Albanofobija

**Albanofobija** (ili **antialbansko osjećanje**) predstavlja osjećaj neprijateljstva ili mržnje prema Albancima ili Albaniji. Albanofobija se ispoljava u negativnim stereotipima, predrasudama i diskriminaciji prema pripadnicima albanskog naroda.

Albanofobija može poprimiti i oblik rasizma ako je povezana s vjerovanjem da su Albanci neka vrsta niže rase. Antialbanska osjećanja se ogledaju i u korištenju naziva *Šiptari*, koji se usljed negativne konotacije u južnoslovenskim jezicima smatra uvredljivim.

## Srbija 
[mini|223x223piksel|*Pozdrav sa srpskog primorja* ([Drač), srpski propagandni poster iz 1913.]]
Albanofobija u Srbiji je počela rasti početkom 20. vijeka i usko je povezana s vanjskopolitičkim ciljem Kraljevine Srbije da izađe na Jadransko more (luka Drač) preko albanskih oblasti. Čak i mnogi srpski naučnici su, prije nastanka nezavisne Albanije 1912. godine, pokušavali dokazati nesposobnost Albanaca za stvaranje sopstvene države, tvrdeći da albanska plemena nemaju potrebu za državom ni sposobnost da se konstituišu u naciju, te im je stoga potrebno tutorstvo. Dimitrije Tucović u vrijeme Balkanskih ratova bilježi da je šovinistička štampa u Srbiji „mjesecima i godinama rasprostirala o arbanaskom narodu tendenciozna mišljenja“

Nakon nemira na Kosovu 1981. godine, u Srbiji započinje organizirana propaganda o genocidu nad Srbima na Kosovu (fabrikuju se izvještaji o silovanju Srpkinja, iseljavanju Srba i sl). Srpski nacionalisti iseljavanje Srba sa Kosova prikazuju kao rezultat pritiska i uzimaju kao potvrdu da Albanci Srbima čine ogromnu nepravdu u vlastitoj državi. Uz albansko ime su od sredine 1980-ih korištene reči “genocid”, “zulum”, “razbojništvo”, “silovanje”, čime je pominjanje Albanaca i u privatnom govoru steklo negativnu konotaciju. i navodi da se na Kosovu i Metohiji sprovodi „fizički, politički, pravni i kulturni genocid nad srpskim stanovništvom“. Ovaj Memorandum je ekspertska komisija Ujedinjenih nacija nekoliko godina kasnije ocijenila kao „sredstvo širenja antialbanskih osjećanja“.

Od 1990-ih godina, zahvaljujući propagandi Miloševićevog režima, Albanci postaju najveći „srpski neprijatelji“. Prema jednom istraživanju iz 2009. godine, o diskriminaciji i društvenoj distanci u Srbiji, Albanci su „dosljedno na dnu liste“ u odnosu na druge etničke grupe. Naime, tek 39% građana Srbije smatra da bi Albanci mogli s uspjehom raditi posao učitelja, 34% posao njihovog šefa, 30% posao načelnika općine i 23% posao predsjednika vlade.

Generatori mržnje prema Albancima u Srbiji su i razna ekstremistička udruženja i navijačke grupe. Ekstremna mržnja prema Albancima se javno ispoljava na skupovima pro-fašističkih organizacija, kao što je Otačastveni pokret Obraz, u vidu parola: „*Ubij, zakolji da Šiptar ne postoji*", „*Srbija Srbima, Šiptarima sjekira*" i tome slično. Eksplicitni govor mržnje se može čuti i na tribinama fudbalskih stadiona, gdje se također uzvikuju parole „*Ubi, zakolji, da Šiptar ne postoji*“ i „*Ubij Šiptara*“.

## Makedonija 
U Makedoniji je 2009. godine izbio skandal u javnosti nakon što je Makedonska akademija nauka (MANU) izdala Veliku makedonsku enciklopediju u kojoj se Albanci nazvani i „šiptari”, „arnauti”, „balisti” i „planinski ljudi”. Ovo je izazvalo revolt albanskih političkih partija, nevladinih organizacija i građana, koji su tražili hitno povlačenje enciklopedije i javno izvinjenje albanskom narodu.

## Italija 
Albanofobija je jaka u Italiji i ona se prije svega odnosi na albanske emigrante koji se stereotipno doživljavaju kao kriminalci, prodavači droge, prostitutke i necivilizovani ljudi. Italijanski analitičari smatraju da se fobija prema albanskim imigrantima uglavnom zasniva na stereotipu albanske "invazije" italijanske, odnosno evropske teritorije.

U italijanskim medijima se daje veliki prostor zločinima koje su počinili Albanci, pa čak i onima koji se samo pretpostavljaju. U objašnjenju albanofobije se polazi od činjenice da je grčko društvo do skoro bilo veoma „homogeno“ i da je masivni dolazak emigranata uzrokovao šok kod lokalne populacije i poremetio postojeću ravnotežu. Reakcije stanovništva se iskazuju u vidu šovinizma i ksenofobije (odnosno albanofobije), koja je prilično zastupljena u medijima. Usljed neprihvatanja sredine, albanski radnici su ponekad primorani promijeniti ime. U slučajevima primjene nasilja prema Albancima, grčki policajci najčešće ne odgovaraju ili dobiju samo nominalne kazne.

## Također pogledajte 
* Šovinizam
* Ksenofobija
* Diskriminacija
* Rasizam

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Istraživanje Stratedžik marketinga: Javno mnenje o diskriminaciji i nejednakosti u Srbiji
* Olivera Milosavljević: Stereotipi srpskih intelektualaca XX vijeka o „nama“ i „drugima“ 
* Stephanie Schwandner-Sievers: Albanians, Albanianism and the strategic subversion of stereotypes
* Tretman etničkih Albanaca u Grčkoj  (UNHCR)

Kategorija:Diskriminacija
Kategorija:Albanci