Sanfilippov sindrom

**Sanfilippov sindrom**, poznat i kao **mukopolisaharidoza tip III (MPS III)**, rijedak je autosomno recesivni genetički poremećaj lizosomskog skladištena, koji prvenstveno utiče na mozak i kičmenu moždinu. To je uzrokovano nakupljanjem velikih molekula šećera zvanih glikozaminoglikani (AKA GAG-ovi, ili mukopolisaharidi) u tjelesnim lizosomima.

Oboljela djeca uglavnom ne pokazuju nikakve znakove ili simptome pri rođenju. Iako neki rani pokazatelji mogu biti respiratorni problemi pri rođenju, velika veličina glave i pupčana kila. U ranom djetinjstvu počinju se razvijati smetnje u razvoju i gubitak prethodno naučenih vještina. U kasnijim fazama poremećaja mogu razviti napadi i poremećaji kretanja. Pacijenti sa Sanfilippoovim sindromom obično žive u adolescenciji ili ranoj odrasloj dobi.

## Znaci i simptomi 
Bolest se manifestuje kod male djece. Simptomi se obično počinju javljati između 2. i 6. godine života. Pogođena novorođenčad izgledaju normalno, iako se mogu primijetiti neki blagi dismorfizmi lica. Od svih MPS bolesti, Sanfilippoov sindrom proizvodi najmanje fizičkih abnormalnosti.

Nakon početnog intervala bez simptoma, pacijenti obično imaju usporavanje razvoja i/ili probleme u ponašanju, praćeno progresivnim intelektualnim padom, koji rezultira ozbiljnom demencijom i progresivnom motornom bolešću.

Bolest napreduje do sve većih poremećaja u ponašanju, uključujući *temper tantrums*, hiperaktivnost, destruktivnost, agresivno ponašanje, pice, poteškoće u treningu u toaletu i poremećaj spavanja. Kako pogođena djeca u početku imaju normalnu mišićnu snagu i pokretljivost, poremećajima u ponašanju može biti teško upravljati. Posebno poremećen san predstavlja značajan problem pružateljima usluga.

U završnoj fazi bolesti, djeca postaju sve nepokretnija i ne reagiraju, često trebaju invalidska kolica i imaju poteškoće s gutanjem i napadae. Životni vijek pogođenog djeteta obično ne traje duže od kasnih tinejdžerskih godina do ranih dvadesetih.

Osobe sa MPS tipa III imaju tendenciju da imaju blage abnormalnosti skeleta; osteonekroza glave bedrene kosti može biti prisutna u bolesnika s teškim oblikom. Atrofija očnog živca, gluhoća i otitis mogu se primijetiti kod umjerenih do teških slučajeva. Ostale karakteristike uključuju grube crte lica, debele usne, sinofrije i ukočene zglobove.

Teško je klinički oočiti razlike između četiri tipa Sanfilippovog sindroma. Međutim, tip A je obično najteži podtip, kojeg karakteriziraju najraniji početak, brza klinička progresija s ozbiljnim simptomima i kratko preživljavanje. Srednja dob smrti djece oboljele od tipa A je 15,3 ± 4,1 godine.

Važno je da se zbog problema u ponašanju koji otežavaju pregled ne zanemaruju jednostavna i izlječiva stanja poput upale uha i zubobolje. Djeca s MPS tip III često imaju povećanu toleranciju na bol. Kvrge, modrice ili upale uha koje bi bile bolne za drugu djecu često ostaju neprimjećene kod djece s MPS tipom III. Neka djeca sa MPS tip III mogu imati problem sa zgrušavanjem krvi tokom i nakon operacije.

## Genetika 
Mutacije u četiri različita gena mogu dovesti do Sanfilippovog sindroma. Ovaj poremećaj se nasljeđuje kao autosomno recesivno obilježje. Na osobe sa dvije aktivne kopije gena to ne utiče. Ljudi sa jednom produktivnom kopijom su genetički nositelji Sanfilippovof sindroma. Nemaju simptoma, ali mogu prenijeti neispravni gen svojoj djeci. Osobe s dvije neispravne kopije će patiti od Sanfilippovog sindroma.

## Mehanizam
a, jedne od molekula koji se nakupljaju u tkivima ljudi sa Sanfilippovim sindromom]]
Glikozaminoglikani (GAG) su lanci molekula šećera. Nalaze se u vanćelijskom matriksu i ćelijskoj membrani ili se čuvaju u sekretornim granulama. GAG-ovi se čuvaju u ćelijskim lizosommima, a razgrađuju ih enzimi kao što su glikozidaze, sulfataze i acetiltransferaze. Nedostatak ovih enzima dovodi do četiri podtipa MPS III. Druge potencijalne terapije uključuju hemijsku modifikaciju deficitarnih enzima, kako bi im se omogućilo da prodru kroz krvno-moždanu barijeru, stabiliziraju abnormalnost, ali aktivnog enzima, kako bi se spriječila njegova razgradnja i implantacija matičnih ćelija, koje snažno izražavaju nedostajući enzim . Da bi bilo koje buduće liječenje bilo uspješno, mora se primijeniti što je ranije moguće. Sada se MPS-III uglavnom dijagnosticira klinički, u kojoj je fazi već kasno da bi bilo koji tretman bio vrlo efikasan. Programi skrininga novorođenčadi pružili bi najraniju moguću dijagnozu.

Flavonoid genistein smanjuje akumulaciju GAG-a. Studije na životinjama *in vitro* i klinički eksperimenti sugeriraju da simptomi bolesti mogu biti ublaženi odgovarajućom dozom genisteina. Uprkos prijavljenim korisnim svojstvima, genistein takođe ima toksične nuspojave.

Uspostavljeno je nekoliko grupa za podršku i istraživanje, kako bi se ubrzao razvoj novih tretmana Sanfilippovog sindroma.

Sudionici prve studije o preferencijama za njegovatelja za Sanfilippoov sindrom zalagali su se za klinička ispitivanja koja preusmjeravaju fokus s primarnih kognitivnih ishoda na druge multisistemske krajnje tačke, a percepcija nekurativnih terapija otkrila je sklonost opcijama liječenja koja zaustavljaju ili usporavaju napredovanje poremećaja, da bi se održalo postojeć funkcija djeteta i kvalitet života; stoga roditelji izražavaju visoku toleranciju na rizik i želju za širim kriterijima za uključivanje u ispitivanja.

## Prognoza 
Prema istraživanju pacijenata sa Sanfilippoovim sindromom, srednji životni vijek varira ovisno o podtipu. Kod  sindroma tipa A, srednja dob  smrti (± standardna devijacija) bila je 15,22 ± 4,22 godine. Za tip B to je bilo 18,91 ± 7,33 godine, a za tip C 23,43 ± 9,47 godine. Prosječni životni vijek za tip A povećao se od 1970-ih.

## Epidemiologija 
Incidencija Sanfilippovog sindroma varira geografski, s približno 1/280 000 živorođenih u Sjevernoj Irskoj, 1/66.000 u Australiju, i 1/50.000 u Nizozemskoj.

Australijsko istraživanje procijenilo je sljedeće incidencije za svaki podtip Sanfilippovog sindroma:

## Historija
Stanje je dobilo ime po Sylvesteru Sanfilippou, pedijatru, koji je prvi put opisao bolest 1963.

## Također pogledajte
* Mukopolisaharidoza
* Hurlerov sindrom (MPS I)
* Hunterov sindrom (MPS II)
* Morquioov sindrom (MPS IV)
* Lista neuroloških stanja i poremećaja

## Reference
## Vanjski linkovi
* 

Kategorija:Autosomno recesivni poremećaji
Kategorija:Poremećaji metabolizma proteoglikana
Kategorija:Rijetke bolesti
Kategorija:Sindromi
Kategorija:Geni na hromosomu 17