Prokarioti

**Prokarioti**  (od starogrčkog *pro* = prije, ranije i *karyon* = orah, jezgra) su jednoćelijski organizmi kojima nedostaje ćelijsko jedro (nemaju oblikovanu jezgrinu ovojnicu) ni organele, osim ribosoma i nisu odvojeni u različite ćelijske odjeljke, već je sve zajedno ograđeno ćelijskim zidom. Prokarioti posjeduju proteinske mikrokomponente, koje imaju ulogu primitivnih organela.

Prokariotske ćelije se dijele u dvije domene: 
* Archaea 
* Bakterije

## Struktura 
Prokarioti imaju citoskelet (mikroskopska mrežu proteinskih vlakana i tubula u citoplazmi mnogih ćelija, dajući im oblik i koherentnost) doduše primitivniji od onih eukariota. Neke prokariotske ćelije također sadrže unutarćelijske strukture koje se moge vidjeti kao primitivne organele. Membranozne organele (unutarćelijska membrana) su poznate kod nekih grupa prokariota, kao što su vakuole ili membrane sistema posvećene posebnim metaboličkim funkcijama, npr. fotosintezi. Osim toga, neke vrste također sadrže proteinski zatvorene mikrokomponente, koje imaju različite fiziološke uloge. Većina prokariota su između 1&nbsp;µm i 10&nbsp;µm, ali mogu isto i varirati izmedu 0,2&nbsp;µm do 750&nbsp;µm (*Thiomargarita namibiensis*).

Struktura prokariotske ćelije

## Morfologija prokariotske ćelije 
Prokariotske ćelije imaju različite oblike, a mogu se podijeliti u 4 oblika:
* *Cocci* - sferičan
* *Bacilli* – u obliku štapa
* *Spirochaete* – spiralnog oblika
* *Vibrio* – u obliku zareza

## Razmnožavanje 
Bakterije i Archaea se razmnožavaju aseksualnim putem. Razmjena genetičkog materijala i rekombinacija se ipak desi, ali to nije  proces njihovog kopiranja, već čisto obuhvata prijenos DNK između dvije ćelije.

Binarna fisija je način na koji se bakterije razmnožavaju. Taj proces je mnogo proučavan jer pomaže da se razumije kako bakterije rastu i kako se mogu razviti lijekovi koji sprječavaju njihovo dijeljenje i širenje infekcija. Cijeli period od nastanka jedne ćelije do njene sljedeće diobe naziva se stanični ciklus bakterija.

Tokom diobe bakterijske stanice odvija se nekoliko faza:

umnožavanje (replikacija) DNK,

razdvajanje nastalih molekula DNK,

određivanje mjesta gdje će se stanica podijeliti,

formiranje pregrade (septuma),

završna dioba citoplazme – citokineza.

Nakon što se bakterijski hromosom udvostruči, u stanici postoje dvije iste DNK molekule. One su vezane za plazma-membranu na mjestu početka replikacije, koje se zove replikon. Stanica tada raste, povećava masu, ali se ne širi u širinu nego samo u dužinu. Kako se stanica izdužuje, dva hromosoma se sve više razmiču i pomjeraju ka suprotnim krajevima stanice – taj proces se naziva particija hromosoma.

U molekularnoj biologiji transformacija je genetička promjena ćelije koja proističe iz direktnog unosa, prihvatanja i ekspresije stranog genetičkog materijala iz njenog okruženja unesenog kroz ćelijsku membranu. Promjena se javlja prirodno kod nekih vrsta bakterija, ali se isto tako može proizvesti vještačkim sredstvima u drugim ćelijama. Bakterije koje imaju sposobnost promjene, bilo prirodno ili vještački, se nazivaju kompetentnim.

Promjena je jedan od tri procesa kojim se vanjski genetički materijal može uvesti u bakterijsku ćeliju, druga dva su konjugacija (transfer genetičkog materijala između dvije bakterijske ćelije u direktnom kontaktu) i transdukcija (injekcija strane DNK bakteriofagnim virusom u bakterijskog domaćina). Promjena se isto tako može koristiti za opisivanje unosa novog genetičkog materijala u nebakterijske ćelije, uključujući životinjske i biljne ćelije. Međutim, pošto promjena ima posebno značenje u kontekstu životinjskih ćelija, kod kojih najavljuje razvoj stanja raka, naziv se rjeđe koristi u smislu uvođenja stranog genetičkog materijala. Uvođenje strane DNK u eukariotske ćelije se obično naziva *transfekcija*.

## Također pogledajte 
* Archaea
* Eukarioti
* Virus (biologija)

## Reference 
## Vanjski linkovi 
*http://wiki.biomine.skelleftea.se/wiki/index.php/Prokaryote_versus_eukaryote  

Kategorija:Prokarioti
Kategorija:Bakteriologija