Tinta

mini|desno|200px
**Tinta** (lat.: *tincta* [aqua] = obojena voda) je intenzivno obojena tekućina za korištenje s nalivperom, kistom ili perom. To je tečnost ili pasta koja sadrži pigment ili farbu i koristi se za bojenje površine koja predstavlja crtež, tekst ili dizajn. Jače boje, u vidu paste, intenzivno se koriste u litografiji i štampi.

Tinta može biti složen medij kada se sastoji od otapala, pigmenta, boje, smola, maziva, solubilizera, surfaktanta, suspendovane materije, fluorescentnih i drugih materijala. Komponente tinte služe u mnoge svrhe; njeni pigmenti i drugi aditivi utječu na protok i debljinu boje kao i njen izgled kada se osuši. Tekućina u tintnom pisaču također se naziva tinta.
.]]

## Vrste 
m.]]
Formule za proizvodnju tinte variraju, ali obično uključuju četiri komponente:
* Bojila
* Vezivni materijali
* Aditivi
* Nosač supstance

Boje uopšteno spadaju u četiri klase:
* Vodena
* Tekuća
* Pasta
* Prah

### Bojila 
Pigmentne tinte se koriste češće nego boje, jer one su više boje koje su neizbrisive, ali su zato i skuplje, manje su dosljedne u boji, i imaju manji raspon boja. Praksa pisanja tintom i oštrom iglom bila je uobičajena u Južnoj Indiji. Nekoliko Jain sutri u Indiji su napisane tintom.]]

Mnoge drevne kulture širom svijeta samostalno su otkrivale i formulisale boje za potrebe pisanja i crtanja. Do sazanja o tinti, receptima i tehnikama za njihovu proizvodnju dolazilo se kroz arheološke analize ili iz pisanja samog teksta.

Historija kineske tinte može se pratiti još od 23. vijeka p.n.e, uz korištenje prirodnih biljnih boja, životinja i tintnih minerala na osnovu materijala poput grafita koji su miješani s vodom i nanošeni su tintnim kistovima. Dokazi za najranije kineske boje, datiraju oko 256 godine p.n.e. iz perioda Zaraćenih država. Tinta je se proizvodila od čađi i životinjskog ljepila. Najbolje boje za crtanje ili slikanje na papiru ili svili proizvodile su se od smole drveta bora koji je morao biti star između 50 i 100 godina. Kineski tintni kist se proizvodio od ribljeg ljepila, dok se japansko ljepilo ("nikawa") pravilo od kravljeg ili jelenovog ljepila.

Proces izrade indijske tinte bio je poznat u Kini već sredinom 3. milenijuma p.n.e, iz doba neolitske Kine. Indijska tinta je prvi put izumiljena u Kini, Iako su izvorni materijali za ugljenični pigment u Indijskoj tinti kasnije često putem trgovine dolazili iz Indije, odatle je nastao termin *Indijska tinta*. Indijski dokumenti pisani u Kharosthi pismu s tintom iskopani su u Kineskom Turkestanu.

Prvo nalivpero, datira iz 953, kada je Ma'ād al-Mu'izz, kalif od Egipta, zatražio olovku koja ne bi mrljala ruke ili odjeću, te mu je ponuđena olovka koja je sadržavala tintu u malom spremniku.

U 15. vijeku, nova vrsta tinte se razvila u Evropi za štampariju Johannesa Gutenberga. Prema Martynu Lyonu u njegovoj knjizi *Knjige: Živa historija*, Gutenbergova boja je bila neizbrisiva, na bazi ulja, i napraviljena od čađi sa stakla svjetiljki pomiješana sa lakom i bjelancetom jajeta.

U 2011. godini u svijetu potrošnja tinte je ostvarila prihode u iznosu više od 20 milijardi američkih dolara. Potražnja za tradicionalnim tiskanim medijima se smanjuje, dok je s druge strane, sve više i više tinte koja se troši za ambalažu.

## Također pogledajte 
* Tintni pisač

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Dr. Ph. Martin's proizvođač tinte

Kategorija:Tehnike štampanja
Kategorija:Pismo