Distrofin

**Distrofin** je štapičasti citoplazmatski protein i vitalni dio proteinskog kompleksa koji povezuje citoskelet mišićnih vlakana do okolnog vanćelijskog matriksa kroz ćelijsku membranu. Ovaj kompleks je poznat pod različitim nazivima, kao kostamera ili distrofin-vezani proteinski kompleks (DAPC). Na kostameri sa distrofinom kolokalizuju se mnogi mišićni proteini, kao što su α-distrobrevin, sinkoilin, sinemin, sarkoglikan, distroglikan i sarkospan.

Gen DMD, koji kodira protein distrofin, jedan je od najdužih poznatih ljudskih gena, pokrivajući 2,3 megabaza (0,08% ljudskog genoma) na lokusu Xp21. Primarni transkript u mišiću iznosi oko 2100 kilobaza i treba mu 16 sati da se transkribira; zrela iRNK ima 14,0 kilobaza. Transkript od 79 mišićnih egzona kodira protein od 3.685 aminokiselinskih ostataka.

## Funkcija 
Distrofin je protein smješten između sarkoleme i najudaljenijeg sloja miofilamenta u mišićnom vlaknu (miofibrila). To je kohezivni protein koji povezuje aktinske filamente s drugim potpornim proteinima koji se nalaze na unutrašnjoj površini plazmatske membrane svakog mišićnog vlakna (sarkoleme). Ovi potporni proteini na unutrašnjoj površini sarkoleme zauzvrat se povezuju s dva druga uzastopna proteina, što ukupno daje tri vezana proteina. Konačni vezni protein vezan je za vlaknasti endomizij cijelog mišićnog vlakna. Distrofin podržava snagu mišićnih vlakana, a njegovo odsustvo smanjuje kontrakcije mišića, povećava sarkolemnu deformabilnost i ugrožava mehaničku stabilnost kostamera i njihovih veza sa obližnjim miofibrilima. To se pokazalo u nedavnim studijama, u kojima su izmjerena biomehanička svojstva sarkoleme i njene veze, preko kostamera sa kontraktilnim aparatom, i pomaže u sprečavanju ozljeda mišićnih vlakana. Pokret tankih filamenata (aktin) stvara vučnu silu na vanćelijskom vezivnom tkivu, koje na kraju postaje tetiva mišića. Proteinski kompleks povezan sa distrofinom također pomaže skaliranje različitih signalnik i kanalnih proteina, što implicira DAPC u regulaciji signalnih procesa.

## Patologija 
Nedostatak distrofina definitivno je utvrđen kao jedan od osnovnih uzroka opće klase miopatije zajednički zvane mišićna distrofija. Delecije jednog ili nekoliko egzona gena za distrofin *DMD* uzrokuju Duchenneovu i Beckerovu mišićnu distrofiju. Veliki citosolni protein prvi je identificirao Louis M. Kunkel 1987., nakon istovremenih radova Kunkela i Roberta G. Wortona u karakterizirajnu mutiranog gena koji uzrokuje Duchenovu mišićnu distrofiju (DMD).

Normalno tkivo skeletnih mišića sadrži samo male količine distrofina (oko 0,002% ukupnih mišićnih proteina),

Iako njegova uloga u glatkim mišićima dišnih puteva nije dobro utvrđena, nedavna istraživanja pokazuju da je distrofin zajedno sa ostalim podjedinicama distrofinskog glikoproteinskog kompleksa povezan sa sazrijevanjem fenotipa.

## Interakcije 
Pokazano je da distrofin učestvuje u interakcijama sa:
*DTNA,
*SNTA1, i
* SNTB1.

## Neandertalska primjesa 
Izgleda da se varijanta gena DMD, koja se nalazi na hromosomu X, zvana B006, pojavila introgresijom, nakon parenja neandertalaca i modernih ljudi.

## Reference 
## Dopunska literatura 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

## Vanjski linkovi 
* GeneReviews/NCBI/NIH/UW entry on Dystrophinopathies
* 
* LOVD mutation database: DMD, DMD (whole exon changes)

## Vanjski linkovi
* LOVD mutation database: SGCB

Kategorija:Proteini
Kategorija:Geni na hromosomu 4
Kategorija:Citoskelet
Kategorija:Mišićna distrofija
Kategorija:Proteini ćelijske adhezije