Hepatitis B

**Hepatitis B** je zarazna bolest uzrokovana *virusom hepatitisa B* (HBV) koji utiče na jetru; to je tip  virusnog hepetitisa. Može uzrokovati i akutnu i hroničnu infekciju. Smrti uzrokovane akutnom fazom HBV infekcije su rijetke. HBV infekcija koja traje duže od šest mjeseci obično se smatra hroničnom. kod oko 25% osoba sa hroničnim HBV-om. Tetoviranje i akupunktura doveli su do značajnog broja slučajeva u 1980-ima; međutim, to je postalo rjeđe s poboljšanom sterilizacijom.. Virusi  ne mogu se širiti držanjem za ruke, dijeljenjem pribora za jelo, ljubljenjem, grljenjem, kašljanjem, kihanjem ili dojenjem. Tokom početne infekcije, njega se zasniva na simptomima osobe. Od 2022., vakcina protiv hepatitisa B je između 98% i 100% efikasna u sprečavanju infekcije. Kako bi se dodatno spriječila infekcija, SZO preporučuje testiranje sve donirane krvi na hepatitis B prije upotrebe za transfuziju. Također se preporučuje korištenje antivirusne profilakse za sprječavanje prijenosa s majke na dijete, kao i pridržavanje sigurnih seksualnih praksi, uključujući upotrebu kondoma.
Procjenjuje se da je 2019. 296 miliona ljudi, ili 3,8% svjetske populacije, imalo hronične infekcije hepatitisom B. Dodatnih 1,5 miliona je te godine razvilo akutne infekcije, a 820.000 smrtnih slučajeva dogodilo se kao posljedica HBV-a. Bolest je najrasprostranjenija u Africi (pogađa 7,5% stanovništva kontinenta) i u regiji zapadnog Pacifika (5,9%). Stopa zaraze je 1,5% u Evropi i 0,5% u Americi.

## Znaci i simptomi
Akutna infekcija virusom  povezana je s akutnim virusnim hepatitisom, bolešću koja počinje općim slabljenjem zdravlja, gubitkom apetita, mučninom, povraćanjem, bolovima u tijelu, blagom temperaturom i tamnim urinom, a zatim napreduje do razvoja žutice. Bolest traje nekoliko sedmica, a zatim se postepeno poboljšava kod većine pogođenih osoba. Nekoliko osoba može imati teži oblik bolesti jetre poznat kao fulminantno zatajenje jetre i kao rezultat toga mogu umrijeti. Infekcija može biti potpuno asimptomska i može ostati neprepoznata.

Hronična infekcija virusom  može biti asimptomatska ili može biti povezana s hroničnom upalom jetre (hronični hepatitis), što dovodi do ciroze tokom nekoliko godina. Ova vrsta infekcije dramatično povećava incidenciju hepatocelularnog karcinoma (HCC; rak jetre). Širom Evrope, hepatitis B i C uzrokuju približno 50% hepatoćelijskih karcinoma. Hroničnim nositeljima se preporučuje da izbjegavaju konzumiranje alkohola jer povećava rizik od ciroze i raka jetre. Virus hepatitisa B povezan je s razvojem membranoznog glomerulonefritisa (MGN).
Simptomi izvan jetre prisutni su kod 1–10% osoba zaraženih HBV-om i uključuju sindrom sličan serumskoj bolesti, akutni nekrotizirajući vaskulitis (poliarteritis nodosa), membranozni glomerulonefritis i papularni akrodermatitis u djetinjstvu (Gianotti-Crostijev sindrom). Sindrom sličan serumskoj bolesti javlja se u slučaju akutnog hepatitisa B, često prije pojave žutice. Kliničke karakteristike su groznica, osip na koži i poliarteritis. Simptomi često nestaju ubrzo nakon pojave žutica, ali mogu trajati tokom cijelog trajanja akutne žutice . Oko 30–50% ljudi s akutnim nekrotizirajućim vaskulitisom (*poliarteritis nodosa*) su nositelji HBV-a. Nefropatija povezana s HBV-om opisana je kod odraslih, ali je češća kod djece. Membranski glomerulonefritis je najčešći oblik. HBV se može prenijeti putem nekoliko puteva infekcije. Kod vertikalnog prijenosa, HBV se prenosi s majke na dijete (MTCT) tokom porođaja. Poznato je da se horizontalni prijenos kod odraslih događa putem seksualnog kontakta, transfuzija krvi i transfuzija s drugim ljudskim krvnim proizvodima, ponovna upotreba kontaminiranih igala i špriceva. Dojenje nakon odgovarajuće imunoprofilakse ne doprinosi prenosu HBV-a s majke na dijete.
 
### Virusologija
#### Struktura
thumb|Struktura virusa hepatitisa B
 (HBV) je član porodice hepadnavirusa. Virusna čestica (virion) sastoji se od vanjske lipidne ovojnice i ikosaedarske nukleokapside jezgre sastavljene od jezgre proteina. Ovi virioni imaju promjer od 30–42&nbsp;nm. Nukleokapsida obuhvata virusnu DNK i DNK polimerazu koja ima reverznu transkriptaznu aktivnost. Vanjski omotač sadrži ugrađene proteine ​​koji su uključeni u vezivanje virusa za osjetljive ćelije i ulazak u njih. Virus je jedan od najmanjih virusa sa omotačem kod životinja. Virioni od 42&nbsp;nm, koji su sposobni inficirati ćelije jetre poznate kao hepatociti, nazivaju se "Daneove čestice". Pored Daneovih čestica, u serumu zaraženih osoba mogu se naći nitasta i sferična tijela bez jedra.   Ove čestice nisu zarazne i sastoje se od lipida i proteina koji čine dio površine viriona, a koji se nazivaju površinski antigeni (HBsAg), a proizvode se u višku tokom životnog ciklusa virusa.
 
#### Genom
left|thumb| Organizacija genoma HBV-a. Geni se preklapaju.
Genom HBV-a je sačinjen od kružne DNK, ali je neobičan jer DNK nije u potpunosti dvolančana. Jedan kraj lanca pune dužine povezan je sa HBV DNK polimerazom virusa hepatitisa B. Genom je dug 3020–3320 nukleotida (za lanac pune dužine) i 1700–2800 nukleotida (za lanac kratke dužine). Negativni smisao (nekodirajući) je komplementaran virusnoj iRNK. Virusna DNK se nalazi u nukleusu ubrzo nakon infekcije ćelije. Djelimično dvolančana DNK postaje potpuno dvolančana kompletiranjem (+) smislenog lanca i uklanjanjem proteinskih molekula iz (−) smislenog lanca i kratkog niza RNK iz (+) smislenog lanca. Nekodirajuće baze se uklanjaju s krajeva (−) smislenog lanca, a krajevi se ponovo spajaju. Postoje četiri poznata gena kodirana genomom, nazvana C, X, P i S. Jedarni protein kodira gen C (HBcAg), a njegovom početnom kodonu prethodi uzvodni AUG početni kodon u okviru iz kojeg se proizvodi pre-jezdreni protein. HBeAg se proizvodi proteolitskom obradom pre-sržnog proteina. U nekim rijetkim sojevima virusa poznatim kao pre-jezgarni mutanti virusa hepatitisa B, HBeAg nije prisutan.
DNK polimeraza je kodirana genom P. Gen S je gen koji kodira površinski antigen (HBsAg). Gen HBsAg je jedan dugi otvoreni okvir čitanja, ali sadrži tri "start" (ATG) kodona unutar okvira koji dijele gen na tri dijela, pre-S1, pre-S2 i S. Zbog više startnih kodona, polipeptidi su tri različite veličine, nazvani veliki (redoslijed od površine prema unutra: pre-S1, pre-S2 i S), srednji (pre-S2, S) i mali  (S) se proizvode. Na amino-terminalnom kraju preS1 dijela velikog (L) proteina nalazi se miristilna grupa koja ima važnu ulogu u infekciji. Pored toga, N-terminalni dio L proteina ima mjesta za vezivanje virusa i kapside. Zbog toga su N-terminalni dijelovi polovine molekula L proteina smješteni izvan membrane, a druga polovina unutar membrane.
 
Funkcija proteina kodiranog genom X nije u potpunosti shvaćena, ali je povezana s razvojem raka jetre. Stimulira gene koji potiču rast ćelija i inaktivira molekule koje regulišu rast.

#### Patogeneza
thumb|280px|Replikacija virusa kepatitisa B
Životni ciklus virusa za   je složen.  je jedan od rijetkih poznatih pararetrovirusa: ne-retrovirusa koji i dalje koriste reverznu transkripciju u svom procesu replikacije. Virus ulazi u ćeliju vezivanjem za NTCP na površini i bivajući endocitozirani. Budući da se virus razmnožava putem RNK koju proizvodi enzim domaćina, virusna genomska DNK mora se prenijeti u jedro ćelije pomoću proteina domaćina koji se nazivaju šaperoni. Djelimično dvolančana, kružna virusna DNK se zatim potpuno dvolančana pomoću HBV DNK polimeraze, transformirajući genom u kovalentno zatvorenu kružnu DNK (cccDNK). Ova cccDNK služi kao šablon za transkripciju četiri virusne iRNK pomoću RNK polimeraze domaćina. Najveća iRNK (koja je duža od virusnog genoma) koristi se za stvaranje novih kopija genoma i za stvaranje kapsidnog jezgra proteina i virusne DNK-polimedraze. Ova četiri virusna transkripta prolaze kroz dodatnu obradu i nastavljaju formirati potomačke virione koji se oslobađaju iz ćelije ili vraćaju u jedro i recikliraju kako bi proizveli još više kopija. Duga iRNK se zatim transportuje nazad u citoplazmu gdje virionski P protein (DNK-polimeraza) sintetizira DNK putem svoje aktivnosti reverzne transkriptaze. Pored svog jedarnog rezervoara cccDNK, fragmenti DNK virusa hepatitisa B mogu se integrirati u genom domaćina, posebno u slučajevima hronične infekcije, a ova integracija je implicirana u razvoju raka jetre.

#### Serotipovi i genotipovi
Virus je podijeljen u četiri glavna serotipa (adr, adw, ayr, ayw) na osnovu antigenih epitopa predstavljenih na njegovim proteinima ovojnice, i u osam glavnih genotipova (A–H). Genotipovi imaju različitu geografsku distribuciju i koriste se u praćenju evolucije i prenosa virusa. Razlike između genotipova utiču na težinu bolesti, tok i vjerovatnoću komplikacija, kao i odgovor na liječenje i eventualno vakcinaciju. Postoje još dva genotipa, I i J, ali oni nisu univerzalno prihvaćeni od 2015.. Raznolikost genotipova nije podjednako izražena u svijetu. Naprimjer, genotipovi A, D i E su pretežno viđeni u Africi, dok su genotipovi B i C široko rasprostranjeni u Aziji.
Genotipovi se razlikuju za najmanje 8% svoje sekvence i prvi put su zabilježeni 1988. kada ih je šest prvobitno opisano (A–F). Od tada su opisana još dva tipa (G i H). Većina genotipova je sada podijeljena na podgenotipove sa različitim svojstvima.

## Mehanizmi
Virus  prvenstveno ometa funkcije jetre replikacijom u hepatocitima. Funkcionalni receptor je NTCP. Postoje dokazi da je receptor u blisko povezanom virusu hepatitisa B patke karboksipeptidaza D. Virioni se vežu za ćeliju domaćina putem preS domena virusnog površinskog antigena i potom se internaliziraju endocitozom. HBV-preS-specifični receptori se prvenstveno eksprimiraju na hepatocitima; međutim, virusna DNK i proteini su također otkriveni na van-jetrenim mjestima, što sugerira da ćelijski receptori za HBV mogu postojati i na van-jetrenim ćelijama.

Tokom HBV infekcije, imunski odgovor domaćina uzrokuje i oštećenje hepatocita i uklanjanje virusa. Iako urođeni imunaki odgovor nema značajnu ulogu u ovim procesima, adaptivni imunski odgovor, posebno virus-specifični citotoksični T limfociti (CTL), doprinosi većini oštećenja jetre povezanih s HBV infekcijom. CTL eliminiraju HBV infekciju, ubijanjem zaraženih ćelija i proizvodnjom antivirusnih citokina, koji se zatim koriste za uklanjanje HBV-a iz održivih hepatocita. Iako oštećenje jetre iniciraju i posreduju CTL-ovi, nespecifične upalne ćelije (antigen mogu pogoršati imunopatologiju izazvanu CTL-om, a trombociti aktivirani na mjestu infekcije mogu olakšati akumulaciju CTL-ova u jetri.

## Diagnoza
Testovi, nazvani analiza, za otkrivanje infekcije virusom  uključuju serum ili testove krvi koji otkrivaju ili virusne antigene (proteine ​​koje proizvodi virus) ili antitijela koje proizvodi domaćin. Interpretacija ovih testova je potpuna.

Površinski antigen virusa hepatitisa B (HBsAg) najčešće se koristi za skrining prisustva ove infekcije. To je prvi detektabilni virusni antigen koji se pojavljuje tokom infekcije. Međutim, u ranoj fazi infekcije, ovaj antigen možda neće biti prisutan i može biti nedetektibilan kasnije u infekciji dok ga domaćin eliminiše. Infektivni virion sadrži unutrašnju "jedarnu česticu" koja okružuje virusni genom. Ikosaedarska jedarna čestica sastoji se od 180 ili 240 kopija jedarnog proteina, alternativno poznatog kao jezgreni antigen virusa hepatitisa B ili HBcAg. Tokom ovog "prozora" u kojem domaćin ostaje inficiran, ali uspješno eliminiše virus, IgM antitijela specifična za jedarni antigen virusa hepatitisa B ("anti-HBc IgM") mogu biti jedini serološki dokaz bolesti. Stoga većina dijagnostičkih panela za  sadrži HBsAg i ukupne anti-HBc (i IgM i IgG).

Ubrzo nakon pojave HBsAg, može se pojaviti još jedan antigen nazvan  e antigen (HBeAg). Tradicionalno, prisustvo HBeAg u serumu domaćina povezano je sa mnogo većim stopama replikacije virusa i povećanom infektivnošću; međutim, varijante virusa  ne proizvode 'e' antigen, tako da ovo pravilo ne važi uvijek. Sveukupno, samo manjina dijagnosticiranih slučajeva hepatitisa B ima 'e' antigen. Tokom prirodnog toka infekcije, HBeAg se može ukloniti, a antitijela na 'e' antigen (*anti-HBe*) će se pojaviti odmah nakon toga. Ova konverzija je obično povezana s dramatičnim padom virusne replikacije.
[thumb|left|280px|[Hepatociti boje matiranog stakla kao što se vidi kod hroničnog hepatitisa B jetra biopsija. boja H&E]]
Ako je domaćin u stanju da se riješi infekcije, HBsAg će na kraju postati nedetektabilni, a nakon toga će se pojaviti antitijela IgG na površinski antigen i osnovni antigen virusa hepatitisa B (*anti-HBs* i *anti HBc IgG*). Vrijeme između uklanjanja HBsAg i pojave anti-HBs naziva se period prozora. Osoba negativna na HBsAg, ali pozitivna na anti-HBs ili je preboljela infekciju ili je prethodno vakcinisana. Nositelji virusa mogu imati hronični hepatitis B, što bi se odrazilo povišenim nivoima serumske alanin aminotransferaza (ALT) i upalom jetre, ako se nalaze u fazi imunološkog čišćenja hronične infekcije. Nositelji koji su serokonvertirali u HBeAg negativan status, posebno oni koji su se zarazili kao odrasli, imaju vrlo malo virusne multiplikacije i stoga mogu biti izloženi malom riziku od dugoročnih komplikacija ili prenošenja infekcije na druge. Međutim, rijetko je, ali moguće, da osobe uđu u "imunološki bijeg" s reaktiviranim HBeAg-negativnim hepatitisom, ponovo pokazujući znakove bolesti uprkos prethodnoj potpunoj kontroli imunološkog sistema. To rezultira visokom replikacijom virusa i bržim napredovanjem prema cirozi, u poređenju s tipičnim tokom bolesti. Ove osobe će obično imati detektabilna anti-HBe antitijela, ali ne i detektabilni HBeAg u serumu.
[thumb|right|280px|Pet faza hronične infekcije hepatitisom B, kako ih definiše [Evropsko udruženje za proučavanje jetre]]
PCR testovi su razvijeni za detekciju i mjerenje količine HBV DNK, zvane virusno opterećenje, u kliničkim uzorcima. Ovi testovi se koriste za procjenu statusa infekcije osobe i za praćenje liječenja. Osobe s visokim virusnim opterećenjem karakteristično imaju matno staklaste hepatocite na biopsiji.

## Prevencija
### Vakcina
Vakcine za prevenciju hepatitisa B rutinski se preporučuju bebama od 1991. u Sjedinjenim Američkim Državama. Vakcina protiv hepatitisa B bila je prva vakcina sposobna spriječiti kancer, posebno rak jetre.
Većina vakcina se daje u tri doze tokom nekoliko dana. Zaštitni odgovor na vakcinu definiše se kao koncentracija anti-HBs antitijela od najmanje 10 mIU/ml u serumu primaoca. Vakcina je efikasnija kod djece i 95 posto vakcinisanih ima zaštitne nivoe antitijela. Ovaj nivo pada na oko 90% sa 40 godina starosti i na oko 75 posto kod osoba starijih od 60 godina. Zaštita koju pruža vakcinacija je dugotrajna čak i nakon što nivoi antitijela padnu ispod 10 mIU/ml. Za novorođenčad HBsAg-pozitivnih majki: sama vakcina protiv hepatitisa B, sam imunoglobulin protiv hepatitisa B ili kombinacija vakcine i imunoglobulina protiv hepatitisa B, sve sprečavaju pojavu hepatitisa B. Nadalje, kombinacija vakcine i imunoglobulina protiv hepatitisa B je superiornija u odnosu na samu vakcinu.
 
Tenofovir koji se daje u drugom ili trećem tromjesečju trudnoće može smanjiti rizik od prijenosa virusa s majke na dijete za 77% kada se kombinira s imunoglobulinom protiv hepatitisa B i vakcinom protiv hepatitisa B, posebno kod trudnica s visokim nivoima DNK virusa hepatitisa B. Međutim, nema dovoljno dokaza da bi primjena imunoglobulina protiv hepatitisa B sama po sebi tokom trudnoće mogla smanjiti stopu prenosa na novorođenče. Nije provedeno randomizirano kontrolirano ispitivanje za procjenu učinaka vakcine protiv hepatitisa B tokom trudnoće u sprječavanju infekcije dojenčadi.
Svi oni koji su izloženi riziku od izlaganja tjelesnim tekućinama poput krvi trebaju biti vakcinisani, ako već nisu. Preporučuje se testiranje radi provjere efikasne imunizacije, a dodatne doze vakcine daju se onima koji nisu dovoljno imunizirani. Vakcinacija se posebno preporučuje grupama visokog rizika, uključujući: zdravstvene radnike, osobe s hroničnim zatajenjem bubrega i muškarce koji imaju spolne odnose s muškarcima.
Oba tipa  vakcine protiv hepatitisa B, vakcina iz plazme (PDV) i rekombinantna vakcina (RV), imaju sličnu efikasnost u sprečavanju infekcije i kod zdravstvenih radnika i kod grupa sa hroničnim zatajenjem bubrega. Kod žena sa hepatitisom B, rizik od prenosa sa majke na dijete putem IVF-a se ne razlikuje od rizika kod spontanog začeća. U Sjedinjenim Američkim Državama se preporučuje skrining tokom trudnoća.

## Liječenje
Akutna infekcija  obično ne zahtijeva liječenje i većina odraslih spontano prođe kroz infekciju. Rani antivirusni tretman može biti potreban kod manje od 1% ljudi, čija infekcija ima vrlo agresivan tok (fulminantni hepatitis) ili koji su imunokompromitirani. S druge strane, liječenje hronične infekcije može biti neophodno kako bi se smanjio rizik od ciroze i raka jetre. Hronično inficirane osobe sa perzistentno povišenim nivoima alanin-aminotransferaza u serumu, markera oštećenja jetre, i nivoima HBV DNK su kandidati za terapiju. Liječenje traje od šest mjeseci do godinu dana, ovisno o lijeku i genotipu. Međutim, trajanje liječenja kada se lijekovi uzimaju oralno je varijabilnije i obično duže od jedne godine.
Iako nijedan od dostupnih lijekova ne može ukloniti infekciju, oni mogu zaustaviti replikaciju virusa, čime se minimizira oštećenje jetre. Od 2024., u Sjedinjenim Američkim Državama postoji sedam lijekova licenciranih za liječenje infekcije . > To uključuje antivirusni lijek, kao štp su lamivudin, adefovir, tenofovir dizoproksil, tenofovir alafenamid, telbivudin i entekavir, te dva modulatora imunskog sistema interferon alfa-2a i PEGilirani interferon alfa-2a. Svjetska zdravstvena organizacija je 2015. preporučila tenofovir ili entekavir kao lijekove prve linije. Osobe s trenutnom cirozom najviše trebaju liječenje. Odgovor na liječenje razlikuje se između genotipova. Liječenje interferonom može dovesti do stope serokonverzije e-antigena od 37% kod genotipa A, ali samo 6% serokonverzije kod tipa D. Genotip B ima slične stope serokonverzije kao tip A, dok tip C serokonvertira samo u 15% slučajeva. Trajni gubitak e-antigena nakon liječenja je ~45% kod tipova A i B, ali samo 25-30% kod tipova C i D.
Čini se malo vjerovatnim da će bolest biti eliminirana do 2030., što je cilj koji je SZO postavila 2016. Međutim, postignut je napredak u razvoju terapijskih tretmana. Fondacija za hepatitis B je 2010. izvijestila da su u razvoju 3 predklinička i 11 lijekova u kliničkoj fazi, zasnovanih na uglavnom sličnim mehanizmima. U 2020. godini izvijestili su da je u razvoju 17 predkliničkih i 32 lijeka u kliničkoj fazi, koristeći različite mehanizme. Ova populacija ima 40% doživotnog rizika od smrti od ciroze ili hepatočelijskog karcinoma. Od zaraženih djece između jedne i šest godina, 70% će se oporaviti od infekcije.
Hepatitis D (HDV) se može javiti samo uz istovremenu infekciju virusom hepatitisa B, jer HDV koristi površinski antigen HBV-a za formiranje kapside. Koinfekcija hepatitisom D povećava rizik od ciroze jetre i raka jetre.* Poliarteritis nodosa* je češći kod osoba sa  infekcijom.
 
### Ciroza
Dostupni su brojni različiti testovi za određivanje stepena prisutne ciroze. Tranzijentna elastografija (FibroScan) je test izbora, ali je skup. Iako rijetko, reaktivacija se najčešće javlja nakon upotrebe alkohola ili droga, ili kod osoba sa koje imaju oslabljenu imunost. HBV prolazi kroz cikluse replikacije i nereplikacije. Otprilike 50% vidljivih nositelja doživljava akutnu reaktivaciju. Muškarci s početnim ALT-om od 200 UL/L imaju tri puta veću vjerovatnoću da razviju reaktivaciju nego osobe s nižim nivoima. Iako se reaktivacija može dogoditi spontano, ljudi koji se podvrgavaju hemoterapijama imaju veći rizik. Imunosupresivni lijekovi potiču povećanu replikaciju HBV-a, a istovremeno inhibiraju funkciju citotoksičnih T-ćelija u jetri. Rizik od reaktivacije varira ovisno o serološkom profilu; oni s detektabilnim HBsAg u krvi imaju najveći rizik, ali i oni s antitijelima samo na osnovni antigen su također u riziku. Prisustvo antitijela na površinski antigen, koja se smatraju markerom imuniteta, ne isključuje reaktivaciju.]]
 
Otprilike 254 miliona ljudi imalo je hroničnu HBV infekciju zaključno sa 2022.. Dodatnih 1,2 miliona slučajeva akutne infekcije HBV također se dogodilo te godine. Regionalne prevalencije širom svijeta kreću se od oko 7,5% u Africi do 0,5% u Americi. U 2021. godini, 19 afričkih zemalja imalo je stope zaraze između 8 i 19%, što ih svrstava u kategoriju visoke prevalencije. Visoka prevalencija HBV-a postoji i u Mongoliji.

U područjima s umjerenom prevalencijom, gdje je 2-7% stanovništva kronično inficirano, bolest se pretežno širi horizontalno, često među djecom, ali i vertikalno. Stopa infekcije HBV-om u Kini je na višem kraju klasifikacije umjerene prevalencije, sa stopom infekcije od 6,89% od 2019.. Prevalencija HBV-a u Indiji  je također umjerena, a studije pokazuju da je stopa infekcije u Indiji između 2-4%.
Zemlje sa niskom prevalencijom HBV-a uključuju Australiju (0,9%), one u evropskoj regiji SZO (koje u prosjeku iznose 1,5%),

U Sjedinjenim Američkim Državama, procjenjuje se da je 0,26% stanovništva živjelo s HBV infekcijom od 2018..

## Historija
Nalazi HBV DNK u drevnim ljudskim ostacima pokazali su da HBV inficira ljude najmanje deset milenija, kako u Evroaziji tako i u Americi. Ovo je opovrgnulo vjerovanje da je hepatitis B nastao u Novom svijetu i proširio se u Evropu oko 16. vijeka. Međutim, analize drevnih HBV genoma sugeriraju da je najnoviji zajednički predak svih poznatih ljudskih HBV sojeva datiran na period između 20.000 i 12.000 godina,
 
Izbijanje velikih boginja dogodilo se u Bremenu, 1883., a 1.289 radnika brodogradilišta je vakcinirano limfom od drugih ljudi. Nakon nekoliko sedmica, pa i do osam mjeseci kasnije, 191 od vakciniranih radnika obolio je od žutice i dijagnosticiran im je serumski hepatitis. Ostali radnici koji su bili inokulirani različitim serijama limfe ostali su zdravi. Lurmanov rad, koji se sada smatra klasičnim primjerom epidemiološke studije, dokazao je da je kontaminirana limfa bila izvor epidemije. Kasnije su zabilježene brojne slične epidemije nakon uvođenja, 1909., hipodermmih igala koje su korištene, i, što je još važnije, ponovo korištene, za davanje salvarsana za liječenje sifilisa.
Najveća zabilježena epidemija hepatitisa B bila je infekcija do 330.000 američkih vojnika tokom Drugog svjetskog rata. Za epidemiju je odgovorna vakcina protiv žute groznice napravljena od kontaminiranog ljudskog krvnog seruma, a nakon primanja vakcina oko 50.000 vojnika razvilo je žuticu.

Virus nije otkriven sve do 1966. kada je Baruch Blumberg, tada radeći u Nacionalnim institutima za zdravlje (NIH), otkrio australijski antigen (kasnije poznat kao  površinski antigen, ili HBsAg) u krvi australijskih Aboridžina. Iako se sumnjalo na virus još od istraživanja koje je objavio Frederick MacCallum 1947., David Dane i drugi su otkrili virusnu česticu 1970. pomoću elektronske mikroskopije. Godine 1971., FDA je izdala svoju prvu naredbu o provjeri zaliha krvi bankama krvi. Do početka 1980-ih genom virusa je sekvenciran, i prve vakcine su bile testirane.

## Društvo i kultura
Svjetski dan hepatitisa, koji se obilježava 28. jula, ima za cilj podizanje globalne svijesti o  i hepatitisu C te podsticanje prevencije, dijagnoze i liječenja. Obilježavanje vodi Svjetski savez za hepatitis od 2007., a u maju 2010. dobio je globalnu podršku od Svjetske zdravstvene organizacije.
 
## Također pogledajte
*Zarazni uzroci raka
*Onkovirus

## Reference
## Vanjski linkovi 
*
*

 


Kategorija:Spolno prenosive bolesti
Kategorija:Virusom povezana kožna stanja
Kategorija:Infektivni uzroci raka
Kategorija:Članci o medicini na Wikipediji spremni za prevođenje
Kategorija:Članci o zaraznim bolestima na Wikipediji spremni za prevođenje
Kategorija:Bolesti koje se mogu spriječiti vakcinom
+B
Kategorija:Virusni hepatitis