Državni udar u Latviji 1934.

desno|mini|300x300piksel| Ulmanis, praćen ministrima 1934.
[desno|mini|300x300piksel| Spomenik Ulmanisu u [Riga|Rigi.]]
**Latvijski državni udar 1934.** () poznat u Latviji i kao **petnaestomajski puč** (*15. maija apvērsums*) ili **Ulmanisov puč** (*Ulmaņa apvērsums*), bio je samopuč veterana premijera Karlisa Ulmanisa protiv parlamentarnog sistema u Latviji. Njegov režim je trajao do sovjetske okupacije Latvije 1940. godine .

## Tok događaja 
U noći između 15. i 16. maja, Ulmanis je, uz podršku ministra rata Janisa Balodisa i paravojne organizacije Aizsargi, preuzeo kontrolu nad glavnim državnim i partijskim uredima, proglasio vanredno stanje u Latviji suspendovao Ustav, raspustio sve političke stranke i Saeima (parlament).

Ulmanis je tada uspostavio izvršni neparlamentarni autoritarni režim u kojem je vladao kao premijer. Vlada je nastavila da proglašava zakone. Aktuelni predsjednik Latvije Alberts Kviesis, koji je bio iz Ulmanisa Latvijskog saveza poljoprivrednika, prihvatio je državni udar i odslužio je ostatak svog mandata do 10. aprila 1936. godine. Ulmanis je tada nezakonito preuzeo dužnost predsjednika države i bio je službeno poznat kao "predsjednik i premijer" (*Valsts un Ministru Prezidents*), ali se obično u publikacijama nazivao "Vođa naroda" (*Tautas Vadonis*) ili jednostavno "Vođa" (*Vadonis*).

Ulmanis je bio jedinstven među evropskim diktatorima tog vremena, jer nije stvorio jednu vladajuću stranku i nije uveo novi ustav. Umjesto toga, Ulmanis je stvorio Profesionalne komore pod kontrolom države, zasnovane na korporativnim modelima autoritarnih režima Konstantina Pätsa u Estoniji i Antonija de Oliveire Salazara u Portugalu. Režim se uglavnom zasnivao na autoritetu i kultovima ličnosti Ulmanisa i Balodisa kao osnivača Latvije tokom rata za nezavisnost Latvije za koje se tvrdilo da su oslobodili naciju od višestranačkog haosa.

Beskrvni udar izvela je vojska i jedinice nacionalne garde Aizsargi lojalne Ulmanisu. Krenuli su protiv ključnih vladinih ureda, komunikacija i transportnih objekata. Mnogi izabrani zvaničnici i političari (gotovo isključivo iz Latvijske socijaldemokratske radničke partije, kao i ličnosti ekstremne desnice i ljevice) su privedeni, kao i svi vojni oficiri koji su se odupirali puču. Vlasti su prvobitno pritvorile oko 2.000 socijaldemokrata, uključujući većinu socijaldemokratskih članova raspuštene Saeime, kao i članove raznih desničarskih radikalnih organizacija, kao što je Pērkonkrusts. Sve u svemu, 369 socijaldemokrata, 95 članova Pērkonkrusts-a, pronacističkih aktivista iz zajednice baltičkih Nijemaca, i šačica političara iz drugih stranaka bili su internirani u zarobljeničkom logoru uspostavljenom u okrugu Karosta u Liepāji. Nakon što je nekoliko socijaldemokrata, poput Brune Kalniņša, oslobođeno optužbi za oružje od strane sudova, većina zatvorenika je s vremenom također puštana na slobodu, a neki su odlučili otići u egzil. Oni koje su sudovi osudili za izdajnička djela, kao što je vođa Pērkonkrusts Gustavs Celmiņš, ostali su iza rešetaka za vrijeme trajanja kazne, tri godine u slučaju Celmiņša.

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Dokumentarac istražuje državni udar iz 1934. godine . 20. maj 2020. Javno emitovanje Latvije .

Kategorija:1934. u Latviji
Kategorija:Sukobi u 1934.
Kategorija:Politička historija Latvije