Python

**Python** () — высокаўзроўневая мова праграмаваньня агульнага прызначэньня, якая робіць асаблівы ўпор на чытэльнасьці коду з пашыраным выкарыстаньнем водступаў.

Python падтрымлівае дынамічную тыпізацыю і зьбіраньне сьмецьця. Падтрымлівае некалькі парадыгмаў праграмаваньня, у тым ліку структурнае праграмаваньне (у прыватнасьці працэдурнае), аб’ектна-арыентаванае і функцыянальнае праграмаваньне. Як мова зь вялікай колькасьцю стандартных бібліятэк часам называецца «мовай з батарэйкамі ў камплекце».

Першая вэрсія — Python&nbsp;0.9.0 — выйшла ў 1991 року. У 2000 выйшаў Python&nbsp;2.0, у 2008 — значна пераробленая Python&nbsp;3.0, нават ня цалкам адваротна сумяшчальная з ранейшымі вэрсіямі.

Мова Python можа выкарыстоўвацца ў вэб-праграмаваньні, для альгарытмаў пасымбальнага параўнаньня тэкставых радкоў, для напісаньня праектаў машыннага навучаньня, апрацоўкі тэксту для трансьлітарацыі лацінкі ў кірыліцу.

## Мінуўшчына
Python вынайшаў Гўіда ван Росум напрыканцы 1980-х рокаў як пераемніцу мовы праграмаваньня ABC, здольную апрацоўваць выключэньні і ўзаемадзеяць з апэрацыйнай сыстэмай Amoeba. Да 2018 року ван Росум самастойна кіраваў праектам, а пасьля ягонага адыходу ад распрацоўкі супольнасьць распрацоўнікаў надала яму тытул «дабрачыннага пажыцьцёвага дыктатара». З 2019 року ў кіраўніцтва праекту ўваходзяць пяць выбарных сябраў.

16 кастрычніка 2000 року выпушчаны Python 2.0, які займеў такія новыя магчымасьці, як генэрацыя сьпісаў, зьбіраньне сьмецьця з выяўленьнем цыкляў, падлік спасылак і падтрымка Юнікоду. 3 сьнежня 2008 выйшла вэрсія Python&nbsp;3.0, большасьць новаўвядзеньняў якой былі дададзеныя і ў Python&nbsp;2.6.x ды 2.7.x. Усе вэрсіі Python&nbsp;3 пастаўляюцца з утылітай `2to3`, якая аўтаматычна перакладае код Python&nbsp;2 у Python&nbsp;3.

Апошняя вэрсія Python 2.7 выйшла ў 2020 року; адгэтуль абнаўляецца толькі Python&nbsp;3.8 і пазьнейшыя. У кожную вэрсію мовы ад 3.5 стала дадаюць нейкія новаўвядзеньні. У 3.11 паскорылі выкананьне праграмаў і палепшылі паведамленьні пра памылкі.

## Характарыстыкі
Python адносіцца да моваў праграмаваньня з рознымі парадыгмамі. Цалкам падтрымліваюцца аб’ектна-арыентаванае і структурнае праграмаваньне, збольшага падтрымліваюцца функцыянальнае і аспэктна-арыентаванае праграмаваньне (улучна з мэтапраграмаваньнем і мэтааб’ектамі). З дапамогай пашырэньняў падтрымліваюцца яшчэ некалькі парадыгмаў, у тым ліку праграмаваньне паводле кантракту і лягічнае праграмаваньне.

Python выкарыстоўвае дынамічную тыпізацыю і спалучэньне падліку спасылак з вызначэньнем цыкляў зборніку сьмецьця для кіраваньня памяцьцю. Для прывязкі назваў мэтадаў і зьменных у часе выкананьня праграмы выкарыстоўваецца дынамічнае вырашэньне назваў ().

Часткова падтрымліваецца функцыянальнае праграмаваньне ў традыцыі Ліспу. Існуюць функцыі ; сьпісавае ўключэньне, , мноствы і генэратарныя выразы. Стандартная бібліятэка мае два модулі (), якія ўвасабляюць функцыянальныя інструмэнты, узятыя з Haskell ды Standard ML.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Клясавыя мовы праграмаваньня
Катэгорыя:мовы канкурэнтнага праграмаваньня
Катэгорыя:Кросплятформавыя вольныя праграмы
Катэгорыя:Нідэрляндзкія вынаходніцтвы
Катэгорыя:Мовы з дынамічнай тыпізацыяй
Катэгорыя:Адукацыйныя мовы праграмаваньня
Катэгорыя:Высокаўзроўневыя мовы праграмаваньня
Катэгорыя:Шматпарадыгмавыя мовы праграмаваньня
Катэгорыя:Аб’ектна-арыентаваныя мовы праграмаваньня
Катэгорыя:Мовы праграмаваньня, створаныя ў 1991 годзе
Катэгорыя:Скрыптовыя мовы
Катэгорыя:Тэкстава-арыентаваныя мовы праграмаваньня