Postporođajna psihoza

**Postporođajna psihoza** (**PPP**), poznata i kao **puerperalna psihoza** ili **peripartalna psihoza**, uključuje nagli početak psihotskih simptoma ubrzo nakon porođaja, obično unutar dvije sedmice, ali manje od četiri sedmice nakon porođaja. PPP je stanje koje je trenutno predstavljeno pod "Kratki psihotični poremećaj" u Dijagnostičkom i statističkom priručniku za mentalne poremećaje, sveska V (DSM-V). Simptomi mogu uključivati zablude, halucinacije, neorganizovan govor (npr. nepovezan govor) i/ili abnormalno motorno ponašanje (npr. katatoniju).

Uzrok postporođajne depresije još nije poznat, iako sve više dokaza o širokoj kategoriji postporođajnih psihijatrijskih poremećaja (npr. postporođajna depresija) ukazuje na hormonske i imunske promjene kao potencijalne faktore koji doprinose njihovom nastanku, kao i genetika i poremećaj cirkadijskog ritma. Ne postoji slaganje u dokazima o faktorima rizika, iako brojne studije sugeriraju da gubitak sna, prve trudnoće (prvorođenje) i prethodne epizode PPP-a mogu igrati ulogu. Još ne postoje dostupni alati za skrining ili procjenu za dijagnosticiranje PPP-a; dijagnozu mora postaviti ljekar na osnovu simptoma koje pacijent ima, vođen dijagnostičkim kriterijima u DSM-V (vidi **Dijagnoza**). izaziva zabrinutost za sigurnost pacijenta i dojenčeta; stoga se PPP smatra psihijatrijskom hitnošću koja obično zahtijeva hitnu hospitalizaciju. ali je jedan mali pregled zabilježio rijetke slučajeve sindroma pogrešne identifikacije s deluzijom, kao što su Capgrasov sindrom (uvjerenje da je neko ili nešto poznato zamijenjeno varalicom), Fregolijev sindrom (uvjerenje da je stranac zapravo poznata osoba u maski) i drugi.

I postporođajni opsesijsko-kompulzivni poremećaj (OKP) i PPP mogu se manifestirati zabrinjavajućim mislima o dojenčetu; obično su misli povezane s OKP-om neželjene i uznemirujuće za pojedinca (koji ne želi djelovati na osnovu svojih misli), dok su osobe s PPP-om često manje uznemirene svojim uvjerenjima i mogu čak osjećati „potrebu“ da djeluju na osnovu njih. U poređenju sa shizofrenijom, PPP obično ima manje bizarnih deluzija, a povezane halucinacije su češće vizualne nego slušne. Kao i delirij, ovi simptomi mogu se pojavljivati i nestajati u nepredvidivim obrascima. (Iz tog razloga, prva trudnoća se ponekad smatra faktorom rizika za PPP.)
## Patofiziologija 
Do sada, patofiziologija PPP-a nije dobro shvaćena i ostaje otvoreno polje tekućih istraživanja. Vodeće teorije koje se istražuju uključuju područja genetike, hormona, imunosti i procesa poremećaja spavanja.

### Hormoni 
Uprkos značajnim hormonskim promjenama koje se javljaju tokom trudnoće i porođaja, postoji malo dokaza koji podržavaju hormonske uzroke PPP-a. Poznato je da estrogen utiče na različite neurotransmitere, uključujući serotonin i dopamin, koje istaknute teorije povezuju sa shizofrenijom; međutim, istraživanja koncentracija estrogena i osjetljivosti dopaminskih receptora, te ispitivanja nadomjesne terapije estrogenom nakon porođaja, ne podržavaju povezanost između promjena estrogena i početka PPP-a. Postoje neki dokazi koji povezuju PPP s promjenama u nivoima perifernih imunskih ćelija (npr. limfocita i NK ili prirodnih ćelija ubica) koje putuju krvotokom, ali potrebna su daljnja istraživanja kako bi se identificirali specifični mehanizmi i tipovi ćelija koji bi mogli biti povezani s pojavom PPP.

## Dijagnoza i skrining 
### Dijagnoza
[thumb| Ne postoje testovi osmišljeni za dijagnosticiranje postporođajne psihoze. [Kompletna krvna slika, prikazana na slici gore, može biti dio početne obrade kako bi se isključili drugi organski uzroci psihotičnih simptoma.]]
Ne prepoznaje se kao zaseban poremećaj, PPP je umjesto toga klasifikovan od strane DSM-V kao "Kratkoročni psihotični poremećaj s peripartalnim početkom". Međutim, iako se koristi za PPP više od 50 godina, podaci o njegovoj efikasnosti u PPP-u su ograničeni na značajan broj serija slučajeva i različitih retrospektivnih studija usklađenih kohorti. Za PPP, litijum se može primjenjivati kao lijek samostalno ("monoterapija") ili kao dodatni lijek s drugim psihijatrijskim lijekovima ("dodatna terapija"). Litij je povezan s nuspojavama na fetus kada se uzima tokom trudnoće, uključujući abnormalnosti tijela i srca (npr. Ebsteinova anomalija); ovi efekti su dokumentirani u svim tromjesečjima, ali veći rizici, posebno za strukturne probleme srca i spontani abortus, obično se javljaju kod izloženosti u prvom tromjesečju.

Litij je još uvijek također preporučeni lijek za prevenciju psihotičnih epizoda kod osoba koje imaju poznatu historiju bipolarnog poremećaja i/ili prethodne epizode PPP-a. Prema maloj studiji provedenoj na 64 žene, benzodiazepini su imali blagi, ali pozitivan učinak u smanjenju psihoze kao sekvencijalno dodani lijekovi za liječenje PPP (pored litija i antipsihotika); zbog malog broja potkrepljujućih podataka, benzodiazepini se trenutno preporučuju samo kao dodatni lijek uz litij i/ili antipsihotike, obično u slučaju kontinuiranog poremećaja spavanja uprkos upotrebi drugih lijekova. Apsihotici prve generacije imaju dužu historiju upotrebe, efikasnosti i sigurnosti u trudnoći, posebno hlorpromazin i haloperidol.

### Dojenje 
Prekid kontinuiranog kontakta s dojenčetom može se dogoditi tokom hospitalizacije i liječenja, što može uticati na kapacitet dojenja; Hlorpromazin također pokazuje minimalan prijenos na dojenče putem majčinog mlijeka.

Još ne postoji konsenzus o sigurnosti ili nivou litija prisutnog u majčinom mlijeku, iako nekoliko smjernica i pregleda ne smatra da predstavlja apsolutnu opasnost za dojenče, što bi trebalo isključiti njegovu upotrebu. Nekoliko izvještaja opisuje sigurnu upotrebu litijuma tokom dojenja bez primjetnih efekata kod dojenčeta, iako trajni efekti nisu dobro proučeni.

## Prognoza i ishodi 
Simptomi mogu trajati različito dugo (do godinu dana u 25% slučajeva) uprkos adekvatnom liječenju. Od manjine osoba koje dožive PPP i odluče se za još jednu trudnoću, dokazi pokazuju da će oko 33% imati ponovljenu psihotsku epizodu. a neki dokazi ukazuju na to da su ovi incidenti češće povezani s epizodama PPP-a koje karakteriziraju više depresivnih simptoma. Smatra se da prijavljeni slučajevi potcjenjuju stvarnu pojavu postporođajnog postporođajnog sindroma (PPP) zbog vjerovatnoće da neke osobe izbjegavaju hospitalizaciju kako bi izbjegle odvajanje od svog djeteta (posebno na mjestima bez odjeljenja za majku i dijete) ili straha od stigme, kao i vjerovatnoće pogrešne dijagnoze s drugim postporođajnim poremećajima. Iako nijedan specifični genetički faktor nije povezan sa PPP-om, porodična ili lična anamneza bipolarnog poremećaja snažno je povezana sa većim rizikom od epizoda PPP-a (vidi **Faktori rizika**). U DSMIII je uklonjen nakon argumenata da se psihijatrijski poremećaji povezani s trudnoćom i porođajem ne razlikuju od drugih psihijatrijskih bolesti; tek je nedavno ponovo prepoznat izdanjem DSM-IV iz 1994. godine, kada je specifikator "s početkom nakon porođaja" uključen za različite dijagnoze. i da se javljaju i kod dojilja i kod žena koje ne doje. U 1797., Osiander, akušer iz Tübingena, detaljno je opisao dva slučaja koja su značajno doprinijela poznavanju ovog poremećaja u to vrijeme. U 1819., Esquirol je proveo istraživanje slučajeva primljenih u Salpêtrière i bio pionir dugoročnih studija. Od tada je puerperalna psihoza postala široko poznata medicinskoj struci. U narednih 200 godina objavljeno je preko 2.500 teza, članaka i knjiga. Među tim brojnim doprinosima bilo je i Delayevo jedinstveno istraživanje korištenjem serijske kiretaže  i Kendellova studija povezanosti podataka koja upoređuje dvije godine prije i dvije godine nakon rođenja. s povećanom energijom ili aktivnošću i društvenošću, smanjenom potrebom za snom, brzim razmišljanjem i govorom pod pritiskom, euforijom i razdražljivošću, gubitkom inhibicije, nasiljem, nepromišljenošću i grandioznošću (uključujući religijske i ekspanzivne deluzije); puerperalna manija se smatra posebno teškom, s izrazito neorganiziranim govorom, ekstremnim uzbuđenjem i erotikom. sindrom zabludne identifikacije, i poricanje trudnoće ili porođaja), kao i halucinacije, poremećaji volje i samopouzdanja, katalepsija i drugi simptomi katatonije, samopovređivanje  i drugi teški poremećaji raspoloženja. poboljšani intelekt, and enhanced perception.

Dodatnih 25% ima akutni polimorfni (cikloidni) sindrom, koji je promjenjivo kliničko stanje, s prolaznim deluzijama, fragmentima drugih sindroma, ekstremnim strahom ili ekstazom, zbunjenošću, konfuzijom i poremećajima motiliteta za simptom. U prošlosti su neki stručnjaci ovo smatrali patognomoničkim (specifičnim) za puerperalnu psihozu, ali ovaj sindrom se nalazi i u drugim okruženjima, ne samo u reproduktivnom procesu, i kod muškaraca. Ove psihoze su smještene u Svjetsku zdravstvenu organizaciju ICD-10 pod rubrikom akutnih i prolaznih psihotskih poremećaja. U opštoj psihijatriji, manijski i cikloidni sindromi se smatraju različitim, ali, dugoročnim proučavanjima među ženama u porođaju, bipolarne i cikloidne varijante se isprepliću u širokom spektru kombinacija; u tom kontekstu, čini se najboljim smatrati ih članovima iste 'bipolarne/cikloidne' grupe. Zajedno, manijske i cikloidne varijante čine oko dvije trećine psihoza u porođaju.

### Dijagnoza
Postporođajni bipolarni poremećaji moraju se razlikovati od dugog popisa organskih psihoza koje se mogu pojaviti u babinju, te od drugih neorganskih psihoza; obje ove grupe opisane su u nastavku. Također ih je potrebno razlikovati od drugih psihijatrijskih poremećaja povezanih s porođajem, kao što su anksiozni poremećaji, depresija, posttraumatski stresni poremećaj, poremećaji pritužbi i poremećaji vezivanja (emocionalno odbacivanje dojenčeta), koji povremeno uzrokuju dijagnostičke poteškoće.

Klinička procjena zahtijeva prikupljanje anamneze od same majke i, budući da je često teško bolesna, bez uvida i nesposobna dati jasan prikaz događaja, od barem jednog bliskog rođaka. Izvještaj socijalnog radnika i, kod majki primljenih u bolnicu, zapažanja medicinskih sestara su izvori informacija od velike vrijednosti. Fizički pregled i laboratorijska ispitivanja mogu otkriti somatske bolesti koje kompliciraju akušerske događaje, što ponekad izaziva psihozu. Važno je pribaviti evidenciju o prethodnim epizodama mentalnih bolesti i, kod pacijenata s višestrukim epizodama, sastaviti sažetak cijelog toka njene psihijatrijske historije u odnosu na njen život.

U 10. izdanju Međunarodne klasifikacije bolesti, objavljenom 1992. godine, preporuka je da se ovi slučajevi klasificiraju prema obliku bolesti, bez isticanja postporođajnog stanja. Međutim, postoji kategorija F53.1, pod nazivom 'teški mentalni i poremećaji ponašanja povezani s puerperijumom', koja se može koristiti kada nije moguće dijagnosticirati neku vrstu afektivnog poremećaja ili shizofrenije. Dijagnostički i statistički priručnik Američkog udruženja psihijatara, čije je 5. izdanje objavljeno u maju 2013. godine, dozvoljava upotrebu 'specifikatora početka u periodu nakon porođaja' u epizodama manije, hipomanije ili velike depresije ako se simptomi javljaju tokom trudnoće ili prve četiri sedmice puerperija. Neprepoznavanje postporođajne psihoze i njene složenosti nije od pomoći kliničarima, epidemiolozima i drugim istraživačima. i pogođene osobe (manje od 1% populacije ) imaju cjeloživotnu sklonost (dijatezu) razvoju psihotičnih epizoda u određenim okolnostima. 'Okidači' uključuju niz farmaceutskih sredstava, hirurške operacije, nadbubrežne kortikosteroide, sezonske promjene, menstruaciju i porođaj. Istraživanje puerperalne manije stoga nije proučavanje 'samostalne bolesti', već istraživanje okidača bipolarnog poremećaja koji uzrokuju porođaj.

Psihoze izazvane u prve dvije sedmice nakon porođaja – između prvog postporođajnog dana (ili čak tokom porođaja Ponekad se stiče utisak da je ovo jedini okidač povezan s rađanjem. Ali postoje dokazi o četiri druga okidača – kasni postporođajni period, tvrdio je da se mogu podijeliti na rane i kasne oblike; kasni oblik počinje oko šest sedmica nakon porođaja, povezan s povratkom menstruacije. Njegovo mišljenje podržava veliki broj slučajeva u literaturi s početkom 4-13 sedmica nakon porođaja, majke sa serijskim početkom u 4-13 sedmica i neki dokazi iz anketa. Dokazi o djelovanju okidača u trudnoći također se zasnivaju na velikom broju prijavljenih slučajeva, a posebno na učestalosti majki koje su doživjele dvije ili više prenatalnih epizoda. Postoje dokazi, posebno iz anketa, bipolarnih epizoda izazvanih abortusom (pobačaj ili prekid trudnoće). Dokazi o okidaču odvikavanja zasnivaju se na 32 slučaja u literaturi, od kojih je 14 bilo rekurentno. Relativna učestalost ovih pet okidača data je brojem slučajeva u literaturi - nešto više od polovine rani postporođajni početak, 20% kasni postporođajni i preporođajni početak, a ostatak postabortusni i početak odvikavanja.

Osim toga, epizode koje počinju nakon porođaja mogu biti izazvane adrenalnim kortikosteroidima, hirurškim operacijama (kao što je carski rez) ili bromokriptinom kao alternativom ili uz postporođajni okidač.

### Kurs 
Uz moderno liječenje, potpuni oporavak se može očekivati u roku od 6–10 sedmica. prije nego što je otkriven farmaceutski tretman. Manjina ima niz periodičnih recidiva povezanih s menstruacijskim ciklusom. i mudro je da majke dugoročno održavaju kontakt s psihijatrijskim službama.

U slučaju daljnje trudnoće, stopa recidiva je visoka – u najvećoj seriji, oko tri četvrtine je imalo recidiv, ali ne uvijek u ranom puerperiju; recidiv se mogao javiti tokom trudnoće ili kasnije u postporođajnom periodu. Najveći rizik od svih (82%) predstavlja kombinacija prethodne postporođajne epizode i barem jedne ranije epizode koja nije bila porođajna. Teratogeni rizici antipsihotika su mali, ali su veće kod litija Karbamazepin, antikonvulziv, kada se uzima u ranoj trudnoći, ima neke teratogene efekte, ali valproat, drugi član klase antikonvulziva, povezan je sa spina bifida i drugim većim malformacijama, te fetalnim valproatnim sindromom; obično se ne preporučuje ženama koje mogu zatrudnjeti. Noviji pregledi pokazuju različite efekte različitih antikonvulziva (ili antiepileptika) kada se daju tokom trudnoće: vrsta lijeka, doza i vrijeme uzimanja lijeka tokom trudnoće imaju različite nivoe sigurnosti za fetus.

#### Kućno liječenje i hospitalizacija
Priznato je još od 19. stoljeća  da je optimalno za ženu s puerperalnom psihozom liječiti se kod kuće, gdje može održati svoju ulogu domaćice i majke svojoj drugoj djeci i razviti odnos s novorođenčetom. Ali postoje mnogi rizici, i neophodno je da je prati kompetentna odrasla osoba 24 sata dnevno i da je često posjećuje profesionalno osoblje. Kućno liječenje je savjet savršenstva i većina žena bit će primljena u psihijatrijsku bolnicu, mnoge kao hitan slučaj, i obično bez svojih beba. U nekoliko zemalja, posebno u Australiji, Belgiji, Francuskoj, Indiji, Nizozemskoj, Švicarskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu, posebne jedinice dozvoljavaju prijem i žene i dojenčeta. Zajednički prijem ima mnoge prednosti, ali ne treba potcijeniti rizike za dojenče od prijema na odjeljenje puno teško bolesnih majki. Otkako je prepoznata veza s bipolarnim poremećajem (oko 1970. godine), liječenje sredstvima za stabilizaciju raspoloženja, poput litija  i može se davati tokom trudnoće (izbjegavajući rizik farmaceutskog liječenja), uz odgovarajuće mjere opreza. Ali nije bilo ispitivanja, a holandsko iskustvo je pokazalo da se gotovo sve majke brzo oporavljaju bez njega.

### Uzroci
Uzrok postporođajnog bipolarnog poremećaja dijeli se na dva dijela – prirodu moždanih anomalija koje predisponiraju manične i depresivne simptome i okidače koji izazivaju ove simptome kod osoba s bipolarnom dijatezom. Genetska, anatomska i neurohemijska osnova bipolarnog poremećaja trenutno je nepoznata i jedan je od najvažnijih projekata u psihijatriji; ali ovdje nije glavna briga. Izazov i prilika koju predstavljaju psihoze rađanja je identificiranje okidača ranog postporođajnog početka i drugih grupa početka.

S obzirom na to da su ove psihoze poznate stoljećima, do sada je uloženo malo napora da se razumije osnovna biologija. Istraživanja su znatno zaostajala za drugim oblastima medicine i psihijatrije. Postoji manjak znanja i teorija. [Postoje dokazi o heritabilnosti, kako iz porodičnih studija Slučajevi s ranim početkom češće se javljaju kod prvorotkinja, Inhibicija steroidne sulfataze uzrokovala je abnormalnosti u ponašanju kod miševa. Nedavna hipoteza, Aberantna regulacija neuronskog dotoka kalcija, zavisna od steroidnih hormona, putem proteina ekstracelularnog matriksa i membranskih receptora uključenih u odgovor na mikrookruženje ćelije, mogla bi biti važna u nastanku biološkog rizika. Još jedan obećavajući trag zasniva se na sličnosti bipolarno-cikloidne puerperalne psihoze i menstrualne psihoze; mnoge žene su imale obje. Kasne puerperalne psihoze i recidivi mogu biti povezani s menstruacijom. Budući da se gotovo svi reproduktivni početi javljaju kada se menstrualni ciklus oslobodi dugog perioda inhibicije, ovo može biti zajednički faktor, ali teško može objasniti epizode koje počinju u drugom i trećem tromjesečju trudnoće. Psihotski simptom je obično deluzija. Opisano je preko 50 slučajeva, ali obično u neuobičajenim okolnostima, kao što je abortus. ili usvajanje, ili kod očeva prilikom rođenja jednog od njihove djece. Povremeno se javljaju nakon normalnog porođaja. i 2010., i vrlo je vjerovatno da će biti opisane i druge. Organske psihoze, posebno one uzrokovane infekcijom, mogu biti češće u zemljama s visokim porođajnim morbiditetom.

### Infekcijski delirij
Najčešća organska postporođajna psihoza je infekcijski delirij. Spomenuo ga je još Hipokrat: Među 17 žena iz 1. i 3. knjige epidemija zabilježeno je osam slučajeva puerperalne ili postabortusne sepse, svi komplicirani delirijem. U Europi i Sjevernoj Americi, osnivanje gradskih porodilišta, zajedno s instrumentalnim porođajima i praksom prisustvovanja obdukcijama, dovelo je do epidemija streptokokne puerperalne groznice, što je rezultiralo stopom smrtnosti majki do 10%. Vrhunac je bio oko 1870. godine, nakon čega su ih antisepsa i asepsa postepeno stavile pod kontrolu. Ove teške infekcije često su bile komplicirane delirijem, ali tek je Chaslin postigao napredak u nosologiji i Bonhöffer da se mogu razlikovati od drugih uzroka postporođajne psihoze. Infektivni delirij gotovo nikada ne počinje tokom trudnoće, a obično počinje u prvoj postporođajnoj sedmici. Početak sepse i delirija su usko povezani, a tok im je paralelan s infekcijom, iako oko 20% pacijentica i dalje ima hronična stanja konfuzije nakon oporavka od infekcije. Recidivi nakon druge trudnoće su rijetki. Njihova učestalost je počela opadati krajem 19. stoljeća, i naglo je opao nakon otkrića sulfonamida. Puerperalna sepsa je i dalje česta u Bangladešu, Nigeriji i Zambiji. Čak i u Ujedinjenom Kraljevstvu, slučajevi se još uvijek povremeno javljaju. U smrtnim slučajevima, postoje arterijske lezije u mnogim organima, uključujući mozak. Ovo je druga najčešća organska psihoza i druga koja je opisana. Psihoze se javljaju u oko 5% slučajeva, a zabilježeno je oko 240 detaljnih slučajeva. Obučavao ga je Simpson (jedan od onih koji su prvi prepoznali važnost albuminurije) u Edinburghu i prepoznao je da se neki slučajevi eklampsijske psihoze javljaju bez napada; to objašnjava interval između napada (ili kome) i psihoze, razmak koji je povremeno prelazio četiri dana: napadi i psihoza su dvije različite posljedice teške gestoze. Donkinova psihoza možda nije rijetka: britanska serija uključivala je 13 mogućih slučajeva; i Korsakoff. Patologija je oštećenje jezgra mozga, uključujući talamus i mamilarna tijela. Njena najupečatljivija klinička karakteristika je gubitak pamćenja, koja može biti trajna. Obično se nalazi kod teških alkoholičara, ali može biti i rezultat pernicioznog povraćanja u trudnoći (*hyperemesis gravidarum*), jer je potreba za tiaminom znatno povećana u trudnoći; prijavljeno je skoro 200 slučajeva. Dakle, pojava ovog sindroma u trudnoći trebala bi biti istrijebljena. Ali ovi slučajevi se i dalje prijavljuju – više od 50 u ovom stoljeću – iz cijelog svijeta, uključujući i neke iz zemalja s naprednim medicinskim uslugama; većina je posljedica rehidratacije bez vitaminskih dodataka. Trudnici koja se javi u dehidriranom stanju zbog pernicioznog povraćanja hitno je potreban tiamin, kao i intravenske tekućine.

### Vaskularni poremećaji
Različiti vaskularni poremećaji povremeno uzrokuju psihozu, posebno cerebralna venska tromboza. Trudnice su sklone trombozi, posebno tromboflebitisu vena nogu i karličnih vena; asepsni trombovi se također mogu formirati u duralnim venskim sinusima i moždanim venama koje se u njih ulijevaju. Većina pacijenata se javlja sa glavoboljom, povraćanjem, napadima i fokusnim znacima kao što su hemiplegija ili disfazija, ali manjina slučajeva ima psihijatrijsku prezentaciju. Kumulativna incidencija je otprilike 1/1.000 porođaja u Evropi i Sjevernoj Americi. ali mnogo više u Indiji, gdje su prikupljene velike serije. Psihoza je povremeno povezana s drugim arterijskim ili venskim lezijama: epiduralna anestezija može, ako se dura probije, dovesti do curenja cerebrospinalne tekućine i subduralnog hematoma. Arterijska okluzija može biti uzrokovana trombima, amnionskim fragmentima ili zračnom embolijom. Postpartalna cerebralna angiopatija je prolazni arterijski spazam moždanih arterija srednjeg kalibra; prvi put je opisana kod ovisnika o kokainu i amfetaminima, ali može zakomplicirati i ergot i bromokriptin propisane za inhibiciju laktacije. Subarahnoidno krvarenje se može javiti nakon pobačaja ili porođaja. Svi ovi simptomi obično se manifestiraju neurološkim simptomima, a povremeno i delirijem.

### Epilepsija
Žene s cjeloživotnom epileptičnom anamnezom sklone su psihozama tokom trudnoće, porođaja i babinja. Žene povremeno razviju epilepsiju prvi put u vezi sa svojom prvom trudnoćom, a opisane su i psihotične epizode. U literaturi postoji preko 30 slučajeva.

### Poremećaji ciklusa ureje
Urođene greške Krebs-Henseleitovog ciklusa uree dovode do hiperamonemije. Kod nositelja i heterozigota, encefalopatija se može razviti u trudnoći ili babinama. Opisani su slučajevi nedostatka karbamoil fosfat-sintetaze 1, argino-sukcinat sintetaze i ornitin-karbamoiltransferaze.

### Ostale organske psihoze sa specifičnom vezom sa rađanjem djece
Sydenhamova horeja, čija je teška varijanta horea gravidarum, ima niz psihijatrijskih komplikacija, koje uključuju psihozu. Obično se razvija tokom trudnoće, a povremeno nakon porođaja ili abortusa. Njeni simptomi uključuju teške hipnagogične halucinacije (hipnagogija), moguće rezultat ekstremnog poremećaja spavanja. Ovaj oblik horeje uzrokovan je streptokoknim infekcijama, koje trenutno reaguju na antibiotike; još uvijek se javlja kao posljedica sistemskog lupusa ili antifosfolipidnih sindroma. Prijavljeno je samo oko 50 horejskih psihoza, a samo jedna u ovom stoljeću; ali bi se mogla vratiti ako streptokok izmakne kontroli. Stanja odvikavanja od alkohola (delirium tremens) javljaju se kod ovisnika čiji je unos prekinut traumom ili operacijom; ovo se može dogoditi nakon porođaja. Postporođajna konfuzna stanja su također prijavljena tokom odvikavanja od opijuma. and barbiturates. Očekivalo bi se da će se encefalitis uzrokovan sindromom stečene imunodeficijencije (HIV/AIDS) pojaviti u trudnoći ili babinama, jer je to venerična bolest koja može brzo napredovati; jedan slučaj AIDS encefalitisa, koji se pojavio u 28. sedmici trudnoće, zabilježen je na Haitiju. a moguće je da postoje i drugi u zemljama gdje je AIDS raširen. Anemija je česta u trudnoći i babinju, a nedostatak folata je povezan sa psihozom.

### Slučajne organske psihoze
Sve gore spomenute psihoze imale su prepoznatu vezu s rađanjem djece. Međutim, medicinski poremećaji bez specifične veze prezentirali su se s psihotičnim simptomima u puerperijumu; kod njih se čini da je povezanost slučajna.

### Slučajevi
#### Harriet Sarah
Harriet Sarah, Lady Mordaunt (1848–1906), ranije Harriet Moncreiffe, bila je škotska supruga engleskog baroneta i člana Parlamenta], Sir Charlesa Mordaunta. Bila je optužena u senzacionalnom brakorazvodnom postupku u koji je bio umiješan princ od Walesa (kasnije kralj Edward VII); nakon kontroverznog suđenja koje je trajalo sedam dana, porota je utvrdila da Lady Mordaunt ima "puerperalnu maniju" i zahtjev njenog muža za razvod je odbačen, dok je Lady Mordaunt smještena u azil.

#### Andrea Yates
Andrea Yates imala je depresiju i, četiri mjeseca nakon rođenja petog djeteta, ponovo je imala simptome psihoze. Nekoliko sedmica kasnije, utopila je svu petero djece. Prema zakonu u Teksasu, osuđena je na doživotni zatvor, ali je nakon ponovnog suđenja smještena u mentalnu bolnicu.

#### Lindsay Clancy
**Lindsay** **Marie** **Clancy** (rođena **Musgrove**); rođena 11. augusta 1990.) je Amerikanka iz Duxburyja, Massachusetts, koja je zadavila svoje troje djece uveče 24. januara 2023. Dvoje djece, petogodišnja Cora Clancy i trogodišnji Dawson Clancy, proglašeni su mrtvima u bolnici 24. januara 2023. godine, dok je treće dijete, osmomjesečni Callan Clancy, umrlo 27. januara 2023. godine. Nakon što je zadavila djecu, pokušala je da se ubije skokom kroz prozor. Sada je trajno paralizovana od struka nadolje. Stručnjaci odbrane vjeruju da je Clancy patio od postporođajne psihoze  i da je možda bila "previše liječena" Njeni advokati su izjavili da je Lindsay, u četiri mjeseca koja su prethodila incidentu, propisano 13 različitih psihijatrijskih lijekova. Prije incidenta, borila se s raznim aspektima svog mentalnog zdravlja, tražeći liječenje od jednog psihijatra i psihijatrijske medicinske sestre. Primljena je u Bolnicu McLean manje od tri sedmice prije ubistava. To je dovelo do toga da su mnoge majke progovorile o svojim pričama, otvorile se na društvenim mrežama ili raznim medijima o svojim iskustvima. Zakonodavnoj skupštini države Massachusetts podneseno je nekoliko zakona u pokušaju da se bolje riješi problem postporođajnih bolesti u državi.

### U fikciji
Guy de Maupassant, u svom romanu *Mont-Oriol* (1887) opisao je kratku postporođajnu psihotičnu epizodu.

Charlotte Perkins Gilman, u svojoj kratkoj priči "Žuta tapeta" (1892) opisala je tešku depresiju s psihotičnim karakteristikama koja počinje nakon porođaja, možda sličnu onoj koju je iskusila sama autorica.
Stacey Slater, izmišljeni lik u dugotrajnoj sapunici BBC *EastEnders*, imala je postporođajnu psihozu 2016. godine, što je bila jedna od najvećih priča serije te godine.

U epizodi "Zauvijek" (*Forever*) serije House, M.D., House uzima slučaj majke s postporođajnom psihozom.

### Pravni status
Postporođajna psihoza, posebno kada postoji izražena komponenta depresije, nosi mali rizik od ubistva djeteta. U akutnim manihskim ili cikloidnim slučajevima, ovaj rizik je otprilike 1%. U Sjedinjenim Američkim Državama takva pravna razlika nije napravljena od 2009. godine i odbrana zbog neuračunljivosti nije dostupna u svim državama.

Ujedinjeno Kraljevstvo ima Zakon o čedomorstvu od 1922. godine.

## Knjige napisane o postporođajnoj psihozi i postporođajnom bipolarnom poremećaju
O ovim psihozama objavljene su sljedeće knjige:
*Ripping, Dr (1877) *Die Geistesstörungen der Schwangeren, Wöchnerinnen und Säugenden*. Štutgart, Enke.
*Knauer O (1897) *Über Puerperale Psychose für practische Ärzte*. Berlin, Karger.
*Twomey T (2009) *Razumijevanje postporođajne psihoze: privremeno ludilo*. Westport, Praeger.
*Harwood D (2017) „Rođenje novog mozga - iscjeljenje od postporođajnog bipolarnog poremećaja.“ Brentwood, Post Hill Press.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Patologija
Kategorija:Poremećaji raspoloženja
Kategorija:Psihoza
Kategorija:Bipolarni poremećaj
Kategorija:Mentalni poremećaji povezani s trudnoćom, porođajem ili babinama