open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Адамоўскі сельсавет (Валожынскі раён)

**Адамо́ўскі сельсаве́т** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Адамова.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Валожынскага раёну Баранавіцкай вобласьці.

16 ліпеня 1954 году сельсавет скасаваны.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 10

## Літаратура
*  С. 335
*  С. 176

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Валожынскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1954 годзе
Гамільтан (Антарыё)

**Гамільтан** () — англамоўны горад у Канадзе, у правінцыі Антарыё. Славіцца сваім унівэрсытэтам.

У 1949 годзе ў гораде была заснаваная адна зь першых суполак Згуртаваньня беларусаў Канады.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Антарыё
Салямін

**Салямін** () — востраў у Эгейскім моры, найбуйнейшы з Саранэчных астравоў у Грэцыі недалёка ад Атэнаў. Пры Саляміне прайшла адна з самых вядомых бітваў старажытнай гісторыі, у якой грэкі пад камандаю Тэмістокля разьбілі пэрсыдзкі флёт у 480 годзе да н. э.

Салямін таксама вядомы як востраў Аякса — гамэраўскага героя, які ўзначальваў салямінян у Траянскай вайне. Сёньня Салямін злучаецца зь Пірэйскім раёнам паромнай пераправай.

Катэгорыя:Астравы Грэцыі
Конрад I Мазавецкі

**Конрад I Мазавецкі** (, 1187— ) — прадстаўнік дынастыі Пястаў, адзін з польскіх князёў пэрыяду фэадальнай раздробненасьці.

Катэгорыя:Пясты
Катэгорыя:Пахаваныя ў Польшчы
Варашылы (Менская вобласьць)

**Варашы́лы** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Варашылы ўваходзяць у склад Пятрышкаўскага сельсавету. Вёска месьціцца на беразе ракі Поплаў.

## Насельніцтва
* 1999 год — 14 чалавек
* 2010 год — 19 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Пятрышкаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Бітва пад Аўстэрліцам

**Бітва пад Аўстэрліцам** — вырашальная бітва напалеонаўскай арміі супраць арміяў трэцяй антынапалеонаўскай кааліцыі, створанай эўрапейскімі дзяржавамі. Бітва ўвайшла ў гісторыю як «бітва трох імпэратараў», бо супраць арміі імпэратара Напалеона I у гэтай бітве біліся арміі імпэратараў аўстрыйскага Франца II і расейскага Аляксандра I. Гэта адна з найбуйнейшых бітваў напалеонаўскага часу. Яна адбылася 2 сьнежня 1805 году каля маравійскага мястэчка Слаўкаў-у-Брна (цяпер у Чэскай Рэспубліцы).

## Крыніцы

## Літаратура
* *Тарле Е. В.* «Наполеон», 1994 г. С.162-163.
* *Толстой Л. Н.* «Война и мир» (1 и 2 тома книги.)
* Brooks, Richard (editor). *Atlas of World Military History*. Londres: HarperCollins, 2000. 
* Castle, Ian. ''Austerlitz 1805: The Fate of Empires''. Oxford: Osprey Publishing, 2002. 
* Castle, Ian. *Austerlitz - Napoleon and the Eagles of Europe*. Pen & Sword Books, 2005. 
* Chandler, David G. ''The Campaigns of Napoleon'' New York: Simon & Schuster, 1995. 
* Fisher, Todd & Fremont-Barnes, Gregory. ''The Napoleonic Wars: The Rise and Fall of an Empire''. Oxford: Osprey Publishing Ltd., 2004. 
* Goetz, Robert. *1805: Austerlitz: Napoleon and the Destruction of the Third Coalition* (Greenhill Books, 2005). 
* Jorgensen, Christer. *Grandes batallas. Los combates más trascendentes de la Historia*. Editorial Parragon Books, 2007 (versión 2009 en español). 
* Marbot, Jean-Baptiste-Antoine-Marcelin. «The Battle of Austerlitz», *Napoleon: Symbol for an Age, A Brief History with Documents*, ed. Rafe Blaufarb (Nueva York: Bedford/St. Martin's, 2008), 122—123.
* McLynn, Frank. *Napoleon: A Biography.* New York: Arcade Publishing Inc., 1997. 
* Uffindell, Andrew. *Great Generals of the Napoleonic Wars.* Kent: Spellmount Ltd., 2003. 

Катэгорыя:Бітвы Напалеонаўскіх войнаў
Белакорацкі сельсавет

**Белако́рацкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Белакорац.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны Румскі сельсавет у складзе Валожынскага раёну Баранавіцкай вобласьці.

16 ліпеня 1954 году сельсавет перайменаваны ў Белакорацкі.

25 чэрвеня 1976 году сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзеныя Валожынскаму сельсавету.

## Літаратура
*  С. 335, 336
*  С. 114

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Валожынскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1976 годзе
Лёс

**Лёс** — зьбег аб’ектыўных (вонкавых) акалічнасьцяў, на якія суб’ект (чалавек) ня здольны ўплываць.

## Глядзіце таксама
* Фатум
* Фартуна
* Перадвызначанасьць
* Эфэкт матылька
* Карма

## Літаратура
* Лёс // Артыкул з праваслаўнай энцыкляпэдыі
* [Концепция судьбы у древнекитайских философов](http://ec-dejavu.ru/f/Fate_China.htmlА. М. Карапетъянц.) // Понятие судьбы в контексте разных культур. М., 1994, с. 84—91
* М. Б. Пиотровский. Ислам и судьба // Понятие судьбы в контексте разных культур. М., 1994, с. 92—97

Катэгорыя:Магія
Катэгорыя:Рэлігія
Катэгорыя:Філязофскія тэрміны
Катэгорыя:Этыка
Катэгорыя:Анталёгія
Гіравіцкі сельсавет

**Гі́равіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Гіравічы.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Радашкавіцкага раёну Вялейскай вобласьці. 20 студзеня 1960 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Валожынскага раёну.

26 жніўня 1961 году сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзеныя Залескаму сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 — 24

## Літаратура
*  С. 51
*  С. 335, 416
*  С. 185

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Валожынскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1961 годзе
Вендзелева

**Ве́ндзелева** — вёска ў Беларусі, на рацэ Векшычах. Уваходзіць у склад Пятрышкаўскага сельсавету Менскага раёну Менскай вобласьці. Знаходзіцца на аўтамабільнай дарозе .

## Назва

Вінціла, Віндзіла або Вендзіла (Wintila, Windilo, Wendilo) — імя германскага паходжаньня.

## Насельніцтва
* 1909 год — 248 чалавек
* 1999 год — 40 чалавек
* 2010 год — 37 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Пятрышкаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Царква Нараджэньня Божай Маці (Круглае)

**Царква́ Нараджэ́ньня Бо́жай Ма́ці** — колішняя царква ў маёнтку Крашэўскіх Стары Куплін (цяпер на ўскраіне вёскі Круглае), адзіны помнік стылю ампір на Пружаншчыне. Амаль цалкам зруйнаваная за савецкім часам.

## Мінуўшчына
Грэка-каталіцкую царкву пад тытулам Беззаганнага Зачацьця Найсьвяцейшай Панны Марыі ва ўласным маёнтку Стары Куплін збудаваў у 1834 року Ян Крашэўскі. Са скасаваньнем уніі ў 1839 року царква пераасьвечаная ў праваслаўную ў гонар Усьпеньня Багародзіцы. Галоўная захавальніца фондаў пружанскага музэю-палацыку Натальля Пракаповіч, аднак, сьцьвярджае, што перадача царквы праваслаўным адбылася па здушэньні паўстаньня 1863 року. Такім чынам, у 1839—1863 царква магла дзейнічаць як каталіцкая.

Падчас Другой сусьветнай вайны царква пашкоджаная, за савецкім часам зачыненая і амаль цалкам зруйнаваная.

## Архітэктура
Будынак цагляны, простакутны ў пляне. На бакавых сьценах разьмешчаныя 6 паўцыркульных вокнаў. Фасад храму ўпрыгожвае портык на чатырох дарычных калёнах з круглым вакном на франтоне.

Побач з царквой была збудаваная двухярусная званіца (засталіся рэшткі).

Вакол пасаджаныя ліпы і конскія каштаны.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 
*  

Круглае
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1834 годзе
Катэгорыя:Збудаваньні нэаклясыцызму Беларусі
Круглае
Кіршы

**Кіршы́** — вёска ў Беларусі, на рацэ Княгіньцы. Уваходзяць у склад Пятрышкаўскага сельсавету Менскага раёну Менскай вобласьці. Знаходзяцца на аўтамабільнай дарозе  (Заслаўе — Кіршы — Новае Поле), за 15 км ад Менскай кальцавой аўтамабільнай дарогі, за  1,5 км ад Заслаўя.

## Назва

Гірш або Кірш (Giersch, Kiersch) — імя германскага паходжаньня.

## Насельніцтва
* 1909 год — 281 чалавек
* 1999 год — 254 чалавекі
* 2010 год — 354 чалавекі

## Інфраструктура
У вёсцы разьмяшчаецца прыватнае прадпрыемства «ПапераксИндастри».

## Крыніцы

Катэгорыя:Пятрышкаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Крычкі

**Кры́чкі** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці. Крычкі ўваходзяць у склад Пятрышкаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 104 чалавекі
* 2010 год — 122 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Пятрышкаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Лінаўскі піхтарнік

**Ліно́ўскі піхта́рнік** — помнік прыроды рэспубліканскага значэньня (1996 год). Знаходзіцца за 7 км на поўдзень ад чыгуначнай станцыі Аранчыцы Пружанскага раёну, тэрыторыя Ліноўскага лясьніцтва Пружанскага лясгасу. Агульная плошча — 44,03 га.

Піхтарнік выяўлены і дасьледаваны ў 1994—1995 роках. У 1996 року абвешчаны прыродным помнікам. На плошчы 16,7 га выяўлена 18 асобнікаў піхты белай дыямэтрам камлю ад 2 да 33 см, вышынёй ад 1,5 да 22,6 м.

Піхта белая — вельмі рэдкі, рэліктавы эўрапейскі від, занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. На тэрыторыі Беларусі, акрамя Ліноўскага лесу, расьце яшчэ толькі ў адным месцы — на ўсходняй ускраіне Белавескай пушчы. Бліжэйшыя арэалы — Валынь (нязначныя тэрыторыі) і Карпаты.

Ліноўскі піхтарнік быў адным з кандыдатаў на ўдзел у галасаваньні па выбары «Сямі цудаў Беларусі». У 2018 року стаў батанічным помнікам прыроды мясцовага значэньня.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Піхтарнік лінаўскі 
*  

Катэгорыя:Геаграфія Пружанскага раёну
Катэгорыя:Помнікі прыроды рэспубліканскага значэньня Берасьцейскай вобласьці
Катэгорыя:Хвойныя
Недраска

**Не́драска** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці. Недраска ўваходзіць у склад Пятрышкаўскага сельсавету. Вёска месьціцца каля галоўнага каналу Вялейска-Менскай воднай сыстэмы.

## Гісторыя
Згадваецца ў 1703 годзе як вёска Недразк у складзе маёнтку Заслаўе Менскага ваяводзтва ВКЛ.

## Насельніцтва
* 1999 год — 56 чалавек
* 2010 год — 65 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Пятрышкаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
J-pop

**J-pop** (, джэй-поп) — тэрмін, які абазначае сучасную японскую поп-музыку, што сягае каранямі ў заходнюю поп- і рок-музыку. Літара «J» — скарачэньне ад слова «японскі». Тэрмін зьявіўся ў канцы 1980-х гадоў на радыёстанцыі J-WAVE. J-pop можна разглядаць як адзіны музычны жанр, які падразьдзяляецца на мноства розных жанраў, у тым ліку J-rock (японскай рок).

Японскія музычныя крамы звычайна дзеляць музыку на 4 паліцы: J-pop, энка (традыцыйная японская баляда), клясыка і заходняя поп-музыка.

## Гісторыя
Тэрмін J-POP ўпершыню зьявіўся ў 1988 годзе на сустрэчы, якую Хідэо Сайто, адміністрацыйны дырэктар радыёстанцыі J-WAVE, праводзіў з прадстаўнікамі японскіх лэйблаў гукапісу.

## Вядомыя J-pop-групы і музыкі
* AKB48
* Momoiro Clover Z
*

## Галерэя

Файл:Momoiro_Clover_Z_LIVE_1.png|Momoiro Clover Z
Файл:Ax10akb18.jpg|AKB48
Файл:Berryz_Kobo_at_AnimeNEXT_20120609_15.38.42.jpg|Berryz Kobo
Файл:Morning_Musume_-_Platinum_9_Tour_Spring_2009.jpg|Morning Musume


## album
St. Loco

## Глядзіце таксама
* K-pop

## Крыніцы

Катэгорыя:Музычныя жанры
Катэгорыя:Поп-музыка
Катэгорыя:Японская музыка
Чарняўшчына

Назву **Чарняўшчына** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць:
** Чарняўшчына — вёска ў Друеўскім сельсавеце Браслаўскага раёну (СААТА — 2208827251)
** Чарняўшчына — былая вёска ў Друеўскім сельсавеце Браслаўскага раёну (СААТА — 2208830216)
** Чарняўшчына — вёска ў Дрысенскім раёне

* Менская вобласьць:
** Чарняўшчына — вёска ў Менскім раёне

## Глядзіце таксама
* Чарняўка
* Чарняўская
* Чарняўскі
* Чарняўскія
* Чарняўцы
Зарэчанскі сельсавет (Валожынскі раён)

**Зарэ́чанскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Івянец (не ўваходзіў у склад савету). 

## Гісторыя
27 сакавіка 1959 году створаны, шляхам аб’яднаньня Каменскага, Станюшкаўскага (часткова) і Старынкаўскага сельсаветаў, у складзе Івянецкага раёну (з 17 красавіка 1962 году — Валожынскага, з 25 сьнежня 1962 году — Стаўпецкага, з 6 студзеня 1965 году — Валожынскага) раёну Маладэчанскай (з 20 студзеня 1960 году — Менскай) вобласьці. 

1 кастрычніка 1973 году сельсавет перайменаваны ў Івянецкі.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 470
*  С. 335, 336
*  С. 158

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Валожынскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1959 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1973 годзе
Антон Лабуда

**Анто́н Анто́навіч Лабуда́** (9 красавіка 1923, в. Бакуны, цяпер у Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці — 8 красавіка 2011) — беларускі навуковец, доктар фізыка-матэматычных навук, прафэсар. Заслужаны працаўнік адукацыі Рэспублікі Беларусь.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў вёсцы Бакуны Пружанскага павету ў сялянскай сям’і Антона Ўльянавіча і Феадосіі Пракоп’еўны. Па сканчэньні чатырохгадовай вясковай школы паступіў у пружанскую польскую гімназію. Пасьля далучэньня Заходняй Беларусі да БССР скончыў ужо расейскамоўную гімназію.

З 1944 ў Чырвонай Арміі, выведнік. Па вайне працягнуў атрыманьне адукацыі ў пэдагагічнай вучэльні, пасьля сканчэньня якое атрымаў права паступаць у любую вну без уступных іспытаў як мэдаліст і ўдзельнік нямецка-савецкай вайны. Ён абраў фізычны факультэт БДУ (1949—1954). Падчас навучаньня вёў фізычны гурток у менскім Доме піянэраў, каб займець фінансавую самастойнасьць.

У 1959 абараніў дысэртацыю па плязмавай тэматыцы на ступень кандыдата фізыка-матэматычных навук. Ад 1960 працуе дацэнтам катэдры экспэрымэнтальнае фізыкі і фізычнае электронікі БДУ, намесьнік дэкана фізычнага факультэту па навуковай працы. З 1962 — адзін зь вядучых навукоўцаў новаадчыненага радыёфізычнага аддзяленьня факультэту.

У 1976 стаў першым дэканам адчыненага факультэту радыёфізыкі і электронікі. За пяць гадоў працы на гэтай пасадзе арганізаваў падрыхтоўку больш за 500 спэцыялістаў-радыёфізыкаў, вылучыў прафэсара факультэта на пасаду дырэктара НДІ ПФП.

У 1980 ачоліў катэдру радыётэхнікі і фізычнай электронікі. У 1988 абараніў доктарскую дысэртацыю па тэме «Спэктральна-аптычная дыягностыка плазмы для мэтаў мікраэлектронікі». Ад 1992 — прафэсар катэдры фізычнае электронікі.

Памёр 8 красавіка 2011.

## Бібліяграфія
* Исследование импульсного разряда через тонкую металлическую проволочку: автореферат диссертации на соискание ученой степени кандидата физико-математических наук / М-во высш. образования СССР, Белорус. гос. ун-т им. В.И. Ленина, Физ. фак (1959)
* Физическая микроэлектроника: Курс лекций / А.А.Лабуда,Н.Н.Никифоренко (2001)
* Радиоэлектроника: Курс лекций / А.А.Лабуда, Н.Н.Никифоренко (2002)

## Крыніцы і заўвагі

## Вонкавыя спасылкі
* Жыцьцяпіс на бачыне ФРіКТ БДУ

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пружанскім раёне
Катэгорыя:Навучэнцы гімназіі імя Адама Міцкевіча (Пружаны)
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Беларускія фізыкі
Катэгорыя:Дактары фізыка-матэматычных навук
Катэгорыя:Заслужаныя працаўнікі адукацыі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Удзельнікі нямецка-савецкай вайны
Сонечны (Менская вобласьць)

**Со́нечны** — пасёлак у Менскім раёне Менскай вобласьці. Сонечны ўваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавету.

## Гісторыя
Пасёлак быў утвораны 20 кастрычніка 2011 году на тэрыторыі Бараўлянскага сельсавету.

## Крыніцы

Катэгорыя:Бараўлянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Мілан Бараш

**Мілан Бараш** (;  28 кастрычніка 1981 году, Валашксе-Мэзіржычы, Чэхаславаччына) — чэскі футбаліст, які выступаў на пазыцыі нападніка. Былы гулец нацыянальнай зборнай Чэхіі. Добра вядомы сваёй прамым стылем гульні, хуткасьцю й дрыблінгам.

У сэзоне 2008—2009 гадоў Бараш забіў 20 галоў у розыгрышы Турэцкай супэрлігі, што зьяўляецца самым вялікім паказчыкам сярод усіх розыгрышаў турэцкага чэмпіянату. Зьяўляецца ляўрэатам Залатой буцы на чэмпіянаце Эўропы 2004 году, дзе ён забіў 5 галоў. Раней абараняў колеры такіх клюбаў, як «Лівэрпул», «Астан Віла» й «Алімпік» (Ліён).

## Біяграфія
Выступаў за клюбы «Банік» (Острава), «Лівэрпул» і «Астан Віла». У студзені 2008 году на правах арэнды перайшоў у «Портсмут». 26 жніўня 2008 году Бараш падпісаў трохгадовы кантракт з стамбульскім клюбам «Галатасарай».

## Дасягненьні
**«Лівэрпул»**:
* Уладальнік Кубка футбольнай лігі: 2003
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2005

**«Алімпік» Ліён**:
* Чэмпіён Францыі: 2007

**«Портсмут»**:
* Уладальнік Кубка Ангельшчыны: 2008

**«Галатасарай»**:
* Чэмпіён Турэччыны: 2012

**«Млада Болеслаў»**:
* Уладальнік Кубка Чэхіі: 2016

**Чэхія**:
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Эўропы: 2004

## Асабістае жыцьцё
Жанаты на Тэрэзе Франкавай. 1 верасьня 2009 году ў сужанцаў нарадзіўся сын Патрык.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Афіцыйны сайт
* Статыстыка на TFF.org

Катэгорыя:Чэскія футбалісты
Катэгорыя:Чэскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2000 году
Міхал Кадлец

**Міхал Кадлец** (;  13 сьнежня 1984 году, Вышкаў, Чэхаславаччына) — колішні чэскі футбаліст, які выступаў за нацыянальную зборную Чэхіі на пазыцыі абаронцы. Сын футбаліста Міраслава Кадлеца, які станавіўся срэбраным чэмпіёнам Эўра-1996.

## Біяграфія
Выхаванец футбольных школаў «Кайзэрсьляўтэрну» й «Славацка». Прафэсійную кар’еру пачаў у 2001 годзе ў клюбе «Славацка», у складзе якога дэбютаваў у матчы супраць остраўскага «Баніку». У 2005 годзе перайшоў у праскі клюб «Спарта». У складзе клюбу двойчы перамагаў у чэмпіянаце Чэхіі й тройчы станавіўся пераможцам Кубка Чэхіі. У 2008 годзе Міхал перайшоў у нямецкі «Баер-04».

## Дасягненьні
**«Спарта»**:
* Чэмпіён Чэхіі: 2005, 2007
* Уладальнік Кубка Чэхіі: 2006, 2007, 2008

**«Фэнэрбахчэ»**:
* Чэмпіён Турэччыны: 2014
* Уладальнік Супэркубка Турэччыны: 2014

**«Славацка»**:
* Уладальнік Кубка Чэхіі: 2022

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Баер»
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Спарта»

Катэгорыя:Чэскія футбалісты
Алан Дзагоеў

**Алан Дзагоеў** (, ;  17 чэрвеня 1990 году, Бяслан, СССР) — колішні расейскі футбаліст асэтынскага паходжаньня, паўабаронца нацыянальнай зборнай Расеі.

## Кар’ера
### Клюбная
Алан Дзагоеў зь дзяцінства цікавіўся футболам, ён «выходзіў на палянку каля дома й ганяў мяч».

У сярэдзіне лістапада 2007 году Дзагоеў перайшоў у маскоўскі ЦСКА. За ЦСКА дэбютаваў 27 студзеня 2008 году ў рамках розыгрышу Кубка Першага канала ў матчы супраць данецкага «Шахтару», выйшаўшы на замену на 78 хвіліне гульні. 26 красавіка 2008 году дэбютаваў у складзе армейцаў у выязным матчы 7-га тура супраць клюбу «Луч-Энэргія». 11 траўня таго ж году ў сваім першым матчы ў асноўным складзе армейскага клюбу ў хатнім паядынку 10-га тура з «Хімкамі» Алан забіў свой ​​першы гол і аддаў 2 галявыя перадачы. Стаў адным з 16 футбалістаў, каму атрымалася забіць у 17 гадоў у вышэйшай лізе чэмпіянату Расеі. Яму было на той момант 17 гадоў 329 дзён.

### Міжнародная
29 верасьня 2008 году Алан Дзагоеў атрымаў першы выклік у нацыянальную зборную.

## Дасягненьні
**ЦСКА**:
* Чэмпіён Расеі: 2013, 2014, 2016
* Уладальнік Кубка Расеі: 2008, 2009, 2011, 2013
* Уладальнік Супэркубка Расеі: 2009, 2013, 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце ЦСКА
* Профіль на сайце РФПЛ

Катэгорыя:Расейскія футбалісты
Дзераўноўскі сельсавет

Назву **Дзераўно́ўскі (Дзераўня́нскі) [[сельсавет]]** маюць:

* Дзераўноўскі сельсавет (Дзераўнянскі сельсавет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёну Гарадзенскай вобласьці
* Дзераўноўскі сельсавет (Дзераўнянскі сельсавет) — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івянецкага раёну Маладэчанскай вобласьці
* Дзераўноўскі сельсавет (Дзераўнянскі сельсавет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўпецкага раёну Менскай вобласьці
Фазы Месяца

**Фа́зы Ме́сяца** — пэрыядычна зьмяняныя станы асьвятленьня Месяца Сонцам.

## Прырода фазаў
Зьмяненьне фазы Месяца абумоўленая зьменамі ва ўмовах асьвятленьня Сонцам цёмнага шару Месяца падчас яго руху па арбіце. Са зьмяненьнем узаемнага разьмяшчэньня Зямлі, Месяца і Сонца тэрмінатар (мяжа паміж асьветленай і неасьветленай часткамі дыску Месяца) перасоўваецца, што й выклікае зьмяненьне абрысаў бачнай часткі Месяца.

## Зьмяненьні бачнай формы Месяца
Паколькі Месяц — сфэрычнае цела, пры яго частковым асьвятленьні збоку ўзьнікае «серп». Асьветлены бок месяца заўсёды паказвае ў бок Сонца, нават калі яно схаванае за гарызонтам.

Працягласьць тэрмінаў поўнага зьмяненьня фазаў Месяца (так званы сынадычны месяц) нясталая праз эліптычнасьць месяцовай арбіты, і вар’іруецца ад 29,25 да 29,83 зямнога сонечнага дню. Сярэдні сынадычны месяц складае  ().

У фазах Месяца, блізкіх да ветаху (у пачатку першае чвэрці і ў канцы апошняе чвэрці), падчас вельмі вузкага сярпа, неасьветленая частка ўтварае так званае папялістае сьвятло Месяца — бачнае сьвячэньне неасьветленай простым сонечным сьвятлом паверхні характэрнага папялістага колеру.

**Сыстэма Зямля-Месяц-Сонца**

Месяц па сваім шляху вакол Зямлі асьвятляецца Сонцам, ён сам ня сьвеціцца.
**Пасьлядоўнае зьмяненьне бачнага Месяца на небе**

Месяц праходзіць наступныя фазы асьвятленьня:

# Ветах (ці *вятох*) — стан, калі Месяц ня бачны; першая квадра.
# Раньні маладзік — першае зьяўленьне Месяца на небе пасьля ветаху ў выглядзе вузкага сярпа.
# Маладзік — стан, калі асьветленая «правая» палова Месяца; другая квадра.
# Позьні маладзік — пераходны стан паміж маладзіком і поўняй, большая частка Месяца асьветленая.
# Поўня (ці *поўнік*, *падпоўня*) — стан, калі асьветлены ўвесь Месяц цалкам; трэцяя квадра.
# Раньні сход — пераходны стан паміж поўняй і сходам, асьветленая частка Месяца пачынае зьмяншацца.
# Сход (ці схадок) — стан, калі асьветленая «левая» палова месяца
# Позьні сход — стан перад ветахам у выглядзе вузкага сярпа.

Заўвага: «правая» і «левая» паловы мае сэнс вылучаць толькі ў паўночным паўшар’і, бо зблізу экватару Месяц бачны у «ляжачым» стане, а для паўднёвага паўшар’я наагул усё будзе наадварот: пры маладзіку будзе асьветленая «левая» палова, а падчас сходу — «правая».

## Дадатковыя зьвесткі
У сьнежні 2009 году шэраг СМІ паведаміў, што група аналітыкаў інвэстыцыйнага банку «Macquarie Securities» (Аўстралія) на аснове ўласнага дасьледаваньня прыйшла да выснове аб уплыве месяцовых фазаў на дынаміку індэксаў сусьветных фінансавых рынкаў.

Таксама прадстаўнікі брытанскай паліцыі заявілі аб сувязі месяцовых фазаў з узроўнем гвалту.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сеціўны месяцовы каляндар
* Разьлік фазаў Месяца на iPhone/iPod/iPad

Катэгорыя:Месяц
Катэгорыя:Астранамічныя зьявы
Чэмпіянат Эўропы па футболе 2012 году (склады)

У гэтым артыкуле знаходзяцца склады, заяўленыя на Чэмпіянат Эўропы па футболе 2012 году фэдэрацыямі адпаведных краін. Звычайна ў нацыянальных камандах розная колькасьць гульцоў. На афіцыйныя спаборніцтвы гэтая колькасьць абмяжоўваецца. Апошні тэрмін падачы заявак быў 17 траўня 2012 году. Калі нейкі з заяўленых гульцоў атрымліваў траўму, яго можна было замяніць не пазьней, чым за 24 гадзіны да першага матчу зборнай. Колерам, вылучаны гулец, які зьяўляецца капітанам каманды.

## Група A

### 
Галоўны трэнэр: Францішак Смуда

### 
Галоўны трэнэр: Фэрнанда Сантуш

### 
Галоўны трэнэр: Дык Адвакаат

### 
Галоўны трэнэр: Міхал Білек

## Група B

### 
Галоўны трэнэр: Бэрт ван Марвэйк

### 
Галоўны трэнэр: Мортэн Ольсэн

### 
Галоўны трэнэр: Ёахім Лёў

### 
Галоўны трэнэр: Паўлу Бэнту

## Група C

### 
Галоўны трэнэр: Вісэнтэ дэль Боске

### 
Галоўны трэнэр: Чэзарэ Прандэльлі

### 
Галоўны трэнэр: Джаваньні Трапатоні

### 
Галоўны трэнэр: Славен Біліч

## Група D

### 
Галоўны трэнэр: Алег Блахін

### 
Галоўны трэнэр: Эрык Гамрэн

### 
Галоўны трэнэр: Рой Годжсан

### 
Галоўны трэнэр: Ляран Блян

## Факты
* Самым маладым гульцом чэмпіянату зьяўляецца нідэрляндзкі абаронца Етра Вілемс, які нарадзіўся 30 сакавіка 1994 году.
* Самым узроставым гульцом чэмпіянату зьяўляецца грэцкі брамнік Костас Халькіяс, які нарадзіўся 30 траўня 1974 году.
* Самым узроставым палявым гульцом чэмпіянату зьяўляецца грэцкі нападнік Нікас Лібэропуляс, які нарадзіўся 4 жніўня 1975 году.
* Ірляндзкі нападнік Робі Кін і швэдзкі паўабаронца Крыстыян Вільгэльмсан — адзіныя гульцы на турніры, якія граюць не ў эўрапейскіх чэмпіянатах. Яны прадстаўляюць амэрыканскі «Лос-Анджэлес Гэлаксі» й саудаўскі «Аль-Гіляль» адпаведна.
* Зборная Ангельшчыны ёсьць адзінай зборнай, якая ўкамплектаваная прадстаўнікамі толькі свайго чэмпіянату, а зборная Ірляндыі ня мае ў складзе ніводнага прадстаўніка чэмпіянату Ірляндыі.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт Эўра-2012

Склады
Сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Шацілавіцкага раёну

У Шацілавіцкім раёне знаходзяцца 46 аб’ектаў, якія ўключаныя ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь, зь іх: 16 — помнікі археалёгіі, 3 — помнікі архітэктуры, 26 — помнікі гісторыі, 1 — помнік мастацтва.

## Помнікі археалёгіі

|}

## Помнікі архітэктуры

|}

## Помнікі гісторыі

|}

## Помнік мастацтва

|}

## Колішнія каштоўнасьці
2 жніўня 2016 году зь сьпісу каштоўнасьцяў быў выключаны:

|}

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Шацілаўшчына
Гісторыка-культурныя каштоўнасьці
Сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Чачэрскага раёну

У Чачэрскім раёне знаходзяцца 33 аб’екты, якія ўключаныя ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь, зь іх: 20 — помнікі археалёгіі, 10 — помнікі архітэктуры, 3 — помнікі гісторыі.

## Помнікі археалёгіі

|}

## Помнікі архітэктуры

|}

## Помнікі гісторыі

|}

## Вонкавыя спасылкі

Чачэршчына
Гісторыка-культурныя каштоўнасьці
Сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Хвойніцкага раёну

У Хвойніцкім раёне знаходзяцца 17 аб’ектаў, якія ўключаныя ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь, зь іх: 13 — помнікі археалёгіі, 3 — помнікі архітэктуры, 1 — помнік гісторыі.

## Помнікі археалёгіі

|}

## Помнікі архітэктуры

|}

## Помнік гісторыі

|}

Хвойніччына
Гісторыка-культурныя каштоўнасьці
Уладзімер Скарынкін

**Уладзімер Максімавіч Скарынкін** (, Віцебск) — беларускі паэт і перакладчык.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Максіма Ільліча (у 1945 загінуў на фронце) і Афанасіі Іванаўны. У 1943—1945 разам з маці быў вывезены ў працоўныя лягеры ў г. Лібава, затым у Бромберг. У 1946—1956 вучыўся ў сярэдняй школе № 2 г п. Гарадок Віцебскай вобласьці. У 1956—1960 слухач Рыскага вышэйшага інжынэрна-авіяцыйнага вучылішча. У 1960—1961 студэнт Рыскага інстытуту інжынэраў грамадзянскай авіяцыі, пасьля сканчэньня якога працаваў інжынэрам па спэцабсталяваньні самалётаў Менскай авіяцыйна-тэхнічнай базы (1961—1970), начальнікам аварыйна-выратавальнай службы Беларускага ўпраўленьня грамадзянскай авіяцыі (1970—1982). У 1982—1987 — намесьнік дырэктара Бюро прапаганды мастацкай літаратуры Саюза пісьменьнікаў Беларусі. З сакавіка 1987 на творай рабоце. З 1992 у апараце Саюза пісьменьніаў Беларусі.

Жыве ў Менску.

## Творчасьць
Дэбютаваў вершам «Першы яблык» у газэце «Піянер Беларусі» (1955). Першы зборнік вершаў «Буслы над аэрадромам» (1969). Аўтар вянка санэтаў «Вачэй тваіх паляны» (1980), паэм «Дарога ў неба» (1970), «Насустрач веку» (1971), «Сьляпы дождж» (1974), «Высокае сонца» (1976), «Узьнясеньне» (1983), «Астральны знак Скарыны» (1986). Асноўныя тэмы яго твораў — маленства, апаленае вайной, любоў да роднай зямлі, яе гісторыі, роздум над складанымі праблемамі сучаснасьці, пытаньні духоўнасьці. Творы У. Скарынкіна перакладаліся на расейскую і ўкраінскую мовы.

Піша для дзяцей (кнігі вершаў, скорагаворак і казак «Канікулярная ангіна», 1991; «Падарожжа ў Крайшарад», 1997; фантастычна-прыгодніцкія апавяданьні «У карэце па белым сьвеце», 2000).

На беларускую мову пераклаў зборнікі вершаў М. Рубцова «Рускі агеньчык» (1986), М. Вінграноўскага «Украінскі прэлюд» (1999), паэму Дантэ «Боская камэдыя» (1997), паэмы Дж. Байрана, «Дон Жуан» і «Прароцтва Дантэ» (2004).

## Прэміі і ўзнагароды
* Нацыянальная прэмія Італіі (1998);
* Дзяржаўная прэмія Беларусі імя Я. Купалы (2000);
* Прэмія міжнароднага таварыства «Дантэ» (2001).

## Бібліяграфія
* Гукавы бар’ер. Мн., 1972;
* Дазвольце ўзлёт. Мн., 1975;
* Чацвёрты разварот. Мн. 1979;
* Вугал атакі. Мн., 1983;
* Пасадачныя агні. Мн., 1985;
* Выратавапьны плыт. Мн., 1988;
* Размова на парозе. Мн., 1991;
* Лосвіда. Мн., 1993;
* Апошняе слова. Мн., 1994.
### Пераклады
* 

## Крыніцы

## Літаратура
* Скарынкін Уладзімір // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 358—359. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Саламевіч І. Скарынкін // БЭ ў 18 т. Т. 14. Мн., 2002. — С. 449.

## Вонкавыя спасылкі
* Уладзімер Скарынкін на сайце Прыдзвінскі край
* Боская камэдыі ў пер. У. Скарынкіна (фрагмэнт)
* Франчэска Пэтрарка ў пер. У. Скарынкіна

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Віцебску
Катэгорыя:Беларускія паэты і паэткі
Катэгорыя:Беларускія перакладчыкі
Мікола Ракітны

**Мікола Ракітны** (сапр. — **Новікаў Мікалай Ісакавіч**; , в. Петрыцкае, Брагінскі раён, Гомельская вобласьць) — беларускі празаік.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў пачатковую сямігодку. У 1935—1938 вучыўся ў Віцебскім мастацкім вучылішчы, пасьля заканчэньня якой быў слухачом мастацтвазнаўчага аддзяленьня Акадэміі мастацтваў, правучыўся два гады. У 1939—1946 у Чырвонай арміі. У час нямецка-савецкай вайны ўдзельнічаў у баях на Цэнтральным і Паўднёва-Заходнім франтах. Быў паранены. У 1943 накіраваны ў ваеннае вучылішча. Пасьля дэмабілізацыі працаваў мастаком і літработнікам газэты «Звязда» (1946—1949), рэдактарам аддзела нарыса (1949—1967), аддзела літаратуры і мастацтва (1967—1980) часопіса «Беларусь».

Узнагароджаны мэдалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.

## Творчасьць
Першае апавяданьне «Выпадак у атрадзе» надрукаваў у 1944 на расейскай мове ў армейскай газэце «За Отчизну», другое апавяданьне «Пярэваратні» — у газэце «Красный воин». З 1947 піша на беларускай мове. Яго апавяданьні, нарысы, фэльетоны рэгулярна зьяўляюцца ў рэспубліканскім друку (часопісы «Беларусь», «Вожык», «Полымя», «Работніца і сялянка» і інш.).

Аўтар зборнікаў апавяданьняў «Раньняй вясною» (1952), «Вячэрнія зоры» (1956), «Селькоры» (1958), «Пад адным дахам» (апавяданьні і нарысы, 1961), «Была вясна...» (1964), «Сярод людзей сваіх» (1967), «Вясковыя навэлы» (1969), «Выбранае» (1972), «Засмужаная далеч» (1979), «У буйным сьвеце лотаці» (1989). У 1980 г. выйшлі Выбраныя творы ў 2 тамах.

Нязьменным аб'ектам увагі аўтара зьяўляюцца сьціплыя вясковыя людзі.

## Літаратура
* Ракітны Мікола // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 136. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Ракітны Мікола / 

## Вонкавыя спасылкі
* Мікола Ракітны на Беларускай Палічцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Брагінскім раёне
Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Удзельнікі нямецка-савецкай вайны
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Вярхоўнага Савету БССР
Полымя (часопіс)

«**По́лымя**» — літаратурна-мастацкі і грамадзка-палітычны часопіс. Выдаецца з 20 сьнежня 1922 году ў Менску штомесяц на беларускай мове. Старэйшае беларускае літаратурна-мастацкае выданьне. Падпісны індэкс выданьня на «Белпошце» — 74985.

## Гісторыя
Першыя дзесяць гадоў (да 1932) часопісам кіравала рэдакцыйная калегія, у яе ўваходзілі Зьмітрок Бядуля, Цішка Гартны, Міхась Зарэцкі, Усевалад Ігнатоўскі, Янка Купала, Якуб Колас, В. Нодэль, А. Сянкевіч, Міхась Чарот і інш. У 1932—1941 гадах выходзіў пад назвай «Полымя рэвалюцыі». У гады Вялікай айчыннай вайны не выходзіў. Адноўлены ў студзені 1945 году па распараджэньні Савета Міністраў Беларускай ССР.

На старонках часопіса былі ўпершыню апублікаваныя раманы «Людзі на балоце» Івана Мележа, «Птушкі і гнёзды» Янкі Брыля, «Сэрца на далоні» Івана Шамякіна і многія іншыя творы.

## Сучаснасьць
Уваходзіць у склад рэдакцыйна-выдавецкай установы "Выдавецкі дом «Звязда».
 
У часопісе друкуюцца творы беларускіх пісьменьнікаў, пераклады твораў клясыкаў сусьветнай літаратуры і сучасных пісьменьнікаў замежных краінаў, артыкулы па пытаньнях беларускай культуры і мастацтва, гісторыі, краязнаўства, эканомікі, грамадзка-палітычнага і сацыяльнага жыцьця Беларусі, рэцэнзіі.

## Галоўныя рэдактары
* Платон Галавач (1932—1933)
* Міхась Лынькоў (1933—1941)
* Пятрусь Броўка (1945—1948)
* Максім Танк (1948—1967)
* Павал Кавалёў (1967—1972)
* Кастусь Кірэенка (1972—1986)
* Сяргей Законьнікаў (1986—2002)
* Мікола Мятліцкі (2002—2014)
* Алесь Бадак (2014—2016)
* Алена Мальчэўская (2016—2021)
* Віктар Шніп (зь ліпеня 2021)

## Вокладка
Першую вокладку часопіса намаляваў мастак Міхась Філіповіч.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт «Полымя»
* Беларуская Палічка // Архіў часопіса «Полымя»
* Архіў часопіса «Полымя». ў Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі.
* Архіў часопіса «Полымя» ў Беларускай Інтэрнэт-Бібліятэкі Камунікат

Катэгорыя:Беларускія часопісы
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1922 годзе
Катэгорыя:Часопісы на беларускай мове
Катэгорыя:Беларускія літаратурныя часопісы
Даніель Агер

**Даніе́ль Мю́нтэ А́гер** (;  12 сьнежня 1984 году, Відаўрэ, Данія) — дацкі футбаліст, які выступаў за нацыянальную зборную Данію на пазыцыі абаронцы. Агер зьяўляўся капітанам зборнай сваёй краіны. Вядомы дзякуючы выступам за ангельскі «Лівэрпул».

## Кар’ера
### «Брэнбю»
Агер быў названы самым пэрспэктыўным гульцом Даніі на працягу двух гадоў запар, у 2004 і 2005 гадох. Даніель далучыўся да «Брэнбю» ў 2004 годзе й дэбютаваў за свой новы клюб 25 ліпеня 2004 году ў матчы чэмпіянату супраць «Одэнсэ». Атрымаў свой ​​шанец раней, чым чакалася, таму што дасьведчаны абаронца «Брэнбю» Андрэас Якабсан быў прададзены «Саўтгэмптану». Агер быў названы найлепшым гульцом «Брэнбю» ў трох гульнях запар, неўзабаве пасьля свайго дэбюту, ён замацаваўся ў першай камандзе ў 19-гадовым узросьце.

### «Лівэрпул»
Агер прагрэсаваў з тых часоў, і ня стаў сюрпрызам ягоны пераход у «Лівэрпул» пасьля 49 гульняў у складзе «Брэнбю». Агер хутка прыстасаваўся да гульні «Лівэрпулу», і ўжо ў хуткім часе Самі Хююпія саступіў яму месца ў асноўным складзе.

## Дасягненьні
**«Брэнбю»**:
* Чэмпіён Даніі: 2005
* Уладальнік Кубка Даніі: 2005

**«Лівэрпул»**:
* Уладальнік Супэркубка Ангельшчыны: 2006
* Уладальнік Кубка лігі Ангельшчыны: 2012

## Асабістае жыцьцё
Малодшы стрыечны брат Даніеля Мікалай Агер таксама быў футбалістам. У траўні 2010 году, Агер абраўся шлюбам са сваёй сяброўкай Сафі Нэльсан. Пара правяла вясельле ў Капэнгагене. Яны маюць двух сыноў, якіх клічуць Джэймі і Мэзан. Агер са сваім дзядзькам трымае паб у Даніі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на сайце «Лівэрпулу»

Катэгорыя:Дацкія футбалісты
Нікляс Бэнтнэр

**Ні́кляс Бэ́нтнэр** (;  16 студзеня 1988 году, Капэнгаген, Данія) — былы дацкі футбаліст, нападнік. Мае на сваім рахунку матчы ў складзе нацыянальнай зборнай Даніі. Ягонай пераважнай пазыцыяй было месца цэнтарфорварду, але ён таксама мог згуляць на правым краі нападу, а таксама валодаў магутным ударам галавы.

## Дасягненьні
**«Ювэнтус»**:
* Чэмпіён Італіі: 2013

**«Вольфсбург»**:
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2015
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2015

**«Русэнборг»**:
* Чэмпіён Нарвэгіі: 2017, 2018
* Уладальнік Кубка Нарвэгіі: 2018
* Уладальнік Супэркубка Нарвэгіі: 2017, 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на сайце «Арсэналу»
* Профіль на сайце «Сандэрлэнду»

Катэгорыя:Дацкія футбалісты
Старынкаўскі сельсавет

Назву **Стары́нкаўскі [[сельсавет]]** маюць:

* Старынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёну Віцебскай вобласьці
* Старынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Прапойскага раёну Магілёўскай вобласьці
* Старынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івянецкага раёну Маладэчанскай вобласьці
* Старынкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Койданаўскага раёну Менскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Старынскі сельсавет
Аляксей Рубцоў

**Аляксей Барысавіч Рубцоў** (, Менск — , Берасьце) — крытык, літаратуразнаўца, выкладчык катэдры расейскай і замежнай літаратуры Берасьцейскага пэдінстытута. Кандыдат філялягічных навук (1954), дацэнт (1960).

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і службоўцаў. Скончыў сярэднюю школу ў Менску. Удзельнік нямецка-савецкай вайны. Скончыў філялягічнае аддзяленьне БДУ (1949). Выкладаў у Бабруйскім настаўніцкім інстытуце (1949—1954). З 1954 — выкладчык, загадчык катэдры расейскае літаратуры Берасьцейскага пэдінстытуту.

Тэмай сваёй кандыдацкай дысэртацыі ён абраў творчасьць беларускага пісьменьніка Кандрата Крапівы: «Драматургия Кондрата Крапивы» (1952).

У друку пачаў выступаць з 1949. Дасьледаваў расейскую драматургію канцы XIX — пач. XX стагодзьдзя. Аўтар кніг «Из истории русской драматургии конца XIX — начала XX века» (ч. 1 — 1960, ч. 2 — 1962), «Драматургия Александра Блока» (1968), у якіх прасочваецца станаўленьне й разьвіцьцё драматургічных талентаў расейскіх пісьменьнікаў на пераломе стагодзьдзяў. Быў актыўным сябрам Берасьцейскага літаратурнага аб’яднаньня.

Пахаваны на Трышынскіх могілках у Берасьці. На магіле ўстаноўлены бюст.

## Крыніцы

## Літаратура
* Рубцоў Аляксей // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 159. — 480 с ISBN 5-85700-168-4

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Памерлі ў Берасьці
Катэгорыя:Удзельнікі нямецка-савецкай вайны
Катэгорыя:Беларускія літаратуразнаўцы
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Кандыдаты філялягічных навук
Катэгорыя:Выкладчыкі Берасьцейскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Старадароскага раёну

У Старадароскім раёне знаходзяцца 13 аб’ектаў, якія ўключаныя ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь, зь іх: 11 — помнікі археалёгіі, 2 — помнікі гісторыі.

## Помнікі археалёгіі

|}

## Помнікі гісторыі

|}

Старадарожчына
Гісторыка-культурныя каштоўнасьці
Сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Смалявіцкага раёну

У Смалявіцкім раёне знаходзяцца 8 аб’ектаў, якія ўключаныя ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь, зь іх: 7 — помнікі археалёгіі, 3 — помнікі архітэктуры, 14 — помнікі гісторыі.

## Помнікі археалёгіі

|}

## Помнікі архітэктуры

|}

## Помнікі гісторыі

|}

## Вонкавыя спасылкі

Смалявіччына
Гісторыка-культурныя каштоўнасьці
Уладзіслаў Трамбіцкі

**Уладзісла́ў Трамбі́цкі** гербу «Сьлепаўрон» (; 1806, Лінова — 1861, Варшава) — польскі бібліёграф і бібліяфіл, шляхціч Гарадзенскай губэрні.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сямейным маёнтку ў Лінове, набытым ягоным бацькам Вінцэнтам ад генэрала Пятра Румянцава. Па сьмерці бацькі Лінова перайшло да ягонага сына Багуслава, а Ўладзіслаў пасяліўся ў Мікіцічах.

Сабраў вялізную бібліятэку зь некалькіх тысячаў тамоў, у асноўным польскай і францускай літаратуры. Меў таксама кнігі і рукапісы са збораў Міхаіла Баброўскага, набытыя ў 1847, сярод якіх між іншага Кіеўскі псалтыр і частка Супрасьлеўскага рукапісу. Зь цягам часу кнігазбор перастаў зьмяшчацца ва ўласнай хаце Ўладзіслава Трамбіцкага, і ён перавёз бібліятэку ў Лінова да свайго брата. Па сьмерці Ўладзіслава ягоная бібліятэка амаль цалкам была прададзеная Замойскім і апынулася ў Варшаве (у 1944 загінула ў часе пажару). Рэшткі кнігазбору былі вывезеныя немцамі пасьля акупацыі Пружаншчыны ў Першую сусьветную вайну.

## Галоўныя працы
* «Uwagi nad dzielem Wójdckiego», «Teatr starożytny w Polsce» (у «Варшаўскай бібліятэцы» за 1841)
* «Zbiór wiadomości о życiu i pismach Lukasza Górnickiego» (там жа, 1843)
* «Uwagi nad wydaniem Pamiętników Janczara Polaka» (там жа, 1845)
* «Пасольства Льва Сапегі ў годзе 1600 у Маскву, паводле дыярыюшу Гальяша Пельгрымоўскага, сакратара пасольства, з рукапісу, выпадкова знойдзенага Ўладзіславам Трамбіцкім, апісанае» (; Горадня, 1846)

У рукапісах засталіся ягонае сачыненьне «О teatrze w Polsce», а таксама багатыя матэрыялы для польскае бібліяграфіі.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Genealogia potomków Sejmu Wielkiego

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1806 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пружанскім раёне
Уладзіслаў
Катэгорыя:Польскія бібліёграфы
Катэгорыя:Польскія бібліяфілы
Катэгорыя:Польская шляхта
Катэгорыя:Памерлі ў 1861 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Варшаве
Рыкарда Манталіва

**Рыкарда Манталіва** (;  18 студзеня 1985 году, Караваджа, Італія) — італьянскі футбаліст. Мае на сваім рахунку выступы за нацыянальную зборную Італіі.

## Біяграфія
### «Аталянта»
Ягоная кар’ера пачалася ў клюбе «Аталянта». У сэзоне 2003—2004 гадоў ва ўзросьце 18 гадоў ён дэбютаваў за клюб. Першы сэзон для Рыкарда апынуўся ўдалым, ён правёў 41 матч і забіў 4 галы, а ягоны клюб «Аталянта» выйшла ў Сэрыю А. У свой дэбютны сэзон у Сэрыі А Манталіва згуляў 32 матчы й забіў 3 галы, але гэта не дапамагло ягонаму клюбу пазьбегнуць вылету ў Сэрыю Б. Улетку 2005 году ён перайшоў у склад «Фіярэнтыны».

### «Фіярэнтына»
Нягледзячы на добрую гульню, паказаную за «Аталянту», свой першы сэзон за «Фіярэнтыну» ён правёў на лаўцы запасных. Але неўзабаве Рыкарда стаў сапраўдным лідэрам каманды й адным з ключавых гульцоў. У 2007 годзе Рыкарда атрымаў прыз найлепшага маладога гульца Сэрыі А.

У 2011 годзе Манталіва прыняў рашэньне пакінуць «Фіярэнтыну» з-за жаданьня гуляць у больш пасьпяховым клюбе.

### «Мілян»
18 красавіка 2011 году кіраўніцтва «Міляну» дамовілася аб пераходзе ў каманду паўабаронцы «Фіярэнтыны» й італьянскай зборнай. Хаўбэк падпісаў з «расанэры» дамову да 2016 году, пры гэтым заробак футбаліста будзе складаць 2,5 мільёну эўра ў год.

17 траўня 2012 году кіраўніцтва «Міляна» абвясьціла аб тым што Рыкарда афіцыйна стаў гульцом чырвона-чорных, пагадненьне падпісана на 4 гады.

## Міжнародная кар’ера
Рыкарда быў адным з ключавых гульцоў моладзевай зборнай Італіі. За асноўную зборную Італіі Манталіва дэбютаваў 17 кастрычніка 2007 году ў таварыскім матчы супраць зборнай ПАР.

## Дасягненьні
**«Мілян»**:
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2016

**Італія**:
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Эўропы: 2012

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Фіярэнтыны»

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Катэгорыя:Італьянскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 году
Сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Стаўпецкага раёну

У Стаўпецкім раёне знаходзяцца 22 аб’екты, якія ўключаныя ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь, зь іх: 1 — запаведная мясьціна, 8 — помнікі археалёгіі, 9 — помнікі архітэктуры, 3 — помнікі гісторыі, 1 — помнік мастацтва.

## Запаведная мясьціна

|}

## Помнікі археалёгіі

|}

## Помнікі архітэктуры

|}

## Помнікі гісторыі

|}

## Помнік мастацтва

|}

## Вонкавыя спасылкі

Стаўпеччына
Гісторыка-культурныя каштоўнасьці
Міхась Пашкевіч

**Міхась Пашкевіч** ( 22 лютага 1986 г.) — беларускі палітык і грамадзкі актывіст, член Аб’яднанай грамадзянскай партыі і ўдзельнік кампаніі «Гавары праўду!».

Нарадзіўся ў Расеі, потым пераехаў з бацькамі ў Бярозу Берасьцейскай вобласьці.

У 1999 годзе зрабіўся сябрам Маладога фронту, потым удзельнічаў у кампаніі «Выбірай», прымеркаванай да прэзыдэнцкіх выбараў 2001-га году.

Паступіў на гістарычны факультэт БДУ, адкуль быў адлічаны пасьля прэзыдэнцкіх выбараў 2006-га году.

Ад 2006 году ў моладзевай арганізацыі Аб’яднанай грамадзянскай партыі, узначальваў партыйную моладзевую арганізацыю Маладыя дэмакраты.

З 2010 году актывіст кампаніі Гавары праўду!. Пад час прэзыдэнцкіх выбараў 2010 году быў даверанай асобаю кандыдата Ўладзімера Някляева

Ініцыятар грамадзянскіх кампаніяў у падтрымку ўвядзеньня альтэрнатыўнай грамадзянскай службы.
## Узнагароды й прэміі
* Люблю Беларусь (2010)
## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся 22 лютага
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1986 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Расеі
Катэгорыя:Сябры Аб’яднанай грамадзянскай партыі
Катэгорыя:Сябры Маладога Фронту
Мікіцічы

**Мікі́цічы** — хутар у Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавету. Знаходзіцца за 43 км на паўночны ўсход ад Пружанаў, 40 км ад чыгуначнай станцыі Івацэвічы на лініі Баранавічы — Берасьце. Насельніцтва на 2005 год — 3 жыхары, 3 двары.

## Мінуўшчына
Паводле рэвізіі 1563 року ў Мікіціцкім войтаўстве, уласнасьць Дабучынскага двару Кобрынскай эканоміі.

За расейскім часам — у Мікіціцкай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні, маёнтак Трэмбіцкіх з фальваркамі Балабанаўка і Скопаўка, 1767 дзесяцінаў. На пачатку XX стагодзьдзя ў маёнтку 68 жыхароў.

За міжваеннай Польшчай — калёнія, сьпярша ў аднайменнай гміне, а з 22 студзеня 1926 увайшла ў склад створанае гміны Пружана Пружанскага павету Палескага ваяводзтва.

Зь верасьня 1939 року вёска ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 — у Ружанскім, з 25 сьнежня 1962 — у Пружанскім раёнах Берасьцейскай вобласьці (з 8 студзеня да 19 чэрвеня 1954 — Гарадзенскай вобласьці).

1 сьнежня 2009 году перададзены зь ліквідаванага Ружанскага сельсавету ў склад Ружанскага пасялковага савету, які 29 траўня 2015 году быў ператвораны ў сельсавет.

## Насельніцтва
* 1999 год — 4 жыхары
* 2003 год — 4 гаспадаркі, 4 жыхары
* 2005 год — 3 жыхары, 3 двары

## Транспарт
Аўтамабільная дарога  Клепачы — Варанілавічы — Юндзілы.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Ружанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пружанскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Эдуард Самуйлёнак

**Эдуард Людвікавіч Самуйлёнак** (, Санкт-Пецярбург — , Менск) — беларускі празаік, драматург.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў рабочай сям’і. Вучыўся ў Петраградзкай польскай гімназіі. Юнацкія гады правёў на радзіме бацькі ў вёсцы Бандзелі Дрысенскага раёна, куды маці пасьля мабілізацыі мужа ў Чырвоную Армію (1918) пераехала на сталае жыхарства. Хадзіў пільшчыкам па вёсках, займаўся самаадукацыяй. Уваходзіў у нефармальнае аб’яднаньне ТАВІЗ. Загадваў хатай-чытальняй, быў сакратаром камсамольскай ячэйкі Росіцкага сельсавета. У 1929—1930 служыў у Чырвонай Арміі. Працаваў у рэдакцыях газэт «Чырвоная Полаччына» (1930—1933), «Літаратура і мастацтва» (1934—1939).

У 1934 ён пераехаў у Менск, дзе цалкам заняўся літаратурнай працай. З ініцыятывы Максіма Горкага ў траўні 1935 разам зь Віталем Вольскім, Міколам Хведоровічам і Барысам Мікулічам паехаў у Грузію для абмену творчым вопытам і ўстанаўленьня культурных сувязей паміж братнімі рэспублікамі, вынікам чаго зьявіліся нарысы «Сакрэт Кварцхелія», «Аджарыс — Цхалі», «Радзіма марганца» і першая кніга рамана «Будучыня» (1936—1938). Пахаваны на Вайсковых могілках.

Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сьцяга (1939).

## Творчасьць
Дэбютаваў у газэце «Чырвоная Полаччына» вершам «Партызан» (1928). Першае апавяданьне «Апошні заказ» апублікаваў там жа ў 1929. Выйшлі аповесьць «Тэорыя Каленбрун» (1934), зборнікі апавяданьняў «Пункт апоры» (1935), «Дачка эскадрона» (1937), «Паляўнічае шчасьце» (1950), «Апавяданьні» (1958, 1967), раман «Будучыня» (1938), апавяданьне «Пагібель воўка» (1939), «Апавяданьні і аповесьць» (1977), кнігі Выбраных твораў (1940, 1948), «Выбраных апавяданьняў» (1946), Збор твораў у 2 тамах (1952).

Аўтар п’ес «Сяржант Дроб» (інсцэніроўка аповесьці «Тэорыя Каленбрун», апублікавана і пастаўлена БДТ-3 у 1935), «Пагібель воўка» (паводле аднайменнага рамана, 1939, тады ж пастаўлена ў БДТ-1 і БДТ-2).

Асноўная тэма творчасьці Э. Самуйлёнка — рэвалюцыйныя традыцыі і заканамернасьці іх разьвіцьця ў практыцы сацыялістычнага будаўніцтва. Для твораў аўтара характэрныя элемэнты прыгодніцтва.

## Крыніцы

## Літаратура
* Самуйлёнак Эдуард // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 251—252. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Самуйлёнак Эдуард / 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Эдуард Самуйлёнак на Беларускай Палічцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Санкт-Пецярбургу
Катэгорыя:Памерлі ў Менску
Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Беларускія драматургі
Катэгорыя:Сябры літаратурнага аб’яднаньня ТАВІЗ
Катэгорыя:Пахаваныя на Вайсковых могілках