Юзэф Казімер Касакоўскі

**Ю́зэф Казі́мер Касако́ўскі** (16 сакавіка 1738, Шылы Ковенскага павету, цяпер Янаўскі раён Ковенскага павету Летувы — 9 траўня 1794, Варшава, цяпер Польшча) — рымска-каталіцкі й дзяржаўны дзяяч Рэчы Паспалітай. Пісар вялікі літоўскі (з 1775), тытулярны біскуп цыненскі і біскуп-суфраган троцкі (1775—1781), біскуп інфлянцкі (з 1781). Кавалер ордэнаў Сьвятога Станіслава (1778) і Белага Арла (1781).

## Біграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Касакоўскіх гербу «Сьлепаўрон», сын Дамініка і Мар’яны з Забелаў. Меў братоў: гетмана Сымона, кашталяна Антонія й ваяводу Міхала.

Скончыў Ковенскі езуіцкі калегіюм. У 1758 атрымаў урад падчашага ковенскага, потым судзьдзі земскага, абіраўся паслом на сойм. У 1761 высьвечаны на сьвятара, навучаўся ў Віленскай акадэміі, дзе атрымаў ступень доктара філязофіі, і Варшаве. Выконваў абавязкі пробашча ў Воўпе й каноніка ў Вільні. Ад 1764 кусташ віленскі. Прыхільна ставіўся да Барскае канфэдэрацыі, для яе падтрымкі разам з братам Сымонам спрабаў стварыць Генэральную канфэдэрацыю Вялікага Княства Літоўскага, за што яго ўзялі пад арышт расейскія ўлады.

13 сакавіка 1775 прызначаны тытулярным біскупам Цыну з абавязкамі біскупа-суфрагана троцкага Віленскае дыяцэзіі, адначасна — пісар вялікі літоўскі. Варагаваў з Антоніем Тызэнгаўзам, пасьля адстаўкі якога перавёў шмат рамесьнікаў з Горадні ў свае маёнткі. 17 верасьня 1781 прызначаны інфлянцкім біскупам, быў таксама адміністратарам Курляндзкае дыяцэзіі. У 1783 інфлянцкая дыяцэзія на кароткі час увайшла ў склад Магілёўскае архідыяцэзіі.

Дзеля ўласнага ўзбагачэньня шмат займаўся фінансавымі махінацыямі й ашуканствам. Быў прыхільнікам прарасейскае партыі, у 1787 пачаў атрымліваць сталую пэнсію з расейскае амбасады, быў пратэжэ амбасадара Ота Магнуса фон Штакельбэрга, зь яго намінацыі засядаў у 1782—1786 у Пастаяннай Радзе (у 1784—1786 старшыня дэпартамэнту справядлівасьці). Удзельнічаў у працы Чатырохгадовага сойму 1788—1792. 19 сьнежня 1791 прызначаны біскупам-каад’ютарам віленскім.

Супрацьстаяў Канстытуцыі 3 траўня, разам з братам Сымонам узначальваў Таргавіцкую канфэдэрацыю ў Вялікім Княстве Літоўскім. З дапамогай расейскіх войскаў фактычна атрымаў уладу на Літве, якую намагаўся далучыць да Расеі. Дзеля адарваньня Вялікага Княства ад Кароны спрыяў утварэньню асобных дзяржаўных камісіяў ВКЛ, якімі фактычна кіраваў.

У час паўстаньня на чале з Касьцюшкам 22 красавіка 1794 ягоны маёнтак сканфіскаваў паўстанцкі ўрад, а самога яго неўзабаве асудзілі й павесілі ў Варшаве як здрадніка.

## Творчасьць
Займаўся літаратурнай творчасьцю. У 1786 надрукаваў два раманы Ксёндз Плябан (), у якім паказаў найдасканальнейшую парафію эпохі Асьветніцтва, і «Паніч гаспадар» (). У 1787 напісаў раман «Абывацель» (), а ў 1791 — *Czarownica* (Чараўніца). Перакладаў з францускае мовы, аўтар мэмуараў.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Józef Kazimierz Korwin-Kossakowski z Kossaków h. Ślepowron

Юзаф
Катэгорыя:Пісары вялікія духоўныя літоўскія
Катэгорыя:Інфлянцкія біскупы
Катэгорыя:Віленскія біскупы
Катэгорыя:Барскія канфэдэраты
Катэгорыя:Узнагароджаныя ордэнам Белага арла
Катэгорыя:Узнагароджаныя ордэнам Сьвятога Станіслава
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікага Сойму 1788—1792
Катэгорыя:Канфэдэраты таргавіцкія
Катэгорыя:Польскія літаратары
Катэгорыя:Польскія перакладчыкі
Катэгорыя:Паўстаньне 1794 году
Катэгорыя:Памерлі ў Варшаве
Катэгорыя:Павешаныя