Intermedijarni filament

thumb|right|300px|Struktura prelaznog filamenta

**Prelazni filamenti** ili – prema posvojenici zvani **Intermedijarni  filament** (IFs) – su citoskeletne komponente koje su nađene u ćelijama mnogih  vrsta višećelijskih životinja. Sastavljeni su od  porodice srodnih proteina koji dijele  opća svojstva   strukture i sekvenci. Inicijalnoi su označeni kao intermedijarni, zbog prosječnog prečnika (10&nbsp;nm) između  onih užih mikrovlakana (aktin) i širih  miozinskih  vlakana koja se  nalaze u mišićnim ćelijama.  Intermedijarne niti je sada uobičajeno odnose na aktinska  mikrovlakna (7&nbsp;nm)  i mikrotubule (25&nbsp;nm). Većina tipova prelaznih filamenata su  citoplamatska, ali jedna lamina je jedarna.

## Struktura
Struktura proteina koji formiraju prelazne filamente  je prvo predviđena  kompjuteriziraanom analizom sekvence aminokiselina ljudskog epidermnog keratina koji  potiče od kloniranih molekula  cDNK. Analiza druge  keratinskre sekvence je  otkrila da  dva tipa keratina imaju  samo oko 30%  homolognih aminokiselinskih sekvenci, ali imaju slične obrasce sekundarne strukture domena. Kao što je sugerirano u prvom modelu, svi  proteini ovih filamenata se javljaju sa  centralnim alfa-heliksnim štapićastim  domenom koji je sastavljen od četiri  alfa-heliksnih segmenata (imenovanih kao  1A, 1B, 2A i 2B), odvojenih putem tri linker-regiona.

N i  C-krajevi  proteina intermedijarnih filamenata  nisu alfa-heliksni regioni i pokazuju  široku varijaciju dužine i sekvenci porodice prelaznih filamenata. Osnovni gradivni blokovi  ovih filamenata su  paralelni i u registrirani kao  proteinski  dimeri. Dimeri se formiraju u   interakciji štapićastog domena  formirajući  spiralnu  zavojnicu.
 
Citoplazmatski filamenti  su sastavljeni u ne-polarna jedinačna duga  vlakna  (ULF). Identični ULF se udružuju  lateralno u lelujave, antiparalelne, rastvorljive tetramere, koji se združuju od glave do repa, u protofilamente za bočno uparivanje u protofibrile.  Od njih se četiri  zajedno lelujaju u intermedijarnom  filamentu.

Dio procesa  spajanja uključuje korak  sabijanja,  u kojem su  ULF zategnuti i,  pretpostaviti je,  manjeg promjera. Razlozi za to sabijanje nisu dobro shvaćeni, a rutinski  se uočava da maju promjere u rasponu između 6 i 12 &nbsp;nm.

N-kraj  "glave domena" veže DNK. Vimentinske glave su sposobne da mijenjaju  jedrovu  arhitekturu i  raspored  hromatina, kao i oslobađanje glava pomoću  HIV-1 proteaze, pa mogu imati značajnu ulogu u  HIV-1 vezanoj  citopatogenezi i  kancerogenezi. Fosforilacija područja glave može donijeti stabilnost filamenta. Pokazalo se da glava reagira sa štapićastim domenom istog proteina.

C-kraj "repnog domena"  ispoljava ekstremnu varijaciju dužine različitih proteina intermedijarnih filamenata.

Anti-paralna orijentacije tetramera znači da, za razliku od mikrotubula i mikrofilamenata, koji  imaju  plus i minus kraj,  prelazni filamenti gube  polarnost i ne mogu biti osnova za ćelijsku pokretljivost i unutarćelijski transport.

Suprotno aktinu ili  tubulinu, intermedijarni filamenti također ne sadže mjesto vezanja za nukleozide trifosfat.

Citoplazmatski intermedijarni filamenti ne podliježu  habanju niti,  kao mikrotubule i aktinska vlakna, ali su dinamične.

## Također pogledajte
*Mikronit

## Reference 
## Dopunska literatura
* 
* 
* 

## Vanjski linkovi 
* 
* http://www.interfil.org/browse_interfil.php

Kategorija:Proteinske porodice
Kategorija:Citoskelet
Kategorija:Geni na hromosomu 12