Alberto Burri

**Alberto Burri** (12. marta 1915 – 13. februar 1995.;  ) je bio talijanski vizualni umjetnik, slikar, vajar i ljekar. Povezuje se sa materizmom evropskog pokreta neformalne umjetnosti. On sam je opisao svoj stil kao polimaterijalistički. Imao je veze sa spacijalizmom Lucia Fontane i, sa Antonijem Tàpiesom , te je utjecao na oživljavanje umjetnosti u poslijeratnoj Americi ( Robert Rauschenberg ) i u Evropi. 

## Život 
U kolumni “Precijenjeno i potcijenjeno” objavljenoj u u umjetničkom magazinu  ARTnews, nerijetko se spominje ime Alberta Burrija. Na primjer, Carolyn-Christov-Bakargiev ga spominje u izdanju iz januara 2005. godine.

**Alberto Burri** rođen je 12. marta 1915. godine u Città di Castello, u Umbriji, u Italiji, u porodici Pietra Burrija, toskanskog trgovca vinom i Caroline Torreggiani, učiteljice.  Godine 1935. Alberto Burri pohađao je državnu srednju školu u Arezzu , te studirao klasike u privatnoj školi u Città di Castello. Po povratku iz Sjeverne Afrike, Burri i njegov mlađi brat Vittorio upisali su se na medicinsku školu u Perugi, a nakon svoje afričke avanture, Burri je donio odluku da želi da se specijalizira za tropske bolesti.  Medicinsku školu završio je 1940. godine, a 12. oktobra te godine, dva dana nakon ulaska Italije u Drugi svjetski rat, s preranim dobrovoljnim iskustvom u italo-etiopskom ratu, pozvan je u vojnu službu i poslan u Libiju kao vojni ljekar.  Vojni zapisi pokazuju da je u roku od 20 dana od ove mobilizacije dobio privremeni otpust kako bi mu se omogućilo da završi svoj medicinski staž i stekne diplomu doktora medicine.  Prema Burrijevim svjedočenjima studirao je historiju umjetnosti, jer je želio da razumije umjetnička djela koja su ga okruživala.  Pored toga, studirao je grčki s kojim je postao vješt, te je kasnije mogao da čita i uživa u klasičnoj grčkoj književnosti.  Dana 8. maja 1943. godine Britanci su zarobili njegovu vojnu jedinicu u Tunisu, a potom je predali Amerikancima koji su je  prebacili u Hereford u Teksasu , u logor za ratne zarobljenike u kojem je bilo oko 3000 talijanskih oficira,  Burri je u logoru počeo slikati. Nakon kraja 2. svjetskog rata, 1946. godine, preselio se u Rim i posvetio se isključivo slikarstvu ; njegova prva samostalna izložba održana je u galeriji La Margherita 1947. Potom je izlagao u galeriji Marlborough u New Yorku i u Galeriji de France u Parizu .

Zbog nemogućnosti da se bavi medicinskom profesijom, Burri je iskoristio priliku da izabere slobodnu aktivnost zahvaljujući Udruženju YMCA . Koristeći ograničenu količinu materijala koji je bio dostupan u kampu, započeo je slikarsku aktivnost u skoro tridesetoj godini života i bez ikakve akademske naobrazbe iz oblasti slikarstva.  U tom periodu, smrt njegovog mlađeg brata Vitorija na ruskom frontu 1943. godine ostavila je snažan uticaj na njega.  Izolujući se od vanjskog svijeta i prikazujući figurativne subjekte, postepeno je ostvario želju da napusti medicinsku profesiju i posveti se slikarstvu.  

## Slikarstvo 
### Od apstrakcije do materije 
Nakon što se vratio u Italiju 27. februara 1946., suočio se s ozbiljnom recesijom nakon Drugog svjetskog rata i nezadovoljstvom roditelja. Preselio se u Rim kao gost violinistice i kompozitorke Annibale Bucchi, rođake njegove majke, koja je podsticala njegovu slikarsku aktivnost.

Burrijeva prva samostalna izložba figurativnih radova održana je 10. jula 1947. u galeriji-knjižari La Margherita u Rimu. Izlpžbu su  predstavili pjesnici Leonardo Sinisgali i Libero De Libero. Međutim, Burrijeva umjetnička djelatnost definitivno je prešla u apstraktne forme prije kraja iste godine, a korištenje na tempere malog formata imali su uticaj umjetnici kao što su Jean Dubuffet i Joan Miró, čiji je studio Burri posjetio tokom putovanja u Pariz tokom zime 1948. godine.

#### Katrani, plijesni, grbavci 
Burrijevo umjetničko istraživanje za kratko je vrijeme postalo lično. Između 1948. i 1950. počeo je eksperimentirati s korištenjem neobičnih materijala kao što su katran, pijesak, cink , aluminijska prašina, polivinil hlorid ljepilo. Ovaj posljednji materijal je kod Burrija imao isti značaj kao i uljane boje. Tokom ovog umjetničkog prelaska, slikar je iskazao svoju osjetljivost za mješoviti medijski tip apstrakcije Enrica Prampolinija, koji je bio centralna ličnost italijanske apstraktne umjetnosti . Ipak, Burri je otišao korak dalje u svojim *Catrami* (Katrani), predstavljajući katran ne kao jednostavan materijal za kolaž, već kao stvarnu boju koja se putem različitih lucidnih i neprozirnih nijansi u monohromatskoj crnoj stopila sa cjelinom slike. . 

Rad "Nero 1" (Crni 1) iz 1948. umjetnik je kasnije uzeo kao prekretnicu u svom slikarstvu i uspostavio je prevlast crnog monohroma, koji će biti prisutan tokom cijele njegove karijere, uz bijeli, od serije *Bianchi* (bijelih) iz perioda 1949–50 , i crveni.

Sljedeća serija *Muffe* (Plijesni) doslovno je predstavila spontane reakcije upotrijebljenih materijala, omogućavajući materiji da 'oživi' u kapljicama i srašćivanjima koja su reproducirali efekte i izgled prave buđi . U nekim umjetničkim djelima iz istog perioda koje je nazvao *Gobbi* (Grbavci), Burri se fokusirao na prostornu interakciju slike, postigavši još jedan originalni ishod zahvaljujući ugrađivanju grana drveća na stražnjoj strani platna koje su gurale dvodimenzionalnost ka trodimenzionalnom prostoru. .

Kritičar Christian Zervos je 1949. godine objavio fotografiju *Catrame* (izložene u Parizu prethodne godine) u poznatom Cahiers d'art *.* 

### Sacchi i američka pojava 
Počevši od 1952. Burri je postigao snažnu, ličnu karakterizaciju sa *Sacchijem* (vrećama), umjetničkim djelima direktno dobivenim od tkanine od jute široko rasprostrte Marshallovim planom : boja je gotovo u potpunosti nestala, ostavljajući prostor za površinski materijal tako da je slika koindicirala sa svojom materijom u njenoj potpunoj autonomiji, jer više nije bilo razdvajanja slikarske površine i njene forme.

Formalna umjetnička elegancija i prostorna ravnoteža dobivena parama aeroforma, kraterima, rascjepima, preklapajućim slojevima boja i različitim oblicima, razlikovali su Burrijevu umjetnost, zasnovanu na pažljivim refleksijama i preciznim proračunima, od impulsivnih gestova koji su karakterizirali akcijsko slikarstvo u istom periodu.

Burri je ponudio početni pogled na ove neobične elemente 1949. godine, sa *SZ1* (akronim za *Sacco di Zucchero 1* što znači vreća šećera, 1): prisustvo dijela američke zastave sadržane u umjetničkom djelu nagovijestilo je korištenje istog predmeta napravljenog po pop artu . U Burrijevom slučaju, međutim, nije bilo društvenih ili simboličkih implikacija, formalni i hromatski balans slike je bio jedini pravi fokus.

Ponovo, 1959. godine italijanski parlament je po nalogu tražio uklanjanje jednog od slikarevih djela iz Gallerie Nazionale d'Arte Moderna u Rimu. Ovaj susret je kasnije doveo do cjeloživotnog prijateljstva sa Sweeneyjem koji je postao aktivan zagovornik Burrijeve umjetnosti u vodećim američkim muzejima i napisao prvu monografiju o umjetniku 1955. godine. Tokom iste godine Robert Rauschenberg je dva puta posjetio slikarev atelje: uprkos jezičkim razlikama između dva umjetnika koji su ih spriječili da međusobno razgovaraju, Rauschenbergove posjete dale su značajan doprinos za stvaranje njegovih *Kombinovanih slika.* 

Burrijeva snažna veza sa Sjedinjenim Državama postala je zvanična kada je upoznao Minsu Craig (1928–2003), američku baletnu igračicu (učenicu Marthe Graham ) i koreografkinju s kojom se oženio 15. maja 1955. u Westportu, Connecticut , s kojom je ostao do kraja života. Pjesnik je među prvima shvatio slikarev revolucionarni umjetnički potencijal, pišući o tome od 1951. i radeći s njim na knjigama umjetnika. Kasnije se prisjetio posjete naftnom polju (za reportažu iz 1955. za časopis "Civiltà delle Macchine") kao snažnog utjecaja na umjetnikovo interesovanje za upotrebu vatre.

#### Sagorijevanje, drva, pegle, plastika 
Postupci usvojeni za *Combustioni* (Sagorevanje) prešli su sa papira na *Legni* (Woods) oko 1957. godine, u tankim listovima drvenog furnira fiksiranim za platno i druge nosače.

U istom periodu Burri je radio i na *Ferri* (Pegle), kreaciji napravljenoj od metalnih limova isečenih i zavarenih puhalicom, kako bi se postigao opšti balans elemenata. Najpoznatija primjena ovog postupka postignuta je u *Plasticheu* (Plastike) tokom šezdesetih, kada se postepena kritičarska otvorenost prema Burrijevoj umjetnosti pokazala i u Italiji.

Puhalica je samo naizgled bila destruktivna naprava. Krateri oblikovani plamenom na celofanu, crnoj, crvenoj ili prozirnoj plastici ili na seriji *Bianchi Plastica* (Bijela plastika), u kojoj je prozirna plastika položena na bijeli ili crni nosač,  usmjeravani su slikarevim puhanjem. Ravnoteža stvari je tako još jednom naglašena, u svojevrsnom 'prkosu' nasumičnosti plamena i u  pokušaju da  'dominira slučajnost' jedne strane, i svojstvenostima Burrijeve filozofije, s druge strane.

### Od Cretto do Cellotexa 
Od 1963. Burri i njegova supruga su počeli da provode zime u Los Anđelesu. Slikar se postepeno odvajao od gradske umjetničke zajednice, posvećeno se usmjeravajući na vlastiti rad. Tokom svojih stalnih putovanja u Nacionalni park Doline smrti, Burri je u prirodnom pucanju pustinje pronašao vizualni poticaj koji ga je naveo, počevši od 1973. godine, da kreira *Cretti* (Pukotine) razvijajući korištenje efekta ispucale boje svojih umjetničkih djela iz 1940-ih.

#### Grande Cretto u Gibellini 
Burri je reproducirao postupak korišten za *Cretti,* bilo crne ili bijele, također u skulpturi, na Univerzitetu u Kaliforniji, Los Angelesu i Napulju ( Museo di Capodimonte ) *Grandi Cretti* (Velike pukotine) od pečene gline (oba 49 x 16) i, što je najvažnije, u ogromnom cementnom pokrivaču *Cretto di Burri* u Gibellini, na ruševinama starog malog sicilijanskog grada uništenog zemljotresom 1968. godine. Započet 1984. godine, prekinut 1989. godine, rad je završen 2015. godine, za stogodišnjicu umjetnikovog rođenja. To je jedno od najvećih umjetničkih djela ikada kreiranih, te se prostire se na površini od približno 85.000 kvadratnih metara. Njegov bijeli betonski pokrivač širi se gradom prateći staru mapu ulica dugim putevima i hodnicima, koji su prohodni, tako simbolično vraćajući devastirani grad u život.

#### Celotex i veliki ciklusi slika 
Tokom sedamdesetih Burrijeva umjetnost je doživjela postepeni prijelaz ka širim dimenzijama, dok su se retrospektive nizale jedna za drugom širom svijeta. Velika samostalna izložba koja je prolazila kroz Sjedinjene Države 1977–78. i završila u Muzeju Solomona R. Guggenheima u New Yorku je jedan primjer.

U ciklusu slika iz 1979. pod nazivom *Il Viaggio* (Putovanje) Burri je kroz deset monumentalnih kompozicija pratio ključne momente svog umjetničkog stvaralaštva.

Privilegirani materijal u ovoj fazi je celotex (autor je imenu dodao *l* ), industrijska mješavina drvnih otpadaka i ljepila, koja se vrlo često koristi u izradi izolacijskih ploča. Slikar je koristio ovaj materijalod ranih 1950-ih kao potporu svojim radovima od acetata i akrila.

Nakon toga se cellotex koristio za ciklične serije zamišljene kao poliptih na dominantnoj i jasnoj geometrijskoj strukturi, kroz izuzetno tanke izgrebane nijanse ili jukstapozicije glatkih i grubih dijelova poput *Orsanmichele* (1981.), ili u crnim monohromatskim varijacijama poput *Annottarsi* (Do večeri, 1985. ), kao i u višebojnim oblicima poput *Sestante* ( Sestant, 1983) ili omaž zlatu ravenskih mozaika u njegovom posljednjem *Nero e Oro* (Crno i zlato) serijalu.

## Skulptura i scenografija 
Cijelu Burrijevu umjetničku produkciju autor je zamišljao kao neodvojivu cjelinu forme i prostora, kako u slikarstvu tako i u skulpturi. Primjer je ponavljajući motiv arhivolte, posmatran u svom jednostavnom obliku u slikarstvu i u perspektivi u gvozdenim skulpturama kao što je *Teatro Scultura* – rad predstavljen na Venecijanskom bijenalu 1984. – i u seriji Ogive iz 1972. u *keramici* .

Snažan kontinuitet Burrijevih skluptura sa njegovim slikama može se vidjeti i u keramici *Grandi Cretti* u Los Angeles UCLA i Napulju Capodimonte (uz pomoć dugogodišnjeg saradnika keramičara Massima Baldellija) ili u *Grande Ferro* (Veliko željezo) izloženom u Perugi. povodom susreta umjetnika i Josepha Beuysa 1980. godine.

*Veliki Cretto* u Gibellini ne spada u kategoriju land arta, ali ima karakteristike koje kombinuju arhitekturu, skulpturu i prostor. Ostale skulpture na gvožđu stalno se čuvaju u muzejima Città di Castello, Ravenna, Celle (Pistoia), Perugia i Milano, gde su rotirajuća krila Teatra *Continuo* (Neprekidno pozorište) istovremeno pravi scenski prostor i skulptura, koristeći park dvorca Sforza kao prirodnu pozadinu.

### Pozorišna scenografija 
Pozorište je imalo privilegovanu ulogu u Burrijevoj umetničkoj produkciji. Iako u izolovanim intervencijama, slikar je radio u oblastima proze, baleta i opere. Burri je 1963. dizajnirao scenografiju za *Spirituals*, balet Mortona Goulda u La Scali u Milanu. *Slikarov Plastiche* naglašava dramatičnu snagu takvih predstava kao što su scenska adaptacija Ignazija Silonea iz 1969. u San Miniatu (Pisa) i Tristan i Iseult, izvedena 1975. u Teatro Regio u Torinu.

Godine 1973. Burri je dizajnirao scenografije i kostime za *Novembarske stepenice*, koje je osmislila njegova supruga Minsa Craig, uz muziku Torua Takemitsua . Balet je bio u interakciji s ranim primjerom vizualne umjetnosti kroz filmski isječak koji prikazuje kako su *Cretti* progresivno nastajali.

## Grafički rad 
Burri nikada nije smatrao da je grafička umjetnost manje značajna u odnosu na slikarstvo. Intenzivno je učestvovao u eksperimentisanju s novim tehnikama štampanja kao što je reprodukcija *Combustionija* iz 1965. godine – u kojoj je tim muža i žene Valtera i Eleonore Rossi savršeno uspio da imitira efekat gorenja na papiru – ili nepravilne *Cretti* šupljine (1971.) sa istim štamparskim strojevima.

Daljnji kreativni razvoj može se naći u *sitoštampi Sestante* (1987–89) uz pomoć Burrijevog starog prijatelja i saradnika Nuvola – do serije *Mixoblack* (1988), kreirane u losanđeleškoj radionici za štampu Mixografia gdje je koristio mramornu prašinu i pijesak da kreira površine za štampanje sa određenim teksturnim trodimenzionalnim efektima.

Bitna činjenica je da je Burri novac od Feltrinellijeve nagrade za grafiku  koju mu je 1973. dodijelila Accademia dei Lincei  iskoristio da promovira i podrži restauraciju fresaka Luce Signorellija u malom oratoriju San Crescentinu, samo nekoliko kilometara daleko od Burrijeve seoske kuće u Città di Castello što je još jedan primjer koliko su moderno i savremeno mentalno bliski u Burrijevoj umjetnosti.

Umjetnički rad Alberta Burrija zainteresirao je mnoge suvremene umjetnike, od Lucia Fontane i Giorgia Morandija do Jannisa Kounellisa, Michelangela Pistoletta i Anselma Kiefera, koji su uvijek iznova prepoznavali Burrijevu veličinu, te u nekim slučajevima i Burrijev uticaj.

### Fondacija i muzeji 
U skladu sa Burrijevom voljom, Fondazione Palazzo Albizzini je osnovana u Città di Castello 1978. godine, kako bi se zaštitila autorska prava na Burrijevu umjetničku zaostavštinu. Prva muzejska zbirka, otvorena 1981. godine, nalazi se u stambenoj zgradi Albizzini Renaissance. Patricijsku kuću iz 15. stoljeća, koja je pripadala pokroviteljima Rafaelovog *vjenčanja Bogorodice*, obnovili su arhitekti Alberto Zanmatti i Tiziano Sarteanesi u skladu s Burrijevim planovima.

Druga kolekcija je ona nekadašnjih sušara za duhan Città di Castello,  koja je postepeno napuštena tokom 1960-ih i otvorena 1990. godine, proširivši se na površinu od 11.500 kvadratnih metara. Ona trenutno obuhvata velike cikluse slikarstva umjetnika, monumentalne skulpture i od marta 2017. godine cjelokupnu slikarevu grafičku produkciju.

Crni eksterijer  i posebne prostorne adaptacije predstavljaju posljednji Burrijev pokušaj da stvori cjelovito umjetničko djelo u skladu s idejom formalne i psihološke ravnoteže za kojom je neprestano težio.

## Kritičke ocjene 
Alberto Burri je prepoznat kao radikalni inovator druge polovine dvadesetog stoljeća, kao preteča postupaka korištenih u umjetničkim pokretima kao što su Arte Povera, Neo-Dada, Nouveau Réalisme, Postminimalizam i procesna umetnost, ostavljajući otvorenim mnoge kritičke interpretacije i metodološka tumačenja njegovog rada.

Cesare Brandi je u svojoj monografiji iz 1963. godine istakao suštinu Burrijeve slike i njegovo odbacivanje kako dekorativnih detalja tako i istorijskih avangardi (npr. Futurizam ) provokacije, favoriziranje novog pristupa kroz koncept 'nefarbanog slikarstva'.

Enrico Crispolti je tumačio Burrijevo korištenje materijala s egzistencijalne tačke gledišta – kao što je to slično učinio James Johnson Sweeney u prvoj monografiji o Buriju objavljenoj 1955. godine implicirajući mu kritiku prema izvjesnom poslijeratnom etičkom odmaku.

Pierre Restany ga je smatrao "posebnim slučajem" u historiji minimalizma, budući da je bio " *monumentalni autsajder i genijalni prethodnik u isto vrijeme* ". Maurizio Calvesi je koristio psihoanalitičko čitanje tokom godina, pronalazeći "etičke vrijednosti" u njegovoj umjetnosti, te identificirajući renesansno porijeklo Burrijeve domovine.

Nedavno je Burrijeva pozicija preispitana zahvaljujući velikoj retrospektivnoj izložbi *Alberto Burri: The Trauma of Painting*  2015. čiji je kustos bila Emily Braun za Muzej Solomona R. Guggenheima i kolektivnoj izložbi *Burri Lo spazio di Materia tra Europa e USA* 2016. koju je uredio Bruno Corà, sadašnji predsjednik Fondacije, stavivši u prvi plan radikalnu promjenu u tradicionalnom zapadnom slikarstvu i modernom kolažu koje je donio Burri, dok se također fokusirao na njegov 'psihološki' oporavak živog formalnog balansa klasičnog slikarstva.

Među mnogim historijskim čitanjima, ocjena Giulija Karla Argana napisana u katalogu Venecijanskog bijenala 1960. godine ostaje simbolična: „ ''Za Burrija moramo govoriti u ime prevrnutog Trompe-l'œil-a, jer više nije slika za simuliranje stvarnosti, već realnost je simulirati slikarstvo* ." 

## Izložbe 
Burrijeva umjetnička karijera započela je u Rimu prvom samostalnom izložbom 1947. u knjižari La Margherita, u vlasništvu Irene Brin, gdje je sljedeće godine predstavio svoje prve apstraktne radove. Brin i njen suprug Gaspero del Corso osnovali su galeriju Obelisco, prvu umjetničku galeriju koja je otvorena u poslijeratnom Rimu, sa samostalnom izložbom *Muffe e Neri* 1952. i prvim *Combustions* 1957. godine. Prvu Burrijevu izložbu sa *Sacchijem* predstavio je pjesnik Emilio Villa u Fondaciji Origine 1952. godine, kao potvrda njegove sve originalnije produkcije.  Izložba *Ferri* održana je u Galleria Blu u Milanu.

Od 1953. godine Burri redovno izlaže svoje radove u Sjedinjenim Američkim Državama, u galeriji Allan Frumkin u Chicagu, Stable galeriji i Martha Jackson Gallery u New Yorku. Iste godine, direktor i kustos f Guggenheim Muzeja James Johnson Sweeney  uključio je Burrija u značajnu izložbu *Mladi evropski slikari: selekcija*, čime se njegov rad fokusira na internacionalnu zajednicu.

Burrijeva prvobitna veza sa Venecijanskim bijenalom označila je prekretnicu 1960. godine, kada mu je Giulio Carlo Argan ponudio prvi samostalni prostor. Godine 1962. Cesare Brandi  predstavio je *Plastiche'' na Marlborough Fine Art u Rimu. Prve antologijske retrospektive održane su otprilike u to vrijeme i u narednoj deceniji, kao samostalne izložbe u Musée National d'Art Moderne u Parizu (1972), ona u Svetom samostanu Franje Asiškog (1975) i velika putujuća izložba koja zaje započela u UCLA galeriji Frederick S. Wight u Los Angelesu, prešla na Marion Koogler McNay Art Institute u San Antoniju (Teksas) i završila 1978. u Muzeju Solomona R. Guggenheima .

Od 1979. godine, *Veliki ciklusi* slika na *Cellotexu* postali su dominantni u cjelokupnoj Burrijevoj kasnijom produkciji, koja je bila zamišljena za velike prostore kao što su katedrale (poput Ciklusa iz 1981. u Firenci pod nazivom *Gli Orti* ) ili napušteni industrijski kompleksi, poput napuštenih brodogradilišta na ostrvu Giudecca u Veneciji, gde je izložio hromatsku seriju *Sestante* . Burri je 1994. godine predstavio ciklus pod nazivom *Burri Atinski poliptih.* *Arhitektura s kaktusom* za izložbu koju je priredio Giuliano Serfafini u Nacionalnoj galeriji (Atina), a zatim u Italijanskom institutu za kulturu u Madridu (1995.).

Posthumna antologijska izložba iz 1996. u Palazzo delle Esposizioni (Rim) uspješno je ponovljena u Lenbachhausu (Minchen) iu Centru za likovnu umjetnost u Briselu . 2015–16. velika retrospektivna izložba *The Trauma of Painting* koju je organizovala Emily Braun u Muzeju Solomona R. Gugenhajma u New Yorku (kasnije u Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf 2016.) privukla je veliku međunarodnu pažnju.

Povodom stogodišnjice rođenja Alberta Burrija, izložba pod nazivom *Burri Lo spazio di materia tra Europa e USA* čiji je kustos Bruno Corà održana je u Città di Castello, u izložbenom prostoru nekadašnjih sušara duhana u kojima se od 2017. godine nalazi slikareva grafička zbirka.

## Umjetničko tržište 
Na londonskoj aukciji  djela iz privatne kolekcije Burri's *Combustione legno* (1957) je prodata za 3,2 miliona 2011. Christie's je 11. februara 2014. postavio dotadašnji Burrijev rekord radom *Combustione Plastica*, prodatim za 4.674.500 funti (procjena između 600.000 i 800.000 funti). Rad (potpisan i datiran na poleđini) od plastike, akrila i izgaranja kreiran je između 1960. i 1961. godine.

Najviša cijena postavljena je 2016. godine u Londonu kada je, tokom večeri koju je Sotheby's posvetio suvremenom *Sacco e Rossou iz 1959.,* umjetničko djelo prodato za preko 9 miliona funti, čime je udvostručen prethodni rekord.

## Počasti 
Umjetnički rad Alberta Burrija inspirisao je mnoge italijanske režisere, među kojima je i Michelangelo Antonioni, koji je crpio inspiraciju iz slikarevog istraživanja materijala za film  Crvena pustinja iz 1964. godine *.* 

Kompozitor Salvatore Sciarrino napisao je omaž u znak sjećanja na Burrijevu smrt 1995. godine, a naručio ga je Festival delle Nazioni Città di Castello.

*Large Cretto* u Gibellini je nekoliko puta funkcionisao kao scenografija za festival *Orestiadi* i kao postavka za nastup umjetnika Giancarla Nerija i Roberta Del Naja ( Massive Attack ) 2015. godine. Balet *Novembarske stepenice* iz 1973. godine, sa Burrijevim scenografijama i kostimima, ponovo je postavio Gugenhajm muzej u New Yorku 2015. godine. Koreograf Virgilio Sieni kreirao je 2016. godine djelo *Quintetti sul Nero*, inspirisano umbrijskim majstorom. Godine 2017. John Densmore ( The Doors ) nastupio je ispred *Grande Nero Cretto* (Large Black Crack) na UCLA, Los Angeles, tokom događaja *Burri Prometheia* .

Također, modni dizajneri su crpili inspiraciju od Burrija, počevši od Roberta Capuccija, sa njegovim odjevnim predmetom iz 1969. *Omaggio a Burri* koji ima asimetrične crte rekreirajući *Cretti* efekte, do Laure Biagiotti za njenu kolekciju za 2017. godinu.

Burri je također kreirao i zvanične postere FIFA Svjetskog prvenstva 1990. godine . Umbria Jazz Festival  koristio je Burrijevu seriju *Sestante* za plakat u 2015. godini, obilježavajući tako stogodišnjicu Burrijevog rođenja.

## Dokumentarni filmovi 
* 1960 Carandente, Giovanni. *Burri*, Rome
* 1974 Simongini, Franco. Brandi, Cesare. ''Alberto Burri: l'avventura della ricerca* (RAI/TV)
* 1976 Quilici, Folco. Brandi, Cesare. *L'Italia vista dal cielo. Umbria* (Esso)
* 1995 Rubini, Rubino. *Burri* (P.P.M., Rome)
* 2011 Gambino*,* Davide. Guarneri, Dario. *Alberto Burri, La vita nell'arte* (Centro sperimentale di Cinematografia sezione documentario Sicilia)
* 2015 Severi, Luca. *Alberto Burri e Piero della Francesca le due rivoluzioni* (Zen Europe/Sky)
* 2015 Noordkamp, Petra. *Il Grande Cretto di Gibellina* (Solomon R. Guggenheim Foundation)
* 2015 Valeri, Stefano*. Alberto Burri Il tempo dell'arte* (Fondazione Palazzo Albizzini Collezione Burri)
* 2016 Moneta, Matteo. *Alberto Burri e la sua città* (3D Produzioni/ Fondazione Palazzo Albizzini Collezione Burri) 
* 2017 Sterparelli, Giuseppe. *VARIAZIONI: a visual polyphony 
a. Brandi 1963. Izvorno je slika za Burrija označavala katarzu kroz akciju, potaknutu njegovom položajem kao ratnog zarobljenika bez suosjećanja s bilo kojimod glavnih antagonista borbe. Ljekarska praksa za njega bi predstavljala ostanak u prošlosti koju je tokdogađaja definitivno prekinuo.

## Bilješke 
## Reference
## Bibliografija 
* 
* Braun, Emily, with Fontanella, Megan, & Stringari, Carol (2015). *Alberto Burri: The Trauma of Painting. New York:* Guggenheim Museum Publications. 
* 
* 
* Carandente, Giovanni (2007). "Burri: Memories of a Friendship 1948–1988", in Palumbo (Piero), *Burri. Una vita.* Milan: Electa. 2007, pp.&nbsp;176–183.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Melandri, Luisa, with Duncan, Michael (2010). *Combustione, Alberto Burri and America*. Los Angeles: Santa Monica Museum of Art. Exhibition catalogue. 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Tolomeo, Maria Grazia, & Christov-Bakargiev, Carolyn (1997). *Burri Retrospektiv 1915–1995*. Milan: Electa. Exhibition catalogue.
* Trucchi, Lorenza (2007). "Nobilis et Humilis" in Palumbo (Piero), *Burri. Una vita*, Electa, Milan, 2007, pp.&nbsp;184–185.
* 
* 

## Vanjski linkovi 
* Fondazione Palazzo Albizzini "Collezione Burri", sa fotografijama radova
* Muzej Solomon R. Gugghenheim New York *Alberto Burri Stranica izložbe Trauma slikarstva* (2015–16) 
* Trailer *Alberto Burri i Piero della Francesca: The Two Revolutions* dokumentarni film Luce Severija (2015.)

Kategorija:Umrli 1995.
Kategorija:Rođeni 1915.
Kategorija:Italijanski slikari
Kategorija:Italijanski umjetnici