Мікаэла Шыфрын

**Мікаэ́ла Шы́фрын** (; 13 сакавіка 1995 году) — гарналыжніца ЗША, якая выступае ўва ўсіх дысцыплінах. Мае найбольшую колькасьць перамог на Кубку сьвету сярод усіх гарналыжніц і гарналыжнікаў у гісторыі, і ёсьць першай хто дасягнуў адзнакі ў 100 перамог. Яна тройчы была залатой мэдалісткай Алімпійскіх гульняў, пяціразовай чэмпіёнкай Кубка сьвету ў агульным заліку, а таксама шматразовай чэмпіёнкай сьвету ў слаламе. Шыфрын узяла свой восьмы залаты мэдаль чэмпіянату сьвету па гарналыжным спорце ў кар’еры 11 лютага 2025 году, давёўшы іхні агульны лік да 15-ці, што зрабіла яе самай пасьпяховай гарналыжніцай сучаснай эпохі. У 2023 годзе часопіс *[[Time]]* назваў яе адной з 100 найбольш уплывовых людзей сьвету.

## Кар’ера
Шыфрын дэбютавала на Кубку сьвету 11 сакавіка 2011 году ў гіганцкім слаламе ў Шпіндлераў-Млыне. У пачатку красавіка, усяго празь некалькі тыдняў пасьля свайго 16-годзьдзя, яна стала чэмпіёнкай ЗША ў слаламе, такім чынам сталася наймаладзейшай амэрыканскай гарналыжніцай, якая брала перамогу ў нацыянальным чэмпіянаце калі-небудзь. У час Кубка сьвету 16-гадовая Шыфрын упершыню трапіла на подыюм Кубка сьвету 29 сьнежня 2011 году ў слаламе на этапе ў Аўстрыі. Спартоўка выйграла свой першы спуск Кубка сьвету ў сьнежні 2012 году ў веку 17 гадоў у начным слаламе ў швэдзкім Орэ. Такім чынам, яна зрабілася другой наймаладзейшай амэрыканкай, якая перамагла на этапе Кубка сьвету, саступіўшы толькі Джудзі Нагел. Праз два тыдні яна ўзяла перамогу на этапе ў Заграбе, а пасьля яшчэ амаль два тыдні сьвяткавала перамогу ў аўстрыйскім Фляхаў. На чэмпіянаце сьвету 2013 году атлетка ўзяла залаты мэдаль у слаламе.

У лістападзе 2013 году спартоўка перамагла ў слаламе ў Леві. У Бівэр-Крыку яна заняла другое месца ў гіганцкім слаламе, што стала ейным першым подыюмам на Кубку сьвету ў гэтай дысцыпліне. З надыходам 2014 году яна працягвала браць перамогі на этапах Кубка сьвету, другі раз запар стаўшы найлепшай у слаламе паводле вынікаў сэзону. 21 лютага 2014 году амэрыканка перамагла ў слаламе на зімовых Алімпійскіх гульнях, якія ладзіліся ў Сочы, стаўшы наймаладзейшай пераможцай гэтага алімпійскага віду спорту. Шыфрын адкрыла сэзон 2014—2015 году ў кастрычніку 2014 году ў Зёльдэне сваёй першай перамогай на Кубку сьвету ў гіганцкім слаламе. У лютым 2015 годзе на чэмпіянаце сьвету Шыфрын пасьпяхова абараніла тытул чэмпіёнкі сьвету ў слаламе. У першых двух слаламных спусках новага сэзону, якія ладзіліся ў Аспэне, Шыфрын перамагла зь вялікім адрывам. 12 сьнежня 2015 году ў час разьмінкі перад гіганцкім слаламам у Орэ яна павалілся і пашкодзіла калена. Амэрыканка аздаравела па двух месяцах і вярнулася на трасу 15 лютага 2016 году, дзе здабыла сваю 18-ю перамогу ў Кран-Мантане. Спартоўка ў тым сэзоне выйграла ўсе пяць слаламаў, у якіх стартавала. У сьнежні 2016 году яна зрабілася першай гарналыжніцай з часоў Урэні Шнайдэр, якая атрымала тры перамогі за тры дні запар у тэхнічных дысцыплінах. 31 студзеня 2017 году спартоўка ўпершыню перамагла ў паралельным слаламе ў Стакгольме.

На чэмпіянаце сьвету 2017 году ў Санкт-Морыцы ў лютым яна ўзяла залаты мэдаль у слаламе і срэбны ў гіганцкім слаламе. Гэтае золата сталася ейным трэцім мэдалём найвышэйшага гатунку ў слаламе на чэмпіянаьах сьвету, чым ураўнялася зь нямемкай Крыстль Кранц, якая адзначылася такім жа вынікам у 1939 годзе, у той час калі чэмпіянаты сьвету ладзіліся штогод. 26 лютага 2018 году Шыфрын перамагла ў сваёй першай супэркамбінацыі ў Кран-Мантане. Шыфрын ня толькі паводле вынікаў сэзону была найлепшай у слаламе, але і ўпершыню перамагла на Кубку сьвету ў агульным заліку. Па сэзоне спартоўка была ўнагараваная ўзнагародай «Залатая лыжніца» як найлепшая гарналыжніца году. Паміж 19 сьнежня 2017 году і 9 студзеня 201 году Шыфрын перамагла ў васьмі зь дзевяці этапах Кубках сьвету, а таксама ўвайшла ў гісторыю, выйграўшы першы ў гісторыі паралельны слалам у Куршавэлі. У веку 22 гадоў гарналыжніца здабыла свае 39-ю і 40-ю перамогі на этапах Кубка сьвету, перамогшы ў гіганцкім слаламе і слаламе ў Краньскай-Горы.

На зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году ў Пхёнчхане пасьля некалькіх дзён пераносаў празь неспрыяльныя ўмовы надвор’я, у выніку чаго першыя тры і апошнія два спускі ладзіліся ў два дні, Шыфрын здабыла золата ў гіганцкім слаламе, а таксама срэбра ў супэркамбінацыі. У гіганцкім слаламе яна фінішавала другой пасьля першага заезду, саступіўшы італьянцы Мануэле Мёльг, але здолела забясьпечыць сабе золата, калі Мёльг мела хібы ў другім зьезьдзе. 9 сакавіка 2018 году, калі да заканчэньня сэзону заставалася 5 гонак, Шыфрын забясьпечыла сабе другі запар тытул трымальніцы Кубка сьвету. Тым ня менш, у фінале Кубка сьвету ў Орэ яна перамагла ў слаламе, апярэдзіўшы Вэндзі Гольдэнэр на 1,58 сэкунды, паклаўшы на рахунак 12-ю перамогу ў сэзоне. 2 сьнежня 2018 году яна перамагла ў супэргіганце ў Лэйк-Луізе, стаўшы адзінай гарналыжніцай як сярод жанчынаў, гэтак і мужчынаў, якія перамагалі ўва ўсіх шасьці дзейных дысцыплінаў гарналыжнага спорту. 22 сьнежня спартоўка перамагла ў слаламе ў Куршавэлі, стаўшы наймаладзейшай спартоўкай, якая займела 50 перамог на этапах Кубка сьвету. З гэтай перамогай яна таксама паўтарыла рэкорд аўстрыйкі Марліз Шыльд у колькасьці перамог у жаночым слаламе, якіх стала 35[63]. Праз тыдзень Шыфрын атрымала яшчэ адную перамогу ў слаламе на Кубку сьвету ў Зэмэрынгу, стаўшы першай гарналыжніцай, якая атрымала 15 перамог на Кубку сьвету ў адзін каляндарны год, апярэдзіўшы Марсэля Гіршэра, які быў уладальнікам 14 перамог у 2018 годзе.

На чэмпіянаце сьвету амэрыканка ўзяла залаты мэдаль у супэргіганце, а затым бронзавы мэдаль у гіганцкім слаламе ў ветраных і зьменлівых умовах. Пазьней яна забясьпечыла сабе другое золата ў слаламе, стаўшы першай гарналыжніцай, якая выйграла чатыры чэмпіянаты сьвету запар у адной дысцыпліне. Пры гэтым спартоўка ў дзень пакутвала на інфэкцыю лёгкіх. Па чэмпіянаце сьвету, ужо ў сакавіку 2019 году, Шыфрын стала першай гарналыжніцай, якая атрымала 15 перамог на Кубку сьвету за сэзон, атрымаўшы перамогу ў слаламе ў Шпіндлераў-Млыне, пераўзвысіўшы рэкорд, які яна раней трымала разам з Урэні Шнайдэр. Паводле вынікаў сэзону яна ня толькі зноў стала найлепшай у агульным заліку і слаламе, але таксама перамагла ў клясыфікацыі супэргіганту і гіганцкага слаламу.

У першай палове сэзону 2019—2020 гадоў Шыфрын мела няўстойлівыя вынікі ў тэхнічных гонках. Падобныя ваганьні назіраліся і ў гіганцкім слаламе. Толькі ў студзені 2020 году паказьнікі спартоўкі крыху направіліся, аднак 2 лютага нечакана ў выніку няшчаснага выпадку загінуў ейны бацька, што вымусіла Шыфрын зьняцца з усіх спаборніцтваў да канца сэзону, што пазбавіла яе шанцаў на чацьверты тытул запар. Яна прысутнічала на фінальных спаборніцтвах у Орэ, але змаганьні была адмененыя праз каранавірус. Па вяртаньні ў наступным сэзоне гарналыжніца не змагла трымаць той жа ўзровень дамінаваньня, на якім яна пакінула трасу Кубка сьвету ў папярэдні сэзон, але, тым ня менш, звычайна ўваходзіла ў шасьцёрку найлепшых у кожнай гонцы. На чэмпіянаце сьвету 2021 году ў Картына-д’Ампэцца Шыфрын трапіла ў найлепшай форме, выступіўшы, магчыма, нават лепш, чым чакалася, і выйграла чатыры мэдалі, то бок найбольшую колькасьць, якую яна брала ў адным спаборніцтве чэмпіянату сьвету. Ейны залаты мэдаль у гарналыжнай камбінацыі зрабіў яе самай пасьпяховай амэрыканскай гарналыжніцай на чэмпіянатах сьвету.

На зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году Шыфрын была фаварыткай як мінімум у трох з шасьці дысцыплінаў, у якіх яна плянавала браць удзел. Аднак, што незвычайна, яна ня здолела фінішаваць як у гіганцкім слаламе, гэтак у слаламе, ня даўшы рады ўжо пасьля пятай брамы ў першым спуску кожнай гонкі. Спартоўка фінішавала дзявятай у супэргіганце, а ў хуткасным спуску і камбінацыі Шыфрын ня брала мэдалёў. Яна ўпершыню выступіла ў зьмяшаных камандных спаборніцтвах у апошні дзень спаборніцтваў, але зборная ЗША спынілася на чацьвертым радку. На чэмпіянаце сьвету 2023 году амэрыканка здабыла залаты мэдаль у гіганцкім слаламе, а таксама срэбныя мэдалі ў супэргіганцкім слаламе і слаламе. У сакавіку 2023 году Шыфрын сьвяткавала сваю 87-ю перамогу на этапах Кубка сьвету, апярэдзіўшы ў колькасьці Інгемара Стэнмарка. Яна выйграла 88-ю гонку Кубка сьвету, а таксама перамагла ў Кубку сьвету ў агульным заліку, гіганцкім слаламе і слаламе. У канцы студзеня спартоўка пашкодзіла левую нагу і вязы ў выніку падзеньня на трасе ў Картына-д’Ампэцца. Яна ня ўдзельнічала ў гонках шэсьць тыдняў, а па акрыяньні перамагла ў двух слаламных этапах. У канцы 2024 году гарналыжніца таксама выбыла на некаторы час праз траўму бруха. Разам з Брызі Джонсан яна ўзяла залаты мэдаль у першай каманднай камбінацыі на чэмпіянаце сьвету ў Заальбах-Гінтэрглеме. Гэта быў ейны 15-ы мэдаль чэмпіянатаў сьвету, які паўтарыў рэкорд Крыстль Кранц. У слаламе 23 лютага Шыфрын узяла 100-ю перамогу на Кубках сьвету.

На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году ў Міляне і Картына-д’Ампэцца доўгі час не магла здабыць аніводнага мэдаля, але ў апошняй разыгранай дысцыпліне, якой стаў слалам, яна трыюмфавала, апярэдзіўшы швайцарку Каміль Раст на 1,50 сэкунды. Гэтая перамога надала ёй другі залаты мэдаль у алімпійскім слаламе і трэці ў агульным заліку Алімпійскіх гульняў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:гарналыжніцы ЗША
Катэгорыя:Гарналыжнікі і гарналыжніцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 году
Катэгорыя:Гарналыжнікі і гарналыжніцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 году
Катэгорыя:Гарналыжнікі і гарналыжніцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Гарналыжнікі і гарналыжніцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году