open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мернік

**Мернік літоўскі** () — ураднік у Вялікім Княстве Літоўскім у 16 — 18 стагодзьдзі, які займаўся вызначэньнем межаў і вымярэньнем зямельных участкаў, зьяўляўся чальцом падкаморскага суду. Пасада мерніка распаўсюдзілася з пачаткам валочнай памеры. Звычайна мернікаў прызначалі з шляхціцаў, аселых у адпаведным ваяводзтве або павеце. Прыладамі працы мернікаў былі шнуры, жэрдкі, мэталічныя ланцугі. Вялікія адлегласьці вымяралі крокам і з дапамогай астралябіяў з дыёптрамі, мэнзульных столікаў.

У 18 стагодзьдзі ўведзен урад генэральнага мерніка літоўскага (у 1726 ім быў гарадзенскі ландвойт К. Сямашка), пазьней — мерніка літоўскага.

Пасьля ўлучэньня беларускіх зямель у склад Расейскай імперыі (канец 18 ст.) мерніцтвам займаліся расейскія землямеры, якія былі дзяржаўнымі службоўцамі. Мернікі да часу скасаваньня Статуту ВКЛ у 1840 выконвалі другарадныя дапаможныя абавязкі.

Мернікамі літоўскімі былі:
* Сымон Вранеўскі (мернік каралеўскі 1631)
* Юзэф Багуфал (1762—1674)
* Тадэвуш Штэйн (1781 — ?)

## Літаратура
* 
* Wolff J. Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego: 1385—1795. — Kraków, 1885.
* Żychliński T. Złota księga szlachty polskiej. T. 1—31. — Poznań, 1879—1908.

Катэгорыя:Ураднікі Вялікага Княства Літоўскага
Унівэрсытаця Клуж

«**Унівэрсытаця**» () — румынскі футбольны клюб з гораду Клуж-Напокі. Заснаваны ў 1919 годзе. Уладальнік Кубка Румыніі (1965).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Клуж-Напока
Авэніда Паўліста

**Авэніда Паўліста** () — важная магістраль горада Сан-Паўлу, буйнога фінансавага цэнтру Бразыліі. Працягласьць 2700 м, шырыня 50 м.

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Сан-Паўлу
Шчытнае

**Шчы́тнае** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Пірэвіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 1 чал. (2010). Знаходзіцца за 23 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (лінія Жлобін — Гомель), за 64 км ад Гомелю.

На поўдні і ўсходзе мяжуе зь лесам.

## Гісторыя
Выяўленыя археолягамі паселішчы позьняга мэзаліту (VI—IV-я стагодзьдзі да н. э., за 3 км на захад ад вёскі), паселішча эпохі нэаліту (IV—III-я тысячагодзьдзі да н. э., за 3 км на захад ад вёскі), паселішчы каменнага веку (за 2,7 км на захад ад вёскі) сьведчаць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў.

Сучасная вёска заснаваная ў 1923 годзе, калі ў выніку парадкаваньня земляў вёскі Скепня быў створаны пасёлак. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны 2 жыхары загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгасу «Скепнянскі» (цэнтар — вёска Скепня).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1959 — 229 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 20 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 9 гаспадарак, 13 жыхароў; 2010 — 1 жыхар

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Пірэвіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Папаратнае

**Па́паратнае** — вёска ў Беларусі. Цэнтар Папаратнянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 897 чал. (2000). Знаходзіцца за 18 км на поўдзень ад места Жлобін, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 104 км ад Гомелю.

Каля вёскі ёсьць паклады суглінкаў. На поўначы мэліярацыйныя каналы.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізіі 1858 году валоданьне князя Л. М. Галіцына. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся школа граматы, хлебазапасная крама, 3 ветракі, кузьня, піцейны дом. У 1909 годзе 1123 дзесяціны зямлі.

У 1920-я гады зь вёскі вылучаны пасёлак Дружны, які ў 1962 годзе далучаны да вёскі Шыхаў. У 1924 годзе зь сяла Папаратнае вылучаны пасёлак Адраджэньне (у 1962 годзе далучаны да вёскі Папаратнае). З 20 жніўня 1924 году цэнтар Папаратнянскага сельсавету Стрэшынскага, з 4 жніўня 1927 году Жлобінскага, з 28 чэрвеня 1939 году Стрэшынскага, з 17 сьнежня 1956 гады Жлобінскага раёнаў Бабруйскага (да 26 ліпеня 1930 году) акругі, з 20 лютага 1938 году Гомельскай вобласьці.

У 1930 годзе арганізаваны калгас «Ударнік», мелася МТС. У часе нямецка-савецкай вайны зь лета 1942 дзейнічала падпольная патрыятычная група (кіраўнік В. З. Фамянок). У лістападзе 1943 акупанты спалілі 238 двароў, забілі 60 жыхароў. У баях каля вёскі ў 1944 годзе загінуў 1051 савецкі салдат (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 126 жыхароў, у памяць пра якія ў 1954 годзе ў вясковым парку ўсталявалі скульптуру салдата. У 1966 годзе да вёскі далучаныя мястэчкі Вішанькі, Дубец, Ляды, Новыя, Савін, Чэчэнеў. Цэнтар калгасу «Іскра». Працуюць швейная і шавецкая майстэрні, малочны завод, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, дзіцячыя ясьлі-сад, амбуляторыя, аддзяленьне сувязі, сталовая, 2 крамы.

У склад Папаратнянскага сельсавету ўваходзілі да 1962 году пасёлкі Адраджэньне, Марс, Новая Паляна, Рэкорд, да 1966 году пасёлкі Вішанькі, вёскі Восева Буда, Дубец, Калінаўск, Лучанск, Ляды, Новыя, Первамайск, Пятрова Паляна, Савін, Чэчэнеў, да 1967 году пасёлкі Работка, Ліпавы (усе ў наш час не існуюць).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 57 двароў, 320 жыхароў; 1897 — 93 двары, 748 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 105 двароў, 781 жыхар; 1925 — 182 двары; 1940 — 240 двароў, 905 жыхароў; 1959 — 281 жыхар (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2000 — 354 гаспадаркі, 897 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Папаратнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Барэц (Жлобінскі раён)

**Барэ́ц** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавету. Насельніцтва 11 чал. (2004). Знаходзіцца за 25 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 85 км ад Гомелю.

Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Стрэшын — Пірэвічы. Пляніроўка складаецца з кароткай шыротнай вуліцы. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя
Заснаваны ў 1920-х гадох перасяленцамі з суседніх вёсак на былых абшарніцкіх землях. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У 1966 годзе да пасёлка далучаны пасёлак Пятрова Паляна. У складзе калгасу «Шлях Леніна» (цэнтар — вёска Касакоўка).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1959 — 64 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 3 гаспадаркі, 11 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Папаратнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Нані

**Луіш Карлуш Алмэйда да Куньня** (;  17 лістапада 1986 году, Прая, Каба-Вэрдэ) — партугальскі футбаліст, паўабаронца казаскага клюбу «Актабе». Былы гулец нацыянальнай зборнай Партугаліі. Чэмпіён Эўропы 2016 году.

## Біяграфія
Нані нарадзіўся ў горадзе Прая, сталіцы Каба-Вэрдэ. У раньнім узросьце эміграваў зь сям’ёй у Партугалію. Нані вырас пад наглядам сваёй цёткі Антоніі Алмэйды ў Амадоры, прыгарадзе Лісабону, дзе ён зь дзяцінства ганяў мяч разам са сваім сябрам Мануэлам Фэрнандышам, які таксама зьяўляецца футбалістам. Акрамя футболу Нані захапляўся капаэйрай (адсюль бярэ пачатак ягоная звычка адзначаць кожны забіты гол акрабатычным скокам празь сябе). Футбольную кар’еру Нані пачаў у моладзевым клюбе «Рэал» з гораду Келуш, затым перайшоў у юнацкі склад «Спортынгу».

## Дасягненьні
**«Спортынг»**:
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2007, 2015, 2019
* Уладальнік Кубка партугальскае лігі: 2019

**«Манчэстэр Юнайтэд»**:
* Чэмпіён Ангельшчыны: 2008, 2009, 2011, 2013
* Уладальнік Кубка футбольнай лігі: 2009, 2010
* Уладальнік Супэркубка Ангельшчыны: 2007, 2008, 2010, 2011
* Пераможца Лігі Чэмпіёнаў: 2008
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2008

**Партугалія**:
* Чэмпіён Эўропы: 2016

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* Профіль на афіцыйным сайце «Манчэстэр Юнайтэд»
* Профіль на афіцыйным сайце «Спортынгу»
* Профіль на ForaDeJogo
* Статыстыка на Soccerbase

Катэгорыя:Партугальскія футбалісты
Мэтрыкант

**Мэтрыкант** — ураднік у канцэлярыі ВКЛ, які займаўся вядзеньнем кніг Літоўскай Мэтрыкі.

## Мэтрыканты канцылярыі вялікай літоўскай
* Юзэф Міклашэвіч (1763)
* Фэлікс Шубэрт (1777)
* Грэгар Качаноўскі (1792)

## Мэтрыканты канцылярыі малой літоўскай
* ?

## Літаратура
* Żychliński T. Złota księga szlachty polskiej. T. 1—31. — Poznań, 1879—1908.

Катэгорыя:Ураднікі Вялікага Княства Літоўскага
Дубовая Града

**Дубо́вая Града́** — пасёлак у Беларусі. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 5 чал. (2004). Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы захад ад места Жлобін, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 77 км ад Гомелю.

На поўначы мэліярацыйныя каналы.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку XX стагодзьдзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Другая назва пасёлку — Лапці, якая ўтварылася ад прозьвішча першых чатырох пасяленцаў — Лапцевых. У 1932 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе нямецка-савецкай вайны ў лістападзе 1943 году акупанты спалілі 23 двары. 16 жыхароў загінулі на франтах. У 1962 годзе да пасёлку быў далучаны пасёлак Рэкорд. У складзе калгасу «Іскра» (цэнтар — вёска Папаратнае).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**:  1925 — 8 двароў; 1940 — 25 двароў, 95 жыхароўў; 1959 — 81 жыхар (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 4 гаспадаркі, 5 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Папаратнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Панямунь (Летува)

**Паняму́нь** () — горад у заходняй Летуве, на мяжы з Калінінградзкай вобласьцю Расеі. Горад разьмяшчаецца на беразе Нёману. Уваходзіць у склад Пагескага самакіраваньня Таўроскага павету, за 8 км ад Пагегаў. Панямунь зьяўляецца самым малым летувіскім горадам па колькасьці насельніцтва. Колькасьць жыхароў складае толькі каля 300 чалавек. Панямунь адносіцца да этнаграфічнага рэгіёну Малая Летува. Гарадзкія правы паселішча атрымала ў 1836 годзе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Летувы
Катэгорыя:Населеныя пункты Таўроскага павету
Эрштэрмай

**Эрштэрма́й** (з 5 жніўня 1968 году — **Адраджэ́ньне**) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавету. Насельніцтва 156 чал. (2004). Знаходзіцца за 20 км на поўдзень ад места Жлобін, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 88 км ад Гомелю.

На поўначы Стрэшынскі канал, злучаны з ракой Стрэшынка (прыток ракі Дняпро).

## Гісторыя
Выяўлены археолягамі курганны магільнік XI стагодзьдзя (36 насыпаў; за 0,8 км на паўночны ўсход ад вёскі) сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў. Сучасная вёска заснаваная ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак на былых абшарніцкіх землях. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У часе нямецка-савецкай вайны з пачатку 1942 году дзейнічала падпольная група (кіраўнік П. Б. Кіраў). Нямецкія карнікі спалілі 40 двароў, забілі 30 жыхароў. У чэрвені 1944 году ў баях за вёску загінулі 315 савецкіх салдатаў (пахаваныя ў брацкай магіле па вул. Завадзкі). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 46 жыхароў, у памяць пра загінулых у 1967 годзе ў цэнтры вёскі ўсталяваная скульптурная кампазыцыя. 29 лістапада 1962 году пасёлак Адраджэньне быў далучаны да вёскі Эрштэрмай, а 5 жніўня 1968 году гэтая вёска атрымала сучаснае найменьне. У складзе калгасу «Іскра» (цэнтар — вёска Папаратнае). Знаходзяцца Стрэшынскі крухмальны ўчастак Краснабярэскага крухмальна-паточнага заводу, фэльчарска-акушэрскі пункт і клюб.

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 17 двароў; 1940 — 80 двароў, 353 жыхары;
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 81 гаспадарка, 156 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Папаратнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Гелін

**Ге́лін** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавету. Насельніцтва 71 чал. (2004). Знаходзіцца за 15 км на поўдзень ад места Жлобін, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 78 км ад Гомля.

На поўдні мэліярацыйныя каналы.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з пачатку XX стагодзьдзя як сяліба ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. У 1930 годзе арганізаваны калгас. У часе нямецка-савецкай вайны ў баях каля вёскі загінулі 488 савецкіх салдатаў і 1 партызан (пахаваны ў брацкай магіле ў калгасным садзе). У лістападзе 1943 годзе — сакавіку 1944 году ў вёсцы разьмяшчаўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 45 жыхароў, у памяць пра іх у 1952 годзе ў цэнтры вёскі ўсталяваная скульптура. У 1962 годзе да вёскі далучаныя пасёлкі Марс, Новая Паляна. У складзе калгасу «Іскра» (цэнтар — вёска Папаратнае).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 47 двароў; 1959 — 304 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 34 гаспадаркі, 71 жыхар

## Вядомыя выхадцы
* Хведар Жычка (1927—2007) — беларускі паэт (нарадзіўся ў далучаным пасёлку Марс)

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Папаратнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Касакоўка

**Касако́ўка** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 358 чал. (2004). Знаходзіцца за 25 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 108 км ад Гомелю.

На поўначы Шыхава-Гелінскі канал, на паўночным захадзе гідралягічны заказьнік «Мох».

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізіі 1858 году ўладаньне князя Л. М. Галіцына. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся 2 ветракі. У выніку пажару 1908 году згарэлі 37 двароў і 32 гумны. У 1909 годзе 1812 дзесяцін зямлі, млын, у Стрэшынскай воласьці. У гэтым жа годзе ў наёмнай хаце адкрытая школа.

У 1932 году арганізаваны калгас. 4 жыхары загінулі за савецка-фінляндзкай вайной 1939-1940 гадоў. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 7 двароў, забілі 16 жыхароў. 111 жыхароў загінулі на фронце. Вызваленая ад акупацыі 29 лістапада 1943. У 1966 годзе да вёскі далучаныя пасёлкі Калінаўск і Луганск. Цэнтар калгасу «Шлях Леніна». Разьмешчаны дзевяцігадовая школа, Дом культуры, бібліятэка, дзіцячыя ясьлі-сад, фэльчарска-акушэрскі пункт, аддзяленьне сувязі, швейная майстэрня, крама.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 27 двароў, 208 жыхароў; 1897 — 75 двароў, 577 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 103 двары, 454 жыхары; 1925 — 170 двароў; 1940 — 193 двары, 530 жыхароў; 1959 — 501 жыхар (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 147 гаспадарак, 358 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Папаратнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Новая Карма

**Но́вая Карма́** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 80 чал. (2004). Знаходзіцца за 20 км на паўднёвы захад ад места Жлобін, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 76 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваная ў другой палове XIX стагодзьдзя сялянамі суседніх вёсак, на землях, набытых імі ў абшарніка. Паводле перапісу 1897 году ў Якімава-Слабадзкой воласьці Рэчыцкага павету Менскай губэрні. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная ніва», працавалі вятрак і кузьня. 3 жыхары загінулі ў савецка-фінскай вайне 1939—1940 гадоў. У часе нямецка-савецкай вайны ў лістападзе 1943 году акупанты спалілі 36 двароў і забілі 10 жыхароў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 58 жыхароў, у памяць пра загінулых у цэнтры вёскі ўсталяваная скульптура салдата. У 1976 годзе да вёскі далучаная вёска Осава Буда, у 1967 годзе ў вёску перасяліліся жыхары пасёлку Работка. У складзе калгасу «Іскра» (цэнтар — вёска Папаратнае).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 12 двароў, 75 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 36 двароў; 1940 — 48 двароў, 253 жыхары; 1959 — 183 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 36 гаспадарак, 80 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Папаратнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Новыя Маркавічы

**Но́выя Ма́ркавічы** — вёска ў Беларусі. Цэнтар Навамаркавіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 403 чал. (2004). Знаходзіцца за 34 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 83 км ад Гомелю.

На поўначы Шыхава-Гелінскі канал.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з канца XIX стагодзьдзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. У 1910 годзе ў наёмнай хаце адкрытая земская школа. Вялікія страты нанесеныя пажарам 2 кастрычніка 1924, калі згарэла 36 будынкаў у 12 дварах.

З канца 1924 году цэнтар Новамаркавіцкага сельсавету Жлобінскага, з 28 чэрвеня 1939 году Стрэшынскага, з 17 сьнежня 1956 году Жлобінскага раёнаў Бабруйскай (да 26 ліпеня 1930 году) акругі, з 20 лютага 1938 году Гомельскай вобласьці. У 1929 годзе арганізаваны калгас «12 гадоў Кастрычніцкай рэвалюцыі», працавалі 2 ветракі, конная крупадрабільня, кузьня. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў верасьні 1941 году і верасьні 1943 году акупанты забілі 18 жыхароў, а ў 1943 годзе спалілі 33 двары. У баях каля вёскі ў 1943—1944 гадох загінулі 279 савецкіх салдат і партызан, у гонар якіх у 1955 году каля будынка выканкама сельсавету ўсталяваная скульптура салдата. 84 жыхары загінулі на фронце. У 1966 годзе да вёскі далучылася вёска Мікулічы. Цэнтар калгасу «Бярэзіна». Працуюць сярэдняя школа (новы цагляны будынак пабудаваны ў 1987 годзе), Дом культуры, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, аптэка, аддзяленьне сувязі, дзіцячы сад, швейная майстэрня, 2 крамы.

У склад Навамаркавіцкага сельсавету ўваходзілі (у наш час ня існыя): да 1962 году сядзіба Каменскай МТС, да 1966 году вёска Мікулічы, да 1967 году мястэчка Вітаў, да 1971 году вёска Белая Ветка, да 1986 году вёска Закараў, да 1987 году вёскі Кавалеўка і Калінаўка.

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 98 двароў; 1940 — 112 двароў, 532 жыхары; 1959 — 399 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 138 гаспадарак, 403 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Навамаркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Глушыца (Навамаркавіцкі сельсавет)

**Глушы́ца** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавету. Насельніцтва 2 чал. (2004). Знаходзіцца за 27 км на паўднёвы ўсход ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Жлобін — Гомель), за 85 км ад Гомелю.

На поўдні возера Глушыцкае. Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Стрэшын — Жлобін. Драўляная сядзіба знаходзіцца каля прасёлкавай дарогі.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых абшарніцкіх землях. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 17 двароў. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Зорка» (цэнтар — вёска Прыбудак).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 5 двароў; 1940 — 20 двароў, 100 жыхароў; 1959 — 16 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 1 гаспадарка, 2 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Навамаркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Жырхаўка

**Жы́рхаўка** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавету. Насельніцтва 67 чал. (2004). Знаходзіцца за 36 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 80 км ад Гомелю.

Каля вёскі знаходзяцца гліняныя паклады. На ўсходзе сетка мэліярацыйных каналаў, злучаных з ракой Бярэзіна (прыток ракі Дняпро).

## Гісторыя
Выяўленае археолягамі паселішча бронзавага веку (ва ўсходняй частцы вёскі) сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. У 1908 годзе ў наёмнай хаце адкрылася школа. У 1909 годзе 2471 дзесяціна зямлі, млын.

У 1931 годзе арганізаваны калгас. 75 жыхароў загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У лютым 1944 году ў вёсцы разьмяшчаўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Бярэзіна» (цэнтар — вёска Новыя Маркавічы).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 41 двор, 285 жыхароў; 1897 — 84 двары, 659 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 104 двары, 803 жыхары; 1925 — вёска - 168 двароў; сяліба - 13 двароў;1959 — 573 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 41 гаспадарка, 67 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Навамаркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Іржы Глінка

**Іржы Глінка** (;  1944, Прага) — нарвэскі музычны пэдагог чэскага паходжаньня.

Скончыў Праскую акадэмію музыкі, вучань Францішка Раўха і Ёзэфа Паленічэка. З 1966 году пачаў канцэртную дзейнасьць, аднак ужо праз тры гады па мэдычных паказаньняў быў вымушаны моцна абмежаваць сваю выканальніцкую актыўнасьць і з тых часоў амаль не выступае і запісваецца даволі рэдка. Разам з гэтым, за сорак гадоў ім былі зробленыя шэраг запісаў камэрнай музыкі Ёзэфа Гайдна, Фэрэнца Ліста, Пятра Чайкоўскага, Леаша Яначакі, Сяргея Пракоф’ева, Эрыка Саці. Аднак з 1970 году асноўнай працай Глінкі стала выкладаньне. З 1972 голу ён жыве і працуе ў Нарвэгіі, у 1982 годзе прыняў нарвэскае грамадзянства. Усе гэтыя гады Глінка выкладае ў Музычнай акадэміі імя Грыга ў Бэргене, дзе сярод яго вучняў быў, у прыватнасці, Лейф Овэ Андснэс.

У 2004 годзе быў узнагароджаны Залатым каралеўскі мэдалём за заслугі — восьмай па значнасьці дзяржаўнай узнагародай Нарвэгіі. У 2007 годзе атрымаў прэмію «Gratias agit» за заслугі ў прадстаўніцтве чэскай культуры за мяжой.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Чэскія піяністы
Катэгорыя:Чэскія акадэмічныя музыкі
Катэгорыя:Музычныя пэдагогі Нарвэгіі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Празе
Францішак Раўх

**Францішак Раўх** (; 4 лютага 1910, Пльзень — 1995) — чэскі піяніст.

## Біяграфія
Сын ўладальніка фартэпіяннай крамы, скончыў адначасова школу камэрцыі ў Пльзені і Праскую кансэрваторыю, дзе сярод яго пэдагогаў быў Вітэзслаў Новак, чыі творы ў далейшым склалі асноўную частку рэпэртуару Раўха. Затым займаўся адкрыцьцём філіі вядомай фабрыкі музычных інструмэнтаў August Förster у горадзе Іржыкаў. Толькі ў 23 годзе пачаў кар’еру прафэсійнага музыкі. Быў вядомы, перш за ўсё, як выканаўца Шапэна, узначальваў чэхаславацкае шапэнаўскае таварыства. За выкананьне твораў Робэрта Шумана быў узнагароджаны Прэміяй Робэрта Шумана (1979). Запісаў каля 60 дыскаў. З 1939 года выкладаў у Праскай кансэрваторыі, сярод яго вучняў, у прыватнасьці, быў Пётар Эбэн.

## Вонкавыя спасылкі
* Eva Manethová. Frantisek Rauch formó una pléyade de extraordinarios intérpretes 
* František Rauch. My Chopin 

Катэгорыя:Нарадзіліся 4 лютага
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1910 годзе
Катэгорыя:Чэскія піяністы
Катэгорыя:Памерлі ў 1995 годзе
Ёзэф Паленічэк

**Ё́зэф Пале́нічэк** (; 19 ліпеня 1914, Траўнік, Босьнія і Герцагавіна — 7 сакавіка 1991, Прага) — чэскі кампазытар і піяніст.

## Біяграфія
Вучыўся з 1927 году ў Празе ў Карэла Гофмайстэра (спачатку прыватна, затым у Праскай кансэрваторыі), пазьней таксама ў Вітэзслава Новака. У 1936—1938 гадах удасканальвае сваё майстэрства ў парыскай Вышэйшай нармальнай школе музыкі ў Альфрэда Корта (фартэпіяна), Альбэра Русэля (кампазыцыя), Дзырана Алексаняна (камэрны ансамбль).

У 1934 годзе заснаваў Трыё імя Сьметаны (з 1945 году Чэскае трыё), нязьменным піяністам і лідэрам якога заставаўся да самай сьмерці. Выступаў таксама дуэтам зь віялянчэлістам Сашам Вечтамавым. Вядомы сваімі інтэрпрэтацыямі твораў Бедржыха Сьметаны, Леоша Яначака, Багуслава Марціну.

Кампазытарская спадчына Паленічэка ўключае тры фартэпіянныя канцэрты, а таксама канцэрты для клярнэта, саксафона, флейты з аркестрам, «Сымфанічныя варыяцыі на ўяўны партрэт Ільлі Эрэнбурга» (1971), камэрную, харавую музыку.

Ляўрэат Дзяржаўнай прэміі ЧССР (1974), Народны артыст Чэхаславаччыны (1979).

## Вонкавыя спасылкі
* Мэмарыяльны сайт

Катэгорыя:Чэскія кампазытары
Катэгорыя:Чэскія піяністы
Катэгорыя:Чэскія акадэмічныя музыкі
Катэгорыя:Народныя артысты Чэхаславаччыны
Карэл Гофмайстэр

**Карэл Гофмайстэр** (; 26 верасьня 1868, Лібліцы — 23 верасьня 1952, Глубока-над-Влтавай) — чэскі піяніст, музыказнаўца і музычны пэдагог.

## Біяграфія
Вучыўся ў Праскай арганнай школе ў Ф. З. Скугерскага, у Праскай кансэрваторыі ў Індржыха Кана фон Альбеэта, вывучаў таксама эстэтыку ў Карлавым унівэрсытэце ў Отакара Гостынскага. З 1891 г. выкладаў у Любляне. У 1899—1902 гадах выступаў у складзе Чэскага трыё. З 1902 г. прафэсар Праскай кансэрваторыі, сярод вучняў Гофмайстэра — Вальтэр Зюскінд, Оскар Моравец, Ёзэф Паленічэк, Вілем Пэтржэлка. У 1926 г. упершыню ўвёў у Праскай кансэрваторыі курс клявэсына. Займаў пасаду рэктара кансэрваторыі ў 1923—1924, 1930—1933, 1935—1936 і 1937—1938 гадах.

У 1907—1919 гадах разам з Карэлам Штэкерам рэдагаваў газэту «Музычны агляд» (). Апублікаваў манаграфію аб Антаніне Дворжаку (1924, некалькі перавыданьняў, ангельскі пераклад 1928), кнігу ўспамінаў аб Вітэзславе Новаку (, 1949), падручнік па фартэпіяна (; 1939).

## Вонкавыя спасылкі
* Libor Kvasnička. 200 let Pražské konzervatoře // Hudební Rozhledy, 2010, № 6. 

Катэгорыя:Чэскія піяністы
Катэгорыя:Музычныя пэдагогі Чэхіі
Катэгорыя:Чэскія акадэмічныя музыкі
Вальтэр Зюскінд

**Ян Вальтэр Зюскінд** (; 1 траўня 1913, Прага — 25 сакавіка 1980, Бэрклі, Каліфорнія) — брытанскі дырыгент чэскага паходжаньня (грамадзянін Вялікабрытаніі з 1946 году).

## Біяграфія
Сын музычнага крытыка і піяністкі, Зюскінд вучыўся ў Праскай кансэрваторыі ў Ёзэфа Сука (кампазыцыя) і Карэла Гофмайстэра (фартэпіяна), а таксама ў Георга Сэла (дырыжыраваньне) у Нямецкай акадэміі музыкі ў Празе. У 1934 годзе Зюскінд дэбютаваў як дырыгент у Нямецкай опэры Прагі. Адначасова з 1933 году ён канцэртаваў як піяніст, асабліва ў складзе Чэскага трыё. Сярэдзінай 1930-х гг. датуецца і кампазытарскі досьвед Зюскінда — у прыватнасьці, чатыры песьні для голасу і струннага квартэту (1935).

У 1939 годзе Зюскінд пасьпеў пакінуць Чэхію за некалькі дзён да гітлераўскай акупацыі і апынуўся ў Лёндане, дзе аднавіў Чэскае трыё і пачаў выступаць зь ім, першапачаткова ў прадстаўніцтве чэхаславацкага ўраду ў выгнаньні. На адным з такіх канцэртаў Зюскінд пазнаёміўся зь віялянчэлісткай Элеанор Ўорэн, на якой у 1943—1953 гг. быў жанаты. У 1943—1945 гадах Зюскінд кіраваў аркестрам аднаго з другасных лёнданскіх опэрных тэатраў. У 1946—1952 гадах ён узначальваў Шатляндзкі нацыянальны аркестар (адначасова нямала выступаючы і запісваючыся з аркестрам Філярмонія). У 1953—1955 гадах Зюскінд працаваў у Аўстраліі, кіруючы сымфанічным аркестрам штату Вікторыя, а затым адправіўся ў Амэрыку, дзе ў 1956—1965 гадах быў музычным кіраўніком Таронцкага сымфанічнага аркестра і Мэндэльсонаўскага хору. Наступным прыкметным ангажэмэнтам Зюскінда стала кіраўніцтва Сэнт-Луіскім сымфанічным аркестрам у 1968—1975 гадах. Нарэшце, у 1978—1979 гадах Зюскінд узначальваў Сымфанічны аркестар Цынцынаці.

Сярод прыкметных запісаў Зюскінда — «Плянэты» Густава Голста і «Так казаў Заратустра» Рыхарда Штраўса з Сэнт-Луіскім аркестрам.

Катэгорыя:Нарадзіліся 1 траўня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1913 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Празе
Катэгорыя:Чэскія акадэмічныя музыкі
Катэгорыя:Брытанскія дырыгенты
Катэгорыя:Брытанскія музыкі
Катэгорыя:Памерлі 25 сакавіка
Катэгорыя:Памерлі ў 1980 годзе
Элеанор Ўорэн

**Элеанор Кэтрын Ўорэн** (; 15 чэрвеня 1919, Лёндан — 25 жніўня 2005, Оўдбі, графства Лэстэршыр) — ангельская віялянчалістка.

## Біяграфія
Вучылася ў Лёнданскай віялянчэльнай школе, у пасьляваенныя гады брала дадатковыя ўрокі ў П’ера Фурнье і Паблё Казальса. Канцэртавала да 1964 году, часта выступаючы з Ангельскім камэрным аркестрам. У 1964 годзе па стане здароўя адмовілася ад выступаў і стала працаваць на радыёстанцыі BBC, дасягнуўшы да 1975 году пасады дырэктара музычнага вяшчаньня. У 1977 годзе пакінула радыё і ўзначаліла катэдру струнных у Каралеўскім Паўночным музычным каледжы ў Манчэстэре. Затым Ўорэн ў 1984—1995 гадах кіравала аддзяленьнем камэрнай музыкі ў Гілдгольскай школе музыкі, а ў 1985—1996 гадах адначасова ў Каралеўскім музычным каледжы.

## Вонкавыя спасылкі
* Нэкралёг у газэце «Independent»

Катэгорыя:Нарадзіліся 15 чэрвеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1919 годзе
Катэгорыя:Брытанскія музыкі
Катэгорыя:Памерлі 25 жніўня
Катэгорыя:Памерлі ў 2005 годзе
Нямецкая акадэмія музыкі ў Празе

**Нямецкая акадэмія музыкі і тэатру ў Празе** () — вышэйшая музычная навучальная ўстанова (кансэрваторыя) у Чэхаславаччыне, якая існавала ў Празе ў 1920—1945 гадах.

Акадэмія фактычна вылучылася са складу Праскай кансэрваторыі ў сувязі з тым, што ў міжваеннай Чэхаславаччыне сфармавалася тэндэнцыя да асобнага функцыянаваньня культурных інстытуцыяў дзьвюх асноўных нацыяў — чэхаў і немцаў. Ля яе вытокаў стаяў першы рэктар Акадэміі Аляксандар фон Цэмлінскі, сярод яго найбліжэйшых памочнікаў першапачаткова былі вучні Арнольда Шэнбэрга Антон Вэбэрн і Генрых Яловец, а таксама Тэадор Файдль і Георг Сэла. Выканаўчым дырэктарам пры Цэмлінскім быў (да выхаду на пэнсію ў 1925 годзе) піяніст і музычны пэдагог Рамэо Фінке (1868—1938). Яго пляменьнік Фідэль Фінке таксама выкладаў у акадэміі з моманту яе стварэньня, а ў 1927 годзе зьмяніў на пасадзе рэктара Цэмлінскага, які зьехаў у Бэрлін.

На чале зь Фінке ў акадэміі сфармавалася асаблівая нямецка-чэская кампазытарская школа. Сярод вучняў Фінке па Нямецкай акадэміі былі, у прыватнасьці, Карл Міхаэль Кома, Карл Марыя Пізаровіц, Вальтэр Зюскінд.

У 1940 годзе ў рамках курсу нацысцкага кіраўніцтва на далейшую германізацыю Прагі і праскага культурнага жыцьця акадэмія была ператворана ў *Вышэйшую школу — Інстытут музыкі* () пры Нямецкім унівэрсытэце ў Празе. З заканчэньнем Другой сусьветнай вайны і якая рушыла фактычнай дэпартацыяй нямецкага насельніцтва Чэхіі згодна з Дэкрэтам Бенеша акадэмія была скасаваная.

## Вядомыя выкладчыкі
* Конрад Анзорге

## Вядомыя студэнты
* Ганс Краса

## Крыніцы

Катэгорыя:Акадэмічная музыка ў Чэхіі
Дзыран Алексанян

**Дзыран Алексанян** (; 1881—1954) — франка—амэрыканскі віялянчэліст і музычны пэдагог армянскага паходжаньня.

## Біяграфія
Навучаўся ў Ляйпцыгу ў Фрыдрыха Груцмахера, юнаком граў у камэрным ансамблі разам зь Ёзэфам Ёахімам, у 17 гадоў выконваў сольную партыю ў «Дон Кіхоце» Рыхарда Штраўса пад кіраваньнем аўтара. 20-гадовым перасяліўся ў Парыж, дзе пазнаёміўся з Паблё Казальсам, на доўгія дзесяцігодзьдзі стаўшы яго найбліжэйшым паплечнікам.

Казальс і Алексанян незалежна адзін ад аднаго прыйшлі, як высьветлілася, да вельмі своеасаблівых аплікатураў і, у сувязі з гэтым, да нечаканых фразіровак. Свае погляды на выканальніцкую тэхніку і музычную эстэтыку яны вырашылі адстойваць разам. У 1921—1937 гадах Алексанян асыстуе Казальсу ў яго парыскай выкладчыцкай дзейнасьці, паклаўшы ў аснову працы свой падручнік «Тэорыя і практыка гульні на віялянчэлі» (; 1922); сярод яго вучняў былі П’ер Фурнье, Эмануэль Фэерман, Льерка Шпілер, Гэрбэрт дэ Кастра. У 1929 годзе выйшла выданьне сюіт Баха пад рэдакцыяй Алексаняна. Разам з тым Алексанян працягвае канцэртаваць — у прыватнасьці, яркай старонкай парыскага музычнага жыцьця стала ў 1936 годзе сумеснае выступленьне Алексаняна і Джорджэ Энэску ў канцэрце Брамса для скрыпкі і віялянчэлі з аркестрам; адначасова Алексанян выканаў перад парыжанамі другую віялянчэльную санату Энэску.

З 1937 году Алексанян жыў у ЗША і выкладаў у кансэрваторыі Пібадзі і Мангэтанскай школе музыкі; сярод яго вучняў быў, у прыватнасьці, Дэйвід Соер.

## Крыніцы

Катэгорыя:Францускія мужчыны-музыкі
Катэгорыя:Музыкі ЗША
Вітэзслаў Новак

**Ві́тэзслаў Но́вак** (, імя пры нараджэнні *Віктар*; 5 сьнежня 1870, Камяніцы над Ліпай — 18 ліпеня 1949, Скуцеч) — чэскі кампазытар, піяніст і музычны пэдагог.

## Біяграфія
Віктар Новак нарадзіўся ў сям’і лекара. Бацька музыканта сьпяваў у хоры, маці грала на піяніна. Пасьля сьмерці бацькі сям’я пераехала ў Індржыхаў-Градзец, дзе малады Новак скончыў гімназію, упершыню выступаў перад публікай як піяніст, злажыў першыя песьні і фартэпіянныя п’есы. У 1889 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Праскага ўнівэрсытэту і адначасова ў Праскую кансэрваторыю, дзе яго галоўным настаўнікам па кампазыцыі быў Антанін Дворжак; як піяніст Новак вучыўся ў Ёзэфа Іранэка, сярод іншых яго пэдагогаў былі таксама Карэл Штэкер (контрапункт) і Карэл Кнітль (гармонія). У гэты пэрыяд Новак зьмяніў сваё імя на славянскае Вітэзслаў. Пакінуўшы ўнівэрсытэт, каб засяродзіцца на занятках музыкай, Новак атрымаў кансэрваторскі дыплём у 1893 годзе. Па рэкамэндацыі Ёганэса Брамса ў бэрлінскім выдавецтве Зімрока пачалі публікавацца сачыненьні Новака. З 1896 году Новак інтэнсіўна займаўся зьбіраньнем чэскага музычнага фальклёру.

У 1901—1917 годах нефармальнае кола музыкаў і іншых творчых асоб, якія зьбіраліся ў хаце Новака і атрымаў назву «Подскальскай філярмоніі» (), стаў адным з галоўных цэнтраў фармаваньня чэскага мадэрнізму. У гэтае кола ўваходзілі, у прыватнасьці, Ёзэф Сук і Вацлаў Таліх. У той жа час у 1909—1920 гадах Новак выкладаў у Праскай кансэрваторыі, дзе сярод яго вучняў былі Яраслаў Кржычка, Отакар Ерэміяш, Карэл Баляслаў Ірак, Алаіс Габана, Ільля Гурнік і многія іншыя чэскія музыкі; у Новака таксама вучыўся ўкраінскі кампазытар Мікалай Калеса.

У міжваенны пэрыяд Новак стаў адным з кіраўнікоў Праскай кансэрваторыі, у 1919—1922 і 1927—1928 гадах займаў пасаду рэктара, быў старшынём музычнага аддзяленьня Чэскай акадэміі навук і мастацтва. Падчас нямецкай акупацыі Чэхаславаччыны ўдзельнічаў у арганізацыі канцэртаў, у якіх выконвалася чэская нацыянальная музыка. У пасьляваенныя гады напісаў вялізныя мэмуары «Пра сябе і іншых» ().

Кампазыцыі Новака можна аднесьці да нэарамантызму. У іх праглядаецца ўплыў Дворжака, Брамса і Грыга, а з пункту гледжаньня некаторых дасьледчыкаў, таксама Клёда Дэбюсі і Рыхарда Штраўса.

## Творы
* **Аркестры**: уверцюра Марыша да драмы братоў Мрштыкоў (1899)
* **Опэры**: Lucerna, Zvíkovský rarášek, Karlštejn, Dědův odkaz
* **Балет**: Signorina Gioventu (1926—1928), Nikotina (1929)
* **Фартэпіяна**: варыяцыі на тэму Шумана (1893), Za soumraku (1896), Písně zimních nocí (1903), Exotikon (1911) , Sonáta Eroica (1900), Pan (1910)
* **Песьні**: Jarní nálady (1900), Melancholie (1901), Údolí nového království (1903), Melancholické písně o lásce (1906), Erotikon (1912), Síla a vzdor (1916—1917), Domov (1941), Jihočeské motivy (1947)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Чэскія акадэмічныя музыкі
Моніка Ёццы

**Моніка Ёццы** (; нарадзілася 2 лістапада 1981, Рыбэйран-Прэту) — акторка з Бразыліі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* IMDB

Катэгорыя:Нарадзіліся 24 сакавіка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1981 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Бразыліі
Катэгорыя:Бразыльскія акторкі
Новавінаградаў

**Новавінагра́даў** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 34 чал. (2004). Знаходзіцца за 39 км на паўднёвы ўсход ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 82 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваная ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1932 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны 18 жыхароў загінулі на фронце. У 1967 годзе да вёскі далучаны пасёлак Вітаў. У складзе калгасу «Бярэзіна» (цэнтар — вёска Новыя Маркавічы).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1959 — 292 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 14 гаспадарак, 34 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Навамаркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Прыбудак

**Прыбу́дак** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 378 чал. (2004). Знаходзіцца за 39 км на паўднёвы ўсход ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 122 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як сяло ў Якімава-Слабадзкой воласьці Рэчыцкага павету Магілёўскай губэрні. У 1879 годзе згадана ў ліку населеных пунктаў Горвальскага царкоўнага прыходу. У 1916 годзе ў наёмнай хаце адкрылася школа.

У 1930 годзе арганізаваны калгас «Усход», працаваў вятрак. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў баях каля вёскі загінулі 12 савецкіх салдатаў (пахаваныя ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). У сьнежні 1943 году — красавіку 1944 году ў вёсцы разьмяшчаўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. 52 жыхары загінулі на фронце. У 1971 годзе ў вёску перасялілася частка жыхароў суседняй вёскі Белая Галінка (у наш час не існуе). Цэнтар калгасу «Зорка». Працуюць швейная майстэрская, дзевяцігадовая школа, клюб, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, дзіцячыя ясьлі-сад, вэтэрынарны ўчастак, аддзяленьне сувязі, крама.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 26 двароў, 193 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 50 двароў; 1959 — 259 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 130 гаспадарак, 378 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Навамаркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Рудня (Жлобінскі раён)

**Ру́дня** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 7 чал. (2004). Знаходзіцца за 42 км на поўдзень ад места Жлобін, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Яшчыцы (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 82 км ад Гомелю. 

Паблізу знаходзіцца паклады жалезьняка і жвіру.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Менскай губэрні. У 1850 годзе вёска Талстыкаўская Рудня. З 1854 году працавалі валюшня і крупадрабільня, з 1880 году хлебазапасная крама. У 1909 годзе ў Стрэшынскай воласьці. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе нямецка-савецкай вайны 15 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Зорка» (цэнтар — вёска Прыбудак).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1850 — 3 двары
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 10 двароў, 59 жыхароў; 1959 — 91 жыхар (паводле перапісу); 1999 — 8 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 5 гаспадарак, 7 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Навамаркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Таўстыкі

**Таўсты́кі** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 11 чал. (2010). Знаходзіцца за 42 км на поўдзень ад места Жлобін, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Яшчыцы (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 82 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Выяўлены археолягамі курганны магільнік (12 насыпаў за 0,1 км на поўнач ад вёскі) сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XVI стагодзьдзя як паселішча Таўстыкавічы (3 службы) у Горвальской воласьці Рэчыцкага павету Менскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага. У 1510 годзе кароль Жыгімонт I Стары падараваў яго намесьніку Горвальскому, двараніну Б. Грыгарэвічу.

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расейскай імпэрыі. У 1879 годзе згадана ў ліку населеных пунктаў Горвальскага царкоўнага прыходу. Паводле перапісу 1897 году ў Якімава-Слабадзкой воласьці Рэчыцкага павету Менскай губэрні. Побач знаходзілася мястэчка Таўстыкаўская Рудня. У 1909 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа, а напачатку 1920-х школа пераведзеная ў нацыяналізаваны будынак.

У 1933 годзе арганізаваны калгас «Прагрэс». У часе нямецка-савецкай вайны акупанты стварылі ў вёсцы апорны пункт, разгромлены партызанамі ў лютым 1943 году. Карнікі спалілі 86 двароў і забілі 15 жыхароў. У баях каля вёскі загінулі 27 савецкіх салдатаў (пахаваны ў брацкай магіле на могілкі). 82 жыхары загінулі на фронце. Недоўгачасовы час у траўні — чэрвені 1944 году ў вёсцы разьмяшчаўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. У 1971 годзе ў вёску перасялілася частка жыхароў суседняй вёскі Белая Галінка (у наш час не існуе). У складзе калгасу «Зорка» (цэнтар — вёска Прыбудак).

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:600
ScaleMajor = unit:year increment:100 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1850 from:0 till:158 
  bar:1897 from:0 till:297 
  bar:1940 from:0 till:554 
  bar:1959 from:0 till:314 
  bar:1999 from:0 till:33 
  bar:2004 from:0 till:23 
  bar:2010 from:0 till:11 
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:


* **[[XVIII стагодзьдзе]]**: 1795 — 5 двароў;
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1850 — 39 двароў, 158 жыхароў; 1897 — 41 двор, 297 жыхароў; мястэчка Таўстыкаўская Рудня — 4 двары, 58 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1940 — 126 двароў, 554 жыхары; 1959 — 314 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 33 жыхары
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 17 гаспадарак, 23 жыхары; 2010 — 11 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Навамаркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Вязок

**Вязо́к** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавету. Насельніцтва 3 чал. (2004). Знаходзіцца за 10 км на паўночны захад ад места Жлобін, за 2 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 103 км ад Гомелю.

На ўсходзе мэліярацыйныя каналы.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку XX стагодзьдзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часы нямецка-савецкай вайны акупанты спалілі 14 двароў, забілі 7 жыхароў. У 1966 годзе да мястэчка далучаны суседні пасёлак Калееў Холм. У складзе саўгасу імя В. І. Казлова (цэнтар — вёска Малевічы).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 18 двароў; 1940 — 30 двароў, 95 жыхароў; 1959 — 49 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 3 гаспадаркі, 3 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Малевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Вясёлы (Жлобінскі раён)

**Вясёлы** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі, на рацэ Добасна. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавету. Насельніцтва 7 чал. (2004). Знаходзіцца за 5 км на захад ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін, за 98 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак на былых абшарніцкіх землях. У 1932 годзе жыхары ўступілі ў калгас. 15 жыхароў загінулі ў часе Вялікай Айчыннай вайны. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгаса імя В. І. Казлова (цэнтар — вёска Малевічы).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1959 — 173 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 5 гаспадарак, 7 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Малевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Рубеж (Жлобінскі раён)

**Рубе́ж** — пасёлак у Беларусі. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 34 чал. (2010). Знаходзіцца за 6 км на паўночны захад ад места Жлобін, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 96 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку XX стагодзьдзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1909 годзе сяліба, 25 дзесяцін зямлі, у Лукаўскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгаса імя В. І. Казлова (цэнтар - вёска Малевічы).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 1 двор, 13 жыхароў; 1925 — 7 двароў; 1959 — 30 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 16 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 8 гаспадарак, 18 жыхароў; 2010 — 34 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Малевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Малевіцкая Рудня

**Мале́віцкая Ру́дня** — вёска ў Беларусі, на рацэ Добасна. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 121 чал. (2004). Знаходзіцца за 9 км на захад ад места Жлобін, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 102 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з канца XIX стагодзьдзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. У 1930 годзе арганізаваны калгас імя М. І. Калініна. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 53 двары, забілі 24 жыхары. 56 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя В. І. Казлова (цэнтар - вёска Малевічы).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 187 жыхароў; 1940 — 163 двары, 490 жыхароў; 1959 — 712 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 80 гаспадарак, 121 жыхар

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Малевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Навікі (Жлобінскі раён)

**Навікі́** — вёска ў Беларусі, на рацэ Беліца. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 64 чал. (2004). Знаходзіцца за 4 км на паўночны захад ад места Жлобін, за 2 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 97 км ад Гомелю.

Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Пляніроўка складаецца з прастакутнай мэрыдыянальнай вуліцы, забудаванай двухбакова, няшчыльна драўлянымі сядзібнымі дамамі.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з пачатку XIX стагодзьдзя як вёска ў Лукаўскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізіі 1816 году ўладаньне Жукоўскіх. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся хлебазапасная крама, вятрак. У 1909 годзе 365 дзесяцін зямлі.

У 1930 годзе арганізаваны калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў верасьні 1943 году акупанты цалкам спалілі вёску і забілі 13 жыхароў. 82 жыхары загінулі на фронце. У 1966 годзе да вёскі далучаны мястэчка Прыдарожжа. У складзе саўгаса імя В. І. Казлова (цэнтар — вёска Малевічы).

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:350
ScaleMajor = unit:year increment:50 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1816 from:0 till:74 
  bar:1881 from:0 till:129 
  bar:1897 from:0 till:303
  bar:1909 from:0 till:308 
  bar:1940 from:0 till:149 
  bar:1959 from:0 till:169 
  bar:2004 from:0 till:64
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:


* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1816 — 18 двароў, 74 жыхары; 1881 — 21 двор, 129 жыхароў; 1897 — 39 двароў, 303 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 46 двароў, 308 жыхароў; 1925 — 77 двароў; 1940 — 48 двароў, 149 жыхароў; 1959 — 169 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 30 гаспадарак, 64 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Малевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну