open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Галёнчыцы

**Галёнчыцы** — вёска ў Камянецкім раёне Берасьцейскай вобласьці, уваходзіць у Дзьмітравіцкі сельсавет.

Галёнчыцы месьцяцца за 11&nbsp;км на паўночны захад ад Камянцу, за 51&nbsp;км на поўнач ад Берасьця, за 25&nbsp;км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск на лініі Берасьце&nbsp;—&nbsp;Беласток. Празь вёску праходзіць аўтадарога Абяроўшчына&nbsp;—&nbsp;Вярховічы&nbsp;—&nbsp;Камянец ().

## Гісторыя
* 1845: маёнтак і вёска ў Берасьцейскім павеце Гарадзенскай губэрні Расейскай імпэрыі, уласнасьць абшарнікаў Цяльшэўскіх. У вёсцы 15 двароў, 98 наяўных душ, 145 дзесяцінаў зямлі; у маёнтку 4 дваровыя душы, 164 дзесяцінаў зямлі. Дзейнічалі хлебазапасная крама, карчма, ветраны млын.
* 2-я палова XIX ст.: у Войскай воласьці таго ж павету.
* 1897: паводле перапісу вёска, 19 двароў, 131 жыхар, і маёнтак. Працавалі школа граматы, хлебазапасная крама, ветраны млын, кузьня.
* 1905: у вёсцы — 130 жыхароў, у маёнтку — 20 жыхароў.
* 1921: у выніку польска-савецкай вайны па Рыскай мірнай дамове ў складзе Польшчы, вёска і калёнія ў Войскай гміне Берасьцейскага павету Палескага ваяводзтва.
* 1923: разам у вёсцы і калёніі 20 двароў, 132 жыхары.
* 1928: у Дзьмітравіцкай гміне таго ж павету.
* 1939: у выніку пакту Молатава — Рыбэнтропа ў складзе Берасьцейскай вобласьці БССР.
* 1940: вёска, 40 двароў, 215 жыхароў. У Агародніцкім сельсавеце Камянецкага раёну Берасьцейскай вобласьці. 
* 1941—1945: цягам Другой сусьветнай вайны на франце загінулі 2 жыхары вёскі.
* 1949: вяскоўцы аб’ядналіся ў калгас «Пагранічнік» (23 гаспадаркі).
* 1951: у калгасе «Новы шлях».
* 1960: у вёсцы 124 жыхары.
* 1962: у саўгасе «Белавескі» (у 1982 годзе перайменаваны ў «Першамайскі», у 1991 годзе рэарганізаваны ў калгас).
* 1964: у Дзьмітравіцкім сельсавеце таго ж раёну.
* 1970: 128 жыхароў.

## Насельніцтва
* 2010 год — 31 жыхар
* 2005 год — 34 жыхары, 20 двароў
* 1999 год — 36 жыхароў

## Інфраструктура
У складзе СВК «Хадасы».

## Крыніцы

## Літаратура
*  С.&nbsp;36.

Катэгорыя:Дзьмітравіцкі сельсавет (Камянецкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Камянецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Ворлік

**Во́рлік** () — паўднёвачэскі замак, разьмешчаны на скалістым выступе над Вэлтаваю, які зьяўляецца ўласнасьцю Шварцэнбэргаў. Упершыню згаданы ў крыніцах у сярэдзіне XIII стагодзьдзя, тады яшчэ драўляны ў складзе каралеўскага маёнтку, і выконваў функцыі мытні (мыта бралася за праход судоў і правоз тавараў).

## Мінуўшчына

Замак заклаў рымскі імпэратар Карл IV і ў 1357 року падараваў яго міндэнскаму біскупу Дытрыху з Портыцаў, а таксама — з адной умовай — ягонаму пляменьніку Етржыху. Першы атрымліваў пажыцьцёвае права валоданьня замку, а другі ў выпадку небясьпекі меў прадаставіць абложанаму замку дапамогу.

## Архітэктура

## Літаратура

* 
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйная бачына 

Катэгорыя:Замкі Чэхіі
Катэгорыя:Славутасьці Чэхіі
Іванчыцы

**Іванчыцы** (; ) — места ў раёне Брно-прадмесьце Паўднёвамараўскага краю Чэхіі. Знаходзіцца за 20&nbsp;км напаўднёвы захад ад Брна, на сутоку ракі Іглавы з Ославай і Рокітнай.

Адно зь вінаробчых паселішчаў у Знойменскай вінаробчай падвобласьці (вінаграднікі Сісьліцы, Маршы, Пад Якубам, Шпыры).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйная бачына
Гама-выпраменьваньне

**Гама-выпраменьваньне** (гама-прамяні, γ-прамяні) — від электрамагнітнага выпраменьваньня з надзвычай малой даўжынёй хвалі \dot D(x)=\dot D_0*e^{-\mu x},

дзе \dot D(x) — магутнасьць кермы выпраменьваньня пасьля прахаджэньня паглынальніка таўшчынёй *x*,

D_0 — першапачатковая магутнасьць кермы,

\mu — лінейны каэфіцыент аслабленьня.

Гама-выпраменьваньне ўзаемадзейнічае па-рознаму з рэчывамі ў залежнасьці ад энэргіі выпраменьваньня і складу рэчыва. Пры нізкіх энэргіях найбольш верагодны фотаэфэкт, пры якім гама-квант перадае ўсю сваю энэргію электрону. Гэты працэс істотна залежыць ад атамнага нумару рэчыва (верагоднасьць прапарцыйная Z, дзе Z — атамны нумар рэчыва). Пры рэгістрацыі гама-выпраменьваньня з дапамогай неарганічных сцынтыляцыйных лічыльнікаў менавіта фотаэфэкт прыводзіць да ўтварэньня фотапіку. Другім мэханізмам узаемадзеяньня гама-выпраменьваньня з рэчывам зьяўляецца камптонаўскае расьсеяньне (эфэкт Комптана), пры якім гама-квант рассейваецца на свабодным электроне, перадае частку сваёй энэргіі электрону, а сам працягвае распаўсюджвацца ў іншым напрамку. Эфэкт Комптана адбываецца з большай верагоднасьцю пры павелічэньні энэргіі гама-выпрамяненьня. Пры энэргіі гама-выпраменьваньня вышэй за 1,024 МэВ можа адбывацца квантава-мэханічны працэс нараджэньня пар электронаў і пазытронаў, адпаведна з далейшым павелічэньнем энэргіі верагоднасьць гэтага працэсу пераважае над іншымі працэсамі. Пры энэргіях больш за 5 МэВ гама-кванты пачынаюць узаемадзейнічаць з ядрамі і прыводзіць да фотаядзерных рэакцый, пры якіх ядро паглынае гама-квант і выпраменьвае нэўтрон або некалькі нэўтронаў, пратон, пратон і нэўтрон або альфа-часьцінкі. Часам існуе верагоднасьць выпраменьваньня той ці іншай часьцінкі зь ядра. У такім выпадку кажуць што могуць праходзіць некалькі каналаў фотаядзернай рэакцыі.

Шырока распаўсюджаныя крыніцы гама-выпраменьваньня на аснове ізатопаў цэзу-137, кобальту-60. Яны ўжываюцца для дэфэктаскапіі, у складзе вымяральнікаў узроўню, для стэрылізаціі хірургічных інстумантаў, у прамянёвай тэрапіі анкалягічных захворваньняў.

Гама-выпраменьваньне ў параўнаньні зь іншымі відамі выпраменьваньня зьяўляецца моцна пранікальным. У паветры яно можа распаўсюджвацца на дзясяткі мэтраў. Для абароны ад гама-выпраменьваньня выкарыстоўваюць абарончыя экраны пераважна з волава. Разам з тым іянізавальная здольнасьць гама-выпраменьваньня параўнаўча нізкая.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Basic reference on several types of radiation
* Radiation Q & A
* GCSE information
* Radiation information
* 

Катэгорыя:Электрамагнітнае выпраменьваньне
Катэгорыя:Радыялёгія
Катэгорыя:Радыяактыўнасьць
Джузэпэ Гарыбальдзі

**Джузэ́пэ Гарыба́льдзі** (; 4 ліпеня 1807, Ніцца, Француская імпэрыя — 2 чэрвеня 1882, Карпэра, Каралеўства Італія) — выбітны італьянскі генэрал і палітык. Разам з Камільлё Кавурам, Віктарам Эмануілам II і Джузэпэ Мадзыні яго лічаць адным з «бацькоў айчыны» ў Італіі.

Гарыбальдзі быў цэнтральнай фігурай у італьянскім Рысарджымэнта, бо ён асабіста камандаваў і ўдзельнічаў у шматлікіх вайсковых кампаніях, якія прывялі ў канчатковым выніку да фармаваньня адзінай Італіі. Ён наогул імкнуўся дзейнічаць ад імя законнай улады, таму яго не прынята лічыць рэвалюцыянэрам. Гэтак ён быў прызначаны генэралам часовым урадам у Міляне ў 1848 годзе, а таксама генэралам Рымскай рэспублікі ў 1849 годзе вайсковым міністэрствам, а таксама ўзначальваў Экспэдыцыю тысячы ад імя і са згоды Віктара Эмануіла II.

Джузэпэ быў празваны «героем двух міроў» за ягоны ўдзел у вайсковых апэрацыях у Паўднёвай Амэрыцы і Эўропе. Гэта прынесла яму значную рэпутацыю ў Італіі і за мяжой. Многія з найвялікшых інтэлектуалаў таго часу, як то Віктор Юго, Аляксандар Дзюма і Жорж Санд, усхвалялі яго з захапленьнем. Злучанае Каралеўства і Злучаныя Штаты аказвалі яму фінансавую і ваенную падтрымку ў цяжкіх умовах.

Згодна з апісаньнем добраахвотнікі пад ягоным камандваньнем насілі чырвоныя кашулі замест уніформы.

## Вонкавыя спасылкі

* Працы Джузэпэ Гарыбальдзі. Праект Гутэнбэрг 
* Гарыбальдзі і Рысаджымэнта 
* Фундацыя імя Джузэпэ Гарыбальдзі 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Ніццы
Катэгорыя:Італьянскія вайскоўцы
Катэгорыя:Італьянскія палітыкі
Катэгорыя:Італьянскія рэвалюцыянэры‎
Катэгорыя:Карбанарыі
Катэгорыя:Масоны
Аляксандар Сялява

**Алякса́ндар Сяля́ва** ( 17 траўня 1992 году, Бялынічы, Беларусь) — беларускі футбаліст, паўабаронца менскага «Дынама» і нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Кар’ера
### Клюбная
Гуляў за дубль барысаўскага БАТЭ, адкуль быў адлічаны ў пачатку 2009 году праз мэдычныя праблемы, аднак паўторнае абсьледаваньне ня выявіла праблемаў са здароўем гульца. Пазьней выступаў за другалігавы «Клечаск», дзе быў адным з асноўных гульцоў.

У 2012 годзе перайшоў у табар жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ», дзе спачатку гуляў за дубль. У сэзоне 2013 году замацаваўся ў аснове жодзінскага клюбу на пазыцыі цэнтральнага паўабаронцы. У студзені 2016 году перайшоў у салігорскі «Шахцёр» поруч з аднаклюбнікам Ігарам Бурко. Першую палову сэзону 2016 году прапусьціў праз пашкоджаньні, але ў ліпені вярнуўся да шыхтаў і здабыў месца ў першай адзінаццатцы дружыны. У сьнежні 2016 году падоўжыў кантракт з «Шахцёрам». У першай палове сэзона 2017 году ў асноўным выходзіў на замену, пазьней замацаваўся ў стартавым складзе на пазыцыі апорнага паўабаронцы. У кастрычніку 2017 году стала вядома, што Сялява застанецца ў камандзе на наступны сэзон. У лістападзе 2018 году склаў новую працоўную ўгоду з «Шахцёрам». У 2019—2020 гадах заставаўся трывалым гульцом асноўнага складу, толькі ў другой палове 2020 году радзей зьяўляўся на полі.

У сьнежні 2020 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Шахцёр» і неўзабаве падпісаў пагадненьне зь менскім «Дынама», дзе стаў адным з асноўных гульцоў каманды. У сьнежні 2021 году перайшоў у расейскі «Растоў». Пакінуў растоўскі клюб па заканчэньні кантракту ў чэрвені 2023 году. У ліпені 2023 году зноў далучыўся да менскага «Дынама». У студзені 2024 году падоўжыў кантракт з сталічным клюбам. Па заканчэньні тэрміну дамовы прыяднаўся да жодзінскага «Тарпэда»-БелАЗ, склаўшы кантракт на адзін год. Праз год адсутнасьці ў трэці раз прыяднаўся да сталічнага «Дынама».

### Міжнародная
У 2012 годзе быў упершыню выкліканы ў склад моладзевай зборнай Беларусі, але потым перастаў да яе трапляць. 14 жніўня 2013 году вярнуўся ў зборную ў матчы супраць зборнай Ісьляндыі, з таго часу трывала гуляў за моладзевую зборную, правёўшы да вясны 2014 году яшчэ чатыры матчы. 4 верасьня 2020 году дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, адгуляўшы першы тайм у матчы Лігі нацыяў УЭФА супраць зборнай Альбаніі (0:2).

## Дасягненьні
* Чэмпіён Беларусі: 2020, 2023, 2024
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2018
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2017, 2019, 2021
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2019
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2021, 2023

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты зборнай Беларусі
Аляксандар Яцкевіч

**Аляксандар Яцкевіч** ( 4 студзеня 1985 году) — колішні беларускі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера
Гуляў за менскае «Дынама-Юні», а потым за нясьвіскі «Верас». У 2008 годзе трапіў у ждановіцкую «Дарыду», а ўжо улетку таго ж году перайшоў у «Нафтан», за які доўгі час гуляў у асноўным складзе. У студзені 2012 году падпісаў кантракт з «Тарпэда-БелАЗ». У жодзінскім клюбе зь цягам часу здолеў стаць асноўным нападнікам, але не адрозьніваўся вялікай колькасьцю забітых галоў. Сэзон 2013 году пачаў як гулец запасу, але пасьля траўмы Дзьмітра Платонава зноў вярнуўся на месца асноўнага нападніка.

Сэзон 2014 году згуляў выдатна, адгуляўшы за «Тарпэда-БелАЗ» ва ўсіх 32 гульнях чэмпіянату (зь іх большую частку — у пачатковым складзе), і з 7 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клюбу ў сэзоне. У студзені 2015 году падоўжыў кантракт з «Тарпэда-БелАЗ». Аднак, у новым сэзоне справы пайшлі горш, бо Аляксандар здолеў вызначыцца толькі адной галявой перадачай. У ліпені 2015 году пакінуў «Тарпэда-БелАЗ» і неўзабаве падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай», дзе замацаваўся ў якасьці асноўнага цэнтральнага нападніка.

У студзені 2016 году ўзмоцніў склад «Слуцку». Пачаў сэзон у якасьці асноўнага нападніка случакоў, але ўлетку страціў месца ў асноўным складзе. У сэзоне 2017 году здолеў замацавацца ў асноўным складзе, аднак у верасьні атрымаў траўму, вярнуўся на поле толькі ў канцы сэзону. У сьнежні 2017 году падоўжыў кантракт з «Слуцкам». У сэзоне 2018 году заставаўся гульцом асноўнага складу, толькі ў лістападзе не гуляў праз траўму. У сьнежні 2018 году склаў новае пагадненьне з клюбам. У ліпені 2019 году кантракт з «Слуцкам» быў скасаваны.

Неўзабаве пасьля сыходу з слуцкай каманды стаў гульцом сталічнага НФК, дзе замацаваўся ў якасьці асноўнага нападніка. Заставаўся гульцом стартавага складу і ў сэзоне 2020 году, калі каманда вярнула назву «Крумкачы». У сьнежні 2020 году падоўжыў кантракт з клюбам. У сэзоне 2021 году быў асноўным нападнікам, з 8 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды ў сэзоне. У лютым 2022 году, не зважаючы на пераход «Крумкачоў» у Другую лігу, падпісаў новы кантракт з клюбам. У сакавіку 2023 году абвесьціў аб завяршэньні кар’еры.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Белаазёрску
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Арцём Васькоў

**Арцём Васькоў** (нарадзіўся 21 кастрычніка 1988 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца польскага клюбу «Стылян».

## Кар’ера
### Клюбная
Пачынаў займацца футболам у Гомлі, а пасьля трапіў у структуру менскага «Дынама». Не замацаваўся ў менскім клюбе і адправіўся ў Латвію. У 2009 годзе аддаваўся ў арэнду гарадзенскаму «Нёману», а потым гуляў у Азэрбайджане. У 2011 годзе вярнуўся ў Беларусь, дзе гуляў за гомельскі ДБК і «Віцебск». У сакавіку 2012 году стаў гульцом жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ». У жодзінскім клюбе здолеў замацавацца ў асноўным складзе, звычайна выступаў на пазыцыі правага паўабаронцы. Выдатна правёў сэзон 2014 году, выступаючы на розных пазыцыях у паўабароне ды забіўшы 6 галоў. Канец сэзону 2014 году вымушаны быў прапусьціць праз траўмы. У студзені 2015 году падоўжыў кантракт з аўтазаводцамі. У сэзоне 2015 году пераважна зьяўляўся на полі, выходзячы на замену. У студзені 2016 году пакінуў «Тарпэда-БелАЗ».

Пасьля зыходу з «Тарпэда-БелАЗ» некаторы час падтрымліваў форму разам з «Гомлем», але неўзабаве далучыўся да «Нёмана» і падпісаў кантракт з гарадзенскім клюбам. У складзе «Нёмана» замацаваўся ў першым складзе, толькі канец сэзону прапусьціў праз траўму. У студзені 2017 году стаў гульцом латвійскага «Вэнтсьпілса». Дапамог камандзе здабыць Кубак Латвіі, забіўшы гол у фінальным матчы супраць «Рыгі» (2:2, пен. 6:5). У сьнежні 2017 году пакінуў клюб.

У студзені 2018 году ўзмоцніў склад дэбютанта беларускай Найвышэйшай лігі — клюб «Смалявічы». У красавіку не гуляў праз траўмы, пазьней замацаваўся ў першай адзінаццатцы. У сьнежні 2018 году падпісаў кантракт з «Гарадзеяй». У першай палове сэзону 2019 году звычайна выходзіў на замену, пазьней стаў пераважна гуляць за дубль. У сьнежні 2019 году пакінуў каманду і ў хуткім часе стаў гульцом «Гомля». У сэзоне 2020 году з 16 галамі стаў найлепшым бамбардзірам гомельскай каманды і дапамог ёй прабіцца ў Найвышэйшую лігу. У 2021 годзе заставаўся гульцом асновы ў Найвышэйшай лізе, хоць часам пачаў выходзіць на замену.

У лютым 2022 году пакінуў «Гомель» і трэнаваўся з койданаўскім «Арсэналам», зь якім у сакавіку падпісаў кантракт. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У ліпені 2022 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў койданаўскі клюб. У кастрычніку 2022 году далучыўся да «Люблінянкі» з чацьвертага польскага дывізіёну. У студзені 2023 году перабраўся ў «Стылян» з Гожаву Велькапольскага.

## Дасягненьні
* Уладальнік Кубка Латвіі: 2017

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* Профіль на soccerway.com

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Гомлі
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нёман» Горадня
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Шувалан» Баку
Катэгорыя:Футбалісты клюбу ДБК Гомель
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Тарпэда-БелАЗ» Жодзін
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Вэнтсьпілс»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смалявічы»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Гарадзея»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Гомель»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Арсэнал» Койданаў
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Люблінянка» Люблін
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Стылян» Гораў Велькапольскі
Ігар Зюлеў

**Ігар Зюлеў** ( 5 студзеня 1984 году) — колішні беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Выхаванец менскай школы «Алімпія». Пачаў прафэсійную кар’еру ў 2002 годзе ў складзе слонімскага «Камунальніка», дзе выступаў на пазыцыі нападніка. Пазьней гуляў за «Смаргонь» і «Шахцёр». У ліпені 2009 году перайшоў у наваполацкі «Нафтан». У сэзоне 2012 году звычайна гуляў на пазыцыі флянгавага абаронцы. Сэзон 2013 году праз адсутнасьць у камандзе правага абаронцы пачынаў на гэтай пазыцыі, але пасьля прыходу ў клюб Ігара Бурака стаў звычайна выкарыстоўвацца на флянгу паўабароны.

У сэзоне 2014 году, пасьля зыходу з каманды Бурака, замацаваўся ў якасьці асноўнага правага абаронцы каманды. У лютым 2015 году на год падоўжыў кантракт з «Нафтанам». Сэзон 2015 году пачаў на пазыцыі правага абаронцы, а пасьля прыходу ўлетку ў каманду Сяргея Карповіча перайшоў на месца правага паўабаронцы. У студзені 2016 году, не зважаючы на фінансавыя цяжкасьці «Нафтану», падоўжыў кантракт і на наступны сэзон. У сэзоне 2016 году быў асноўным правым паўабаронцам навапалачанаў.

З студзеня 2017 году трэнаваўся зь «Іслаччу», зь якой у лютым падпісаў кантракт. Замацаваўся ў стартавым складзе «Іслачы», выступаў на пазыцыі левага абаронцы або паўабаронцы. У канцы 2018 году стала вядома, што Зюлеў завяршае кар’еру футбаліста. Свой апошні матч згуляў 2 сьнежня 2018 году ў матчы апошняга туру супраць магілёўскага «Дняпра» (3:2), правёўшы на полі ўсе 90 хвілінаў у якасьці капітана.

### Трэнэрская
Пасьля завяршэньня кар’еры застаўся працаваць у структуры «Іслачы». У студзені 2019 году стаў памочнікам галоўнага трэнэра Віталя Жукоўскага. У лютым 2020 году перайшоў на працу ў юнацкую каманду клюбу.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Нафтану»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Мікіта Навумаў

**Мікіта Навумаў** ( 15 лістапада 1989 году) — беларускі футбаліст, цэнтральны абаронца «Віцебску» і нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец віцебскай ДЮСШ-6, з 2007 году гуляў за наваполацкі «Нафтан». Сэзон 2010 году і другую палову сэзону 2011 году правёў у арэндзе ў «Полацку». У сэзоне 2012 году стала трапляў у аснову наваполацкага клюбу, а ў 2013 годзе замацаваўся ў асноўным складзе на пазыцыі цэнтральнага абаронцы. У студзені 2016 году пакінуў «Нафтан».

У лютым 2016 году перайшоў у клюб «Віцебск».  У «Віцебску» стаў асноўным цэнтральным абаронцам. Зь ліпеня па кастрычнік 2016 году не гуляў праз траўмы, пасьля вярнуўся ў стартавы склад. У студзені 2019 году перайшоў у казаскі клюб «Жэтысу».

У студзені 2021 году стала вядома, што Навумаў разам зь іншымі беларускімі гульцамі пакінуў «Жэтысу». Неўзабаве абаронца падпісаў пагадненьне зь менскім «Дынама». У сэзоне 2021 году быў гульцом стартавага складу, толькі ў верасьні і кастрычніку не гуляў праз траўмы. Сэзон 2022 году таксама пачынаў у якасьці гульца асноўнага складу, але зь лета стаў звычайна заставацца на лаве запасных. У сьнежні 2022 году па заканчэньні кантракта пакінуў сталічны клюб. У пачатку 2023 году трэнаваўся з казаскім «Атыраў», а пазьней далучыўся да «Кызылжару», у складзе якога пачаў сэзон 2023 году. У студзені 2024 году вярнуўся ў Беларусь, стаўшы гульцом «Віцебску» і капітанам каманды. На пачатку 2025 году 35-гадовы абаронца працягнуў супрацу з клюбам.

### Міжнародная
Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі 9 лістапада 2017 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Армэніі.

## Дасягненьні
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2018

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты зборнай Беларусі
Дзяніс Образаў

**Дзяніс Образаў** (нарадзіўся 24 чэрвеня 1988 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Пачаў кар’еру ў менскім «Дынама». У 2007 годзе гуляў за «Полацак». Пасьля перабраўся ў магілёўскі «Дняпро», дзе пачынаючы з сэзону 2010 году трывала гуляў у асноўным складзе. У лютым 2012 году далучыўся да наваполацкага «Нафтану», дзе таксама хутка стаў адным з асноўных абаронцаў. У верасьні 2012 году атрымаў траўму і выбыў да сканчэньня сэзону. Сэзон 2013 году пачаў на лаўцы запасных, але ў траўні 2013 году замацаваўся ў аснове на пазыцыі левага абаронцы.

У студзені 2014 году склаў працоўнае пагадненьне з магілёўскім «Дняпром». У складзе магілёўскага клюбу замацаваўся на пазыцыі левага абаронцы. Паводле вынікаў сэзону 2014 году «Дняпро» страціла месца ў Найвышэйшай лізе, і ў лютым 2015 году Дзяніс накіраваўся на прагляд у «Нафтан», але не падышоў наваполацкаму клюбу. У выніку падоўжыў супрацу з магіляўчанамі. Паводле вынікаў сэзону 2015 году «Дняпро» не здолела вярнуцца ў Найвышэйшую лігу, але ў лютым 2016 году Дзяніс склаў новае пагадненьне з клюбам. Па заканчэньні сэзону 2016 году, у якім «Дняпро» заняло другое месца ў Першай лізе і вярнула месца ў эліце, абаронца пакінуў каманду.

У студзені 2017 году далучыўся да «Слуцка», зь якім у лютым падпісаў кантракт. У складзе случакоў стаў асноўным цэнтральным абаронцам. У сьнежні 2017 году падоўжыў кантракт з «Слуцкам». У сэзоне 2018 году заставаўся трывалым гульцом пачатковага складу. У сьнежні 2018 году склаў новы кантракт з клюбам. Сэзон 2019 году пачынаў у першай адзінаццатцы, але ў выніку большую частку сэзону прапусьціў праз траўму. У сьнежні 2019 году падоўжыў пагадненьне з слуцкім клюбам. У ліпені 2020 году скасаваў кантракт з «Слуцкам».

У жніўні 2020 году стаў гульцом казаскага клюбу «Атыраў», чым дапамог яму вярнуцца ў Прэм’ер-лігу. У лютым 2021 году пакінуў клюб і неўзабаве вярнуўся ў «Слуцак». Пачынаў сэзон 2021 году ў стартавым складзе, але пазьней пачаў часам заставацца на лаўцы запасных. У студзені 2022 году падоўжыў кантракт з слуцкім клюбам. У сэзоне 2022 году вярнуў сабе месца ў асноўным складзе.

У лютым 2023 году стала вядома, што абаронца застанецца ў «Слуцку» яшчэ на адзін сэзон. У пачатку 2024 году пакінуў клюб і завяршыў прафэсійную кар’еру.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дняпро» Магілёў
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нафтан» Наваполацак
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Слуцак»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Маладэчна-2013»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Атыраў»
Сяргей Корсак

**Сярге́й Ко́рсак** ( 24 лютага 1989 году, Маладэчна, БССР) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Кар’ера
Зь веку 15 гадоў навучаўся ў школе менскага «Дынама», але дарослую кар’еру пачынаў у другалігавым клюбе «Маладэчна». У 2010 годзе перабраўся ў менскі «Партызан». Пасьля спыненьня існаваньня клюбу прыяднаўся да «Смаргоні». У студзені 2013 году падпісаў кантракт з «Нафтанам» на 2 гады.

Ня здолеў замацавацца ў асноўным складзе і ў жніўні таго ж году быў аддадзены ў арэнду «Слуцку». Дапамог «Слуцку» атрымаць перамогу ў Першай лізе, але па заканчэньні сэзона пакінуў клюб. У сакавіку 2014 году перайшоў у «Гарадзею», але хутка пасьля пачатку чэмпіянату быў аддадзены ў арэнду ў клюб Другой лігі «Беліта-Вітэкс». У складзе узьдзенскага клюбу быў ключавым гульцом, з 22 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сэзоне. Сэзон 2015 году таксама пачаў у клюбе з Узды (у чэрвені клюб зьмяніў назву «Беліта-Вітэкс» на «Ўзда»).

У ліпені 2015 году падпісаў кантракт на адзін год з клюбам «Крумкачы». У сэзоне 2016 гуляў за «Крумкачы» ў Найвышэйшай лізе, чаргуючы выхады ў асноўным складзе і на замену. Пачатак сэзону 2017 году прапусьціў праз траўму і пазьней ня здолеў вярнуцца ў стартавы склад, толькі тройчы зьявіўшыся на замену ў чэмпіянаце. У ліпені 2017 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў «Крумкачы»

У ліпені 2017 году перайшоў у менскае «Тарпэда». У студзені 2018 году падпісаў кантракт з клюбам «Ліда», дзе хутка замацаваўся ў асноўным складзе. У лютым 2019 году перайшоў у НФК. У жніўні 2019 году падпісаў кантракт з клюбам «Маладэчна» ды пакінуў сталічную каманду ў жніўні таго ж году. Пасьля вярнуўся ў «Маладэчна]».

У ліпені 2020 году перайшоў у рагачоўскі «Дняпро», аднак пасьпеў правесьці за новую каманду толькі адную сустрэчу, пасьля чаго ў жніўні быў дыскваліфікаваны АБФФ на два гады за ўдзел у дамоўных матчах у сэзоне 2018 году.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Слуцку»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маладэчне
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Аляксандар Дзегцяроў

**Аляксандар Дзегцяроў** (нарадзіўся 20 сакавіка 1986 году, Віцебск, БССР) — колішні беларускі футбаліст, паўабронца. Аляксандар быў атакуюым паўабаронцам, аднак мог згуляць і на пазыцыі левага скрайняга нападніка.

## Кар’ера
### Клюбная
Пачаў займацца футболам у 1993 годзе. Першымі трэнэрамі былі Асташэнка й Новікаў. Перайшоў у «Нафтан» у 2006 годзе зь віцебскага «Лякаматыва». У 2009 годзе разам з наваполацкім «Нафтанам» ён заваяваў свой ​​першы тытул — Кубак Беларусі, у фінальным матчы якога быў перайграны салігорскі «Шахцёр». Таксама ў 2009 годзе ў матчы другога кваліфікацыйнага раўнду Лігі Эўропы, у якім «Нафтанам» быў абыграны бэльгійскі «Гент» зь лікам 2:1, Аляксандар адзначыўся двума забітымі мячамі. У чэмпіянаце Беларусі 2009 году Аляксандар забіў 4 галы й аддаў 3 галявыя перадачы ў 24 матчах.

У 2010 годзе пакінуў склад «Нафтана» й адправіўся выступаць у бабруйскую «Белшыну». Гэтае рашэньне Аляксандар лічыць сваёй вялікай памылкай. Паводле словаў гульца галоўны трэнэр бабруйскага клюбу Аляксандар Сяднёў запрашаў футбаліста ў якасьці аднаго з асноўных гульцоў, аднак пасьля некалькіх гульняў у складзе каманды Аляксандар быў пераведзены ў запас, зь якога ўжо не выходзіў, не зважаючы на добрыя намаганьні на трэніроўках клюбу. У 2011 годзе перайшоў у склад «Віцебску», дзе адразу стаў другім найлепшым гульцом каманды, саступіўшы першы радок свайму партнэру па атацы Ігару Сьлесарчуку. Аднак добрая гульня Аляксандра не дапамагла клюбу захаваць месца ў вышэйшай лізе першынства, каманда заняла перадапошняе месца й у матчах плэй-оф была слабейшай за менскі «Партызан», які атрымаў пуцёўку ў мацнейшую лігу краіны, аднак быў расфармаваны, а віцебскі клюб быў паніжаны да першай лігі. На наступны сэзон гулец падоўжыў кантракт зь віцебскім клюбам. У лютым 2013 году Дзегцяроў зноку стаў гульцом наваполацкага клюбу, пасьля таго як каманду ўзначаліў расейскі спэцыяліст Павал Кучараў. У перадсэзонным часе вызначаўся добрым галявым паказчыкам, забіўшы галы ў брамы такіх камандаў, як бабруйская «Белшына», чарнагорская «Будучнаст» і румынскі «Сэджата». У студзені 2014 году вярнуўся ў «Віцебск». У кастрычніку 2014 году кантракт зь «Віцебскам» быў скасаваны па ўзаемнай згодзе бакоў. У красавіку 2015 году падпісаў кантракт з клюбам «Смаргонь». У 2016—2018 гадах выступаў за клюб «Слонім». У жніўні 2018 году перайшоў у клюб «Ворша». У пачатку 2019 году выступаў за клюб «Баранавічы», які пакінуў у ліпені 2019 году.

### Міжнародная
Прыцягваўся да ўдзелу ў гульнях за моладзевую зборную Беларусі.

## Дасягненьні
**«Нафтан»**:
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2009

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Віцебску
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Тарпэда-БелАЗ» Жодзін
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Віцебск»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нафтан» Наваполацак
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Белшына» Бабруйск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смаргонь»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Слонім-2017»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Ворша»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Баранавічы»
Сяргей Мацьвейчык

**Сярге́й Мацьве́йчык** ( 5 чэрвеня 1988 году) — беларускі футбаліст, абаронца «Гомля» і колішні гулец нацыянальнай зборнай Беларусі. Капітан каманды. 

## Кар’ера
### Клубная
Выхаванец «Гомля», гуляў спачатку за дубль, потым пачаў праходзіць у асноўны склад. Зь цягам часу стаў асноўным правым абаронцам гомельскай каманды.

У сьнежні 2012 году падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У салігорскім клюбе таксама стаў выступаць як правы абаронца. У сьнежні 2013 году падоўжыў кантракт з «гарнякамі». У сэзоне 2014 году заставаўся асноўным правым абаронцам салігорцаў. У сьнежні 2014 году кантракт з «Шахцёрам» зноў быў падоўжаны. У жніўні і верасні 2015 году не гуляў праз пашкоджаньні, а пазьней вярнуўся да асноўнага складу. У лістападзе 2015 году ў чарговы раз падоўжыў супрацу з «гарнякамі». У сэзоне 2016 году заставаўся асноўным правым абаронцам дружыны, аднак часам саступаў месца ў складзе Ігару Бурко. У сьнежні 2016 году склаў новае пагадненьне з «Шахцёрам». У сэзоне 2017 году, працягваючы ў асноўным гуляць правым абаронцам, стаў часам выступаць на пазыцыі левага абаронцы. У кастрычніку 2017 году стала вядома, што Мацьвейчык застанецца ў камандзе на наступны сэзон.

У лістападзе 2018 году падпісаў новы кантракт з «Шахцёрам». У жніўні 2019 году, пасьля зыходу з каманды Андрэя Клімовіча, стаў капітанам каманды. У пачатку 2020 году перастаў быць капітанам каманды, а ў красавіку быў пазбаўлены месца ў аснове і адпраўлены ў дубль. У траўні 2020 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў салігорскі клюб. У чэрвені 2020 году склаў угоду зь менскім «Дынама». Замацаваўся ў адзінаццатцы сталічнага клюбу. У студзені 2022 году пасьля доўгіх гадоў выступаў у іншых камандах гулец вярнуўся да «Гомля». У пачатку сэзону 2023 году стаў капітанам гомельскай каманды. Гасьцявы матч супраць гарадзенскага «Нёмана», які ладзіўся 22 жніўня 2023 году, апынуўся 500-м у кар’еры футбаліста з улікам матчаў як за клюбы, гэтак і за зборныя. Не зважаючы на зьніжэньне гульнёвай практыкі, у студзені 2025 году 36-гадовы абаронца працягнуў супрацу з клюбам.

### Міжнародная
15 лістапада 2014 году дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў гульні адборачнага турніру да чэмпіянату Эўропы 2016 году супраць зборнай Гішпаніі. Пасьля гэтага некалькі гадоў не выклікаўся ў зборную, але 1 чэрвеня 2017 году пасьля доўгага перапынку зноў згуляў за нацыянальную каманду, правёўшы на полі другі тайм таварыскага матчу супраць зборнай Швайцарыі (0:1).

## Дасягненьні
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2014, 2019, 2022
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2013, 2016, 2018
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2014, 2015, 2017, 2019, 2021
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2014, 2017, 2018, 2019

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Шахцёру»
* Профіль на сайце «Гомелю»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Андрэй Цэван

**Андрэ́й Цэ́ван** ( 15 сакавіка 1986 году) — колішні беларускі футбаліст, паўабаронца. На сёньня працуе трэнэрам у дублюючым складзе берасьцейскага «Дынама».

## Кар’ера
### Клюбная
Пачаў кар’еру ў берасьцейскім «Дынама», дзе зь цягам часу стаў адным з асноўных гульцоў.

У сьнежні 2011 году падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У пачатку 2012 году зьяўляўся ў стартавым складзе, але хутка страціў месца ў асноўным складзе і пачаў выходзіць на пляцоўку толькі эпізадычна. Тым ня менш, у студзені 2014 году падоўжыў кантракт з гарнякамі. Сэзон 2014 году пачынаў на лаўцы запасных, але пазьней, праз траўмы асноўных гульцоў, замацаваўся ў першай адзінаццатцы салігарчанаў. Зь верасня 2014 году праз траўму перастаў трапляць на поле. У сьнежні 2014 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Шахцёр».

З студзеня 2015 году знаходзіўся ў берасьцейскім «Дынама» і ў лютым 2015 падпісаў зь ім кантракт. Праз траўмы, аднак, гэтак аніводнага разу і не зьявіўся на полі ў сэзоне 2015 году. У 2016 годзе вярнуўся да шыхтаў, але 2 красавіка ў матчы першага туру супраць БАТЭ зноў атрымаў траўму, празь якую быў вымушаны завяршыць кар’еру, і пазьней увайшоў у трэнэрскі штаб дынамаўцаў. З 2018 году пачаў працаваць у акадэміі берасьцейскага клюбу, а ў ліпені 2018 году далучыўся таксама да каманды «Рух» з Другой лігі. У гэтым клюбе дапамог атрымаць перамогу ў турніры.

У 2021 годзе ў якасьці аматара выступаў у Другой лізе за «Берасьцежылбуд», згуляўшы толькі адзін матч.

### Міжнародная
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі цягам 2005—2006 гадоў.

## Трэнэрская праца
У сьнежні 2018 году ўвайшоў у трэнэрскі штаб «Руха», заняўшы пасаду трэнэра-аналітыка. Заставаўся на пасадзе цягам трох гадоў. Разам з клюбам прайшоў шлях да Найвышэйшай лігі. У студзені 2022 году быў пераведзены трэнэрам у дубль «Руха», аднак у хуткім часе клюб зьняўся з спаборніцтваў. Восеньню 2023 году стаў памочнікам Андрэя Чалмадзеева ў берасьцейскім «Дынама», а з студзеня 2024 году стаў працаваць ягоным асыстэнтам у дублюючым складзе.

## Дасягненьні
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2014

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Шахцёру»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Кірыл Вяргейчык

**Кірыл Вяргейчык** (нарадзіўся 23 жніўня 1991 году) — беларускі футбаліст, нападнік. Сын футбаліста і футбольнага функцыянэра Юрыя Вяргейчыка.

## Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў салігорскім «Шахцёры», дзе галоўным трэнэрам працаваў ягоны бацька. Паступова стаў праходзіць у асноўны склад. Другую палову 2012 году правеў у арэндзе ў «Тарпэда-БелАЗ», дзе стала выходзіў у асноўным складзе. Па заканчэньні сэзону 2012 году вярнуўся ў «Шахцёр». У сэзоне 2013 годзе пачаў часьцей зьяўляцца на полі, звычайна выходзячы на замену.

У сакавіку 2014 году падпісаў арэндны кантракт зь берасьцейскім «Дынама», дзе трывала выступаў на пазыцыі цэнтральнага або флянгавага нападніка. У сьнежні 2014 году па сканчэньні арэнды вярнуўся ў «Шахцёр», дзе зноў пераважна толькі выходзіць на зьмену.

У студзені 2016 году прыбыў на прагляд у «Слуцак», але не падышоў клюбу. Неўзабаве ў сакавіку 2016 году перайшоў у гарадзенскі «Нёман». У жніўні 2016 году перайшоў у клюб «Віцебск»  У «Віцебску» спачатку выходзіў на замену, апасьля пачаў зьяўляцца і ў першай адзінаццатцы. У сэзоне 2018 году з 11 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды і дапамог ёй заняць высокае чацьвертае месца ў чэмпіянаце Беларусі, а сам трапіў у сьпіс 22 найлепшых гульцоў чэмпіянату.

У студзені 2019 году падпісаў кантракт зь менскім «Дынама». Вяргейчык ня здолеў замацавацца ў складзе менчукоў, бо часьцей выходзіў на замену. У верасьні 2020 году на правах арэнды вярнуўся ў «Віцебск». Па заканчэньні арэнды ў сьнежні 2020 году пакінуў віцебскую каманду, а неўзабаве разьвітаўся і з «Дынама».

У лютым 2021 году склаў працоўную дамову з «Слуцкам». У сэзоне 2021 году пераважна быў гульцом рэзэрвы. У студзені 2022 году падоўжыў пагадненьне з случакамі. У студзені 2024 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Слуцак» і завяршыў прафэсійную кар’еру.

## Дасягненьні
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Беларусі па футболе: 2013
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі па футболе: 2015
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2018

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Шахцёру»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Шахцёр» Салігорск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Тарпэда-БелАЗ» Жодзін
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дынама» Берасьце
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нёман» Горадня
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Віцебск»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дынама» Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Слуцак»
Канстанцін Галкоўскі

**Канстанці́н Галко́ўскі** (16 чэрвеня 1875, Вільня — 20 лютага 1963, Вільня) — беларускі й летувіскі кампазытар, дырыгент і пэдагог. Народны артыст ЛетССР.

## Жыцьцяпіс
Бацька Канстанціна паходзіў з Магілёўшчыны, маці — зь Меншчыны, з шляхецкага роду Наркевіч-Ёдкаў.

Скончыў Пецярбурскую кансэрваторыю (1908), вучань Мікалая Рымскага-Корсакава, Аляксандра Глазунова, Анатоля Лядава. У 1909 пераехаў у Вільню, арганізаваў першы сымфанічны аркестар.

Падчас Другой сусьветнай вайны працаваў у Віленскай беларускай гімназіі. Па вайне стаў заслужаным дзеячом мастацтва Летувы (1945), прафэсар Летувіскай кансэрваторыі (1947), народны артыст Летувіскай ССР (1955).

Жыў у Вільні па вуліцы Завальнай (цяпер Pylimo, 20). Пахаваны на Антокальскіх могілках.

Аўтар многіх твораў, заснаваных на беларускім фальклёры, музыкі рамансаў і хораў на вершы беларускіх паэтаў Ф. Багушэвіча, Я. Купалы, Я. Коласа, М. Танка, Зьм. Бядулі, К. Буйло, М. Машары, М. Васілька.

Народны артыст ЛетССР.

## Крыніцы

## Літаратура

* 
* 

Катэгорыя:Беларускія кампазытары‎
Катэгорыя:Летувіскія дырыгенты
Катэгорыя:Летувіскія кампазытары
Катэгорыя:Летувіскія пэдагогі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вільні
Катэгорыя:Памерлі ў Вільні
Катэгорыя:Пахаваныя на Антокальскіх могілках
Андрэй Горбач

**Андрэй Горбач** ( 20 траўня 1985 году) — колішні беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў мастоўскім «Нёмане», дзе выступаў на пазыцыі нападніка. Потым гуляў за дубль БАТЭ. З 2005 году выступаў за гарадзенскі «Нёман», дзе паступова стаў гульцом асноўнага складу. Тады ж перакваліфікаваўся ў абаронцу. У пачатку 2012 году перайшоў у магілёўскі «Дняпро». Дапамог клюбу здабыць перамог ў Першай лізе, а ў сэзоне 2013 году выступаў у асноўным складзе ў Найвышэйшай лізе.

У студзені 2014 году падпісаў кантракт з «Слуцкам».. У слуцкім клюбе пераважна выходзіў на замену. У чэрвені і ў кастрычніку—лістападзе 2014 году зьяўляўся ў стартавым складзе на пазыцыі цэнтральнага абаронцы. У сьнежні 2014 году кантракт з «Слуцкам» быў скасаваны. У лютым 2015 году пасьля прагляду зноў стаў гульцом гарадзенскага «Нёмана». У складзе рачнікоў зноў стаў часам выкарыстоўвацца ў якасьці нападніка. У студзені 2016 году падоўжыў кантракт з гарадзенцамі, а ў лютым 2017 году падпісаў новае пагадненьне на адзін год. У сэзоне 2017 году пачаў радзей зьяўляцца ў складзе, звычайна выходзіў на замену ў канцы матчу, толькі ў канцы сэзону пачынаў сэзон у першай адзінаццатцы. У лістападзе 2017 году падоўжыў кантракт зь «Нёманам» на наступны сэзон.

Сэзон 2018 году пачынаў на лаўцы запасных, пазьней пачаў гуляць за дубль. У канцы сэзону гуляў ужо ў асноўнай камандзе. У сьнежні 2018 году падоўжыў пагадненьне з гарадзенцамі на 2019 год. У першай палове новага сэзону трывала гуляў у асноўным складзе, але пазьней страціў месца на полі. У лютым 2020 году стала вядома, што абаронца завяршыў кар’еру і будзе працаваць у структуры «Нёмана».

У 2021 годзе ў якасьці аматара выступаў у Другой лізе за гарадзенскі ЖКГ.

## Дасягненьні
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2004

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Нёману»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Міхаіл Казлоў

**Міхаіл Казлоў** ( 12 лютага 1990 году) — беларускі футбаліст, паўабронца гарадзенскага «Нёману».

## Кар’ера
### Клюбная
З 2008 году гуляў за дубль магілёўскага «Дняпра». З 2010 году пачаў трапляць у асноўным склад. У сэзоне 2012 году як ужо трывалы гулец пачатковага складу дапамог клюбу перамагчы ў Першай лізе. Па прасоўваньні ў Найвышэйшую лігу захаваў трывалае месца ў асноўным складзе. Звычайна гуляў на пазыцыі апорнага паўабаронцы. У сэзоне 2014 году часам выкарыстоўваўся ў якасьці флянгавага абаронцы.

У студзені 2015 году знаходзіўся на праглядзе ў салігорскім «Шахцёры», але беспасьпяхова. У лютым 2015 году скасаваў кантракт з «Дняпром» і стаў гульцом «Віцебску».

У складзе віцебскага клюба замацаваўся ў якасьці асноўнага апорнага паўабаронцы. У ліпені і жніўні 2015 году не гуляў праз траўмы, а пазьней вярнуўся ў асноўны склад. Пачатак сэзону 2016 году прапусьціў праз чарговага пашкоджаньня, але з чэрвеня вярнуўся да клюбных шэрагаў. У сэзоне 2017 году выходзіў на поле ва ўсіх 30 матчах чэмпіянату Беларусі. У сэзоне 2018 году быў адным з асноўных гульцоў каманды, але толькі ў канцы сэзону пачаў радзей зьяўляцца на пляцоўцы праз траўмы. Гулец дапамог дружыне заняць высокае чацьвертае месца ў чэмпіянаце Беларусі, а сам трапіў у сьпіс 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату. У сэзоне 2019 году заставаўся гульцом першай адзінаццатцы віцебскай каманды.

У сьнежні 2019 году далучыўся да менскага «Дынама». У сэзоне 2020 году пареважна зьяўляўся ў стартавым складзе, у 2021 годзе пачаў часьцей выходзіць на зьмену. У студзені 2022 году падоўжыў кантракт з сталічным клюбам. У першай палове сэзону 2022 году чаргаваў выступы ў пачатковым складзе і зьяўленьні на замену, але ўлетку замацаваўся ў асноўным складзе. У сьнежні 2022 году па заканчэньні кантракту пакінуў сталічны клюб.

У студзені 2023 году трэнаваўся з гарадзенскім «Нёманам» і неўзабаве афіцыйна далучыўся да табару каманды. У студзені 2024 году на два гады падоўжыў кантракт з клюбам.

### Міжнародная
У 2011 годзе згуляў адзіны матч за зборную Беларусі (да 21 году).

## Дасягненьні
* Срэбны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2023, 2024
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2021
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024, 2025
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2026
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2018

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Дзьмітры Коўб

**Дзьмітры Коўб** ( 20 студзеня 1987 году, Менск) — колішні беларускі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера
Пачаў кар’еру ў Салігорску, дзе гуляў за дубль. У першай палове 2008 году выступаў за клюб-аўтсайдэр Другой лігі БДАТУ-«Ніва», дзе стаў найлепшым бамбардзірам. Улетку 2008 году перайшоў у бабруйскую «Белшыну». Добра праявіў сябе ў сэзоне 2011 году, забіўшы за сэзон 10 галоў. Пасьля гэтага сэзону перайшоў у якасьці свабоднага агента ў «Менск», але не замацаваўся ў асноўным складзе. У выніку ў канцы ліпеня 2012 году вярнуўся ў бабруйскі клюб.

У студзені 2013 году падпісаў кантракт з магілёўскім «Дняпро». Спачатку гуляў у асноўным складзе, але потым засеў на лаўцы запасных і толькі выходзіў на замену. У выніку па заканчэньні сэзону пакінуў клюб. У сакавіку 2014 году перайшоў у летувіскі клюб «Трокі». У складзе «Трокаў» у сэзоне 2014 году ўлучыў 11 галоў, пры гэтым аднойчы вызначыўся незвычайным сьвяткаваньнем гола. У лютым 2015 году скасаваў кантракт зь летувіскім клюбам.

У лютым 2015 году падпісаў кантракт з клюбам «Віцебск», які на той час вярнуўся ў Найвышэйшую лігу. Між тым, гулец пакінуў каманду ў ліпені гэтага ж году. У канцы жніўня 2015 году падпісаў кантракт з «Гарадзеяй», якой дапамог выйсьці ў Найвышэйшую лігу. У сьнежні 2015 году падоўжыў кантракт з клюбам. У пачатку сэзону 2016 году зьяўляўся ў пачатковым складзе «Гарадзеі», але потым страціў месца ў асноўным складзе. Па заканчэньні сэзону 2016 году пакінуў «Гарадзею».

У лютым 2017 году перайшоў у эстонскі клюб «Транс». За паўгады ў складзе эстонскай каманды забіў 10 галоў у 14 матчах. У верасьні 2017 году падпісаў кантракт з індыйскім клюбам «Мінэрва», але ўжо ў лістападзе пакінуў каманду, бо ня быў заяўлены на чэмпіянат. У пачатку 2018 году рыхтаваўся да новага сэзону з «Крумкачамі», аднак клюб ня здолеў атрымаць ліцэнзію на ўдзел у Найвышэйшай лізе. У выніку ў сакавіку 2018 году перайшоў у клюб «Баранавічы», які пакінуў у ліпені 2018 году. Завяршыў кар’еру пасьля сэзону 2018 году і перайшоў на трэнэрскую працу ў школу менскага «Дынама».

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* Профіль на soccerway.com

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Аляксандар Сазанкоў

**Аляксандар Сазанкоў** ( 18 сакавіка 1984 году, Магілёў, БССР, СССР) — беларускі футбаліст, выступаў на пазыцыі нападніка.

## Кар’ера

### Клюбная
Выхаванец магілёўскага «Дняпра». Зь цягам часу стаў асноўным нападнікам каманды. У 2010 годзе гуляў за менскае «Дынама» (дзе таксама быў асноўным нападнікам). У верасьні 2010 году перайшоў у гданьскую «Лехію», але ня даў рады ў чэмпіянаце Польшчы праз траўмы і канфлікту з кіраўніцтвам клюбу. У выніку ў верасьні 2012 году скасаваў кантракт зь «Лехіяй». Тады ж вярнуўся ў магілёўскі «Дняпро», але праз судовыя працэсы зь «Лехіяй» здолеў зайграць за «Дняпро» толькі ў сэзоне 2013 году. Замацаваўся ў якасьці асноўнага цэнтральнага нападніка, але нярэдка яго замяняў Дзьмітры Коўб, але за ўвесь сэзон здолеў забіць толькі адзін гол.

Сэзон 2014 году пачаў выдатна — дубль Сазанкова ў браму «Гомлю» дазволіў магілёўскаму клюбу прабіцца ў паўфінал Кубка Беларусі. Але ў тым жа матчы ён атрымаў траўму, празь якую прапусьціў большую частку сэзону. Вярнуўся на поле ў жніўні 2014 году і замацаваўся на пазыцыі цэнтральнага нападніка, але ня здолеў выратаваць «Дняпро» ад вылету ў Першую лігу. У лютым 2015 году падоўжыў кантракт з камандай. У сэзоне 2015 году быў асноўным нападнікам клюбу ў Першай лізе, але значную колькасьць матчаў прапусьціў праз траўмы.

У лютым 2016 году зноў падоўжыў пагадненьне з магілёўцамі. У сэзоне 2016 году дапамог «Дняпру» вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. Пачатак сэзону 2017 году прапусьціў праз траўмы, вярнуўся на поле толькі ў чэрвені. У ліпені 2017 году пакінуў магілёўскі клюб. У жніўні 2017 году далучыўся да «Воршы», за якую выступаў да сканчэньня сэзону 2017 году. У 2018—2019 гадах гуляў у складзе клюбу Другой лігі «Горкі». У жніўні 2019 году зноў стаў гульцом «Воршы», дзе гуляў да канца году, зрэдку выходзячы на замену ў канцы матчаў. У пачатку 2021 году зноў быў заяўлены за «Горкі», аднак на полі не зьяўляўся. З пачатку 2023 году далучыўся да «Касьцюковічаў».

### Міжнародная
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дняпро» Магілёў
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дынама» Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Лехія» Гданьск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Ворша»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Горкі»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Касьцюковічы»
Ягор Хаткевіч

**Ягор Хаткевіч** ( 9 ліпеня 1988 году) — беларускі футбаліст, брамнік казаскага клюбу «Атыраў» і нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Кар’ера
Гуляў за дубль БАТЭ, МТЗ-РІПА і «Віцебска», у другой палове 2008 году гуляў за клюб пятага швэдзкага дывізіёну. З 2010 па 2012 гады быў асноўным брамнікам рэчыцкага «Ведрыча-97», а ў студзені 2013 году стаў гульцом «Гомля». Спачатку разглядаўся як другі брамнік пасьля Ігара Логвінава, але ў хуткім часе замацаваўся як асноўны брамнік гомельскай каманды. Улетку 2013 году, пасьля прыходу ў клюб Артура Лясько, стаў чаргавацца зь ім на пазіцыі брамніка.

У студзені 2014 году падпісаў кантракт з наваполацкім «Нафтанам». У складзе «Нафтану» стаў другім брамнікам пасьля Ігара Даўгялы. Сэзон 2015 году пачаў асноўным брамнікам, замацаваўся на гэтай пазыцыі пасьля траўмы Даўгялы. У студзені 2016 году перайшоў у «Тарпэда-БелАЗ». У студзені 2018 году падпісаў кантракт з клюбам «Іслач». Стаў другім брамнікам каманды, з чэрвеня па жнівень падчас траўмы Сяргей Туранка, а таксама пазьней у лістападзе заняў месца ў аснове. У сэзоне 2019 году стаў асноўным брамнікам каманды. У лістападзе 2019 году падоўжыў кантракт зь «Іслаччу». У сьнежні 2020 году па сканчэньні кантракту пакінуў прысталічны клюб і неўзабаве падпісаў пагадненьне зь менскім «Дынама». У пачатку сэзона 2021 году чаргаваўся ў складзе зь Яўгенам Памазанам, а зь лета, калі Памазан пакінуў «Дынама», замацаваўся ў якасьці ясноўнага брамніка каманды. У сьнежні 2022 году па сканчэньні кантракту пакінуў сталічны клюб.

У студзені 2023 году пачаў трэнавацца з казаскім «Атыраў» і ў лютым склаў угоду з клюбам. Стаў асноўным брамнікам каманды. У студзені 2024 году падоўжыў кантракт з клюбам. Як і год раней брамнік быў першым выбарам беларускага галоўнага трэнэра Віталя Жукоўскага. Па заканчэньні сэзону Хаткевіч поруч з Жукоўскім прыяднаўся да «Турану». Улетку поруч з Жукоўскім і шэрагам іншых беларусаў вярнуўся ў «Атыраў».

### Міжнародная
У кастрычніку 2019 году быў выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі, стаўшы такім чынам першым у гісторыі футбалістам «Іслачы», які быў запрошаны ў нацыянальную каманду. Дэбютаваў у зборнай 26 лютага 2020 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Баўгарыі (1:0), адгуляўшы ўсе 90 хвілінаў.

## Дасягненьні
* Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2021

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Гомелю»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты зборнай Беларусі
Сяргей Кандрацьеў

**Сяргей Кандрацьеў** ( 2 лютага 1990 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Выхаванец менскай школы «Зьмена». З 2008 году гуляў за менскае «Дынама». У сэзоне 2010 году быў асноўным левым абаронцам клюбу, але потым быў выцесьнены з асноўнага складу. У лютым 2013 году далучыўся да «Гомля». У гомельскім клюбе трывала гуляў у першым складзе, звычайна на пазыцыі левага абаронцы, але часам выкарыстоўваўся як правы абаронца. У лютым 2014 году кантракт з «Гомлем» быў ануляваны.

У сакавіку 2014 году падпісаў кантракт зь берасьцейскім «Дынама». У складзе берасьцейскага клюбу пачаў выступаць на пазыцыі цэнтральнага абаронцы ды часам таксама выконваў фунцыі флянгавага абаронцы. У матчы 3-га тура супраць «Белшыны», які ладзіўся 12 красавіка, на 29-й хвіліне атрымаў чырвоную картку праз канфлікт з арбітрам пасьля выдаленьня Уладзімера Шчэрбы. Застаўшыся удзевяцёх, берасьцейскі клюб разгромна саступіў 0:7, а Кандрацьеў атрымаў трохматчавую дыскваліфікацыю. У сэзоне 2015 году працягваў быць асноўным гульцом «Дынама», выступаючы на пазыцыі левага абаронцы. Па заканчэньні сэзону пакінуў клюб.

У лютым 2016 году перайшоў у «Нафтан», дзе стаў гульцом першай адзінаццатцы. У студзені 2017 году накіраваўся да табару бабруйскай «Белшыны» і ў лютым склаў з клюбам працоўнае пагадненье. У складзе «Белшыны» таксама стаў асноўным абаронцам. У студзені 2019 году перайшоў у жыткавіцкі ЮАС, аднак ужо ў красавіку пакінуў каманду і завяршыў прафэсійную кар’еру. У жніўні 2022 году ўзнавіў футбольную кар’еру, далучыўшыся да віцебскага «Вялеса-2020» з Другой лігі.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Гомелю»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты