Albanci u Bosni i Hercegovini

**Albanci u Bosni i Hercegovini** () su ljudi potpunog ili djelimično albanskog porijekla i baštine u Bosni i Hercegovini. Ustav Bosne i Hercegovine priznaje ih kao nacionalnu manjinu, te ih svrstava u kategoriju "Ostali" u Bosni i Hercegovini.

#### Srebrenica 
Albansko prisustvo je posvjedočeno na području Srebrenice u srednjem vijeku. Ovaj zaključak se može izvući iz prisustva albanskih termina duž rijeke Drine pa sve do Srebrenice, koji su se do danas zadržali u takozvanom „banalačkom“ skrivenom dijalektu. Albanci su u ove krajeve stigli kao plaćenici i pašnjaci, čuvajući stoku na zimske ispaše.

### Osmansko doba 
Postoji više izvora o doseljavanju Albanaca u Bosnu i Hercegovinu u vrijeme osmanske vladavine nego o prethodnim historijskim epohama. Glavni uzroci za njihovo naseljavanje u Bosni i Hercegovini su ekonomski, politički i socijalni. Većina njih je došla sa Kosova. U Bosni i Hercegovini su živjeli kao pastiri, zemljoradnici, graničari, vješti zanatlije (posebno zlatari/juveliri), pekari, ali su se uzdigli i do najviših mogućih položaja u Osmanskom Carstvu, uključujući i položaje velikih vezira.[8] Mnogi Albanci se nikada nisu vratili u svoju domovinu kada su otišli. Kada su došli u Bosnu i Hercegovinu vjenčali su se domaćim djevojkama, brzo se integrirali u lokalno društvo i izgradili novi život. Priča o albanskoj emigraciji oličena je i na način na koji su emigrantske porodice prozvale planinu Koritnik. Nazvali su je 'Tragedija'. Ljudi iz okruga Kukës su pratili emigrante do Koritnika, gdje su se ovi odvojili od svojih ožalošćenih rođaka i nastavili put prema Prizrenu.

### Austro-Ugarsko doba 
Dolaskom Austro-ugarske broj Albanaca se smanjio, zbog daljeg progonstva u Evropi, čija su se vrata sve više otvarala. Tako je u popisu stanovništva iz 1910. godine u Bosni i Hercegovini registrovano samo 273 stanovnika koji govore albanski.

### Kraljevina Jugoslavija 
Tokom prve, a posebno druge Jugoslavije, ponovo se veliki broj Albanaca, zbog teških uslova života u zemljama u kojima su živeli (Albanija, Kosovo, Crna Gora, Makedonija), nastanio u Bosni i Hercegovini, uglavnom u gradovima: Sarajevo, Tuzla, Zenica, Banja Luka, Doboj, Brčko, Bijeljina, Mostar i Trebinje. Do 1930. godine broj Albanaca u Bosni i Hercegovini se skoro učetvorostručio. Tadašnji albanski prognanici u Bosni i Hercegovini uglavnom su se bavili pekarstvom, poslastičarstvom, nakitom i drugim zanatima.

### SFR Jugoslavija 
Većina Albanaca tradicionalno je živjela u Sarajevu. Dana 11. aprila 1970. zvanično je otvoreno Klub Albanaca (*Klubi Shqiptar*), čiji je prvi osnivač bio Sejfudin Axhanela. Svečanom otvaranju prisustvovali su poznati glumci Bekim Fehmiu, Ljuba Tadić i ekipa filma *Vuk sa Prokletija* (*Uka i Bjeshkëve të Nemura*).

U periodu između 1970. i 1981. u Sarajevu, na Grbavici, postojala je i osnovna škola „Bane Šurbat“ koja je vodila nastavu i na albanskom jeziku.

Prema popisu iz 1991, u Bosni i Hercegovini je bilo 4.295 Albanaca.

## Demografija 
## Poznati bosanskohercegovački Albanci 
* Bekim Fehmiu, jugoslavenski glumac
* Gjergj Fishta, katolički svećenik, pjesnik i diplomat
* Zef Kolombi, slikar
* Tinka Kurti, glumica
* Gani Hoshi, mujezin
* Hamid Dolari, profesor na Univerzitetu u Sarajevu
* Ibrahim Ahmetaj, profesor na Univerzitetu u Sarajevu
* Ilirjana Hadžibećiri, prvi ženski kardiohirurg u Bosni i Hercegovini
* Alirizah Gaši, novinar i književnik
* Halim Koši, kompozitor
* Adrian Nikçi, švicarsko-albanski nogometaš
* Edmond Azemi, kosovski košarkaš
* Zana Kurtišaj, TV voditeljica
* Robert Shvarc, prevodilac

## Također pogledajte 
* Albanci
* Albanska dijaspora
* "Ostali" u Bosni i Hercegovini
* Etničke grupe u Bosni i Hercegovini
* Bošnjaci u Albaniji

## Reference 
Kategorija:Etničke grupe u Bosni i Hercegovini
Kategorija:Albanci
Kategorija:"Ostali" u Bosni i Hercegovini
*