Proteinurija

**Proteinurija** je prisustvo viška proteina u urinu. U zdravih osoba mokraća sadrži vrlo malo proteina; višak sugerira bolesti. Suvišak proteina u urinu često uzrokuje da postane pjenast (iako ovaj simptom mogu uzrokovati i druga stanja). Teška proteinurija može izazvati nefrotski sindrom u kojem dolazi do pogoršanja otoka tijela.

## Znaci i simptomi 
Proteinurija često ne uzrokuje nikakve simptome i može se slučajno otkriti. Pjenasti urin smatra se glavnim znakom proteinurije, ali samo trećina ljudi s pjenastim urinom ima proteinuriju kao osnovni uzrok. Može ga uzrokovati i bilirubin u mokraći (bilirubinurija), retrogradna ejakulacija, pneumaturija (mjehurići zraka u urinu) uslijed fistula, ili lijekovi kao što je piridij.

## Uzroci 
Tri su glavna mehanizma nastanka proteinurije:
* bolest u glomerulima
* povećana količine proteina u serumu (prelijevajućs proteinurija)
* slaba reapsorpcije na proksimalnom tubulu (Fanconijev sindrom)

Proteinuriju mogu uzrokovati i određeni biološki agensi, poput bevacizumab (Avastin) koji se koristi u liječenju karcinoma. Prekomjerni unos tečnosti (pijenje više od 4 litra vode dnevno) drugi je uzrok.

Proteinurija može biti znak oštećenja bubrega. Budući da se serumski proteini lahko resorbiraju iz urina, prisustvo viška proteina ukazuje ili na nedovoljnu apsorpciju ili na oštećenu filtraciju. Ljudi sa dijabetesom, najčešćim uzrokom proteinurije, su možda oštetili nefrone i razvili proteinuriju. Kod svake osobe s proteinurijom i dijabetesom uzrok temeljne proteinurije treba razdvojiti u dvije kategorije: dijabetička i osjećajna.

S ozbiljnom proteinurijom, može se razviti opšta hipoproteinemija što rezultira
smanjenim onkotski pritisak. Simptomi smanjenog onkotskog pritiska uključuju edeme i hidrotoraks.

### Stanja sa proteinurijom 
Proteinurija može biti obilježje sljedećih stanja:
* Fabryjeva bolest
* infekcije (npr.  HIV, sifilis, hepatitis, poststreptokokna infekcija, mokraćna  shistosomijaza)
* aminoacidurija
* Fanconijev sindrom u saradnji sa Wilsonovom bolesti
* hipertenzivna nefroskleroza
* intersticijski nefritis
* srpasta anemija
* hemoglobinurija
* multipli mijelom
* mioglobinurija
* odbacivanje organa:
* ebola
* Nail–patela sindrom
* porodična mediteranska groznica
* HELLP sindrom
* sistemski eritematozni lupus
* granulomatoza sa poliangiitisom
* reumatoidni artritis
* bolest skladištenja glikogena tip 1
* Goodpasture sindrom
* Henoch-Schönleinova purpura
* infekcija urinarnog trakta koja se proširuje na bubreg(e)
* Sjögrenov sindrom
* postinfektivni glomerulonefritis
* živi donor bubrega.
* policistna bubrežna bolest

### Bence–Jonesova proteinurija
* amiloidoza
* Pre-maligna diskrazija plazme sa:
** monoklonskom gamopatijom neodređenog značaja
** tinjajućim multiplim mijelomom
** maligna diskrazija plazme
** multipli mijelom
** Waldenströmova makroglobulinemija
* Ostale maligne bolesti
** hronična limfocitna leukemija
** limfoidna leukemija
** limfom

## Patofiziologija 
Proteini igraju veliku ulogu u ljudskom tijelu, prvenstveno služeći kao gradivni elementi. Prekurzori su različitim biološki relevantnim molekulama, tako da njihov suvišak ili nedostatak (kao što je slučaj kod proteinurije) može poremetiti ravnotežu u tijelu, uzrokujući različite bolesti.

Kada bubrezi ispravno funkcionišu filtriranjem krvi, oni razlikuju proteine od otpada koji je prethodno bio zajedno prisutan u krvi. Nakon toga, bubrezi zadržavaju ili reapsorbiraju filtrirane proteine i vraćaju se. Kada god je bubreg kompromitovan, njegova sposobnost filtriranja krvi diferenciranjem proteina iz otpada ili zadržavanjem filtriranog proteina je oštećena. Kao rezultat toga, postoji značajna količina proteina koja se treba isprazniti zajedno s otpadom u urinu koji čini koncentraciju proteina u urinu dovoljno visokom da ih medicinska mašina može otkriti.

Oprema za medicinsko testiranje s vremenom se poboljšala, a kao rezultat toga testovi su sposobniji otkriti manje količine proteina. Proteini u urinu smatraju se normalnim sve dok vrijednost ostaje unutar normalnih vrijednosti. Postoje razlike između zdravih pacijenata i obično se smatra bezazlenim da bubreg ne zadrži nekoliko proteina u krvi, propuštajući te proteine iz tijela putem urina. Zbog toga je prisustvo albumina u urinu jedan od pojedinačnih osjetljivih pokazalaca bolesti bubrega, posebno za one sa dijabetesom ili hipertenzijom, u poređenju s rutinskim pregledom proteinurije.

Kako gubitak proteina iz tijela napreduje, patnja će postepeno postajati simptomatska. Izuzetak je situacija u kojoj dolazi do prekomjerne proizvodnje proteina u tijelu, u kojoj bubreg nije kriv. čak i sa proteinurijom nefrotskog opsega ako je urin razrijeđen. Lažni negativni nalazi mogu se javiti i ako se protein u urinu sastoji uglavnom od globulina ili Bence Jonesovih proteina, jer je reagens na test trakama, bromofenol-plavo, visoko specifičan za albumin. Uobičajeno, testovi proteina sa trakom bi se kvantificirali mjerenjem ukupne količine proteina u 24-satnom testu sakupljanja urina, a abnormalni globulini specifičnim zahtjevima za proteinsku elektroforezu. Rezultati tragova mogu se dobiti kao odgovor na izlučivanje Tamm-Horsfall mukoproteina.

Nedavno razvijena tehnologija otkriva ljudski serumski albumin (HSA) pomoću tečnih kristala (LC). Prisustvo molekula HSA ometa LC-ove podržane na AHSA-ukrašenim dijapozitivima, stvarajući tako sjajne optičke signale koji se lako mogu prepoznati. Korištenjem ovog testa mogu se otkriti koncentracije HSA od samo 15&nbsp;µg/ml.

Alternativno, koncentracija proteina u urinu može se upoređivati sa nivoom kreatinina u uzorku tačkastog urina. Ovo se naziva odnosom protein/kreatinin. Britanske smjernice za hroničnu bolest bubrega iz 2005. godine navode da je odnos proteina i kreatinina bolji test od 24-satnog mjerenja proteina u urinu. Proteinurija se definiše kada je odnos protein/kreatinin veći od 45&nbsp;mg/mmol (što je ekvivalentno odnosu albumin/kreatinin većem od 30&nbsp;mg/mmol  ili približno 300&nbsp;mg/g) sa vrlo visokim nivoom proteinurije koji ima odnos veći od 100&nbsp;mg/mmol.

Mjerenja proteinske trake za mjerenje ne treba miješati s količinom proteina otkrivenom na testu za mikroalbuminuriju koji označava vrijednosti proteina u urinu u mg/dan naspram vrijednosti proteina mokraće na traci, koji označavaju vrijednosti proteina u mg/dL. Odnosno, postoji bazni nivo proteinurije koji se može javiti ispod 30&nbsp;mg/dan, što se smatra nepatološkim. Vrijednosti između 30–300&nbsp;mg/dan nazivaju se mikroalbuminurija, što se smatra patološkim. Laboratorijske vrijednosti proteina u urinu za mikroalbumin veće od 30&nbsp;mg/dan odgovaraju nivou detekcije unutar opsega "u tragu" do "1+" ispitivanja proteina u urinu. Prema tome, pozitivna indikacija bilo kojeg proteina otkrivenog na analizi trakom za mjerenje mokraće otklanja svaku potrebu za provođenjem testa na mikroalbumin u urinu jer je gornja granica za mikroalbuminuriju već premašena.

### Analiza 
Moguće je analizirati uzorke urina u određivanju albumina, hemoglobina i mioglobina optimizovanom metodom MEKC.

## Liječenje 
Za liječenje proteinurije uglavnom je potrebna pravilna dijagnoza uzroka. Najčešći je dijabetska nefropatija; u ovom slučaju, pravilna kontrola glikemije može usporiti napredovanje. Medicinsko upravljanje sastoji se od angiotenzin-konvertujući enzim (ACE) inhibitora, koji su obično prva linija terapije za proteinuriju. Kod pacijenata čija se proteinurija ne kontroliše ACE inhibitorima, dodavanje antagonista aldosterona (tj. spironolaktona ili blokatora receptora angiotenzina (ARB) može dodatno smanjiti gubitak proteina. Potreban je oprez ako se ovi agensi dodaju u terapiju ACE inhibitora zbog rizika od hiperkalijemije.

Sekundarnu proteinuriju autoimune bolesti treba liječiti steroidima ili agensom koji štedi steroide, uz upotrebu ACE inhibitora.

## Također pogledajte
* Albuminurija
* Mikroalbuminurija
* Toksičnost proteina
* Glavni mokraćni proteini
* UPCR

## Reference
## Vanjski linkovi
Kategorija:Nenormalni klinički i laboratorijski nalazi za urin