Parenje u srodstvu

[mini|Inbreeding je uobičajen u evropskim kraljevskim porodicama, ne samo u kući [Habsburg. Slika prikazuje porodično stablo Charlesa II od Španije.]]
**Parenje u srodstvu** –  odomaćena  i  oznaka **inbriding** – je formiranje reproduktivnih veza organizama koji genetički srodni, za razliku od **autkrosinga**, koji se odnosi na parenja natprosječno genetički nesrodnih jedinki.  Po analogiji, termin se koristi  i u humanoj reprodukciji, ali se češće odnosi na genetičke poremećaje i druge posljedice koje mogu nastati iz  incestnih  spolnih odnosa u srodstvu. Ranije je upotrebljavana i sintagma parenje ili brak u *krvnom srodstvu*, što je zaostatak iz epohe u kojoj se vjerovalo da se svojstva potomaka nasljeđuju putem krvi roditelja.

Ekstremni oblik parenja u srodstu kod biljaka i životinja je samooplodnja ili *selfing*, tj. parenje jedinke same sa  sobom,

U populacijskoj genetici, međutim, inbridingom se smatra svaka ona reproduktivna veza u kojoj su parnjaci genetički sličniji od populacijskog prosjeka.

## Posljedice
Posljedica  inbridinga je povećana  homozigotnost, što može povećati šanse za potomstvo bude pogođeno recesivnom ili štetnom osobinom.  To obično dovodi do smanjenja biološke adaptivne vrijednosti populacije (naziva  inbriding depresija), što smanjuje  sposobnost jedinki da prežive i razmnožavaju se.  Jedinka  koja nasljeđuje  štetne osobine se naziva *samooplodna*. Izbjegavanju takvih štetnih recesivnih alela,  da dođu u homozigotno stanje, uzrokovano  inbridingom, preko izbjegavanja mehanizama  inbridinga, je glavni razlog za selektivno ukrštanje van srodstva. Križanje jedinki iz različitih populacija često ima pozitivne efekte na osobine koje su bitne za   fitnes .
Ukrštanje u srodstvu je metod koji se koristi u  vještačkoj selekciji . U stočarstvu , uzgajivači mogu koristiti inbriding kada, na primjer, pokušavaju da uspostavi nove i poželjna osobine  životinja , ali moraju  gledati da se u potomstvu ne pojave i nepoželjne karakteristike, koje se onda mogu eliminirana kroz daljnji selektivnog uzgoj.  Inbriding se koristi za otkrivanje štetnih recesivnih alela, koji se onda mogu eliminirati putem asortativnog parenja  ili  uništavanjem nepoželjnih jedinki. U oplemenjivanju , inbred linije se koriste  kao zalihe za stvaranje hibridnih  linija  kako bi se iskoristili  efekti  heteroze .  Ukrštanje u srodstvu kod  biljaka također se prirodno javlja u vidu  samooprašivanja .

## Pregled 
Potomstvo biološki povezanih osoba su predmet mogućeg uticaja inbridinga, kao što su urođene mahane . Šanse pojave takvih poremećaja se povećavaju ukoliko je  bliži srodnički odnos bioloških roditelja. (Vidi:koeficijent inbridinga ). To je zato što takva uparivanja povećavaju  udio homozigotnih  zigota  u potomstvu, naročito  sa štetnim  recesivnim alelima , koji uzrokuju takve poremećaje. To se javlja zato što je  većina recesivnih alela rijetke u populacijama ,  pa je malo vjerojatno da će oba  nepovezana bračna  partnera biti nositelji recesivnog  alela. Međutim, zbog bliske srodnosti, dijele veliki dio svojih alela, pa se vjerovatnoća  da  se svaki takav  alel, koji je naslijeđen od zajedničkog pretka, preko oba roditelja,  dramatično povećava. Suprotno uvriježenom mišljenju, inbriding samo po sebi ne mijenja frekvencije alela, već povećava relativni udio homozigota  u  dominantnom fenotipu. Međutim, zbog povećanog udjela  štetnih homozigota, alel je  izložen prirodnoj selekciji ,  pa na duge staze njegova učestalost u inbred populaciji se  brže smanjuje. U kratkom roku, zbog  incestne  reprodukcije se  očekuje se da će proizvesti povećanje spontanih pobačaja zigota, perinatalnih  smrti  i postnatalnog  potomstva s urođenim manama. Prednosti reproduktivnih veza u srodstvu može biti rezultat tendencije da se sačuva struktura  alela u interakciji  sa  različitih lokusa,  koji su prilagođeni  i zajedno izbalansirani tokom zajedničke  selekcijske historije.
 
Malformacije ili štetne osobine mogu ostati unutar populacije zbog visoke stope homozigotnosti  i to će izazvati da populacija postane  fiksna za određene osobine, kao da previše kostiju u nekom području, kao što je kičmeni stub . Visoka stopa homozigotnosti  je loša za populaciju jer razotkriva  recesivne  štetne alele  generirane mutacijama, smanjuje  heterozigotnu  prednost, a to je štetno za opstanak malih, ugroženih životinjskih populacija. Kada postoje štetni recesivni alela u populaciji,  to može izazvati inbriding depresiju.  Mnogi sutori smatraju da je moguće da ozbiljnost inbridinške  depresija može biti umanjena, ako prirodna selekcija  može očistiti štetne  alele iz populacije tokom inbreedinga. Ako ta depresija može biti umanjena prirodnom selekcijom nekih osobina, štetnih ili ne, može biti smanjeni i promijenjeni  budućnoći izgledi za  opstanak male, ugrožene populacije.

Tu može biti i drugih štetnih efekata, osim onik koje su  uzrokovane recesivnim bolestima. Tako, slično imuni sistem  može biti više ranjiv na zarazne bolesti (vidi MHC i seksualna selekcija). 
Kada se raspravlja o težini inbridinške depresije, također treba uzeti u obzir i historiju inbridinga u populaciji, između i unutar vrsta.  Postoje dokazi da je inbriding sve blaži ako uporno i dugo traje. Ovo je povezano sa razobličavanjem  i eliminisanjem ozbiljno štetnih recesivnih alela. To nije vjerovatno,  ali ipak, može biti tako potpuno da je  inbridinška  depresija samo privremena pojava eliminacije. Eliminiranje blago štetne  mutacije putem inbridinga pod umjerenom selekcijom nije toliko efikasno.

Za ljudska bića, inbreeding je vrlo destruktivan pojava , a gotovo sve kulture u svijetu su pokušali da se ograniči inbriding npr. zabranom brakovi između rođaci. Krajnji oblik inbriding se zove incest. To je parenja krvnih srodnika unutar nukleusne porodice.

## Gubitak genetičke varijacije
Gubitak genetičke  varijacije znači da mnogi genskih lokusa koji su heterozigotni  postaju  homozigotni. Posljedica je  pojava  oba alel na gena na istom lokusu, pa  ispoljavanje štetnih mutacija  može imati ozbiljne posljedice.

Najintenzivniji oblik inbriding je samooplodnja kod  hermafrodita, u kojoj se udio heterozigota prepolovi  u svakoj narednoj generaciji, kako je prikazano u tabeli koja slijedi.

***P**: Aa x Aa (100%), a u   
***F**1 generaciji daje:  1 AA: 2 Aa 1 aa , što znači da  učestalost heterozigota sada iznosi (50%) od početne, i tako dalje, da bi u
***F**10 generacije heterozigoti praktično potpuno iščezli, a populacija bila polarizirana na odgovarajuće frekvencije isključivo homozigota *AA* i *aa*.
***Ilustracija modela gubitka genetičke varijacije kod sapooplodnih organizama**

Sličan učinak traje dvostruko duže u parenju po modelu brat-sestra i duže i dalje sa parenjima  u vrlo malim izolovanim grupama. U drugom slučaju je poznato  po tome što Sewall Wright je svoj proračun zasnovao na samo takvim grupama i pozvao ih sa  procesom  genetičkog drifta. Genetički drift i inbriding su usko povezani pojmovi.

Stepen inbreeding može se mjeriti na različite načine. Jednostavan test za sisare je razmjena graftova kože. Ako graftove  nisu odbacil, životinje moraju genetički biti gotovo identične. Kože graftova sevmogu uspješno razmijeniti  između pacova u standardnh  laboratorijskih  sojeva, kao i između geparda uhvaćenog u divljini.

## Objašnjenja
Zašto je to inbreeding dovodi do gubitka održivosti? Postoje dva odgovora, i oba izgleda da bi  mogla biti istinita. Prvi je da je grupa sa malo genetičke varijacije osjetljiv na životne izazove: infekcije, iznenadne klimatske promjene , predatore. Male grupa su podložne većim izgledima  iza inbriding, u svakom slučaju, ali bez nasljedne varijabilnosti one su još više ugrožene.

Drugo  objašnjenje je genetičko. Neki od homozigotnih gena će biti štetni recesivci  koji su obično zaštićeni dominantnim  alelima, kada se nađu kod heterozigot. Isto tako, postoje neki lokusi gdje je heterozigot inherentno zdraviji i životno sposobniji nego što su  homozigoti. Ta pojava se označava kao heterozigotna superiornost.  Ako je tako, inbriding će automatski dovesti do gubitka vigora (životne snage).

Mnoge vrste biljaka imaju  samooprašivanje u divljini, ali se kod velika većine povremennesrodam matičnoj populacijio javnja autbriding, tj. ukrštanje sa polenom koji je natprosječno  . To im daje dovoljno raznovrsnim za njihov opstanak.
Kod ljudi inbriding je vrlo destruktivna pojava pa skoro sve kulture u svijetu nastoje uvesti ograničenja, zabranom sklapanje braka među prvim rođacima. Krajnji oblik inbridinga se zove incest. To je parenje  “krvnih srodnika’’ unutar  nukleusne porodice (prvih srodnika).
## Reference
## Također pogledajte
*Genetička ravnoteža populacije
*Hardy-Weinbergov princip
*Faktori evolucije

Kategorija:Populacija
Kategorija:Klasična genetika
Kategorija:Populacijska genetika
Kategorija:Srodstvo i porijeklo