Alexander Fleming

Sir **Alexander Fleming** (Lochfield, Darvel, 6. august 1881. - London, 11. mart 1955.), je bio britanski biolog, farmakolog i botaničar škotskog porijekla. Najpoznatiji je po otkriću enzima lizozim 1923. i izoliranju antibiotičke supstance Benzilpenicilina (*penicillin G*) iz gljivice *Penicillium notatum* 1928. za što je, zajedno s Howardom Floreyem i Ernst Chainom, 1945. dobio Nobelovu nagradu iz oblasti fiziologije ili medicine.

## Biografija 
Fleming je rođen na farmi u Lochfieldu blizu Darvela u East Ayrshireu, u Škotskoj, kao sedmo dijete od osam koliko ih je njegov otac Hugh imao (po četiri sa prvom i drugom suprugom). Osnovno obrazovanje stekao je u školama Loudoun Moor School i Darvel School, te Kilmarnock Academy prije nego što se preselio u London, kod starijeg brata Thomasa, koji je bio oftamolog.

U vrijeme Burskog rata, Alexander i dvojica njegove braće, John i Robert, pridružili su se odredu dobrovoljaca škotske regimente u Londonu () 1900. (ali njihova jedinica nije napuštala Veliku Britaniju).

Nakon što je Londonu četiri godine radio kao činovnik na poslovima špedicije, od ujaka je naslijedio nešto novaca (250 funti sterlinga). Budući da se Alexanderov stariji brat Thomas već bavio medicinom kao okulist, on mu je i preporučio da odabere istu profesiju. U pomoć stipendije i naslijeđenog novca, Alexander Fleming je 1901. počeo studirati medicinu u školi St Mary's Hospital Medical School u Paddingtonu koja će postati njegova alma mater. Diplomirao je izvrsnim ocjenama 1906.

Odmah nakon toga pridružio se istraživačkom odjelu Medicinske škole bolnice St. Mary, kao asistent bakteriolog kod Sir Almrotha Wrighta, pionira na polju imunologije i vakcina. Fleming je, izučavajući bakteriologiju, nastavio svoj naučni rad ponovo sa odličnim rezultatima, tako da je diplomirao medicinske nauke ()

Između 1909. i 1914. Alexander Fleming je vodio uspješnu privatnu praksu kao venerolog. Bio je oženjen medicinskom sestrom iz Irske, po imenu Sarah Marion McElroy. Sin Robert se također bavio medicinom. Fleming je bio jedan od prvih koji je u Velikoj Britaniji primjenjivao arsphenamine (Salvarsan) za liječenje sifilisa.

Do 1914, Fleming je radio i kao predavač u školi St. Mary. Tokom Prvog svjetskog rata služio je u činu kapetana u Royal Army Medical Corps. U improviziranoj laboratoriji u Francuskoj proučavao je infekcije rana. u 73. godini života. Uz državne počasti, njegovi posmrtni ostaci pohranjeni su u Katedrali sv. Pavla u Londonu. Iako su kasnija Flemingova otkrića zasjenila prethodno opisana, smatra se da mu najveće zasluge pripadaju upravo za dokazivanje štetnosti antiseptika po tkiva ljudskog tijela kada se ne primjenjuju pravilno.

## Otkriće penicilina  
Penicilin je jedan od prvih antibiotika koji su otkriveni.

Flemingovom otkriću penicilina prethodile su studije plijesni u ranijim dekadama. Prvi naučni rad o sposobnostima plijesni koje uništavaju bakterije objavio je John Burton 1870. Vincenzo Tiberio 1895. i Bartolomeo Gosio 1896. sproveli su slična istraživanja.

mini|desno|Profesor Fleming u svojoj laboratoriji u Bolnici St. Mary, London.

Kratko vrijeme nakon što je postavljen na poziciju profesora bakteriologije, radeći u laboratoriji, Fleming je primijetio da je kultura *Staphylococcus aureusa* na kojoj je radio bila kontaminirana gljivicom, kasnije identiciranom kao *Penicillium notatum* (klasificirana kao *P. chrysogenum*). (Ova rijetka gljivica je vjerovatno bila prenijeta iz druge laboratorije.) Pošto je kolonija bakterija oko gljivice bila uništena, Fleming je smatrao da je naišao na još jedan enzim, snažniji od lizozima, pa je odmah nastavio dalje istraživati. Efikasnost gljivice je potvrđena i na drugim vrstama bakterija, sa više nego zadovoljavajućim efektima protiv streptokoka, stafilokoka, bacila difterije i antraksa. Međutim, nije bila efikasna protiv tifusa (zbog niske koncentracije).

Penicilin je imao izuzetno snažno antibiotičko djelovanje ali postavio se problem njegove proizvodnje u dovoljnim količinama. Fleming je nastojao pronaći način, kao u slučaju lizozima, za ekstrakciju čiste, aktivne tvari, a ne samo sirovog filtrata. Postizanje tog cilja zahtijevalo je multidisciplinarni timski rad. Radeći samo sa dvojicom mladih istraživača, Fleming nije uspio stabilizirati i rafinirati penicilin. Ipak, ukazao je na klinički potencijal penicilina i kao antiseptika i kao antibotika. Howard Florey, Australijanac koji se bavio eksperimentalnom patologijom i Ernst Chain, jevrejski hemičar koji se sklonio od nacističke Njemačke, na Univerzitetu u Oxfordu su 1939. nastavili Flemingov rad na penicilinu. Primijenivši tehniku liofilizacije, Florey i Chain su uspjeli izdvojiti lijek u čistom obliku, koji je bio oko milion puta aktivniji nego Flemingova sirova supstanca iz 1928. Svoje rezultate o uspješnom tremanu inficiranih bijelih miševa objavili su 1940. Potpuno uspio test na ljudskom biću izveden je 1942; tek tada je bila na raspolaganju dovoljna količina lijeka. Fabrike u Engleskoj i SAD-u su 1943. počele proizvoditi penicilin u velikim količinama za vojne potrebe. Već 1944. "čudotvorni lijek" postao je dostupan i za civilnu upotrebu.
* Magazin Time uvrstio je Fleminga među 100 najvažnijih ličnosti stoljeća
* Ispred glavne arene za borbu bikova u Madridu postavljena je statua Alexandra Fleminga kojom su *torerosi* izrazili zahvalnost za penicilin koji je smanjio stopu smrtnosti od posljedica ranjavanja u koridi.

## Zanimljivosti 
Fleming je bio dugogodišnji član "Umjetničkog kluba Chelsea" () i čak izradio nekoliko "bakterijskih slika": slikao je uz pomoć spora različitih vrsta pigmentiranih bakterija. Bakterije su bile nevidljive dok je slikao, no, nakon što bi se razmnožile, "sijale" su blještavim bojama.  

## Reference
## Vanjski linkovi 
*
*

Kategorija:Britanski biolozi
Kategorija:Rođeni 1881.
Kategorija:Umrli 1955.
Kategorija:Biografije, Lochfield