazuju zaleđivanje Antarktika pred kraj eocena, odmrzavanje pri kraju oligocena i naknadno ponovno zaleđivanje u miocenu.]]

Iako je poznato da su relativno mali glečeri i ledene kape prisutni na Antarktiku barem od vremena kasnog paleocena, prije 60 miliona godina, pravi ledeni pokrivač nije počeo da se formira sve do izumiranja u eocenu i oligocenu prije otprilike 34 miliona godina, kada su nivoi CO2 u atmosferi pali ispod 750 dijelova na milion. U početku je bio nestabilan i nije rastao da bi konstantno prekrio cijeli kontinent sve do prije 32,8 miliona godina, kada su nivoi CO2 dodatno pali ispod 600&nbsp;ppm.

Nakon toga, istočnoantarktički ledeni pokrivač se znatno smanjio tokom klimatskog optimuma srednjeg miocena prije 15 miliona godina, ali se počeo oporavljati prije otprilike 13,96 miliona godina. Iako se još uvijek smanjio za najmanje 500&nbsp;m tokom pleistocena, i za manje od 50&nbsp;m od posljednjeg glacijalnog maksimuma, površina kopna prekrivena ledom u istočnom Antarktiku ostala je uglavnom ista. Nasuprot tome, smatra se da se manji zapadnoantarktički ledeni pokrov uglavnom urušio tokom eemskog perioda, prije otprilike 125.000 godina.

## Nedavne klimatske promjene 
u, dok normalno sprečavaju protok toplote iz nižih slojeva atmosfere prema svemiru. Rad Petera Dorana iz 2002. sugerisao je da hlađenje iznad istočnog Antarktika nadmašuje zagrijavanje ostatka kontinenta. Iako je rad procijenio da se oko 42% antarktičkog područja zagrijava, mnogi mediji su to pogrešno opisali kao dokaz da na Antarktiku nije bilo zagrijavanja. Prvo su drugi naučnici, a zatim i sam Peter Doran, na kraju morali opovrgnuti tvrdnje iz knjige.

, jednom od relativno rijetkih glečera na Istočnom Antarktiku za koji se zna da gubi masu. Neke analize sugerišu da je već počeo gubiti masu 2000-ih, ali su neke opažene gubitke previše ekstrapolirali na slabo opažena područja, a potpuniji opservacijski zapis pokazuje kontinuirani dobitak mase. ili protok toplije okeanske struje u ledene šupljine ispod stabilizirajućih ledenih ploča poput Fimbulisenove ledene ploče u Zemlji kraljice Maud.

## Također pogledajte 
* Zapadnoantarktički ledeni pokrivač
* Grenlandski ledeni pokrivač

## Reference 
Kategorija:Antarktičke ledene ploče
Kategorija:Istočni Antarktik