Granica između Indonezije i Malezije

**Granica Indonezije i Malezije** sastoji se od kopnene granice od 1881&nbsp;km koja dijeli teritoriju Indonezije i Malezije na ostrvu Borneu. Također uključuje morsku granicu duž Malajskog prolaza, u Južnokineskom i u Celebeskom moru.

Kopnena granica se proteže od Tanjung Datua na sjeverozapadnom uglu Bornea preko visoravni zaleđa Bornea do zaliva Sebatik i Celebeskog mora na istočnoj strani ostrva. Granica razdvaja indonezijske provincije Sjeverni Kalimantan, Istočni Kalimantan i Zapadni Kalimantan od malezijskih država Sabah i Sarawak.

Pomorska granica u Malajskom prolazu općenito prati srednju liniju između osnovnih linija Indonezije i Malezije, ide južno od tromeđe s Tajlandom do početka pomorske granice sa Singapurom. Samo dio ove granice omeđen je sporazumom o granicama kontinentalnog pojasa iz 1969. i Sporazumom o granicama teritorijalnog mora iz 1970. Granica epikontinentalnog pojasa između Indonezije i Malezije u Južnokineskom moru također je povučena duž jednako udaljene linije između osnovnih linija dvije zemlje ispod granice kontinentalnog pojasa iz 1969.

Granica u Celebeskom moru izvor je spora između dvije zemlje. Dio spora riješen je presudom Međunarodnog suda pravde u slučaju "Ligitan i Sipadan" iz 2002. i sada čeka na razgraničenje između dvije zemlje. Međutim, one i dalje imaju preklapanja potraživanja u vezi s epikontinentalnim pojasom, koji Indonezija naziva Ambalat.

Postoje brojni morski transportni preelazi između Indonezije i Malezije, uglavnom između indonezijskog ostrva Sumatra i Malajskog poluostrva, ali i između indonezijske pokrajine Sjeverni Kalimantan i malezijske države Sabah. Postoje samo tri zvanična kopnena transportna prelaza, svi između Zapadnog Kalimantana i Sarawaka. I kopnene i pomorske granice relativno su porozne; mnogi radnici bez dokumenata prelaze iz Indonezije u Maleziju.

## Kopnena granica 
mini|desno|Najistočnija granična oznaka na indonezijsko-malezijskoj granici na ostrvu Sebatiku

Teritorijalna podjela Bornea zadobila je zanemarljivu pažnju Nizozemske sve do dolaska britanskog vojnika Jamesa Brookea u Sarawak 1841, što je Nizozemska Istočna Indija u Bataviji (Džakarta) osjetila kao prijetnju njihovom hegemonističkom položaju nad obalskom trgovinom Bornea. To je natjeralo nizozemskog generalnog guvernera J. J. Rochussena da izda dekret u februaru 1846. u kojem su navedeni nizozemski kopneni interesi (za razliku od puke kontrole obale) nad Borneom. Ovaj dokument je dao činjeničnu podjelu Bornea na osnovu toka slivova. Ovaj dekret je u suštini bio plan koji su nizozemci naknadno pregovarali sa Britancima koji su rezultirali Anglo-nizozemskim sporazumom iz 1891.

Glavni dokument koji određuje kopnenu granicu između Indonezije i Malezije na ostrvu Borneo je Konvencija o granici ili Londonska konvencija iz 1891. koja je potpisana u Londonu između Ujedinjenog Kraljevstva i Nizozemske, dvije relevantne kolonijalne sile tog vremena, 20. juna 1891. Naknadni sporazumi između kolonijalnih sila 1915 i 1928 dodatno su usaglasili granicu. Veliki dio finog podešavanja granice ticao se regije Jagoi - Stass u zapadnom Borneu, koji se, nakon što su pregovori zastali 1930, još nije smatrao konačnim. Indonezija i Malezija su kasnije usvojile sporazum i različite sporazume kao države nasljednice. Neriješen status pomorske granice u Celebesskom moru, koji je bio izvor nedavnih graničnih sporova između Malezije i Indonezije oko Ligitana, Sipadana i Ambalata, dijelom je posljedica činjenice da većinu pomorskih granica nikada nisu odredile kolonijalne sile, koje su bile fokusirane prvenstveno na kopnene granice.

Konvencija navodi da bi istočni kraj granice počinjao na 4° 10' sjeverne geografske širine, nastavljajući prema zapadu preko ostrva Sebatik kod obale Sabaha u blizini grada Tawau, dijeleći ga na pola. Granica zatim prelazi vodeni kanal između Sebatika i kopna i kreće se uz srednju liniju kanala Tambu i Sikapal do brda koja čine sliv između rijeka Simengaris (u Indoneziji) i Serudung (u Maleziji). Granica uglavnom ide prema sjeverozapadu prema 4° 20'N, a zatim općenito prema zapadu, ali prilagođavajući sliv, iako je rijekama Pensiangan, Agisan i Sibuda dozvoljeno da sijeku granicu. Granica zatim prati liniju grebena duž sliva između glavnih rijeka koje slijede na sjever u Južnokinesko more, i onih koje teku na istok, jug i zapad u Celebesovo more, Javansko more i moreuz Karimata do Tanjung Datua na 109° 38'.8 E 02° 05'.0 N na zapadnom kraju Sarawaka. Sliv se međutim ne prati u kratkom dijelu jugozapadno od Kuchinga između Gunung Api na 110° 04'E i Gunung Raje na 109° 56'E gdje granica prati potoke, staze, vrhove i prave linije koje su označene graničnim oznakama i stubovima.

Dana 26. novembra 1973. potpisan je memorandum o razumijevanju između Indonezije i Malezije za zajedničko istraživanje i demarkaciju njihove zajedničke kopnene granice. Radovi su počeli 9. septembra 1975, a završeni su u februaru 2000. Do 2006. potpisano je ukupno 19 memoranduma o razumijevanju sa 28 mapa između dvije zemlje koji se odnose na snimanje i demarkaciju granice na udaljenosti od 1.822,3&nbsp;km granica od ukupne granice u dužini od 2.019,5&nbsp;km.

## Pomorska granica 
## Reference 
Kategorija:Granice Malezije
Kategorija:Granice Indonezije