open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Žuravanski mir

**Žuravanski mir** (; ) potpisan je 17. oktobra 1676. u gradu Žuravno, u bici za Žuravno.

Sporazumom, koji su potpisali Poljsko-Litvanska Unija i Osmansko Carstvo, okončana je druga faza Poljsko-osmanlijskog rata (1672–76). Sporazum je revidirao raniji Bučački mir iz 1672. i bio je povoljniji za Savez, koji više nije morao plaćati danak, i koji je povratio oko jedne trećine ukrajinskih teritorija izgubljenih Bučačkim mirom. Također je podrazumijevao da se Tatarima iz Lipke daje slobodan individualni izbor da li žele da služe Osmanskom Carstvu ili Poljsko-litvanskom savezu.

Da bi ratifikovao ugovor, Savez je u Istanbul poslao Jana Gninskog, vojvodu Chelmno vojvodstva, gdje je boravio u periodu od 1677 do 1678, ali je u međuvremenu poljski Sejm odbio da ratifikuje dokument. Ubrzo nakon toga izbio je Veliki turski rat. Nakon Karlovačkog mira, Podolija je vraćena Poljskoj.

## Također pogledajte 
* Spisak sporazuma Osmanskog Carstva
* Spisak sporazuma Turske

## Reference 
Kategorija:Historijski dokumenti
Kategorija:Sporazumi potpisani 1676.
Kategorija:Žuravno
Kategorija:Sporazumi Poljsko-Litvanske Unije
Kategorija:1676. u Osmanskom Carstvu
Kategorija:1676. u Poljsko-Litvanskoj Uniji
Mihajlo Bjelaković

**Mihajlo Bjelaković** (Vidrići, 12. oktobar 1912 — Srebrenica, 10. jun 1944) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija 
Član KPJ od 1941. godine, u narodnooslobodilačkoj borbi od jula 1941. godine, borac Romanijskog NOP odreda, u Šestoj istočnobosanskoj udarnoj brigadi od 13. marta 1942, zamjenik komandanta bataljona, komandant Romanijskog NOP odreda i zamjenik komandanta 20. romanijske NOU brigade. Njegova porodica živjela je u selu Visočnik(Han Pijesak) na kupljenom imanju sve do 12. jula 1943. godine, kada su svi na kućnom pragu likvidirani od strane Nijemaca, osim troje koji su uspjeli pobjeći (Mirko, Minja i Mišo). Mihajlo je poginuo 10. juna 1944. godine u borbi protiv ustaša kod Kutuzera, Srebrenica.

Ukazom Predsjedništva Antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ) 26. jula 1945. posthumno je odlikovan Ordenom zasluga za narod drugog reda. Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine FNR Jugoslavije 5. jula 1951. proglašen je za narodnog heroja.

## Reference 
Kategorija:Nosioci Ordena narodnog heroja
Kategorija:Biografije, Sokolac
Kategorija:Biografije, Srebrenica
Kategorija:Rođeni 1012.
Kategorija:Umrli 1944.
Kategorija:Narodni heroji iz Bosne i Hercegovine
Krsto Bjeletić

**Krsto Bjeletić** "**Krčun**" (1917 – 2. januar 1942) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija 
Rođen je 1917. u selu Vukosavcima, kod Lopara. Poticao je iz siromašne seljačke porodice. Veoma rano se priključio revolucionarnom radničkom pokretu, koji je bio razvijen u Bijeljini i njenoj okolini, odakle su poticali i mnogi revolucionari – Rodoljub Čolaković, Dimitrije Lopandić i dr. Kada je krajem 1939. u Loparama formirana partijska ćelija, Krsto je postao njen član. Kao veoma povjerljiv, dobijao je zadatke da prenosi partijske materijale i poštu u Tuzlu, Lopare, Brčko i Bijeljinu.

Poslije okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. učestvovao je u organizovanju ustanka na Majevici. Početkom augusta, sa grupom od sedam boraca učestvovao je u prvim diverzantskim akcijama na ovom području. Krajem augusta, bila je formirana i partizanska četa, koja je brojala 20 boraca. Početkom septembra, krenuo je u Birač sa još jednim drugom, da Oblasnom štabu NOP odreda za istočnu Bosnu podnese izvještaj i primi dalje direktive. Na tom putu, ga je u okolini Spreče, presrela grupa ustaša, koja ga je pretukla kundacima i misleći da je mrtav ostavila kraj puta. Uveče kada se smračilo, Krsto se uspio skloniti odatle i nastaviti dalje. Iako teško pretučen, uspio je nekako da stigne do Šekovića, gdje je zadržan sve do kraja septembra, dok se potpuno nije oporavio.

Po povratku na Majevicu, postao je komandir Prve čete Majevičkog partizanskog odreda. Pored vojnih aktivnosti, Krsto je aktivno radio na propagiranju Narodnooslobodilačkog pokreta (NOP), među narodom na Majevici. Ljudima je objašnjavao smisao politike bratstva i jedinstva i oštro se protivio vršenju međuetničkih zločina. Posebno je radio na razobličavanju četničke politike, čije su vođe i istočnoj Bosni, otvoreno sarađivale sa okupatorima.

U selu Piperi, kod Lopara, njegova četa je 2. januara 1942, pokušavala da zaustavi prodor dijelova Šestog pješadijskog puka Domobranstva NDH. Iako je bio komandir čete, Krsto se u borbama nije odvajao od svog puškomitraljeza. Prilikom pokušaja da se prebaci na bolje mjesto, za dejstvovanje po neprijatelju, bio je teško ranjen. Puzeći po snijegu i izloženi neprijateljskom vatrom, njegovi saborci su ga izvukli, ali je uslijed teških rana preminuo. Njegovo tijelo je potom preneseno u Vukosavce, gde je 5. januara sahranjeno na seoskom groblju.

Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 24. augusta 1953, proglašen je za narodnog heroja Jugoslavije.

Osnovna škola u selu Šibošnica, nosila je njegovo ime.

## Reference 
Kategorija:Nosioci Ordena narodnog heroja
Kategorija:Jugoslavenski komunisti
Kategorija:Partizani
Kategorija:Narodni heroji iz Bosne i Hercegovine
Kategorija:Rođeni 1917.
Kategorija:Umrli 1942.
Kategorija:Biografije, Lopare
Nikola Bjelica

**Nikola Bjelica** "**Breda**" (18. februar 1919 – 29. septembar 1944) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija 
Potiče iz brojne, nešto imućnije zemljoradničke porodice, od Nikole i Anđe, koja je bila rodom od Vujovića. Osnovnu školu završio je na Divinu. Ostao je kod kuće do Aprilskog rata 1941. i bavio se zemljoradnjom.

Rat i kapitulacija zatekli su ga na odsluženju vojnog roka u Boki Kotorskoj, odakle se sa oružjem vratio kući. Zajedno sa komunistima i naprednim rodoljubima uključio se u odbranu sitničkog zbjega. Već od prvih dana ustanka kao borac Zasadske partizanske čete učestvuje 1941. na uništenju ustaških uporišta na prostoru Stolac – Bileća. Kasnije je stupio u milavićku partizansku četu. Nikola se u borbi sa četnicima i Italijanima nije odvajao od svog mitraljeza "brede" Postao je član KPJ 1942. Odstupanjem partizanskih snaga iz Hercegovine on sa svojom "bredom" štitio je centralne partizanske bolnice. Njegovi drugovi su ga prozvali "Breda". Formiranjem Desete hercegovačke brigade i dalje je mitraljezac u pratećem vodu. Kao mitraljezac učestvovao je na Neretvi i Sutjesci, u ove dvije bitke ostao je primjer neustrašivog borca. U ljeto 1943, povratkom Desete brigade u Hercegovinu, 24. augusta istakao se kao komandir čete 4. bataljona u borbi sa Nijemcima na Ravnom kod Gacka gdje je uništen jedan njemački konjički eskadron od 70 vojnika. U oktobru 1944. postao je zamjenik komandanta 5. bataljona Desete hercegovačke brigade. Sa borcima ovog bataljona neprijatelju je nanio velike gubitke u borbama protiv četnika i Nijemaca na Sitnici kod Bileće, u Grahovu, Vilusima u Crnoj Gori, i u borbi za oslobođenje Fazlagića Kule.

Kao komandant 5. bataljona Desete hercegovačke brigade uspješno je vodio borbe protiv Nijemaca, četnika i ustaša za oslobođenje Hercegovine. Ukazom vrhovnog komandanta, maršala Tita, Nikola Bjelica proizveden je 1. septembra 1944. u čin poručnika NOVJ.

Smrtno je ranjen 29. septembra 1944. u borbi za konačno oslobođenje Bileće i nakon pet sati umro.

Omladina i borci ispjevali su mu pjesmu: "U Bileći, pokraj zgrade,/komandant nam Breda pade/za svoj narod život dade."

Za narodnog heroja proglašen je 27. novembra 1953.

Sahranjen je u Aleji palih boraca na seoskom groblju u Fatnici. U Parku heroja postavljena je bista heroja Brede. Stanovnici njegovog rodnog kraja također su mu podigli spomen bistu na Divinu.

## Reference 
Kategorija:Biografije, Bileća
Kategorija:Nosioci Ordena narodnog heroja
Kategorija:Narodni heroji iz Bosne i Hercegovine
Kategorija:Rođeni 1919.
Kategorija:Umrli 1944.
Slovo Gorčina

**Slovo Gorčina** jest festival kulture koji se tradicionalno održava od 1971. u Stocu i na nekropoli stećaka Radimlja.

Neposredno poslije smrti pjesnika Maka Dizdara, rođenog u Stocu, festival je organiziran u svrhu afirmacije sveukupne bosanskohercegovačke kulturne baštine, a obuhvata: poeziju, muziku, slikarstvo, film, filozofiju i historiju. Mak Dizdar je i idejni tvorac festivala, kojim se nastoji simbolično predstaviti područje bivše Jugoslavije, region i državu Bosnu i Hercegovinu na platformi zajedništva, uz stalnu težnju ka opšteljudskom humanitetu.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* slovogorcina.ba

Kategorija:Festivali u Bosni i Hercegovini
Carigradski mir (1736)

**Carigradski sporazum** bio je ugovor između Osmanskog Carstva i Afšaridskog Irana potpisan 24. septembra 1736, čime je okončan Osmansko-Perzijski rat (1730-1735).

## Pozadina 
Ahmet-pašin sporazum (1732) između dvije zemlje proglašen je nezadovoljavajućim u obje zemlje. Osmanlijski sultan Mahmut I nije odobrio napuštanje Tabriza, Nader-šah Afšar, budući iranski šah svrgnuo je Tahmaspa II s prijestolja jer je prihvatio osmanlijsku kontrolu nad Kavkazom.

## Rat 
Ubrzo nakon Ahmet-pašinog sporazuma, Nader je objavio rat i napao Irak i Kavkaz. U Iraku, nakon nekoliko početnih pobjeda, kao što je zauzimanje Kirkuka, bio je odbijen. Međutim, na Kavkazu je bio uspješniji, gdje je za manje od dvije godine primorao Osmanlije da napuste Tbilisi i Jerevan. U međuvremenu, Ruska Imperija spremala se da napadne Otomansko Carstvo na Krimu i Ukrajini. Tako je Visoka Porta bila primorana da potpiše mirovni ugovor.

## Uslovi sporazuma 
Početni razgovori između Ali-paše (osmanlijska strana) i Mirze Muhameda (perzijska strana) u Iranu o teritorijalnim promjenama nisu predstavljali veliki problem. Ali, nadmetanje između dvije islamske sekte rezultiralo je žestokim raspravama na narednim sesijama u Carigradu. Konačni uslovi sporazuma su bili:
* Osmansko Carstvo je priznalo Nadera kao novog šaha Perzije.
* Osmansko Carstvo prepustilo je Kavkaz Perziji
* Osmanlije su se također složile da dozvole iranskim hadžijima (hodočasnicima) u Mekku (tada pod osmanlijskom kontrolom) 

## Posljedice 
Sporazumom Ahmet-paše Perzija je dobila zapadni Iran, a Carigradskim ugovorom Perzija je dodatno dobila Kavkaz. Ali, Nader Šah je imao druge planove. Također je planirao aneksiju Iraka i moguće istočne Anadolije. Zbog toga je obnovio rat 1743. Ali ovoga puta nije bio uspješan.

## Reference 
Kategorija:Sporazumi Osmanskog Carstva
Kategorija:Sporazumi potpisani 1736.
Kategorija:Istanbul
Kategorija:Sporazumi Afšaridske Monarhije
Kategorija:Historijski dokumenti
Kategorija:1736. u Osmanskom Carstvu
Kategorija:1736. u Afšaridskoj Monarhiji
Jelena Poljakova-Všivceva

**Jelena Poljakova-Všivceva** rođena 13. decembra 1972. kao Jelena Poljakova u Narvi, Estonska Sovjetska Socijalistička Republika, SSSR (danas Estonija) je nekadašnja estonska biatlonka.

## Karijera 
### Olimpijske igre 
Jelena Poljakova-Všivceva je dva puta nastupila na Zimskim olimpijskim igrama: ZOI 1992. i ZOI 1994. Najbolji joj je rezultat bilo 30-o mjesto u utrci na 7,5 km na igrama u Albertvilliu 1992. godine, kada je sa 2:53.6&nbsp;s i jednim promašajem bila sporija od ruske biatlonke Anfisa Rezcova koja je nastupala za Ujedinjeni tim. U štafetnim takmičenjima najbolji joj je plasman bio na ZOI 1992, kada je sa Eveli Peterson i Kristom Lepik osvojila deveto mjesto iza francuske štafete u sastavu: Corinne Niogret, Véronique Claudel i Anne Briand.

### Svjetska prvenstva 
Nastupila je na dva Svjetska prvenstva od SP 1992. do SP 1993. Najbolji plasman u pojedinačnim utrkama bilo je 14-o mjesto na SP 1993. u bugarskom Borovecu u utrci na 7,5 km, kada je s jednim promašajem i zaostatkom od 1:12.8&nbsp;min bila sporija od pobjednice Myriam Bedard, koja je završila utrku bez promašaja. U ekipnim disciplinama najbolji joj je plasman bilo šesto mjesto na SP 1992. u ekipnoj utrci sa Merle Viirmaa, Kristom Lepik i Eveli Peterson.

### Svjetski kup 
Prvi nastup Jelena Poljakova-Všivceva u Svjetskom kupu bio je u sezoni 1991/92. Na prvom nastupu u njemačkom Ruhpoldingu 16. januara 1992. godine osvojila je 59-to mjesto u utrci sprinta na 15&nbsp;km sa tri promašaja i zaostatkom od 5:18.3&nbsp;min u odnosu na pobjednicu Uschi Disl. Najbolji rezultat joj je: peto mjesto 4. marta 1993. u utrci na 15&nbsp;km u sezoni 1992/93. u norveškom Lillehammeru, te tri osma mjesta u štafeti u sezoni 1991/92. i 1992/93.. Nije pobijedila ni u jednoj utrci.

#### Ukupni plasman 
U Svjetskom kupu nije osvajala bodove.

## Privatni život 
Udata je za biatlonskog trenera Vjačeslava Všivtsevog
## Napomene 
## Reference
## Vanjski linkovi
* 

Kategorija:Rođeni 1972.
Kategorija:Biografije, Narva
Kategorija:Estonski biatlonci
Kategorija:Estonski olimpijci u biatlonu
Kategorija:Biatlonci na Zimskim olimpijskim igrama 1992.
Kategorija:Biatlonci na Zimskim olimpijskim igrama 1994.
Carigradski mir (1913)

**Carigradski mir** bio je sporazum između Osmanskog Carstva i Kraljevine Bugarske potpisan 29. septembra 1913. nakon Drugog balkanskog rata u Konstantinopolju, današnjem Istanbulu.

## Pozadina 
U Prvom balkanskom ratu koalicija Bugarske, Srbije, Grčke i Crne Gore porazila je Osmansko Carstvo. Londonskim sporazumom Osmanlije su izgubile skoro sve svoje evropske posjede, osim male teritorije oko Mramornog mora. Osmanlije su, međutim, uspjele povratiti istočnu Trakiju tokom Drugog balkanskog rata. Iako su mirovni pregovori između Bugarske i njenih susjeda vođeni u Bukureštu, Osmansko Carstvo tamo nije bilo zastupljeno i vodilo je odvojene pregovore koji su doveli do Carigradskog sporazuma.

## Sporazum 
Uslovi sporazuma su bili:

* Bugarska je priznala osmanlijsko osvajanje Adrianopola (mod. Edirne), Kirklarelija i Didimotika i okolnih teritorija.
* Osmansko Carstvo je ustupilo luku Aleksandropoli Bugarskoj.
* Zamjena teritorije trebala je biti obavljena u roku od 10 dana.
* Demobilizacija vojski na granici u roku od tri sedmice.
* Oslobađanje ratnih zarobljenika sa obe strane.
* Ponovno uspostavljene političkih i ekonomskih veza između dvije zemlje.
* Sporazum u velikoj mjeri definiše današnje granice između istočne Trakije (evropska Turska), Bugarske i Grčke.

## Posljedice 
Osmansko Carstvo i Bugarska bili su saveznici u Centralnim silama u Prvom svjetskom ratu. Prije ulaska Bugarske u rat, osmanlijska vlada je odlučila da Didimotiku ustupi Bugarskoj (da je ubijedi da se pridruži ratu na strani Centralnih sila) putem bugarsko-osmanlijske konvencije (1915). Međutim, Centralne sile su poražene 1918. i Bugarska je izgubila Zapadnu Trakiju i Didimotiku od Grčke.

Prema odredbama neuspješnog Sevrskog sporazuma, Turska je trebala Grčkoj ustupiti gotovo cijelu istočnu Trakiju, ali predložene teritorijalne promjene su negirane pobjedom Turske nad Grčkom u ratu za nezavisnost i naknadnim Lazanskim mirom, koji je ponovo potvrdio granice ustanovljene Carigradskim sporazumom i Bugarsko-osmanlijskom konvencijom (osim Didimotike).

## Također pogledajte 
* Spisak sporazuma Osmanskog Carstva
* Spisak sporazuma Turske

## Reference 
Kategorija:Historijski dokumenti
Kategorija:Sporazumi potpisani 1913.
Kategorija:Istanbul
Kategorija:Sporazumi Kraljevine Bugarske
Kategorija:1913. u Osmanskom Carstvu
Kategorija:1913. u Kraljevini Bugarskoj
Carigradski sporazum (1724)

**Carigradski sporazum** bio je rusko-osmanski sporazum o podjeli Perzije zaključen 24. juna 1724, kojim je usaglašena međusobna podjela velikih dijelova teritorije susjednog Safavidskog Irana.

Rusi i Osmanlije borili su se da zauzmu što više iranskih teritorija i spremali su se da se upuste u rat zbog okupacije azerbejdžanskog grada Gandže kada je Francuska intervenisala. U Rusko-Perzijskom ratu (1722-1723), Rusija je uspjela osvojiti dijelove Safavidskih iranskih teritorija na sjevernom Kavkazu, Zakavkazju i sjevernom kopnenom Iranu, dok su Osmanlije izvršili invaziju i osvojili sve iranske teritorije na zapadu, prije svega Gruziju i Armeniju. Ipak, vijest o Rusko-Iranskom sporazumu koji će riješiti Rusko-Iranski rat 1722-1723 izazvala je krizu između carske Rusije i Osmanskog Carstva, koje je otvoreno izjavilo da neće dozvoliti nijednoj drugoj sili da se uspostavi na Kaspijskom jezeru.

Kako su Osmanlije i Rusi vijekovima bili u susjedstvu jedni s drugima, kao i s Iranom, a sve tri carevine bile su međusobni geopolitički takmaci, to je pitanje uzeto s najviše pažnje. Uz Francusku kao posrednika, dvije vlade Osmanskog Carstva i Rusije na kraju su potpisale sporazum u Carigradu 12. juna 1724, kojim su između sebe podijelili veliki dio Irana. Tako su anektirane iranske zemlje koje se nalaze na istoku spoja rijeka Kure i Araksa date Rusima. One su obuhvatale provincije na sjeveru kopnenog Irana (Gilan, Mazandaran i Astrabad), teritorije u Dagestanu (među kojima i Derbent), kao i Baku, te teritorija koja ga okružuje u provinciji Širvan. Zemlje na zapadnom dijelu otišle su u ruke Osmanlija, koje su se sastojale od velikih dijelova iranskog Azerbejdžana (zajedno s Ardabilom i Tabrizom), Hamadanom, Kermanshahom  i većeg dijela ostatka Zakavkazja pod iranskom vlašću (obuhvaćajući današnju Gruziju i Armeniju).

Ugovor je dalje precizirao da ako Safavidski Iran, u to vrijeme predvođen režimom kralja Tahmaspa II, odbije da prihvati sporazum, i carska Rusija i Visoka Porta će poduzeti zajedničke vojne akcije protiv Irana i postaviti marionetskog vladara.

Međutim, dobici i za Rusiju i za Osmansko Carstvo pokazali su se kratkotrajnim, jer su Reštanski sporazum iz 1732. i Sporazum iz Gandže iz 1735. vratili Iranu sve teritorije koje je Rusija zauzela, dok su nakon Osmansko-Perzijskog rata (1730-35) vraćene sve osmanlijske anektirane teritorije nazad Iranu.

## Također pogledajte 
* Spisak sporazuma Osmanskog Carstva
* Spisak sporazuma Turske

## Reference 
Kategorija:Ruski mirovni sporazumi
Kategorija:Sporazumi Osmanskog Carstva
Kategorija:Sporazumi potpisani 1724.
Kategorija:Istanbul
Kategorija:Sporazumi Ruske Imperije
Kategorija:Historijski dokumenti
Kategorija:1724. u Osmanskom Carstvu
Kategorija:1724. u Ruskoj Imperiji
Vid Bodiroža Vicuka

**Vid Bodiroža Vicuka** (1919 – 17. januar 1945) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija 
Rođen je 1919. u selu Kamenica, kod Drvara.

Do početka Drugog svjetskog rata radio je kao fizički radnik u fabrici celuloze u Drvaru.

Učesnik je Narodnooslobodilačkog rata od 1941. Početkom 1942. primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Bio je komandant Četvrte krajiške udarne brigade.

Poginuo je u borbama na Sremskom frontu, 17. januara 1945. u blizini sela Tompojevci, kod Vukovara. Sahranjen je u zajedničkoj grobnici boraca NOVJ na seoskom groblju u Tompojevcima, gdje im je podignut spomenik.

Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 5. jula 1951, proglašen je za narodnog heroja.

## Reference 
Kategorija:Jugoslavenski partizani
Kategorija:Rođeni 1919.
Kategorija:Rođeni 1945.
Kategorija:Bosanskohercegovački partizani
Kategorija:Jugoslavenski komunisti
Kategorija:Bosanskohercegovački komunisti
Kategorija:Biografije, Drvar
Ahmet-pašin sporazum

**Ahmet-pašin sporazum** (; ) bio je mirovni sporazum potpisan 10. januara 1732. između Osmanskog Carstva i Safavidske Perzije.

## Historijska pozadina 
U 17. vijeku, zastoj između Osmanskog i Safavidskog Carstva postignut je Serapskim i Zuhapskim mirovnim sporazumima. Međutim, tokom kratke vladavine afganistanske dinastije Hotakijsko Carstvo, haos u Iranu rezultirao je sukobima duž granica, posebno na Kavkazu. U međuvremenu, ruski car Petar I počeo je da okupira iranske teritorije na Sjevernom Kavkazu i Zakavkazju, što je potvrđeno Petrogradskim sporazumom. Bojeći se da će područje Kavkaza pasti pod pod kontrolom Rusije, Osmanlije su odlučile zauzeti Tbilisi kako bi uravnotežili rusko napredovanje. Ali, ova operacija je rezultirala dugim Osmansko-Safavidskim ratom.

## Rat 
Između 1723. i 1730, Osmanlije su uspjele kontrolirati Južni Kavkaz tako što su uz Tbilisi zauzeli Jerevan i Gandžu. Na južnim frontovima (tj. Zapadni Iran), Osmanlije su zauzele Tabriz, Urmiju, Horamabad,  Kermanšah i Hamadan. Godine 1724, Osmanlije i Rusi su se Carigradskim sporazumom dogovorili da dalje međusobno podijele pomenute iranske teritorije. Ali, nakon što je Safavidski vladar Tahmasp II počeo kontrolisati Iran, osmanlijsko napredovanje je zaustavljeno. Umorni od rata, obje strane su odlučile prekinuti rat, a Ahmet-paša (Osmanlija) i Mehmet Riza Kulu (Perzijanac) potpisali su sporazum.

## Uslovi sporazuma 
Uslovi sporazuma bili su:
* Osmansko Carstvo je zadržalo svoje dobitke na Kavkazu,
* Osmanski dobici u zapadnom Iranu (osim Hamadana, i Kermanšaha) su ustupljeni Perziji, i
* Rijeka Araks postala je nova granična linija na Južnom Kavkazu.

## Posljedice 
Pokazalo se kasnije da je ovaj mirovni sporazum prije bio primirje nego trajni sporazum. Jer, ni osmanski sultan Mahmut I nije odobrio gubitak Tabriza niti perzijski Nadir Šah (tada glavnokomandujući perzijske vojske), gubitke na Kavkazu. Za vrijeme vladavine Nadir Šaha, Afšaridska Perzija je uspjela povratiti svoje teritorijalne gubitke.

## Reference 
## Literatura 
* Somel, Selcuk Aksin (2010). The A to Z of the Ottoman Empire. Rowman & Littlefield. p. liii. .

Kategorija:Sporazumi Osmanskog Carstva
Kategorija:Sporazumi potpisani 1732.
Kategorija:Sporazumi Safavidskog Carstva
Kategorija:1732. u Osmanskom Carstvu
Kategorija:1732. u Safavidskom Carstvu
Kategorija:Historijski dokumenti
Jovan Bobot

**Jovan Bobot** (1908–1945) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija 
Rođen je 1908. u selu Panika. Prije rata bavio se zemljoradnjom i bio je veoma ugledan u srezu. U vrijeme pripremanja ustanka priključio se NOP-u i odmah počeo da obavlja prve ustaničke akcije. Od augusta 1941. do juna 1942. bio je vodnik u Bilečkom partizanskom bataljonu. U junu 1942. partizanske snage su se povukle iz Hercegovine, Bobot je ostao na terenu. U julu 1943. ponovo stupa u Desetu hercegovačku brigadu.

U januaru 1942, u selu Panika na putu Bileća – Trebinje, Italijani su ogromnim snagama vršili ofanzivu da se spoje sa svojim jedinicama u garnizonu Bileće i da oslobode put za nesmetan saobraćaj. U ovoj višednevnoj borbi Bobot je sa desetinom izvršio juriš na artiljeriju i uspio da potuče 120 Italijana, da zaplijeni dva topa od 75&nbsp;mm (prvi topovi koji su zarobili hercegovački partizani), artiljersku municiju i nekoliko kamiona.

Dok je Bobot bio na terenu (od juna 1942. do jula 1943) radio je neumorno na mobilizaciji novih boraca za vojsku. Kada je ponovo stupio u partizane 1943. najprije je bio vodnik, mjesec dana kasnije komandir čete, a u oktobru iste godine komandant četvrtog bataljona Desete hercegovačke brigade.

U januaru 1945. bio je smješten sa bataljonom u selo Donja Bljenja kod Nevesinja. Nijemci su, noću, po zimi i mećavi, predvođeni ustašama i četnicima, opkolili bataljon i u cik zore otvorili jaku artiljerisku i minobacačku vatru, A potom jurišali pješadijom. Bobot je s manjim dijelovima bataljona koji su bili u pripravnosti pošao na juriš i uspio probiti neprijateljske redove, da poslije nekoliko sati potuče Nijemce, a ostatak protjera u Nevesinje. Ovim podvigom Bobot je spasio čitav odred od uništenja, jer je zbog prevelike hladnoće, snijega i mećave bilo nemoguće odstupanje preko planine Crvanj, a pomoć susjednih jedinica nije bila moguća.

Poslije napuštanja Mostara, Nijemci su odstupali prema Sarajevu, usput rušeći sve mostove duž željezničke pruge. Bobot je sa svojim bataljonom gonio neprijatelja koji se povlačio. Da bi spasao željeznički vijadukt "Lukačev Most", južno od Ivan-Sedla, istrčao je pred bataljon i na juriš zaposjeo most spasivši ga od rušenja, ali je zbog smrtne rane koju je zaradio u proboju umro poslije nekoliko sati. Njegovom zaslugom ovaj jedini most na pruzi Mostar – Bradina je spašen, Nijemci ga nisu uspjeli srušiti. To je omogućilo brz pokret Dvadeset osme divizije ka Ivan-Sedlu i Sarajevu. Poslije oslobođenja narod je ovaj most prozvao "Bobotov Most".

Bobot je jedan od najvećih junaka Hercegovine. Narod koji je poznavao Bobota i njegovo junaštvo stvorio je različite legende i priče o njemu.

## Reference 
Kategorija:Biografije, Bileća
Kategorija:Nosioci Ordena narodnog heroja
Kategorija:Jugoslavenski komunisti
Kategorija:Jugoslavenski partizani
Kategorija:Rođeni 1908.
Kategorija:Umrli 1945.
KM3NeT

**Cubic Kilometre Neutrino Telescope** ili **KM3NeT** je buduća evropska istraživačka infrastruktura koja će se nalaziti na dnu Sredozemnog mora. U njemu će se nalaziti neutrino teleskop nove generacije u obliku detektora Čerenkov sa instrumentiranom zapreminom od nekoliko kubnih kilometara raspoređenih na tri lokacije u Mediteranu: KM3NeT-Fr (kod Toulona, Francuska), KM3NeT-It (kod Portopalo di Capo Passero, Sicilija, Italija) i KM3NeT-Gr (kod Pilosa, Peloponez, Grčka). KM3NeT projekat nastavlja rad u okviru projekata neutrino teleskopa: ANTARES (teleskop izgrađen kod obale Francuske), NEMO (planirani teleskop kod obale Italije) i NESTOR (planirani teleskop kod obale Grčke).
KM3NeT će tražiti neutrine iz udaljenih astrofizičkih izvora kao što su ostaci supernove, eksplozije gama zraka, supernove ili zvijezde u sudaru i bit će moćno oruđe u potrazi za tamnom materijom u svemiru. Njegov primarni cilj je otkrivanje neutrina iz izvora u našoj galaksiji. Nizovi od hiljada optičkih senzorskih modula će detektovati slabu svjetlost nabijenih čestica u dubokom moru  koje potiču od sudara neutrina i vode ili stijena u blizini detektora. Istraživačka infrastruktura će također sadržavati instrumente za druge nauke kao što su biologija mora, okeanografija i geofizika za dugoročno i on-line praćenje dubokog okruženja i morskog dna na dubini od nekoliko kilometara.
mini|KM3NeT digitalni optički modul (DOM) u laboratoriju

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Sredozemno more
Uroš Bogunović

**Uroš Bogunović** "**Roca**" (15. decembar 1914 – 27. maj 2006) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-major JNA i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija 
Njegovi roditelji Ilija i Jovanka doselili su u Drvar iz Like, iz sela Suvaje kod Srba. Uroš je, osim Branka, imao još tri brata (Ljubu, Nikolu (Ninu) i Mitu), kao i tri sestre (Milevu, Nataliju (Natu) i Dušanku). Neposredno pred rat radio je u željezničkoj ložionici u Banjoj Luci. Kada je počeo ustanak, najprije je bio pomoćnik političkog komesara Šeste krajiške udarne brigade, a ubrzo zatim i zapovjednik te brigade. Kasnije je u toku rata bio zamjenik zapovjednika Četvrte i Desete krajiške divizije.

Učestvovao je u borbama kraj Banje Luke, Bosanske Gradiške, Bosanske Dubice, Prijedora, Sanskog Mosta, u toku Četvrte neprijateljske ofanzive, u borbama za Sarajevo i drugim.

Naročito se istaknuo u jesen 1942. kada je poveo bataljon boraca preko rijeke Une, prodro do Cazina, zauzeo ga i na tom sektoru uspješno vodio mnoge borbe i početkom 1943, na Podvidaču, samo s jednim vodom dočekao i svladao nadmoćnijeg neprijatelja. U članstvo Komunističke partija Jugoslavije primljen je 15. novembra 1941.

Nakon završetka rata Uroš Bogunović je 1952. završio Višu vojnu akademiju i nalazio se na istaknutim vojnim položajima u Jugoslavenskoj narodnoj armiji, boraveći pri tome u mnogim mjestima SR Hrvatske, SR Srbije i SR Bosne i Hercegovine. Čin *general-majora* dobio je 1959, a penzionisan je 1963. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslavenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. novembra 1953.

## Reference 
Kategorija:Rođeni 1914.
Kategorija:Umrli 2006.
Kategorija:Biografije, Drvar
Kategorija:Jugoslavenski komunisti
Kategorija:Nosioci Ordena narodnog heroja
Kategorija:Generali Jugoslavenske narodne armije
Kategorija:Nosioci Partizanske spomenice 1941.
Kategorija:Nosioci Ordena partizanske zvijezde
Kategorija:Nosioci Ordena zasluga za narod
Kategorija:Nosioci Ordena za hrabrost
Kategorija:Nosioci Ordena bratstva i jedinstva
Kategorija:Jugoslavenski partizani
Kategorija:Bosanskohercegovački partizani
Kategorija:Bosanskohercegovački komunisti
Krimski referendum 1994.

**Trodijelni referendum** održan je na Krimu 27. marta 1994. zajedno sa regionalnim i nacionalnim izborima. Birači su upitani jesu li za veću autonomiju unutar Ukrajine, trebaju li stanovnici imati dvojno rusko i ukrajinsko državljanstvo i trebaju li predsjednički dekreti imati status zakona. Sva tri prijedloga su prihvaćena.

## Pozadina 
Dana 5. maja 1992. Vrhovna rada Krima je proglasila nezavisnost, zavisno od referenduma koji je bio planiran za august. Međutim, ukrajinski parlament je presudio da je deklaracija nezakonita i dao je Vrhovnoj radi rok do 20. maja da je povuče. Iako je Vrhovna rada ispoštovala naredbu 22. maja, referendum je samo odložen, a ne otkazan.

Ideja o referendumu ponovo je oživjela 1994. nakon što je Jurij Meškov u januaru izabran za predsjednika Krima. Iako su Centralna izborna komisija Ukrajine i ukrajinski predsjednik Leonid Kravčuk proglasili to nezakonitim, to je ipak održano 27. marta.

## Rezultati 
### Veća autonomija 
### Dvojno državljanstvo 
### Ukazi predsjednika da postanu zakoni 
## Reference 
Kategorija:Referendumi u Ukrajini
Kategorija:Referendumi na Krimu
Kategorija:Referendumi u 1994.
Kategorija:Izbori u 1994.
Ajnalikavački sporazum

**Ajnalikavački sporazum** potpisan je 10. marta 1779. između Osmanskog Carstva i Ruske Imperije. Aynalikavak je palača u Istanbulu u kojoj je potpisan.

## Pozadina 
Osmansko Carstvo izgubilo je Krimski Kanat, koji je bio zavisan od Osmanlija od 1478, te prema odredbama Kučukkajnardžijskog mira iz 1774. Krimski kan Devlet IV apelovao je na osmanlijsku Portu da obnovi zavisnost regije, što je prijedlog koji nije bio moguć pod uvjetima Kučukkajnardžijskog mira. Ruska vlada prisilila je Devleta IV da abdicira nakon što je čula za njegove molbe Osmanlijama i zamijenila ga je kanom kojim su mogli bolje upravljati, Šahinom Girajem. Osmanlije su proglasile rusku intervenciju na Krimu protivnom odredbama Kučukkajnardžijskog mira.

## Sporazum 
Uz francuskog ambasadora, koji je djelovao kao posrednik, dva carstva potpisala su Ajnalikavački sporazum kako bi riješili tekuće tenzije na Krimu. Uvjeti sporazuma bili su:
* ratificiranje odredbi Kučukkajnardžijskog mira;
* obje imperije obećale su da se neće miješati u politiku Krima;
* Rusi su obećali da će povući svoje trupe iz kanata za tri mjeseca i 20 dana;
* Osmansko Carstvo priznalo je Šahina Giraja za kana;
* Ruskim trgovačkim brodovima dato je pravo slobodnog prolaza Sredozemnim morem.

## Posljedice 
Ruska carica Katarina II planirala je aneksiju Krima, ali je bila svjesna mogućih posljedica. Ušla je u pregovore sa Švedskom koji su osigurali da Švedska neće ući u savez s Osmanlijama u slučaju ruske aneksije Krima. Rusija je konačno anektirala Krim 1783.

## Također pogledajte 
* Spisak sporazuma Osmanskog Carstva
* Spisak sporazuma Turske

## Reference 
Kategorija:Sporazumi potpisani 1779.
Kategorija:Historijski dokumenti
Kategorija:Historija Krima
Kategorija:Historija međunarodne trgovine
Kategorija:Istanbul
Kategorija:Sporazumi Ruske Imperije
Kategorija:1779. u Osmanskom Carstvu
Kategorija:1779. u Ruskoj Imperiji
Kosta Bjelogrlić

**Kosta Bjelogrlić** (Lipnik, kod Gacka, 1903 — Gacko, 27. oktobar 1947), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija 
Rođen je 1903. godine u Lipniku, kod Gacka i do početka rata se bavio zemljoradnjom.

Kada su, 7. juna 1941. godine ustaše krenule u selo Lipnik, da tamo nastave pokolj srpskog stanovništva u Hercegovini, seljaci su ih, pod komandom Koste Bjelogrlića, i uz pomoć seljaka iz okolnih sela, odbili, a zatim zauzeli ustašku kasarnu u Jaseniku.

Zbor ustanika u Dramešini održanom 26. juna na kome je odlučeno da se, prilikom napada na ustaško uporište, ne dozvoli pljačkanje i ubijanje nevinog i neboračkog muslimanskog stanovništva. U Lipničkoj ustaničkoj grupi Kosta Bjelogrlić se energično zalagao za poštovanje ovih zaključaka i davao otpor njihovom kršenju. To mu je vrlo brzo donelo, pored vojničkog, i politički ugled.

Njegovo dosljedno provođenje programa Narodnooslobodilačkog pokreta doprinije je stvaranju partizanskih uporišta u selima gatačkog sreza. Na zboru ustanika u selu Ulinju, 2. novembra 1941. godine, formiran je štab Gatačkog partizanskog bataljona, u čijem je sastavu bilo šest partizanskih četa. Tada je Kosta postavljen za komandanta bataljona.

U italijansko-četničkoj ofanzivi, maja 1942. godine, neprijatelj je napao sela Lipnik i Samobor u namjeri da, se preko Golije, probije prema Nikšiću. U borbi koja je trajala cijelog dana, Kosta Bjelogrlić je sa svojim bataljonom uspio da potisne Italijane i da ih natjera na povlačenje. Tada su zarobljena tri teška mitraljeza, radio-stanica, nekoliko automata i drugi materijal.

Kada je u junu 1942. godine od boraca koji su se povukli iz Hercegovine ispred četničko-italijanske ofanzive formiran Hercegovački partizanski odred, Kosta je postavljen za komandanta njegovog Prvog bataljona. Zajedno sa bataljonom Kosta je, nešto kasnije, ušao u sastav Desete hercegovačke udarne brigade. Na ovoj dužnosti učestvovao je u borbama na Kupresu, Posušju, kod Gornjeg Vakufa, na Vraniće i drugim mjestima.

U Petoj neprijateljskoj ofanzivi, juna 1943. godine, učestvovao je u akcijama Desete hercegovačke brigade protiv neprijatelja. Već oronulog zdravlja, Kosta je, posle dolaska partizanskih jedinica iz Bosne u Hercegovinu, postavljen za komandanta mjesta u Avtovcu i izabran za člana Sreskog komiteta KPJ za gatački srez, a kasnije i za prvog predsjednika Sreskog Narodnooslobodilačkog odbora. Na toj dužnosti je ostao do oslobođenja zemlje.

Posle oslobođenja, bio je član Oblasnog Narodnooslobodilačkog odbora za Hercegovinu. Umro je 27. oktobra 1947. godine u Gackom.

Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 24. jula 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.

## Reference 
Kategorija:Biografije, Gacko
Kategorija:Rođeni 1903.
Kategorija:Umrli 1947.
Kategorija:Nosioci Ordena narodnog heroja
Suržik

desno|mini|300x300piksel|Procenti upotrebe suržičkog jezika u regionima Ukrajine, prema podacima *Međunarodnog instituta za sociologiju* u Kijevu 2003.
**Suržik** (), u izvornom značenju "brašno ili ḫljeb napravljen od miješanog zrna", na primjer, pšenice i raži), mješoviti je jezik ili sociolekt koji koristi 15-20% ukrajinskog stanovništva. To je mješavina ukrajinskog jezika kao supstrata i ruskog jezika kao superstrata. Ruski vokabular je kombinovan sa ukrajinskom gramatikom i izgovorom.

Korištenje vokabulara bilo kojeg od ova dva jezika uvelike se razlikuje, ovisno o lokaciji, ili od osobe do osobe, ovisno o stepenu obrazovanja, ličnom iskustvu, ruralnom ili urbanom okruženju, porijeklu sagovornika itd. Procent ruskih riječi i fonetskih uticaja ima tendenciju da se postepeno povećava prema istoku i jugu i oko velikih gradova koji govore ruski. Uobičajeno se govori u većini ukrajinskih ruralnih područja, s izuzetkom najzapadnijih područja, gdje jezik ne sadrži elemente ruskog jezika, zatim u velikim urbanim područjima kao što su Donjeck, Harkov, Lugansk, i uglavnom na Krimu, gdje skoro cijela populacija koristi standardni ruski jezik.

Zajedničko porijeklo i relativno nedavno razdvajanje ruskog i ukrajinskog jezika otežava utvrđivanje stepena miješanja u narodnim govorima ove vrste. Suržik se često koristi u humorističke svrhe. Na primjer, kratki književni komadi koje je napisao Les Podervjanski.

*Trasjanka* je sličan fenomen u Bjelorusiji.

## Također pogledajte 
* Trasjanka
* Ukrajinski jezik
* Ruski jezik

## Reference 
Kategorija:Suržik
Kategorija:Istočnoslavenski jezici
Janjske Otoke

Rezervat **Janjske Otoke** su popularno turističko izletište i najatraktivnije izletište u općini Šipovo. Nalazi se na zapadu Bosne i Hercegovine, u "južnom džepu" Republike Srpske, na 9&nbsp;km od njegovog centra i oko 90&nbsp;km od regionalnog centra Banje Luke. Duž cijelih Janjskih Otoka, protiče istoimena rijeka Janj.

U njenoj blizini se nalaze naseljena mjesta Babići, Brdo, Vagan, Vodica, Gorica, Grbavica, Greda, Đukići, Kneževići, Kičelovo brdo, Lipovača, Ljuša, Močioci, Natpolje, Podobzir, Popuže, Pribeljci, Strojice, Todorići, Čuklić i svi oni zajedno čine historijsku, geografsku i kulturnu oblast Janj u općini Šipovo.

U neposrednoj blizini nalazi se i prašuma Janj, kao i Manastir Glogovac.

## Flora i fauna 
Zbog izuzetne očuvanosti prirode, raznovrsnog staništa i specifičnih klimatskih uslova, Janjske Otoke su bogate biljnim i životinjskim svijetom. Na ovom prostoru nalazi se veliki broj šuma, a u njegovoj okolini dosta šumskih proplanaka.

Rijeka je izuzetno bogata ribom – pastrmkom i lipljenom. Okolne šume stanište su mnogih divljih životinja – zeca, vuka, lisice, mrkog medvjeda, srne, divlje svinje pa i risa. Od ptičijeg svijeta u gustim šumama može se vidjeti veliki bijeli tetrijeb, lještarka, jastreb, soko, orao, golubovi, djetlići i mnoge druge vrste.

Reljef je najvećim dijelom građen od sedimentnih krečnjačkih stijena i dolomita. Krečnjačke površine ispresječene su brojnim tektonskim pukotinama na kojima su stvorene brojne forme reljefa (vrtače, uvale, jame, pećine).

## Klima 
Janjske Otoke se u globalnom klimatskom pogledu nalaze u pojasu umjereno-kontinentalne klime.

## Rijeka Janj 
Rijeka Janj izvire 13&nbsp;km južno od Šipova na nadmorskoj visini od 612 m u izuzetno dubokom kanjonu čije su litice i preko 200 m. Baš u Janjskim otocima, rijeka Janj se razliva u mnogobrojne potočiće koji se nakon nekoliko kilometara ponovo spajaju.

## Galerija 

Datoteka:Janjske_otoke_02.jpg
Datoteka:Janjske_otoke_03.jpg
Datoteka:Janjske_otoke_05.jpg
Datoteka:Janjske_otoke_06.jpg
Datoteka:Заштићени_природни_предио_Плива,_Јањ_са_резерватом_Јањске_отоке_-_Janjske_otoke.jpg
Datoteka:Заштићени_природни_предио_Плива,_Јањ_са_резерватом_Јањске_отоке_-_Mlin_Janjske_otoke.jpg
Datoteka:Заштићени_природни_предио_Плива,_Јањ_са_резерватом_Јањске_отоке_-_Slap_Janjske_otoke.jpg
Datoteka:Јањске_отоке_1_PZPP016.jpg
Datoteka:Јањске_отоке_2_PZPP016.jpg
Datoteka:Јањске_отоке_3_PZPP016.jpg
Datoteka:Јањске_отоке_4_PZPP016.jpg
Datoteka:Јањске_отоке_5_PZPP016.jpg
Datoteka:Janjske_otoke_03.jpg
Datoteka:Janjske_otoke_02.jpg
Datoteka:Јаnjske_otoke2.jpg
Datoteka:Јаnjske_otoke3.jpg
Datoteka:Јаnjske_otoke.jpg

## Također pogledajte 
* Šipovo
* Janj
* Prašuma Јanj

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Turistička organizacija Republike Srpske
* Veb-sajt općine Šipovo

Kategorija:Janjske Otoke
Kategorija:Janj
Kategorija:Šipovo
Kategorija:Naseljena mjesta u Šipovu
Egipatski most

**Egipatski most** () jest most u Sankt Peterburgu preko rijeke Fotanke.

Most premošćuje Fontanku duž ose Lermontovskog prospekta. Uzvodno uz rijeku od Egipatskog mosta je Krasnoarmejski most a nizvodno Engleski most. Najbliža metro stanica (1,1&nbsp;km) je Baltijskaja.

## Etimologija 
Egipatski most je dobio ime zbog neobičnog dizajna: arhitektura lančanog mosta odražavala je povećano interesovanje za umjetnost starog Egipta, karakteristično za početak 19. vijeka.
lijevo|mini|Rušenje mosta 1905.
U periodu projektovanja i izgradnje, u zvaničnim dokumentima most je nazvan Veliki lančani most ili Putujući lančani most između Izmailovskog i Kalinkinskog mosta.

Od 1828. do 1836. nosio je naziv "Novi lančani most", od 1836. do 1867. - Egipatski lančani most, te od 1867. samo Egipatski most.

## Rušenje 
Orginalni most, koji su koristili i pješaci i konjska vuča, srušio se 20. januara 1905. kada je konjički eskadron marširao preko njega. Sadašnja struktura, koja uključuje sfinge i nekoliko drugih detalja sa mosta iz 19. vijeka, završena je 1955. godine.

## Galerija 

Datoteka:Egyptian bridge catastrophy.jpg|Most 1905.
Datoteka:Egyptian bridge catastrophy 1.jpg|Most 1905.
Datoteka:Egyptian bridge 1.jpg|Rušenje mosta 1905.
Datoteka:Egyptian bridge.jpg|Gravura mosta, tridesete godine 19. vijeka.
Datoteka:Krátký, F. - Petrohrad - Egyptský most (1896).jpg|Fotografija mosta Františeka Kratkog, 1896.
Datoteka:Spynx at Egipetsky Bridge in SPB.jpg|Skulptura sfinge.

## Reference 
Kategorija:Mostovi
Kategorija:Sankt Peterburg
Makka Sagaipova

**Makka Umarovna Sagaipova** () (rođena 14. februara 1987. u Groznom, Čečensko-Inguška ASSR, Sovjetski Savez ) jest čečenska pjevačica.

## Biografija 
Ona je kćerka harmonikaša Umara Sagaipova. Sa šest godina Sagaipova je počela da pjeva, a kada je imala osam, naučila je da pleše u čečenskom omladinskom ansamblu Lovzar. Makkinu karijeru je u velikoj mjeri sponzorirao čečenski milioner Malik Saidullaev.

Ima jednu sestru Tamilu Sagaipovu koja se također bavi pjevanjem.

## Diskografija 
* So hʹa joI û – Nohčiččoʹ *So ẋa yoj yu – Noxçiyçö* (Ja sam tvoja kćerka, Čečenija)
* Dajmohk *Daymoxk* (Otadžbina)
* Vola *Wola* (Čekam da dođeš)
* Lovzar *Lowzar* (Igraj)
* Bezam *Bezam* (ljubav)
* Mavlid *Mawlid* (Mawlid)
* Šijla moh *Şiyla mox* (hladni vjetar)
* Babijn kIant *Babiyn khant* (majčin sin)
* Iarži bIargaš *Jarƶi bjärgaş* (Crne oči)
* Denoš *Denoş* (Dani)
* *Sa Gat Del* (Soul Burns)
* Lûblû tebâ (volim te)
* GIurgIezaš *Ġurġezaş* (dizalice)
* CajogIitu *Cayoġitu* (Ne puštaju me)
* Haza kIant *Xaza khant* (Pretty Boy)
* Satijsar *Satiysar*
* Haza joI *Xaza yoj* (Zgodna djevojka)
* Hʹabibi *Ẋabibi* (Draga moja)
* Revnivyj Kavkaz (Ljubomorni Kavkaz)
* Kijra cIeletta *Kiyra ċeletta*
* Sa ojla hʹoca *û Sa oyla ẋoca yu* (Moje misli su s tobom)
* Hʹoca Ben Dahar dac *Ẋoca Ben Daxar dac* (Ne mogu nastaviti bez tebe)
* Sirla *seda Sirla seda*
* Ahʹ dIa Haita *Aẋ dja Xaita*

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Čečenska historija, tradicija, pjesme 
* Web stranica čečenske zabave – Makka MP3 

Kategorija:Čečeni
Kategorija:Živi ljudi
Kategorija:Rođeni 1987.
Kategorija:Ruski muslimani
Dabarska gaovica

**Dabarska gaovica** (*)* jest bosanskohercegovačka vrsta zrakoperke iz roda *Telestes* iz porodice šarana (*Cyprinidae*). Prvi put je opisana od strane grupa ihtiologa 2012.

## Etimologija 
Vrsta je dobila ime po tipičnoj lokaciji Dabarskog polja.

## Lokacija 
Ova vrsta ribe je endem za Bosnu i Hercegovinu. *Telestes dabar* i *Phoxinellus pseudalepidotus* jedine su vrste riba i općenito jedini kičmenjaci endemski za ovu zemlju. Javlja se na području Dabarskog polja u istočnoj Hercegovini, u rijekama Vrijeka i Opačica, koje teku kroz Dabarskog polja, odakle dobija ovaj naziv. Preferira plitka područja sa čistom stajaćom vodom, koja se hrani iz podzemnih izvora  .

## Opis 
Najbliži srodnici *Telestes dabara* su vrste *Telestes miloradi* i *Telestes metohiensis*, koje su također balkanski endemi. Struktura i genetika ove tri vrste značajno se razlikuju od ostalih predstavnika roda *Telestes*.

Tijelo do 7,9&nbsp;cm dugo, sa 39-41 pršljenom. Gornja usna je mesnata; donja vilica je izdužena.

## Također pogledajte 
* Dabarsko polje
* Phoxinellus pseudalepidotus

## Reference 
## Literatura 
* Bogutskaya, NG, P. Zupančič, I. Bogut i AM Naseka, 2012. Dvije nove vrste slatkovodnih riba iz roda Telestes (Actinopterygii, Cyprinidae) iz kraških polja Istočne Hercegovine i Dubrovačkog primorja (Bosna i Hercegovina i Hrvatska). Zookeys 180:53-80.

Kategorija:Telestes
Kategorija:Fauna Bosne i Hercegovine
Kategorija:Endemska fauna Bosne i Hercegovine
Kategorija:Ribe Evrope
Kategorija:Ribe Bosne i Hercegovine
Kategorija:Životinje opisanje 2012.
Kerdenski mir

**Kerdenski mir** (turski: Kerden Antlaşması, perzijski: عهدنامه گردان) potpisan je između Osmanskog Carstva i Afšaridske Monarhije 4. septembra 1746. čime je zaključen Osmanlijsko-perzijski rat 1743-1746.

## Pozadina 
Tokom posljednjih godina dinastije Safavida u Iranu, Osmanlije su uspjele aneksirati veći dio Kavkaza i zapadnog Irana, zbog sukoba oko nasljeđivanja, građanskih nemira i totalnog haosa. U međuvremenu, Afganistanci su uspjeli da aneksiraju dio Horasana. Šah je morao da imenuje Nadira, iranskog Afšar Turkmena za glavnog vojskovođu. Pod Nadirovim briljantnim komandovanjem, Iran je uspeo da povrati većinu svojih gubitaka. Nakon pobjeda, Nadiru je bilo lako da se domogne prestolja. Godine 1736. Nadir Šah je osnovao dinastiju Afšarida (nastaviće se do 1796.) Nadir Šah je planirao da osnuje još jedno veliko perzijsko carstvo, koje se proteže od Inda do Bosfora, kao u antičko doba. Nakon ponovnog osvajanja nekadašnjih teritorija Irana, pokušao je dodatno pripojiti istočne teritorije Osmanskog Carstva (Istočna Anadolija i Irak). Također je predložio da se pomire dvije sekte (mazhab) islama. (Osmanlije su bile suniti, a većina Iranaca su šiiti) Planirao je natjerati Osmanlije, tada prvake sunita, da prihvate šiite kao peti mezheb Islama.

## Uslovi sporazuma 
Sporazum je potpisan u Kerdenu (lokacija blizu Kazvina, Iran). Predstavnici su bili Hasan Ali Haji (afšaridska strana) i Mustafa Nazif (osmanlijska strana).

* Granična linija između dvije zemlje bila je ista granična linija povučena otprilike stoljeće ranije prema Zuhapskom miru iz 1639. (tj, koji je uključivao otprilike demarkaciju modernih graničnih linija između Turske i Irana i Iraka i Irana).
* Osmanlije su pristale na suprotstavljanje dinastiji Afšarida da vlada Iranom.
* Osmanlije su se također složile da dozvole iranskim hadžijima (hodočasnicima) u Meku (tada pod osmanskom kontrolom).
* Razmjena konzulata (turski: şehbender) bila je dozvoljena u obje zemlje.
* Iran je odustao od pokušaja da natjeraju Osmanlije da proglase šiite petom legalnom sektom islama.
* Obje strane su se složile da oslobode ratne zarobljenike.

## Također pogledajte 
* Spisak sporazuma Osmanskog Carstva
* Spisak sporazuma Turske

## Reference 
Kategorija:Historijski dokumenti
Kategorija:Sporazumi potpisani 1746.
Kategorija:Kordan
Kategorija:Sporazumi Afšaridske Monarhije
Kategorija:1746. u Osmanskom Carstvu
Kategorija:1746. u Afšaridskoj Monarhiji
Prečani (Srbi)

mini|Karta balkanskih država (1896).
**Prečani** je bio opći srpski termin koji se koristio krajem 19. i početkom 20. stoljeća za etničke srpske zajednice locirane preko rijeka Dunava, Save i Drine, iza sjevernih i zapadnih granica Srbije iz 19. stoljeća, odnosno u Austro-Ugarskoj Vojvodini, Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj. Tako je korištena da bi se razlikovali Srbi u Srbiji od onih u historijskoj Habsburškoj Monarhiji; nije primjenjivano ni na Srbe Crne Gore ni na one u novopazarskom sandžaku i drugdje u Osmanskom Carstvu.

U habsburškim zemljama – u Kraljevini Dalmaciji, Srbi su osnovali Srpsku narodnu stranku, dok su u Kraljevini Hrvatska i Slavonija osnovali Srpsku nezavisnu stranku. Prečanski Srbi su 1918. formirali značajnu političku izbornu jedinicu koja je učestvovala u osnivanju Države Slovenaca, Hrvata i Srba kao i pripajanju Banata, Bačke i Baranje Kraljevini Srbiji. U Kraljevini Jugoslaviji, njihova politička stranka, Samostalna demokratska stranka, bila je važna u nacionalnoj politici. Nakon invazije na Jugoslaviju (Aprilski rat) bili su glavna meta progona Srba u Drugom svjetskom ratu.

Termin se prvenstveno koristio u Kraljevini Srbiji i nisu ga koristili sami austro-ugarski Srbi. Prečani danas čine Srbe Bosne i Hercegovine, Srbe Hrvatske i Srbe u Vojvodini.

## Također pogledajte 
* Srbi
* Srbi u Hrvatskoj
* Srbi u Bosni i Hercegovini
* Srbijanci

## Napomene 
## Literatura 
* 
* 
* 

Kategorija:Politička historija Srbije
Kategorija:Historija Srba
Kategorija:Srbi u Bosni i Hercegovini
Kategorija:Srbi u Hrvatskoj
Kategorija:Srbi u Vojvodini
Kategorija:19. vijek u Srbiji
Kategorija:Austro-Ugarski Srbi