Simpson–Golabi–Behmelov sindrom

'*Simpson-Golabi-Behmelov sindrom*' (*SGBS*'), je rijedak nasljedni kongenitalni poremećaj koji može uzrokovati kraniofacijalne, skeletne, vaskularne, srčane i bubrežne abnormalnosti. Postoji visoka prevalencija karcinoma povezana kod osoba sa SGBS, što uključuje Wilmsove tumore, neuroblastom, tumore nadbubrežne žlijezde, jetre, pluća i trbušnih organa.
Sindrom se nasljeđuje na X-vezani recesivni način. Žene koje posjeduju jednu kopiju mutacije smatraju se nositeljima sindroma, ali ipak mogu izraziti različite stupnjeve fenotipa, pateći od blage do teške bolesti. Muškarci imaju veću vjerovatnoću fetusne smrti.
 
## Tipovi
Postoje dva tipa sgbs-a, od kojih se svaki kontroliran drugim genom:

SGBS se također smatra sindromom prekomjernog rasta (OGS). OGS karakterizira povećanje težine, visine ili obima glave za 2-3 standardne devijacije iznad prosjeka za spol i godine. Jedna od najistaknutijih karakteristika OGS-a je povećan rizik od neoplazmi kod određenih OGS-a. Utvrđeno je da SGBS ima 10% predispozicije za tumore, a 94% slučajeva se javlja u abdominalnoj regiji, od kojih je većina maligna. Uobičajeno je da su tumori embrionskog tipa i pojavljuju se prije 10. godine.
 
Postoji pet različitih tipova tumora koje pacijenti sa SGBS mogu razviti, svi intraabdominalni: Wilmsov tumor, hepatoblastom, hepatokarcinom, gonadoblastom i neuroblastom .
Najčešći tipovi tumora koji se razvijaju kod pacijenata su Wilmsov tumor i hepatoblastom.
 
## Simptomi i znaci
Može uključivati jedan ili više od sljedećih simptoma:
* Makrosomija
* Makroglosija
* Poodmaklo koštano doba
* Organomegalija je posebno izražena u jetri i slezeni
* Malformacije bubrega (koje mogu dovesti do sporadične hipokalemije)
* Gastrointestinalni poremećaji i poremećaji malapsorpcija
*Slabost mišića
* Bol u kostima
* Neonatusna hipoglikemija
* Neoplazme
* Urođena dijafragmatska hernija
* (široka ili izbočena vilica i jezik, prošireni nosni most, prevrnut vrh nosa) najčešće uočeni kod muškaraca ili izdužen oblik glave i lica, a uska brada sa pregriznim, podmlađenim je zabilježena i kod žena
* Abnormalnosti nepca
* Malokluzija zuba
* Usne u obliku mašne, sa užom gornjom usnom
*Naglašena središnja linija na jeziku
* Najčešće su šake i stopala kratke i široke sa displazijskim noktima, ali marfanski izduženi vretenasti prsti i izdužena, uska stopala i izduženi prsti su također prisutni kod osoba sa SGBS
* Kožna sindaktilija
* Polidaktilija
* *Pectus excavatum*
* Krivo stopalo
* Defekti segmentacije pršljenova
* Dodatni slabinski pršlljen
* Defekti plućnih komora
* Prisustvo rotiranog debelog crijeva
* Hernija dijafragme
* Mogu biti prisutna dodatna rebra
* Prekobrojne bradavice
* Strukturne i provodne srčane mahane
* Multicistasti displazijski bubrezi
* Hipotonija
* Napadi
* Malformacije mozga
* Smetnje u razvoju
* Intelektualna invalidnost - može biti nepostojeća ili od blage do teške
* Povećana anksioznost
* Šovećana vjerovatnoća karcinoma uključujući karcinom pluća, Wilmsov tumor (bubrega i mozga), karcinom jetre, neuroblastom i rak nadbubrežne žlijezde. Utvrđeno je da je 90 posto manifestiranih tumora lokalizirano u abdominalnim regijama, a većina njih je i Wilmsov tumor i neuroblastom, zatim karcinom nadbubrežne žlijezde.

## Uzroci
Iako nisu identifikovani svi uzroci SGBS-a, jedan od uzroka SGBS tipa I je mutacija gena za glipikan-3 (GPC3) na lokusu q26.1 X hromosoma. Ovaj poseban gen je široko eksprimiran, posebno u tkivima izvedenim iz mezoderma tokom fetusnog razvoja. Funkcija ovog gena je da proizvodi protein koji djeluje kao receptor na površini ćelije koji se vezuje za faktore transkripcije. Vezivanje transkripcijskih faktora omogućava regulaciju ćelijskih odgovora na faktore rasta, kao što su članovi porodice ježevih proteina. Kada se velike ili male delecije i misens mutacije dogode duž GPC3 gena, GPC3 više ne može negativno regulisati signalizaciju soničnog ježa tokom razvoja, čime se povećava ćelijska proliferacija i rizik od razvoja raka. Oblikovanje udova i razvoj skeleta također mogu poći po zlu kada GPC3 mutacije inhibiraju regulaciju odgovora na koštane morfogenetske proteine, drugi tip faktora rasta.
 
Pretpostavlja se da SGBS tip II može biti uzrokovan duplikacijom GPC4 gena, koji pomaže u regulaciji diobe i rasta ćelija.
 
TakođeR, neki pacijenti sa dijagnozom SGBS nemaju delecije ili mutacije GPC3 ili GPC4. Moguća objašnjenja uključuju mutaciju promotora ili utišavanje GPC3 gena što uzrokuje smanjenu ekspresiju kod ovih pacijenata.

## Genetika 
Poremećaj se prenosi na X-vezani recesivni način.
 
## Dijagnoza
Detekcija obično počinje rutinskom posjetom ljekaru kada se mjeri visina fundusa ili tokom ultrazvučnog pregleda. Kada se identifikuju veliki fetusi za gestacijsku dob (LGA), postoje dva uobičajena uzroka: dijabetes kod majke ili netačni datumi. Međutim, ako se ova dva uzroka mogu isključiti, radi se ultrazvučni pregled, kako bi se otkrio prekomjerni rast i druge abnormalnosti. Do sada postaje neophodno da klinički genetičar pomogne u pravilnom odabiru testova i mogućoj dijagnozi.
Prvi znaci SGBS-a mogu se uočiti već u 16. sedmici gestacije. Pomoć pri dijagnosticiranju može uključivati prisustvo makrosomije, polihidramniona, povišenog majčinog serum-α-fetoproteina, cistastog higroma, *hidrops fetalis*, povećane nuhalne translucencije, kraniofacijalnih abnormalnosti, visceromegalija , abnormalnosti bubrega, kongenitalne dijafragmatske hernije, polidaktilija i jedna pupčana arterija.
 
Ako postoji poznata mutacija u porodici, dostupno je preneonatusno testiranje. Ovoo testiranje je također moguće traženjem dokaza SGBS fenotipa kod majke i pozitivnog SGBS fenotipa kod muških članova porodice. Članovi porodice koji su pozitivni na SGBS mogu se podvrgnuti analizi mutacije gena GPC3, GPC4 i CXORF5. Genomska ravnoteža u Xp22 i Xq26 se također može analizirati kroz uporednu genomsku hibridizaciju sekvence. Procjena medicinskog genetičara preporučuje se za one jake indikacije ili vjerovatnoću SGBS-a i za neposredne srodnoke onih za koje je genetićki potvrđeno da imaju SGBS.

## Tretman
Budući da je sindrom uzrokovan genetičkom mutacijom u DNK pojedinca, lijek nije dostupan. Liječenje simptoma i ublažavanje sindroma je, međutim, moguće.
 
Zbog vjerovatnoće da će pacijenti razviti tumore, CT cijelog tijela je preporučeno dijagnostičko sredstvo. Kako je bilo slučajeva u kojima je genetička mutacija praćena daljnjim prisustvom gena bard 1 i prisustvom trostruko negativnih karcinoma, oni s takvim dvostrukim ekspresijama ne mogu se osloniti na standardiziranu biopsiju za određivanje raka, već bi trebali pribjeći daljnjim dijagnostičkim alatima. (tj. oni poput PETS skeniranja koji mjere hemijske faktore i faktore brzine raspada za dijagnozu).
 
Ovisno o manifestaciji, hirurški zahvat, posebna dijeta u slučaju gastrointestinalnih afekta, specijalno obrazovanje, radna terapija, logopedska terapija i fizioterapija su neki od metoda upravljanja sindromom i povezanim simptomima.
 
## Reference
## Vanjaki linkovi 
* 
* GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on Simpson–Golabi–Behmel Syndrome

Kategorija:Recesivni poremećaji povezani s hromosomom X
Kategorija:Rijetke bolesti
Kategorija:Sindromi koji utječu na jezik
Kategorija:Urođeni poremećaji
Kategorija:Sindromi