open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Моніка Гуфанты

**Мо́ніка Гуфа́нты** () (Буэнас-Айрэс, Аргентына, 18 лістапада 1943) — кубінская акторка аргентынскага паходжаньня.

Па заканчэньні Балетнае школы пры буэнасайрэскім Тэатры Калон (цяпер Вышэйшы Інстытут мастацтваў) у 1960 годзе прынятая ў склад балетнае трупы тэатра. У 1962 годзе перабіраецца ў Гавану на запрашэньне Нацыянальнага Балета Кубы, уваходзць у склад кардэбалету. Ад 1964 года ў складзе экспэрэмэнтальнай балетнай групы пад кіраўніцтвам Альбэрта Алонса, ад 1967 года — у складзе прупы Музычнага Тэатра Гаваны. Тут у 1968 годзе паступае на акторскія курсы, пакідае балет і распачынае працу як драматычная акторка.

## Ролі ў тэатры

* 1969: **Адэля** ў спэктаклі «Бэрнарда» (Паводле п’есы Фэдэрыка Гарсіі-Лоркі «Дом Бэрнарды Альбы», пастаноўка Бэрты Мартынэс, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)

* 1970: **Адэля** й/альбо **Прыслуга** ў спэктаклі **«Дом Бэрнарды Альбы»** (паводле п’есы Фэдэрыка Гарсіі-Лоркі, пастаноўка Бэрты Мартынэс, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)

* 1971: **Хэрарда** ў спэктаклі **«[[Дасьціпная закаханая]]»** (паводле п’есы Лопэ дэ-Вэга, пастаноўка Абэларда Эстарына, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)

* 1978: **Алена** ў спэктаклі **«[[Мяшчане]]»** (паводле п’есы Максіма Горкага, пастаноўка Абэларда Эстарына, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)

* 1979:
** **Сьмерць-Жабрачка** ў спэктаклі **«[[Крывавае вясельле]]»** (паводле п’есы Фэдэрыка Гарсіі-Лоркі, пастаноўка Бэрты Мартынэс, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)
** **Кармэла** й/альбо **Лётчыца** ў спэктаклі **«[[Блудніцы]]»** (Паводле аднайменнага рамана Мігеля дэ-Кар’ёна, літаратурная апрайоўка Франсіска Гарсіі, пастаноўка Арманда Суарэса-дэль-Вільляра, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)

* 1980: **Яна** ў спэктаклі **«Ані так, ані не»** (п’еса й пастаноўка Абэларда Эстарына, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)

* 1981: Цыкл клясычнага тэатру:
** **Флора** ў спэктаклі **«[[Дачка кветак]]»** (Паводле аднайменнае п’есы Хэртрудыс Гомэс-дэ-Авільлянэды, пастаноўка Арманда Суарэса-дэль-Вільляра, Нацыянальны Тэатар Кубы, Заля «Авэльлянэда», Гавана, Куба)
** **Леанор** ў спэктаклі **«[[Граф Аларкос]]»** (Паводле аднайменнае п’есы Хасэ-Хасінта Міланэса, пастаноўка Арманда Суарэса-дэль-Вільляра, Нацыянальны Тэатар Кубы, Заля «Авэльлянэда», Гавана, Куба)
** **Эльда** ў спэктаклі **«[[Бальтазар]]»** (Паводле аднайменнае п’есы Хэртрудыс Гомэс-дэ-Авільлянэды, пастаноўка Арманда Суарэса-дэль-Вільляра, Нацыянальны Тэатар Кубы, Заля «Авэльлянэда», Гавана, Куба)
** **Бэлен** ў спэктаклі **«[[Залатое цялятка]]»** (Паводле аднайменнае п’есы Хаакіна Луасэса, пастаноўка Арманда Суарэса-дэль-Вільляра, Нацыянальны Тэатар Кубы, Заля «Авэльлянэда», Гавана, Куба)

* 1982:**Віёла** ў спэктаклі «Дванаццатая ноч» (Паводле п’есы Ўільяма Шэксьпіра «Дванаццатая ноч, альбо Што вам заўгодна», пастаноўка Вісэнтэ Рэвуэльты, Тэатар-Студыя, Заля «Губэрт-дэ-Бланк», Гавана, Куба)

Катэгорыя:Кубінскія акторкі
Nokia 2720 fold

**Nokia 2720 fold** — мабільны тэлефон, вытворчасьці кампаніі Nokia. Вырабляецца з падтрымкаю беларускай мовы.

## Тэхнічныя характарыстыкі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Апісаньне Nokia 2720 fold на onliner.by

Катэгорыя:Мабільныя тэлефоны Nokia
Катэгорыя:Беларусіфікаваныя тэлефоны
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2009 годзе
Суботнікі (неадназначнасьць)

Назву **Субо́тнікі** маюць:

* Суботнікі — народная назва сяброў царквы, сэкты ці дэнамінацыі, якая выконвае суботу ў якасьці дня супакою і Богу.

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гарадзенская вобласьць:
** Суботнікі — колішняе мястэчка, цяпер вёска ў Івейскім раёне 

### [[Расея]]

* Суботнікі — вёска ў Калускай вобласьці
* Суботнікі — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласьці
* Суботнікі — вёска ў Угранскім раёне Смаленскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Суботава 
* Суботнік 
* Суботніца 
* Суботы 
* Субоцін 
* Субоціна 
* Субоцінцы
Вялікі тэатар Гаваны

**Вялі́кі тэа́тар Гава́ны** альбо **Тэа́тар імя Гарсі́і-Лёркі** () месьціцца ў сталіцы Кубы Гаване. Зьяўляецца адным з найвялікшых опэрных тэатраў сьвету. Займае будынак **Палацу [[Галісійскі цэнтар|Галісійскага цэнтру]]**, збудаванага па праекце бэльгійскага архітэктара Паўля Бэлаў. Урачыстае адкрыцьцё тэатру адбылося 15 красавіка 1838 году. Але першы спэктакль прайшоў раней, у лістападзе 1837 году. Ад 1959 году тэатар ёсьць галоўнаю сцэнаю для Нацыянальнага балету Кубы пад кіраўніцтвам Алісіі Алёнса, і ад 1960 — Гаванскага міжнароднага фэстывалю балету.

На сцэне Вялікага тэатара Гаваны выступалі Энрыка Каруза, Ганна Паўлава, Сара Бэрнар, Мая Плісецкая, Карла Фрачы ды іншыя.

Катэгорыя:Тэатры Кубы
Катэгорыя:Гавана
Алёйзы Сулістроўскі

**Алёйзы Сулістро́ўскі** () гербу Любіч (каля 1739—1795) — падстолі і пісар ВКЛ, пасол Чатырохгадовага Сойма, адзін з кіраўнікоў паўстаньня 1794 году.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сям’і ашмянскага войскага Караля Сулістроўскага і яго другой жонкі Разаліі з Пацаў.

У 1764 г. ад імя ашмянскага павету ўдзельнічаў у выбарчым сойме, дзе выступіў у падтрымку Станіслава Аўгуста.

У 1766 г. становіцца таварышчам гусарскай харугвы польнай булавы ВКЛ.

У 1767 г. атрымлівае патэнт пяцігоскага паручніка.

У 1768 г. становіцца канцэлярам барскай канфэдэрацыі Ашмянскага павету.

23 верасьня 1771 г. удзельнічаў у бітве пад Сталовічамі.

Належыў да партыі Караля Радзівіла. На сойме 1773—1775 удзельнічаў у шматлікіх камісіях, у тым ліку разьбіраў спрэчку паміж віленскім падкаморным Тадэвушам Жабам і дзісьненскім старостам Амброзіем Козелам.

У 1776 г. — пасол на сойм ад Мазырскага павету.

У 1779 г. ротмістар пяцігорскай брыгады.

Актыўна падтрымлівае падскарбія ВКЛ Антонія Тызэнгаўза ў сваім павеце.

У 1784 г. — удзельнічаў у падрыхтоўцы Радзівілам візыта караля ў ВКЛ, і ў прыватнасьці ў Нясьвіж.

У 1785 г. вельмі гучна прымаў у сваім маёнтку Шэметава Караля, Гераніма і Мацея Радзівілаў.

У 1786 г. адзін з арганізатараў перадсоймавых соймікаў на баку Караля Радзівіла, у выніку чаго апынуўся ў канфрантацыі з Яўхімам Храптовічам. Сам ўдзельнічаў у Сойме як пасол ад Ашмянскага павету.

У 1787 г. стаў пісарам ВКЛ.

У 1788 г. як прадстаўнік Караля Радзівіла едзе ў Варшаву, дзе дамаўляецца з каралём наконт сьпіса кандыдатур на бліжэйшы Сойм. Па просьбе Караля адмаўляецца ад выстаўленьня сваёй кандыдатуры пасла на ашмянскім сойміку, дзе права балятавацца ад полацкага сойміка, каб залагодзі спрэчку Антонія Селіцкага і Тадэвша Жабы ў гэтым павеце.

Як пасол Чатырохгадовага Сойма падтрымліваў ліквідацыю Вайсковага Дэпартамэнту Пастаяннай Рады і стварэньне Вайсковай Камісіі. Быў давераным караля, але пры гэтым падтрымліваў «патрыятычную партыю». У пачатку 1791 г. зьехаў з Варшавы.

Быў сябрам Згуртаваньня прыхільнікаў урадавай канстытуцыі.

Бярэ ўдзел у паўстаньні 1794 г. Тадэвуш Касьцюшка прызначыў яго кіраўніком Аддзелу Парадку пры найвышэйшай Нацыянальнай Радзе.

У 1795 г. зьехаў на эміграцыю ў Флярэнцыю, дзе і памёр у тым жа годзе.

Сядзібай Сулістроўскага была в. Шэметава, якую ён разбудаваў і ўпрыгожыў вялікім паркам у 60-ых гадах XVIII ст.
  
Быў жанаты з Антанінай з Аскеркаў. Меў сына Казімера.

## У літаратуры
Падзеі полацкага сойміка 1788 г., дзе Алёйзы Сулістроўскі адыграў значную ролю апісваюцца ў творы І. Ходзькі «Запіскі квестара».

## Літаратура
* Mariusz Machynia. Alojzy Sulistrowski // PSB T. XLV/3 Warszawa — Kraków 2008 c. 476

## Вонкавыя спасылкі
* Генэалёгія Сулістроўскіх
* Беларускі пераклад твора І. Ходзькі «Запіскі Квестара»

Катэгорыя:Падстоліі вялікія літоўскія
Катэгорыя:Пісары вялікія літоўскія
Катэгорыя:Барскія канфэдэраты
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікага Сойму 1788—1792
Катэгорыя:Сябры Згуртаваньня прыхільнікаў урадавай канстытуцыі
Катэгорыя:Памерлі ў 1795 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Флярэнцыі
Антоні Сухадольскі

**Антоні Сухадольскі** () гербу Сьлепаўрон (памёр у 1799 г.) — кашталян смаленскі і мерацкі, ваявода гарадзенскі.

## Жыцьцяпіс
Род Сухадольскіх з даўніх часоў жыў у Ваўкавыскім павеце. Бацька Антонія — ваўкавыскі крайчы Казімір Сухадольскі, маці — Антаніна з дому Пукшта.

1764 г. — як ваўкавыскі крайчы падпісвае ў сваім павеце элекцыю Станіслава Аўгуста.

1769 г. становіцца гродзкім судзьдзёй у Ваўкавыску.

1771 г. становіцца ваўкавыскім земскім судзьдзёй.

У 1770-ых гг. Сухадольскія разам з Булгарынамі былі галоўнымі прадстаўнікамі Антонія Тызенгаўза ў сваім павеце.

1778 г. удзельнічае ў Сойме, як пасол Ваўкавыскага павету. На тым жа Сойме выбраны ў склад Скарбовай Камісіі ВКЛ.

1788 г. выбраны на Чатырохгадовы Сойм ад Смаленскага павету пры асабістай падтрымцы Станіслава Аўгуста. Бараніў Вайсковы Дэпартамэнт ад ліквідацыі. Калі ж Дэпартамэнт ліквідавалі, патрабаў, каб наваствораная Вайсковая камісія была падзелена на польскую і літоўскую. Калі і гэту прапанову адкінулі, жадаў, каб колькасьць камісараў у адзінай камісіі была роўнай. Бараніў Раду 13 і 19 студзеня 1789 г. У траўні 1789 г. сышоў з пасады скарбніка ВКЛ, каб яе заняў ягоны сын Ян. 27 жніўня 1789 г. патрабаваў выдзеліць сродкі на ўніяцкія духоўныя сэмінарыі. 3 верасьня 1790 г. выступіў супраць выгнаньня адступнікаў ад Уніі, лічачы, што гэта не віна простага люду.

Стаўленьне да прыняцьця Канстытуцыі 3 траўня невядомае. У чэрвені выступаў за разьдзяленьне Камісіі паліцыі на польскую і літоўскую.

1792 г. — стаў канцэлярам Таргавіцкай канфэдэрацыі ВКЛ.

У лістападзе 1790 г. — атрымлівае смаленскае кашталянства.

1793 г. — адзін зь нешматлікіх сэнатараў удзельнічаў у Гарадзенскім Сойме. Быў вельмі актыўны і займаў, па словах расейскага пасла Сіверса «умераную апазыцыю». Актыўна выступіў супраць другога падзелу Рэчы Паспалітай.

1794 г. у паўстаньні ўдзелу не прымаў з прычыны недаверу да яго паўстанцкіх уладаў.

Меў рэзыдэнцыю ў в. Рагозьніца, дзе ў 1791 г. пабудаваў палац.

Быў жанаты на Тэрэзе з Быхаўцаў. Меў 2 сыноў Яна і Ігнацыя і дачку Францішку.

## Вонкавыя спасылкі
* Генэалёгія Сухадольскіх

## Літаратура
* Andrzej Haratym. Suchodolski Antoni // Polski Słownik Biograficzny. Tom XLV/2 W-wa-Krakow 2008, с. 267—272

Катэгорыя:Асобы Ваўкавыску
Катэгорыя:Кашталяны смаленскія
Катэгорыя:Кашталяны мерацкія
Катэгорыя:Дэпутаты Сойму Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікага Сойму 1788—1792
Катэгорыя:Канфэдэраты таргавіцкія
Катэгорыя:Ваяводы гарадзенскія
Катэгорыя:Памерлі ў 1799 годзе
Антанова

Назву **Антано́ва** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Антанова — вёска ў Баранавіцкім раёне
** Антанова — вёска ў Маларыцкім раёне

* Віцебская вобласьць:
** Антанова — вёска ў Друеўскім сельсавеце Браслаўскага раёну
** Антанова — вёска ў Цяцеркаўскім сельсавеце Браслаўскага раёну
** Антанова — хутар у Мёрскім раёне
** Антанова — вёска ў Талачынскім раёне
** Антанова — вёска ў Шаркоўшчынскім раёне

* Гарадзенская вобласьць:
** Антанова — вёска ў Ашмянскім раёне
** Антанова — хутар у Вярэнаўскім раёне

* Менская вобласьць:
** Антанова — вёска ў Мядзельскім раёне
** Антанова — вёска ў Навасёлкаўскім сельсавеце Пухавіцкага раёну
** Антанова — вёска ў Шацкім сельсавеце Пухавіцкага раёну
** Антанова — вёска ва Ўзьдзенскім раёне

## Глядзіце таксама
* Антон
* Антонава
* Антонаў
* Антонаўка
* Антонаўцы
* Антонаўшчына
* Антоны
Вяндзеж

**Вяндзе́ж** (таксама сустракаецца *Ве́ндзеж (за Ве́ндзежам)* — вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласьці. Вяндзеж уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 24 чалавекі
* 1999 год — 39 чалавек

## Транспарт
Маецца чыгуначная станцыя Вендзеж.

## Крыніцы

Катэгорыя:Навасёлкаўскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Антанова (Навасёлкаўскі сельсавет)

**Антано́ва** — вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласьці, за 1,5 км на захад ад чыгуначнай станцыі Вендзеж. Антанова ўваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 65 чалавек
* 2010 год — 48 чалавек

## Інфармацыя для турыстаў
За адзін кілямэтар ад вёскі разьмешчаны геаграфічны цэнтар Беларусі.

## Крыніцы

 
## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Навасёлкаўскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Люцец (пасёлак)

**Лю́цец** — былы пасёлак у Барысаўскім раёне Менскай вобласьці. Люцец уваходзіў у склад Маісееўшчынскага сельсавету. Знаходзіўся за кілямэтар — два на захад ад вёскі Люцец.

## Гісторыя
Пасёлак утварыўся на месцы былога маёнтку.

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Барысаўскага раёну
Асовіны

**Асо́віны** — былая вёска ў Барысаўскім раёне Менскай вобласьці. Асовіны ўваходзілі ў склад Маісееўшчынскага сельсавету. Знаходзілася за два кілямэтры на паўночны захад ад вёскі Хонава.

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Барысаўскага раёну
Задор’е (вёска, Лагойскі раён)

**Задо́р’е** — вёска ў Лагойскім раёне Менскай вобласьці. Задор’е ўваходзіць у склад і зьяўляецца цэнтрам Задор’еўскага сельсавету.

## Гісторыя
У 1-й палове 19 стагодзьдзя пад назвай Задор’е былі вёска і фальварак у складзе маёнтку Акалова. У 1870 годзе вёска ў Мільчанскай воласьці Барысаўскага павету Менскай губэрні. 

З 20 жніўня 1924 году вёска ў Горнаўскім сель­савеце Плешчаніцкага раёну Барысаўскай акругі, з 20 лютага 1938 году Менскай вобласьці. У II сусьветную вайну гітлераўцы вывезьлі 2 жыхароў у Нямеччыну, 9 вяскоўцаў загінулі на фронце.

З 16 ліпеня 1954 гаду цэнтар Задор’еўскага сельсавету. З 25 сьнежня 1962 году ў Лагойскім раёне.

## Насельніцтва
* 19 стагодзьдзе: 1833 год — 9 двароў, 67 жыхароў; 1870 год — 43 сялянскія душы мужчынскага полу
* 20 стагодзьдзе: 1909 год — 29 двароў, 153 жыхары; 1917 год — 31 двор, 159 жыхароў; 1926 год — 33 двары, 165 жыхароў; 1941 год — 18 двароў, 83 жыхары; 1969 год — 18 двароў, 75 жыхароў; 1999 год — 344 жыхары
* 21 стагодзьдзе: 2002 год — 126 двароў, 296 жыхароў; 2010 год — 295 жыхароў

## Інфраструктура
У вёсцы разьмешчана цэнтральная сядзіба калгасу «Праўда», Дом культуры, бібліятэка, сярэдняя школа, дзіцячы сад, участковая лякарня, лясьніцтва, крама.

## Крыніцы

 
## Вонкавыя спасылкі
* Задор’е
* Мапа «Задор’е і ваколіцы» з расейскай вайсковай мапы пачатку ХІХ стагодзьдзя
* Мапа «Задор’е і ваколіцы» з польскай мапы 20-х — 30-х гадоў ХХ стагодзьдзя
* Задор'е на нямецкім аэрафотаздымку 1943 года. Фота: Нацыянальны архіў ЗША

Катэгорыя:Задор’еўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лагойскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
674

## Падзеі
* пачалася першая асада Канстантынопалю арабамі

## Нараджэньні
* 

## Сьмерці
* 

## Вонкавыя спасылкі
Гарэлае

Назву **Гарэлае** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гарэлае — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласьці
* Гарэлае — вёска ў Лагойскім раёне Менскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Гарэлая
* Гарэлец
* Гарэлікі
* Гарэліца
* Гарэлкі
* Гарэлькі
* Загарэльскія
* Негарэлае
* Пагарэлае
* Пагарэлец
* Пагарэліца
* Пагарэлка
* Пагарэльцы
* Пагарэльшчына
Задор’е

Назву **Задо́р'е** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Менская вобласьць:
** Задор’е — вёска ў Бярэзінскім раёне
** Задор’е — вёска ў Лагойскім раёне
** Задор’е — пасёлак у Лагойскім раёне

### [[Расея]]

## Глядзіце таксама
* Задора
* Задораўка
* Задоры
Бяларуцкі сельсавет

**Бяла́руцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Бяларучы.

## Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Астрашыцка-Гарадоцкага раёну Менскай акругі БССР. Цэнтар — вёска Беларучча. Пасьля скасаваньня акруговай сыстэмы 26 ліпеня 1930 году ў Астрашыцка-Гарадоцкім раёне БССР. 18 студзеня 1931 году Астрашыцка-Гарадоцкі раён скасаваны, сельсавет далучаны да Лагойскага раёну. З 20 лютага 1938 году ў складзе Менскай вобласьці.

16 ліпеня 1954 году да сельсавету далучана тэрыторыя скасаванага Прудзішчанскага сельсавету.

24 траўня 1960 году ў склад новаўтворанага Лагазінскага сельсавету перададзены 8 населеных пунктаў: Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Рэбрышча, Селішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка.

28 ліпеня 1966 году ў склад сельсавету з Лагазінскага сельсавету вернуты 6 населеных пунктаў: Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка.

5 сакавіка 1981 году вёска Беларучча перайменавана ў Бяларучы. Пазьней цэнтар сельсавету перанесены ў вёску Алекшыцы.

## Насельніцтва
Насельніцтва сельсавету паводле перапісу 2009 году — 959 чалавек, зь іх 92,2% — беларусы, 5,5% — расейцы, 0,9% — украінцы.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 327


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Лагойскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Гайненскі сельсавет

**Га́йненскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Гайна.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны як **Гайненскі (Гаінскі) сельсавет** у складзе Лагойскага раёну Менскай акругі. Пасьля скасаваньня акруговай сыстэмы 26 ліпеня 1930 году ў Лагойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 году — Менскай вобласьці. 16 ліпеня 1954 году да сельсавету далучана тэрыторыя скасаванага Слабадзкога сельсавету.

14 красавіка 1959 году ў склад Янушкавіцкага сельсавету перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Айнаравічы, Альхоўка і Бухнавічы).

24 траўня 1960 году да сельсавету далучана тэрыторыя скасаванага Коранскага сельсавету, у склад новаўтворанага Лагазінскага сельсавету перададзены 7 населеных пунктаў (Загор’е, Заельнік, Зялёны Сад, Лагаза, Новае Гарадзішча, Старое Гарадзішча і Сялец).

4 сакавіка 2008 году вёска Гайна, цэнтар сельсавету, атрымала статус аграгарадку.

28 траўня 2013 году ў склад сельсавету перададзеныя ўсе населеныя пункты — Беланы, Дабрэнева, Зялёны Сад, Кузевічы, Лагаза, Малінаўка, Медухава, Новае Гарадзішча, Новае Жыцьцё, Селішча, Старое Гарадзішча, Сыраеўшчына, Сялец — ліквідаванага Лагазінскага сельсавету.

## Насельніцтва
Насельніцтва сельсавету паводле перапісу 2009 году (25 населеных пунктаў) — 1649 чалавек, зь іх 95,2% — беларусы, 2,6% — расейцыя, 1,1% — украінцы.

## Глядзіце таксама
* Лагойскі кратэр

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 327


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Лагойскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Дэміеўская (станцыя мэтро)

**«Дэміеўская»** () — станцыя Абалонска-Церамкоўскай лініі Кіеўскага мэтрапалітэну. Разьмешчаная пад Маскоўскай плошчай ў Галасееўскім раёне гораду Кіева.

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага мэтрапалітэну
Катэгорыя:Абалонска-Церамкоўская лінія Кіеўскага мэтрапалітэну
Сонцаўская лінія

**Со́нцаўская лі́нія** — лінія Маскоўскага мэтрапалітэну, якая першапачаткова плянавалася як асобная лінія, аднак цяпер будуецца як **Сонцаўскі радыюс** будучай Калінінска-Сонцаўскай лініі. Аб’яднаньне з Калінінскім радыюсам у адну лінію адбудзецца пасьля 2020 году.

## Крыніцы

Катэгорыя:Маскоўскі мэтрапалітэн
Волкава (Менская вобласьць)

**Во́лкава** — былая вёска ў Барысаўскім раёне Менскай вобласьці. Волкава ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавету. Знаходзілася за 7 кілямэтраў на захад ад вёскі Сялец.

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Барысаўскага раёну
Цыбуляж

**Цыбу́ляж** () — пшанічны пірог, страва габрэйскай кухні, цяпер распаўсюджаная ў Люблінскім рэгіёне.

## Рэцэпт прыгатаваньня

### Складнікі
*Цеста:*
* Пшанічная мука — 500 г
* Малако — 1 шклянка
* Дрожджы — 20 г
* Масла — 60 г
* 1 яйка
* Цукар — 1 лыжачка
* Соль — 1 лыжачка

*Начыньне:*
* Цыбуля — 2 штукі
* Мак — 2 лыжкі
* Алей — 2 лыжкі
* Соль па смаку

### Прыгатаваньне
За дзень-два перад выпяканьнем цыбуляжу гатуецца начыньне. Цыбулю абварыць у кіпені (5 хвілін) і адцадзіць, гарачую перакласьці ў слоік і перамяшаць з макам, алеем, дадаць соль. Калі цыбуля ахалане, паставіць у лядоўню.

Дрожджы зьмяшаць з цукрам, 2 лыжкамі мукі і часткай цёплага малака. Пакінуць дзеля падыходу.

Як розчына падыдзе, уліць яе ў муку, дадаць солі, астатнюю частку цёплага малака, растопленае масла. Разьбіць яйка, уліць у цеста, пакінуўшы лыжку на далейшую абмазку перад выпяканьнем. Цеста перамяшаць, пакінуць дзеля падыходу (каля 40 хвілін).

Цеста падзяліць на 12 частак, сфармаваць авальныя пірагі (каля 15—20 сантымэтраў у дыямэтры). Акрайчыкі пірагоў змазаць яйкам, у цэнтры выкласьці начыньне. Выпякаць пры тэмпэратуры 200&nbsp;°C да падрумяньваньня.

## Гісторыя
Першыя згадкі аб прадукце датычаць XIX стагодзьдзя. Выраблялі яго тады габрэі зь люблінскага Старога гораду. Потым яго вытворчасьць перастала быць зьвязана толькі з габрэямі. Цяпер гэта адна з найпапулярнейшых страваў традыцыйнай кухні ў Люблінскім ваяводзтве. 27 красавіка 2007 году страва занесеная ў сьпіс традыцыйных страваў польскай кухні, які вядзе Міністэрства сельскай гаспадаркі Польшчы.

## Вонкавыя спасылкі
* Інфармацыя на старонцы Міністэрства сельскай гаспадаркі Польшчы 
* 

Катэгорыя:Польская кухня
Катэгорыя:Габрэйская кухня
Катэгорыя:Люблінскае ваяводзтва
Катэгорыя:Зьявіліся ў XIX стагодзьдзі
Катэгорыя:Выпечка
Ян Сухадольскі

**Ян Сухадо́льскі** () — скарбнік ВКЛ, удзельнік Чатырохгадовага Сойма і паўстаньня 1794 гаду.

Бацькі — Антоні Сухадольскі і Тэрэза з Быхаўцаў.

У 1790 г. пры падтрымцы бацькі выбіраецца на другую кадэнцыю Чатырохгадовага Сойма ад Ваўкавыскага павету. У тым жа годзе становіцца скарбнікам ВКЛ.

1795 г. — уваходзіў у склад Скарбовай Дэпутацыі Надзвычайнага Ўраду ВКЛ.

Быў жанаты на Тэкле з Даўнаровічаў. Меў сыноў: Януара, Райнольда, Валенція, Казіміра і Яцэка. А таксама дачок — Марыю і Саламею.

## Літаратура
* Andrzej Haratym. Suchodolski Antoni // Polski Słownik Biograficzny. Tom XLV/2 W-wa-Krakow  2008, с. 271

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікага Сойму 1788—1792
Катэгорыя:Удзельнікі паўстаньня 1794 году
Воўкава

Назву **Во́ўкава** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць:
** Воўкава — вёска ў Гарадоцкім раёне
** Воўкава — вёска ў Глыбоцкім раёне
** Воўкава — хутар у Мёрскім раёне

* Менская вобласьць:
** Воўкава — былая вёска ў Барысаўскім раёне

## Прозьвішчы
**Во́ўкава** — жаночая форма прозьвішча Воўкаў

## Глядзіце таксама
* Ваўкавыск 
* Ваўкі 
* Воўкавічы 
* Воўкаў 
* Воўкаўка 
* Воўкаўцы 
* Воўкаўшчына
Сухадольскі

Назву **Сухадо́льскі** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Расея]]
* Сухадольскі — пасёлак у Саратаўскай вобласьці 

## Прозьвішчы
**Сухадо́льскі** — беларускае прозьвішча.

### Вядомыя носьбіты
* Антоні Сухадольскі — смаленскі кашталян, гарадзенскі ваявода, айцец Яна 
* Райнгальд Сухадольскі — паэт, брат Януара
* Ян Сухадольскі — скарбнік ВКЛ, сын Антонія
* Януар Сухадольскі — беларускі жывапісец-баталіст, брат Райнгальда

## Глядзіце таксама
* Сухадол
* Сухадолаўка
* Сухадолы
* Сухадольле
* Сухадольны
* Сухадольныя
* Сухадольск
* Сухадольскае
* Сухадольская
* Сухадольскія
* Сухадольшчына
Антоні Сяліцкі

**Антоні Сяліцкі** () гербу Корчак (пам. каля 1814) — полацкі пасол Чатырохгадовага Сойма.

## Біяграфія
Дата нараджэньня невядомая, бацькі — Юзэф Сяліцкі і Марыя зь Цеханавецкіх.

Як і бацька належыў да каралеўскай партыі. На перадсоймавым сойміку 1788 году быў абраны паслом полацкага павету дзякуючы высілкам свайго бацькі, жмудзкага біскупа Гедройца, а таксама непасрэдна Караля Станіслава Аўгуста, які празь пісара ВКЛ Сулістроўскага ўгаварыў апанэнта Сяліцкіх на гэтых выбарах — Тадэвуша Жабу — зьняць сваіх кандыдатаў.

На Сойме быў абраны адным з сакратароў Сойма з боку ВКЛ. У дыскусіі датычнай Вайсковага Дэпартамэнту Пастаяннай Рады бараніў Дэпартамэнт (прамаўляў з гэтай нагоды 3 лістапада 1788 г.), але калі ў 1789 г. дайшло да ліквідацыі самой Рады, перайшоў на бок апазыцыі і галасаваў за яе зьнічтажэньне (прамова 5 лютага 1789 г.).

Вясной 1789 г. выехаў на полаччыну да жонкі і хворага бацькі. Аднак сам захварэў і на некалькі тыдняў зьехаў за мяжу лекавацца. У пачатку 1790 г. вярнуўся на Сойм, дзе выступаў у абарону сялянаў, на якіх, па ягоных словах, шляхта накладала вельмі вялікія падаткі.

На працягу 1789—1793 гг. спрабаваў атрымаць якую-небудзь пасаду ў ВКЛ, але дарэмна. Нават кашталянства полацкае, пасьля сьмерці ягонага бацькі дасталося не яму.

1793 г. — атрымаў ордэн сьвятога Станіслава.

На другую кадэнцыю Сойма выбраны ня быў. Затое разам з Т. Жабам паўплываў на тое, што на полацкім сойміку 18 жніўня 1791 г. полацкая шляхта прыняла Канстытуцыю 3 траўня.

У 1791—1793 гг. спрабаваў разьвесьціся з жонкай (імя невядомае), не вяртаючы пасага.

1798—1800 гг. — маршалак шляхты полацкага павету.

Валодаў маёнткамі ў Дзісенскім і Лепельскім паветах зь вёскамі Чарневічы, Селішчы (Седлішчы) і магчыма Саланевічы.

## Літаратура
* Ewa Danowska. Sielicki Antoni. // Polski Słownik Biograficzny. Tom XXXVI W-wa-Kraków 1995—1996, с. 591—592

Катэгорыя:Узнагароджаныя ордэнам Сьвятога Станіслава
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікага Сойму 1788—1792
Юзэф Сяліцкі

**Ю́зэф Сялі́цкі** () гербу Корчак (пам. 1791 г.) — рэгент канцэлярыі ВКЛ, полацкі кашталян.

## Жыцьцяпіс
Сын Міхала Сяліцкага, таксама рэгента канцэлярыі ВКЛ. Валодаў фальваркам Юшкаў у Віцебскім ваяводзтве.
3 сакавіка 1765 г. стаў полацкім войскім. 

Пры падтрымцы Антонія Тызэнгаўза станавіўся паслом на соймы 1773, 1776, 1782 гг.

1777 г. — атрымаў пасаду рэгента канцылярыі ВКЛ.

1778 г. — узнагароджаны ордэнам сьв. Станіслава.

1784 г. — полацкі кашталян.

У лютым 1788 г. стаў кавалерам ордэна Белага Арла.

У верасьні 1788 г., дзякуючы дамоўленасьці з Тадэвушам Жабам, змог арганізаваць абраньне свайго сына Антонія Сяліцкага паслом на Чатырохгадовы Сойм.

Сам прысутнічаў на пачатку Сойма і нават абараняў Вайсковы Дэпартамэнт Пастаяннай Рады. З 1789 г. у Полацку. Цяжка хварэў.

12 красавіка 1791 г. памёр.

## Літаратура
* Zofia Zelinska. Sielicki Józef // Polski Słownik Biograficzny. Tom XXXVI W-wa-Krakow 1995—1996, с. 592—593

Катэгорыя:Кашталяны полацкія
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікага Сойму 1788—1792
Філёўская лінія

**Філёўская лінія** () — (з 7 лістапада 1958 па 1 жніўня 1990 гг. мела назву Арбацка-Філёўская) — адзіная лінія, пасьля Бутаўскай лініі лёгкага мэтро, большая частка якой знаходзіцца на паверхні. 
Працягласьць — 14,9 км. Колькасьць станцыяў — 13.

## Гісторыя
Дзялянка паміж станцыямі «Вуліца Камінтэрну» — «Смаленская» пачала дзейнічаць у 1935 у складзе I-й чаргі пабудовы Сакольніцкае лініі Маскоўскага мэтрапалітэну. У 1937 была пабудаваная дзялянка паміж станцыямі «Смаленская» і «Кіеўская», якая ўлучала ў сябе Смаленскі мэтрамост. Да 1938 году дзейнічаў вілачны рух. У 1938 годзе станцыі ўваходзяць у склад Арбацка-Пакроўскай лініі, якая ўлучала ў сябе станцыі: «Кіеўская», «Смаленская», «Арбацкая», «Вуліца Камінтэрну», «Плошча Рэвалюцыі» і станцыю «Курская».
 
Падчас вайны перагон «Арбацкая» — «Смаленская» быў пашкоджаны. У 1953 годзе дзялянка «Калінінская» — «Кіеўская» зачыняецца, бо для Арбацка-Пакроўскай лініі ўжо пабудаваны тунэль глыбокага закладваньня. Аднак дзялянка «Калінінская» — «Кіеўская» адчыняецца 7 лістапада 1958 году разам з наземнай дзялянкай «Кіеўская» — «Кутузаўская». Праз год адчыняецца станцыя «Філі»
* У 1961 годзе лінія падаўжаецца далей на захад — да станцыі «Піянэрская», а праз 4 гады, у 1965 годзе лінія даходзіць да станцыі «Маладзёжная».
* У 1985 годзе ў сувязі з рэканструкцыяй Смаленскага мэтромаста на некалькі месяцаў зноў была зачыненая дзялянка «Калінінская» — «Кіеўская», цягнікі тым часам хадзілі ад «Маладзёжнай» да «Кіеўскай». 
* У 1989 годзе цягнікі пачынаюць хадзіць на дзялянцы «Маладзёжная» — «Крылацкае». Станцыя «Крылацкае» плянавалася як часовая канцавая станцыя.
* У 1990 годзе станцыя «Калінінская» пераймяноўваецца, спачатку ў «Вазьдзьвіжанку» (), а пасьля ў «Аляксандраўскі Сад». 
* У 2005 за станцыяй «Кіеўская» будуецца адгалінаваньне да Маскоўскага міжнароднага справавога цэнтру са станцыяй «Выставачная». 
* У 2006 годзе дзялянка падаўжаецца да станцыі «Міжнародная». Пасьля завяршэньня будаўніцтва станцыі «Страгіно», у студзені 2008 году, станцыі «Крылацкае» і «Маладзёжная» адышлі да Арбацка-Пакроўскай лініі. Канцавой станцыяй Філёўскай лініі становіцца «Кунцаўская», якая зьяўляецца таксама станцыяй Арбацка-Пакроўскай лініі, для падаўжэньня якой на «Кунцаўскай» пабудавана яшчэ адна каляя, плятформа і пераход паміж плятформамі.

## Дэпо і цягнікі
### Дэпо, якія абслугоўваюць лінію
* «ЦЧ-3 Ізмайлава» — 1958—1962 гг. 
* «ЦЧ-9 Філі» — з 1962 г.

### Колькасць вагонаў у цягніку
* 4 — 1958—1974 гг, з 2005 для вагонаў тыпу 81-740/741 «Русіч».
* 6 — 1973.

### Тыпы вагонаў, які выкарыстоўваліся на лініі
* А/Ам, Б/Бм — 1935—1953 гг.
* В4 — 1958—1964 гг.
* Д — 1961—1992 гг.
* Е — 1986—2007 гг.
* Ем-508, Ем-509, Еж, Еж1 — з 1986 г.
* «Русіч» 81-740А/741А — у 2005 — 2006 гг.
* «Русіч» 81-740.1/741.1 — з 2005 г.

## Імянныя цягнікі
* Цягнік "Паэзія ў мэтро". З 1 сьнежня 2011 году па 10 сакавіка 2012 году часова працаваў на Арбацка-Пакроўскае лініі.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт Маскоўскага мэтрапалітэну 

Катэгорыя:Маскоўскі мэтрапалітэн
Воўкаўшчына

Назву **Во́ўкаўшчына** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць:
** Воўкаўшчына — вёска ў Глыбоцкім раёне
** Воўкаўшчына — вёска ў Мёрскім раёне
** Воўкаўшчына — вёска ў Шаркоўшчынскім раёне

* Магілёўская вобласьць:
** Воўкаўшчына — вёска ў Горацкім раёне
** Воўкаўшчына — вёска ў Круглянскім раёне

* Менская вобласьць:
** Воўкаўшчына — вёска ў Валожынскім раёне
** Воўкаўшчына — вёска ў Маладэчанскім раёне
** Воўкаўшчына — вёска ў Менскім раёне

## Глядзіце таксама
* Ваўкавыск
* Ваўкі
* Ваўкоўшчына
* Воўкава
* Воўкавічы
* Воўкаў
* Воўкаўка
* Воўкаўцы
Ваўкавыск (неадназначнасьць)

Назву **Ваўкавы́ск** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць:
** Ваўкавыск — горад, цэнтар Ваўкавыскага раёну

* Менская вобласьць:
** Ваўкавыск — вёска ў Ігуменскім раёне
** Ваўкавыск — вёска ў Крупскім раёне

## Глядзіце таксама
* Ваўкавыскі 
* Ваўкі 
* Воўкавічы 
* Воўкаў 
* Воўкава
* Воўкаўка 
* Воўкаўцы 
* Воўкаўшчына
Воўкавічы

Назву **Во́ўкавічы** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць:
** Воўкавічы — вёска ў Талачынскім раёне

* Гомельская вобласьць:
** Воўкавічы — вёска ў Гомельскім раёне

* Менская вобласьць:
** Воўкавічы — вёска ў Койданаўскім раёне 
** Воўкавічы — вёска ў Менскім раёне

## Глядзіце таксама
* Ваўкавічы
* Ваўкавыск
* Ваўковічы
* Ваўкі
* Воўкава
* Воўкаў
* Воўкаўка
* Воўкаўцы
* Воўкаўшчына
Воўкаўка

Назву **Во́ўкаўка** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Магілёўская вобласьць:
** Воўкаўка — вёска ў Амсьціслаўскім раёне

## Рэкі
### [[Беларусь]]
* Воўкаўка — рака ва Ўзьдзенскім раёне Менскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Ваўкавыск
* Ваўкі
* Воўкава
* Воўкавічы
* Воўкаў
* Воўкаўцы
* Воўкаўшчына
Воўкавіцкі сельсавет

**Во́ўкавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёну Віцебскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — аграгарадок Варанцэвічы.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны ў складзе Талачынскага раёну Аршанскай акругі (да 26 ліпеня 1930 году, з 20 лютага 1938 году — Віцебскай вобласьці).

8 красавіка 2004 году ў склад сельсавету ўключаны 9 сельскіх населеных пунктаў скасаванага Жукнеўскага сельсавету, за выключэньнем сельскіх населеных пунктаў у межах сельскагаспадарчага вытворчага каапэратыва «Беларэчча».

22 сьнежня 2009 году цэнтар сельсавету перанесены зь вёскі Воўкавічы ў аграгарадок Варанцэвічы.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 — 18

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 495
*  С. 89


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Талачынскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Аляксандар Жураўлевіч

**Аляксандар Адзіслававіч Жураўлевіч** (28 траўня 1963, п. Крэмава, Міхайлаўскі раён, Прыморскі край, РСФСР — 30 жніўня 2009 году, ля Радаму) — беларускі вайсковы лётчык першай клясы, палкоўнік, намесьнік начальніка 61-й зьнішчальнай авіяцыйнай базы па лётнай падрыхтоўцы ў Баранавічах. Загінуў падчас выкананьня фігуры пілятажу на Radom Air Show 2009.

## Біяграфія
У 1984 годзе скончыў Чарнігаўскую вышэйшую вайсковую вучэльню лётчыкаў.

Быў кіраўнікам другой у гісторыі Беларусі авіяцыйнай акрабатычнай групы «Крылы Беларусі», якая была арганізавана на пачатку 2009 году. Меў 1620 гадзін налёту.

30 жніўня 2009 году разам з палкоўнікам Аляксандрам Марфіцкім пілятаваў Су-27УБМ-1 падчас міжнароднага авіяшоў Radom Air Show 2009 у Радаме. Лётчыкі выконвалі фігуру пілятажу, самалёт пачаў рэзка зьніжацца. Ёсьць інфармацыя, што пілёты паведамілі пра аварыю і атрымалі з вышкі кіраваньня загад катапультавацца, але яго ня выканалі, магчыма з-за таго што самалёт быў блізка да гледачоў або жылых пабудоваў. Самалёт упаў ля лесу за аэрапортам, паміж вёскамі Малэнчын і Макаў, каля 100 мэтраў ад дамоў.

Узнагароджаны мэдалём «За бездакорную службу» II ступені (1998) і I ступені (2006). Пасьмяротна ўзнагароджаны ордэнам «За асабістую мужнасьць» (2010).

Урачыстыя пахаваньні лётчыка ў Баранавічах адбыліся з удзелам міністра абароны Рэспублікі Беларусь, камандзіра паветраных войскаў Польшчы ды архіяпіскапа Мірона, праваслаўнага ардынарыя Войска Польскага. 28 верасьня 2009 году Рада гміны Гузд прыняла ухвалу пастанову аб будаўніцтве помніка лётчыкам. Помнік быў адкрыты 11 красавіка 2010 году.

Прозьвішча лётчыка таксама згаданая на памятнай шыльдзе ў каталіцкім гарнізонным касьцёле ў Радаме, дзе згаданыя імёны ўсіх 32 лётчыкаў, якія загінулі ў 1935—2009 гадох, распачаўшы свой апошні палёт з аэрадрому Радам-Садкаў.

## Глядзіце таксама
* Аляксандар Марфіцкі
* Уладзімер Карват

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія вайскоўцы
Катэгорыя:Беларускія лётчыкі
Катэгорыя:Асобы Баранавічаў
Катэгорыя:Памерлі ў Радаме
Катэгорыя:Загінулі ў авіякатастрофах
Глыбочыца

Назву **Глыбо́чыца** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць:
** Глыбочыца — вёска ў Лепельскім раёне 

* Гомельская вобласьць:
** Глыбочыца — вёска ў Чачэрскім раёне 

* Менская вобласьць:
** Глыбочыца — былая вёска ў Барысаўскім раёне

### [[Расея]]
* Пскоўская вобласьць:

## Глядзіце таксама
* Глыбаў 
* Глыбаўка
* Глыбачаны 
* Глыбачка
* Глыбачкі
* Глыбокавічы
* Глыбокае
* Глыбокая
* Глыбокі
* Глыбокаўская
* Глыбокаўскі
* Глыбоцкае
Андрэй Гіро

**Андрэ́й Уладзі́меравіч Гіро́** (, Менск — , Бэрлін, Нямеччына) — беларускі дыплямат.

## Біяграфія
Нарадзіўся 20 кастрычніка 1967 году ў Менску. У 1991 годзе скончыў Менскі дзяржаўны пэдагагічны інстытут замежных моваў.

Займаў пасаду начальніка галоўнага консульскага ўпраўленьня Міністэрства замежных справаў Рэспублікі Беларусь. 26 чэрвеня 2009 году прызначаны быў Надзвычайным і Паўнамоцным Амбасадарам Рэспублікі Беларусь у Фэдэратыўнай Рэспубліцы Нямеччына.

Памёр 17 лістапада 2015 году.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка на праекце «Хто ёсьць хто ў РБ» 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Выпускнікі Менскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Нямеччыне
Глыбочыца (Менская вобласьць)

**Глыбо́чыца** — былая вёска ў Барысаўскім раёне Менскай вобласьці. Глыбочыца ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавету. Знаходзілася за пяць кілямэтраў на паўночны захад ад вёскі Жортай.

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Барысаўскага раёну
Глыбокая

Назву **Глыбо́кая** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Украіна]]
* Глыбокая — вёска ў Чарнавіцкай вобласьці 

## Рэкі
### [[Беларусь]]
* Глыбокая — рака ў Чачэрскім раёне Гомельскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Глыбаў 
* Глыбаўка
* Глыбачаны 
* Глыбачка
* Глыбачкі
* Глыбокавічы
* Глыбокае
* Глыбокі
* Глыбокаўская
* Глыбокаўскі
* Глыбоцкае
* Глыбочыца
673

## Падзеі
* 

## Нараджэньні
* Занг Юлінг, кітайскі паэт і дзяржаўны дзяяч 

## Сьмерці
* Ян Лібэн, кітайскі мастак

## Вонкавыя спасылкі
Леанід Маркелаў

**Леані́д І́гаравіч Марке́лаў** (па-марыйску і ; нар. 25 чэрвеня 1963 у Маскве) — прэзыдэнт рэспублікі Марый Эл з 14 студзеня 2001 пa 6 красавіка 2017. Нарадзіўся ў сям’і службоўцаў. У 1986 годзе скончыў Вайсковы інстытут Міністэрства абароны СССР Чырвонага сьцяга па спэцыяльнасьці юрыспрудэнцыя. У 1997 годзе абараніў дысэртацыю на тэму «Сацыяльна-мэтафізычныя крыніцы маральна-прававога канфлікту і яго асаблівасьці ў пэрыяды грамадзка-палітычнай нестабільнасьці». Кандыдат філязофскіх навук. Жанаты, мае сына і дачку.

6 красавіка 2017 году прэзыдэнт Расеі Ўладзімер Пуцін вызваліў ад пасады кіраўніка Марый Эл Леаніда Маркелава, які падаў у адстаўку па ўласным жаданьні.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся 25 чэрвеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1963 годзе
Катэгорыя:Кіраўнікі рэгіёнаў Расеі
Катэгорыя:Кандыдаты філязофскіх навук
Маркелаў

**Марке́лаў** — расейскае прозьвішча. Утворана ад імя Маркел.

## Дваранскі род
* **Марке́лавы** — расейскі дваранскі род, які паходзіць ад санкт-пецярбурскага першараднага купца Івана Іванавіча Маркелава (1756—1840). Род Маркелавых быў занесены ў III частку радавой кнігі Санкт-Пецярбурскай губэрні (Гербоўнік, XI, 57).

### Іншыя прадстаўнікі
* Іван Іванавіч Маркелаў — сын папярэдняга, выдаў кнігу: «Удасканаленьне чалавека са сьветам» (1838)
* Іван Іванавіч Маркелаў — сын папярэдняга, вядомы як прыродазнавец

## Вядомыя носьбіты
* Аляксандар Маркелаў — першы намесьнік мэра Вялікіх Лукаў
* Васіль Маркелаў (1908—1990) — савецкі вайсковы дзяяч беларускага паходжаньня, 8-ы камандзір Паветрана-дэсантных войскаў СССР (1954—1959, 1961—1979)
* Канстанцін Маркелаў — старшыня ўраду Астраханскай вобласьці
* Леанід Маркелаў — прэзыдэнт рэспублікі Марый Эл (са студзеня 2001 году)
* Міхаіл Маркелаў — дэпутат Дзяржаўнай Думы у 2004—2007 гадах
* Станіслаў Маркелаў — расейскі адвакат
* Сьцяпан Маркелаў — першы камандуючы Чырвонай Азоўскай ваеннай флятыліяй
* Ягор Маркелаў ( 1988) — украінскі кібэрспартовец
Сяргей Паграбан

**Сяргей Уладзімеравіч Паграбан** (памёр 24 траўня 1997, каля Баранавічаў) — беларускі вайсковы лётчык першай клясы, падпалкоўнік. Загінуў пад час выпрабаваньня Су-17 каля баранавіцкага аэрадрому.

## Глядзіце таксама
* Уладзімер Карват

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія вайскоўцы
Катэгорыя:Беларускія лётчыкі
Катэгорыя:Памерлі 24 траўня
Катэгорыя:Памерлі ў 1997 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Баранавічах
Катэгорыя:Загінулі ў авіякатастрофах
Катэгорыя:Асобы Баранавічаў
Ігар Азаронак

**І́гар Па́ўлавіч Азаро́нак** (21 красавіка 1962, Чалябінск) — беларускі вайсковы лётчык першай клясы, генэрал-маёр, быўшы камандуючы Вайскова-паветранымі сіламі і войскамі супрацьпаветранай абароны Ўзброеных Сілаў Рэспублікі Беларусь (2006—2011).

## Біяграфія
З адзнакай скончыў Стаўрапольскае вышэйшае вайсковае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў і штурманаў у 1983 годзе. Пасьля вучэльні да сьнежня 1987 служыў афіцэрам каманднага пункту 53-га гвардзейскага зьнішчальна-авіяцыйнага палка 1-й гвардзейскай зьнішчальна-авіяцыйнай дывізіі 15-й паветранай арміі ПрыбВА. Да верасьня 1989 — намесьнік начальніка штабу 886-га асобнага разьведвальнага палка 15 ва.

Пасьля да чэрвеня 1992 навучаўся ў Ваенна-паветранай акадэміі імя Ю. А. Гагарына. Скончыў акадэмію з адзнакай.

З чэрвеня 1992 на службе ў Беларусі. Па жнівень 1995 — служыў начальнікам штабу і намесьнікам камандзіра 378-й штурмавой авіяцыйнай базы Ваенна-паветраных сілаў Рэспублікі Беларусь. Пасьля да студзеня 1997 — начальнік аддзяленьня апэратыўнага аддзелу штабу ВПС. Па верасень 1998 — намесьнік начальніка апэратыўнага аддзелу штаба ВПС.

У чэрвені 2000 скончыў Ваенную акадэмію Генэральнага штабу Ўзброеных сілаў Расейскай Фэдэрацыі. Працягваў службу ў беларускім войску.

Да студзеня 2002 — начальнік апэратыўнага аддзелу, намесьнік начальніка штабу ВПС Рэспублікі Беларусь. Потым да кастрычніка 2002 — намесьнік начальніка 2-га ўпраўленьня Галоўнага апэратыўнага ўпраўленьня Генэральнага штабу Ўзброеных Сілаў Рэспублікі Беларусь.

З кастрычніка 2002 да чэрвеня 2003 — намесьнік начальніка галоўнага штабу, начальнік апэратыўнага ўпраўленьня галоўнага штабу ВПС і войскаў СПА. Потым да лістапада 2006 — камандуючы войскамі Заходняга апэратыўна-тактычнага камандаваньня Ваенна-паветраных сілаў і войскаў супрацьпаветранай абароны Ўзброеных Сілаў Рэспублікі Беларусь.

Загадам прэзыдэнта РБ № 687 ад 16 лістапада 2006 прызначаны камандуючым Ваенна-паветранымі сіламі і войскамі супрацьпаветранай абароны Ўзброеных Сілаў Рэспублікі Беларусь.

24 сьнежня 2010 году Ігар Азаронак быў арыштаваны па падазрэньні, якое «трапляе пад артыкул 455 Крымінальнага кодэксу Беларусі (злоўжываньне ўладай, перавышэньне ўлады альбо бязьдзеяньне ўлады)». 11 студзеня 2011 году быў адстаўлены з пасады камандуючага Ваенна-паветранымі сіламі і войскамі супрацьпаветранай абароны Ўзброеных Сілаў Рэспублікі Беларусь.

## Узнагароды
* ордэн «За службу Радзіме» ІIІ ступені — Загад Прэзыдэнта РБ № 713 ад 31 сьнежня 2008
* мэдаль «За бездакорную службу» I ступені — Загад Прэзыдэнта РБ № 489 ад 2 верасьня 2008

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт Міністэрства Ўзброеных Сілаў РБ

Катэгорыя:Нарадзіліся 21 красавіка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1962 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чалябінску
Катэгорыя:Беларускія лётчыкі
Катэгорыя:Беларускія генэралы
Катэгорыя:Беларускія камандуючыя ВПС і ВСПА
Акмяны

**Акмя́ны** () — места ў Акмянскім раёне Шавельскага павету Летувы, на рацэ Дабікіне. Насельніцтва на 2010 год — 2602 чал.

Знаходзіцца на поўначы краіны, за 7,5 км ад чыгуначнай станцыі Акмяны (на лініі Шаўлі — Мажэйкі). Згодна з сучаснай афіцыйнай летувіскай клясыфікацыяй места належыць да этнаграфічнага рэгіёну Жамойць.

## Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Акмяны датуецца 1511 годам, вядомыя як двор жамойцкага старосты С. Я. Кезгайлы. Адносіліся да жамойцкага павету Вялікія Дырвяны. 14 верасьня 1531 году вялікі князь Жыгімонт Стары даў дырвянскаму цівуну Я. Станкевічу-Білевічу прывілей на заснаваньне ў Акмянах мястэчка з правам праводзіць таргі і трымаць корчмы. У 1596 годзе каралева Ганна Ягелонка заснавала ў Акмянах драўляны касьцёл са школай. Да 1717 году зьяўляліся цэнтрам нягродавага староства.

13 чэрвеня 1792 году атрымалі Магдэбурскае права. У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі.

У найноўшай гісторыі Акмяны атрымалі вядомасьць пасьля таго, як тут выявілі вялікія радовішчы вапняку і гліны. У 1947 годзе ў Акмянах пачалося будаўніцтва найбуйнешага цэмэнтавага комплексу ў прыбалтыйскіх рэспубліках СССР. У 1950—1962 гадох цэнтар Акмянскага раёну, перанесенага пазьней у Новыя Акмяны.

## Насельніцтва
* XVIII стагодзьдзе: 1736 год — 16 чал.
* XIX стагодзьдзе: 1859 год — 790 чал.; 1897 год — 1501 чал.
* XX стагодзьдзе: 1923 год — 1453 чал.; 1968 год — 2,4 тыс. чал.; 1990 год — 3,6 тыс. чал.
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 2602 чал.

## Славутасьці
* Касьцёл Сьвятога Крыжа (1912)

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* Okmiany //  S. 425

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Летувы
Ігуменскі тракт (Менск)

**Ігуменскі тракт** — вуліца ў Менску. Тракт атрымаў сваю назву ад места Ігумен (з 1923 — Чэрвень), да якога ён скіраваны.

Катэгорыя:Вуліцы Менску
Леанід Мальцаў

**Леані́д Сямё́навіч Ма́льцаў** ( 29 жніўня 1949, в. Вяценеўка, Слонімскі раён) — беларускі вайсковец, генэрал-палкоўнік, старшыня Дзяржаўнага пагранічнага камітэту Рэспублікі Беларусь (2013—2016). Кандыдат сацыялягічных навук, доктар палітычных навук (2004).

## Жыцьцяпіс
У 1967 скончыў Менскую сувораўскую вайсковую вучэльню. Пасьля ў 1971 скончыў з адзнакай і залатым мэдалём Кіеўскую вышэйшую агульнавайсковую камандную вучэльню.

Служыў у Групе савецкіх войскаў у НДР. У 1979 з адзнакай скончыў Вайсковую акадэмію імя М. В. Фрунзэ. Пасланы служыць на Далёкі Ўсход на пасаду намесьніка камандзіра мотастралковага палка, камандзіра мотастралковага палка, начальніка штаба — намесьніка камандзіра мотастралковай дывізіі, камандзіра мотастралковай дывізіі.

У 1992 скончыў з адзнакай Ваенную акадэмію Генэральнага штаба Ўзброеных Сілаў і прызначаны на пасаду першага намесьніка камандуючага агульнавайсковай арміяй Беларускай вайсковай акругі. Далей праходзіў службу ва Ўзброеных Сілах Рэспублікі Беларусь на пасадах камандзіра 28 армейскага корпусу, начальніка Галоўнага штаба, першага намесьніка міністра абароны.

Упершыню міністрам абароны РБ прызначаны 10 кастрычніка 1995, а 1 лістапада 1996 — вызвалены з пасады за «праступак, які дыскрэдытуе вайсковае званьне афіцэра (зьяўленьне ў грамадзкім месцы ў нецьвярозым стане)». «П’янага» Мальцава паказвалі па беларускім тэлебачаньні.
 
У 1997—2000 першы намесьнік начальніка штабу па каардынацыі ваеннага супрацоўніцтва дзяржаваў — удзельніц СНД (Масква). Пасьля вяртаецца ў Беларусь — са сьнежня 2000 году — намесьнік Дзяржаўнага сакратара Савету Бясьпекі Рэспублікі Беларусь.

Загадам прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 сакавіка 2001 году прызначаны міністрам абароны Рэспублікі Беларусь, адстаўлены 4 сьнежня 2009 году й адначасова прызначаны на пасаду сакратара Савету Бясьпекі Рэспублікі Беларусь.

У 2008 годзе Мальцаў заявіў, што ў беларускім войску «няма праблемы беларускай мовы».

Загадам прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 лістапада 2013 вызвалены ад пасады ў сувязі з прызначэньнем старшынём Дзяржаўнага пагранічнага камітэту. Ад 2019 году дырэктар Інстытуту дзяржаўнай службы Акадэміі кіраваньня пры прэзыдэнце Рэспублікі Беларусь.

## Узнагароды
* Ордэн Воінскай Славы
* Ордэн «За службу Радзіме» I ступені
* Ордэн Сяброўства (Расея)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Стратегия генерал-полковника Леонида Мальцева // Советская Белоруссия

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Слонімскім раёне
Катэгорыя:Беларускія генэралы
Катэгорыя:Міністры абароны Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Кандыдаты сацыялягічных навук
Катэгорыя:Дактары палітычных навук
ДПК
Катэгорыя:Выпускнікі Менскай сувораўскай вайсковай вучэльні
Катэгорыя:Выпускнікі Кіеўскай найвышэйшай агульнавайсковай каманднай вучэльні
Катэгорыя:Выпускнікі Вайсковай акадэміі імя Фрунзэ
Катэгорыя:Выпускнікі Вайсковай акадэміі Генэральнага штабу Расеі
Вуліца Алеся Бачылы (Менск)

**Вуліца імя Алеся Бачылы** — вуліца ў Менску. Названая ў гонар Алеся Бачылы (1918—1983) — беларускага пісьменніка, паэта, драматурга, заслужанага дзеяча культуры БССР.

Катэгорыя:Вуліцы Менску
Арлоўская вуліца (Менск)

**Арло́ўская ву́ліца** — магістральная вуліца ў Савецкім і Цэнтральным раёнах Менску, частка другога гарадзкога кальца. Названая ў гонар Кірыла Трафімавіча Арлоўскага (1895—1968), аднаго з кіраўнікоў партызанскага руху ў Беларусі (1920—1925, 1941—1944) і Гішпаніі (1937—1938), Героя Савецкага Саюзу (1943), Героя Сацыялістычнай Працы (1958), кавалера 5 ордэнаў Леніна. Да 1990 году вуліца насіла імя Варашылава.

Катэгорыя:Вуліцы Менску
Аляксандар Марфіцкі

**Аляксандар Эдуардавіч Марфіцкі** (16 траўня 1956, Багушэўск, Сеньненскі раён — 30 жніўня 2009 году ля Радама) — беларускі вайсковы лётчык першай клясы, палкоўнік, намесьнік камандуючага апэратыўна-тэхнічным камандаваньнем ВПС і войскаў СПА Беларусі. Загінуў падчас выкананьня фігуры пілятажу на Radom Air Show 2009 .

Скончыў у 1978 Харькаўскую вышэйшую авіяцыйную вучэльню лётчыкаў, у 1987 — Ваенна-паветраную акадэмію імя Гагарына, у 2002 — Акадэмію Кіраваньня пры прэзыдэнце РБ.

У 2003 годзе — камандзір 61-й зьнішчальнай авіяцыйнай базы Заходняга апэратыўна-тактычнага камандаваньня Ваенна-паветраных сілаў і войскаў супрацьпаветранай абароны Ўзброеных Сілаў (Баранавічы). Меў 2320 гадзін налёту.

30 жніўня 2009 году разам з палкоўнікам Аляксандрам Жураўлевічам пілятаваў Су-27УБМ-1 падчас міжнароднага авіяшоў Radom Air Show 2009 у Радаме. Лётчыкі выконвалі фігуру пілятажу, самалёт пачаў рэзка зьніжацца. Ёсьць інфармацыя, што пілёты паведамілі пра аварыю і атрымалі з вышкі кіраваньня загад катапультавацца, але яго не выканалі, магчыма з-за таго што самалёт быў блізка да гледачоў або жылых пабудоваў. Самалёт упаў ля лесу за аэрапортам, паміж вёскамі Малэнчын і Макаў, каля 100 мэтраў ад дамоў  .

Узнагароджаны мэдалём «За бездакорную службу» I ступені (2003) . Пасьмяротна ўзнагароджаны ордэнам «За асабістую мужнасьць» (2010) .

У фільме «*Звычайны герой*» (2004) пра героя Беларусі Ўладзімера Карвата, Марфіцкі распавядаў пра тую катастрофу: «*Ён сапраўды зьдзейсьніў гераічны ўчынак. Адвёў самалёт. Усё ж такі 24 тоны, 4 тоны паліва, калі б ён ўпаў недзе на населены пункт, там не адзін дом бы сгарэў. Вельмі шмат было б ахвяраў, тым больш, што гэта было ўначы, усе людзі знаходзіліся ў хатах, наступствы былі б самымі сумнымі*».

Урачыстыя пахаваньні лётчыка ў Баранавічах адбыліся з удзелам міністра абароны Рэспублікі Беларусь, камандзіра паветраных войскаў Польшчы ды архіяпіскапа Мірона, праваслаўнага ардынарыя Войска Польскага . 28 верасьня 2009 году Рада гміны Гузд прыняла ухвалу пастанову аб будаўніцтве помніка лётчыкаў . Помнік быў адкрыты 11 красавіка 2010 году .

Прозьвішча лётчыка таксама згаданая на памятнай шыльдзе ў каталіцкім гарнізонным касьцёле ў Радаме, дзе згаданыя імёны ўсіх 32 лётчыкаў, якія загінулі ў 1935—2009 гадох, распачаўшы свой апошні палёт з аэрадрому Радам—Садкаў .

## Глядзіце таксама
* Аляксандар Жураўлевіч
* Уладзімер Карват

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія вайскоўцы
Катэгорыя:Беларускія лётчыкі
Катэгорыя:Памерлі 30 жніўня
Катэгорыя:Памерлі ў 2009 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Радаме
Катэгорыя:Загінулі ў авіякатастрофах
Катэгорыя:Асобы Баранавічаў
Вуліца Брылеўская (Менск)

**Вуліца Брылеўская** — вуліца ў Менску. Атрымала сваю назву ад фальварка Брылевічы, да якога была скіраваная.

## Глядзіце таксама
* Брылевічы

Катэгорыя:Вуліцы Менску