Smith–Lemli–Opitzov sindrom

**Smith–Lemli–Opitzov sindrom** je urođena greška sinteze holesterola. To je autosomni recesivni, sindrom višestruke malformacije uzrokovan mutacijom u genu DHCR7za kodiranje enzima 7-dehidrokolesterol-reduktaza. Izaziva širok spektar efekata, u rasponu od blage intelektualne nesposobnosti i problema u ponašanju do smrtonosnih malformacija.

## Znakovi i simptomi
SLOS se može različito predstaviti u različitim slučajevima, u zavisnosti od težine mutacije i drugih faktora. Prvobitno, SLOS pacijenti su klasifikovani u dvije kategorije (klasične i teške), a na osnovu fizičkih i mentalnih obilježja, uz druge kliničke karakteristike. Od otkrića specifičnog biohemijskog defekta odgovornog za SLOS, pacijentima se daje ocjena ozbiljnosti na osnovu njihovih nivoa cerebralnih, očnih, oralnih i genitalnih defekata. Zatim se koristi za klasifikaciju pacijenata na blage, klasične ili teške SLOS. Identificirano je više od 130 različitih tipova mutacija.). Ovaj broj ukazuje na hipotetsko rođenje incidencija između 1/2500 i 1/4500. Međutim, izmjerena incidencija je između 1/10.000 do 1/60.000 (razlikuje se u zavisnosti od naslijeđa i porijekla).

Nadalje, kao što je gore navedeno, holesterol je važan aspekt u signalizaciji zvučnog ježa. Sa nižim nivoom holesterola, proteini ježa ne bi bili podvrgnuti neophodnoj kovalentnoj modifikaciji i naknadnoj aktivaciji. To bi rezultiralo poremećenim embrionskim razvojem i moglo bi doprinijeti uočenim fizičkim urođenim defektima u SLOS-u. Jedan određeni signalni protein ježa, sonični jež (SHH), važan je u obrascu centralnog nervnog sistema, crtama lica i udovima. Osim toga, nedostatak holesterola doprinosi povećanju fluidnosti ćelijske membrane i može uzrokovati abnormalne granulskee sekrecije. Zbog oksidativnog stresa, smatra se da je 7DHC odgovoran za povećanu fotosenzitivnosti prikazanu kod pacijenata sa SLOS-om. Normalno izlaganje UVA zračenju može dovesti do oksidativnog stresa u ćelijama kože. S obzirom na to da se 7DHC lakše oksidira, on pojačava efekte UVA, što dovodi do povećane oksidacije membranskih lipida i povećane proizvodnje reaktivnih vrsta kisika (ROS). Anegdotski izvještaji pokazuju da ovo ima neke prednosti; može rezultirati povećanim rastom, nižom razdražljivosti, poboljšanom društvenošću, manje samopovređivanjem, manje taktilne odbrane, manjim brojem infekcija , više mišićnog tonusa, manje fotoosjetljivosti i manje autističkih ponašanja. Suplementacija holesterola počinje sa dozom od 40–50&nbsp;mg/kg/dan, povećavajući se po potrebi. Primjenjuje se ili konzumiranjem hrane s visokim sadržajem holesterola (jaja, vrhnje, jetra) ili kao prečišćeni holesterol za hranu. Mlađoj djeci i dojenčadima može biti potrebno hranjenje putem sonde.

### Genetički modeli
Genetički modeli SLOS-a stvoreni su putemnokaut gena *DHCR7*. Jedna studija je koristila homolognu rekombinaciju da poremeti *DCHR7* u mišjim embrionskim matičnim ćelijama. Slično onome što je pronađeno kod ljudi, heterozigotni miševi (koji imaju samo jedan mutirani alel) bili su fentotipski normalni i ukršteni su da bi se dobili homozigotni mladi (mladi miševi) za mutirani alel. Iako su ovi umrli u prvom danu života zbog nemogućnosti da se hrane, pokazali su karakteristike slične ljudima sa SLOS-om. Imali su smanjen nivo holesterola, povećan nivo 7- i 8DHC, pokazali su manji rast i manju porođajnu težinu, imali su kraniofacijalne malformacije i manje pokreta. Mnogi su takođe imali rascjep nepca i smanjene neuronske reakcije na glutamat. Sve u svemu, imali su manje dismorfnih osobina od ljudskih pacijenata sa SLOS-om; nisu imali malformacije ekstremiteta, bubrega, nadbubrežne žlijezde ili centralnog nervnog sistema. Ovo se objašnjava činjenicom da kod glodara majčin holesterol može proći posteljicu, i zapravo je neophodan za razvoj fetusa. Kod ljudi se vrlo malo majčinog holesterola prenosi na fetus. Ukratko, genetički model miša od pomoći je da se objasni neuropatofiziologija SLOS-a.

## Eponim
Sindrom je imenovan po Davidu Weyheu Smithu (1926-1981), američkom pedijatru; Lucu Lemliju (1935–?), belgijskom ljekaru i Johnu Mariusu Opitzu (1935–?), njemačko-američkom ljekaru. Ovo su istraživači koji su prvi opisali simptome SLOS-a.

## Reference
## Vanjski linkovi 
* GeneReview/UW/NIH on Smith–Lemli–Opitz syndrome

Kategorija:Geni na hromosomu 11
Kategorija:Autosomno recesivni poremećaji
Kategorija:Poremećaji metabolizma holesterola i steroida
Kategorija:Genodermatoze
Kategorija:Rijetke bolesti
Kategorija:Sindromi koji utječu na veličinu glave
Kategorija:Sindromi koji utječu na nervni sistem
Kategorija:Sindromi niskog rasta
Kategorija:Sindromi s mikrocefalijom