Poremećaj raspoloženja

**Poremećaj raspoloženja**, također poznat kao **afektivni poremećaj**, je bilo koje od grupa stanja mentalnih i bihevioralnih poremećaja gdje je glavna osnovna karakteristika poremećaj u raspoloženju osobe. Klasifikacija se nalazi u *Dijagnostičkom i statističkom priručniku za mentalne poremećaje* (DSM) i Međunarodnoj klasifikaciji bolesti (ICD).

Poremećaji raspoloženja spadaju u sedam grupa, uključujući; abnormalno povišeno raspoloženje, kao što je manija ili hipomanija; depresivno raspoloženje, od kojih je najpoznatije i najistraženije veliki depresivni poremećaj (MDD) (alternativno poznat kao klinička depresija, unipolarna depresija ili velika depresija); i raspoloženja koja se izmjenjuju između manije i depresije, poznata kao bipolarni poremećaji (BD) (ranije poznati kao manična depresija). Postoji nekoliko podtipova depresivnih poremećaja ili psihijatrijskih sindroma koji karakteriziraju manje teški simptomi kao što su distimični poremećaj (sličan MDD-u, ali dugotrajniji i uporniji, iako često blaži) i ciklotimični poremećaj (sličan, ali blaži od BD-a).

U nekim slučajevima, kod jedne osobe može biti prisutno više od jednog poremećaja raspoloženja, poput bipolarnog poremećaja i depresivnog poremećaja. Poremećaji raspoloženja mogu biti izazvani supstancama ili se javiti kao odgovor na medicinsko stanje.

Engleski psihijatar Henry Maudsley predložio je sveobuhvatnu kategoriju „afektivnog poremećaja“. Termin je potom zamijenjen terminom „poremećaj raspoloženja“, budući da se potonji odnosi na temeljno ili longitudinalno emocionalno stanje, dok se prvo odnosi na vanjski izraz koji drugi primjećuju.

## Klasifikacija 
### Depresivni poremećaji 
* Veliki depresivni poremećaj (MDD), obično nazvan velika depresija, unipolarna depresija ili klinička depresija, gdje osoba ima jednu ili više velikih depresivnih epizoda. Nakon jedne epizode, dijagnosticira se veliki depresivni poremećaj (jedna epizoda). Nakon više od jedne epizode, dijagnoza postaje veliki depresivni poremećaj (rekurentni). Depresija bez perioda manije ponekad se naziva *unipolarna depresija* jer raspoloženje ostaje na donjem "polu" i ne penje se na viši, manični "pol" kao kod bipolarnog poremećaja.

Osobe s velikom depresivnom epizodom ili velikim depresivnim poremećajem imaju povećan rizik od samoubistva. Traženje pomoći i liječenje od zdravstvenog radnika dramatično smanjuju rizik pojedinca od samoubistva. Studije su pokazale da je pitanje da li je depresivni prijatelj ili član porodice razmišljao o samoubistvu efikasan način identifikacije onih koji su u riziku, a ne "podstiče" ideju niti na bilo koji način povećava rizik pojedinca od samoubistva. Epidemiološke studije provedene u Evropi ukazuju na to da u ovom trenutku otprilike 8,5 % svjetske populacije ima depresivni poremećaj. Čini se da nijedna starosna grupa nije izuzeta od depresije, a studije su pokazale da se depresija javlja kod dojenčadi stare čak i šest mjeseci koja su odvojena od majki. Međutim, mogu postojati razlike između kultura u prevalenciji MDD-a zbog kulturnih utjecaja koji "dovode u pitanje definiciju i dijagnozu psihijatrijskih poremećaja", kao što se vidi u studiji Parkera i suradnika koji su istraživali MDD kod kineskih pojedinaca.Depresivni poremećaj (također poznat kao depresija) je čest mentalni poremećaj. Uključuje depresivno raspoloženje ili gubitak zadovoljstva ili interesa za aktivnosti tokom dužih vremenskih perioda. Depresija se razlikuje od redovnih promjena raspoloženja i osjećaja u vezi sa svakodnevnim životom. Može uticati na sve aspekte života. Depresija se može desiti bilo kome. Ljudi koji su preživjeli zlostavljanje, teške gubitke ili druge stresne događaje imaju veću vjerovatnoću da razviju depresiju.
* Depresivni poremećaj je čest u primarnoj zdravstvenoj zaštiti i općoj bolničkoj praksi, ali se često ne otkriva. Neprepoznati depresivni poremećaj može usporiti oporavak i pogoršati prognozu kod fizičkih bolesti, stoga je važno da svi ljekari budu u stanju prepoznati stanje, liječiti manje teške slučajeve i identificirati one kojima je potrebna specijalistička njega.
Dijagnostičari prepoznaju nekoliko podtipova ili specifikatora toka:

:* *Atipična depresija* (*AD*) karakterizira reaktivnost raspoloženja (paradoksalna anhedonija) i pozitivnost, značajno dobijanje na težini ili povećan apetit ("utješno jedenje"), prekomjeran san ili pospanost (hipersomnija), osjećaj težine u udovima poznat kao olovna paraliza i značajno socijalno oštećenje kao posljedica preosjetljivosti na percipirano interpersonalno odbacivanje. Teškoće u mjerenju ovog podtipa dovele su do pitanja njegove validnosti i prevalencije.
:* *Melanholična depresija* karakterizira se gubitkom zadovoljstva (anhedonija) u većini ili svim aktivnostima, nemogućnošću reakcije na ugodne poddražaje, izraženijim depresivnim raspoloženjem od tuge ili gubitka, pogoršanjem simptoma u jutarnjim satima, ranim jutarnjim buđenjem, psihomotornom retardacijom, prekomjernim gubitkom težine (ne treba miješati s anoreksijom nervozom) ili pretjeranom krivnjom.

:* *Psihotična velika depresija* (*PMD*), ili jednostavno psihotična depresija, je termin za veliku depresivnu epizodu, posebno melanholične prirode, u kojoj pacijent doživljava psihotične simptome kao što su deluzije ili, rjeđe, halucinacije. Oni su najčešće usklađeni s raspoloženjem (sadržaj se podudara s depresivnim temama).

:* *Katatonska depresija* je rijedak i težak oblik velike depresije koji uključuje poremećaje motornog ponašanja i druge simptome. U ovom slučaju, osoba je nijema i gotovo stuporna, te je ili nepokretna ili pokazuje besciljne ili čak bizarne pokrete. Katatonski simptomi se mogu javiti i kod shizofrenije ili manične epizode, ili mogu biti posljedica neuroleptičkog malignog sindroma 

:* *Postporođajna depresija* (*PPD*) je navedena kao specifikator toka u DSM-IV-TR; odnosi se na intenzivnu, dugotrajnu i ponekad onesposobljavajuću depresiju koju žene doživljavaju nakon porođaja. Postporođajna depresija, koja pogađa 10-15% žena, obično se javlja u roku od tri mjeseca od truda i traje do tri mjeseca. Sasvim je uobičajeno da žene osjete kratkotrajni osjećaj umora i tuge u prvih nekoliko sedmica nakon porođaja; međutim, postporođajna depresija je drugačija jer može uzrokovati značajne poteškoće i oštećeno funkcioniranje kod kuće, na poslu ili u školi, kao i moguće poteškoće u odnosima s članovima porodice, supružnicima ili prijateljima, ili čak probleme u povezivanju s novorođenčetom. U liječenju velikih depresivnih poremećaja nakon porođaja i drugih unipolarnih depresija kod dojilja, nortriptilin, paroksetin (Paxil) i sertralin (Zoloft) se općenito smatraju preferiranim lijekovima. Žene s ličnom ili porodičnom anamnezom poremećaja raspoloženja imaju posebno visok rizik od razvoja postporođajne depresije.

:* *Predmenstrualni disforični poremećaj* (*PMDD*) je težak i onesposobljavajući oblik predmenstrualnog sindroma koji pogađa 3–8% žena koje menstruiraju. PMDD je dodan na listu depresivnih poremećaja u *Dijagnostičkom i statističkom priručniku za mentalne poremećaje* 2013. godine. Tačna patogeneza poremećaja još uvijek nije jasna i aktivna je tema istraživanja. Liječenje PMDD-a se uglavnom oslanja na antidepresive koji moduliraju nivo serotonina u mozgu putem inhibitora ponovnog preuzimanja serotonina, kao i na supresiju ovulacija korištenjem kontracepcije. Socijalna anksioznost (SAD) je također češća kod mlađih osoba i obično pogađa više žena nego muškaraca.

:* *Distimija* je stanje povezano s unipolarnom depresijom, gdje su isti fizički i kognitivni problemi evidentni, ali nisu toliko ozbiljni i obično traju duže (obično najmanje dvije godine). Liječenje distimije je uglavnom isto kao i kod velike depresije, uključujući antidepresive i psihoterapiju.

:* *Dvostruka depresija* se može definirati kao prilično depresivno raspoloženje (distimija) koje traje najmanje dvije godine i isprekidano je periodima velike depresije.

:*Nespecificirani depresivni poremećaj je označen kodom *311* za depresivne poremećaje. U DSM-5, Nespecificirani depresivni poremećaj obuhvata simptome koji su karakteristični za depresivne poremećaje i uzrokuju značajno oštećenje funkcionisanja, ali ne ispunjavaju kriterije za dijagnozu bilo kojeg specificiranog depresivnog poremećaja. U DSM-IV, ovo se nazivalo Depresivni poremećaj koji nije drugačije specificiran.

:**Depresivni poremećaj ličnosti* (DPD) je kontroverzna psihijatrijska dijagnoza koja označava poremećaj ličnosti sa depresivnim karakteristikama. Prvobitno uključen u DSM-II, depresivni poremećaj ličnosti je uklonjen iz DSM-III i DSM-III-R. Nedavno je ponovo razmotrena njegova dijagnoza. Depresivni poremećaj ličnosti trenutno je opisan u Dodatku B u DSM-IV-TR kao vrijedan daljnjeg proučavanja.

:* *Ponavljajuća kratkotrajna depresija* (*RBD*), razlikuje se od velikog depresivnog poremećaja prvenstveno po razlikama u trajanju. Osobe sa RBD-om imaju depresivne epizode otprilike jednom mjesečno, s pojedinačnim epizodama koje traju manje od dvije sedmice i obično manje od 2-3 dana. Dijagnoza RBD-a zahtijeva da se epizode javljaju tokom najmanje jedne godine i, kod pacijentica, nezavisno od menstrualnog ciklusa. Osobe s kliničkom depresijom mogu razviti RBD i obrnuto, a obje bolesti imaju slične rizike.

:* *Mali depresivni poremećaj*, ili jednostavno blaga depresija, koja se odnosi na depresiju koja ne ispunjava sve kriterije za veliku depresiju, ali kod koje su najmanje dva simptoma prisutna tokom dvije sedmice.

### Bipolarni poremećaji 
* Bipolarni poremećaj (BP) (također nazvan "manična depresija" ili "manično-depresivni poremećaj"), nestabilno emocionalno stanje koje karakteriziraju ciklusi abnormalnog, upornog visokog raspoloženja (manija) i niskog raspoloženja (depresija), što je ranije bilo poznato kao "manična depresija" (a u nekim slučajevima i brzi ciklusi, miješana stanja i psihotični simptomi). Podtipovi uključuju:

:* *Bipolarni I* se razlikuje po prisustvu ili historiji jedne ili više maničnih epizoda ili mješovitih epizoda sa ili bez velikih depresivnih epizoda. Depresivna epizoda nije potrebna za dijagnozu bipolarnog poremećaja I, ali depresivne epizode su obično dio toka bolesti.
:* *Bipolarni II* koji se sastoji od rekurentnih intermitentnih hipomaničnih i depresivnih epizoda ili mješovitih epizoda.
:* *Ciklotimija* je oblik bipolarnog poremećaja, koji se sastoji od rekurentnih hipomanijskih i distimičnih epizoda, ali ne i od punih maničnih epizoda ili punih velikih depresivnih epizoda.
:* *Bipolarni poremećaj koji nije drugačije specificiran* (*BD-NOS*), ponekad nazvan "sub-prag" bipolarni poremećaj, ukazuje na to da pacijent ima neke simptome u bipolarnom spektru (npr. manične i depresivne simptome), ali se ne kvalifikuje u potpunosti ni za jednu od tri formalne DSM-IV dijagnoze bipolarnog poremećaja spomenute gore.
:Procjenjuje se da otprilike 1% odrasle populacije ima bipolarni I, dodatnih 1% ima bipolarni II ili ciklotimiju, a negdje između 2% i 5% ima "sub-pragovne" oblike bipolarnog poremećaja. Nadalje, mogućnost dobijanja bipolarnog poremećaja kada je dijagnosticiran jednom roditelju je 15-30%. Rizik, kada ga imaju oba roditelja, je 50-75%. Također, dok je kod bipolarne braće i sestara rizik 15-25%, kod identičnih blizanaca je oko 70%.

### Izazvani supstancama 
Poremećaj raspoloženja može se klasificirati kao izazvan supstancama ako se njegova etiologija može pratiti do direktnih fizioloških efekata psihoaktivne droge ili druge hemijske supstance, ili ako se razvoj poremećaja raspoloženja dogodio istovremeno sa intoksikacijom supstancama ili apstinencijom. Također, osoba može imati poremećaj raspoloženja koji koegzistira sa poremećajem zloupotrebom supstanci. Poremećaji raspoloženja izazvani supstancama mogu imati karakteristike manične, hipomanične, miješane ili depresivne epizode. Većina supstanci može izazvati različite poremećaje raspoloženja. Naprimjer, stimulansi poput amfetamina, metamfetamina i kokaina mogu uzrokovati manične, hipomanične, miješane i depresivne epizode.

#### Izazvani alkoholom 
Visoke stope teškog depresivnog poremećaja javljaju se kod osoba koje konzumiraju puno alkohola i onih s alkoholizmom. Ranije su se vodile kontroverze oko toga da li su oni koji su zloupotrebljavali alkohol i razvili depresiju samoliječili svoju već postojeću depresiju. Nedavna istraživanja su zaključila da, iako to može biti tačno u nekim slučajevima, zloupotreba alkohola direktno uzrokuje razvoj depresije kod značajnog broja osoba koje konzumiraju puno alkohola. Učesnici studije su također procijenjeni tokom stresnih događaja u svojim životima i mjereni na „Skali lošeg osjećaja“. Isto tako, procijenjena je i njihova povezanost s „devijantnim“ vršnjacima, nezaposlenost, te upotreba supstanci i krivična djela njihovog partnera. Visoke stope samoubistava javljaju se i kod osoba koje imaju problema povezanih s alkoholom. Obično je moguće razlikovati depresiju povezanu s alkoholom od depresije koja nije povezana s unosom alkohola (droge) pažljivim uzimanjem anamneze pacijenta. Depresija i drugi problemi mentalnog zdravlja povezani sa zloupotrebom alkohola mogu biti posljedica poremećaja hemije mozga, jer se obično sami poboljšavaju nakon perioda apstinencije.

#### Indukovani benzodiazepinima 
Benzodiazepini, kao što su alprazolam, klonazepam, lorazepam i diazepam, mogu izazvati i depresiju i maniju.

Benzodiazepini su klasa lijekova koji se obično koriste za liječenje anksioznosti, napada panike i nesanice, a također se često zloupotrebljavaju. Osobe s anksioznošću, panikom i problemima sa spavanjem obično imaju negativne emocije i misli, depresiju, suicidalne ideje i često imaju komorbidne depresivne poremećaje. Dok anksiolitički i hipnotički učinci benzodiazepina mogu nestati kako se razvija tolerancija, depresija i impulzivnost s visokim suicidalnim rizikom obično perzistiraju. Ovi simptomi se "često tumače kao pogoršanje ili kao prirodna evolucija prethodnih poremećaja, a hronična upotreba sedativa se zanemaruje". Faktori rizika za samoubistvo i pokušaje samoubistva tokom upotrebe benzodiazepina uključuju visoke doze lijekova (čak i kod onih koji ih ne zloupotrebljavaju), intoksikaciju benzodiazepinima i depresiju.

Dugotrajna upotreba benzodiazepina može imati sličan učinak na mozak kao i alkohol, a također je povezana s depresijom. Kao i kod alkohola, smatra se da su efekti benzodiazepina na neurohemiju, poput smanjenih nivoa serotonina i norepinefrina, odgovorni za povećanu depresiju. Osim toga, benzodiazepini mogu indirektno pogoršati raspoloženje pogoršavanjem sna (tj. poremećaj spavanja izazvan benzodiazepinima). Poput alkohola, benzodiazepini mogu uspavati ljude, ali dok spavaju, remete arhitekturu sna: smanjuju vrijeme spavanja, odlažu vrijeme do REM faze sna i smanjuju duboki san sporih valova (najregenerativniji dio sna i za energiju i za raspoloženje). Kao što neki antidepresivi mogu izazvati ili pogoršati anksioznost kod nekih pacijenata zbog toga što su aktivirajući, benzodiazepini mogu izazvati ili pogoršati depresiju jer su depresori centralnog nervnog sistema - pogoršavajući razmišljanje, koncentraciju i rješavanje problema (tj. neurokognitivni poremećaj izazvan benzodiazepinima).  Međutim, za razliku od antidepresiva, kod kojih se aktivirajući efekti obično poboljšavaju s nastavkom liječenja, depresija izazvana benzodiazepinima vjerovatno se neće poboljšati sve dok se ne prestane uzimati lijek. Iako se depresivni poremećaj izazvan benzodiazepinima može pogoršati odmah nakon prestanka uzimanja benzodiazepina, dokazi ukazuju na to da se raspoloženje značajno poboljšava nakon akutnog perioda odvikavanja na nivoe bolje nego tokom upotrebe.

### Zbog drugog zdravstvenog stanja
"Poremećaj raspoloženja zbog općeg zdravstvenog stanja" se koristi za opisivanje maničnih ili depresivnih epizoda koje se javljaju sekundarno zbog zdravstvenog stanja. Postoje mnoga medicinska stanja koja mogu izazvati epizode raspoloženja, uključujući neurološke poremećaje (npr. demencija), gubitak sluha i povezane poremećaje (npr. tinitus ili hiperakuzija), metabolički poremećaji (npr. poremećaje elektrolita), gastrointestinalne bolesti (npr. ciroza), endokrina bolest (npr. abnormalnosti štitnjače), kardiovaskularna bolest (npr. srčani udar), plućna bolest (npr. hronična opstruktivna bolest pluća), kancer, autoimunske bolesti (npr. multipla skleroza), Dijagnoza MD-NOS ne postoji u DSM-5, međutim dijagnoze nespecificiranog depresivnog poremećaja i nespecificiranog bipolarnog poremećaja nalaze se u DSM-5.

Većina slučajeva MD-NOS-a predstavlja hibride između poremećaja raspoloženja i anksioznosti, kao što su mješoviti anksiozno-depresivni poremećaj ili atipična depresija.

## Uzroci 
Meta-analize pokazuju da su visoki rezultati na domenu ličnosti neuroticizam snažan prediktor za razvoj poremećaja raspoloženja.
Depresivno raspoloženje je predvidljiv odgovor na određene vrste životnih događaja, kao što su gubitak statusa, razvod ili smrt djeteta ili supružnika. To su događaji koji signaliziraju gubitak reproduktivne sposobnosti ili potencijala, ili su to činili u okruženju ljudskih predaka. Depresivno raspoloženje se može posmatrati kao adaptivni odgovor, u smislu da uzrokuje da se pojedinac okrene od ranijih (i reproduktivno neuspješnih) načina ponašanja. 

Depresivno raspoloženje je uobičajeno tokom bolesti, kao što je gripa. Tvrdi se da je ovo evoluirani mehanizam koji pomaže pojedincu da se oporavi ograničavanjem fizičke aktivnosti Pojava blage depresije tokom zimskih mjeseci, ili sezonski afektivni poremećaj, možda je u prošlosti bila adaptivna, ograničavanjem fizičke aktivnosti u vrijeme kada je hrana bila oskudna. Tvrdi se da su ljudi zadržali instinkt da osjećaju loše raspoloženje tokom zimskih mjeseci, čak i ako dostupnost hrane više nije određena vremenom. 

Veliki dio onoga što se zna o genetskom utjecaju kliničke depresije zasniva se na istraživanjima koja su provedena s jednojajčanim blizancima. Jednojajčani blizanci imaju potpuno isti genetski kod. Utvrđeno je da kada jedan jednojajčani blizanac postane depresivan, i drugi će razviti kliničku depresiju u otprilike 76% slučajeva. Kada se jednojajčani blizanci odgajaju odvojeno, oboje će postati depresivni u oko 67% slučajeva. Budući da oba blizanca postaju depresivna u tako visokoj stopi, implikacija je da postoji snažan genetski utjecaj. Ako se dogodi da kada jedan blizanac postane klinički depresivan, drugi uvijek razvije depresiju, onda bi klinička depresija vjerovatno bila u potpunosti nasljedna.

Bipolarni poremećaj se također smatra poremećajem raspoloženja i pretpostavlja se da bi mogao biti uzrokovan mitohondrijskom disfunkcijom.

### Spolne razlike
Pokazalo se da poremećaji raspoloženja, posebno poremećaji raspoloženja povezani sa stresom, poput anksioznosti i depresije, imaju različite stope dijagnoze na osnovu spola. U Sjedinjenim Američkim Državama, žene imaju dva puta veću vjerovatnoću od muškaraca da im se dijagnosticira poremećaj raspoloženja povezan sa stresom. U osnovi ovih spolnih razlika, studije su pokazale da disregulacija neuroendokrine funkcije koja reaguje na stres uzrokuje povećanu vjerovatnoću razvoja ovih afektivnih poremećaja. Prekomjerna aktivacija hipotalamičko-hipofizno-adrenalne (HPA) ose mogla bi pružiti potencijalni uvid u to kako nastaju ove spolne razlike. Neuropeptid kortikotropin-oslobađajući faktor (CRF) se oslobađa iz paraventrikularnog jezgra (PVN) hipotalamusa, stimulirajući oslobađanje adrenokortikotropnog hormona (ACTH) u krvotok. Odavde ACTH pokreće oslobađanje glukokortikoida poput kortizola iz kore nadbubrežne žlijezde. Kortizol, poznat kao glavni hormon stresa, stvara negativnu povratnu spregu nazad do hipotalamusa kako bi deaktivirao odgovor na stres. Kada je prisutan stalni stresor, HPA osa ostaje preaktivirana i kortizol se stalno proizvodi. Ovaj hronični stres povezan je sa produženim oslobađanjem CRF-a, što rezultira povećanom proizvodnjom anksioznih i depresivnih ponašanja i služi kao potencijalni mehanizam za razlike u prevalenciji između muškaraca i žena.

## Liječenje
Postoje različite vrste tretmana dostupnih za poremećaje raspoloženja, kao što su terapija i lijekovi. Bihejvioralna terapija, kognitivno-bihejvioralna terapija i interpersonalna terapija su se sve pokazale potencijalno korisnima kod depresije. Lijekovi za veliki depresivni poremećaj obično uključuju antidepresive; kombinacija antidepresiva i kognitivno-bihejvioralne terapije pokazala se efikasnijom od samo jednog tretmana. Lijekovi za bipolarni poremećaj mogu uključivati antipsihotike, stabilizatore raspoloženja, antikonvulzive i/ili litij. Dokazano je da litij posebno smanjuje samoubistva i sve uzroke smrtnosti kod osoba s poremećajima raspoloženja. Ako su mitohondrijalna disfunkcija ili mitohondrijske bolesti uzrok poremećaja raspoloženja poput bipolarnog poremećaja, Prilikom određivanja tretmana koristi se mnogo vrsta skala depresije. Jedna od skala depresije je skala samoprocjene koja se naziva Beckov inventar depresije (BDI). Druga skala je Hamiltonova skala za ocjenjivanje depresije (HAMD). HAMD je klinička skala za ocjenjivanje u kojoj se pacijent ocjenjuje na osnovu kliničkog zapažanja. Skala depresije Centra za epidemiološke studije (CES-D) je skala za simptome depresije koja se primjenjuje na opću populaciju. Ova skala se obično koristi u istraživanjima, a ne za samoprocjenu. PHQ-9, što je skraćenica za Upitnik o zdravlju pacijenta-9, također je samoprocjena. Konačno, Upitnik o poremećajima raspoloženja (MDQ) procjenjuje bipolarni poremećaj.

## Epidemiologija
Prema značajnom broju provedenih epidemioloških studija, žene imaju dvostruko veću vjerovatnoću da razviju određene poremećaje raspoloženja, poput velike depresije. Iako postoji jednak broj muškaraca i žena kojima je dijagnosticiran bipolarni poremećaj II, žene imaju nešto veću učestalost ovog poremećaja.

U 2011. godini, poremećaji raspoloženja bili su najčešći razlog hospitalizacije među djecom uzrasta od jedne do 17 godina u Sjedinjenim Američkim Državama, sa približno 112.000 boravaka u bolnici. Poremećaji raspoloženja bili su glavna dijagnoza za superkorisnike Medicaida u Sjedinjenim Državama 2012. Nadalje, studija provedena u 18 država otkrila je da su poremećaji raspoloženja uzrok najvećeg broja ponovnih prijema u bolnicu među pacijentima Medicaida i neosiguranim osobama, pri čemu je 41.600 pacijenata Medicaida i 12.200 neosiguranih pacijenata ponovo primljeno u bolnicu u roku od 30 dana od njihovog prvog boravka - stopa ponovnog prijema od 19,8 na 100 prijema, odnosno 12,7 na 100 prijema.).

Studija provedena od 1988. do 1994. godine među mladim odraslim Amerikancima obuhvatila je niz demografskih i zdravstvenih karakteristika. U studiji je učestvovalo 8.602 muškarca i žene u dobi od 17 do 39 godina. Prevalencija tokom života procijenjena je na osnovu šest mjera raspoloženja:
* velika depresivna epizoda (MDE) 8,6%,
* veliki depresivni poremećaj sa težinom (MDE-s) 7,7%,
* distimija 6,2%,
* MDE-s sa distimijom 3,4%,
* bilo koji bipolarni poremećaj 1,6% i
* bilo koji poremećaj raspoloženja 11,5%.

## Istraživanje 
Kay Redfield Jamison i drugi istraživali su moguće veze između poremećaja raspoloženja – posebno bipolarnog poremećaja – i kreativnosti. Predloženo je da "tip ličnosti koji se fokusira na razmišljanje može doprinijeti i [poremećajima raspoloženja] i umjetnosti .

Jane Collingwood navodi studiju Državnog univerziteta Oregon koja je:promatrala radni status velike grupe tipičnih pacijenata i otkrila da se čini da su „oni s bipolarnim poremećajem nesrazmjerno koncentrirani u najkreativnijoj profesionalnoj kategoriji“. Također su otkrili da je vjerojatnost „bavljenja kreativnim aktivnostima na poslu“ znatno veća za bipolarne nego za nebipolarne radnike.U članku Liz Paterek "Bipolarni poremećaj i kreativni um" napisala je: Pamćenje i kreativnost povezani su s manijom. Kliničke studije su pokazale da će se osobe u maničnom stanju rimovati, pronalaziti sinonime i koristiti aliteraciju više nego kontrolna grupa. Ova mentalna fluidnost mogla bi doprinijeti povećanju kreativnosti. Štaviše, manija stvara povećanje produktivnosti i energije. Osobe u maničnom stanju su emocijski osjetljivije i pokazuju manje inhibicije u vezi sa stavovima, što bi moglo stvoriti veću ekspresiju. Studije provedene na Harvardu ispitivale su količinu originalnog razmišljanja u rješavanju kreativnih zadataka. Bipolarne osobe, čiji poremećaj nije bio težak, obično su pokazivale veći stepen kreativnosti. Veza između depresije i kreativnosti izgleda da je posebno jaka među pjesnicima.

## Također pogledajte
* Poremećaj ličnosti
* Endorfini
* Bipolarni poremećaj
* Depresija (raspoloženje)
* Distimija
* Hipomanija
* Veliki depresivni poremećaj
* Manija

## Reference 
;Citirani tekstovi
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjski linkovi
* 


Kategorija:Psihijatrija