SLFN12

**Član 12 porodice Schlafen** je protein koji je kod ljudi kodiran genom **SLFN12**.

Dužina polipeptidnog lanca je  578  aminokiselina, a molekulska težina 66.972..

**Aminokiselinska sekvenca**
:Simboli

**C**:  Cistein 
**D**: Asparaginska kiselina 
**E**: Glutaminska kiselina 
**F**:  Fenilalanin 
**G**:  Glicin 
**H**:  Histidin 
**I**:  Izoleucin 
**K**: Lizin 
**L**: Leucin 
**M**:  Metionin 
**N**:  Asparagin 
**P**:  Prolin 
**Q**:  Glutamin 
**R**:  Arginin 
**S**:  Serin 
**T**:  Treonin 
**V**:  Valin 
**W**:  Triptofan 
**Y**:  Tirozin

1020304050
MNISVDLETNYAELVLDVGRVTLGENSRKKMKDCKLRKKQNESVSRAMCA
LLNSGGGVIKAEIENEDYSYTKDGIGLDLENSFSNILLFVPEYLDFMQNG
NYFLIFVKSWSLNTSGLRITTLSSNLYKRDITSAKVMNATAALEFLKDMK
KTRGRLYLRPELLAKRPCVDIQEENNMKALAGVFFDRTELDRKEKLTFTE
STHVEIKNFSTEKLLQRIKEILPQYVSAFANTDGGYLFIGLNEDKEIIGF
KAEMSDLDDLEREIEKSIRKMPVHHFCMEKKKINYSCKFLGVYDKGSLCG
YVCALRVERFCCAVFAKEPDSWHVKDNRVMQLTRKEWIQFMVEAEPKFSS
SYEEVISQINTSLPAPHSWPLLEWQRQRHHCPGLSGRITYTPENLCRKLF
LQHEGLKQLICEEMDSVRKGSLIFSRSWSVDLGLQENHKVLCDALLISQD
SPPVLYTFHMVQDEEFKGYSTQTALTLKQKLAKIGGYTKKVCVMTKIFYL
SPEGMTSCQYDLRSQVIYPESYYFTRRKYLLKALFKALKRLKSLRDQFSF
AENLYQIIGIDCFQKNDKKMFKSCRRLT

Porodica Schlafen (SLFN) sadrži devet  mišjih i šest ljudskih gena, uključujući SLFN12, koji kodiraju proteine sa konzerviranim N-krajem koji sadrži pretpostavljeni AAA ATPazni domen. Duži SLFN proteini imaju C-terminalne motive koji nalikuju domenima DNK/RNK helikaza. Studije na miševima implicirale su proteine SLFN u regulaciju rasta ćelija i razvoj T-ćelija.

## Kloniranje i ekspresija
Korištenjem supstraktivne hibridizacije s cDNK bibliotekama mišjeg timusa, za identifikaciju gena povećanih zbog pozitivne selekcije, nakon čega slijedi analiza baze podataka, Schwarz et al. (1998) identificirali su miševe Slfn1, Slfn2, Slfn3 i Slfn4. Northern blot analiza otkrila je nisku ekspresiju za sva četiri gena. RT-PCR analiza otkrila je najvišu ekspresiju Slfn1, Slfn2 i Slfn4 u timusu, limfnim čvorovima i slezeni. Van Zuylen et al. (2011) i primijetili su da su ljudski SLFN12 i SLFN12L  ortolog mišjim Slfn1, Slfn2, Slfn
.
Gross (2012) mapirao je gen SLFN12 u hromosomsku poziciju 17q12, na osnovu poravnanja sekvence SLFN12 (GenBank BC035605) sa genomskom sekvencom (GRCh37).
Bustos et al (2009) otkrili su da su geni SLFN grupirani u istoj ortolognoj regiji uz bok genima UNC45 (UNC45B) i PEX12,  u svim ispitivanim sisarskim  genima. Klasteri SLFN čovjeka i miša nalaze se na hromosomima 17, odnosno 11.

## Evolicija
Bustos et al. (2009) koristili su genomske i filogenetske studije, kako bi istražili evoluciju i ulogu porodice gena SLFN. Otkrili su da je porodica SLFN široko rasprostranjena kod sisara, sa četiri glavna ortologa koji su prošli ekspanzije ili kontrakcije specifične za lozu u različitim redovima, uključujući primate i glodare. Također su identificirali članove porodice SLFN u Chondrichthyes i Amphibia. Pronašli su dokaze da je pozitivna selekcija djelovala na mnoge SLFN gene. Član porodice SLFN horizontalno je premješten s miša na ortopoksviruse, gdje su autori pretpostavili da on ima ulogu u omogućavanju virusu da preživi odbrambene mehanizme domaćina. Virusne SLFN sekvence razvijaju se pod pročišćavajućom selekcijom, što ukazuje na njihovu funkcionalnu važnost.

Van Zuylen ert al. (2011) primetili su da samo dva člana porodice SLFN, SLFN5 i SLFN14, imaju direktne ortologe kod miša i ljudi, što je u skladu s brzom evolucijom porodice SLFN kod  sisarskih vrsta. Ljudski SLFN12 (614955) i SLFN12L imaju po četiri ortologa u miševa (Slfn1, Slfn2, Slfn3 i Slfn4), a ljudski SLFN11 i SLFN13 imaju  po tri ortologa u miševa (Slfn8, Slfn9 i Slfn10).

## Životinjski model
Berger et al. (2010) izvijestili su o mutaciji izazvanoj N-etil-N-nitrosoureaom kod miševa zvanih elektra. Identificirali su mutaciju elektra kao supstituciju ile135-to-asp (I135D) u genu Slfn2. Iako Slfn2 nema ljudski ortolog, Primijetili su da je najsličniji SLFN12 i SLFN12L. Homozigotni miševi za mutaciju elektra pokazali su povećanu osjetljivost na bakterijske i virusne infekcije i smanjeni broj T-ćelija i upalnih monocita koji nisu uspjeli proliferirati nakon infekcije i uginuli unutrašnjim apoptotsim putem, kao odgovor na različite proliferativne stimuluse. Imali su i veći udio T-ćelija spremnih da repliciraju DNK, a njihove T-ćelije eksprimirale su podskup markera aktivacije, što sugerira poluaktivaciju stanja. Zaključili su da Slfn2 ima fiziološku ulogu u odbrani od patogena kroz regulaciju mirovanja u T-ćelijama i monocitima.

## Reference 
Kategorija:Geni na hromosomu 17
Kategorija:Ljudski proteini
Kategorija:Proteomika