Sultanat žena

**Sultanat žena** () bio je period kada su neke konkubine, majke, sestre i bake sultana Osmanskog Carstva vršile politički utjecaj.

Ovaj fenomen se odvijao otprilike od 1534. do 1715, počevši od vladavine Sulejmana Veličanstvenog s usponom sultanije Hurem, a završavajući smrću sultanije Gülnuş. Ove žene su bile ili konkubine sultana, poznate kao Haseki sultanija, ili majke sultana, poznate kao Valide sultanije. Sve su bile robinje, što se i očekivalo tokom sultanata, budući da se tradicionalna ideja braka smatrala neprikladnom za sultana, od kojeg se nije očekivalo da ima bilo kakve lične obaveze osim svoje uloge vladara; Međutim, sultanija Hurem je uspjela postati zakonita supruga Sulejmana, a sultanije Nurbanu, Safije i Kösem su se možda također udale za svoje sultane.

Tokom ovog vremena, neke haseki i valide sultanije su imale politički i društveni utjecaj, što im je omogućavalo da utiču na svakodnevno vođenje carstva i da se bave filantropskim radovima, kao i da traže izgradnju zgrada poput velikog kompleksa džamije sultanije Haseki i istaknute džamije Valide Sultan, poznate i kao Nova džamija, u Eminönüu.

Tokom četrnaestog vijeka, uloga žena u vlasti počela je da se smanjuje. Ovo je bilo doba osmanske ekspanzije kada je većina sultana birala da "vodi s konja", krećući se sa dvorom savjetnika, vezira i vjerskih vođa dok je vojska osvajala nove zemlje. Osmanska politika od petnaestog vijeka nadalje bila je slanje mladih prinčeva i njihovih majki na provincijske guvernerske položaje u Trabzonu, Manisi i Amasiji u Anadoliji. To je imalo za posljedicu da se sve žene sa vezama sa višim nivoima vlasti drže podalje od bilo kojeg mjesta gdje bi mogle imati značajnu moć. Praksa bratoubistva - u kojem bi uzdižući sultan pogubio svu svoju braću kako bi osigurao svoj prijestolje - učinila je žene i majke prinčeva još ovisnijim o njihovim muškarcima. Prije Sultanata žena, sultan se nije ženio, već je držao harem robinja koje su mu rađale nasljednike, pri čemu je svaka konkubina rodila samo jednog sina, a zatim ga slijedila u provinciju koju su bile zadužene voditi umjesto da ostanu u Istanbulu. Njeno tursko ime Hurem značilo je "Smijalica" ili "Radostna", što svjedoči o njenom karakteru. Njen značaj je utvrđen brakom sa Sulejmanom nakon smrti njegove majke, kada je postala prva stvarna supruga sultana u više od dvjesto godina.

## Politički značaj 
 je bila najviše rangirana žena u osmanskoj historiji.]]

U prvoj polovini 17. vijeka, šest sultana, od kojih su nekoliko bila djeca, preuzelo je prijestolje. Kao rezultat toga, neke valide sultanije vladale su i tokom perioda vlasti svojih sinova i tokom međuvlada. Njihovu istaknutost nisu svi prihvatali. Uprkos njihovoj direktnoj vezi sa sultanima, valide sultanije su se često suočavale s protivljenjem vezira, kao i javnog mnjenja. Dok su njihovi muški prethodnici stekli naklonost javnosti vojnim osvajanjima i harizmom, ženske vođe morale su se oslanjati na carske ceremonije i izgradnju spomenika i javnih radova. Takvi javni radovi, poznati kao hajr ili djela pobožnosti, često su ekstravagantno građeni u ime sultana, što je bila tradicija za carske islamske žene.

Vjenčanja su bila čest razlog za slavlje i prilika za carske princeze da pokažu svoje bogatstvo i moć, a istovremeno promovišu dobrotvorne aktivnosti. Kako se kćerka Murata III trebala udati za istaknutog admirala, darivala je novokovane novčiće svim prisutnima, a neki su odnijeli cijelu suknju punu bogatstva.

Smrt sultanove supruge ili majke mogla je inspirirati još veću ekstravaganciju. Na primjer, smrt sultanije Hurem izazvala je mnoštvo ožalošćenih na ulicama, uključujući i samog sultana, od kojeg se obično očekivalo da se izolira u palači tokom sahrane člana porodice. Ovom prilikom, novčići i hrana dijeljeni su učesnicima sahrane kao počast velikodušnoj i brižnoj prirodi sultanije.

Najtrajnija dostignuća mnogih supruga i majki sultana bili su njihovi veliki projekti javnih radova, obično u obliku džamija, škola i spomenika. Izgradnja i održavanje ovih projekata osigurali su ključnu ekonomsku likvidnost tokom perioda koji je inače obilježena ekonomskom stagnacijom i korupcijom, a istovremeno su ostavili snažne i dugotrajne simbole moći i dobrohotnosti sultanata. Iako je stvaranje javnih radova oduvijek bila obaveza sultanata, sultanije poput Sulejmanove majke i supruge poduzimale su projekte koji su bili veći i raskošniji od bilo koje žene prije njih - a i većine muškaraca.

.]]

### Sultanija Kösem 
Sultanija Kösem (1589–1651), rođena na Tinosu, bila je najmoćnija i najviše rangirana žena u historiji Osmanskog Carstva. Bila je najpouzdaniji savjetnik sultana Ahmeda I i njegove Haseki sultanija. Bila je aktivna u osmanskoj administraciji kao sultanova supruga. Historičari joj pripisuju zasluge za to što ga je uvjerila da poštedi život svom mlađem polubratu (koji je na kraju postao Mustafa I), čime je okončana višestoljetna praksa bratoubistva u Osmanskom Carstvu. Nakon što je Ahmed umro 1617, odigrala je ključnu ulogu u Mustafinom ustoličenju, a nakon njegovog drugog svrgavanja 1623, tri puta je postala Naib-I Saltanat (regentica), tokom maloljetništva svog sina Murata IV od 1623. do 1632, tokom nestabilne vladavine Ibrahima (vladao 1640–1648) i tokom rane vladavine svog unuka Mehmeda IV od 1648. do njenog atentata 2. septembra 1651. Kösem je imala neuporedivu političku moć i uticala je na vanjsku i domaću politiku carstva.

### Sultanija Turhan 
Sultanija Turhan je vladala Osmanskim Carstvom kao regent tokom maloljetstva svog sina Mehmeda IV od 1651. do 1656, nakon što je pobijedila u borbi sa svojom bakom (Sultanijom Kösem) za tu ulogu. Također je doprinijela odbrani carstva, trošeći velike količine novca na obnovu i utvrđivanje ključnih vojnih uporišta. Kada se njen sin Mehmed IV vratio iz uspješne vojne kampanje, Turhan je organizovala kraljevsku povorku kako bi se vratila njegovim ratnim putem i podijelila slavu njegove pobjede. Bila je odgovorna za izgradnju džamije Yeni u Eminönüu.

## Opozicija 
Iako je ovo bilo vrijeme kada su carske žene imale neviđenu moć, nisu bile bez protivnika. Godine 1582, veliki vezir otvoreno je izrazio svoj bijes zbog prisustva valide sultanije u vijeću. Godine 1599, šejhul-islam se žalio na uplitanje valide u vladine poslove, posebno u imenovanja i smjene. Godine 1640, mletački ambasador pokušao je poslati pismo validi preko velikog vezira, koji je odbio da ga prenese, tvrdeći da je ona samo robinja bez vlastite moći. Takvo protivljenje implicira da je valida sultanija imala veliki autoritet, što je veziru bilo negodovanje. Mnogi savremeni strani ambasadori izvijestili su da su oni koji žele poslovati s Osmanskim Carstvom morali prije svih ostalih da se obrate sultanovoj majci.

## Moćne sultanije tokom perioda 
## Reference 
### Dodatna literatura 
* İlhan Akşit. *The Mystery of the Ottoman Harem*. Akşit Kültür Turizm Yayınları. 
* Leslie P. Peirce. *The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire*.  Oxford University Press (1993). 

Kategorija:Sultanat žena
Kategorija:Historiografija Osmanskog Carstva