Koreceptor

alt=T Cell Receptor complexed with MHC I and II.|desno|mini|T ćelijski receptor u kompleksu sa MHC I i II.
**Koreceptori** su receptori na površini ćelije koji se, uz primarni receptor, vežu za signalnu molekulu kako bi olakšali prepoznavanje liganda i pokrenuli biološke procese, poput ulaska patogena u ćeliju domaćina.

## Svojstva 
Pojam koreceptor je često korišten u literaturi koja se bavi prenosom signala, procesom kojim vanjski stimulusi regulišu unutrašnje ćelijske funkcije. Ključ optimalnog funkcionisanja ćelije leži u posjedovanju specifičnih mehanizama koji mogu obavljati zadatke efikasno i djelotvorno. Konkretno, procesom kojim intermolekularne reakcije prenose i pojačavaju vanćelijske signale preko ćelijske površine razvijena su dva mehanizma. Prvo, receptori na površini ćelije mogu direktno prenositi signale jer u svom citoplazmatskom domenu posjeduju serinske i treoninske ostatke ili samo serinske ostatke. Oni također mogu prenositi signale preko adapter molekula koji se vežu za signalne motive kroz njihov citoplazmatski domen. Drugo, određeni receptori na površini ćelije koji nemaju citoplazmatski domen mogu prenositi signale putem vezivanja liganda. Kada se površinski receptor veže za ligand, on formira kompleks sa odgovarajućim površinskim receptorom kako bi regulisao prenos signala. Ove kategorije površinskih receptora se uglavnom nazivaju koreceptori. Koreceptori se takođe nazivaju i pomoćnim receptorima, posebno u oblastima biomedicinskih istraživanja i imunologije. Ti motivi mogu uključivati glikozaminoglikane, EGF ponavljanja, cisteinske ostatke ili ZP-1 domene. Porodica CD receptora uglavnom djeluje kao koreceptori, što ilustruje klasični primjer CD4 koji djeluje kao koreceptor T-ćelijskom receptoru (TCR) za vezivanje glavnog histokompatibilnog kompleksa II (MHC-II). Ovo vezivanje je posebno dobro proučeno u T-ćelijama, gdje služi za aktivaciju T-ćelija koje su u fazi mirovanja (ili uspavanosti) i za izazivanje programirane ćelijske smrti kod aktivnih T-ćelija koje se dijele. Boehme i saradnici su pokazali ovaj zanimljiv dvostruki ishod blokiranjem vezivanja CD4 za MHC-II, što je spriječilo reakciju programirane ćelijske smrti koju aktivne T-ćelije obično iskazuju. CD4 receptor se sastoji od četiri konkatemerizovane Ig-slične domene i vezan je za ćelijsku membranu jednom transmembranskom domenom. CD receptori su obično monomeri ili dimeri, i svi su prvenstveno vanćelijski proteini. Konkretno, CD4 receptor interaguje sa miševim MHC-II slijedeći model „loptice na štapu“, gdje se Phe-43 loptica uklapa u konzervirane hidrofobne ostatke domena α2 i β2. CCR receptori se takođe izražavaju na neuronskim ćelijama, kao što su dendriti i mikroglija. Glikoprotein GP120 sa omotača HIV-a veže se za CD4 kao primarni receptor, nakon čega CCR5 formira kompleks sa CD4 i HIV-om, omogućavajući ulazak virusa u ćeliju. CCR5 nije jedini član porodice CCR koji omogućava HIV infekciju. Zbog sličnosti struktura unutar porodice, CCR2b, CCR3 i CCR8 mogu biti korišteni od strane nekih sojeva HIV-a kao koreceptori za olakšavanje infekcije. CXCR4 je vrlo sličan CCR5 po strukturi. Dok samo neki sojevi HIV-a mogu koristiti CCR2b, CCR3 i CCR8, svi sojevi HIV-a mogu se infekovati putem CCR5 i CXCR4.

Mutacije koje dovode do gubitka funkcije u genu LRP5 povezane su sa sindromom osteoporoze-pseudoglioma, porodičnom eksudativnom vitreoretinopatijom, dok specifična misaenska mutacija u prvom β-propeler području LRP5 može dovesti do nenormalno visoke gustine kostiju ili osteopetroze.

Angiogeneza je važna u embrionskom razvoju, ali je takođe i osnovni proces rasta tumora. Brisanje gena kod miševa Caecam1-/- rezultira smanjenjem abnormalne vaskularizacije prisutne kod raka i smanjenom proizvodnjom azotnog oksida, što ukazuje na moguću terapijsku primjenu ciljanja ovog gena. U ovom slučaju, koreceptor funkcioniše na ključan regulatorni način, smanjujući signale koji ćeliji naređuju da raste i migrira – osnovne osobine raka. U približno polovini svih slučajeva HIV infekcije, virusi koji koriste CCR5 koreceptor imaju tendenciju da izazovu brzu infekciju i širenje, dok se virusi koji koriste CXCR4 receptor pojavljuju kasnije, u imunološki suprimiranom stadiju bolesti. Najnoviji dokazi ukazuju da neke forme HIV-a koriste i veliki integrinski receptor α4β7 kako bi povećale efikasnost vezivanja u mukoznim tkivima. Abnormalnosti u porodici Claudin proteina su takođe česte kod hepatocelularnog karcinoma, koji može nastati kao posljedica HPV infekcije. Čini se da ova blokada izaziva „dominantan“ efekat, što znači da T-ćelije, jednom blokirane, ne povrate svoju sposobnost aktivacije. Ovaj efekat se potom širi na endogene T-ćelije, koje prelaze u fenotip regulatornih T-ćelija CD4+CD25+GITR+FoxP3+T. Sojevi HIV-2 takođe mogu koristiti CXCR4 receptor, iako je CCR5 receptor dominantniji cilj od ta dva. Oba koreceptora, CCR5 i CXCR4, su sedam-transmembranski (7TM) G-proteinski povezani receptori. Različiti sojevi HIV-a djeluju na različite koreceptore, mada virus može preći na korištenje drugih koreceptora.[1] Na primjer, R5X4 receptori mogu postati dominantni cilj HIV koreceptora kod glavnih sojeva. HIV-1 i HIV-2 oba mogu koristiti CCR8 koreceptor. Drugi koreceptor za TGF-β je CD8. Iako tačan mehanizam još uvijek nije poznat, pokazano je da CD8 koreceptori pojačavaju aktivaciju T-ćelija i TGF-β posredovanu imunosupresiju. TGF-β utiče na plastičnost ćelija putem integrina i fokalne kinaze adhezije. Receptor p75 i njegovi koreceptori utiču na agresivnost tumora, posebno zahvaljujući sposobnosti neurotrofina da spasavaju ćelije od određenih oblika ćelijske smrti. Sortilin, p75 koreceptor, pronađen je u prirodnim ćelijama ubica, ali sa niskim nivoima receptora za neurotrofine. Vjeruje se da koreceptor sortilin djeluje zajedno sa homologom neurotrofina koji također može uticati na promjenu imunog odgovora.

## Reference 
Kategorija:Transdukcija signala
Kategorija:Onkologija
Kategorija:Autoimune bolesti
Kategorija:Transmembranski proteini
Kategorija:Virusne bolesti
Kategorija:Transmembranski receptori