open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Камень (Пінскі раён)

**Ка́мень** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар Загародзкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 845 чалавек
* 1999 год — 1005 чалавек

## Іншыя значэньні
* Сьвята-Мікалаеўская царква (1779 год)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
*  
* Камень на radzima.org

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Загародзкі сельсавет
Кумавуопіё

**Кумавуопіё** (, ) — вёска на поўначы Швэцыі, у камуне Кіруне лэну Нарботэну. Знаходзіцца за 250 км на поўнач ад палярнага кругу, паблізу ад швэдзка-фінскай граніцы. За некалькі кілямэтраў на паўднёвы ўсход ад Кумавуопіё знаходзіцца вёска Кейнавуопіё — найпаўночнейшы населены пункт Швэцыі.

Кумавуопіё была заснавана ў 1846 годзе з ініцыятывы пастара і заснавальніка плыні лэстадыянства Лярса Леві Лэстадыюса. У наш час пастаяннага насельніцтва ў вёсцы няма, аднак ёсьць некалькі хатак, у тым ліку, хата для турыстаў.

## Вонкавыя спасылкі
* KULTURSPÅR I KIRUNA - KUMMAVUOPIO

Катэгорыя:Вёскі Швэцыі
Кейнавуопіё

**Кейнавуопіё** (, ) — вёска на поўначы Швэцыі, у камуне Кіруна лэну Нарботэн. Знаходзіцца за 90 км на паўночны захад ад Карэсуанда. Насельніцтва 6 чалавек (2018 год) — гэта найпаўночнейшы населены пункт Швэцыі. Дабрацца да вёскі можна толькі зь Фінляндыі — або па мосьце цераз раку Кёнкэмэена, або па лёдзе ўзімку.

У вёсцы ёсьць дзьве хаткі для турыстаў. За некалькі кілямэтраў на паўночны захад ад Кейнавуопіё знаходзіцца найпаўночнейшая вёска Швэцыі — Кумавуопіё, якая аднак, ня мае пастаяннага насельніцтва.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* "Solen lyser allra mest i Keinovuopio"

Катэгорыя:Вёскі Швэцыі
Высоцкія (Магілёўская вобласьць)

**Высо́цкія** — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 11 чалавек
* 1999 год — 21 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Ходараўскі сельсавет (Горацкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Горацкага раёну
Еськаўка

Назву **Еськаўка** маюць:

* Еськаўка — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласьці
* Еськаўка — вёска ў Вялейскім раёне Менскай вобласьці
Бой на Красным Полі

**Бой на Красным полі**&nbsp;— бой між падразьдзеламі Карпацкае Ўкраіны ды Вугоршчыны на раўніне Краснае Поле, ля места Хуст.

## Апісаньне
Праз унутраныя палітычныя звады, сумнеўнасьць ідэалёґіі і мэтадаў, а таксама няўпэўненасьць кіраўніцтва Карпацкае Ўкраіны, армія маладое дзяржавы ня мела асаблівае падтрымкі з боку насельніцтва.

У гэтых умовах нешматлікія патрыёты выйшлі на бой супраць войскаў Вугоршчыны, ведаючы загадзя фінал. Сілы былі занадта няраўнымі, вугорскі бок меў значна больш байцоў, украінскія сечавікі мелі дужа слабае ўзбраеньне і амаль адсутнае вайсковае навучаньне. Здарылася тыповая разьня.

Гераічны чыньнік людзей, што пайшлі на сьмерць за родную зямлю, спрычыніў зьмену канатацыі народнае песьні «Плине кача по Тисині», якая да гэтага была сумным эпасам закарпацкае эміґрацыі ў ЗША канца XIX стагодзьдзя і цяпер ё песьняю-рэквіем Нябеснае Сотні.

Бой на Красным Полі ёсьць паўторам чыньніку герояў Крутаў.

## Ушанаваньне памяці
Ля вёскі Ракасова&nbsp;месьціцца мэмарыяльны парк «Краснае поле», ён разьмешчаны між Хустам ды Вінаградавым. Ён быў створаны на месцы траґічнае пагібелі абаронцаў Украіны.

2009 року парк «Краснае поле» быў абноўлены, ён стаў філіялам Закарпацкага вобласнага краязнаўчага музэю.

## Глядзіце таксама
* Вугорска-ўкраінская вайна 1939 году
* Карпацкая Ўкраіна
* Карпацкая Сеч
* Краснае Поле (мэмарыял)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Мэмарыяльны парк «Краснае поле»
* Краснае Поле&nbsp;— баі за Карпацкую Ўкраіну
* Польскія вайсковыя злачынствы ў Карпацкай Украіне
* 

Катэгорыя:Карпацкая Ўкраіна
Чараўнік (тэлесэрыял)

«**Чараўні́к**» (), «**Два сьве́ты**» () — фэнтэзійны падлеткавы навукова-фантастычны тэлесэрыял супольнай аўстралійска-польскай вытворчасьці, прэзэнтаваны ў 1995 року.

## Сюжэт
Школьная кляса знаходзіцца ў лягеры ў аўстралійскіх Блакітных горах. Тут Пол Рэйналдз выпадкова трапляе ў паралельны сусьвет, дзе існуе герархічнае і меней тэхналягічнае грамадзтва. Пол заводзіць сяброўства зь дзяўчынай на імя Рыяна.

Рыяніным сусьветам кіруюць так званыя *чараўнікі*, якія маюць здольнасьць кіраваць статычнай электрычнасьцю. З дапамогай магнітнай левітацыі яны могуць уздымацца ў паветра на агромністых мэталёвых машынах. Некаторыя з Чараўнікоў карыстаюцца сваімі здольнасьцямі ў благіх мэтах, адной з такіх валадароў ёсьць Ашка, якая хавае сваю сапраўдную прыроду.

Пол у спробе вярнуцца дадому выклікае гнеў Чараўнікоў на Рыяну, ейную сям’ю і вёску. Пол і Рыяна вымушаныя хавацца, чакаючы, пакуль ягоныя сябры здолеюць вярнуць яго назад. У рэшце рэшт ён вяртаецца дадому, забіраючы з сабой і Рыяну, каб уратаваць яе ад пагоні. Пазьней Пол пераносіць Рыяну назад у ейны сьвет, але цяпер увасьлед за ім у ягоны сьвет трапляе Ашка. Яна спрабуе атрымаць ад Полавага бацькі больш магутныя дасьпехі, каб адолець іншых Чараўнікоў.

Пол раскрывае Ашкіны пляны, сябры і ягоны бацька дапамагаюць перадаць Ашку ў рукі Чараўнікоў. Рыяна становіцца новым вучнем чараўніка Корэана. Каб пазьбегнуць наступных падобных выпадкаў, праход між сусьветамі перакрываюць назаўжды.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Filmweb.pl
* 

Катэгорыя:Аўстралійскія фэнтэзійныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Польскія фэнтэзійныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Тэлесэрыялы 1995 году
Катэгорыя:Аўстралійскія дзіцячыя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Аўстралійскія навукова-фантастычныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Паралельныя сусьветы ў культуры і мастацтве
Целяханскі сельсавет (Целяханскі раён)

**Целяха́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Целяханскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар савету — вёска Целяханы.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Целяханскага раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай) вобласьці.

25 сьнежня 1956 году Целяханы атрымалі афіцыйны статус пасёлку гарадзкога тыпу. У сувязі з гэтым сельсавет рэарганізаваны ў пасялковы савет.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 1

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 512

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Целяханскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1956 годзе
Целяханскі сельсавет

Назву **Целяха́нскі [[сельсавет]]** маюць:

* Целяханскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёну Берасьцейскай вобласьці
* Целяханскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Целяханскага раёну Берасьцейскай вобласьці
Клінтан Н’Жы

**Клінтан Н’Жы** (;  15 жніўня 1993 году) — камэрунскі футбаліст, нападнік нацыянальнай зборнай Камэруну.

## Дасягненьні
**Камэрун**:
* Уладальнік Кубка афрыканскіх нацыяў: 2017

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Камэрунскія футбалісты
30-я асобная мэханізаваная брыгада (Украіна)

**30-я асобная мэханізаваная брыгада імя князя Канстантына Астроскага** (30 амбр, в/ч А0409) — фармаваньне мэханізаваных войскаў у складзе Сухапутных войскаў Узброеных сілаў Украіны. Паводле арганізацыйна-штатнай структуры ўваходзіць у склад апэратыўнага камандаваньня «Поўнач».

Падчас вайны на ўсходзе Ўкраіны брыгада ў 2014 годзе вяла цяжкія баявыя дзеяньні.

23 сакавіка 2015 году званьне Герой Украіны з уручэньнем ордэна «Залатая Зорка» прысвоена камандзіру мэханізаванага батальёну 30-й асобнай мэханізаванай брыгады падпалкоўніку Сяргею Сабко і камандзіру мэханізаванай роты мэханізаванага батальёну старэйшаму лейтэнанту Ўладзімеру Грынюку.

З 2018 году брыгада носіць імя князя Канстантына Астроскага — гетмана Вялікага Княства Літоўскага, які на чале 30-тысячнага войска ліцьвінаў атрымаў пераканаўчую перамогу над войскам маскавітаў колькасьцю 80 тысячаў.

## Глядзіце таксама
* Узброеныя сілы Ўкраіны
* Брыгада імя Канстанціна Астроскага
* 14-я асобная мэханізаваная брыгада (Украіна)

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Вайсковыя фармаваньні Ўкраіны
Катэгорыя:Апэратыўнае камандаваньне «Поўнач»
Катэгорыя:Мэханізаваныя брыгады Ўкраіны
Kurier Polski (1729—1760)

**Kurier Polski** (1729—1760; спачатку **Nowiny Polskie**) — тыднёвік Рэчы Паспалітай, што выдаваўся ў XVIII стагодзьдзі ў Варшаве. «Kurier Polski» быў адзіным у Эўропе выданьнем, якое цалкам было прысьвечана мясцовым навінам.

Быў заснаваны ордэнам піяраў, якія атрымалі ад караля Аўгуста ІІ Моцнага выключны прывілей на выданьне газэт ў Польскім Каралеўстве, абвешчаны 7 верасьня 1729 году ў Горадні. Спачатку газэта называлася «Nowiny Polskie», і пад такой назвай было выдадзена некалькі нумароў у 1729 годзе.

У 1730 назва была зьмененая на «Kurier Polski», а ў 1731 годзе піяры пачалі выдаваць дадатковую газэту «Uprzywilejowane Wiadomości z Cudzych Krajów». Цяпер «Kurier Polski» займаўся навінамі ў краіне, а «Uprzywilejowane Wiadomości…» пісалі пра навіны замежжа. Газэты, якімі кіравалі Ян Неўманскі і Міхал Ловіш, друкаваліся піярамі сем гадоў.

У 1736 прывілей на друк выданьня на польскай мове, італьянскай ды лацінскай атрымалі ў Рэчы Паспалітай езуіты, і таму абодва выданьні сталі іх уласнасьцю. Галоўным рэдактарам выданьняў стаў манах Францішак Багамолец, які пазьней займаўся выданьнем  «Monitora», пасьля яго пасаду заняў Стэфан Лускіна, пазьнейшы рэдактар «Gazeta Warszawska».

Гадавыя падшыўкі «Kuriera Polskiego» маюць у сваіх зборах:
* Ягелонская бібліятэка (1729—1760).
* Унівэрсытэцкая бібліятэка ў Варшаве (1730—1748).
* Унівэрсытэцкая бібліятэка ў Лодзі (1732—1760).

## Крыніцы

## Літаратура
* Danuta Hombek: "Prasa i czasopisma polskie XVIII wieku w perspektywie bibliologicznej". Warszawa: Universitas, 2001, s. 51. .
* Sławomir Suchodolski: "Obalanie mitów i stereotypów: od Jana III Sobieskiego do Tadeusza Kościuszki". Warszawa: Bellona, 2008, s. 100. .
* Praca zbiorowa. "Czasopismo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, T. 1". , s. 278, 1992. Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawn. Polskiej Akademii Nauk.

Катэгорыя:Невыдаваныя польскія часопісы
Катэгорыя:Газэты Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Прэса Варшавы
Катэгорыя:Гісторыя Горадні
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1729 годзе
Лукі (Магілёўская вобласьць)

**Лу́кі** — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 8 чалавек
* 1999 год — 26 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Ленінскі сельсавет (Горацкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Горацкага раёну
Лядзешня

Назву **Лядзешня** маюць:

* Лядзешня — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласьці
* Лядзешня — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласьці
Плошчава

**Пло́шчава** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Калавуравіцкага сельсавету.

Разьмешчана за 24 км на ўсход ад ад Пінску, за 250 м ад гідравузла № 11, за 1,5 км ад вусьця ракі Ясельды, дзе яна ўпадае ў раку Прыпяць. Вёска знаходзіцца на невялікім узвышшы, адсюль і назва «плошча». З усіх бакоў акружана балотамі Палескай нізіны. Зямлі разьмешчаныя вакол вёскі ўваходзяць у склад заказьніка «Сярэдняя Прыпяць».

## Гісторыя
Падчас 1-й сусьветнай вайны каля вёскі праходзіла расейска-нямецкая лінія фронту. За 1 км на поўнач ад вёскі часткова захаваліся артылерыйскія капаніры расейскай батарэі.

На пачатку 1930-х гадоў да Кудрычаў дабралася навуковая экспэдыцыя на чале з амэрыканскай дасьледчыцай Луізай Арнэр Бойд. Здымкі тагачаснай вёскі ёсьць у фотаальбоме «Польская правінцыя», які выйшаў ў Нью-Ёрку ў 1937 годзе.

У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска пад нямецкай акупацыяй. На балотах каля вёскі знаходзіўся штаб падпольнага райкаму камсамолу. У канцы 1942 году акупацыйнымі войскамі было заплянавана зьнішчэньне вёскі разам з жыхарамі, аднак мясцовае насельніцтва было своечасова папярэджана падпольшчыкамі аб карнай апэрацыі і пакінула вёску, будынкі якой былі спаленыя. Вызвалена ў 14 жніўня 1943 году. У 1970-я гады ў памяць аб была ўвекавечана ў выглядзе помніка-стэлы, разьмешчанай на ўчастку, дзе раней была пасялковая школа.

Падчас мэліярацыі Беларускага Палесься ў 1970-я гады, асноўная частка балотаў была асушаная, землі былі выкарыстаныя для сельскагаспадарчых угодзьдзяў, але сама вёска разьмешчаная на востраве была акружаная з усіх бакоў балотамі. У 1993 годзе да вёскі пракладзеная грунтавая аўтадарога з палепшаным пакрыцьцём кірункам Пінск — Пачэпава — Кудрычы — Плошчава — Курадава, да гэтага сувязь ажыцьцяўлялася толькі рачным транспартам ці па паромнай пераправаю з правага берагу ракі Прыпяці, дзе месьціцца вёска Качановічы.

Дзякуючы таму, што вёска доўгі час знаходзілася адрэзанай ад аўтамабільных зносінаў, на балотах вакол захаваўся ўнікальны мікраклімат, а ў самой вёсцы этнаграфічны калярыт. Тут да гэтага часу можна ўбачыць крытыя чаротам дахі будынкаў.

## Насельніцтва
* 2012 год — 32 чалавекі
* 2009 год — 42 чалавекі
* 1999 год — 66 чалавек

## Асобы
* Алесь Бібіцкі (1931—1998) — беларускі паэт, доўгі час працаваў у Плошчаве дырэкткрам мясцовай школы
* Фёдар Клюка — да 1999 году намесьнік міністра міністэрства чорнай мэталюргіі РФ. Уласьнік Стойленскага ГУК. У 2003 годзе ўваходзіў у сьпіс Forbes 100 самых заможых людзей Расеі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Плошчава на radzima.org
* Закінуты свет. Палеская вёска з чаротавымі стрэхамі магла б стаць музеем. Але не, Будзьма

Катэгорыя:Калавуравіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Катэгорыя:Вёскі, спаленыя падчас Другой сусьветнай вайны
Паросцы

**Паро́сцы** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Калавуравіцкага сельсавету. На поўначы вёскі працякае рака Прыпяць.

## Насельніцтва
* 2009 год — 35 чалавек
* 1999 год — 60 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Калавуравіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Асабовічы

**Асабо́вічы**  (таксама — *Асо́бавічы*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Калавуравіцкага сельсавету. 

## Гісторыя
* Каля 1520 г. — пінскі князь Фёдар Яраславіч са сваёй жонкай Аленай запісалі дворышча Піскалаўшчына ў Асабовічах Варварынскаму манастыру, пазьней вёска стала грэка-каталіцкай.
* XIX ст. — пасьля закрыцьця кляштара сядзіба Піскалаўшчына становіцца ўласнасьцю Качаноўскіх.
* Канец 1880-х гг. — у вёсцы было 9 двароў, пражывала 39 вяскоўцаў; дзейнічала капліца (адносіцца да прыходу ў вёсцы Кудрычы).
* Пачатак XX ст. — фальваркам валодалі дваране Канстанцін Рыгоравіч і Іван Іванавіч Качаноўскія (350 дзесяцін зямлі).

## Насельніцтва
* 2009 год — 18 чалавек
* 1999 год — 58 чалавек
* 1998 год — 47 чалавек, 28 гаспадарак

## Асобы
* Антон Ятусевіч — прафэсар, доктар вэтэрынарных навук, заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь
* Мікола Пракаповіч — паэт, у 1970 годзе працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў мясцовай школе

## Крыніцы

Катэгорыя:Калавуравіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Бабровіцкі сельсавет

Назву **Бабровіцкі [[сельсавет]]** маюць:

* Бабровіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Целяханскага раёну Пінскай вобласьці
* Бабровіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёну Менскай вобласьці
Аляксей Лаўрык

**Аляксей Лаўрык** ( 7 жніўня 2000 году) — беларускі футбаліст, абаронца берасьцейскага «Дынама». Сын беларускага футбаліста, гульца нацыянальнай зборнай Андрэя Лаўрыка.

## Кар’ера
### Клюбная
Нарадзіўся і пачаў займацца футболам у Маскве, дзе гуляў ягоны бацька. Займаўся ў школе маскавіцкага «Дынама», пакуль у 2012 годзе разам зь сям’ёй не вярнуўся ў Беларусь, далучыўшыся да «Менску».

У 2017 годзе пачаў выступаць за дубль сталічнага клюбу, а ў сэзоне 2018 году пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. 27 ліпеня 2018 году дэбютаваў у асноўнай камандзе «Менску» ў матчы Кубка Беларусі супраць «Ліды», калі выйшаў на замену ў другім тайме і ўсталяваў канчатковы лік 3:0. 24 жніўня таго ж году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы супраць жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ» (0:0). У кастрычніку і лістападзе 2018 году ўдзельнічаў у Юніёрскай лізе УЭФА. У 2019—2020 гадоў гуляў пераважна за дубль, зрэдку зьяўляючыся ў асноўнай камандзе «Менску».

У студзені 2021 году па заканчэньні кантракта пакінуў «Менск» і неўзабаве стаў гульцом «Энэргетыка-БДУ». Пачынаў сэзон 2021 году на лаўцы запасных. Улетку зьяўляўся ў пачатковым складзе каманды, а зь верасня пачаў выходзіць на зьмену. У сэзоне 2022 году замацаваўся ў стартавым складзе і дапамог камандзе выйграць срэбныя мэдалі чэмпіянату Беларусі. У сьнежні 2022 году, калі Аляксандар Сьвірэпа пакінуў клюб, дзе стаў капітанам каманды. У лютым 2023 году падоўжыў кантракт з «Энэргетыкам-БДУ».

У студзені 2024 году пачаў трэнавацца з гарадзенскім «Нёманам» і неўзабаве афіцыйна дапоўніў склад каманды. 9 студзеня 2025 году стала вядома, што футбаліст зьмяніў «Нёман» на берасьцейскае «Дынама».

### Міжнародная
У 2016—2017 гадах выступаў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Эўропы, быў гульцом асноўнага складу. У кастрычніку 2017 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у адборачным раўндзе чэмпіянату Эўропы. 14 лістапада 2018 году дэбютаваў у зборнай Беларусі (да 21 году), выйшаўшы на поле ў канцы таварыскага матчу супраць зборнай Харватыі (1:3).

## Дасягненьні
* Срэбны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2024
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2022

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Іванісаўка

**Іванісаўка** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лагішынскага сельсавету.

## Гісторыя
* Канец XVIII стагодзьдзя — першыя згадкі пра вёску, як частку маёнтку «Пясечна», дзе знаходзілася праўленьне лясной гаспадаркі;
* 1920—1930-я гады — землі пераходзяць ва ўласнасьць графа Стэфана Мар’яна Бройль-Плятэра з Запольля.

У сярэдзіне XIX стагодзьдзя вёска Іванісаўка адзначана як першая паштовая станцыя на дарозе Пінск — Сіняўка — Нясьвіж.

## Насельніцтва
* 2009 год — 1 чалавек
* 1999 год — 4 чалавекі
* 1990 год — 4 чалавекі, 3 гаспадаркі

## Крыніцы

Катэгорыя:Лагішынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Каўняцін

**Каўня́цін** (таксама — *Камня́тын*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лагішынскага сельсавету. На поўначы вёскі праходзіць аўтастрада .

## Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1556 годзе. Да канца XIX стагодзьдзя належала роду Скірмунтаў.

## Насельніцтва
* 2009 год — 585 чалавек
* 1999 год — 826 чалавек

## Асобы
* Васіль Шапялевіч — вучоны, доктар фізыка-матэматычных навук, прафэсар.

## Крыніцы

Катэгорыя:Лагішынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Мокрая Дуброва

**Мо́края Дубро́ва** (таксама — *Мо́кра*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лагішынскага сельсавету. На поўначы вёскі праходзіць аўтастрада .

## Гісторыя
Вёска зьяўляецца даўняй уласнасьцю каралёў Рэчы Паспалітай, была вотчынай землеўладальнікаў Сташэвічаў.
* У 1880-я складаецца з 32 двароў з насельніцтвам 203 чалавекі;
* зьяўлялася месцам бітваў у гады Першай сусьветнай і савецка-польскай войнаў;
* 9 верасьня 1915 году пад Мокрай Дубровы загінула ў баі сястра міласэрнасьці Рыма Іванова — адзіная ў Расеі жанчына, узнагароджаная ордэнам Сьвятога Георгія 4-й ступені;
* У савецкі час частка зямель падвергнулася парцэляцыі і была прададзеная сялянам;
* 1940—1954 гады — зьяўлялася цэнтрам Дуброўскага сельсавету Лагішынскга раёну Пінскай (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай) вобласьці;
* у сакавіку 1944 году нацысты спалілі 3 двары, забілі 4 чалавекі.

## Насельніцтва
* 2009 год — 339 чалавек
* 1999 год — 421 чалавек
* 1998 год — 432 чалавекі, 198 гаспадарак

## Інфраструктура
У вёсцы знаходзяцца крама, фэльчарка-акушэрскі пункт, дом малітвы, лясьніцтва, тартак, сельскі клюб, 2 могілак; да 2015 году дзейнічала Мокрадуброўская базавая школа.

## Інфармацыя для турыстаў
* Вайсковыя пахаваньні Першай сусьветнай вайны (1915—1918 гадоў):
** на поўнач ад вёскі, у лесе;
** на паўднёва-ўсходняй ускраіне вёскі, у полі недалёка ад дарогі на Сташаны;
** на ўсходняй ускраіне вёскі, каля дарогі на Лышчу;
* Кенатаф Рыме Івановай (1894—1915) на вул. Кастрычніцкай, 6.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 438

Катэгорыя:Лагішынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Сахараўка

**Са́хараўка** — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Добраўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 68 чалавек
* 1999 год — 92 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Добраўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Горацкага раёну
Дарога Р105 (Беларусь)

**Дарога**  — рэспубліканская аўтамабільная дарога агульнага карыстаньня ў Беларусі, якая злучае Ганцавічы і Лагішын, а таксама аўтадарогу  з дарогаю . Працягласьць — 66,8 км. Праходзіць па тэрыторыі ганцавіцкага і Пінскага  раёнаў Берасьцейскай вобласьці.

## Маршрут
* Берасьцейская вобласьць 
** Ганцавіцкі раён
***  Ганцавічы   
***  
***  
*** Хатынічы
*** Яловая
** Пінскі раён
*** Бобрык
*** Пласкінь  
*** Дабраслаўка
*** Лышча
*** Мокрая Дуброва
*** Каўняцін
***  Лагішын   

## Глядзіце таксама
* Аўтамабільныя дарогі Беларусі

## Вонкавыя спасылкі
* Дэпартамэнт БЕЛАЎТАДОР

Р105
Сьцешыцкі сельсавет

Назву **Сьце́шыцкі [[сельсавет]]** маюць:

* Сьцешыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крывіцкага раёну Маладэчанскай вобласьці
* Сьцешыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вялейскага раёну Менскай вобласьці
Сьвірскі сельсавет

Назву **Сьві́рскі [[сельсавет]]** маюць:

* Сьвірскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сьвірскага раёну Маладэчанскай вобласьці
* Сьвірскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёну Менскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Сьвірская воласьць
* Сьвірскі раён
Крывіцкі сельсавет (Крывіцкі раён)

**Крыві́цкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крывіцкага раёну Маладэчанскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Крывічы.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Крывіцкага раёну Вялейскай (з 20 верасьня 1944 году — Маладэчанскай) вобласьці.

28 чэрвеня 1958 году Крывічы атрымалі афіцыйны статус пасёлку гарадзкога тыпу. У сувязі з гэтым сельсавет рэарганізаваны ў пасялковы савет.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 22

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 269
*  С. 544

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Крывіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1958 годзе
Лапаціна (Берасьцейская вобласьць)

**Лапаціна** (таксама — *Лапа́тын*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар Лапацінскага сельсавету. Празь вёску праходзіць аўтастрада . На поўначы вёскі цячэ рака Стыр.

## Гісторыя
У 1778 годзе ва ўласнасьць Лапацінскі ўдзел атрымаў падстараста і мечнік Пінскага павету Мацей Бутрымовіч.

## Насельніцтва
* 1999 год — 441 жыхар
* 2009 год — 405 жыхароў

## Інфармацыя для турыстаў
* На тэрыторыі былой сядзібы Крысьцінава пастаўлены памятны знак у гонар М. Бутрымовіча
* Бібліятэка-музэй Аляксандра Блока
* На поўнач ад вёскі можна знайсьці рэшткі ставаў, у тым ліку і некалькі кілямэтраў дамбаў, пабудаваных для воднага падарожжа караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага ў Пінск, якія тутэйшыя жыхары называюць «бутрымовіцкімі».

## Страчаная спадчына
* Сядзіба Крысьцінава
* Царква Сьвятой Параскевы Пятніцы — пабудаваная ў 1775 годзе, зьнішчаная ў 1944 годзе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Лапаціна на radzima.org

Катэгорыя:Лапацінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Церабень (Лапацінскі сельсавет)

**Це́рабень** (таксама — *Тэ́рабень*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лапацінскага сельсавету. На поўначы вёскі цячэ рака Прыпяць.

## Гісторыя
Да 17 верасьня 2013 году вёска ўваходзіла ў склад Лемяшэвіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 19 жыхароў
* 1999 год — 26 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Лапацінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Леча

**Леча** — рагу з таматаў, салодкіх перцаў (папрыкі) і цыбулі.

Ёсьць стравай вугорскай кухні. Таксама зьяўляецца пашыранай стравай у заходнеславянскіх краінах — Польшчы, Славаччыне і Чэхіі — а таксама ў Аўстрыі, Харватыі і Ізраілі.

## Складнікі
Для прыгатаваньня леча выкарыстоўваюць: таматы — 3 кг, баўгарскі перац (чырвоны) — 10 адзінак, часнок — 7-8 зубкоў, молаты перац (папрыка) — 1 чайная лыжка.

## Прыгатаваньне

Таматы і перац мыюць. У таматаў абразаюць пладаножкі. У перцаў выдаляюць насенныя скрынкі. Часнок ачышчаюць і дробна наразаюць. Палову (1,5 кг) таматаў дробна наразаюць. Перац наразаюць адвольна. Нарэзаныя складнікі (1,5 кг таматаў, перац і часнок) зьмяшчаюць у рондаль, дзе вараць цягам 10 хвілінаў. Затым дадаюць 2-ю палову (1,5 кг) буйна нарэзаных таматаў і молаты перац (папрыку). Атрыманую сумесь працягваюць варыць яшчэ 30 хвілінаў. Гатовае гарачае леча разьліваюць у пастэрызаваныя слоікі і закатваюць. Слоікі пераварочваюць і пакідаюць да поўнага астываньня. З паказанай колькасьці складнікаў атрымліваюць 7 слоікаў па паўлітра кожны.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Стравы з гародніны
Катэгорыя:Вугорская кухня
Арнольд Сьмеяновіч

**Арнольд Фёдаравіч Сьмеяновіч** (11 жніўня 1938, Бранск, цяпер Расея — 2 студзеня 2021) — беларускі нэўрахірург. Доктар мэдычных навук (1982), прафэсар (1993), ляўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1994), заслужаны дзяяч навукі Рэспублікі Беларусь (1998) і акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2009).

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сям’і ваеннаслужачага. У 1960 годзе скончыў Лячэбны факультэт Менскага мэдычнага інстытуту. Разьмеркаваўся на 3 гады ў Дрыбінскую лякарню. У 1963—1975 гадах працаваў нэўрахірургам у Менскай абласной клінічнай лякарні. У 1970 годзе абараніў кандыдацкую дысэртацыю, прысьвечаную сучасным праблемам нэўрахірургіі. У 1975 годзе прыйшоў працаваць старэйшым навуковым супрацоўнікам у Беларускі навукова-дасьледчы інстытут (НДІ) нэўралёгіі, нэўрахірургіі і фізыялёгіі. У 1996 годзе абраны акадэмікам Беларускай мэдычнай акадэміі. Узначальваў НДІ нэўралёгіі, нэўрахірургіі і фізыялёгіі ў 1998—2005 гадах. Напісаў навуковыя працы пра пухліны галаўнога мозгу (нэўрыному слыхавой нэрвы), анэўрызмы сасудаў галаўнога мозгу, астэахандроз хрыбетніка і траўмы пэрыфэрычных нэрваў. У 2000 годзе дамогся, каб у Беларускай мэдычнай акадэміі пасьлядыплёмнай адукацыі пачалі чытаць курс нэўрахірургіі для хірургаў і траўматолягаў, што дазволіла апошнім выконваць ў раённых лякарнях апэрацыі, зьвязаныя з траўмамі галавы і хрыбетніка.

6 лютага 2014 году быў узнагароджаны ордэнам Айчыны 3-й ступені. На той час працаваў загаднікам нэўрахірургічнага аддзелу РНПЦ нэўралёгіі і нэўрахірургіі. Мянчук году, Ганаровы грамадзянін Пухавіцкага раёну (2011).

Аўтар больш за 400 навуковых прац, у тым ліку 8 манаграфій, 25 вынаходніцтваў і патэнтаў.

Памёр ад каранавіруснай інфэкцыі COVID-19 2 студзеня 2021 году.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія хірургі
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы навукі
Катэгорыя:Носьбіты ганаровых званьняў Беларусі
Катэгорыя:Акадэмікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфэкцыі COVID-19
Бізантыйскі крыж (неадназначнасьць)

**Бізантыйскі крыж** — назва хрысьціянскага крыжа, які паходзіць зь Бізантыйскай імпэрыі.
* Бізантыйскі крыж — чатырохканцовы крыж, у якім папярочкі пашыраюцца ад цэнтру да канцоў, прычым вэртыкальная папярочка даўжэйшая за гарызантальную;
* Васьміканцовы крыж (таксама *бізантыйскі крыж*) — хрысьціянскі сымбаль у форме лятарынскага крыжа з кароткай папярочкай унізе, гарызантальнай або дыяганальнай. Узьнік у часы Бізантыйскай імпэрыі, да падзелу хрысьціянаў на каталікоў і праваслаўных. Нахіл ніжняй папярочкі зьявіўся ня згодна з кананічнымі пастановамі, а ў выніку творчага пошуку царкоўных мастакоў дзеля наданьня ўмоўнага аб’ёму плоскай выяве ў выяўленчым мастацтве і падкрэсьленьня адметнасьці ніжняй папярочкі ў структуры Гальгоцкага крыжа. У 1551 годзе з ініцыятывы маскоўскага гаспадара Івана IV Тырана ўкосны варыянт васьміканцовага крыжа ўпершыню ў гісторыі пачаў ставіцца на купалы маскоўскіх цэркваў (раней ён, як і васьміканцовы крыж з роўнай ніжняй папярочкай, ужываўся толькі ў сакральным выяўленчым і дэкаратыўна-прыкладным мастацтве). Таксама з гэтага часу ўкосны васьміканцовы крыж пачаў выкарыстоўвацца на маскоўскай дзяржаўнай і вайсковай сымболіцы. У 2-й палове XIX ст. ён насаджаўся ўладамі Расейскай імпэрыі ў рэчышчы палітыкі русіфікацыі Беларусі і Ўкраіны. Да канца XX стагодзьдзя стаў сымбалем Расейскай праваслаўнай царквы і адметнасьцю культурнага ляндшафту Расеі. Гэта прывяло да таго, што варыянт васьміканцовага крыжа з касой ніжняй папярочкай стаў называцца *маскоўскім* (*расейскім*) *крыжам* і атаясамлівацца з расейскай рэлігійнай экспансіяй.

## Крыніцы
Бізантыйскі крыж

**Бізантыйскі крыж** — 4-канцовы хрысьціянскі крыж, у якім папярочкі пашыраюцца ад цэнтру да канцоў, прычым вэртыкальная папярочка даўжэйшая за гарызантальную

## Крыніцы

Катэгорыя:Крыжы
Катэгорыя:Бізантыйская імпэрыя
Лемяшэвічы

**Лемяшэ́вічы** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лапацінскага сельсавету.

## Гісторыя

Раней належала шляхецкім сем’ям, пераважна Лемяшэўскім.
* 1681 год — узводзіцца першая царква.
* XIX стагодзьдзе — зьяўляецца цэнтрам воласьці Пінскага павету
* 1920-я — 1930-я гады — зьяўляецца цэнтрам гміны Пінскага павету
* 1940 — утвораны Лемяшэвіцкі сельсавет

Да 17 верасьня 2013 году вёска зьяўлялася цэнтрам і ўваходзіла ў склад Лемяшэвіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 355 жыхароў
* 1999 год — 455 жыхароў

## Інфармацыя для турыстаў
* Драўляная Царква Нараджэньня Божай Маці (1893) са скульптурай Ісуса на тэрыторыі. 
* Брацкая магіла воінаў і партызан;
* Стаянка 5-3 тыс. да н. э., паселішча 6-4 тыс. да н. э. і курганны магільнік VII—III стагодзьдзяў да н. э. , 

## Асобы
* Уладзімер Колб (нар. 1929) — беларускі біяхімік-гэматоляг

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Лемяшэвічы на GeoNames
* Лемяшэвічы на сайце Radzima.org
* Гісторыя Пінску

Катэгорыя:Лапацінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Анэўрызма

**Анэўрызма** ( — пашырэньне) — абмежаванае пашырэньне крывяноснай ссудзіны або поласьці сэрца пры станчэньні і выпучваньні яго сьценкі.

Віды: сапраўдная — выпучваюцца ўсе слаі сьценак, несапраўдная — мяшок пры сьценцы пашкоджанай ссудзіны. Пры пашкоджаньні аорты і ссудзіны (артэрыяльная, вянозная, артэрыявянозная) ёсьць ускладненьнем атэрасклерозу, пранцаў і раненьня. Пашкоджаньне сэрца ўзьнікае пасьля інфаркту ў сьценцы левага страўнічка. Можа парушаць кровазабесьпячэньне і сьціскаць прылеглыя тканкі. Магчымы разрыў і крывацёк са сьмяротным зыходам. Лячэньне адмысловае і хірургічнае. Для папярэджаньня крывацёку да анэўрызмы падводзяць прыстасаваньне адводу ссудзіны з кровазвароту. Умяшаньне ажыцьцяўляюць з дапамогай катэтара, які падводзяць празь сьцегнавую артэрыю.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Захворваньні
Катэгорыя:Паталёгія
Кемелішкаўскі сельсавет (Сьвірскі раён)

**Кеме́лішкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сьвірскага раёну Маладэчанскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Кемелішкі.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Сьвірскага раёну Вялейскай (з 20 верасьня 1944 году — Маладэчанскай) вобласьці.

3 красавіка 1959 году сельсавет скасаваны.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 50

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 261

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Сьвірскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1959 годзе
Максім Ермаловіч

**Максі́м Леані́давіч Ермало́віч** (  году, Лепель, БССР) — беларускі дзяржаўны дзяяч, міністар фінансаў Рэспублікі Беларусь (2018—2020).

## Жыцьцяпіс
Скончыў Полацкі дзяржаўны ўнівэрсытэт і Акадэмію кіраваньня. У 1999 годзе працаваў дзяржаўным падатковым інспэктарам інспэкцыі №2 Дзяржаўнага падатковага камітэту па Фрунзэнскім раёне Менску.

Ад ліпеня 1999 году па 2002 год займаў розныя пасады ў Дзяржаўным падатковым камітэце Беларусі (цяпер Міністэрства па падатках і зборах). У 2002 годзе перайшоў працаваць у Міністэрства фінансаў Беларусі. Займаў пасады кансультанта ўпраўленьня аналізу і плянаваньня даходаў бюджэту, намесьніка начальніка ўпраўленьня — начальніка аддзелу плянаваньня і ўліку даходаў бюджэту галоўнага ўпраўленьня падатковай палітыкі і даходаў бюджэту, начальніка галоўнага ўпраўленьня бюджэтнай палітыкі. У 2011—2014 гадах — намесьнік міністра фінансаў Беларусі. З 2014 да 2018 году працаваў першым намесьнікам міністра фінансаў.

31 жніўня прызначаны міністрам фінансаў Рэспублікі Беларусь.

20 ліпеня 2020 году прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Злучаным Каралеўстве Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірляндыі, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Ірляндыі па сумяшчальніцтвеу.

29 ліпеня 2022 году ўлады адклікалі яго з Вялікабрытаніі і заявілі «аб паніжэньні ўзроўню дыпляматычнага прадстаўніцтва нашай краіны ў Лёндане да Часовага паверанага ў справах».

1 жніўня 2022 году прызначаны намесьнікам кіраўніка Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь.

23 студзеня 2024 году вызвалены з пасады намесьніка кіраўніка Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь ў сувязі з тым, што зойме пасаду члена Калегіі (міністра) па канкурэнцыі і антыманапольным рэгуляваньні Эўразійскай эканамічнай камісіі.

## Сацыяльныя сеткі
Ермаловіч — адзін зь нямногіх міністраў, хто вёў уліковыя запісы ў сацыяльных сетках.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Лепелі
Катэгорыя:Выпускнікі Полацкага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выпускнікі Акадэміі кіраваньня пры прэзыдэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намесьнікі міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Міністры фінансаў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь
Ермаловіч

**Ермаловіч** — прозьвішча.

## Вядомыя носьбіты
* Алег Ермаловіч (нар. 1955) — беларускі дыплямат
* Андрэй Ермаловіч (нар. 1971) — беларускі дыплямат
* Валянцін Ермаловіч (1925—2004) — актор, Заслужаны работнік культуры БССР
* Максім Ермаловіч — міністар фінансаў Рэспублікі Беларусь
* Мікола Ермаловіч (1921—2000) — беларускі публіцыст, крытык і літаратуразнаўца
* Якуб Ермаловіч (1910—1987) — беларускі празаік
Віктар Каранкевіч

**Віктар Міхайлавіч Каранке́віч** (, Качэрычы, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзяяч, міністар энэргетыкі Рэспублікі Беларусь (з 2018).

У 1997 годзе Віктар Каранкевіч скончыў недзяржаўны Інстытут сучасных ведаў па спэцыяльнасьці «Эканамічная інфарматыка». У 2005 годзе скончыў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўнівэрсытэт. Потым — Акадэмію кіраваньня.

Працаваў з 1997 году. Да 2004 займаў пасады спэцыяліста і вядучага спэцыяліста ў розных структурах Беларускага дзяржаўнага энэргетычнага канцэрну.

У 2004-2006 гадах быў начальнікам фінансавага аддзелу, намесьнікам начальніка ўпраўленьня фінансаў, уліку і справаздачнасьці Беларускага дзяржаўнага энэргетычнага канцэрну (цяпер — «Белэнэрга»)

З 2006 па 2012 год займаў пасаду начальніка галоўнага эканамічнага ўпраўленьня Міністэрства энэргетыкі Беларусі. У 2012 годзе прызначаны намесьнікам міністра энэргетыкі, у 2017 годзе — першым намесьнікам міністра.

31 жніўня прызначаны міністрам энэргетыкі Рэспублікі Беларусь.

У чэрвені 2022 году трапіў пад санкцыі Канады.

## Крыніцы

Катэгорыя:Міністры энэргетыкі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намесьнікі міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Качэрычах
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выпускнікі Акадэміі кіраваньня пры прэзыдэнце Рэспублікі Беларусь
Каўбы

**Каўбы́** (таксама — *Ко́ўбы*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лапацінскага сельсавету. Вёска месьціцца на левым беразе ракі Стыру.

## Гісторыя
Першая згадка адносіцца да канца XV ​​стагодзьдзя. Ранейшая назва паселішча — *Сяльцы,* менавіта так яно згадана ў каралеўскім прывілеі Казімера Ягелончыка, які падараваў яго Мікалаю Сырапяту і яго сыну Яну. У XVI стагодзьдзі паселішча належала Марціну Янавічу па мянушцы Шырмач, а ў XVII і XVIII стагодзьдзях — яго нашчадкам. Некаторы час маёнтак быў у валоданьні ўніяцкай царквы. З часу тэрытарыяльна-адміністрацыйнай рэформы сярэдзіны XVI стагодзьдзя ў Вялікім Княстве Літоўскім маёнтак ўваходзіў у склад Пінскага павету Берасьцейскага ваяводзтва.

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расейскай імпэрыі, паселішча ўваходзіла ў склад Пінскага павету. У першай палове XIX стагодзьдзя Каўбы перайшлі да роду Алевінскіх, якія выбудавалі тут сядзібны дом і заклалі пэйзажны парк.

У XIX стагодзьдзі ў Колбах была пабудавана капліца з барочным купалам. У жніўні — верасьні 1916 г. у Каўбах жыў паэт Аляксандар Блок, які знаходзячыся на вайсковай службе ўдзельнічаў у будаўніцтве ўмацаваньняў у ходзе Першай сусьветнай вайны. У адным зь лістоў да жонкі паэт даслаў малюнак Коўбаўскай капліцы.

Паводле Рыскай мірнай дамовы (1921) сяло ўвайшло ў склад міжваеннай Польшчы. Антоні Алевінскі быў апошнім уладальнікам маёнтку да 1939 году.

З 1939 году Каўбы ў складзе БССР. У паваенны час сядзіба Алевінскіх была цалкам разбурана.

## Насельніцтва
* 2009 год — 99 жыхароў
* 1999 год — 147 жыхароў

## Інфармацыя для турыстаў

У вёсцы можна бачыць капліцу XIX стагодзьдзя ў стылі нэаклясыцызму. Расейскі паэт Аляксандар Блок, які служыў у навакольлях Каўбоў з 14 жніўня па 3 верасьня 1916 году, у жніўні намаляваў гэтую капліцу ў лісьце да жонкі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Лапацінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Канюхі (Пінскі раён)

**Канюхі́** (таксама — *Ко́нюхі*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лапацінскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 33 жыхары
* 2009 год — 22 жыхары

## Крыніцы

Катэгорыя:Лапацінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Жолкіна

**Жо́лкіна** — вёска ў Беларусі, каля ракі Стыру. Уваходзіць у склад Ласіцкага сельсавету Пінскага раёну Берасьцейскай вобласьці.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* 1999 год — 173 чалавекі
* 2009 год — 112 чалавекі

### Інфраструктура
У 1996 годзе ў вёсцы збудавалі Спаса-Праабражэнскую царкву.

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Ласіцкі сельсавет
Трушава

**Тру́шава** — вёска ў Беларусі, каля ракі Стыру. Уваходзіць у склад Ласіцкага сельсавету Пінскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Знаходзіцца ў пагранічнай зоне, апошняя вёска на дарозе, што вядзе да спрошчанага пераходу «Трушава» на беларуска-ўкраінскай граніцы.

## Насельніцтва
* 1999 год — 131 чалавек
* 2009 год — 100 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Ласіцкі сельсавет
Рак малочнай залозы

**Рак малочнай залозы** — утварэньне ракавай пухліны ў тканках малочнай залозы.

Пры выяўленьні пухліны выконваюць рэнтгеналягічнае абсьледаваньне (мамаграфію). Для ўстанаўленьня дабра- або злаякаснасьці пухліны робяць ультрагукавое дасьледаваньне і праводзяць забор (біяпсію) яе кавалка іголкай для дасьледаваньня пад мікраскопам. Затым ажыцьцяўляюць хірургічнае выдаленьне пашкоджанага пухлінай органа. Прынамсі выдаляюць частку малочнай залозы з пухлінай і лімфавузламі падпахавай вобласьці з таго ж боку пры спадарожным правядзеньні прамянёвай тэрапіі ў вобласьці хірургічнага ўмяшаньня. Пры вялікім памеры пухліны выдаляюць малочную залозу, грудныя цягліцы і ссудзіны. Пры меншым памеры выдаляюць малочную залозу з тлушчавай абаломінай і лімфавузламі падпахавай вобласьці з таго ж боку.

## Папярэджаньне
Прадухіленьню хваробы спрыяюць роды і грудное выкормліваньне працягласьцю звыш году, бо падчас цяжарнасьці і пасьля родаў, пакуль доўжыцца грудное выкормліваньне, зьніжаецца актыўнасьць плоцевага гармона эстрагена.

## Чыньнікі
Узьнікненьню хваробы спрыяе раньні пачатак і нерэгулярнасьць плоцевага жыцьця, аборт (асабліва ва ўзросьце да 18 гадоў) і адсутнасьць груднога кармленьня. Адмоўнае ўзьдзеяньне аказваюць стрэс, ультрафіялетавае выпраменьваньне і траўма грудзі ў побыце, за стырном і пры занятках спортам. Таксама нядужасьці спрыяюць мастыт і атлусьценьне. Вядучую ж ролю ў разьвіцьці хваробы адыгрывае лішак плоцевага гармону — эстрагену, да перанасычанасьці якім прыводзіць у прыватнасьці аборт. Адпавядна шкодзіць працяглая адсутнасьць родаў (да 30 гадоў) у дзетародным узросьце і бязьдзетнасьць па дасягненьні мэнапаўзы (каля 50 гадоў).

## Праявы
Хвароба можа выяўляцца праз крывацёк са смочкі і ўшчыльненьне ў грудзях.

## Беларусь
У 2012 годзе рак малочнай залозы быў найбольш распаўсюджаным відам раку сярод жанчынаў Беларусі. Пагатоў на рак малочнай залозы прыпала каля 18% сьмяротнасьці ад злаякасных новаўтварэньняў у жанчынаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Тыпы раку
Катэгорыя:Захворваньні
Катэгорыя:Анкалёгія
Глінькава

**Глі́нькава** — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Рэкцянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 41 чалавек
* 1999 год — 70 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Рэкцянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Горацкага раёну
Халіпы

Назву **Халіпы** маюць:

* Халіпы — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласьці
* Халіпы — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласьці
Лышча

**Лы́шча**  — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар Лышчанскага сельсавету. Празь вёску праходзіць аўтастрада .

## Гісторыя
* Першая згадка — у Пісцовай кнізе Пінскага і Клецкага княстваў 1552—1555 гг як выспы Лышчыч (Lyszszczycz) вёскі Забаровіч (с. 68)
* Дакладная дата заснаваньня Лышча невядомая. Адзначана на мапе Менскай губэрні 1800 году;
* 1817 год — Аляксандар Хадкевіч (надворны маршалак і падскарбі літоўскі) аддае паселішча Ляшчынскаму базыльянскаму кляштару. Пазьней Лыча знаходзілася ва ўласнасьці Любанскіх;
* XIX стагодзьдзе — знаходзіцца ва ўласнасьці Скірмунтаў. Працавала паштовая станцыя на тракце Пінск — Клецак — Нясьвіж;
* Па зьвестках рэвіскіх казак 1811 году ў сяле 37 двароў, пражываюць 131 чалавек мужчынскага полу.
* Па зьвестках рэвіскіх казак 1816 году ў сяле 35 двароў, пражываюць 195 чалавек (110 мужчынскага полу і 85 жаночага).
* Па зьвестках рэвіскіх казак 1834 году ў сяле 35 двароў, пражываюць 304 чалавекі (152 мужчынскага полу і 152 жаночага).
* Па зьвестках рэвіскіх казак 1850 году ў сяле 38 двароў, пражываюць 317 чалавек (161 мужчынскага полу і 156 жаночага).
* Па зьвестках рэвіскіх казак 1858 году ў сяле 37 двароў, пражываюць 283 чалавекі (138 мужчынскага полу і 146 жаночага). Прозьвішчы жыхароў (па ступені распаўсюджанасьці) — Прыгодзіч, Счасны, Занкавец, Корзун, Сьнітко, Лапошыч, Міхалевіч, Крывецкі, Калесьніковіч.
* 1863 год — ліквідаваная каталіцкая капліца;
* 1889 год — пабудавана царква ў імя сьв. Аляксандра Неўскага (разбурана і спалена ў 1963 годзе; адноўленая ў 1995 г.);
* Ліпень 1954 году — вёска робіцца цэнтрам сельсавету

## Насельніцтва
* 2009 год — 432 чалавекі
* 1999 год — 542 чалавекі

## Інфармацыя для турыстаў
* Царква сьв. Аляксандра Неўскага
* Капліца на могілках
* Абэліск зь імёнамі землякоў, што загінулі ў Другую сусьветную
* Памятны знак лётчыкам 27 авіяпалка АДД гв. капітану Багаслаўскаму І.І. і гв. лейтэнанту Раманаву В.Н., што загінулі пры выкананьні баявога заданьня 27.06.1944
* Помнік Кіраву


Military burial in Lysche.JPG|Вайсковыя пахаваньні
Church in Lysche.JPG|Краявід на царкву
Road in Lysche.JPG|Перакрыжаваньне
The club, shop and school in Lysche.JPG|Сельскі клюб, крама і школа


## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Лышчанскі сельсавет
Юзафіны (Пінскі раён)

**Юзафі́ны**  — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лышчанскага сельсавету. На поўнач ад вёскі праходзіць аўтастрада .

## Гісторыя
У XIX стагодзьдзі паселішча ўзьнікла ў якасьці маёнтку Скірмунтаў. Першы ўладальнік — Станіслаў Скірмунт. Пасьля вёска была прададзеная Шаламіцкім, нашчадкі якіх дагэтуль пражываюць у вёсцы.

## Насельніцтва
* 2009 год — 21 чалавек
* 1999 год — 26 чалавек
* 1998 год — 27 чалавек, 16 гаспадарак

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Лышчанскі сельсавет
Пучыны

**Пучы́ны** (таксама — *Пучы́на*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лышчанскага сельсавету.

## Гісторыя
У XIX стагодзьдзі фальварак ва ўласнасьці Абрамовічаў. Напачтаку XX стагодзьдзя паселішча знаходзіцца ва ўласнасьці двараніна Пятра Юр’евіча. Тады вёску складалі 14 двароў, пражывала 50 чалавек.

## Насельніцтва
* 2009 год — 418 чалавек
* 1999 год — 579 чалавек

## Інфармацыя для турыстаў
* Магіла невядомага савецкага салдата, які загінуў у гады Вялікай Айчыннай вайны, якая мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Лышчанскі сельсавет
Забараўцы

**Забараўцы** (таксама — *Забаро́ўцы*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Лышчанскага сельсавету.

## Гісторыя
* 1495 год — першае згадваньне населенага пункту, вёска належала да каралеўскіх валаданьняў і была перададзена Жыгімонтам I сваёй жонцы Боне;
* 1533 год — на загад Боны складзены вопіс сяла, да якога тады прымыкала вялікая каралеўская пушча. Пазьней вёска стала дзяржаўнай уласнасьцю.
* 1940—1954 гады — у вёсцы знаходзіўся цэнтар аднайменнага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 308 чалавек
* 1999 год — 433 чалавекі

## Асобы
* Ёсіф Сярэдзіч — беларускі журналіст, рэдактар газэты «Народная Воля»

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Лышчанскі сельсавет
Ёсіф Сярэдзіч

**Ёсіф Паўлавіч Сярэдзіч** (нар. , Забараўцы, Пінскі раён) — беларускі журналіст, рэдактар газэты «Народная Воля».

## Жыцьцяпіс
Журналістыкай займаецца з 1967 году. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўнівэрсытэт і Акадэмію грамадзкіх навук пры ЦК КПСС. Працаваў у «Сельскай газеце», «Советской Белоруссии» (да 1990 году).

З траўня 1990 па студзень 1996 — дэпутат Вярхоўнага Савету XII скліканьня. Адначасова з 1990 па 1995 год займаў пасаду галоўнага рэдактара «Народнай газеты» — органа Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь. Выданьне займала ўмераную цэнтрысцкую пазыцыю, імкнучыся адлюстраваць палітычныя погляды большасьці грамадзян.

17 сакавіка 1995 г. Указам № 113 Аляксандр Лукашэнка прызначыў галоўным рэдактарам «Народнай газеты» Мікалая Галко, не зважаючы на тое, што правам прызначаць галоўнага рэдактара сваёй уласнай газэты валодаў толькі Вярхоўны савет.

Сярэдзіч быў вымушаны стварыць новую газэту «Народная Воля», першы нумар якой выйшаў 11 ліпеня 1995 году. З таго часу зьяўляецца галоўным рэдактарам выданьня.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савету Рэспублікі Беларусь 12-га скліканьня
Катэгорыя:Беларускія журналісты
Катэгорыя:Беларускія рэдактары
Катэгорыя:Беларускія выдаўцы
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Палёнка

**Палёнка** — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Аўсянкаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 43 чалавекі
* 1999 год — 73 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Аўсянкаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Горацкага раёну
Мерчыцы

**Ме́рчыцы** (таксама — *Ме́рчычы*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар Мерчыцкага сельсавету. На поўначы вёскі працякае рака Ясельда.

## Гісторыя
Першае згадка ў 1514 годзе: Кірыл Грычын атрымлівае ад князя Фёдара Яраславіча чатыры Дворышча ў Мерчыцы. Пазьней паселішча пераходзіць Міхаілу Моклаку. У XIX стагодзьдзі вёска належыць Твардоўскім. Напачатку XX стагодзьдзя дзейнічае народнае вучылішча (настаўнік Е. Бабіч).

У верасьні 1943 году фашыстамі зьнішчана 8 гаспадарак, забіта 7 жыхароў.

## Насельніцтва
* 2010 год — 316 жыхароў
* 1999 год — 403 жыхары
* 1998 год — 416 жыхароў, 163 двары

## Інфармацыя для турыстаў
* У Мерчыцкую школу хадзіла беларуская паэтка Яўгенія Янішчыц.
* У вёсцы ўсталяваны манумэнт землякам, што загінулі ў Другую сусьветную вайну
* каля вёскі знаходзіцца паселішча III—I тысячагодзьдзя да н. э.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мерчыцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Сінін (Беларусь)

**Сіні́н** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Мерчыцкага сельсавету. На паўночным захадзе ад вёскі праходзіць аўтастрада .

## Насельніцтва
* 2010 год — 53 жыхары
* 1999 год — 97 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Мерчыцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Сінін (неадназначнасьць)

Назву **Сінін** маюць:

* Сінін — горад у Кітаі
* Сінін — вёска ў Пінскім раёне
* Сінін — вёска ў Бранскай вобласьці
Цьвярдоўка

**Цьвярдо́ўка** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Мерчыцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 37 жыхароў
* 1999 год — 76 жыхароў
* 1998 год — 82 жыхары, 49 гаспадарак

## Крыніцы

Катэгорыя:Мерчыцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну