Муціжар

**Муці́жар** — вёска ў Каленкавіцкім раёне Гомельскай вобласьці. Уваходзіць у склад Вялікааўцюкоўскага сельсавету.  

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае ў Рэчы Паспалітай

На Генэральнай мапе «Беларускія землі ў канцы XVIII ст.» другога тому Вялікага гістарычнага атлясу Беларусі, складзенай на падставе зьвестак пярэдадня першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772 г.), паказана і вёска Муціжар.

У матэрыяле Генэральнай візытацыі Старчаўскай або Старчыцкай Раства-Багародзіцкай уніяцкай царквы Мазырскага дэканату, праведзенай а. Эліяшам (Ільлёй) Бародзічам, протанатарыем апостальскім дыяцэзіі Пінскай і Тураўскай, датаванай 8-м днём лютага 1778 году, засьведчана, што ў вёсцы Муціжар пана Багуслава Аскеркі, харунжага мазырскага, налічвалася 5 двароў(×6 — каля 30 жыхароў). У справе аб дваранстве роду Аскеркаў прыведзены зьмест тэстамэнту 1782 году пана Багуслава сваім сынам Леапольду Юзафу, Фларэнціну, Станіславу і Міхалу. Згодна зь ім, Муціжар мусіў дастацца Міхалу.

Тады вёска належала да Мазырскага павету Менскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Муціжар — у межах Чарнігаўскага намесьніцтва (губэрні), з 1796 году ў складзе адміністрацыйна ўпарадкаванага Рэчыцкага павету Маларасейскай, а з 29 жніўня 1797 году Менскай губэрні Расейскай імпэрыі. У дакумэнце «Камеральное описание пришедшей от Минской и Волынской губернии к Черниговскому наместничеству части и устроенной в ней Речицкой округи» 1796 году, які складзены паводле расейскай рэвізіі 1795 года, паведамляецца, што «Михайле Оскирке порутчику польскому…» належалі «двор Михалёв, деревня Моклище, село Старч, деревня Мутижер».

У шляхецкай рэвізіі 1811 года пацьверджана і дададзена: пан Міхал Аскерка і яго сыны Альбін, Вікенці, Ян Антоні, Эразм былі ўладальнікамі двара Міхалёў, паселішчаў Старч, Муціжар, Маклішча, у якіх разам налічвалася 130 душ падданых мужчынскага полу.

У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засьведчана, што 105 жыхароў абодвух полаў вёскі Муціжар зьяўляліся прыхаджанамі Хобненскай царквы сьв. Іаана Багаслова.

У парэформавы пэрыяд Муціжар адміністрацыйна належаў да Аўцюцевіцкай воласьці. На пачатак 1870 году паведамляецца пра 45 мужчынаў-гаспадароў зь ліку сялянаў-уласьнікаў, прыпісаных да Муціжарскага сельскага таварыства, і 9 аднадворцаў, прыпісаных да воласьці. Згодна са зьвесткамі на 1876 і 1879 гады, жыхары Муціжара былі прыхаджанамі Сьвята-Параскевіцкай царквы ў сяле Малыя Аўцюцевічы. Бліжэйшая да Муціжара Хобненская царква мела статус прыпісной.

На 1909 год у вёсцы Муціжар налічвалася 39 двароў з 214 жыхарамі.

### Найноўшы час

9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісаньня Берасьцейскага міру з бальшавіцкай Расеяй (3 сакавіка), Нямеччына перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Муціжар у складзе Аўцюцевіцкай воласьці, аднак, апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губэрні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 траўня тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гэтмана Паўла Скарападзкага.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 562—563

Катэгорыя:Вялікааўцюкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Каленкавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі