Hronična limfocitna leukemija

## Definicija 
**Hronična limfocitna leukemija** (**CLL**) je tip kancera kod kojeg koštana srž stvara previše limfocita (tipa bijelih krvnih zrnaca). U ranoj dobi obično nema simptoma. Kasnije može se dogoditi nebolno oticanje limfnih čvorova, osjećaj umora, vrućica, noćno znojenje ili gubitak kilograma bez jasnog razloga. Ovi ljudi uglavnom nemaju simptome. Dok se kod CLL bolesne ćelije šire iz koštane srži, u SLL se šire iz limfnog tkiva. CLL-ima u gotovo svim slučajevima prethodi određeni podtip monoklonske limfocitoze B-ćelija (MBL). Ovaj podtip, nazvan MBL tip hronične limfocitne leukemije (CLL tipa MBL), je asimptomatski, indolenni hronični poremećaj, u kojem osobe pokazuju blagi porast broja cirkulirajućih B-ćelija limfocita. Te B-ćelije su nenormalne: one su monoklonske, tj. proizvedene su od jedne predačke B-ćelije i imaju neke od istih ćelijskih proteinskih markera, nenormalnosti hromosoma i genskih mutacija u CLL. CLL / SLL MBL sastoje se od dvije grupe: CLL s malim brojem/SLL ima monoklonsku B-ćelijsku krvnu sliku 9 ćelija/litar (tj. 0,5x9/L) dok CLL/SLL MBL s visokim brojem ima monoklonskih B-ćelija u krvi ≥ 0,5x9/L,9/L. Osobama  sa krvnom slikom ovih monoklonskih B-ćelija >5x9/L dijagnosticira se da ima CLL. CLL/SLL MBL s malim brojem rijetko ako ikad pređe u CLL, dok MBL sa velikim brojem CLL/SLL to čini po stopi od 1-2% godišnje. Dakle, CLL se može pojaviti kod osoba s dugom prošlošću s visokim brojem CLL/SLL MBL. Ne postoji utvrđeni tretman za ove osobe, osim praćenja razvoja različitih komplikacija poremećaja i njihovog napredovanja u CLL.

## Uzrok 
CLL može biti uzrokovan mnogim različitim mutacijama, a najčešće su delecije u regiji 13q14.3, (u 50% slučajeva CLL), kao i trisomija u hromosoma 12 (u 20% slučajeva), druge delecije (tj. u regijama 11q22-23, 17p13 ili 16q21) i rjeđe, translokacije (naprimjer, uključuji regiju 13q14). CLL također može biti uzrokovan nizom epigenetičkih promjena, koje se mogu klasificirati u tri različita podgrupe metilacije   (B-naivnih ćelija, memorijskih B-ćelija i srednja). Neke relevantne genetičke mutacije mogu biti naslijeđene. Budući da u svim slučajevima ne postoji nijedna pojedinačna mutacija koja uzrokuje CLL, osjetljivost nekoga može e desiti kada se naslijedi više mutacija koje povećavaju rizik od CLL. Do 2014. godine identificirano je vrlo malo ovih mutacija ili značajnih „rizičnih alela“. Muškarci imaju otprilike dvostruko veću vjerovatnoću da obole od CLL-a nego žene, a rizik se povećava s godinama. Relativno je rijetka među Azijatima. Izloženost  proizvodima marke *Agent Orange* povećava rizik od CLL, a izloženost virusu hepatitisa C može povećati rizik. Ne postoji jasna veza između izloženosti ionizujućem zračenju i rizika razvoja CLL-a. Transfuzija krvi isključena je kao faktor rizika.

### Diferencijalna dijagnoza
Hematološki poremećaji koji svojim kliničkim ispoljavanjem, ponašanjem i mikroskopskim izgledom mogu nalikovati CLL-u, uključuju limfom ćelijskog plašta, limfom rubne zone, prolimfocitnu leukemiju B-ćelija i limfoplazmacitni limfom.
* B-ćelijska prolimfocitna leukemija, srodni, ali agresivniji poremećaj, ima ćelija sa sličnim fenotipom, ali su znatno veće od normalnih limfocita i imaju istaknuto jedarce. Razlika je važna jer se prognoza i terapija razlikuju od CLL-a.
* Leukemija trepljastih ćelija je također neoplazma B-limfocita, ali neoplazijske ćelije imaju izrazitu morfologiju pod mikroskopom (ćelije leukemije trepljastih ćelija imaju osjetljive, trepljaste izbočine na površinama) i jedinstvenu ekspresiju molekula markera.

Svi maligni tumori B-ćelija krvi i koštane srži mogu se međusobno razlikovati kombinacijom ćelijske mikroskopske morfologije, ekspresije molekula markera i specifičnih defekata gena, povezanih s tumorom. To se najbolje postiže procjenom krvi, koštane srži i povremeno limfnih čvorova kod patologa sa specifičnim treningom u poremećajima krvi. Protočni citometar neophodan je za analizu ćelijskih  markera, a otkrivanje genetičkih problema u ćelijama može zahtijevati vizualizaciju promjena u DNK,  fluorescentnim sondama pomoću fluorescentne hibridizacije *in situ* (FISH).

## Uzrok i dijagnoza 
Faktori rizika uključuju porodičnu anamnezu bolesti. Te ćelije ne funkcioniraju dobro i istiskuju zdrave krvne ćelije. CLL je podijeljen u dva glavna tipa: one s mutiranim genom IGHV  i one bez njega.  Dijagnoza se obično temelji na krvnim testovima i pronalasku velikog broja zrelih limfocita i sobojenih ćelija.

## Liječenje 
Rani stadij CLL u asimptomatskim slučajevima bolje reagira na pažljivo promatranje, jer nema dokaza da liječenje ranom intervencijom može promijeniti tok bolesti. Imunski nedostaci javljaju se rano u toku CLL-a i oni povećavaju rizik od razvoja ozbiljne infekcije, koju treba primjereno liječiti antibioticima. Kod osoba sa značajnim simptomima, mogu se koristiti hemoterapija ili imunoterapija.

## Prognoza 
Na prognozu može uticati tip mutacije koju ima osoba s CLL. Neki primjeri mutacija i njihove prognoze su: *mutacije u regiji *IGHV * imaju medijanu ukupnog preživljavanja (OS) više od 20-25 godina, dok nijedna mutacija u ovoj regiji nije povezana sa medijanom OS 8–10 godina; 
*delecija hromosoma 13q povezana je sa medijanom  OS od 17 godina; i 
*trisomija hromosoma 12, kao i delecija hromosoma 11q, ima  medijanu OS od 9-11 godina. Iako je prognoza vrlo varijabilna i ovisi o različitim faktorima, uključujući ove mutacije, prosjek 5-godišnjeg relativnog preživljavanja je 86,1%. Dužina telomera smatra se dragocjenim prognostičkim pokazateljem preživljavanja.

## Epidemiologija
CLL je prvenstveno bolest starijih odraslih osoba, sa medijanom starosti 70 godina u vrijeme dijagnoze. Zbog produženog preživljavanja, koje je u proteklim decenijama obično iznosilo oko 10 godina, ali koje se može proširiti na normalan životni vijek, prevalencija (broj ljudi koji žive s bolešću) mnogo je veća od incidencije (nove dijagnoze). CLL je najčešći tip leukemije u Velikoj Britaniji, čineći 38% svih slučajeva leukemije. Otprilike 3.200 ljudi dijagnosticirano je bolešću u 2011. godini.

U zapadnim populacijama, subklinička "bolest" može se identificirati kod 3,5% normalnih odraslih osoba, i u do 8% osoba starijih od 70 godina. To jest, mali klonovi B-ćelija sa karakterističnim CLL fenotipom mogu se identificirati kod mnogih zdravih starijih osoba. Klinički značaj ovih ćelija je nepoznat.

Suprotno tome, CLL je rijedak u azijskim zemljama, kao što su  Japan, Kina i Koreja, čineći manje od 10% svih leukemija u tim regijama. Niska incidencija je kod japanskih imigranata u SAD i afričkih i azijskih imigranata u Izraelu.

## Također pogledajte
* Monoklonska limfocitoza B-ćelija
* Virtualni kariotip
* B-ćelijski CLL / limfom

## Reference 
## Vanjski linkovi 
* Chronic Lymphocytic Leukemia  at American Cancer Society
* General information about CLL  from the US National Cancer Institute
* Cancer.Net: Chronic Lymphocytic Leukemia

Hronična limfocitna leukemija
Kategorija:Tumori malih plavih okruglih ćelija
Kategorija:Geni na hromosomu 17
Kategorija:Bolesti povezane sa starenjem