Sindrom distalne delecije 22q11.2

**Sindrom distalne delecije 22q11.2** je rijetko genetičko stanje uzrokovano sićušnim dijelom koji nedostaje jednom od 46 tjelesnih hromosoma – hromosoma 22. Sindrom distalne delecije 22q11.2 je ponavljajući genomski poremećaj različit od DiGeorgeovog sindroma (DGS; 188400) i velokardiofacijalnog sindroma (VCFS; 192430).

Prvi objavljeni opis osobe s distalnom delecijom 22q11.2 bio je 1999. Od tada je zabilježeno stotine slučajeva širom svijeta. Čini se da se sindrom distalne delecije 22q11.2 jednako često javlja kod muškaraca i žena. Postoje izvještaji o ljudima na koje nositeljstvo delecije ne utiče i otkrili su ga tek nakon dijagnoze njihovog djeteta. Čini se da distalno brisanje 22q11.2 može biti "tiho" i nepoznato je koliko ljudi može imati tihi oblik ovog sindroma.

## Ispoljavanje 
Svaka distalna delecija 22q11.2 je jedinstvena i svaka osoba može imati različite medicinske i razvojne probleme. Pojavio se niz zajedničkih karakteristika:

* Nekoj će djeci vjerovatno trebati podrška u učenju. Količina podrške potrebne svakom djetetu varira
* Progvor se često odgađa i neka djeca imaju problema s artikulacijom
* Kašnjenje rasta i u maternici i nakon rođenja
* Problemi sa srcem
* Poteškoće u ponašanju poput poteškoća sa koncentracijom i anksioznosti
* Suptilno neobične crte lica. Porodice mogu primijetiti sličnosti između vlastitog djeteta i drugih prilikom delecije
## Uzrok 
Distalna delecija 22q11.2 događa se spontano; nije poznat ekološki uzrok. Genetička ekspresija za ovo je zbog  mutacija *de novo*; oba roditelja obično imaju normalne hromosome. To je nasljedno i osobe pogođene sindromom distalne delecije imaju 50/50 šanse da ga prenesu svojoj djeci.

Distalna delecija  22q11.2 *de novo* uzrokovana je greškom za koju se smatra da se događa kada se formiraju roditeljski gameti. U jednom stadiju formiranja, svi se hromosomi, uključujući dva hromosoma 22, uparuju i zamenjuju segmente. Da bi se precizno uparili, svaki hromosom ‘prepoznaje’ podudarne ili gotovo podudarne sekvence DNK na svom hromozomskom parnjaku. Međutim, u svakom hromosomu postoji mnogo sličnih sekvenci DNK koje se mogu pogrešno preklapati i upariti s pogrešnom sekvencom. Smatra se da kada se razmjena genetičkog materijala, poznata kao ‘krosingover’, dogodi nakon neusklađenosti, ona je nejednaka, izvlači se i izrezuje dužinu hromosoma.

## Istraživanje 
Karakteristike sindroma distalne delecije 22q11.2 vjerovatno će biti rezultat gubitka niza različitih gena pronađenih u ovoj regiji. Većina ljudi ima otprilike 0,4 do 2,1 Mb delcija (400.000 – 2 miliona baza). Iako gen(i) odgovorni za kliničke karakteristike povezane sa sindromom distalne delecije 22q11.2 nisu jasno definirani, predloženo je nekoliko potencijalnih gena kandidata.

Pretpostavlja se da geni CRKL i MAPK1 imaju ulogu u srčanim anomalijama, koje su česte u sindromu distalne delecije 22q11.2. Također se sugerira da je MAPK1 povezan s razvojem placente i stoga nedostatak jedne kopije ovog gena u sindromu distalne delecije 22q11.2 može biti povezan sa tendencijom za prerano rođenje i IUGR.  Pokazalo se da gen MAPK1 kod miševa doprinosi socijalnom ponašanju  i zato može imati ulogu u problemima u ponašanju kod nekih ljudi sa sindromom distalne delecije 22q11.2.

Veće distalne delecije, uključujući SMARCB1 gen, povezane su s povećanim rizikom od malignih rabdoidnih tumora. O veličini rizika od maligniteta povezanog s sindromom distalne delecije 22q11.2 vrlo je malo poznato, ali savjetuje se da ljudi sa delecijom koja uključuje gen SMARCB1 podvrgavaju pažljivom, produženom praćenju ove vrste tumora. Većina osoba sa distalnim delecijama 22q11 nemaju deleciju gena SMARCB1.

## Također pogledajte
* Sindrom delecije 22q11.2

## Reference 
## Vanjski linkovi 
Kategorija:Sindromi
Kategorija:Hromosomske abnormalnosti
Kategorija:Autosomne monosomije i delecije