open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Peggy Ashcroft

**Edith Margaret Emily Ashcroft** (22. decembar 1907 – 14. jun 1991), profesionalno poznata kao **Peggy Ashcroft**, bila je engleska glumica čija je karijera trajala više od 60 godina.

## Biografija 
Rođena u porodici srednje klase, od malih je nogu bila odlučna da postane glumica, uprkos protivljenju roditelja. Prema biografu Michael Billingtonu, njena majka je bila danskog i njemačkog jevrejskog porijekla i strastvena glumica amater.

Radila je u manjim pozorištima i prije nego što je završila dramsku školu, a za dvije godine je glumila u West Endu. Ashcroft je zadržala svoje vodeće mjesto u britanskom pozorištu narednih 50 godina. Oduvijek privučena idealima stalnih pozorišnih ansambala, veliki dio svog rada radila je za Old Vic ranih 1930-ih, kompanije Johna Gielguda 1930-ih i 1940-ih, Shakespeare Memorial Theatre i njegovog nasljednika Royal Shakespeare Company iz 1950-ih, i Narodno pozorište iz 1970-ih.

Iako je bila dobro cijenjena po znanju Shakespearea, Ashcroft je bila poznata i po svojoj posvećenosti modernoj drami, pojavljujući se u dramama Bertolta Brechta, Samuela Becketta i Harolda Pintera. Njena karijera je skoro u potpunosti provela u živom pozorištu sve do 1980-ih. Zatim se sa značajnim uspjehom okrenula televiziji i bioskopu, osvojivši tri BAFTA-e, jednu nagradu Zlatni globus i Oskara, te dobila nominacije za dodatni Zlatni globus i dvije Primetime Emmy nagrade.

## Filmografija
### Film
### Televizija
### Radio
**The Duchess of Malfi* BBC Treći program (1954)
**Macbeth* BBC Treći program (1966)
**Family Voices* BBC Radio 3 (1981)
**Chances* BBC Radio 3 (1981)
**In the Native State* BBC Radio 3 (1991)

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Rođeni 1907.
Kategorija:Umrli 1991.
Kategorija:Britanske glumice
Kategorija:BAFTA za najbolju glavnu glumicu
Kategorija:Biografije, Croydon
Oklo

**Oklo** je regija u blizini grada Franceville, u pokrajini Haut-Ogooué u centralnoafričkoj državi Gabon. Nekoliko prirodnih nuklearnih fisijskih reaktora otkriveno je u rudnicima urana u regiji 1972. godine.

## Historija 
Gabon je bio francuska kolonija kada su istraživači iz francuske komisije za alternativnu energiju i atomsku energiju (industrijski dijelovi, koji su kasnije postali Orano ciklus) otkrili uran u udaljenoj regiji 1956. godine. Francuska je odmah otvorila rudnike kojima upravlja Comuf () u blizini sela Mounana za eksploataciju ogromnih mineralnih resursa, a država Gabon je dobila manjinski udio u kompaniji.

Francuska je 40 godina kopala uran u Gabonu. Nakon što je izvađen, uran se koristio za proizvodnju električne energije u Francuskoj i većem dijelu Evrope. Danas su nalazišta urana iscrpljena, a rudnik više ne radi. Trenutno su u toku radovi na rekultivaciji rudnika u regionu pogođenom radom rudnika.

Utvrđeno je da neki od iskopanog urana imaju nižu koncentraciju uranija-235 od očekivane, kao da je već bio u reaktoru. Kada su geolozi istraživali, pronašli su i proizvode tipične za reaktor. Zaključili su da se nalazište nalazilo u reaktoru: prirodnom nuklearnom fisijskom reaktoru, oko 1,8 do 1,7 milijardi godina Prije sadašnjosti – u paleoproterozojskoj eri tokom pretkambrija. U to vrijeme prirodni uran je imao koncentraciju od oko 3%235 U, i mogao je dostići kritičnost sa prirodnom vodom kao moderatorom neutrona što je dozvoljavala posebna geometrija ležišta.

## Reference 
Kategorija:Nuklearni reaktori
Mae West

**Mary Jane "Mae" West** (17. august 1893 – 22. novembar 1980) bila je američka glumica, pjevačica, komičarka, scenaristkinja i dramaturginja čija je karijera trajala preko sedam decenija. Smatrana seks simbolom, bila je poznata po svojoj prozračnoj seksualnoj nezavisnosti i svojim bezbrižnim razvratnim dvosmislenostima, često izrečenim hrapavim kontraltom. Bila je aktivna u vodvilju i na pozornici u New Yorku prije nego što se preselila u Los Angeles kako bi započela karijeru u filmskoj industriji.

Bila je jedna od najkontroverznijih filmskih zvijezda svog vremena; nailazila je na probleme posebno sa cenzurom. Jednom se našalila: "Vjerujem u cenzuru. Zaradila sam bogatstvo na tome." Suprotstavila se studijskom sistemu praveći komediju od konvencionalnih uvjerenja, a publika u doba depresije joj se divila zbog toga. Kada se završila njena filmska karijera, pisala je knjige i drame, nastavila nastupati u Las Vegasu i Londonu, na radiju i televiziji, i snimala rokenrol albume. Godine 1999. Američki filmski institut posthumno ju je proglasio 15. najvećom ženskom filmskom legendom klasične američke kinematografije.

## Filmografija
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Rođeni 1893.
Kategorija:Umrli 1980.
Kategorija:Biografije, Brooklyn
Kategorija:Američke glumice
Kategorija:Američke pjevačice
Kategorija:Američke komičarke
Kategorija:Amerikanci porijeklom iz Njemačke
Kategorija:Amerikanci porijeklom iz Engleske
13 (The Doors)

**13** prvi je kompilacijski album američkog progresivnog rok i bluz sastava The Doors, koji je objavila izdavačka kuća Elektra Records 30. novembra 1970. Naslov ovog kompilacijskog albuma odnosi se na niz od 13 pjesama sa njihovih prethodnih pet studijskih albuma objavljenih do tada. Prvobitni omot albuma sadržavao je  naljepnicu na kojoj je pisalo: "Zbirka od trinaest klasičnih pjesama grupe The Doors". To je jedini kompilacijski album ovog sastava objavljen dok je pjevač Jim Morrison još bio živ.

Album je dostigao 25. mjesto na Billboardovoj 200 ljestvici najpopularnijih, koji je poslije bio zamijenjen kasnijim kompilacijama The Doorsa poput veoma uspješnog "The Best of the Doors" iz 1985. Međutim, kompilacijski album "13" nije ponovo objavljen na CD-u.

## Pozadina 
"13" je bio projekat koji je pokrenula izdavačka kuća Elektra Records u želji da ostvari veliku zaradu objavljujući studijski album grupe The Doors za božićnu sezonu, na što su muzičari iz ovog sastava nevoljko pristali. Morrison je čak pristao da obrije bradu za snimanje naslovnice albuma, ali se izdavačka kuća odlučila za fotografiju na kojoj je pjevač igledao mlađi, što su uradili i za njihov koncertni album "Absolutely Live", objavljen u julu iste godine. Kao što je Danny Sugerman, autor memoara o grupi The Doors pod nazivom "No One Here Gets Out Alive" primijetio:  Morrisonova slika je također mnogo veća od onih gitariste Robyja Kriegera, klavijaturiste Raya Manzareka i bubnjara Johna Densmora, a Sugerman je primijetio da  Na poleđini albuma nalaze se članovi grupe The Doors koji poziraju s malom bistom Ludwiga van Beethovena. Neki su pogrešno tvrdili da je na bisti prikazan lik okultiste Aleistera Crowleya.

## Kritike 
U savremenoj recenziji iz 1971. muzički kritičar Dave Marsh napisao je da:   Fotografiju i dizajn za omot uradili su Edmund Teske i William S. Harvey.

## Spisak pjesama 
## Izvođači 
* John Densmore – bubnjevi
* Robby Krieger – električna gitara
* Ray Manzarek – električne orgulje, bas-gitara, pianino
* Jim Morrison – vokal

## Reference 
Kategorija:Albumi The Doorsa
Kategorija:Albumi iz 1970.
Kategorija:Albumi u izdanju Elektra Recordsa
Joan Crawford

**Joan Crawford** (23. mart 190?  – 10. maj 1977) bila je američka glumica i plesačica. Karijeru je počela kao plesačica u putujućim pozorišnim trupama prije nego što je debitirala na Broadwayu. Potpisala je ugovor za film s Metro-Goldwyn-Mayerom 1925. U početku frustrirana veličinom i kvalitetom svojih uloga, Crawford je pokrenula reklamnu kampanju i izgradila imidž nacionalno poznatog flapera do kraja 1920-ih. Do 1930-ih, njena slava bila je konkurencija kolegicama iz MGM-a Normi Shearer i Greti Garbo. Često je glumila vrijedne mlade žene koje pronalaze romansu i finansijski uspjeh. Ove priče "od krpa do bogatstva" bile su dobro prihvaćene od publike u doba Velike depresije i bile su popularne među ženama. Postala je jedna od najistaknutijih holivudskih filmskih zvijezda i jedna od najplaćenijih žena u Sjedinjenim Državama, međutim, krajem 1930-ih njeni filmovi nisu bili toliko finansijski uspješni.

Nakon gotovo dvije godine odsustva s platna, vratila se glumi u filmu *Mildred Pierce* (1945), za koji je osvojila Oscara za najbolju glavnu ulogu. Godine 1955. postala je povezana s kompanijom Pepsi-Cola, kroz brak s predsjednikom kompanije Alfredom Steeleom. Nakon njegove smrti 1959. izabrana je da popuni njegovo upražnjeno mjesto u upravnom odboru, ali je prisilno penzionisana 1973. Nastavila je redovno glumiti na filmu i televiziji do 1960-ih, kada su njeni nastupi postali sve manji; nakon izlaska horora *Trog* 1970. povukla se s platna. Nakon javnog nastupa 1974, poslije čega su objavljene neugodne fotografije, povukla se i iz javnog života. Postajala je sve povučenija sve do smrti 1977.

Udavala se četiri puta. Njena prva tri braka završila su se razvodom; posljednji je završen smrću muža Ala Steelea. Usvojila je petero djece, od kojih je jedno vratila njegova rođena majka. Njen odnos s njeno dvoje starije djece, Christinom i Christopherom, bio je žestok. Razbaštinila ih je i, nakon njene smrti, Christina je objavila memoare *Mommie Dearest*.

## Filmografija
### Glavne uloge
‡ označava izgubljeni film

### Kratki filmovi
## Bilješke 
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Umrli 1977.
Kategorija:Biografije, San Antonio
Kategorija:Američke glumice
Kategorija:Dobitnici Oscara
Zgrada Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine

**Zgrada Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine** jest poslovna zgrada smještena u Općini Centar u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. U zgradi je trenutno smještena Parlamentarna skupština Bosne i Hercegovine s velikim brojem tijela, službi, komisija i ostalih institucija Bosne i Hercegovine.

## Historija 
Nakon oslobođenja Sarajeva od Sila Osovine 1945. Zemaljsko antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Bosne i Hercegovine (ZAVNOBiH), kao preteča buduće Narodne skupštine, bilo je smješteno u zgradi današnje Centralne banke u ulici Maršala Tita. Zbog naraslih potreba Narodne skupštine Bosne i Hercegovine 1952. izgrađen je objekat u sarajevskom naselju Bistrik, no ubrzo je procijenjeno da ni njegovi kapaciteti ne mogu dugoročno zadovoljiti potrebe ove institucije. Zbog toga je već 1954. odlučeno da se započnu pripreme za izgradnju nove zgrade u naselju Marijin Dvor, koji je od ranije planiran kao budući administrativno-politički centar grada. Iste godine raspisan je konkurs za dostavljanje arhitektonskih projekata buduće zgrade na kojem je pobijedio projekat arhitekte Juraja Neidhardta i njegovog asistenta Džemala Čelića. Na osnovu ovog projekta izrađen je i investicioni plan koji je 1956. i prihvaćen.

Na početak izgradnje se čekalo 24 godine, a tome su najviše kumovale ekonomske poteškoće. U međuvremenu pojavila se i ideja o izgradnji objekta u kojem bi bili smješteni svi republički organi uprave. Ta ideja je zaživljela 1964. odlukom da se pored zgrade Skupštine izgradi i soliter. Bilo je zamišljeno i da se ove dvije građevine povežu, ali to se nije dogodilo.

Početak izgradnje zgrade Skupštine, sada već Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine, započet je 1978. Dana 13. jula 1979. autor projekta, Juraj Neidhardt, je preminuo, te daljnju gradnju nastavio je profesor Hamdija Salihović.

Godinu dana kasnije, 30. septembra 2005, konačno je obnovljena i Velika sala. Obnova je izvršena uz pomoć Vlade Kraljevine Norveške i tadašnjeg predsjednika Parlamenta Jørgena Kosmoa. Posljednja obnovljena sala, Plava sala, stavljena je u funkciju u septembru 2008, a njena obnova u potpunosti je finansirana budžetskim sredstvima Parlamentarne skupštine.
* Arching inženjering d.o.o, 2006 - 2007, gips-kartonski radovi.

## Galerija 

Datoteka:Flags of B&H.jpg|Zastave Bosne i Hercegovine.
Datoteka:Pope Francis in Sarajevo 08.JPG|Zastave Bosne i Hercegovine.
Datoteka:Sarajevo Parliamentary-Assembly 2011-09-26.jpg|Fontana ispred zgrade.
Datoteka:Sarajevo Tram-712 Line-1 2011-10-28.jpg|Tramvaj na raskrisnici kod zgrade.

## Također pogledajte 
* Zgrada prijateljstva između Grčke i Bosne i Hercegovine
* Zgrada Predsjedništva Bosne i Hercegovine
* Zgrada Narodne banke Bosne i Hercegovine
* Juraj Neidhardt

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 
* Zgrada Parlamentarne skupštine BiH
* Monumentalno djelo Juraja Neidharta

Kategorija:Građevine u Sarajevu
Kategorija:2009. u arhitekturi
Ida Lupino

**Ida Lupino** (4. februar 1918. – 3. august 1995) bila je britanska glumica, rediteljka, spisateljica i producentica. Tokom svoje 48-godišnje karijere, pojavila se u 59 filmova i režirala osam, radeći prvenstveno u Sjedinjenim Državama, gdje je postala državljanka 1948. Cijenjena je kao najistaknutija ženska filmska stvarateljica koja je radila 1950-ih tokom vremena holivudskog studijskog sistema. Sa svojom nezavisnom produkcijskom kućom, napisala je i koproducirala nekoliko filmova sa društvenim porukama i postala prva žena koja je režirala noir film, *Autostoper*, 1953.

Među ostalim filmovima koje je režirala, najpoznatiji su *Not Wanted* (1949), o trudnoći izvan braka (preuzela je mjesto bolesnog reditelja i odbila je režiju); *Never Fear* (1950), zasnovana na njenom sopstvenom iskustvu u borbi sa dječijom paralizom; *Outrage* (1950), jedan od prvih filmova o silovanju; *Bigamist* (1953); i *Nevolje s anđelima* (1966). Njena kratka, ali neizmjerno utjecajna rediteljska karijera, koja se bavi temama žena zarobljenih društvenim konvencijama, obično pod melodramatičnim ili noir objavama, predstavlja pionirski primjer protofeminističkog filmskog stvaralaštva.

Kao glumica, najpoznatiji filmovi su joj *Pustolovine Sherlocka Holmesa* (1939) sa Basilom Rathboneom; *Oni voze noću* (1940) s Georgeom Raftom i Humphreyjem Bogartom; *Visoka Sierra* (1941) s Bogartom; *Morski vuk* (1941) s Edwardom G. Robinsonom i Johnom Garfieldom; *Dame u mirovini* (1941) s Louisom Haywardom; *Mjesečeva mijena* (1942) sa Jean Gabin; *The Hard Way*  (1943); *Duboka dolina* (1947) s Daneom Clarkom; *Kuća uz cestu* (1948) s Cornelom Wildeom i Richardom Widmarkom; *Dok grad spava* (1956.) s Danom Andrews i Vincentom Priceom; i *Šampion rodea* (1972) sa Steveom McQueenom.

Režirala je više od 100 epizoda televizijskih emisija u različitim žanrovima, uključujući vesterne, natprirodne priče, komedije situacija, misterije o ubistvima i gangsterske priče. Bila je jedina žena koja je režirala epizodu originalne serije Zona sumraka ("The Masks"), i jedina režiserka koja je glumila u epizodi ("The Sixteen-Millimeter Shrine").

## Filmografija
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 
* Ida Lupino u Virtual History

Kategorija:Rođeni 1918.
Kategorija:Umrli 1995.
Kategorija:Biografije, Herne Hill
Kategorija:Američke glumice
Kategorija:Engleske glumice
Jean Harlow

**Jean Harlow** (3. mart 1911 - 7. juni 1937) bila je američka glumica. Poznata po portretiranju likova "loše djevojke", bila je vodeći seks-simbol ranih 1930-ih i jedna od figura koje definiraju eru američke kinematografije pretkodovskog Hollywooda. Često prozvana "Plava bomba" i "platinumska plavuša", Harlow je bila popularna zbog svoje uloge na ekranu "fatalne žene". Radila je u filmskoj industriji samo devet godina, ali je postala jedna od najvećih holivudskih filmskih zvijezda, čiji je imidž u očima javnosti opstao. Godine 1999, Američki filmski institut svrstao ju je na 22. mjesto na svojoj listi najvećih ženskih filmskih legendi klasičnog hollywoodskog kina.

Prvi ju je angažovao poslovni magnat Howard Hughes, koji je režirao njenu prvu veliku ulogu u filmu *Anđeli pakla* (1930). Nakon niza kritično propalih filmova i Hughesovog gubitka interesa za njenu karijeru, Metro-Goldwyn-Mayer je otkupio njen ugovor 1932. i dodijelio joj glavne uloge u nizu hitova izgrađenih na njenom komičarskom talentu: *Red-Headed Woman* (1932), *Crvena prašina* (1932), *Večera u osam* (1933), *Bezobzirna* (1935) i *Suzy* (1936). Harlowova popularnost je bila konkurentna, a zatim i nadmašila popularnost MGM-ovih vodećih dama Joan Crawford, Grete Garbo i Norme Shearer. Umrla je u dobi od 26 godina od otkazivanja bubrega na snimanju filma *Saratoga*. MGM je završio film korištenjem dvojnika i objavio ga manje od dva mjeseca nakon njene smrti; postao je najuspješniji film MGM-a iz 1937, kao i film s najvećom zaradom u njenoj karijeri.

## Filmografija 
* (1930)]]
 u filmu*Wife vs. Secretary* (1936)]]
, Jean Harlow, i Clark Gable u filmu *Saratoga* (1937)]]

## Reference 
## Dodatna literatura 
* Pascal, John. *The Jean Harlow Story*. Popular Library. 1964.
* Viera, Mark A.; Darrel, Rooney. *Harlow in Hollywood: The Blonde Bombshell in the Glamour Capital, 1928–1937''. Angel City Press. 2011.
* 
* 

## Vanjski linkovi 
* 
* 
* 
* Fotografije i literatura

Kategorija:Rođeni 1911.
Kategorija:Umrli 1937.
Kategorija:Biografije, Kansas City
Kategorija:Američke glumice
NVM Express

**NVM Express** (**NVMe**) ili **Non-Volatile Memory Host Controller Interface Specification** (**NVMHCIS**) je otvorena specifikacija interfejsa logičkog uređaja za pristup računarskim nepromjenljivim medijima za skladištenje koji su obično povezani preko PCI Express magistrale. Inicijalizam *NVM* je skraćenica za *nepromjenjljivu memoriju*, koja je često NAND flash memorija koja dolazi u nekoliko fizičkih faktora oblika, uključujući SSD-ove, PCIe dodatne kartice i M.2 kartice, nasljednika mSATA kartica. NVM Express, kao sučelje logičkog uređaja, dizajniran je da iskoristi nisku latenciju i interni paralelizam SSD uređaja.NVM Express uređaji se također koriste kao gradivni blok memorije burst buffera u mnogim vodećim superračunarima, kao što su Fugaku Supercomputer, Summit (superračunar) i Sierra (superkompjuter), itd  

## Reference 
Kategorija:Standardi računarskog hardvera
Lucille Ball

**Lucille Désirée Ball** (6. august 1911 – 26. april 1989) bila je američka glumica i komičarka. Bila je nominovana za 13 Primetime Emmy nagrada, osvojivši je pet puta, i bila je dobitnica nekoliko drugih priznanja, kao što su Zlatni globus Cecil B. DeMille nagrada i dvije zvijezde na Holivudskoj stazi slavnih. Osvojila je mnoga priznanja, uključujući nagradu Women in Film Crystal, uvođenje u Kuću slavnih televizije, počast Kennedy centra i nagradu guvernera Akademije televizijskih nauke i umjetnosti.

Karijera joj je započela 1929. kada je počela raditi kao model. Ubrzo nakon toga, počela je svoju izvođačku karijeru na Broadwayu pod umjetničkim imenom Diane (ili Dianne) Belmont. Kasnije se pojavljivala u filmovima 1930-ih i 1940-ih kao ugovorna igračica za RKO Radio Pictures, s tim da je glumila u refrenu ili u sličnim ulogama, sa glavnim ulogama u B-slikama i sporednim ulogama u A-slikama. Za to vrijeme upoznala je kubanskog vođu benda Desi Arnaz, i pobjegli su u novembru 1940. U 1950-im, Ball se odvažila na nastup na televiziji, gdje su ona i Arnaz kreirali sitcom "I Love Lucy". Rodila je njihovo prvo dijete, Lucie, 1951, a potom Desi Arnaz Jr. 1953. Razveli su se u martu 1960, a ona se udala za komičara Garyja Mortona 1961.

Producirala je i glumila u broadwayskom mjuziklu "Wildcat" od 1960. do 1961. Godine 1962. postala je prva žena koja je vodila veliki televizijski studio, Desilu Productions, koji je producirao mnoge popularne televizijske serije, uključujući Misija: Nemoguće i Zvjezdane staze. Nakon Wildcat-a, ponovo se ujedinila sa kolegicom iz "I Love Lucy" Vivian Vance za "The Lucy Show", koji je Vance napustila 1965. Šou se nastavio, s njenim dugogodišnjim prijateljem i stalnim glumencem serije Gale Gordonom, do 1968. Ball je odmah počela da se pojavljuje u novoj seriji ,  "Here's Lucy", s Gordonom, čestim gostom Mary Jane Croft, te Lucie i Desi Jr.; ovaj program je trajao do 1974.

Nije se u potpunosti povukla iz glume, a 1985. je preuzela dramatičnu ulogu u televizijskom filmu "Stone Pillow". Sljedeće godine glumila je u seriji "Life with Lucy", koja, za razliku od njenih ostalih serija, nije bila dobro prihvaćena; otkazana je nakon tri mjeseca. Nije se pojavljivala u filmskim ili televizijskim ulogama do kraja svoje karijere i umrla je 1989. od aneurizme abdominalne aorte i arteriosklerotične bolesti srca u 77. godini.

## Filmografija 
## Reference 
### Izvori 
* 
* 
* 

## Dodatna literatura 
* *Lucy at the Movies: The Complete Films of Lucille Ball* by Cindy De La Hoz (Running Press, 2007)
* ''Lucille Ball FAQ: Everything Left to Know About America's Favorite Redhead'' by James Sheridan and Barry Monush (2011)

## Vanjski linkovi 
* Lucille Ball na IBDb-ju
* 

Kategorija:Rođeni 1911.
Kategorija:Umrli 1989.
Kategorija:Biografije, Jamestown (New York)
Kategorija:Američke glumice
Svjetski vodeni sportovi

**World Aquatics**, ranije poznat kao **FINA** (; ), je međunarodna federacija priznata od strane Međunarodnog olimpijskog komiteta (MOK) za vođenje međunarodnih takmičenja u sportovima na vodi. To je jedna od nekoliko međunarodnih federacija koje upravljaju određenim sportom ili disciplinom i za MOK i za međunarodnu zajednicu. Sjedište je u Lozani, Švicarska.

Osnovana kao FINA (; ) 1908. godine, federacija je službeno preimenovana u World Aquatics u januaru 2023. vaterpolo i plivanje na otvorenom. World Aquatics također nadgleda "Masters" takmičenje (za odrasle) u svojim disciplinama.
[mini| Glavno mjesto takmičenja na [Svjetsko prvenstvo u vodenim sportovima 2023.|posljednjem Svjetskom prvenstvu u vodenim sportovima u Fukuoki, Japan (2023.)]]

## Bilješke
## Reference
## Vanjski linkovi
*Službeni veb-sajt
*
Queqiao

'''*Queqiao* relejni satelit** ()  Relejni satelit MagpieBridge]] ), također poznat kao **Chang'e 4 Relay''', je komunikacijski relejni i radioastronomski satelit za misiju Chang'e 4 na mjesečevoj daljoj strani. Kao dio kineskog programa istraživanja Mjeseca, Kineska nacionalna svemirska administracija (CNSA) lansirala je relejni satelit Queqiao 20. maja 2018. u orbitu oko Zemlje–Mjesec L 2 Lagrangeove tačke  Queqiao je prvi ikada komunikacijski relej i radioastronomski satelit na ovoj lokaciji.

Ime *Queqiao* („Most svraka“) inspirisano je i došlo je iz kineske priče *Pastir i djevojka tkalja*.
[lijevo|mini| Lagrangeove tačke  -Mjesec: Satelit u [Halo orbita|orbiti oko L, koji se nalazi iza Mjeseca, imat će pogled i na Zemlju i na drugu stranu Mjeseca]]
alt=Relay communication antenna with 4.2 m aperture on Queqiao|lijevo|mini| Relejna komunikaciona antena sa otvorom od 4,2 m na Queqiaou
mini| Komunikacija sa Chang'e-4 na suprotnoj strani Mjeseca

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:2018. u Kini
Lillian Gish

**Lillian Diana Gish** (14. oktobar 1893 – 27. februar 1993) bila je američka glumica. Njena glumačka karijera trajala je 75 godina, od 1912, u kratkim nijemim filmova, do 1987. Nazvana je "Prva dama američkog filma", a zaslužna je za pionirske fundamentalne tehnike filmskog izvođenja. Godine 1999, Američki filmski institut svrstao ju je kao 17. najveću žensku filmsku zvijezdu klasičnog holivudskog filma.

Nakon što je kao dijete glumila na pozornici sa svojom sestrom, bila je istaknuta filmska zvijezda od 1912. do 1920-ih, posebno se povezivala s filmovima reditelja D. W. Griffita. To je uključivalo njenu glavnu ulogu u filmu s najvećom zaradom nijemog doba, *Rađanje jedne nacije* (1915). Njeni drugi značajni filmovi i predstave iz nijeme ere su: *Netrpeljivost* (1916), *Slomljeni cvjetovi* (1919), *Put prema istoku* (1920), *Siročad oluje* (1921), *La bohème* (1926) i *The Wind* (1928).

U osvit ere zvuka vratila se na scenu i povremeno se pojavljivala u filmu, uključujući poznate glavne uloge u vesternu *Dvoboj na suncu* (1946) i trileru *Noć lovca* (1955). Nominirana je za Oscara za najbolju sporednu glumicu za *Dvoboj na suncu*. Također je glumila kao glavna sporedna uloga u filmu *Portret Jennie* (1948), *Svadba* (1978) i *Sweet Liberty* (1986).

Radila je na televiziji od ranih 1950-ih do 1980-ih, a povukla se nakon što je igrala sa Bette Davis u filmu *The Whales of August* iz 1987. Tokom svojih kasnijih godina, postala je posvećena zagovornica uvažavanja i očuvanja nijemog filma. Unatoč tome što je poznatija po svom filmskom radu, također je uspjela na sceni, te je primljena u Američku pozorišnu kuću slavnih 1972. Godine 1971. dobila je počasnu nagradu Akademije za svoja postignuća u karijeri. Dobila je nagradu Kennedy centra za doprinos američkoj kulturi kroz scensku umjetnost 1982.

## Filmografija 
### Kratki filmovi 
### Nijemi filmovi
### Filmovi sa zvukom
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 
* Lillian Gish na IBDb-ju

Kategorija:Rođeni 1893.
Kategorija:Umrli 1993.
Kategorija:Biografije, Springfield (Ohio)
Kategorija:Američke glumice
Kategorija:Amerikanci porijeklom iz Njemačke
Kategorija:Amerikanci porijeklom iz Škotske
Nagrada "Stanislavski"

**Nagrada Stanislavski** je specijalna nagrada koja se od 2001. dodeljuje na Moskovskom međunarodnom filmskom festivalu za izuzetno dostignuće u glumačkoj karijeri i predanost principima škole Stanislavskog ("Za Osvajanje visina glume i vjernosti" kako se tradicionalno formuliše).

## Dobitnici 
## Vanjski linkovi 
* Moskovski međunarodni filmski festival

## Reference 
Kategorija:Ruska filmska nagrada
Kategorija:Moskovski filmski festival
Ida Noddack

**Ida Noddack** (25. februar 1896. – 24. septembar 1978.), *rođena* **Tacke**, bila je njemačka hemičarka i fizičarka. Godine 1934. ona je prva spomenula ideju kasnije nazvanu nuklearna fisija. Sa svojim suprugom Walterom Noddackom i Ottom Bergom otkrila je element 75, renijum. Tri puta je bila nominovana za Nobelovu nagradu za hemiju.

Enrico Fermi je 1934. bombardovao uranijum neutronima u svojoj laboratoriji u Rimu i identifikovao novu vrstu radioaktivnosti čija se atomska hemija uveliko razlikovala od uranijuma i sličnih elemenata. On je objavio svoje nalaze tvrdeći da je to dokaz novog transuranskog elementa. Ida Noddack je brzo objavila rad koji dovodi u pitanje Fermijev zaključak. Noddack je ispravno kritizirala hemijske dokaze Enrica Fermija u njegovim eksperimentima neutronskog bombardovanja iz 1934. godine, iz kojih je pretpostavio da su transuranski elementi mogli biti proizvedeni. Ova teorija je bila široko prihvaćena nekoliko godina. Međutim, Noddackin rad "O elementu 93" sugerirao je brojne mogućnosti, ali se fokusirao na Fermijev neuspjeh da hemijski eliminiše *sve* lakše elemente od uranijuma u svojim dokazima, a ne samo do olova. Rad se danas smatra historijski značajnim ne samo zato što je ispravno ukazala na nedostatak Fermijevog hemijskog dokaza, već zato što je sugerisala mogućnost da je „moguće da se jezgro raspadne na nekoliko velikih fragmenata, koji bi naravno bili izotopi poznatih elemenata ali ne bi bili susjedi ozračenog elementa" Na taj način je nagovijestila ono što će nekoliko godina kasnije postati poznato kao nuklearna fisija. Međutim, Noddackina teorija nije pokazala eksperimentalni dokaz ili teorijsku osnovu za ovu mogućnost. Stoga je rad uglavnom ignorisan i ismijavan od strane drugih, uprkos činjenici da je bila u pravu. Nekoliko njemačkih naučnika, poput Otta Hahna, vidjeli su Noddackin rad kao "smiješan". Položaj žene na radnom mjestu se godinama smanjivao zbog kraha na Wall Streetu 1929. godine. Godine 1932. usvojen je njemački zakon, koji je preslikavao druge u Evropi, koji je obavezao udate žene da napuste posao i postanu domaćice kako bi bilo više radnih mjesta za muškarce. Noddack je uspjela izbjeći ovaj zakon zbog svog statusa "neplaćene saradnice".

## Reference 
Kategorija:Otkrivači hemijskih elemenata
Kategorija:Umrli 1978.
Kategorija:Rođeni 1896.
Kategorija:Biografije, Lackhausen
Kategorija:Stranice s nepregledanim prevodom
Glenda Jackson

**Glenda May Jackson**  (9. maj 1936 – 15. juna 2023) bila je engleska glumica i političarka. Bila je jedna od rijetkih izvođačica koja je osvojila američku trostruku glumačku krunu, osvojivši dva Oscara, tri Emmyja i nagradu Tony. Članica Laburističke stranke, kontinuirano je bila član parlamenta 23 godine, prvo za Hampstead i Highgate od 1992. do 2010, te Hampstead i Kilburn od 2010. do 2015, nakon promjena granica.

Dva puta je osvojila Oscar za najbolju glumicu, za ljubavne filmove *Zaljubljene žene* (1970) i *Ljubavnik velikog stila* (1973), ali se nije pojavila lično da ih preuzme zbog obaveza na poslu. Osvojila je i nagradu BAFTA za najbolju glumicu u glavnoj ulozi za film *Nedjelja, krvava nedjelja* (1971). Njene ostale zapažene izvedbe uključuju fil *Marija Stuart* (1971), *Hedda* (1975), *Nevjerojatna Sarah* (1976), *Kućne posjete* (1978), *Stevie* (1978) i *Škola* (1980). Osvojila je dvije Primetime Emmy nagrade za ulogu kraljice Elizabete I u BBC seriji *Elizabeth R* (1971). Dobila je i televizijsku nagradu Britanske akademije za najbolju glumicu i međunarodnu nagradu Emmy za najbolju glumicu za svoju ulogu u filmu *Elizabeth Is Missing* (2019).

Studirala na Kraljevskoj akademiji dramske umjetnosti (RADA). Na Broadwayu je debitovala u pozorištu Marat/Sade (1966). Dobila je pet nominacija za nagradu Laurence Olivier za svoje pozorišne uloge na West Endu u Stevie (1977), *Antony and Cleopatra* (1979), *Rose* (1980), *Neobični interludij* (1984) i *Kralj Lear* (2016), a posljednja je bila njena prva uloga nakon 25 godina odsustva sa glume, koju je ponovila na Broadwayu 2019. Osvojila je nagradu Tony za najbolju glumicu u predstavi za ulogu u remakeu filma *Three Tall Women* Edwarda Albeeja (2018).

Prestala je glumiti kako bi se posvetila politici od 1992. do 2015. i izabrana je za poslanika u Hampstedu i Hajgejtu na opštim izborima u Ujedinjenom Kraljevstvu 1992. Bila je mlađi ministar transporta od 1997. do 1999. tokom prvog Blairovog ministarstva; kasnije je postala kritična prema Tonyju Blairu. Nakon promjena granica izborne jedinice, predstavljala je Hampstead i Kilburn od 2010. Na općim izborima 2010. njena većina od 42 glasa, potvrđena nakon ponovnog brojanja, bila je najuža margina pobjede u Velikoj Britaniji. Podnijela je ostavku na općim izborima 2015. i vratila se glumi.

## Filmografija
### Film
### Televizija
### Kratki film
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Rođeni 1936.
Kategorija:Umrli 2023.
Kategorija:Biografije, Blackheath (London)
Kategorija:Engleske glumice
Kategorija:Engleske političarke
Shirley Temple

**Shirley Temple Black** (23. april 1928 – 10. februar 2014) bila je američka glumica, pjevačica, plesačica i diplomata, koja je kao dječja glumica bila prva NA holivudskim blagajnama od 1934. do 1938. Kasnije je imenovana za ambasadoricu Sjedinjenih Država u Gani i Čehoslovačkoj, a također je bila i šefica protokola Sjedinjenih Država.

Svoju filmsku karijeru započela je 1931. kada je imala tri godine i bila je poznata po svom nastupu u filmu *Bright Eyes*, koji je objavljen 1934. Osvojila je specijalnu nagradu Akademije za mlade u februaru 1935. za svoj izuzetan doprinos kao maloljetna glumica u filmove tokom 1934. i nastavila se pojavljivati u popularnim filmovima do kraja 1930-ih, iako su njeni kasniji filmovi postali manje popularni kako je ona odrastala. Pojavila se u svom posljednjem filmu, *A Kiss for Corliss*, 1949.

Godine 1958. vratila se šou biznisu sa dvosezonskom televizijskom antologijskom serijom adaptacija bajki pod nazivom ''Shirley Temple's Storybook*, koja je u to vrijeme bila vrlo popularna. Sjedila je u odborima korporacija i organizacija, uključujući kompaniju Walt Disney, Del Monte Foods i Nacionalnu federaciju za divlje životinje.

Diplomatsku karijeru započela je 1969, kada je imenovana da predstavlja SAD na sjednici Generalne skupštine Ujedinjenih nacija, gdje je radila u američkoj misiji pod vodstvom ambasadora Charlesa Yosta. Kasnije je imenovana za ambasadoricu SAD-a u Gani, a služila je i kao prva žena šefica protokola SAD-a. Godine 1988. objavila je svoju autobiografiju *Child Star*. Nakon objavljivanja biografije, obavljala je dužnost ambasadora SAD-a u Čehoslovačkoj (1989–1992).

Dobitnica je brojnih nagrada i priznanja, uključujući nagradu Kennedy Centra i nagradu za životno djelo Udruženja filmskih glumaca. Ona je 18. na listi najvećih američkih filmskih legendi klasičnog holivudskog filma Američkog filmskog instituta.

## Filmografija
 and Temple in *Bright Eyes* (1934)]]
* (1939)]]
, Eddie Collins, and Temple in *The Blue Bird* (1940)]]
* (1942)]]

## Reference 
### Izvori 
* 
* 
* , primary source
* 
* 
* 
* Kasson, John F. (2015) "Black, Shirley Temple" *American National Biography* (2015) online 
* Hatch, Kristen. (2015) *Shirley Temple and the Performance of Girlhood* (Rutgers University Press, 2015) x, 173 pp.
* 
* 
* 
* 

## Dodatna literatura 
* 
* Best, Marc (1971). *Those Endearing Young Charms: Child Performers of the Screen*. South Brunswick and New York: Barnes & Co. pp.&nbsp;251–255.
* 
* 
* Dye, David (1988). *Child and Youth Actors: Filmography of Their Entire Careers, 1914–1985*. Jefferson, NC: McFarland & Co., pp.&nbsp;227–228.
* 
* Kasson, John F. *The Little Girl Who Fought the Great Depression: Shirley Temple and 1930s America* (2014) Excerpt 
* Minott, Rodney G. *The Sinking of the Lollipop: Shirley Temple vs. Pete McCloskey'' (1968). 
* 

## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Rođeni 1928.
Kategorija:Umrli 2014.
Kategorija:Biografije, Santa Monica (Kalifornija)
Kategorija:Američke glumice
Kategorija:Američki diplomati
Memmo di Filippuccio

**Memmo di Filippuccio** bio je italijanski slikar i iluminator koji je radio u svojoj rodnoj Sieni, Pisi i San Gimignanu između 1290 - 1326 tokom trecento perioda italijanskog predrenesansnog slikarstva. Slikao je u gotičkom i italijansko-bizantijskom stilu, a bio je jedan od značajnih slikarskih majstora koji je dao doprinos razvoju sijenske škole, dok je istovremeno bio sljedbenik Duccia i Simonea Martinija. Kao otac i učitelj poznatijeg umjetnika Lippo Memmija, on ima određenu važnost, jer Lippo svoj slikarski stil u određenoj mjeri duguje utjecaju Memma di Filipuccija.

## Biografija i stvaralaštvo 
### Počeci 
Memo je rođen u Sijeni, u porodici draguljara Filippuccija (aktivnog od 1273 - 1293), ali tačni podaci o datumu njegovog rođenja nisu sačuvani. U historiji umjetnosti poznat je kao glava umjetničke porodice: njegovi sinovi Tederico i Lippo Memmi nastavili su porodični posao i postali umjetnici. Njegov brat Mino (Minuccio) također je bio slikar, a njegova kćerka Giovanna bila je udata za poznatog sijenskog majstora Simonea Martinija, koji se, kako vjeruju historičari umjetnosti, vjerovatno obučavao u Memmoovoj radionici i tako ušao u porodicu Memma di Filippuccia.
Najraniji spomen imena ovog umjetnika u arhivi datira iz 1288. u knjizi prihoda riznice grada Siene ("Biccherne") za drugu polovicu godine nalazi se upis da su Memmo i njegov brat Mino platili zajedničku kaznu. Godine 1294. njegovo ime ponovo se spominje u istim zapisima.
Formiranje umjetnika i njegovo rano stvaralačko razdoblje nemaju pokrivenost u pisanim dokumentima. Vjeruje se da je slikarsku obuku započeo u Ducciovom ateljeu, a živeći u Sieni, bilo je gotovo nemoguće izbjeći utjecaj ovog vodećeg sijenskog majstora.
[thumb|200px|desno|Gornji hram [Bazilika svetog Franje Asiškog|Bazilike svetog Franje Asiškog s freskama u čijem oslikavanju je učestvovao i Memmo di Filippuccio]]
Drugi izvor za formiranje umjetničkog stila Memma di Filippuccia smatra se stvaralaštvo Giotta di Bondonea. Italijanski istraživač Roberto Longhi smatra da je oko 1290. Memmo di Filippuccio zajedno sa drugim studentima iz Giottovog ateljea učestvovao u slikanju ciklusa freski o životu svetog Franje Asiškog u Gornjem hramu Bazilike svetog Franje Asiškog u Assisiju (pogledati galeriju). Longi također vjeruje da je mnoge polufigure svetaca i proroka iz biblijskih scena na freskama izveo Memmo. Hipoteza da je njegovo slikarsko formiranje povezano sa Giottovim ateljeom je općeprihvaćena u naučnoj zajednici, jer se utjecaj velikog Firentinca osjeća u cijelom Memmovom umjetničkom stvaralaštvu.

## Reference 
Kategorija:Rođeni 1263.
Kategorija:Umrli 1326.
Kategorija:Biografije, Siena
Kategorija:Italijanski slikari
Kategorija:Slikari gotike
Pavle Savić

**Pavle Savić** (; 10. januar 1909 – 30. maj 1994) bio je srpski fizičar i hemičar. U svojim ranim godinama radio je u Srbiji i Francuskoj i postao jedan od pionira u istraživanju nuklearne fisije. Bio je i simpatizer jugoslovenskih komunista u međuratnom periodu, a potom se istaknuo tokom Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji. Dao je značajan doprinos partizanskom otporu okupaciji Osovine, postao je delegat AVNOJ-a, a poslat je i u misije visokog nivoa u Sovjetski Savez. Poslije rata osnovao je Nuklearni institut Vinča i bio redovni profesor Univerziteta u Beogradu, kao i član brojnih naučnih društava i predsednik Srpske akademije nauka i umetnosti.
desno|mini| Marka Srbije iz 2009. godine povodom obilježavanja 100 godina od rođenja Pavla Savića

## Reference 
Kategorija:Nosioci Ordena junaka socijalističkog rada
Kategorija:Članovi SAZU
Kategorija:Članovi SANU
Kategorija:Srbijanski naučnici
Kategorija:Umrli 1994.
Kategorija:Rođeni 1909.
Kategorija:Jugoslavenski naučnici
Kategorija:Biografije, Solun
Kategorija:Članovi ANUBiH
Maggie Smith

**Margaret Natalie Smith** (28. decembar 1934 − 27. septembar 2024) bila je engleska glumica. Poznata po svojoj duhovitosti u komičnim ulogama, imala je opsežnu karijeru na sceni i ekranu tokom sedam decenija i jedna je od najprepoznatljivijih i najplodnijih britanskih glumica. Dobila je brojna priznanja, uključujući dva Oscara, pet BAFTA nagrada, četiri Emmy nagrade, tri Zlatna globusa i nagradu Tony, što je čini jednom od rijetkih izvođača koji su osvojili trostruku glumačku krunu.

Svoju scensku karijeru započela je kao studentica, nastupajući u "Oxford Playhouseu" 1952, a profesionalni debi imala je na Broadwayu u "New Faces of '56". Tokom narednih decenija, etablirala se uz Judi Dench kao jedna od najznačajnijih britanskih pozorišnih glumica, radeći za Narodno pozorište i Royal Shakespeare Company. Na Broadwaju je bila nominovana za nagradu Tony za filmove Noëla Cowarda *Privatni životi* (1975) i *Noć i dan* Davida Harea (1979), a osvojila je i nagradu Tony za najbolju glumicu u predstavi za *Letice and Lovage* (1990).

Na filmu je debitovala sa *Ne možeš otići nikuda* iz 1958. Njene ostale nominacije za Oscara bile su za uloge u filmovima *Othello* (1965), *Putovanje s mojom tetom* (1972), *A Room with a View* (1985) i *Gosford Park* (2001). Ostali zapaženi filmovi uključuju *Smrt na Nilu* (1978), *Hook* (1991), *Sister Act* (1992), *The Secret Garden* (1993), serijal o Harryju Potteru (2001–2011), *The Best Exotic Marigold Hotel* (2012), *Kvartet* (2012) i *The Lady in the Van*  (2015). Sporadično se pojavljivala na televiziji tokom svoje karijere, a stekla je novootkrivenu pažnju i međunarodnu slavu svojom ulogom "Violet Crawley" u britanskoj drami Downton Abbey (2010–2015). Uloga joj je donijela tri Primetime Emmy nagrade; prethodno je osvojila jednu za HBO film *Moja kuća u Umbriji* (2003).

Tokom svoje karijere, nagrađivana je brojnim počasnim nagradama, uključujući Nagradu Britanskog filmskog instituta 1993, BAFTA nagradu 1996. i specijalnu nagradu Londonskog pozorišnog društva 2010. Kraljica Elizabeta II proglasila ju je damom 1990. za doprinos umetnosti, i članom Ordena časti 2014. za zasluge u drami.

## Filmografija 
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Rođeni 1934.
Kategorija:Umrli 2024.
Kategorija:Biografije, Ilford
Kategorija:Britanske glumice
Big Band Bossa Nova (Quincy Jones)

***Big Band Bossa Nova*** jest studijski album američkog kompozitora Quincyja Jonesa iz 1962.

## Spisak pjesama 
## Osoblje 
* Quincy Jones – dirigent, aranžer
* Phil Woods – alt-saksofon
* Paul Gonsalves – tenor-saksofon
* Roland Kirk – flauta, alt-flauta
* Jerome Richardson – flauta, alt-flauta, drveni puhački instrumenti
* Clark Terry – truba, krilni rog
* Julius Watkins – rog
* Alan Raph – bas-trombon
* Lalo Schifrin – klavir
* Jim Hall – gitara
* Chris White – bas
* Rudy Collins – bubnjevi
* Jack Del Rio, Carlos Gomez, Jose Paula – udaraljke

Inženjer zvuka: Phil Ramone

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* *Big Band Bossa Nova* na *Discogsu*

Kategorija:Albumi iz 1962.
Kategorija:Albumi Quincyja Jonesa
Kategorija:Albumi u izdanju Mercury Recordsa
Weird Scenes Inside the Gold Mine

**Weird Scenes Inside the Gold Mine** drugi je kompilacijski album američkog progresivnog rok i bluz sastava The Doors, koji je u dvostrukom LP formatu objavila izdavačka kuća Elektra Records u januaru 1972. 
Naslov ovog kompilacijskog albuma preuzet je iz dijela stiha njihove antologijske pjesme "The End" s prvog albuma. Objavljen je nakon smrti njihovog pjevača Jima Morrisona, koji je napisao tekstove za skoro sve pjesme na ovom muzičkom izdanju. On je zajedno sa gitaristom Robbijem Kriegerom i orguljašem Rayom Manzarekom bio i njihov kompozitor. Jedina pjesma na albumu koja nije njihovo autorsko djelo je "(You Need Meat) Don't Go No Further" bluz velikana Willie Dixona, a koju je otpjevao Ray Manzarek. 
Objavljen je ubrzo nakon što je grupa The Doors objavila svoj prvi album bez Morrisona, pod nazivom "Other Voices". 
Za razliku od prethodne kompilacije, na ovoj je manja usredsređenost na njihove hitove, već više na muzičku raznolikost sastava i njihovim stremljenjima ka avangardi i progresivnoj rok muzici.

"Weird Scenes Inside the Gold Mine" dostigao je 55. mjesto na Billboardovoj 200 ljestvici najpopularnijih, a 1980. Američko udruženje diskografskih kuća dodijelilo mu je zlatni certifikat. Ponovo je objavljen 19. aprila 2014. na specijalnom vinilu boje ćilibara, a potom je prvi put objavljen na CD-u 19. 05. 2014. 
Omot je dizajnirao Bill Hoffman, a fotografije Joel Brodsky. 
Na omotu albuma nalazi se i esej Brucea Harrisa, nacionalnog publiciste Elektra Recordsa, koji govori o utjecaju grupe The Doors na američku kulturu, rok-muziku i kulture drugih zemalja.

 
## Spisak pjesama 
## Izvođači 
* John Densmore – bubnjevi
* Robby Krieger – električna gitara
* Ray Manzarek – električne orgulje, bas-gitara, pianino
* Jim Morrison – vokal

## Reference 
Kategorija:Albumi The Doorsa
Kategorija:Albumi iz 1972.
Kategorija:Albumi u izdanju Elektra Recordsa
Deborah Kerr

**Deborah Jane Trimmer**

## Filmografija 
### Film 
## Reference 
## Vanjski linkovi 
* 

Kategorija:Rođeni 1921.
Kategorija:Umrli 2007.
Kategorija:Biografije, Hillhead
Kategorija:Škotske glumice
Kategorija:Britanske glumice
Kategorija:Dobitnici Nagrade "Henrietta"
Marie-Pierre Parent

**Marie-Pierre Parent**, rođena 15. maja 1982. u  Joliette, Québec, Kanada je nekadašnja kanadska biatlonka.

## Karijera 
### Olimpijske igre 
Marie-Pierre Parent je nastupila samo na jednim Olimpijskim igrama i to na ZOI 2006. Najbolji rezultat u pojedinačnoj konkurenciji bilo joj je 76-o mjesto na ZOI 2006 u utrci na 7,5&nbsp;km, kada je sa dva promašaja i zaostatkom  4:59.7&nbsp;min bila sporija od pobjednice Francuskinje Florence Baverel-Robert, koja je završila utrku bez promašaja. U ekipnim utrkama najbolji joj je plasman na istim igrama predzadnje 17-o mjesto u štafetnoj utrci s Zinom Kocher, Martine Albert i Sandrom Keith.

### Svjetska prvenstva 
Parent je nastupila na tri Svjetska prvenstva od SP 2004. do SP 2007, ali nije osvojila ni jednu medalju. Najbolji rezultat u pojedinačnoj konkurenciji joj je 63-e mjesto na SP 2007. kada je u utrci na 7,5&nbsp;km s dva promašaja i zaostatkom od 3:25.7&nbsp;min bila sporija od pobjednice njemačke biatlonke Magdalena Neuner. U ekipnim disciplinama najbolji joj je plasman bilo 14-o mjesto na SP 2007. u štafeti s Sandrom Keith, Zinom Kocher i Sonyom Erasmus.

### Svjetski kup 
Prvi nastup Parent u Svjetskom kupu bio je u sezoni 2003/04. u italijanskom Antholzu 21. januara 2004. u utrci na 15&nbsp;km, kada je osvojila 63-o mjesto s pet promašaja i zaostatkom od 9:54.9&nbsp;min iza ruske biatlonke Ana Bogali. Najbolji plasman u pojedinačnoj konkurenciji joj je 54-o mjesto u sezoni 2003/04. u norveškom Holmenkollenu 9. decembra 2003. u utrci na 15&nbsp;km kada je bez promašaja i zaostatkom od 5:23.2&nbsp;s bila sporija iza njemačke biatlonke Martine Beck. U ekipnim disciplinama najbolji rezultat joj je deseto mjesto u sezoni 2005/06. u njemačkom Oberhofu 5. januara 2006. s Martine Albert, Zinom Kocher i Sandrom Keith.

## Privatni život 
## Prestanak karijere 
Aktivnim bavljenjem biatlonom prestala se baviti 2007. godine.

## Nagrade 
## Napomene 
## Vanjski linkovi 
* 
* 
* Zvanična banka podataka IBU-a

## Reference 
Kategorija:Kanadski biatlonci
Kategorija:Biografije, Joliette (Québec)
Kategorija:Rođeni 1982.
Kategorija:Biatlonci na Zimskim olimpijskim igrama 2006.
Kategorija:Kanadski olimpijci u biatlonu
Enzo Carli

**Enzo Carli** (20. august 1910. Pisa; 26. septembar 1999. Siena) bio je jedan od najznačajnijih italijanskih historičara umjetnosti, likovni kritičar i univerzitetski profesor.

## Biografija 
Studirao je srednjovjekovnu umjetnost Siene i Pise na Univerzitetu u Pisi kod profesora Marija Salmija, a zatim kod Mattea Marangonija. Studije je završio s doktorskom tezom o sijenskom skulptoru Tinu di Camainu (1285-1337).

Godine 1937. imenovan je za nadzornika u Soprintendenzu u L'Aquili. Godine 1939. premješten je u Sienu, gdje je predavao historiju umjetnosti na Univerzitetu u Sieni, te bio direktor Pinacotece Nazionale do 1952. i Muzeja Sienske katedrale do 1973. Nastanio se u ovom gradu i postao jedna od ličnosti kulturnog života, posvetivši se obnovi i unapređenju sijenskog umjetničkog naslijeđa.

Bio je kustos brojnih izložbi i publikacija, tehničkih i popularnih. Osim direktorskih dužnosti u Pinacoteci Nazionale do 1952. i Muzeja Sienske katedrale do 1973. bio je i predavač historije umjetnosti na Univerzitetu u Sieni i odbio je sličnu poziciju predavača u Genovi kako ne bi morao da se seli.

Godine 1980. dobio je nagradu predsjednika Republike kao član emeritus Accademia dei Lincei. Godine 1995. dobio je nagradu Antonio Feltrinelli za likovnu kritiku i poeziju. Napisao je više od 500 naslova, među kojima eseje i monografije.
Umro je 26. septembra 1999., a sahranjen je na groblju Camposanto Monumentale u blizini Piazza dei Miracoli, u Pisi. 
U septembru 2000. njegova deca donirala su iz Fondacije Enzo Carli biblioteci Univerziteta u Sijeni, odjeljenju za književnost,  blizu 5000 primjeraka njegove prepiske, rukopisa, fotografija, kucanih i printanih stranica koje potjeću iz perioda od 1928. do 1996.

## Reference 
Kategorija:Rođeni 1910.
Kategorija:Umrli 1999.
Kategorija:Biografije, Pisa
Kategorija:Italijanski historičari umjetnosti
Kategorija:Italijanski likovni kritičari