Sukob među zajednicama u Mandatnoj Palestini

Tokom britanske vladavine u Mandatnoj Palestini, vodila se građanska, politička i oružana borba između palestinaca i jevrejskog Jišuva, počevši od nasilnog prelijevanja francusko-sirijskog rata 1920. pa sve do početka Arapsko–izraelskog rata 1948. Sukob se promijenio od sektaških sukoba 1920-ih i početkom 1930-ih do oružane arapske pobune protiv britanske vlasti 1936, oružane jevrejske pobune prvenstveno protiv Britanaca sredinom 1940-ih i konačno otvorenog rata u novembru 1947. između Arapa i Jevreja.

## Sukob (1921–1948) 
Sa cionističke tačke gledišta, Arapi bi se prirodno protivili cionizmu, ali to je bio problem koji su Britanci trebali riješiti, a ne Jevreji. Kako su uslovi mandata zahtijevali, Britanci su trebali spriječiti Arape da postanu politička ili čak vojna prijetnja cionističkim ciljevima. Stoga je za cioniste britanska politika bila važnija od arapske politike.

Arapsko protivljenje je, naravno, bilo poznato cionistima. Ben-Gurion je 1918. rekao: "Mi kao nacija želimo da ova zemlja bude naša; Arapi, kao nacija, žele da ova zemlja bude njihova". Otpor je bio očekivan. Jabotinski je 1921. rekao: "Ne znam ni za jedan primjer u historiji gdje je neka zemlja kolonizirana uz uljudan pristanak stanovništva".

Prema Flapanu, jedan od osnovnih koncepata glavnog toka cionizma u odnosu na Palestince bila je ekonomska, socijalna i kulturna segregacija kao sredstvo za stvaranje jevrejskog nacionalnog života. Posebno je borba za "100 posto jevrejske radne snage" u jevrejskom sektoru ekonomije zaokupljala energiju radničkog pokreta tokom većeg dijela mandatnih godina i doprinijela je više od bilo kojeg drugog faktora teritorijalnom, ekonomskom i društvenom razdvajanju između Jevreja i Arapa. Prema C. D. Smithu, cionisti nisu namjeravali stvoriti zajedničko društvo s Arapima, bez obzira koliko to teško bilo.

Iako je uspostavljanje jevrejske većine ili jevrejske države u Palestini bilo u osnovi u suprotnosti s težnjama Palestinaca, cionisti nisu sumnjali u svoje pravo da uspostave jevrejsku većinu u Palestini. Cionisti su to opravdavali pozivajući se na "jedinstvenu" historijsku vezu jevrejske nacije s Palestinom, dok su Arapi Palestine bili dio arapske nacije i stoga nisu imali posebnu vezu s Palestinom. Mnogi cionisti su tvrdili da imaju "preferentno pravo" na Palestinu, Jevreji su imali pravo kao nacija, Arapi samo kao pojedinci.

## Reference 
## Bibliografija 
* 
* 
* Finkelstein, Norman (2003). *Image and Reality of the Israel–Palestine Conflict, 2nd Ed*. Verso. 
* 
* Flapan, Simha, 1979, *Zionism and the Palestinians*, Croom Helm London, ,
* Gorny, Yosef, 1987, *Zionism and the Arabs, 1882–1948*, Clarendon Press, 
* Katz, Shmuel (1973) *Battleground: Fact and Fantasy in Palestine* Shapolsky Pub; 
* Khalidi, Walid (1961). Plan Dalet, Master Plan for the Conquest of Palestine. *Middle East Forum*, November 1961.
* 
* 
* Morris, Benny (2004). *The Birth of the Palestinian Refugee Problem Revisited*. Cambridge: Cambridge University Press. 
* Masalha, Nur (1992). *Expulsion of the Palestinians: The Concept of "Transfer" in Zionist Political Thought, 1882–1948*. Beirut: Institute for Palestine Studies. 
* 
* 
* Pappé, Ilan (2006). *The Ethnic Cleansing of Palestine*. Oxford: One World Books. (2006) 
* 
* Shapira, Anita, 1992, *Land and Power; The Zionist Recourse to Force, 1881–1948*, Oxford U. Press, N.Y., 
* Smith, Charles D., 2001, *Palestine and the Arab–Israeli Conflict*, 4th ed., 
* Sternhell, Zeev (1999). *The Founding Myths of Israel: Nationalism, Socialism, and the Making of the Jewish State*. Princeton University Press. 
* Teveth, Shabtai, 1985, *Ben-Gurion and the Palestinian Arabs*, Oxford University Press, 
* 
* 

Kategorija:Izraelsko-arapski sukob
Kategorija:Historija Palestine
Kategorija:Vojna historija Palestine
Kategorija:Sukob među zajednicama u Mandatnoj Palestini