Feniletanolamin

**Feniletanolamin** (ponekad skraćeno **PEOH**) ili **β-hidroksifenetilamin** je amin u tragovima sa strukturom sličnom onima kod drugih fenetilamina u tragovima kao i kateholaminski neurotransmiter dopamin, norepinefrin i epinefrin. Kao organski spoj, feniletanolamin je p-hidroksiliran fenetilamin koji je također strukturno povezan s mnogim sintetičkim lijekovima iz klase supstituirani fenetilamini. Zajednički s ovim spojevima, feniletanolamin ima snažnu kardiovaskularnu aktivnost. i, pod imenom *Apophedrin*, koristi se kao lijek za proizvodnju aktuelnih vazokonstriktora.
Feniletanolamin je čvrsta bijela supstanca

Feniletanolamin je možda najpoznatiji na polju bioloških nauka kao dio enzima zvanog feniletanolamin N-metil transferaza, a odnosi se na enzim koji je odgovoran za pretvorbu norepinefrina u epinefrin, kao i druge srodne transformacije.

## Pojavljivanje 
Otkriveno je da se feniletanolamin prirodno pojavljuje u nekoliko životinjskih vrsta, uključujući ljude.

## Hemija 
### Sinteza 
Rana sinteza feniletanolamina bila je redukcijom 2-nitro-1-fenil-etanola. Other early syntheses are summarized in a paper by Hartung and Munch.

Novija sinteza, koja daje bolji prinos, je redukcijom benzoil-cijanida upotrebom LiAlH4.

### Svojstva 
Hemijski, fenietanolamin je aromatski spoj, amin i alkohol. Amino grupa čini ovaj spoj slabom bazom, sposobnim da reagira s kiselinama, da formira soli.

Dvije uobičajene soli feniletanolamina su hidrohlorid, C8H11NO.HCl, m.p.&nbsp;212&nbsp;°C,
	
Zna se da je **pKa** feniletanolamin hidroklorida na 25&nbsp;°C, a  pri koncentraciji 10mM je 8.90.

Prisustni hidroksi grupe na benzenskom ugljiku molekule feniletanolamina stvara hiralni centar, tako da spoj postoji u obliku dva enantiomera, d- i l-feniletanolamin ili kao racemska smješa, d, 1-feniletanolamin. Dekstrorotatorni izomer odgovara R-konfiguracija. Podaci navedeni desno su za racemat.

Opisana je i sinteza (*S*)-(+)-feniletanolamina, iz (+)-mandelske kiseline, preko (+)-mandelamida. Fizičke konstante prijavljene u ovom radu su kako slijedi: m.p.&nbsp;55–57&nbsp;°C; [α] = + 47.9° (c 2,4, u etanolu).

## Farmakologija 
Tainter je izveo rana farmakološka ispitivanja fenilatanolamina, koji je uočio njegove efekte nakon što ga je primijenio na kuniće, mačke i pse. Lijek je izazvao brzi porast krvnog pritiska ako se daje intravenski, ali imao je mali ili nikakav učinak ako se daje bilo kojim drugim načinom: doze su visoke 
200&nbsp;mg dato supkutano kunićima nije promijenilo krvni pritisak, niti je bilo efekata kada je lijek intubiran u stomak. 
Kod čovjeka, ukupna oralna doza od 1 g također nije imala efekta.

Doze od 1–5&nbsp;mg/kg, intravenski, nisu prouzrokovale određene promjene u disanju kod mačaka ili kunića, a dodatni eksperimenti pokazali su da feniletanolamin nema bronho-dilatacijska svojstva kod životinja. Došlo je do sličnog izostanka dejstva kada je lijek čoveku dodan supkutano.

Pokusi *in vivo* i *in vitro*, koji uključuju crijevne glatke mišiće mačke i kunića pokazali su da lijek stvara opuštanje i inhibiciju.

Detaljno ispitivanje midriatskih efekta feniletanolamina navelo je Taintera da zaključi da ovaj lijek djeluje direktnom stimulacijom radijalnog dilatatora u oku.

Istraživanje Carpénea i njegovih suradnika pokazalo je da je feniletanolamin lijek testiran u obliku smjese racemske i  nisu značajno stimulirale lipolizu u uzgojenim adipocitima  ("masnim ćelijama") zamorca ili čovjeka. Umjerena stimulacija (intrinzičke aktivnosti oko polovine referentne norme, izoprenalin) primijećena je u adipocitima pacova ili hrčaka. Ovu lipolizu potpuno je inhibirao bupranolol (koja se smatra neselektivnim β-blokatorom), CGP 20712A (smatra se selektivnim β1-antagonistom) i ICI 118,551 (smatra se selektivnim β2-antagonistom), ali ne i SR 59230A (smatra se selektivnim β 3-antagonistom).

Upotrebom β2 adrenergičnog receptora preparat izveden iz transfektirane HEK 293 ćelije, Liappakis i saradnici  našli su da je u receptorima divlji tip    wdivljeg tipa, feniletanolamin racemski  ima ~ 1/400 x afinitet epinefrina i ~ 1/7 x afinitet norepinefrina u konkurenciji eksperimenti s  3  [H] - CGP-12177. Smatra se da su antagonisti β1 i β2 receptora i agonista.
 
Neprecizno imenovan kao "hidroksifenetilamin"  imao je ~ 1/400 x afinitet epinefrina i ~ 1/7 x afinitet norepinefrina u uporednim eksperimentima sa3[H]-CGP -12177. Smatra se da je antagonist P1 i P2i receptora, i agonist β3 receptora.

Istraživačka grupa u Eli Lilly proučavala je dva enantiomera feniletanolamina zbog njihove interakcije sa ljudskim receptorima povezanim aminima u tragovima (TAAR1). Iz eksperimenata sa ljudskim TAAR1 izraženim u rGα s AV12-664 ćelijama, Wainscott i njegovi saradnici primijetili su da  je R-(– )-feniletanolamin (označen kao " R-(– )-β-hidroksi- P-feniletilamin ") imao  ED50 ~ 1800 nM, sa Emax ~ 110%,  dok je S-(+)-S-feniletanolamin (koji se naziva "S-(+)-β-hidroksi-β-feniletilamin" ) imao  ED max od ~ 105%. In other words, phenylethanolamine is a TAAR1 agonist and trace amine." 

Naknadne studije Raffertyja i njegovih suradnika pokazale su da je supstratna specifičnost PNMT-a iz nadbubrežnih žlijezda goveda za različite enantiomere feniletanolamina bila redoslijeda R-(–)-PEOH> R, S- (racemski) -PEOH> S - (+) - PEOH. 

## Toksikologija 
Minimalna smrtonosna doza (m.l.d.) nakon supkutane primjene zamorcima bila je ~ 1000 mg / kg; m.l.d. , a nakon intravenske primjene na kunićima bila je 25–30 mg / kg; kod pacova, m.l.d. nakon intravenske primjene bilo je 140 mg /kg.

## Također pogledajte
* Halostacin

## Reference 
## Vanjski linkovi
Kategorija: Feniletanolamini
Kategorija:Neurotransmiteri
Kategorija:Amini
Kategorija:Lijekovi
[