Oblik ušne resice

**slobodna** ušna resica]]
  ima ekstremni oblik **prirasle** ušne resice.Umjesto nje ima samo dvostruku kožnu vezu ušne školjke sa licem.]]

**Oblik ušne resice** zavisi od načina njenog prirastanja za lice. U tom pogledu postoji niz prelaza: od potpunog odsustva, tj. direktnog (gotovo zategnutog) prirastanja do masivnog visećeg lobusa. Ipak, ako se na liniju koja spaja dvije krajnje tačke veze ušne školjke sa licem postavi okomica, u svim slučajevima se može raspoznati da li je ušna resica dodiruje ili prelazi ispod nje. Svi fenotipovi u kojima prelazi, mogu se označiti kao fenotip **slobodna ušna resica**, nasuprot ostalima koji se ubrajaju u kategoriju **priresla ušna resica**.
## Opis
Ušna resica ili ušni režanj ili ušni lobus (lat. *lobulus auriculae*) čovjeka se astoji od gustog vezivnog i masnog vezivnog tkiva, kojima nedostaje čvrstina i elastičnost kao u ostatku ušne školjke (strukture vanjskog uha).

Prosječna visina (dužina) ušne resice je do 2&nbsp;cm, a starenjem se blago izdužuje.

U nekim slučajevima donji režanj je spojen sa osnovicom lica. S obzirom da ne sadrži hrskavicu ima veliki krvne depoe, što može pomoći zagrijavanju ušiju i održavanju ravnoteže. Zoolog Desmond Morris u svojoj knjizi *The Naked Ape* ("Goli majmun"; 1967.), nagađao je da su se resice razvile kao dodatne erogene zone, kako bi se ostvarila produžena seksualnost, neophodna u evoluciji ljudskih monogamnih parova. Međutim, za ušne školjke se generalno ne smatra da imaju bilo kakvu veliku biološku funkciju, osim pomogne prikupljanja zvučnih talasa. Pošto ušne školjke sadržie mnoge završetke živaca, kod nekih ljudi one jesu erogene zone.]]

Kada je riječ o modelu nasljeđivanje ovih varijanti, udžbenička akademska literatura je suglasna samo u dva stava: on se ne može objasniti jednostavnim mendelovskim postulatima (jedan gen – dva alela) i da od toga, do danas, nije nađeno bolje rješenje za masovna populacijska istraživanja. Možda je molel oligogenskog nasljeđivanja najbliži objašnjenju mogućih fenotipova u potomstvu mogiućim kombinacija roditeljskih parova. Zato se u primjeni najčešće polazi od pretpostavke da je (glavni) alel za slobodan ušni lobus dominantan nad onim za prirastao (priljubljen). Sugerirano je da je diferencijaciju tipova ušne resice možda prikladnije klasificirati kao odsustvo nego priraslost, pa bi svi "prisutni" bili svrstani u fenotip "slobodna" ušušna resica.

## Medicinske implikacije
Ušne resice su obično glatke, ali povremeno pokazuju i nabore. Izgužvae su ponekad povezane s genetičkim poremećajima kod djece, uključujući i Beckwith-Wiedemann sindrom. U nekim ranim studijama, za nabore ušnih školjk se mislilo da su povezani s povećanim rizikom od srčanog udara i koronarne bolesti srca. Međutim, novije studije su zaključile da se ušne školjke izgužvaju već krajem zrelih godina života, a stariji ljudi češće doživljavaju bolesti srca nego mlađi. To bi moglo objasniti vezu između pojave naboranih lobusa i pomenutih bolesti.i, života može objasniti nalaz povezivanje srčanog udara u ušnu školjku nabora.
**Medline Plus*, servis američkog *National Library of Medicine, National Institutes of Health*: "Neke studije su otkrile da ljudi s naborima lobusa imaju veći rizik za srčani udar od drugih. Više nedavnih istraživanja ukazuju na to da su nabori ušnih resica češći kod starijih ljudi, i da ta dob, a ne prisustvo nabora, uračunava povećani rizik od srčanog udara." Zgužvane ušne resice se označavaju kao *Frankov znak*.
## Rasprostranjenje recesivnog fenotipa
q = relativna učestalost recesivnog alela;
p = 1,00 – q;
p = relativna učestalost dominantnog alela;
l = Učestalost recesivnog fenotipa (prirasla ušna resica).

### Globalna distribucija recesivnog alela (q)
### Učestalost recesivnog fenotipa u stanovništvu BiH

## Reference
## Vanjski linkovi
## Također pogledajte
*Uho
*Genetika čovjeka
*Mendelovska genetika egzofenotipa čovjeka

Kategorija:Anatomija čovjeka
Kategorija:Genetika
Kategorija:Genetika čovjeka
Kategorija:Klasična genetika
Kategorija:Uho