Віктар Шандаровіч

**Віктар Анатолевіч Шандаровіч** (, , Масква) — расейскі і ізраільскі журналіст, празаік, паэт, драматург, сцэнарыст, тэлевядоўца і радыёвядоўца, сатырык, публіцыст, пэдагог беларускага паходжаньня. Калумніст часопісу The New Times.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся з сям'і інжынэра Анатоля Семяновіча Шандаровіча (1930—2017) і пэдагога Інэсы Яўсееўны Дазорцавай (1929—2011). Дзед па бацькоўскай лініі, Сямён Маркавіч Шандаровіч (1903—1984), інжынэр-хімік, працаваў на заводзе ЗІЛ, двойчы падвяргаўся палітычным рэпрэсіям у 1929 і 1948 гадах. Бабуля па бацькоўскай лініі — Лідзія (народжаная Эйдля). Другі дзед, Яўсей Самуілавіч Дазорцаў, быў начальнікам аддзелу СПА Наркамату вугальнай прамысловасьці. Старэйшы лейтэнант Яўсей Дазорцаў, камандзір роты 477-га стралковага палка. 161-й стралковай дывізіі — будучай 4-й гвардзейскай стралковай Апосталаўска-Вэнскай Чырванасьцяжнай дывізіі, загінуў на фронце 7 кастрычніка 1941 году пад Ленінградам. Пахаваны ў в. Гонтавая Ліпка Ленінградзкай вобласьці.

У 10 клясе Віктара Шандаровіча заўважае Канстанцін Райкін і Шандаровіч патрапіў на навучаньне ў тэатральную школу Алега Табакова. Гэты факт вызначыў далейшы лёс падлетка. У 1975 годзе ён паступае на рэжысуру і праз 5 гадоў пасьпяхова абараняе дыплём Маскоўскага інстытуту культуры і мастацтваў.

Пасьля навучаньня Віктар праходзіць тэрміновую службу ў войску. У далейшым ён казаў, што менавіта служба дала яму многія сюжэты, якія ён увасобіў у сваіх сатырычных творах. Аж да 1990 году Шандаровіч працаваў у ГІТІСе, дзе не толькі выкладаў сцэнічнае майстэрства, але і ставіў ўласныя карціны. Так, у 1988 годзе па сатырычных расказах Віктара выступіў Генадзь Хазанаў. Аднак пік кар'еры рэжысёра прыйшоўся на 1990-я гады.

Адной з прычынаў зьнішчэньня расейскімі ўладамі старога НТВ былі "Куклы" і праграма "Ітого", якія рыхтаваў і веў Віктар Шандаровіч. Супрацоўнічае з «Радыё Свабода»: з 29 ліпеня 2003 па 27 сьнежня 2009 году вёў перадачу «Все свободны», да жніўня 2015 года публікаваўся на сайце радыёстанцыі як адзін з калумністаў.

З 14 лістапада 2003 па 28 чэрвеня 2008 году - мастацкі кіраўнік і вядучы праграмы "Плаўлены сырок" на радыёстанцыі "Эхо Москвы".

10 студзеня 2022 году паведаміў у соцсетках, што зьехаў з Расеі ў мэтах бясьпекі. 

## Творчасьць
### П'есы
* 2001 — Два ангелы, чатыры чалавекі
* 2002 — Цёзка Швэйцэра
* 2007 — Пятрушка
* 2010 — Пацярпелы Гольдзінэр
* 2011 — Вечаровы выезд таварыства сьляпых
* 2011 — Цяперашні момант
* 2019 — Пабачыць Солсбэры

Па п'есе «Пацярпелы Гольдзінэр» у 2014 годзе быў пастаўлены спэктакаль, у якім галоўную роль граў Уладзімер Этуш.

### Кнігі
* 1991 — ''Цветы для профессора Плейшнера''
* 1993 — ''… В деревне Гадюкино — дожди''
* 1995 — ''Семячкі'' (М.: Текст)
* 1997 — *Тэатар аднаго Шэндэровіча*
* 1998 — ''Куклы''
* 1999 — ''Московский пейзаж''
* 2000 — ''Куклиада''
* 2000 — ''Антология''
* 2000 — 208 избранных страниц
* 2004 — ''Здесь было НТВ и другие истории''
* 2004 — ''Здесь было НТВ, ТВ-6, ТВС''
* 2005 — *Монолог с властью*
* 2005 — *Кинотеатр повторного фильма*
* 2005 — из булки'', ISBN 978-5-8159-0826-0
* 2006 — или как я победил Марк Твена'', ISBN 5-8159-0590-9
* 2006 — из булки. Издание второе. Исправленное и дополненное''
* 2007 — *Плавленые сырки и другая пища для ума*
* 2007 — *Хромой стих* (М.: Время)
* 2009 — *Схевенинген* (М.: Время), ISBN 978-5-9691-0456-3
* 2009 — *Случай с йеху и другие истории нашего зоопарка. Мои встречи с правосудием* (М.: Новая газета), ISBN 978-5-91147-008-1
* 2010 — *Операция «Остров»* (М.: Астрель, Corpus), ISBN 978-5-271-27466-4
* 2012 — Евроремонт: рассказы (М.: Астрель, CORPUS), ISBN 978-5-271-43135-7

* 2014 — *Блокада мозга 2014* (М.: Захаров), ISBN 978-5-8159-1330-1
* 2015 — *Проклятие Пелопа* (М.: Пробел-2000), ISBN 978-5-98604-495-8
* 2015 — *Рептилион и другие истории о любви* (М.: Время), ISBN 978-5-9691-1399-2
* 2015 — *Соло на флейте* (М. : Время), ISBN 978-5-9691-1274-2

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маскве
Катэгорыя:Расейскія журналісты
Катэгорыя:Расейскія літаратары
Катэгорыя:Расейскія пэдагогі