open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kašmir

thumb|350px|desno|Politička karta kašmirskog područja sa teritorijalnom podjelom između Pakistana, Indije i Kine.
**Kašmir** (Kašmirski: कॅशीर, کٔشِیر, Urdu کشمیر; Hindski: कश्मीर) je najsjevernija geografska regija Indijskog potkontinenta. Do sredine 19. vijeka, izraz "Kašmir" označavao je samo Kašmirsku dolinu između planinskog lanca Velikih Himalaja i Pir Pandžalskog područja. Danas ovaj naziv označava veću oblast koja obuhvata područje Džammu i Kašmir pod indijskom upravom (podijeljenih na Džammu, Kašmirska dolina i Ladhak), te pakistanske teritorije Azad Kašmir i Gilgit-Baltistan kao i teritorije pod upravom Kine, Aksai Chin i Shaksgam doline.

U prvoj polovini 1. milenijuma, regija Kašmir je postala važno središte hinduizma, a kasnije i budizma. Nešto kasnije u 9. vijeku, nastao je Kašmirski šaivizam. Godine 1339. Šah Mir je postao prvi muslimanski vladar u Kašmiru, inaugurirajući Salatin-i-Kašmir ili Šah Mir dinastiju. Kašmir je bio dio Mogulskog Carstva od 1586. do 1751. godine, i nakon toga, sve do 1820. godine, afganistanskog Duranskog Carstva. Te godine su Sikhi, pod komandom Ranjit Singa, pripojili Kašmir. Godine 1846, nakon poraza Sikha u prvom anglo-sikhskom ratu i nakon kupovine ovog područja od Britanaca po ugovoru iz Amritsara, Raja (vladar) iz Džammua, Gulab Sing, postao je novi vladar Kašmira. Vladavina njegovih potomaka, pod okriljem britanske krune, trajala je sve do podjele Indije 1947. godine, kada je bivša kneževska država Britanske Indije prisvajana od strane Pakistana i Indije.

Od 1947. godine, veći dio područja Jammu i Kašmira bio je upleten u teritorijalni spor između Indije, Pakistana i Kine - s Indijom koja kontrolira oko 43% kopnene površine regije i 70% njenog stanovništva. Pakistan kontroliše oko 37% zemljišta, dok Kina preostalih 20%. Kašmir se smatra najvećim militarizovanim područjem na svijetu - region je bio svjedok triju velikih ratova između Indije i Pakistana, te još jednog ograničenog rata između Indije i Kine, brojnih pograničnih sukoba, visokog planinskog ratovanja tokom siachenskog konflikta, tekuće pobune u Jammu i Kašmiru, te egzodusa Hindusa iz Kašmira i unutrašnjih civilnih nemira.

## Također pogledajte 
* Potres u Kašmiru 2005.

## Vanjski linkovi 
*Instrument of Accession
*United Nations Military Observers Group in Kashmir 
*Official website of the Jammu and Kashmir Government (Indian-administered Kashmir)
*Official website of the Azad Jammu and Kashmir Government (Pakistan-administered Kashmir)
*http://www.kasheeronline.com/kashmir-resources.asp (Kashmir resources)

## Reference 

Kategorija:Geografija Indije
Kategorija:Geografija Kine
Kategorija:Geografija Pakistana
Kategorija:Podijeljene regije
Kategorija:Sporna područja
Postaneksioni period

**Postaneksioni period** je bio period od 1908. - 1914. godine u historiji Bosne i Hercegovine nakon aneksije od strane Austro-Ugarske. Ovo vrijeme predstavlja posljednje godine vladavine Austro-Ugarske, koja se raspala nakon Prvog svjetskog rata.

## Odlike perioda 
Postaneksioni period je, prema mnogima, bio najznačajniji za Bosnu i Hercegovinu, jer je uvedeno ustavno stanje. Vlast nad Bosnom i Hercegovinom imao je *civilni adlatus*, a vrhovnu vlast austro-ugarski car.

## Također pogledajte 
* Bosanski sabor

Kategorija:Bosna i Hercegovina u Austro-Ugarskoj
Uskršnja hronika

**Uskršnja hronika** (Chronicon paschale, ali poznata je i kao: Chronicon Constantinopolitanum, Chronicon Alexandrinum, Fasti Siculi) predstavlja prikaz događaja od postanka svijeta do 629. godine. Djelo je nastalo kao rezultat polemike koja se vodila oko kalendara, tj. tačnog datuma Uskrsa (Vaskrsa). U djelu su spojene kalendarske rasprave sa raznim hroničarskim zabilješkama. Sastavljač djela nije poznat, a najvjerovatnije je da pripada svećenstvu. Radi se o kompilaciji u kojoj su predmet prepisivanja brojna djela starih autora.

Ova hronika je bila popularna u Bizantu kao i ona Jovana Malale. Za historiju Bizanta uglavnom prepisuje druge poznate autore, najviše Malalu, a jedino korisno mjesto predstavlja autorovo savremeno doba koje je opisivao, tj. početak 7. vijeka.

Uskršnja hronika opisuje čuvenu neuspjelu avarsko-slavensku opsadu Carigrada 626. koja je prelomna za raspadanje avarsko-slavenskog plemenskog saveza. Hronika navodi da je avarski kagan rasporedio vojsku, među kojom i Slavene, prema bedemima Carigrada. Navodi da je napad trajao neprekidno pola dana, da je udarao pješadijom od neoklopljenih Slavena, pa oklopljenom pješadijom iz drugog bojnog reda. Dalje je kagan pokušavao sa ogromnim ratnim spravama obloženim kožama. Slaveni su napadali i s morske strane u svojim moniksilima. Opsada nije uspjela, a Hronika navodi da su Slaveni bili nezadovoljni nekim potezima avarskog kagana.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Bizantijsko Carstvo
Anton von Werner

**Anton Alexander von Werner** (9. maj 1843. godine &ndash; 4. januar 1915. godine) je bio pruski slikar, koji je rođen u Frankfurtu 1843. godine. Sa slikanjem je počeo 1857. godine kao student, da bi studirao slikarstvo na Berlinskoj akademiji (Berliner Akademie der Künste). Studije je nastavio u Karlsruheu, pod nadzorom Johanna Wilhelma Schirmera, Ludwiga Des Coudresa i Adolfa Schrödtera. Nakon što je dobio putničku stipendiju zbog izložbe njegovih ranih radova, posjetio je Pariz 1867. godine, a nakon toga i Italiju, gdje je i ostao neko vrijeme. Pri povratku, dobio je mnoge državne počasti.

Kada je izbio Francusko-pruski rat 1870. godine, otišao je u Francusku, gdje je i ostao sve do 1871. godine. U toj godini, oženio je Malwine Schrödter, kćerku Adolpha Schrödtera. 1873. godine, postao je profesor na Berlinskoj akademiju. Vrhunac njegove karijere je bio taj kada je, 1875. godine, postao direktor akademije u Berlinu (Königliche Hochschule der bildenden Künste). Nakon 1888. godine, dok je dobraio na dvoru Vilhelma II, von Werner ga je učio da slika. 1909. godine, naslijedio je Hugu von Tschudia, kao direktor *Nationalgalerie* u Berlinu. Umro je 1915. godine, a sahranjen je u dvorištu crkve Alten Zwölf-Apostel-Kirchhof u Berlin-Schönebergu.

Među njegovim najznačajnijim djelima nalaze se *Kapitulacija Sedana*, *Proklamacija Njemačkog carstva u Versaju*, *Moltke prije Pariza*, *Moltke u Versaju*, *Sastanak Bizmarka i Napoleona III*, *Viliam I posjećuje grobnice*, *Berlinski kongres*, te neke dekoracije rađene u mozaiku za Triumfalni luk u Berlinu. Von Werner.

## Radovi 
mini|**Die Proklamation des Deutschen Kaiserreiches (1877)**

*1864 *Kinderkopf im Profil* (*Djetetova glava u profilu*)
*1867 *Kauernder Jüngling*
*1872 *Allegorie auf die Entstehung der deutschen Einheit* (eine Vorstudie zum Mosaik an der Siegessäule in Berlin)
*1873 *Husar und älterer Offizier* (*Husar i stariji oficir*)
*1877 *Die Proklamation des Deutschen Kaiserreiches* (*Proklamacija Njemačkog carstva*)
*1883 *Sedan Panorama*

Kategorija:Njemački slikari
Kategorija:Rođeni 1843.
Kategorija:Umrli 1915.
Kategorija:Biografije, Frankfurt am Oder
Richard Dixon Oldham

**Richard Dixon Oldham** (31. juli 1858. godine &ndash; 15. juli 1936. godine) je bio britanski geolog koji se, 1906. godine, zalagao za tezu da Zemlja zasigurno ima istopljenu unutrašnjost, jer seizmički valovi ne mogu prodirati kroz tečnosti niti kroz Zemljinu unutrašnjost.

## Također pogledajte 
* Inge Lehmann
* Seizmologija
* Geologija

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* http://cires.colorado.edu/~bilham/Oldham.htm

Kategorija:Britanski geolozi
Kategorija:Seizmolozi
Kategorija:Biografije, Dublin
Kategorija:Rođeni 1858.
Kategorija:Umrli 1936.
Chris Pitman

**Chris Pitman** (Kris Pitman) (rođen 25. februar 1976. u Independencu, Missouri. SAD) je muzičar i pisac pjesama iz Los Angelesa. Od 1988.  radi kao klavijaturista za hard rock bend Guns N' Roses.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
*Fan-site Chrisa Pitmana

Pitman, Chris
Pitman, Chris
Pitman, Chris
Kategorija:Klavijaturisti
Kategorija:Živi ljudi
Teodor Sinkel

**Teodor Sinkel** (prva polovina 7. vijeka), bizantski pisac.

Teodor Sinkel bio je skevofilaks (čuvar posuđa), prezbiter i sinkel (sekretar) *Velike crkve* (Aja Sofije), na istom mjestu i u isto vrijeme kada i pjesnik Georgije Pisida.

Napisao je djelo 'Slovo o prenosu časne odjeće Bogomatere u Vlahernama'. Ova besjeda sadrži podatke o avarskom napadu iz 617. godine.

Važnije njegovo djelo je homilija pod nešto dužim nazivom 'O mahnitom nasrtaju bezbožnih Avara i Perzijanaca na ovaj bogočuvani grad i o njihovu, zahvaljujući božijem čovjekoljublju posredovanjem Bogorodice, sramnom uzmaku'. Ovu homiliju (besjedu) Teodor je držao 627 u crkvi *Svete Sofije*. Njegova koncepcija događaja iz 626. je teološka. U besjedi on pojašnjava pobjedonosni ishod odbrane Carigrada 626. kao vidljivi dokaz Božijeg prisustva i brige, te kao pobjedu Bogorodice. To dopunjuje poredbama iz Biblije, a zaključuje da je barbarski poraz pod Carigradom zapravo ispunjenje starozavjetnog proročanstva. Naravno, veliča i najvažnije lidere u Bizantu tog vremena, cara Heraklija i patrijarha Sergija.

Autor je opterećen mržnjom prema neprijateljima pa je njegovo rasuđivanje prepuno pretjerivanja.
Uprkos brojnim manjkavostima, Teodor Sinkel jedini daje čitav tok opsade Carigrada 626. i time nadopunjuje nejasnu postavku događaja koje ponekad daje Uskršnja hronika. Njegovi opisi su slikoviti. Kaže da 'na jednog našeg vojnika dolazilo je po sto i više barbarskih, sve obučenih u oklope, sve zaštićenih šljemovima i sa svakovrsnim spravama'. Pretjerivanje je uobičajena dimenzija veličanja pobjede koja obavezno ide sa malo snage kod branioca, protiv daleko brojnijeg i bolje opremljenog napadača i neprijatelja. Time je u čitavoj konstrukciji pobjeda veća i značajnija. Međutim, Uskršnja hronika govori drugačijim i realnijim podacima o slavensko-avarskoj vojnoj tehnici. Govoreći o dimenziji propasti Slavena u neuspješnoj opsadi, pretjerujući da je u pitanju bila tolika gomila mrtvaca da ih Slaveni kasnije nisu mogli da pokupe i spale, Sinkel svjedoči o tome da je spaljivanje kod Slavena u primjeni i u 7. vijeku. 

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Bizantski historičari
Georgije Pisida

**Georgije Pisida** (kraj 6. - 7. vijek), jedan od najznačajnijih bizantskih pjesnika.

Georgije je svoj nadimak dobio prema rodnoj pokrajini Pisidi. Živi u Carigradu u doba cara Heraklija (610-641) i patrijarha Sergija (610-639). Prolazi zvanja i titule skevofilaks (čuvar crkvenog posuđa) i hratofilaksa (arhivara) u Aja Sofiji. Pisao je teološko-filozofske, dogmatsko-polemične i historijske pjesme te epigrame. Svojim pjesmama Pisida je značajno utjecao na bizantinsko pjesništvo. Njegove pjesme odaju umjetnika bujne mašte, širokog znanja, čista jezika, bogatog i biranog rječnika. On uzdiže svoga cara i patrijarha kao stubove pravde i sreće, dok njihove neprijatelje fanatično mrzi.

U historijske pjesme spada i pjesma o Heraklijevom pohodu protiv Perzije 622 (Expeditio persica). Ona ima 1088 stihova a pjesnik je i sam učestvovao u pohodu, vjerovatno kao dvorski pjesnik.

Pisida je napisao i poemu o avarsko-slavenskoj opsadi Carigrada 626. godine (Bellum avaricum). Ona ima 541 stih, posvećen je patrijarhu Sergiju, a njeno glavno obilježje je lik Bogorodice koji pomaže Bizantincima da se odbrane. U pjesmi je predstavljeno da je Bogorodica lično potopila slavenske monoksile koji su učestvovali u opsadi Carigrada. Za opsadu Carigrada navodi: 'Sloven udružen sa Hunom, Skit sa Bugarinom, a sa druge strane Međanin (Perzijanac) sa Skitom, svi ti narodi, različiti po jeziku i udaljeni jedni od drugih, zajednički zaratiše protiv nas.'

Treći čuveni spjev je Heraklijada (Heraclias) sa 471 stihom. Povod za nastanak pjesme je vijest o smrti perzijskog kralja Hozroa 628., što se proslavlja kroz ime cara Heraklija. U Heraklijadi Georgije Pisida pominje slavenske gusare u Egejskom moru.

Među očuvanim msnjim poemama ističe se ona koja govori o Heraklijevom vraćanju svetog križa iz Perzije u Jerusalim 628. (Restitutio crucis).

Veliki Pisidin spjev o stvaranju svijeta (Hexaemeron) značajan je zbog toga što je preveden na slavenske jezike 1385.
## Reference 
## Vanjski linkovi 
*Texts of Pisida online Iz Mignes-ove' Patrologia Graeca, na grčkom jeziku
*Grčki tekstovi iz Migne Patrologia Graeca sa analitičkim indeksima

Kategorija:Bizantski historičari
Gaj Kilnije Mecena

mini|Mecenin auditorijum
**Gaius Cilnius Maecenas** (oko 70. p. n. e. - 8. p. n. e.), rimski vitez

Gaius Cilnius Maecenas je rimski vitez, prijatelj Augusta Oktavijana. Poticao je iz ugledne aristokratske porodice. Taj životni milje omogućio mu je da oko sebe okuplja veliki broj talentovanih pjesnika i umjetnika koje je materijalno pomagao. Njegova pomoć omogućavala je mnogima da se, oslobođeni materijalnih briga, istinski posvete nauci i umjetnosti kao svome jedinom pozivu. Njegovoj potpori bili su izloženi i čuveni pjesnici kao što je Horacije, Vergilije i Propercije.

Po ovom darežljivom Rimljaninu 'mecenom' se nazivaju do današnjih dana svi oni koji pomažu i štite naučnike, književnike i umjetnike u svijetu.

Kategorija:Rimsko Carstvo
Maginotova linija

mini|250p|Mažino-linija
**Maginotova linija** (*Mažino-linija* ili *Mažinovljeva linija*) predstavlja sistem utvrđenja koji je izgrađivana između Prvog i Drugog svjetskog rata duž francusko-njemačke granice. Ovaj odbrambeni sistem izgradili su Francuzi od švicarske do belgijske granice. Najutvrđeniji dio nalazio se između Rajne i belgijske granice. Mažino-linija je dobila ime po francuskom ministru rata Andre Mažinu (Andre Maginot 1877-1932), inače političaru koji je bio u tri mandata ministar rata (1922-1924; 1929-1930; 1931). Mažino-linija nije bila završena kada je počeo Drugi svjetski rat. Njemački napad juna 1940. probio je Mažino-liniju na više mjesta.
## Reference 
## Vanjski linkovi 
*  The Maginot Line (French/English/German/Italian)
*  Fortress of Schoenenbourg, (French/English/German/Italian)
* Maginot Line (*potreban je Flash*)
* Maginot Line at War, 1940
* The U.S. Army vs. The Maginot Line by Bryan J. Dickerson 
* Maginot Line today
*  Armament of Maginot Line (*samo češki jezik*)

Kategorija:Francuska u Drugom svjetskom ratu
Kategorija:Historija Njemačke
Komnen

[mini|[Aleksije I Komnen]]
**Dinastija Komnen** (grčki: **Κομνηνός, Κομνηνοί**; *Komnenos*, množina *Komnenoi*, ženski oblik *Komnena*) predstavlja vladarsku porodicu koja je vladala Bizantom od 1057. do 1185. 
Prvi car iz ove dinastije bio je Isak Komnen. On se sukobio sa moćnim patrijarhom Mihailom Kerularijem i morao je da se odrekne prijestolja. Vlast u Bizantu preuzela je porodica Duka koja je vladala do 1081. Ona nije bila popularna, pa su to Komneni iskoristili i vratili se na prijestolje, tj. njihov predstavnik Aleksije I Komnen. Njegova kćerka je čuveni pisac i historičar Ana Komnen (1083-1148) koja je napisala djelo Aleksijada. Posljednji napor Bizanta da povrati vlast na istočnoj jadranskoj obali učinio je Manuel I Komnen. Njegovom smrću prestaje uticaj Bizanta na Jadranu. Za vladavine Komnena Bizant se oporavio u političkom i u privrednom pogledu.

## Bizantijska umjetnost za vrijeme vladavine dinastije Komnen 
## Bizantski vladari iz dinastije Komnen 
Značajniji vladari iz dinastije Komnen:

* Isak Komnen (1057-1059)
* Aleksije I Komnen (1081-1118)
* Ivan II Komnen (1118-1143)
* Manuel I Komnen (1143-1180)
* Andronik I Komnen (1183-1185)

## Reference 
Kategorija:Bizantijsko Carstvo
Kategorija:Bizantijske dinastije
Kategorija:Komneni
Teofan

**Teofan** (latinski: *Theophanes Confessor* ili grčki:  Θεοφάνης Ὁμολογητής *Theophanes Homologetes*; oko 760., Konstantinopolj - 12. mart 838., Samotraka), bio je član bizantijske aristokratije, koji je kasnije postao sveštenik, pisac i hroničar. Služio je na dvoru cara Lava IV Hazara prije preuzimanja vjerskog života. Teofan je prisustvovao Drugom nikejskom saboru 787. i odupirao se ikonoklazmu Leona V, Armenca zbog čega je bio u zatvoru. Umro je ubrzo nakon puštanja na slobodu.
Teofan se 12. marta obilježava kao svetac u Istočnoj pravoslavnoj crkvi i Rimokatoličkoj crkvi.

## Biografija 
Teofan je rođen u uglednoj činovničkoj carigradskoj porodici. Bio je izuzetno pobožan i zbog toga napušta državni posao i povlači se u manastir koji je sam osnovao i posvećuje se u potpunosti asketskom životu. Bio je istaknuti protivnik ikonoklazma, pa je zbog toga zatvoren i završio je u progonstvu na Samotraku. U progonstvu je umro 838. Pravoslvna crkva ga slavi kao svetitelja.

Teofan je kao pisac poznat po svom djelu *Hronografija*. Ono je nastalo između 810-815. godine. Po svemu predstavlja kroniku bizantske historije u periodu od 284. do 813. godine. Stvarajući svoje djelo služio se brojnim izvorima, prije svega starijim bizantskim piscima čija djela nisu očuvana a poznata su i prepoznatljiva zahvaljujući očuvanosti Teofanovog djela. U svojoj kronici Teofan predstavlja događaje u skladnom hronološkom sistemu, sa vremenskim tablicama, što je značajan doprinos srednjovjekovnoj historiografiji. Na drugoj strani prati se njegova neobjektivnost u prikazivanju protivnika (naročito mržnja prema caru Nićiforu) i pri odabiru materijala pri čemu je neopravdano skraćivao pojedine izvore ili ih spajao u nesuvisle i neodgovarajuće cjeline. Djelo je pisano za širu publiku, popularnim narodnim stilom i imalo je jak uticaj na dalji razvoj bizantske historiografije. Papski bibliotekar Anastaziije (873-875) preveo je dijelove njegove kronike na latinski jezik, tako da je bila poznata i u zapadnoj Evropi (*Cronographia tripertita*). Teofan je značajan izvor za prikaz historije Slavena po njihovom doseljavanju.

Teofan daje interesantan opis u kojem se prikazuje slavljenje pobjede bugarskog vladara Kruma nad bizantskim carem Nićiforom. Taj opis pokazuje koliko je Teofan mrzio cara Nićifora. Car Nićifor je prodro u Bugarsku i načinio strašne pokolje nad stanovništvom i stokom, te spalio Krumov dvor. Nićifor se nije obazirao na Krumove molbe, pa je Krum opkolio bizantsku vojsku i zajedno sa carem je savladao i pobio. Carevu glavu je nabio na kolac da je svi gledaju, a, kako kaže Teofan, 'zatim skide i ogoli lobanju, pa je obloži izvana srebrom, i hvaleći se time, dade slavenskim knezovima /arhontima/ da iz nje piju'.

## Vanjski linkovi 
* The Campaigns of Emperor Herakleios (620-6), according to the Chronicle of Theophanes Confessor  

Kategorija:Bizantski historičari
Patrijarh Nikifor

mini|desno|Patrijarh Nikifor
**Patrijarh Nikifor I** (grč. Νικηφόρος; druga polovina 7. vijeka, Carigrad – 829, progonstvo) bio je carigradski patrijarh i bizantijski pisac.

Nikifor je poticao iz ugledne carigradske porodice. Kao i njegov otac bio je jedno vrijeme carski sekretar i u državnoj službi. Njegovo obrazovanje bilo je ipak teološko. Učestvovao je na Sedmom vaseljenskom saboru 787. Poslije se zakaluđerio. Bio je patrijarh (806 - 815). Kao patrijarh predstavljao je umjerenu liniju pravoslavne politike. Kako je u doba cara Leona V razbuktana ikonoklastička borba, Nikifor je zauzeo oštar stav prema ikonoklastima zbog čega je prognan. Umro je u progonstvu 829. Poslije pobjede pravoslavlja proslavljen je kao veliki patrijarh. Njegov učenik Ignjacije Đakon sastavio je njegovo žitije.

Nikifor je napisao veći broj teoloških i dva historijska djela. Njegovo djelo *Historia* ili *Breviarium* je kraći spis koji opisuje vrijeme od 602. do 769. Brevijar je popularno djelo namjenjeno širem krugu čitalaca. Iako kratki, njegovi opisi su sadržajniji od Teofanovih. Drugo njegovo djelo je *Hronografikon*, a predstavlja hroniku koja ide od postanka svijeta do 829. godine. Ona ima veću naučnu vrijednost. Sadrži listu jevrejskih, perzijskih, rimskih i bizantijskih vladara i vjerskih poglavara.

|-
| width="30%" align="center" | Prethodnik:**Tarasije**
| width="40%" align="center" | **Patrijarh Konstantinopolja** 
| width="30%" align="center" | Nasljednik:**Teodot I**

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Carigradski patrijarsi
Kategorija:Bizantski historičari
Kategorija:Bizantijci u 8. vijeku
Kategorija:Bizantijci u 9. vijeku
Grahovik

**Grahovik** je naseljeno mjesto u općini Travnik, Bosna i Hercegovina. Naselje Grahovik je udaljeno oko 3 kilometra od Travnika.

## Stanovništvo 
## Poznate ličnosti 
* Anto Babić

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Zvanični sajt općine Travnik
Ignjacije Đakon

**Ignjacije Đakon** (kraj 8. – prva polovina 9. vijeka), bizantski pisac.

Ignacije (Ignjatije) je bio đakon i skevofilaks crkve Aja Sofija u Carigradu, a onda nikejski mitropolit. Učemik je i prijatelj patrijarha Tarasija i patrijarha Nićifora. Od njih je dobio literarno i bogoslovsko obrazovanje. Ignjacije je bio učen i plodan pisac. Pripada nosiocima obnove bizantske književnosti u 9. vijeku. Ignacije je hagiograf. On pripada umjerenim pravoslavnim u ikonoklastičkim borbama što se odražava i u njegovim radovima. Pisao je nadgrobne elegije, pisma, jambe protiv pobunjenika Tome, žitija patrijarha Tarasija i Nićifora te prijatelja Grigorija Dekapolite. Pripisuje mu se i anonimno žitije Petra Amstridskog.

Ignacijeve hagiografije pune su retorike koja je dragocjena za upoznavanje duha i vremena u kojem on djeluje. Kao historijski izvor pune su mana obzirom na to da su neprecizne, oskudne podacima i što prećutkuju činjenice koje smetaju ispravnosti opisivanih lica u njihovoj religioznoj liniji. U Žitiju Grigorija Dekapolite Ignacije daje prvi spomen Solunske teme (836) te prisustvo Slavena u solunskoj oblasti. Opisuje slavensko gusarenje na Strimonu i ustanak Slavena u okolini Soluna.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Bizantski historičari
Monah Georgije Hamartol

**Georgije monah** (grčki: Γεώργιος Ἁμαρτωλός) zvani Hamartol (Griješni) bio je bizantski pisac iz 9. vijeka.

O životu monaha Georgija ne zna se skoro ništa. Svoje djelo Hroniku (*Hronikon*) pisao je u vrijeme cara Mihaila III (842-867). Hronika dopire do 842. Za raniju historiju prepisuje svoje prethodnike Teofana, Jovana Malalu i druge, a originalniji izraz predstavljaju dijelovi koji obuhvataju period od 813. do 842. godine. U pitanju je monaška hronika kojoj su osnovni interes teološka i crkvena pitanja. Sa tog stanovišta posmatra i svjetovnu historiju. Hronika je prevođena na ruski, bugarski i srpski jezik što pokazuje da je bila popularna među Slavenima u srednjem vijeku.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* http://www.beo-books.de/deutsch/books/vizantin/fontes1.htm

Kategorija:Bizantski historičari
Mauricije

**Mauricije** (Flavije Mauricije Tiberije August; 539 – 27. novembar 602) bio je bizantijski car od 582. do 602. Kao istaknuti general u mladosti, Mauricije se uspješno borio protiv Sasanidskog carstva. Kada je postao car, sklopio je mir sa Sasanidskim carstvom nakon znatnog proširenja istočne granice na Kavkazu. Nakon toga je protjerao Avare sa Balkana preko Dunava stvorivši time dvije poluautonomne pokrajine (egzarhate) kojima su vladali egzarhi. U Italije je 584. godine osnovao egzarhat Ravenu, kako bi zaustavio napredovanje Langobarda. Stvaranjem egzarhata u Africi 590. godine, dodatno je učvrstio moć Konstantinopolja na zapadnom Mediteranu. Njegovu vladavinu su mučile brojne finansijske teškoće i gotovo konstantna ratovanja. Nezadovoljan time, general Fokas je 602. godine uzurpirao prijestolje, a Mauricije i šestorica njegovih sinova su pogubljeni. Ovaj događaj će se pokazati kataklizmatičnim za Bizantijsko carstvo, započevši dvadeset šest godina rata sa Sasanidskim carstvom.

## Reference 
Kategorija:Bizantijski carevi u 6. vijeku
Kategorija:Bizantijski carevi u 7. vijeku
Kategorija:Rođeni 539.
Kategorija:Umrli 602.
Kategorija:Justinijanova dinastija
Leon VI Mudri

**Leon VI** (ili **Lav**; grčki: Λέων ΣΤ΄ ὁ Φιλόσοφος oder ὁ Σοφός; 19. septembar 866. - 11. maj 912.), zvani **Mudri** ili **Filozof**, je bio bizantijski car od 886. do 912. godine. Bio je sin Bazilija I i drugi bizantijski vladar iz Makedonske dinastije. U unutrašnjoj politici je nastavio renesansu pisama koju je započeo njegov otac Bazilije I. U vanjskoj politici je doživio nekoliko poraza na Balkanu protiv Bugarske i protiv Arapa na Siciliji i Egejskom moru.

## Rani život 
Bizantski car Lav VI sin je Bazilija I, osnivača Makedonske dinastije. Lav VI je rođen 866, a na prijesto je došao 886, nakon očeve smrti. Nije bio ratoboran poput većine bizantskih vladara već je živio povučeno u dvoru baveći se državnim poslovima i pišući traktate sve do smrti 912. Njegov spisateljski opus bio je plodonosan. Pisao je vjerske govore, dogmatske rasrave, astrološke spise, epigrame i pjesme. Napisao je i zbirke zakonskih spomenika pod nazivom *Bazilike* i *Novele*.

Među značajnijim njegovim radovima ističe se *Taktika*, spis o vojnoj vještini. Lav je sastavio praktični priručnik za ratovanje namjenjen njegovom sinu, budućem caru Konstantinu VII Porforogenetu. Pri sastavljanju Taktike služio se *Strategikonom* Pseudo-Mauricija (oko 300 godina starijim), ali jasno pokazujući u svome spisu koliko se u međuvremenu razvila i usavršila vojna vještina u Bizantu.

Pišući o Slavenima Lav VI ističe za njih da su sa onu stranu Dunava živjeli slobodno, a kada su prešli Dunav nisu htjeli da budu porobljeni, pokoreni niti da se njima vlada nego su zadržali sopstveni način života jer 'smatrahu boljim da ih uništava poglavica iz sopstvenog roda nego da se pokoravaju Romejcima ... a oni koji su primili svetinju krštenja sve do naših vremena ... čuvaju sklonost prema starim slobodama'.

Kategorija:Rođeni 866.
Kategorija:Umrli 912.
Kategorija:Bizantijski carevi u 9. vijeku
Kategorija:Bizantijski carevi u 10. vijeku
Kategorija:Makedonska dinastija
Ankica Oprešnik

**Ankica Oprešnik** rođena je u Vitezu 1919. godine, bila je jugoslavenska slikarica i grafičarka, slovensko-hrvatskog porijekla. Živjela u Novom Sadu. Akademiju likovnih umetnosti i postdiplomske studije završila u Beogradu 1949. godine. Izlagala često sa suprugom Milanom Kercom, poznatim vojvođanskim slikarom.
### Neke izložbe 
*Novi Sad, 1951;
*Subotica, 1952; 
*Novi Sad, Zrenjanin, 1953; 
*Beograd, Novi Sad, 1956; 
*Den Haag, Roterdam, Novi Sad, 1958; 
*Eindhoven, 1960; 
*Zagreb, 1961; 
*Novi Sad, Subotica, Beograd, Zrenjanin, 1962;
*Ljubljana, Travnik, Vršac, Bečej, 1964;
*Amsterdam, Beograd, 1967; 
*Den Haag, Leuvarden, Amsterdam, 1968; 
*Novi Sad, 1969; 
*Den Haag, Dordreht, Subotica, 1970; 
*Novi Sad, 1972; 
*Delft, Nijmegen, 1973;
*Orvelte, 1974; 
*Hodmezevasarhelji, 1975; 
*Novi Sad, Palić, 1979; 
*Novi Sad, 1980; 
*Sremska Mitrovica, Zrenjanin, 1981; 
*Beograd, 1983; 
*Ruma, 1985; 
*retrospektiva, Novi Sad, 1999; 
*akvareli, Novi Sad, 1999.

### Neke nagrade
*III bijenale, Ljubljana, 1959; 
*bijenale "Bianco e nero", Lugano, 1960; 
*II zagrebačka izložba jugoslovenske grafike, Zagreb, 1962; 
*Oktobarski salon, Beograd, 1962; 
*Oktobarska nagrada grada Novog Sada, 1963; I
*II izložba jugoslovenske grafike, Zagreb, 1964;
*I bijenale, Zagreb, IV zagrebačka izlozba, Krakov, 1966; 
*VII bijenale, Ljubljana, 1967; 
*II bijenale, Krakov, 1968; 
*I bijenale, Lijež, 1969; 
*"Lički anale", Gospić, 1970; 
*V oktobarski novosadski salon, Novi Sad, 1976; 
*Prolećna izložba ULUV-a, Sombor, 1982; 
*Prolećna izložba ULUV-a, Vršac, 1984.

Kategorija:Jugoslavenski slikari
Kategorija:Biografije, Vitez
Kategorija:Rođeni 1919.
Kategorija:Umrli 2005.
Jovan Kamenijat

**Jovan Kamenijat** (9-10. vijek, Solun), bizantski pisac.

Jovan Kamenijat je solunski građanin. Kao i njegov otac bio je svećenik episkopske solunske crkve. Kada su Arabljani 904. osvojili Solun Jovan je sa porodicom odveden u zarobljeništvo u Tars u Siriji. Uzima se da je oslobođen u razmjeni zarobljenika 908. Arabljanski pirati sa Krita i iz Sirije krstarile su Egejskim morem početkom 10. vijeka, a među njima istaknutu poziciju imao je Gulam Zurafa (Lav Tripolitanac). On je osvojio Solun, drugi grad Bizantskog carstva. Uzima se da je Solun pao za tri dana krajem jula 904. godine.

Jedini spis Jovana Kamenijata nosi naslov *O zauzeću Soluna od strane Arabljana 904*. Jovan ga je napisao na zahtjev i želju Grigorija iz Kapadokije, koji mu je bio prijatelj, vjerovatno iz vremena zarobljeništva. U svome spisu Kamenijat opisuje svoj zavičaj, područje Soluna i njegove okoline, privrednu, vjersku i kulturološku sliku u početku 10. vijeka. Zatim opisuje upad arabljanskih gusara, zauzeće Soluna, te tešku sudbinu koju su preživjeli doživljavali, kakvu je i sam doživio. 

Iako nije pisac obrazovanog i njegovanog književnog stila, već slabo obrazovan (na crkvenim spisima i Sv. pismu) i uskih svećeničkih i provincijskih pogleda, Kamenijat je imao urođeni talenat koji je pokazao u iznošenju proživljenih događaja. Zato se izdvaja od šablonskih pisanih historijskih djela među bizantskim piscima. U svome djelu Kamenijat opisuje i Slavene u okolini Soluna koji su kompaktno okruživali grad (Druguviti, Sagudati) i kod kojih je proces pokrštavanja bio završen. Posebno ističe vještinu Slavena u gađanju lukom i strijelom. Ipak, Kamenijat optužuje slavenske vođe da su pobjegli i utjecali na veću nesreću Solunjana.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Bizantski historičari
Josif Genesije

**Josif Genesije** (10. vijek) bio je bizantski pisac.

Josif je član ugledne bizantske porodice, visoki dvorski činovnik. Pripadao je literarnom krugu bizantskog cara i pisca Konstantina VII Porfirogeneta. Svome caru je posvetio svoje djelo *Historija careva*, napisano u četiri knjige. Djelo, napisano u doba cara Konstantina VII, obrađuje historiju Bizanta u periodu od 813. do 886. godine. Iako obrazovan pisac Genasije je bio pristrasan u prikazu makedonske dinastije. Genasije daje podatke o maloazijskim Slavenima u 9. vijeku, njihovom učešću u građanskom ratu 821–823, poznatom kao ustanak Tome Slavena.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* http://www.beo-books.de/deutsch/books/vizantin/fontes1.htm

Kategorija:Bizantski historičari
Ustanak Tome Slavena

**Ustanak Tome Slavena** (821-823) je jedan od najvećih i najozbiljnijih građanskih ratova u historiji Bizantskog carstva. Vodio ga je bizantski vojskovođa, maloazijski Slaven Toma. Za Tomu se navodi da je bio burnoga života. Postojala je dilema da je on bio Jermenin, ali je prevladalo mišljenje da je bio Slaven. Rođen je vjerovatno u temi Armenijakon. Bio je srdačni prijatelj bizantskog cara Leona V Jermenina (813-820). Čim je čuo da je Mihailo II ubio Lava V i obezbjedio sebi prijestolje, Toma se odlučio da digne pobunu. Ustanak je započeo u Maloj Aziji i proširo se širom Carstva. U osnovi ustanka bila je socijalna pobuna protiv lošeg ekonomskog stanja u državi. Toma se proglasio zaštitnikom siromašnih i tako okupio oko sebe veliki broj pristalica. Dodatno to je bio i ustanak čitave provincije koja je bila zapostavljena. Nije izostajao ni vjerski aspekt, jer su ustanici bili protivnici vladajućih ikonoklasta. Uz pomoć Arabljana Toma je osvojio vlast u skoro čitavoj Maloj Aziji. Rat je prenio i na evropskio područje Carstva i opsjeo Carigrad. Trogodišnji uspjesi ipak su splasnuli. Bizantski car Mihailo II je uz pomoć bugarskog hana Omurtaga uspio da uguši ustanak. Toma je opsjedao Carigrad od decembra 821. do proljeća 823., a opsada se završila njegovim porazom i bjekstvom u Arkadiopolj. Tamo je oktobra 823. bio uhvaćen i svirepo mučen i pogubljen.

Kategorija:Bizantijsko Carstvo
Beriz Belkić

**Beriz Belkić** (8. septembar 1946 – 16. august 2023) bio je bosanskohercegovački političar, bivši član Predsjedništva Bosne i Hercegovine od 2001. do 2002.

## Biografija
Belkić je diplomirao 1989. na Ekonomskom fakultetu u Sarajevu. Priključio se Stranci za BiH 1996. godine, četiri godine poslije postao je potpredsjednik, a od 2012. je bio predsjednik Političkog savjeta.

Tokom svoje karijere bio na rukovodećim pozicijama u Domu mladih Skenderija i Saobraćajnom školskom centru. Bio je angažovan kao sekretar u SUP-u Ilidža, i načelnik jednog od odjeljenja.

Belkić je od 1996. bio ministar rada, socijalne politike, raseljenih lica i izbjeglica, a potom od 1998. i premijer Kantona Sarajevo. Od marta 2001. do oktobra 2002. godine bio je i član Predsjedništva Bosne i Hercegovine.

Na općim izborima 2000. godine izabran je za poslanika u Predstavničkom domu Parlamentarne skupštine BiH, a svoj mandat u ovom tijelu nastavlja i nakon izbora 2006. i 2010. godine.

Živio je u Sarajevu sa suprugom Azrom, s kojom je imao sina Admira. Belkić je preminuo u Sarajevu 16. augusta 2023. nakon što je nekoliko dana ranije navodno doživio moždani udar.

## Reference
Kategorija:Rođeni 1946.
Kategorija:Umrli 2023.
Kategorija:Biografije, Sarajevo
Kategorija:Bosanskohercegovački političari
Kategorija:Političari Federacije Bosne i Hercegovine
Kategorija:Političari Stranke za Bosnu i Hercegovinu
Kategorija:Političari iz Sarajeva
Kategorija:Bivši studenti Univerziteta u Sarajevu
Foka (bizantski car)

**Foka** (lat. *Flavius Phocas Augustus*, grč. Φωκᾶς, *Phokas*; 547 – 5. oktobar 610) bio je car Bizantijskog carstva od 602. do 610. godine. Došao je na bizantijsko prijestolje zahvaljujući pobuni carske vojske. Pobunjena vojska nije bila zadovoljna politikom cara Mauricija (582–602) i uzdigla je na prijestolje svoga predstavnika. Ipak i njegova vladavina bila je puna nemira. Obilježena je mnogobrojnim pobunama pokorenih naroda, građanskim ratovima i masovnim naseljavanjem Slavena na Balkansko poluostrvo. Njegova vladavina pretvorila se u anarhiju. Kraj anarhiji učinio je Heraklije, koji je zbacio Foku sa prijestolja i preuzeo upravljanje Bizantijskim carstvom.

## Literatura 
* Charles, R. H. ''The Chronicle of John, Bishop of Nikiu  Translated from Zotenberg's Ethiopic Text*, 1916. Reprinted 2007. Evolution Publishing, .*
* 
* Olster, David Michael, *The Politics of Usurpation in the Seventh Century: Rhetoric and Revolution in Byzantium*, (Adolf M Hakkert, 1993) 

Kategorija:Umrli 610.
Kategorija:Bizantijski carevi u 7. vijeku
Kategorija:Rođeni 547.
Mihailo Šišman

**Mihailo Šišman**, bugarski car (1323-1330).

Šišman je upravljao sjeverozapadnom Bugarskom sa sjedištem u Vidinu. On je sklopio savez za bizantskim carem Andronikom II protiv srpske države kralja Stefana Dečanskog. Sukob srpske vojske pod komandom Stefana Dečanskog i Bugara pod vodstvom Mihaila Šišmana desio se 28. jula 1330. kod Velbužda (Ćustendila) na rijeci Kamenči. Konjicu srpske vojske predvodio je mladi Dušan, sin Stefana Dečanskog i ona je donijela prevagu. Bugari su bili poraženi. Poginuo je i sam car Mihailo Šišman. Srbi su prevladali nad područjem Makedonije, a Bizant je morao priznati takvo stanje.
lijevo|mini|Bugarska za vrijeme vladavine Mihaila Šišmana.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* https://web.archive.org/web/20090930074013/http://vidin-info.hit.bg/vidinski%20vladeteli%202.htm

Kategorija:Bugarski vladari
Kategorija:Šišmani
Omurtag

**Omurtag** (bugarski: Омуртаг; grčki: Ομουρτάγ) bio je kan Bugarske od 814. do 831. godine. Na samom početku vladavine potpisao je 30-godišnji mirovni sporazum sa susjednim Bizantijskim carstvom koji je ostao na snazi do kraja njegovog života. Nakon završetka uspješnih ratova protiv Franačke države, izvršio je administrativne reforme koje su povećale autoritet i moć centralne vlade. Njegova vladavina je obilježena snažnim razvojem bugarske arhitekture sa nizom značajnih građevinskih projekata.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* https://web.archive.org/web/20111004090202/http://www.history.kemsu.ru/oldversion/ISV/1bolg.htm (ruski)
* „Канасубиги” е „княз”, а не „хан ” или „кан”

Kategorija:Bugarski vladari
Odbojka na Olimpijskim igrama

**Odbojka na Olimpijskim igrama** prvi se put pojavila u službenom programu Igara u Tokiju 1964, i to i u muškoj i u ženskoj konkrenciji.

## Osvajači medalja 
### Muškarci 
### Žene 
## Najkorisniji igrači po izdanjima 
### Muškarci 
*1984 – 
*1988 – 
*1992 – 
*1996 – 
*2000 – 
*2004 – 
*2008 – 
*2012 – 
*2016 – 
*2020 – 
*2024 – 

### Žene 
*1984 – 
*1988 – 
*1992 – 
*1996 – 
*2000 – 
*2004 – 
*2008 – 
*2012 – 
*2016 – 
*2020 – 
*2024 – 

## Također pogledajte 
* Odbojka na pijesku na Olimpijskim igrama

## Reference 
*
Odbojka na Olimpijskim igrama 1964.

**Odbojka na Olimpijskim igrama u Tokiju 1964. godine** se po prvi puta našla u programu Igara, a uključivala je takmičenja u muškoj i ženskoj konkurenciji.

## Osvajači medalja 
## Vanjski linkovi
## Reference 
Kategorija:Sportovi na LJOI 1964.
*
1964
Kategorija:1964. u odbojci
Kategorija:Odbojka u Japanu
Odbojka na Olimpijskim igrama 1968.

**Odbojka na Olimpijskim igrama u Ciudad Mexico 1968. godine** uključivala je takmičenje u muškoj i ženskoj konkurenciji.

## Osvajači medalja 
## Vanjski linkovi
## Reference 
Kategorija:Sportovi na LJOI 1968.
*
1968
Kategorija:1968. u odbojci
Kategorija:Odbojka u Meksiku
Odbojka na Olimpijskim igrama 1980.

**Odbojka na Olimpijskim igrama u Moskvi 1980. godine** uključivala je takmičenje 10 muških i 8 ženskih momčadi.

## Osvajači medalja 
## Vanjski linkovi
## Reference 
Kategorija:Sportovi na LJOI 1980.
*
1980
Kategorija:1980. u odbojci
Kategorija:Odbojka u Sovjetskom Savezu
Odbojka na Olimpijskim igrama 1992.

**Odbojka na Olimpijskim igrama u Barceloni 1992. godine** uključivala je takmičenja u muškoj i ženskoj kategoriji.

## Osvajači medalja 
## Vanjski linkovi
## Reference 
Kategorija:Sportovi na LJOI 1992.
*
1992
Kategorija:1992. u odbojci
Kategorija:Odbojka u Španiji
Odbojka na Olimpijskim igrama 1996.

**Odbojka na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996. godine** uključivala je takmičenja u odbojci te po prvi put na Igrama u službenom programu odbojci na pijesku, kako za žene tako i za muškarce.

## Osvajači medalja - odbojka 
## Osvajači medalja - odbojka na pijesku 
## Vanjski linkovi
## Reference 
Kategorija:Sportovi na LJOI 1996.
*
1996
Kategorija:1996. u odbojci
Kategorija:Odbojka u Sjedinjenim Američkim Državama
Odbojka na pijesku

**Odbojka na pijesku** jest sport koji je nastao kao varijanta tradicionalne dvoranske odbojke. Kao mjesto igre koriste se uglavnom pješčane plaže, gdje je sport i nastao. Iako je odbojka na pijesku u početku bila uglavnom samo zabava, postepeno je prerasla u pravi takmičarski sport.

## Historija 
Odbojka na pijesku najvjerovatnije je nastala je oko 1915. na plaži Waikiki na Havajima, dok je moderna varijanta s dvočlanim timovima nastala u Santa Moniki (Kalifornija). Kao takmičarski sport dugo nije bila šire prihvaćena iako je bilo pojedinačnih profesionalnih turnira i takmičenja. Pravi bum u razvoju odbojke na pijesku dogodio se 90-ih godina 20. stoljeća, što je dovelo do toga da je od Olimpijskih igara 1996. u Atlanti odbojka na pijesku dio porodice olimpijskih sportova.

Najuspješnije nacije u tom sportu jesu SAD i Brazil.

## Pravila 
Većina pravila igre preuzeta su iz standardne odbojke, a dvije ključne razlike jesu vrsta terena (pijesak umjesto tvrdog parketa ili betona) te ekipa, koja se sastoji od dva igrača sa svake strane (a ne od šest, kao što je to slučaj u standardnoj odbojci). Među ostale razlike u pravilima odbojke na pijesku i dvoranske odbojke spadaju sljedeća:
* teren je veličine 16 × 8 metara, a ne 18 × 9 m, kao kod dvoranske varijante
* nije dozvoljeno igranje prstima iznad glave prilikom prijema servisa ili napada; izuzetno se dozvoljava igranje prstima iznad glave prilikom prijema smeča, i to ako je putanja lopte iznad visine ramena igrača koji brani napad
* standard za suđenje tzv. duple lopte prilikom igranja prstima iznad glave znatno je strožiji
* dodir bloka uvijek se broji kao prvi kontakt
* zabranjen je mekan dodir prilikom kojeg igrač koristi vrške prstiju da odredi smjer lopte prema protivnikovom polju nego je za napad dozvoljen samo čvrsti udarac (smeč)
* nešto blaži kriteriji vezani za prijem servisa.

Karakteristično je i korištenje signala rukama kojima igrač pokazuje svom suigraču koji potez planira izvesti. Ti se signali izvode rukom iza leđa, što onemogućava protivnika da signal primijeti i prepozna. Uobičajeni signali su stisnuta šaka, koja signalizira da igrač neće pokušati blok, jedan ispružen prst, koji javlja da će igrač blokom štititi moguć napad paralelom, te dva prsta, koja signaliziraju pokušaj blokiranja dijagonale.

[mini|desno|200px|[Lopta za odbojku na pijesku]]
## Oprema 
U slobodnoj varijanti sve što treba je odgovarajući ravni prostor na pješčanoj plaži ili terenu, odbojkaška lopta i mreža. Kako je riječ o sportu koji je najčešće vezan uz plaže, takmičari su, u skladu s tim, uvijek bosi i često odjeveni u kupaće kostime, te dok će djevojke odabrati dvodijelni sportski kupaći kostim, muški često koriste nešto šire kupaće gaćice i majice bez rukava. Zbog sunca neizbježni detalj su i sunčane naočale ili kape sa šiltom.

## Također pogledajte 
* Odbojka na pijesku na Olimpijskim igrama

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Pravila (FIVB) 
* beach-volleyball.de 


Pijesak
Odbojka na Olimpijskim igrama 1984.

**Odbojka na Olimpijskim igrama u Los Angelesu 1984. godine** uključivala je takmičenje u muškoj i ženskoj kategoriji.

## Osvajači medalja 
## Vanjski linkovi
## Reference 
Kategorija:Sportovi na LJOI 1984.
*
1984
Kategorija:1984. u odbojci
Kategorija:Odbojka u Sjedinjenim Američkim Državama
Liga prvaka u odbojci za muškarce

**Liga prvaka u odbojci za muškarce** je sportsko takmičenje, koje se održava svake godine.

## Pobjednici i finalisti 
Napomene: 
'''**Spartak Brno**' i ***Zetor Zbrojevka Brno*** su isti klub 
'***CSKA Moskva*** i ***Burevestnik Almaty*** su do 1990/91. nastupali za Sovjetski Savez 
***SC Leipzig*** je do 1990/91. nastupao za Istočnu Njemačku 
***Mladost Zagreb*** je do 1990/91. nastupala za Jugoslaviju 
***Zetor Zbrojevka Brno***, ***Dukla Liberec*** i ***Cervena Hvezda Bratislava*** su do 1992/93. nastupali za Čehoslovačku 

### Uspješnost klubova 
### Uspješnost po zemljama 
Kategorija:Odbojkaška takmičenja
Kategorija:Međunarodna sportska takmičenja
Liga prvaka u odbojci za žene

**Liga prvaka u odbojci za žene** je sportsko takmičenje koje se održava svake godine.

## Pobjednci i finalisti 
## Uspješnost klubova 
## Uspješnost po državama 
Kategorija:Odbojkaška takmičenja
Kategorija:Međunarodna sportska takmičenja
Prvenstvo Jugoslavije u odbojci

**Prvenstvo Jugoslavije u odbojci** je bio sportsko takmičenje koje se održavalo u SFRJ.

**Jugoslovensko prvenstvo u odbojci** bilo je najviši nivo odbojkaškog takmičenja u SFR Jugoslaviji, održavano između 1945. i 1991. godine.

## Osvajači prvenstva 
### Uspješnost klubova 
## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Odbojkaška takmičenja
Kategorija:Nacionalna sportska takmičenja
Kategorija:Sport u Jugoslaviji
Antemije

**Antemije** (Procopius Anthemius Augustus; 420 – 11. juli 472) bio je car Zapadnog rimskog carstva od 467. do 472. godine. Vjerovatno je bio posljednji car Zapadnog rimskog carstva koji je pokazao vladarske sposobnosti. Pokazao je volju da se suoči sa nevoljama koje je Zapadno carstvo imalo sa Vizigotima u Španiji i Vandalima u sjevernoj Africi. Ubio ga je njegov general Ricimer.

## Porijeklo i mladost 
Antemije je pripadao rodu Prokopija. Bio je sin Prokopija koji je bio magister militum. Također, bio je oženjen kćerkom bizantijskog cara Markijana. Antemije je svoju karijeru počeo ratujući protiv Huna i Gota na Dunavu.

## Vladavina 
U početku Antemija je podržavao bizantijski car Lav I. I u drugim diplomatskim poljima Antemije je bio uspješan: oženio je svoju kćer za Ricimera, koji je komandovao najjačom vojskom u Italiji. Također, Antemije je bio u dobrim odnosima sa glavnim komadantom Ilirika Marcelin.

Međutim, u ratu protiv Vandala, došlo je do neuspjeha. U početku je doduše vandalska flota bila uništena, ali su onda Rimljani, uprkos pomoći Bizantije, doživjeli uništenje svoje flote od strane Gejzerika. Najbolji rimski vojskovođa Marcelin bio je ubijen na Siciliji.

## Bolest i smrt 
Godine 470. Antemije se razbolio, a nakon što je ozdravio počeo se svetiti mnogim uticajnim ljudima jer je vjerovao da su ga začarali crnom magijom. Plašeći se za svoju sudbinu, Ricimer, magister militum, okupio je 6000 ljudi i započeo je otvorenu pobunu u Milanu protiv Antemija. Pet mjeseci kasnije, Ricimer je uspio da osvoji Rim i zatim je zarobio i ubio Antemija.

## Reference 
Kategorija:Kraljevi
Kategorija:Rimsko Carstvo
Rijeka bez imena

"**Rijeka bez imena**" je pjesma koja je predstavljala Bosnu i Hercegovinu na Eurosongu 2007, a izvodi je Marija Šestić. Tekst je napisala Aleksandra Milutinović, a muziku je komponovao Goran Kovačić. Pjesma se na engleskom zove "Never Wake Me Up".

## Vanjski linkovi 
*Službena web stranica BH Eurosonga
*Download pjesme
*Oficijelni video clip na YouTube
Azijsko prvenstvo u odbojci za žene

**Azijska prvenstva u odbojci za žene** se održavaju od 1975. godine. U početku su se održavala svake četvrte godine, a od 1987. godine su prješla na održavanje svake druge godine.

## Rezultati 
Kategorija:Odbojkaška takmičenja
Kategorija:Azijska prvenstva
Azijsko prvenstvo u odbojci

**Azijsko prvenstvo u odbojci za muškarce** se održava od 1975. godine. U početku su se održavala svake četiri godine, a od 1987. se održavaju svake dvije godine.

## Rezultati 
## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Odbojkaška takmičenja
Kategorija:Azijska prvenstva
Mjere za pritisak

Jedinica za pritisak je paskal (Pa) = N/ m2

## Ostale mjere za pritisak 
## Stare mjere za pritisak 
Mjere izvan SI
* funta po kvadratnom inču
*barye
*tehnička atmosfera 1 kgf/cm2 (14.223 psi).

## Također pogledajte 
* Prefiksi mjernih jedinica
* Pretvorba mjernih jedinica

Kategorija:Jedinice za pritisak
Bamako

**Bamako**  Bambara: *ߓߡߊ߬ߞߐ߬* *Bàmakɔ̌*, Fula   *Bamako* ) je glavni i najveći grad Malija, sa populacijom od 2009. godine od 1.810.366 stanovnika i procenjenom populacijom u 2023. od 2.929.000 miliona stanovnika. Nalazi se na rijeci Niger, u blizini brzaka koji dijele gornju i srednju dolinu Nigera u jugozapadnom dijelu zemlje.

Bamako je državni administrativni centar. Sam grad je *cercle* za sebe. Riječna luka Bamaka nalazi se u obližnjem Koulikoru, zajedno sa glavnim regionalnim trgovinskim i konferencijskim centrom. Bamako je sedmi po veličini zapadnoafrički urbani centar nakon Lagosa, Abidžana, Kanoa, Ibadana, Dakara i Akre. Lokalno proizvedena roba uključuje tekstil, prerađeno meso i metalne proizvode, kao i rudarstvo. Komercijalni ribolov se odvija na rijeci Niger.

Bamako je poznat po svojoj živopisnoj muzičkoj sceni, sa različitim žanrovima kao što su malijski bluz, tradicionalna muzika i afrobeat koji cvjetaju u Bamaku. Mnogi poznati malijski muzičari i grupe su se pojavili u gradu. Neki poznati umjetnici su Salif Keita, Oumou Sangaré, Ali Farka Touré, Toumani Diabaté i Amadou & Mariam .

Okrug Bamako koncentriše 70% industrijske aktivnosti u zemlji. Uslužni sektor je najrazvijeniji, a grad napreduje u zanatstvu i trgovini.

## Reference 
Kategorija:Glavni gradovi afričkih država
Kategorija:Mali