Klaster diferencijacije

**Klaster diferencijacije**, poznat i kao **klaster označavanja** ili **klasifikacijska determinanta** i često skraćen kao **CD**,  je protokol koji se koristi za identifikaciju i ispitivanje molekula ćelijske površine koje pružaju ciljeve za imunofenotipiziranje ćelija. U fiziološkom smislu, molekule CD-a mogu djelovati na brojne načine, često djelujući kao receptori ili ligandi važni za ćeliju. Obično se pokreće kaskada signala, mijenjajući ponašanje ćelije (vidi ćelijska signalizacija). Neki CD-proteini nemaju ulogu u ćelijskoj signalizaciji, ali imaju druge funkcije, kao što je ćelijska adhezija.

## Nomenklatura 
**CD-nomenklatura** predložena je i uspostavljena na 1. Međunarodnoj radionici i konferenciji o diferencijaciji ljudskih antigena (HLDA) u leukocitima, koja je održana u Parizu, Francuska u 1982. Ovaj sistem je bio namijenjen za klasifikaciju mnogih monoklonskih antitijela (mAbs) koja stvaraju različite laboratorije širom svijeta protiv epitopa na površinskim molekulama leukocita (bijelih krvnih zrnaca). Od tada se njegova upotreba proširila na mnoge druge tipove ćelija, a identificirano je više od 370 jedinstvenih grupa i potklastera CD-a. Predloženoj površinskoj molekuli dodjeljuje se CD broj nakon što se pokaže da se dva specifična monoklonska antitijela (mAb) vežu za nju. Ako molekula nije dobro okarakterizirana ili ima samo jedno mAb, obično joj se daje privremeni pokazatelj "w" (kao u "CDw186").

Naprimjer, CD2 mAb su reagensi koji reagiraju s 50 -kDa transmembranskim glikoproteinom eksprimiranim na T-ćelijama. Oznake CD -a korištene su za opisivanje prepoznatih molekula, ali su se morale pojasniti dodavanjem oznaci termina antigen ili molekula (npr. molekula CD2). Sada se "CD2" općenito koristi za označavanje molekula, a "CD2 antitijelo" za označavanje antitijela.

Ćelijske populacije se obično definiraju pomoću simbola + ili  – za označavanje da li određena ćelijska frakcija eksprimira ili nema CD-molekulu. Naprimjer, ćelija *CD34+*, *CD31 –* je ona koja eksprimirA CD34, ali ne i CD31. Ova kombinacija CD+ obično odgovara matičnoj ćeliji, za razliku od potpuno diferencirane endotelne ćelije. Neke populacije ćelija također se mogu definirati kaohi, srednja ili niska (alternativno lahka, srednja ili dim), što ukazuje na ukupnu varijabilnost u izražavanju CD-a, posebno u poređenju sa drugim ćelijama koje se proučavaju. Pregled razvoja T-ćelija u timusu koristi ovu nomenklaturu za identifikaciju ćelija koje prelaze sa CD4sredina /CD8sredina dvostruko pozitivnih ćelija na CD4 zdravo/CD8 sredina.

## Radionice diferencijacije leukocitnih ljudskih antigena 
Od 1982. godine održano je devet radionica o diferencijaciji  antigena ljudskih leukocita koje su kulminirale Konferencijom.

## Imunofenotipiziranje
CD sistem se obično koristi kao ćelijski marker u imunofenotipizaciji, omogućavajući da se ćelije definiraju na osnovu molekula koje su prisutne na njihovoj površini. Ovi se markeri često koriste za povezivanje ćelija s određenim imunskim funkcijama. Iako je korištenje jedne molekule CD-a za definiranje populacija neuobičajeno (iako postoji nekoliko primjera), kombiniranje markera omogućilo je tipizaciju ćelija sa vrlo specifičnim definicijama u imunskom sistemu.

Molekule CD-a se koriste za sortiranje ćelija različitim metodima, uključujući protočnu citometriju.

Dvije uobičajeno korištene molekule CD-a su CD4 i CD8, koje se općenito koriste kao markeri za pomoćne i citotoksične T-ćelije. Ove molekule su definirani u kombinaciji s CD3+, jer neki drugi leukociti također eksprimiraju te molekule CD-a (neki makrofagi imaju niske razine CD4; dendritske ćelije eksprimiraJU visoke razine CD8). Virus ljudske imunodeficijencije (HIV) veže CD4 i hemokinski receptor na površini pomoćnih T-ćelija, kako bi ušao. Broj CD4 i CD8 T-ćelija u krvi često se koristi za praćenje napredovanja infekcije HIV-a.

## Fiziološke funkcije 
Iako su molekule CD-a vrlo korisne u definiranju leukocita, one nisu samo markeri na površini ćelije. Mada je samo dio poznatih molekula CD-a temeljito okarakteriziran, većina njih ima važnu funkciju. U primjeru CD4 i CD8, te su molekule kritične u prepoznavanju antigena. Drugi (npr. CD135) djeluju kao receptori na ćelijskoj površini za faktore rasta. Nedavno je otkriveno da marker CD47 ima antifagocitne signale do makrofaga i inhibira prirodne ćelije ubice (NK). To je omogućilo istraživačima da primijene CD47 kao potencijalnu metu za slabljenje imunskog odgovora

## Također pogledajte
*Antitijelo
*Transferinski receptor-1
*CD13 marker za poremećaj bubrega
*CD33 marker za liječenje akutne mijeloidne leukemije (AML)
*Odnos CD4+/CD8+
*Imunski sistem
*Imunska tolerancija
*Leukociti
*Glavni kompleks histokompatibilnosti
*Transdukcija signala

## Reference 
## Vanjski linkovi
* Molecule search maintained by the Human Cell Differentiation Molecules Council (successor to the HLDA Workshops)

* Table of CD Antigens
* CD list  Protein Reviews On The Web
* Yet another list of CD molecules, at PathologyOutlines.com
* Wall charts  of CD molecules and other cytokines, with colors, arrows from one cell to another, from eBioscience.
* Skin Research Center lab  Hopital St Louis, Paris (France) Dir. Dr. A. Bensussan

Kategorija:Anatomska patologija
*
Kategorija:Antigeni