open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Людзяневічы

**Людзяне́вічы** — вёска ў Беларусі, каля ракі Скрыпіцы. Цэнтар сельсавету Жыткавіцкага раёну Гомельскай вобласьці. Знаходзяцца за 8 км на захад ад Жыткавічаў, за 5 км на поўдзень ад шашы .

## Назва

Людын, пазьней Людэн (Liudin, Leudin, Luden) — імя германскага паходжаньня.

## Гісторыя
Ранейшая назва — Забрадочча. У летапісных крыніцах Людзяневічы вядомы з XVI стагодзьдзя. У XVI—XVIII стагодзьдзях вёска ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1793 году — у складзе Расейскай імпэрыі.

Зь ліпеня 1941 году да 7 ліпеня 1944 году вёска была пад нямецкай акупацыяй. У гады Другой сусьветнай вайны тут дзеяла савецкае падпольле.


Ludzianievičy, Michajłaŭskaja. Людзяневічы, Міхайлаўская (1912).jpg|Праект рэканструкцыі царквы, 1912 г.
Ludzianievičy, Michajłaŭskaja. Людзяневічы, Міхайлаўская (1913).jpg|Царква, 1913 г.


## Транспарт
На Палескай чыгунцы ёсьць станцыя Людзяневічы, за 4 км на паўднёвы ўсход ад шашы  (Гомель — Берасьце).

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:2000
ScaleMajor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
 bar:1795 from:0 till:673 
  bar:1850 from:0 till:631 
  bar:1897 from:0 till:985
  bar:1908 from:0 till:1427 
  bar:1917 from:0 till:1564 
  bar:1921 from:0 till:1932
  bar:1959 from:0 till:1078
  bar:1994 from:0 till:1124
  bar:2004 from:0 till:1020
  bar:2009 from:0 till:997
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:



* **XVIII стагодзьдзе**: 1795 год — 84 двары, 673 чалавекі
* **XIX стагодзьдзе**: 1816 год — 108 двароў; 1834 год — 119 двароў; 1850 год — 631 чалавек; 1897 год — 985 чалавек (паводле перапісу)
* **XX стагодзьдзе**: 1908 год — 175 двароў, 1427 чалавекі; 1909 год — 1164 чалавекі ў сяле Людзяневічах і 30 чалавек у маёнтку Людзяневічах; 1917 год — у сяле 1535 чалавек, у маёнтку 29 чалавек; 1921 год — 384 двары, 1932 чалавекі; 1959 год — 1078 чалавек (паводле перапісу); 1999 год — 1066 чалавек
* **XXI стагодзьдзе**: 1994 год — 445 двароў, 1124 чалавекі; 2004 год — 398 гаспадарак, 1020 чалавек; 2009 год — 997 чалавек

## Геаграфія
У ваколіцах вёскі ёсьць урочышча Расея.

## Турыстычная інфармацыя

### Страчаная спадчына
* Царква Сьвятога Міхала Арханёла (Міхалаўская царква), пабудаваная ў 1755 годзе.
* Сядзіба

## Вуліцы
Вуліцы: 1 Траўня завулак, 1 Траўня, Гагарына, Зялёны завулак, Лугавая, Лясная, Моладзевая, Новая, Перамогі, Сацыялістычная.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Людзяневічы на Radzima.org
* Прагноз надвор’я ў в. Людзяневічы
* Прагноз надвор’я ў вёсцы Людзяневічы

Катэгорыя:Людзяневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Падвосьце

**Падво́сьце** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 3 км на поўнач ад шашы . Падвосьце ўваходзіць у склад Юркевіцкага сельсавету.

## Гісторыя
26 верасьня 2006 году перададзеная зь Людзяневіцкага сельсавету ў склад Юркевіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 53 жыхары, 22 двары
* 1999 год — 33 жыхары
* 2010 год — 18 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Юркевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Сялко (Гомельская вобласьць)

**Сялко́** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на поўдзень ад Людзяневічаў. Сялко ўваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1908 год — хутар: 97 жыхароў; 1994 год — вёска: 67 двароў, 142 жыхары; 1999 год — 126 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2009 год — 97 жыхароў

## Вуліцы
* Лугавая вуліца	
* Сацыялістычная вуліца

## Крыніцы

Катэгорыя:Людзяневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Беразьнякі (Жыткавіцкі раён)

**Беразьнякі́** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 8 км на захад ад Мілевічаў, за 2 км на ўсход ад шашы . Беразьнякі ўваходзяць у склад Мілевіцкага сельсавету.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XVI стагодзьдзя як вёска ў Наваградзкім ваяводзтве Вялікага Княства Літоўскага. Пасьля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) у складзе Расейскай імпэрыі.

З 12 кастрычніка 1940 году ўваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавету Ленінскага (з 20 студзеня 1960 году — Старобінскага, з 11 красавіка 1960 году — Жыткавіцкага) раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай, з 20 студзеня 1960 году — Менскай, з 11 красавіка 1960 году — Гомельскай) вобласьці.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 6 траўня 1896 году — 48 двароў, 339 жыхароў (158 жанчын, 181 мужчына)
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 370 жыхароў; 1994 год — вёска: 188 двароў, 432 жыхары; 1999 год — 375 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 368 жыхароў, 168 двароў; 2009 год — 231 жыхар; 2018 год — 167 жыхароў, 80 двароў

## Вуліцы
Кірава, Ленінская, Мэліярацыйная, Новая.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 482

Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Грабаў (Жыткавіцкі раён)

**Гра́баў** (афіцыйная назва — *Гра́бава*) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на правым беразе ракі Случы, за 6 км на поўнач ад Мілевічаў. Грабава ўваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавету.

## Назва
Вёска ў першыню згадваецца пад назвай *Грабаў*, якая хутчэй за ўсё паходзіць ад назвы дрэва граб. У савецкі час назва набыла форму *Грабава*. У сучаснай Беларусі на афіцыйным узроўні працягваюць ужываць савецкую форму назвы. Пры гэтым мясцовыя жыхары працягваюць ужываць гістарычную назву *Грабаў*.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Ленінскай воласьці Мазырскага павету Менскай губэрні Расейскай імпэрыі.

З 12 кастрычніка 1940 году ўваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавету Ленінскага (з 20 студзеня 1960 году — Старобінскага, з 11 красавіка 1960 году — Жыткавіцкага) раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай, з 20 студзеня 1960 году — Менскай, з 11 красавіка 1960 году — Гомельскай) вобласьці.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 6 траўня 1896 году — вёска: 26 двароў, 194 жыхары (90 жанчын, 104 мужчыны); фальварак: 5 жыхароў (2 жачыны, 3 мужчыны)
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 263 жыхары; 1994 год — вёска: 153 двары, 378 жыхароў; 1999 год — 268 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 218 жыхароў, 113 двароў; 2009 год — 169 жыхароў; 2018 год — 111 жыхароў, 68 двароў

## Вуліцы
Азёрная, Маставая, Першамайская, Школьная.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 489-490

Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Залюцічы

**Залю́цічы** (таксама — *Старыя Залю́цічы*) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на правым беразе ракі Случы, за 5 км на поўдзень ад Мілевічаў. Залюцічы ўваходзяць у склад Мілевіцкага сельсавету.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Ленінскай воласьці Мазырскага павету Менскай губэрні Расейскай імпэрыі.

З 12 кастрычніка 1940 году ўваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавету Ленінскага (з 20 студзеня 1960 году — Старобінскага, з 11 красавіка 1960 году — Жыткавіцкага) раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай, з 20 студзеня 1960 году — Менскай, з 11 красавіка 1960 году — Гомельскай) вобласьці.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 5 траўня 1896 году — 48 двароў, 377 жыхароў (197 жанчын, 180 мужчынаў)
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 414 жыхароў; 1994 год — вёска: 93 двары, 198 жыхароў; 1999 год — 150 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 126 жыхароў, 71 двор; 2009 год — 86 жыхароў; 2018 год — 72 жыхары, 44 двары

## Геаграфія
У навакольлях вёскі працякае рэчка Млінавіца.

## Помнікі
За пяць кілямэтраў ад вёскі ва ўрочышчы Падкрыльле ўзвышаецца пяцімэтровы абэліск: «Тут пахаваны 245 грамадзян вёсак Залюцічы і Іёвічы, зьверскі расстраляных нямецкімі захопнікамі ў лютым 1943 году. Няхай гэты помнік заўсёды будзе сымбалям барацьбы супраць ненавіснага фашызму». Помнік узьведзены на месцы трагедыі вясной 1970 году.

## Вуліцы
Маякоўскага, Мэліярацыйная, Новая.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 494-495

Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Іёвічы

**Іёвічы** (таксама — *Ёвічы*) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на захад ад ракі Случы, на поўдзень ад Залюцічаў, за 8 км на поўнач ад Леніна. Іёвічы ўваходзяць у склад Мілевіцкага сельсавету.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Ленінскай воласьці Мазырскага павету Менскай губэрні Расейскай імпэрыі.

З 12 кастрычніка 1940 году ўваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавету Ленінскага (з 20 студзеня 1960 году — Старобінскага, з 11 красавіка 1960 году — Жыткавіцкага) раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай, з 20 студзеня 1960 году — Менскай, з 11 красавіка 1960 году — Гомельскай) вобласьці.

У актах дзяржаўнай камісіі па расьсьледаваньні злачынстваў, учыненых нямецкімі захопнікамі на тэрыторыі Беларусі, датаваных сьнежнем 1944 году, ёсьць зьвесткі: «Вёска Іёвічы Ленінскага раёну. Двароў да вайны 46, насельніцтва 276 чалавек. Зьнішчана двароў 46, загінула людзей 78». Між тым па ўдакладненых зьвестках загінула больш вяскоўцаў: 6 чалавек у партызанскіх атрадах, 15 расстраляна, 74 спалена жывымі.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 3 траўня 1896 году — 15 двароў, 129 жыхароў (65 жанчын, 64 мужчыны)
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 137 жыхароў; 1940 год — вёска: 46 двароў, 276 жыхароў; 1994 год — вёска: 45 двароў, 86 жыхароў; 1999 год — 56 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 51 жыхар, 31 двар; 2009 год — 35 жыхароў; 2018 год — 35 жыхароў, 16 двароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 493-494

Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Мілевічы

**Міле́вічы** — вёска ў Беларусі, на правым беразе ракі Случы. Цэнтар сельсавету  Жыткавіцкага раёну Гомельскай вобласьці. Знаходзяцца за 16 км на поўнач ад вёскі Леніна. 

## Назва

Паводле францускага лінгвіста-германіста Раймонда Шмітляйна, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў, імя Міл адпавядае старажытнаму германскаму імю Milo, засьведчанаму з VIII стагодзьдзя.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XVI стагодзьдзя як вёска ў Наваградзкім ваяводзтве Вялікага Княства Літоўскага. У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі.

З 12 кастрычніка 1940 году цэнтар Мілевіцкага сельсавету Ленінскага (з 20 студзеня 1960 году — Старобінскага, з 11 красавіка 1960 году — Жыткавіцкага) раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай, з 20 студзеня 1960 году — Менскай, з 11 красавіка 1960 году — Гомельскай) вобласьці.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 6 траўня 1896 году — 78 двароў, 614 жыхароў (310 жанчын, 304 мужчыны)
* XX стагодзьдзе: 1908 год — сяло: 702 жыхары; 1994 год — вёска: 336 двароў, 962 жыхары; 1999 год — 800 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 691 жыхар, 281 двор; 2009 год — 489 жыхароў; 2018 год — 475 жыхароў, 200 двароў

## Вуліцы
Ленінская, Набярэжная.

## Страчаная спадчына
* Яана-Багаслаўская царква, пабудаваная ў 1801 годзе

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 502—503.

Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Новыя Залюцічы

**Но́выя Залю́цічы** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 5 км на паўднёвы захад ад Новых Мілевічаў, за 9 км на паўночны ўсход ад Наваленіна. Новыя Залюцічы ўваходзяць у склад Мілевіцкага сельсавету.

## Гісторыя
Вёску збудавалі ў 1930-я ўцекачы зь вёскі Залюцічы, якая ў тыя гады знаходзілася ў складзе Польскай Рэспублікі.

З 12 кастрычніка 1940 году ўваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавету Ленінскага (з 20 студзеня 1960 году — Старобінскага, з 11 красавіка 1960 году — Жыткавіцкага) раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай, з 20 студзеня 1960 году — Менскай, з 11 красавіка 1960 году — Гомельскай) вобласьці.

## Геаграфія
Паблізу вёскі возера Выдра.

## Насельніцтва
* 1994 год — 227 жыхароў, 94 двары
* 1999 год — 181 жыхар
* 2004 год — 155 жыхароў, 79 двароў
* 2009 год — 109 жыхароў
* 2018 год — 77 жыхароў, 40 двароў

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 504

Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Новыя Мілевічы

**Но́выя Міле́вічы** — вёска ў Беларусі, на левым беразе ракі Случы. Уваходзяць у склад Мілевіцкага сельсавету Жыткавіцкага раёну Гомельскай вобласьці.

## Назва

Паводле францускага лінгвіста-германіста Раймонда Шмітляйна, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў, імя Міл адпавядае старажытнаму германскаму імю Milo, засьведчанаму з VIII стагодзьдзя.

## Гісторыя
Вёску збудавалі ў 1930-я ўцекачы зь вёскі Мілевічаў, якая ў тыя гады знаходзілася ў складзе Польскай Рэспублікі.

З 12 кастрычніка 1940 году ўваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавету Ленінскага (з 20 студзеня 1960 году — Старобінскага, з 11 красавіка 1960 году — Жыткавіцкага) раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай, з 20 студзеня 1960 году — Менскай, з 11 красавіка 1960 году — Гомельскай) вобласьці.

## Насельніцтва
* 1994 год — 217 жыхароў, 90 двароў
* 1999 год — 159 жыхароў
* 2004 год — 143 жыхары, 69 двароў
* 2009 год — 109 жыхароў
* 2018 год — 77 жыхароў, 41 двор

## Вуліцы
Зарэчная, Ленінская, Лясная, Партызанская, Першамайская, Савецкая, Савецкі завулак, Школьная.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 504—505.

Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Перароў (Гомельская вобласьць)

**Пераро́ў** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на правым беразе ракі Прыпяці. Перароў уваходзіць у склад Азяранскага сельсавету.

## Гісторыя
У летапісных крыніцах Перароў вядомы з 1406 году. У XV—XVIII стагодзьдзях вёска ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1793 году — у складзе Расейскай імпэрыі.

З 20 жніўня 1924 году ўваходзіць у склад і зьяўляецца цэнтрам Перароўскага сельсавету Тураўскага (з 17 красавіка 1962 году — Жыткавіцкага) раёну Мазырскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году, 21 чэрвеня 1935 году — 20 лютага 1938 году), з 20 лютага 1938 году — Палескай (з 8 студзеня 1954 году — Гомельскай) вобласьці.

Да 10 студзеня 2023 году ўваходзіла ў склад і была цэнтрам Перароўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 1886 год — 561 жыхар, 99 двароў
* XX стагодзьдзе: 1909 год — 1784 жыхароў, 165 двароў; 1994 год — 532 жыхары, 244 дывары; 1999 год — 515 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 456 жыхароў, 193 двары; 2010 год — 321 жыхар; 2018 год — 274 жыхары, 131 двар

## Інфармацыя для турыстаў
### Страчаная спадчына
* Дзімітраўская царква, пабудаваная ў 1801 годзе.

## Вуліцы
Заходняя, Ленінская, Моладзевая, Набярэжная, Палявая, Паркавая, Партызанская, Пралетарская, Сонечная.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 507

## Вонкавыя спасылкі
* Перароў на Radzima.org
* Прагноз надвор’я ў вёсцы Перароў
* Прыпяць хоча «зьесьці» вёску ў Жыткавіцкім раёне // Рэспубліка

Катэгорыя:Азяранскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XV стагодзьдзі
Перароўскі Млынок

**Пераро́ўскі Млыно́к** (таксама — *Млыно́к Пераро́ўскі*) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на правым беразе ракі Прыпяці, за 4 км на захад ад Перарова. Перароўскі Млынок уваходзіць у склад Азяранскага сельсавету.

## Гісторыя
Да 1924 году вёска ўваходзіла ў склад Тураўскай воласьці.

З 20 жніўня 1924 году ўваходзіць у склад Перароўскага сельсавету Тураўскага (з 17 красавіка 1962 году — Жыткавіцкага) раёну Мазырскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году, 21 чэрвеня 1935 году — 20 лютага 1938 году), з 20 лютага 1938 году — Палескай (з 8 студзеня 1954 году — Гомельскай) вобласьці.

Да 10 студзеня 2023 году ўваходзіла ў склад Перароўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1924 год — вёска: 14 двароў, 86 жыхароў; 1994 год — 146 двароў, 287 жыхароў; 1999 год — 250 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 202 жыхары, 99 двароў; 2010 год — 119 жыхароў; 2018 год — 98 жыхароў, 62 двары

## Гістарычная спадчына
За чатыры кілямэтры на поўдзень ад вёскі, у лесе, знаходзіцца так званы Вал, або Акоп — старажытнае гарадзішча амаль што круглай формы. Найменьне Вал не выпадковае: гарадзішча, якое густа парасло лесам, абкружанае валам, ён найбольш захаваўся з паўночнага і ўсходняга бакоў. За гэтым валам разьмешчаны другі, меншы.

Гарадзішча знаходзілася побач з рэчкай, сьляды якой захаваліся ў выглядзе прадаўгаватых азёраў — Сіверскага (Северскага) і Мысьлічаў.

## Вуліцы
Жывёлагадоўца завулак, Жывёлагадоўца, Ленінская, Лясная, Палявая, Сонечная, Цэнтральная.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 507—508

Катэгорыя:Азяранскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Боркі (Жыткавіцкі раён)

**Бо́ркі** (гістарычная назва — **Борак**) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на аўтадарозе Жыткавічы — Столін (), на ўсход ад возера Стружыца. Боркі ўваходзяць у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
Зь ліпеня 1941 году па 5 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падпольле.

## Насельніцтва
* 1994 год — 304 жыхары, 125 двароў
* 1999 год — 237 жыхароў
* 2010 год — 159 жыхароў

## Геаграфія
Побач зь вёскай ёсьць азёры Плюшчын, Стружыца.

## Вуліцы
Вуліцы: Жукава, Камуністычная, Набярэжная, Прыпяцкая, Прыпяцкі завулак, Тураўскі завулак.

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Буйкавічы

**Бу́йкавічы** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 5 км на поўдзень ад Рудні, за 3 км на поўнач ад Пасекі. Буйкавічы ўваходзяць у склад Руднянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1924 год — маёнтак: 1 двор, 138 жыхароў; 1994 год — 24 двароў, 51 жыхар; 1999 год — 33 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 19 жыхароў

## Вуліцы
* Кісьлюка вуліца

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Востранка (вёска)

**Во́странка** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на рацэ Навуці. Востранка ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
Назва вёскі ўтварылася ад найменьня рэчкі Востранкі.

## Насельніцтва
* 1994 год — 134 жыхары, 66 двароў
* 1999 год — 119 жыхароў
* 2010 год — 78 жыхароў

## Вуліцы
* Зарэчная вуліца
* Садовая вуліца

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Грабянёўскі

**Грабянёўскі** — пасёлак у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 2 км на ўсход ад Рудні, за 2 км на поўнач ад Грэбеню. Грабянёўскі ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
З 21 студзеня 1969 году да 27 лістапада 2009 году зьяўляўся цэнтрам Руднянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 259 жыхароў, 87 двароў
* 1999 год — 214 жыхароў
* 2010 год — 173 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 490

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Грэбень (Гомельская вобласьць)

**Грэ́бень** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 4 на ўсход ад Рудні. Грэбень уваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 265 жыхароў; 1994 год — вёска: 109 двароў, 217 жыхароў; 1999 год — 199 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 130 жыхароў

## Вуліцы
Вуліцы: Зялёная, Зялёны завулак, Першамайская, Першамайскі завулак.

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Келі

**Ке́лі** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 5 км на захад ад Яміцаў. Келі ўваходзяць у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
Паводле адной з вэрсіяў назва вёскі паходзіць ад словаў «кел», «келя» — балота, якія ў наш час ужываюцца ў расейскіх гаворках Паўночнага Ўралу, пагранічных з мансійскай мовай, а таксама ў самой гэтай мове.

## Насельніцтва
* 1994 год — 17 жыхароў, 12 двароў
* 1999 год — 13 жыхароў
* 2010 год — 11 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Млынок (Жыткавіцкі раён)

**Млыно́к** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на поўнач ад Кольна, каля шашы . Млынок уваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
Зь ліпеня 1941 году па 5 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падпольле.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1908 год — хутар: 220 жыхароў; 1994 год — вёска: 79 двароў, 174 жыхары; 1999 год — 149 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 124 жыхары

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Найда

**Найда́** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, вакол возера Найда, за 4 км на паўднёвы ўсход ад Грэбеню і за 8 км ад Рудні. Найда ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 212 жыхароў, 98 двароў
* 1999 год — 175 жыхароў
* 2010 год — 124 жыхары

## Вуліцы
Вуліцы: Азёрны завулак, Батлеўская, Набярэжная, Палеская, Палескі завулак.

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Пасека (Жыткавіцкі раён)

**Па́сека** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на ўсход ад Кольна, за 3 на поўдзень ад Буйкавічаў. Пасека ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 104 жыхары, 42 двары
* 1999 год — 89 жыхароў
* 2010 год — 78 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Подаўж

**По́даўж** — колішняя вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на аўтадарозе Жыткавічы — Столін (). Подаўж уваходзіў у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
Зь ліпеня 1941 году па 5 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падпольле.

14 траўня 2014 году тэрыторыя вёскі ўвайшла ў склад горада Жыткавічы.

## Насельніцтва
* 1994 год — 54 жыхары, 32 двары
* 1999 год — 47 жыхароў
* 2010 год — 37 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Рудня (Жыткавіцкі раён)

**Ру́дня** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на правым беразе ракі Навуці, за 6 км на паўднёвы ўсход ад Жыткавічаў. Рудня ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
Зь ліпеня 1941 году па 5 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падпольле.

З 1919 году да 21 студзеня 1969 году зьяўлялася цэнтрам Руднянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 279 жыхароў; 1924 год — вёска: 87 двароў, 492 жыхары; 1994 год — вёска: 102 двары, 210 жыхароў; 1999 год — 199 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 169 жыхароў

## Вуліцы
Вуліцы: Кастрычніцкая, Лясная, Новая, Пасялковая, Савецкая, Саўгасная.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 510

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Чырвоная Зорка (Гомельская вобласьць)

**Чырво́ная Зо́рка** — пасёлак у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 1 на ўсход ад шашы . Чырвоная Зорка ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 216 жыхароў, 95 двароў
* 1999 год — 202 жыхары
* 2010 год — 204 жыхары

## Вуліцы
* Моладзевая
* Новая
* Цэнтральная

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Бярэжцы

**Бярэ́жцы** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 5 км на поўдзень ад Хільчыцаў. Бярэжцы ўваходзяць у склад Рычоўскага сельсавету.

## Гісторыя
З 1922 году ўваходзіць у склад Рычоўскага сельсавету Тураўскай воласьці Мазырскага павету (да 17 ліпеня 1924 году) Беларускай ССР, з 20 жніўня 1924 году — Тураўскага (з 17 красавіка 1962 году — Жыткавіцкага) раёну Мазырскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году, 21 чэрвеня 1935 году — 20 лютага 1938 году), з 20 лютага 1938 году — Палескай (з 8 студзеня 1954 году — Гомельскай) вобласьці.

## Насельніцтва
* 1994 год — 320 жыхароў, 130 двароў
* 1999 год — 299 жыхароў
* 2004 год — 270 жыхароў, 112 двароў
* 2010 год — 200 жыхароў
* 2018 год — 154 жыхары, 81 двар

## Геаграфія
Паблізу Бярэжцаў месьціцца балота Белкі.

## Вуліцы
Лясная, Савецкая, Савецкі завулак, Школьная, Юбілейная.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 485—486

Катэгорыя:Рычоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Старажоўцы

**Старажо́ўцы** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на левым беразе ракі Сьцьвігі. Старажоўцы ўваходзяць у склад Рычоўскага сельсавету.

## Гісторыя
У летапісных крыніцах Старажоўцы вядомыя з XVI стагодзьдзя. У XVI—XVIII стагодзьдзях вёска ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1793 году — у складзе Расейскай імпэрыі.

З 1922 году ўваходзіць у склад Рычоўскага сельсавету Тураўскай воласьці Мазырскага павету (да 17 ліпеня 1924 году) Беларускай ССР, з 20 жніўня 1924 году — Тураўскага (з 17 красавіка 1962 году — Жыткавіцкага) раёну Мазырскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году, 21 чэрвеня 1935 году — 20 лютага 1938 году), з 20 лютага 1938 году — Палескай (з 8 студзеня 1954 году — Гомельскай) вобласьці.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 1886 год — 180 жыхароў, 40 двароў
* XX стагодзьдзе: 1909 год — 432 жыхары, 69 двароў; 1994 год — 315 жыхароў, 137 двароў; 1999 год — 291 жыхар
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 278 жыхароў, 121 двор; 2010 год — 233 жыхары; 2018 год — 186 жыхароў, 83 двары

## Інфармацыя для турыстаў
### Страчаная спадчына
* Царква Покрыва Прасьв. Багародзіцы (Пакроўская царква), пабудаваная ў 1843 годзе.

## Вуліцы
Набярэжная, Новая, Перамогі, Пралетарская, Садовая, Савецкая, Савецкі завулак.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 511—512

## Вонкавыя спасылкі
* Старажоўцы на Radzima.org
* Прагноз надвор’я ў вёсцы Старажоўцы

Катэгорыя:Рычоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Відошын

**Відо́шын** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 3 км на захад ад Марохарава. Відошын уваходзіць у склад Чырвоненскага сельсавету.

## Гісторыя
28 студзеня 1991 году перададзеная з Марохараўскага сельсавету ў склад навастворанага Чырвоненскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 221 жыхар
* 1999 год — 172 жыхары
* 2010 год — 111 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Чырвоненскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Ляхавічы (Гомельская вобласьць)

**Ля́хавічы** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, каля возера Чырвонага. Ляхавічы ўваходзяць у склад Чырвоненскага сельсавету.

## Назва
У аснове назвы вёскі ляжыць этнічнае найменьне ляхі — «палякі». Аднак пасяленьне называецца Ляхавічы — відаць, ня ўсё насельніцтва вёскі было «ляскім», польскім па паходжаньні, нейкае дачыненьне да ляхаў мелі толькі яе заснавальнікі. Магчыма, яны былі сапраўднымі ляхамі ці проста мелі прозьвішчы тыпу Лях. Патомкі гэтых ляхаў і называліся ляхавічамі.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVI стагодзьдзя як вёска ў Наваградзкім ваяводзтве Вялікага Княства Літоўскага. 

Згодна з паданьнем, пасьля вялікага пажару ў суседняй вёсцы Пухавічы пачалося расьсяленьне пухавіцкіх жыхароў на хутары. Адзін з хутараў, быццам, вырас да памераў вёскі. Так узьніклі Ляхавічы.

Аднак гэта ня больш чым паданьне. Дастаткова зазірнуць у географа-статыстычныя дакумэнты XIX стагодзьдзя, каб упэўніцца, што гэта ня так. У кнізе «Волости и важнейшие селения Европейской России. Выпуск V. Губернии Литовской и Белорусской областей» (С.-Пецярбург, 1886) адзначаецца, што ў вёсцы Ляхавічы Мазырскага павету налічваецца 44 двары, жыве 276 жыхароў, ёсьць праваслаўная царква і капліца. «Сьпіс населеных месцаў Менскай губэрні», складзены ў 1909 годзе В. С. Ярмаловічам, указвае, што ў Ляхавічах налічваецца 745 чалавек. Такі прырост насельніцтва для вёсачкі, якая разьмяшчалася ўдалечыні ад вялікіх дарог, сярод бясконцых лясоў і балот, натуральным лічыць цяжка. Відавочна, што пажар у Пухавічах абумовіў значны прырост насельніцтва суседніх Ляхавічаў. Сама ж вёска ўзьнікла значна раней.

З 20 жніўня 1924 году ў складзе Ляхавіцкага сельсавету Жыткавіцкага раёну Мазырскай акругі (ліпень 1924 году — 26 ліпеня 1930 году, 21 чэрвеня 1935 году — 20 лютага 1938 году), з 20 лютага 1938 году — Палескай (з 8 студзеня 1954 году — Гомельскай) вобласьці. З 16 ліпеня 1954 году ў складзе навастворанага Марохараўскага сельсавету, з 28 студзеня 1991 году — Чырвоненскага сельсавету.

За час Другой сусьветнай вайны загінула 27 вяскоўцаў.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 1886 год — 276 жыхароў, 44 двары
* XX стагодзьдзе: 1908 год — 654 жыхары; 1909 год — 745 жыхароў; 1994 год — 302 жыхары, 149 двароў; 1999 год — 232 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 133 жыхары

## Геаграфія
Вёска знаходзіцца на паўднёвым беразе Князь-возера.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Чырвоненскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Навуць (вёска)

**На́вуць** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на шашы . Навуць уваходзіць у склад Марохараўскага сельсавету.

## Гісторыя
28 студзеня 1991 году перададзеная з Марохараўскага сельсавету ў склад навастворанага Чырвоненскага сельсавету.

26 верасьня 2006 году перададзеная з Чырвоненскага сельсавету ў склад Марохараўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 105 жыхароў, 50 двароў
* 1999 год — 84 жыхары
* 2010 год — 46 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Марохараўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Пухавічы (Гомельская вобласьць)

**Пу́хавічы** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на поўдзень ад возера Чырвонага, за 4 км на ўсход ад Ляхавічаў. Пухавічы ўваходзяць у склад Чырвоненскага сельсавету.

## Гісторыя
У летапісных крыніцах Пухавічы вядомы з XVI стагодзьдзя. У XVI—XVIII стагодзьдзях вёска ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1793 году — у складзе Расейскай імпэрыі. 

З 20 жніўня 1924 году ў складзе і зьяўлялася цэнтрам Ляхавіцкага сельсавету Жыткавіцкага раёну Мазырскай акругі (ліпень 1924 году — 26 ліпеня 1930 году, 21 чэрвеня 1935 году — 20 лютага 1938 году), з 20 лютага 1938 году — Палескай (з 8 студзеня 1954 году — Гомельскай) вобласьці. З 16 ліпеня 1954 году ў складзе навастворанага Марохараўскага сельсавету, з 28 студзеня 1991 году — Чырвоненскага сельсавету.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 1886 год — 626 жхароў, 96 двароў
* XX стагодзьдзе: 1908 год — 1408 жыхароў; 1909 год — 1519 жыхароў, 246 двароў; 1994 год — 827 жыхароў, 303 двары; 1999 год — 724 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 702 жыхары, 305 двароў; 2010 год — 572 жыхары

## Інфармацыя для турыстаў
### Страчаная спадчына
* Царква

## Вуліцы
*Азёрны завулак 
*Калгасная вуліца 
*Моладзевы завулак 
*Першамайская вуліца 
*Савецкая вуліца

## Крымінал
У Пухавічах разгортваліся падзеі ў справе «пухавіцкага падпальшчыка», у якую ўмешваўся прэзыдэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандар Лукашэнка.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Пухавічы на Radzima.org
* Прагноз надвор’я ў вёсцы Пухавічы

Катэгорыя:Чырвоненскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Хісьцецкі Бор

**Хісьце́цкі Бор** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці. Хісьцецкі Бор уваходзіць у склад Чырвоненскага сельсавету.

## Гісторыя
28 студзеня 1991 году перададзеная з Жыткавіцкага гарадзкога савету ў склад навастворанага Чырвоненскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 91 жыхар, 34 двары
* 1999 год — 75 жыхароў
* 2010 год — 52 жыхары

## Крыніцы

Катэгорыя:Чырвоненскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Чырвонае (Гомельская вобласьць)

**Чырво́нае** — пасёлак у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці. Чырвонае ўваходзіць у склад і зьяўляецца цэнтрам Чырвоненскага сельсавету.

## Гісторыя
Зь 10 красавіка 1984 году ў складзе Марохараўскага сельсавету, з 28 студзеня 1991 году — Чырвоненскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 1652 жыхары, 489 двароў
* 1999 год — 1535 жыхароў
* 2010 год — 1474 жыхары

## Крыніцы

Катэгорыя:Чырвоненскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Баравая (Гомельская вобласьць)

**Барава́я** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на поўдзень ад п. Азёрнага, за 6 км на паўночны ўсход ад шашы . Баравая ўваходзіць у склад Юркевіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1908 год — хутар: 94 жыхары; 1994 год — вёска: 67 двароў, 165 жыхароў; 1999 год — 173 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 179 жыхароў

## Вуліцы
* Азёрны завулак	
* Сонечная вуліца	
* Юбілейная вуліца

## Крыніцы

Катэгорыя:Юркевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Гулевічы (Жыткавіцкі раён)

**Гуле́вічы** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 9 км на паўночны ўсход ад Леніна, на поўдзень ад Юркевічаў. Гулевічы ўваходзіць у склад Юркевіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 3 траўня 1896 год — 25 двароў, 237 жыхароў (116 жанчын, 121 мужчына)
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 287 жыхароў; 1994 год — вёска: 98 двароў, 197 жыхароў; 1999 год — 195 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 135 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Юркевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Юркевічы

**Юрке́вічы** (таксама — *Глушцы*) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 12 км на ўсход ад Леніна, за 3 км на захад ад вёскі Баравой. Юркевічы ўваходзяць у склад і зьяўляюцца цэнтрам Юркевіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 3 траўня 1896 году — вёска: 17 двароў, 223 жыхары (174 жанчыны, 149 мужчынаў); фальварак: 43 жыхары (21 жанчына, 22 мужчыны)
* XX стагодзьдзе: 1908 год — вёска: 345 жыхароў; 1994 год — вёска: 137 двароў, 312 жыхароў; 1999 год — 287 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 198 жыхароў

## Вуліцы
Вуліцы: Зялёная, Міра, Падгорная, Савецкая, Школьная, Паўднёвая.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Прагноз надвор’я ў в. Юркевічы

Катэгорыя:Юркевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Чырвоны Бор (Жыткавіцкі раён)

**Чырво́ны Бор**, **Бор Чырво́ны** — былы хутар у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на поўдзень ад пасёлку Чырвонае. Чырвоны Бор уваходзіў у склад Чырвоненскага сельсавету.

## Гісторыя
Цяпер зьяўляецца часткай вёскі Сяменча.

## Насельніцтва
* 1924 год — хутар: 14 жыхароў, 2 двары

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Чарацянка (Жыткавіцкі раён)

**Чараця́нка** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 8 км на паўднёвы захад ад Жыткавічаў. Чарацянка ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Гісторыя
Зь ліпеня 1941 году па 7 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падпольле.

Да 14 траўня 2014 году вёска ўваходзіла ў склад Жыткавіцкага гарадзкога савету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1924 год — хутар: 29 двароў, 195 жыхароў; 1994 год — вёска: 39 двароў, 93 жыхары; 1999 год — вёска: 73 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2009 год — 28 жыхароў

## Геаграфія

На захад ад вёскі разьмешчана вадасховішча.

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Кажановічы

**Кажано́вічы** — колішняя вёска ў Беларусі, на левым беразе ракі Гніліцы, каля Жыткавічаў. Уваходзілі ў склад Жыткавіцкага гарадзкога савету Жыткавіцкага раёну Гомельскай вобласьці.

## Гісторыя
Згадваюцца ў 1616 годзе як вёска Кажаноўцы ў Мазырскім павеце ВКЛ.

У XIX ст. вёска ў Жыткавіцкай воласьці Мазырскага павету Менскай губэрні.

З 20 жніўня 1924 году да 16 ліпеня 1954 году вёска ўваходзіла ў склад і была цэнтрам Жыткавіцкага сельсавету. Пасьля скасаваньня сельсавету вёска ўвайшла ў склад Жыткавіцкага пасялковага савету, з 19 лістапада 1971 году — Жыткавіцкага гарадзкога савету.

Зь ліпеня 1941 году па 6 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Другой сусьветнай вайны тут дзеяла савецкае падпольле.

14 траўня 2014 году тэрыторыя вёскі ўвайшла ў склад Жыткавічаў.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1924 год — вёска: 109 двароў, 595 жыхароў; 1994 год — вёска: 134 двары, 308 жыхароў; 1999 год — вёска: 454 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2009 год — 268 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 496

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Забродзьдзе (Жыткавіцкі раён)

**Забро́дзьдзе** — колішняя вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на поўнач ад шашы , на ўсходзе ўрочышча Нагорная. Забродзьдзе ўваходзіла ў склад Жыткавіцкага гарадзкога савету.

## Гісторыя
14 траўня 2014 году тэрыторыя вёскі ўвайшла ў склад горада Жыткавічы.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1994 год — 32 двары, 75 жыхароў; 1999 год — 70 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2009 год — 68 жыхароў

## Крыніцы

 

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Ацкаванае

**Ацкава́нае** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на левым беразе ракі Скрыпіца, за 6 км на поўдзень ад Чарацянкі, на поўнач ад урочышча Райскае. Ацкаванае ўваходзіць у склад Руднянскага сельсавету.

## Назва
Сустракаецца вёска і пад назвай *Ацкаваны*. 

## Гісторыя
Зь ліпеня 1941 году па 6 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падпольле.

Да 14 траўня 2014 году вёска ўваходзіла ў склад Жыткавіцкага гарадзкога савету.

## Насельніцтва
* 1994 год — 11 двароў, 26 жыхароў
* 1999 год — 15 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Рычоў

**Рычо́ў** — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, на левым беразе ракі Сьцьвігі, за 8 км на поўдзень ад Турава. Рычоў уваходзіць у склад і зьяўляецца цэнтрам Рычоўскага сельсавету.

## Гісторыя
У летапісных крыніцах Рычоў вядомы з XV стагодзьдзя. У XV—XVIII стагодзьдзях вёска ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1793 году — у складзе Расейскай імпэрыі.

З 1922 году ўваходзіць у склад і зьяўляецца цэнтрам Рычоўскага сельсавету Тураўскай воласьці Мазырскага павету (да 17 ліпеня 1924 году) Беларускай ССР, з 20 жніўня 1924 году — Тураўскага (з 17 красавіка 1962 году — Жыткавіцкага) раёну Мазырскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году, 21 чэрвеня 1935 году — 20 лютага 1938 году), з 20 лютага 1938 году — Палескай (з 8 студзеня 1954 году — Гомельскай) вобласьці.

Зь ліпеня 1941 году па 5 ліпеня 1944 году вёска была акупаваная нямецкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падпольле.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1924 год — сяло: 90 двароў, 511 жыхароў; 1994 год — вёска: 236 двароў, 568 жыхароў; 1999 год — 555 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 524 жыхары, 217 двароў; 2010 год — 427 жыхароў; 2018 год — 371 жыхар, 164 двары

## Геаграфія
Паблізу вёскі ёсьць балоты Асова, Бусовішча.

## Інфармацыя для турыстаў
### Страчаная спадчына
* Царква Сьв. Міхала Арханёла (Міхалаўская царква), пабудаваная ў 1814 годзе.

## Вуліцы
Ленінская, Набярэжная, Пралетарская, Садовая, Школьная, Юбілейная, Юбілейны завулак.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 510—511

## Вонкавыя спасылкі
* Рычоў на Radzima.org

Катэгорыя:Рычоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XV стагодзьдзі
Обэрндорф-ля-Зальцбургу

**Обэрндорф-ля-Зальцубргу** () — горад у Аўстрыі. Знаходзіцца ў фэдэральнай зямлі Зальцбург на рацэ Зальцах.

Горад уваходзіць у склад акругі Зальцбург. Насельніцтва склалала 5556 чалавек на 31 сьнежня 2005 году. Горад займае плошчу 4,55 км². Афіцыйны код гораду — *50&nbsp;326*.

Обэрндорф зрабіўся папулярным дзякуючы гімну «Ціхая ноч», які быў упершыню выкананы ў былой царкве сьв. Нікаля настаўнікам Францам Грубэрам і маладым сьвятаром Ёзэфам Морам у калядную ноч 1818 году, адкуль пасьля распаўсюдзіўся па ўсім сьвеце. З-за таго, што ў 1890-х гадох некалькі паводак Зальцаху зьнішчылі вялікія часткі Обэрндорфу, царква была разбураная і на ейным месцы ў 1937 годзе была ўсталяваныя мэмарыяльная капэля.

У Обэрндорф можна трапіць з Зальцбургу на S-Bahn — хуткаснай чыгунцы — альбо па фэдэральнай трасе B 156 з Зальцбургу ў Браўнаў-на-Іне.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Гарады Зальцбургу
Замежная запазычанасьць Расеі

**Замежная запазычанасьць Расеі** — абавязаньні, якія ўзьнікаюць у замежнай валюце (арт. 6 Бюджэтнага кодэксу РФ).

У абсалютным выразе расейскі замежны дзяржаўны абавязак на 1 кастрычніка 2007 году склаў 47,1 млрд даляраў, што зьяўляецца адным з самых нізкіх паказчыкаў у Эўропе. Па адносных паказчыках, расейскі замежны дзярждоўг складае 8 % ад аб’ёму ВУП краіны. Для параўнаньня — пасьля крызісу 1998 году, замежная запазычанасьць Расеі складала амаль 100 % ад ВУП. У даляглядзе, па прынятым трохгадовым бюджэце на пэрыяд 2008—2010 гг., дзярждоўг павінен скараціцца да 2,5 % ад ВУП.

## Структура замежнай запазычанасьці
Структура дзяржаўнага вонкавага абавязку па стане на 1 красавіка 2008 году

* магчымыя недакладнасьці з-за акругленьня

## Дынаміка вонкавага абавязку Расеі
У 2004-2008 гадах прэзыдэнт Пуцін, улічваючы рост прыбыткаў Расеі ад экспарту нафты, зьвязаны зь імклівым ростам сусьветных коштаў на гэтую сыравіну, паставіў задачу максымальна скараціць маштабы замежнага дзяржаўнага абавязку. У выніку доўгіх перамоў, да канца жніўня 2006 Расея ажыцьцявіла датэрміновыя выплаты 22,5 млрд даляраў па крэдытах Парыскага клюбу, пасьля чаго яе дзяржаўны абавязак склаў 53 млрд (9 % ВУП).

Пік расейскага дзяржаўнага абавязку прыйшоўся на 1998 г. (146,4 % ВУП). На 1 студзеня 2000 г., вонкавы абавязак дасягнуў 158,7 млрд даляраў (а сумарны замежны і ўнутраны дзяржаўны абавязак складаў 84 % ВУП).

Для параўнаньня, па дадзеных S&P за 2005 г., дзяржаўны абавязак Нямеччыны складаў 68 % ВУП, Францыі — 66 %, ЗША — 53 %, Вялікабрытаніі — 43 %, Нарвэгіі — 36 %, Аўстраліі — 12 %, Казахстану — 10 %, Ганконга — 2 %.

## Замежная запазычанасьць прыватнага і фэдэральнага сэктараў
Па зьвестках сусьветнага банку агульная замежная запазычанасьць Расеі (прыватны і фэдэральны сэктары) у першым квартале 2008 году складае 477 млрд даляраў ЗША. Па зьвестках Цэнтральнага Банку Расейскай Фэдэрацыі замежная запазычанасьць на 1 студзеня 2008 году склала 463,5 млрд даляраў ЗША.

## Абавязкі замежных дзяржаваў
Замежныя дзяржаўныя абавязкі перад Расеяй складаюць 10,9 млрд даляраў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Міністэрства фінансаў РФ
* vnesdolg.html

Катэгорыя:Эканоміка Расеі
Зборная Турэччыны па футболе

**Збо́рная Турэччыны па футбо́ле** — прадстаўляе Турэччыну ў міжнародных турнірах і сустрэчах па футболе. Турэччына разьмешчаная і ў Эўропе, і ў Азіі, але зьяўляецца чальцом толькі УЭФА. Найвялікшае дасягненьне каманды — 3-е месца на чэмпіянаце сьвету 2002 году. Таксама Турэччына дайшла да 1/4 фіналу на Эўра-2000 і заняла 3-е месца на Кубку Канфэдэрацыяў 2003 году.

## Гісторыя

### Чэмпіянат сьвету 1950 году
Турэччына кваліфікавалася для ўдзелу ў чэмпіянаце сьвету 1950 году, абгуляўшы Сырыю 7:0, але не змагла прыняць удзел у турніры з-за фінансавых праблем.

### Чэмпіянат сьвету 1954 году
Турэччына кваліфікавалася для ўдзелу ў чэмпіянаце сьвету 1954 году, абгуляўшы Гішпанію. Першы матч турэцкая каманда прайграла гішпанцам 1:4, але перамога ў зваротнай гульні 1:0 дазволіла правядзеньне 3-га матчу паміж гэтымі камандамі — захапляльная і цьвёрдая гульня завяршылася зь лікам 2:2, і месца Турэччыны ў асноўным турніры было вызначанае кідком манэты. Туркам пашанцавала апынуцца ў групе з высокакляснымі вугорцамі і камандай ФРН, хоць з-за незвычайнага фармату турніру Турэччына так і не згуляла з Вугоршчынай, каманда прайграла 1:4 немцам, але затым разграміла зборную Паўднёвай Карэі зь лікам 7:0. У матчы за права выйсьці з групы туркі прайгралі ўсё той жа камандзе ФРН зь лікам 2:7.

### 1960-я — 1990-я
Нягледзячы на рост узроўню нацыянальнага чэмпіянату і добрыя паказчыкі турэцкіх клюбаў на эўрапейскай арэне, 1960-я — няўдалы пэрыяд для зборнай краіны. У 1970-я Турэччына была серадняком у адборачных турнірах да сусьветных і эўрапейскіх чэмпіянатаў, нават ня маючы адмысловых шанцаў прабіцца на гэтыя турніры.

У 1980-я (1984 і 1987) Турэччына патрывала самую буйную паразу ў сваёй гісторыі, прайграўшы двойчы ангельскай зборнай зь лікам **0:8**. У рамках кваліфікацыйных гульняў да Чэмпіянату сьвету 1990 году толькі няўдача ў апошнім матчы пакінула зборную Турэччыны за бортам чэмпіянату.

### Чэмпіянат сьвету 2002 году
Нарастальны ўзровень турэцкага футболу быў пацьверджаны трэцім месцам на Кубку сьвету 2002 году. У 1/4 Турэччына абгуляла Сэнэгал 1:0 (па правіле «залатога гала»), затым у 1/2 саступіла Бразыліі 0:1, а ў матчы за трэцяе месца перамагла Паўднёвую Карэю зь лікам 3:2.

### Кубак Канфэдэрацыяў 2003 году
Улетку 2003 году Турэччына заняла 3-е месца на Кубку Канфэдэрацыяў, на якім яна з маладым, экспэрымэнтальным складам згуляла ўнічыю з Бразыліяй, у выніку чаго бразыльцы выбылі з турніру. Туркі ў паўфінале прайгралі будучыным пераможцам турніру, Францыі, зь лікам 2:3, не забіўшы пэнальці на апошніх хвілінах. У матчы за трэцяе месца Турэччына абгуляла Калюмбію 2:1.

### Эўра-2004
Турэцкая каманда ня здолела кваліфікавацца для ўдзелу ў Чэмпіянаце Эўропы 2004 году, прайграўшы ў раўндзе плэй-оф камандзе Латвіі, пасьля таго як заняла ў групе другое месца.

### Чэмпіянат сьвету 2006 году
У адборачным турніры ў групе з такімі камандамі, як Данія, Грэцыя і Ўкраіна, туркі занялі 2-е месца. У сэрыі плэй-оф Турэччына прайграла зборнай Швайцарыі па правіле галоў на чужым полі.

## Вонкавыя спасылкі
Зборная Нідэрляндаў па футболе

**Збо́рная Нідэрля́ндаў па футбо́ле** — прадстаўляе Нідэрлянды ў міжнародных матчах па футболе. Чэмпіёны Эўропы 1988 году.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка
* Афіцыйны сайт Футбольнай Асацыяцыі
* Расейскі сайт, прысьвечаны зборнай Нідэрляндаў па футболе
Зборная Партугаліі па футболе

**Збо́рная Партуга́ліі па футбо́ле** — прадстаўляе Партугалію на міжнародных футбольных турнірах і таварыскіх матчах. Чэмпіёны Эўропы 2016 году.

## Найбольш гульняў
* Крыштыяну Раналду — 154 матчы
* Луіш Фігу — 127 матчаў
* Жуан Маўтыньню — 113 матчаў
* Нані — 112 матчаў
* Фэрнанду Коўту — 110 матчаў
* Пэпэ — 99 матчаў
* Бруну Алвіш — 96 матчаў
* Руй Кошта — 94 матчы
* Рыкарду Карвалью — 89 матчаў
* Пэдру Паўлета — 88 матчаў

## Найбольш галоў
* Крыштыяну Раналду — 85 галоў
* Пэдру Паўлета — 47 галоў
* Эўсэбію — 41 гол
* Луіш Фігу — 32 галы
* Нуну Гоміш — 29 галоў
* Элдэр Паштыга — 27 галоў
* Руй Кошта — 26 галоў
* Нані — 24 галы
* Жуан Пінту — 23 галы
* Нэнэ — 22 галы
* Сыман Саброза — 22 галы

## Вонкавыя спасылкі