open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рува Рэйзін

**Рува Шоламавіч Рэйзін** (1911, Лёндан — 1942) — паэт. Пісаў на мове ідыш.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага, які выехаў у Лёндан на заработкі і там памёр. Неўзабаве сям’я вярнулася ў Менск, жыла ў беднасьці. Р. Рэйзін выхоўваўся ў дзіцячым доме ў Слуцку, зь якога некалькі разоў уцякаў, бадзяючыся з катрыншчыкамі па мястэчках Беларусі. У 1929 прыехаў у Менск, працаваў муляром на будоўлі, а потым паступіў на рабфак. У 1937 скончыў літаратурны факультэт Менскага пэдагагічнага інстытуту. У 1940 прызваны ў армію. Зь першых дзён нямецка-савецкай вайны знаходзіўся на фронце. Загінуў у баі. У менскім гета была забітая яго жонка зь дзіцем.

## Творчасьць
Першыя вершы апублікаваў у 1929 г. Пісаў на мове ідыш. Выступаў у газэтах «Юнгер арбайтэр» («Малады рабочы»), «Акцябэр» («Кастрычнік») і ў часопісе «Штэрн» («Зорка»). Выйшлі «Вершы і апавяданьні» (1929), зборнікі вершаў «Нялёгкай працай» (1934), «Вершы» (1940) і паэма «Вялікая хартыя» (1935). Асобныя творы апублікаваны ў перакладзе на беларускую мову ў зборніку «Мы іх не забудзем» (1949).

Грамадзянскія і лірычныя вершы. Р. Рэйзіна былі шырока вядомыя сярод габрэйскамоўных чытачоў.

## Літаратура
* Рэйзін Рува // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 195. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Рэйзін Рува / 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1911 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Лёндане
Катэгорыя:Памерлі ў 1942 годзе
Катэгорыя:Габрэйскія паэты
Катэгорыя:Паэты на мове ідыш
Катэгорыя:Удзельнікі нямецка-савецкай вайны
Рэйзін

**Рэйзін** (**Рэйзен**) — габрэйскае прозьвішча.

* Калман Рэйзен (1848 — 1921) — паэт
* Сара Рэйзен (1885 — 1974) — паэтка, дзіцячая пісьменьніца
* Рува Рэйзін (1911 — 1942) — паэт
Старое паданьне (тэлесэрыял)

**«Старо́е пада́ньне»** () — польскі трохсэрыйны тэлевізыйны фільм рэжысэра Ежы Гофмана, сфільмаваны ў 2004 року па матывах аднайменнага раману Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага (1876).

Сэрыял быў створаны амаль адначасна з кінавэрсіяй пад назвай «Старое паданьне. Калі сонца было богам».

## Сюжэт
Дзеяньне сэрыялу адбываецца ў IX стагодзьдзі. У Надгаплянскім краі кіруе князь Попель. Каб запясьпечыць будучыню сынам, мардуе ўвесь свой род, аднак ягоныя злачынствы выклікаюць бунт.

## Вонкавыя спасылкі
* «Старое паданьне» ў базе filmpolski.pl
* «Старое паданьне» ў базе filmweb.pl

Катэгорыя:Польскія тэлесэрыялы
Катэгорыя:Гістарычныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Фантастычныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Фільмы 2005 году
Катэгорыя:Фільмы Ежы Гофмана
Катэгорыя:Фільмы паводле твораў Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага
Старое паданьне. Калі сонца было богам

**«Старо́е пада́ньне. Калі́ со́нца было́ бо́гам»** () — польскі гістарычны фільм рэжысэра Ежы Гофмана, сфільмаваны ў 2003 року па матывах аднайменнага раману Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага (1876).

## Сюжэт
Дзеяньне сэрыялу адбываецца ў IX стагодзьдзі на тэрыторыі, населенай рознымі славянскімі плямёнамі, што веруюць кожнае ў сваіх багоў. У Надгаплянскім краі кіруе жорсткі князь Попель. Каб запясьпечыць будучыню сынам, разам з жонкам яны мардуюць увесь свой род. Ягоныя злачынствы выклікаюць супраціў з боку даводцы войска, Пястуна, і ўсе князевы інтрыгі паварочваюцца супраць Попеля.

Попель спрабуе адпомсьціць былому камандзіру свайго войска, аднак Пястуна выратоўвае ад сьмерці малады паляўнічы і вой Земавіт Пяставіц. Земавіт шмат рокаў правёў разам зь вікінгамі і толькі наконадні вярнуўся на радзіму. Ён закахаўся ў Дзіву, прывабную дачку заможнага гандляра. Аднак ейны лёс вырашаны бацькам: Віш зьбіраецца аддаць яе ў жрыцы мясцовае сьвятыні…

## Вонкавыя спасылкі
* 
* filmpolski.pl
* stopklatka.pl
* filmweb.pl

Катэгорыя:Польскія гістарычныя фільмы
Катэгорыя:Польскія прыгодніцкія фільмы
Катэгорыя:Фільмы 2003 году
Катэгорыя:Фільмы Ежы Гофмана
Катэгорыя:Фільмы паводле твораў Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага
Polsat Plus Aren Gdańsk

**Polsat Plus Aren Gdańsk** — футбольны стадыён у Гданьску. У сакавіку 2008 году падпісаная дамова з праектным бюро Rhode-Kellermann-Wawrowsky (Дусэльдорф) на праектаваньне стадыёну, будаўніцтва пачалося 15 сьнежня 2008 году. 25 мая 2010 году падпісаная дамова зь фірмай PGE Polska Grupa Energetyczna, паводле гэтай дамовы стадыён атрымаў назву PGE Arena Gdańsk. 14 жніўня 2011 году на стадыёне адбыўся Першы матч — 3. kolejki T-Mobile Ekstraklasa pomiędzy Lechią Gdańsk a Cracovią Kraków. Адна з арэн, дзе праходзілі матчы Эўра-2012. Умяшчальнасьць стадыёну складае  гледачоў, памеры стадыёна — 236 м × 203 м × 45 м. 9 ліcтапада 2015 году фірма Energa стала другім галоўным спонсарам стадыёну, пасьля чаго аб’ект атрымаў назву Stadion Energa Gdańsk. 21 мая 2021 году галоўнымі спонсарамі аб’екта сталі Polsat ды Plus, ад гэтага часу стадыён носіць назву Polsat Plus Aren Gdańsk.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Polsat Plus Arena Gdańsk - Stadion w Gdańsku

Катэгорыя:Зьявіліся ў 2011 годзе
Катэгорыя:Футбольныя стадыёны
Катэгорыя:Збудаваньні Польшчы
Катэгорыя:Гданьск
Шон Сэнт-Лэджэр

**Шон Патрык Сэнт-Лэджэр-Гол** (;  28 сьнежня 1984 году, Бірмінггэм, Ангельшчына) — былы ірляндзкі й ангельскі футбаліст, абаронца нацыянальнай зборнай Ірляндыі. Кар’ера Сэнт-Лэджэр пачалася ў горадзе Пітэрбара. Ён трапляў у «Прэстан Норт Энд», а таксама некаторы час правёў у арэндзе ў клюбе «Мідлзбра» да свайго пераезду ў стан «Лэстэр Сіці» ў 2011 годзе.

## Кар’ера
### «Пітэрбара Юнайтэд»
Кар’ера Сэнт-Лэджэра пачалася з моладзевага складу каманды «Пітэрбара Юнайтэд», пасьля якога ён патрапіў у ейны асноўны склад у 2002 годзе. У гэтым клюбе, у асноўным, выконваў ролю цэнтральнага абаронцы, аднак часам выступаў і ў ролі апорнага паўабаронцы.

### «Прэстан Норт Энд»
У ліпені 2006 году Сэнт-Лэджэр падпісаў кантракт з клюбам «Прэстан Норт Энд» на тры гады за ганарар ў 225 тысячаў фунтаў стэрлінгаў.

### «Мідлзбра»
У верасьні 2009 году ён, на правах арэнды, перайшоў у «Мідлзбра» з правам падоўжыць арэнду ў зімовае трансфэрнае вакно, але каманды ня здолелі дамовіцца, і абаронцу прыйшлося вярнуцца ў «Прэстан Норт Энд». Ягоны дэбют за «Мідлзбра» адбыўся 15 верасьня 2009 году ў матчы супраць «Шэфілд Ўэнздэй» (3:1), а першы гол ён забіў 26 верасьня ў гульні супраць «Ковэнтры Сіці» (2:2).

### «Лэстэр Сіці»
3 2011 па 2014 год зьяўляўся гульцом «Лэстэр Сіці». 9 траўня 2014 году пакінуў клюб пасьля таго як скончыўся тэрмін дзеяньня кантракту.

## Міжнародная кар’ера
Не зважаючы на тое, што Сэнт-Лэджэр і нарадзіўся ў Ангельшчыне, але ўсё ж ён палічыў за лепшае гуляць за сваю гістарычную радзіму, як у свой час і ягоны дзядуля з гораду Карлоў. Ягоны дэбют за зборную Ірляндыі адбыўся 6 чэрвеня 2009 году ў матчы адборачнага турніру да чэмпіянату сьвету 2010 году супраць зборнай Баўгарыі, які скончыўся зь лікам 1:1.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце sportbox.ru
* Статыстыка на сайце National Football Teams

Катэгорыя:Ірляндзкія футбалісты
Катэгорыя:Ангельскія футбалісты
Старое паданьне (неадназначнасьць)

«Старое паданьне» — раман Язэпа Ігнацыя Крашэўскага.

## Экранізацыі
* «Старое паданьне: Калі сонца было богам» — фабулярны і гістарычны фільм рэжысэра Ежы Гофмана
* «Старое паданьне» — шматсэрыйны фільм рэжысэра Ежы Гофмана
Фэдэрыка Бальцарэцьці

**Фэдэрыка Бальцарэцьці** (;  6 сьнежня 1981 году, Турын, Італія) — італьянскі футбаліст, абаронца. У 2010—2013 гадах выступаў за нацыянальную зборную Італіі. Завяршыў кар’еру ў жніўні 2015 году.

## Кар’ера
### «Тарына»
Фэдэрыка Бальцарэцьці зьяўляецца выхаванцам клюбу «Тарына» ў школу якога ён прыйшоў ва ўзросьце шасьці гадоў. У сэзоне 1998—1999 гадоў ён выклікаўся ў асноўны склад каманды, але ў ім не дэбютаваў. У 1999 годзе Бальцарэцьці быў аддадзены ў арэнду ў клюб «Варэзэ» дзе правёў два гады. Затым ён гуляў за «Сіену» ў складзе якой дэбютаваў у Сэрыі Б.

У 2002 годзе Бальцарэцьці вярнуўся ў «Тарына» ў складзе якой дэбютаваў 14 верасьня 2002 году ў гульні чэмпіянату Італіі супраць «Інтэра». Разам з «Тарына» Бальцарэцьці вылецеў у Сэрыю Б, але застаўся ў камандзе, дзе паступова станавіўся ключавай асобай. У сэзоне 2004—2005 гадоў «Тарына» зноў выйшаў у Сэрыю А. Аднак клюб быў абвешчаны банкрутам, і 9 жніўня 2005 году ўсе гульцы каманды сталі свабоднымі агентамі.

### «Ювэнтус»
Пасьля сыходу з «Тарына» Фэдэрыка падпісаў кантракт зь «Ювэнтусам» для таго, каб не перавозіць цяжарную жонку, Люкрэцыю, з гораду. Тыфозі «Тарына» ўспрынялі пераход, як здраду, тым больш Бальцарэцьці раней кляўся ў любові да клюбу. Заўзятары, у сустрэчах, дзе ягоная каманда сустракалася з «Тарына», асьвіствалі Фэдэрыка. Бальцарэцьці заваяваў месца ў аснове «Ювэнтусу», які стаў чэмпіёнам краіны ў 2006 годзе. Аднак улетку таго ж году, клюб быў абвінавачаны з-за скандалу Кальчаполі, пазбаўлены чэмпіёнскага тытулу й адпраўлены ў Сэрыю Б. Фэдэрыка прыняў рашэньне застацца ў камандзе, і ў матчы другога італьянскага дывізіёну забіў свой першы гол у складзе клюбу, паразіўшы браму «Кратонэ».

### «Фіярэнтына»
[20 чэрвеня 2007 году Бальцарэцьці быў набыты «Фіярэнтынай», якая заплаціла за трансфэр абаронцы 3,8 млн эўра, падпісаўшы кантракт на 4 гады. За «Фіярэнтыну» гулец правёў толькі палову сэзону, згуляўшы ў 11 матчах.

### «Палерма»
25 студзеня 2008 году Бальцарэцьці перайшоў у «Палерма» за 3,8 млн эўра. Кантракт быў падпісаны да 2011 году. У клюбе Бальцарэцьці ўзяў 42 нумар, у гонар бацькі, які нарадзіўся ў 1942 годзе. Ён дэбютаваў у складзе «разанэра» 2 лютага 2008 году ў гульні супраць «Ліворна» (1:0). Фэдэрыка хутка стаў гульцом асновы, правёўшы ў першыя два сэзоны амаль усе гульні. 18 кастрычніка 2009 году Бальцарэцьці забіў першы мяч за клюб, зноўку ў гульні супраць «Ліворна». 6 сьнежня 2009 году, у дзень свайго нараджэньня, Бальцарэцьці згуляў 100 матч у Сэрыі А. 11 студзеня 2010 году гулец падоўжыў кантракт з камандай да 2013 году.

### «Рома»
1 жніўня 2012 году Бальцарэцьці перайшоў у «Рому», падпісаўшы кантракт да 30 чэрвеня 2015 году. Сума трансфэру склала 4,5 млн эўра.

## Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Італіі пад кіраўніцтвам трэнэра Чэзарэ Прандэльлі 17 лістапада 2010 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Румыніі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце gazzetta.it
* Статыстыка на сайце National Football Teams

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Яўген Канаплянка

**Яўге́н Канапля́нка** (;  29 верасьня 1989 году, Кіраваград, УССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца нацыянальнай зборнай Украіны.

## Кар’ера
### Клюбная
У сем гадоў запісаўся ў сэкцыю па каратэ. Потым займаўся футболам у родным горадзе ў клюбе «Алімпік». У днепрапятроўскім «Дняпры» апынуўся ў 16 гадоў. Узімку 2006 году быў пераведзены ў дубль «Дняпра». У найвышэйшай лізе Ўкраіны дэбютаваў 26 жніўня 2007 году ў хатнім матчы супраць вужгарадзкага «Закарпацьця» (0:0), Канаплянка выйшаў на 83 хвіліне замест Джабы Канкавы.

Першы гол у чэмпіянаце Ўкраіны забіў 28 лютага 2010 году ў хатнім матчы супраць луганскай «Зары» (2:2), на 34 хвіліне ў браму Багдана Шуста. У другой палове сэзону 2009—2010 гадоў Яўген паказваў добрую гульню, ва ўсіх гульнях ён адыграў поўныя матчы.

### Міжнародная
У красавіку 2010 году Мірон Маркевіч упершыню выклікаў Яўгена ў склад нацыянальнай зборнай Украіны на матчы ў канцы траўня й пачатку чэрвеня 2010 году супраць зборных Летувы, Румыніі й Нарвэгіі. Канаплянка згуляў ва ўсіх трох гульнях і забіў свой ​​першы гол у зборнай.

## Дасягненьні
**«Сэвільля»**:
* Пераможца Лігі Эўропы: 2016

**«Шахтар»**:
* Чэмпіён Украіны: 2020

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Дняпра»
* Статыстыка на сайце National Football Teams

Катэгорыя:Украінскія футбалісты
Жордзі Альба

**Жо́рдзі А́льба Ра́мас** (;  21 сакавіка 1989 году, Асьпіталет-дэ-Льёбрэгат, Гішпанія) — колішні гішпанскі футбаліст каталёнскага паходжаньня, абаронца. За сваю кар’еру мае шмат выступаў у складзе нацыянальнай зборнай Гішпаніі.

## Кар’ера
### «Валенсія»
Займацца футболам Жордзі Альба пачаў у складзе «Барсэлёны», аднак сваім выпускніком яго мае права назваць футбольная школа іншага гранду гішпанскага футболу — «Валенсія», куды Жордзі перайшоў транзытам праз моладзевую каманду клюбу «Карнэльля».

Пасьля сэзону, праведзенага ў дублі, Жордзі Альба стаў прыцягвацца да гульняў за асноўны склад. Але з-за высокай канкурэнцыі на пазыцыі левага паўабаронцы малады гулец сэзон 2008—2009 гадоў правёў у арэндзе ў клюбе Сэгунды «Хімнастык». Там Жордзі гуляў рэгулярна, а ў міжсэзоньні 2009 году Жордзі Альба вярнуўся ў «Валенсію».

У сярэдзіне новага сэзону гулец атрымаў шанец на сталую гульню ў асноўным складзе з-за траўмаў сваіх партнэраў на левым флянзе абароны. Жордзі Альба цалкам годна справіўся з гульнёй у новым для сябе амплюа. 11 красавіка 2010 году Жордзі Альба забіў свой першы гол за «Валенсію» правёўшы мяч у браму «Маёркі».

### «Барсэлёна»
28 чэрвеня 2012 году Альба падпісаў пяцігадовы кантракт са сваім былым клюбам «Барсэлёнай», за які «Валенсія» атрымала 14 мільёнаў эўра.

## Міжнародная кар’ера
11 кастрычніка 2011 году малады паўабаронца дэбютаваў у складзе зборнай Гішпаніі ў матчы супраць зборнай Шатляндыі. Свой першы мяч за зборную забіў у фінальным матчы чэмпіянату Эўропы 2012 году ў браму зборнай Італіі.

## Дасягненьні
**«Барсэлёна»**:
* Чэмпіён Гішпаніі: 2013, 2015, 2016, 2018, 2019, 2023
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2015, 2016, 2017, 2018, 2021
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2013, 2016, 2018, 2023
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2015
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2015

**«Інтэр»**:
* Уладальнік Кубка МЛС: 2025
* Пераможца Сапортэрз Шылдс: 2024
* Уладальнік Кубка ліг: 2023

**Гішпанія**:
* Чэмпіён Эўропы: 2012

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Валенсіі»
* Профіль на сайце transfermarkt.co.uk

Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты
Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 году
Карл XII

**Карл XII** (, 17 чэрвеня 1682, замак Трэ Крунур, Стакгольм — 30 лістапада 1718, Фрэдрыксгаль, Нарвэгія) — кароль Швэцыі, прадстаўнік Пфальц-Цвайбрукенскае дынастыі. У 18–гадовым узросьце быў уцягнуты ў Вялікую Паўночную вайну, заканчэньня якой яму не давялося ўбачыць (загінуў ад кулі ў час ваенных дзеяньняў у Нарвэгіі). У час гэтае вайны, неаднаразова знаходзіўся на тэрыторыі Беларусі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт прысьвечаны Карлу XII і Вялікай Паўночнай вайне (па–швэдзку)

Катэгорыя:Каралі Швэцыі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Паўночнай вайны
Давід Сімановіч

**Давід Рыгоравіч Сімановіч** (, Нароўля, Гомельская вобласьць — 9 траўня 2014) — беларускі паэт, празаік, перакладчык. Пісаў на расейскай мове.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. У час Вялікай Айчыннай вайны жыў ва Ўзбэкістане. У 1950 скончыў Нараўлянскую сярэднюю школу і паступіў на філялягічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту. Пасьля сканчэньня ўнівэрсытэту (1955) працаваў настаўнікам расейскай мовы і літаратуры Крынкаўскай сярэдняй школы Лёзьненскага раёну. З 1959 — літсупрацоўнік рэдакцыі абласной газэты «Віцебскі рабочы». З 1961 — рэдактар, старэйшы рэдактар, загадчык аддзела камітэту па тэлебачаньні і радыёвяшчаньні Віцебскага абласнога выканаўчага камітэту, з 1971 — узначальваў Віцебскае абласное літаб’яднаньне. З 1980 году знаходзіцца на творчай рабоце. Сябар СП БССР з 1960. Жыў у Віцебску. Узнагароджаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савету БССР, мэдалём. Памёр 9 траўня 2014 року.

## Творчасьць
Першы верш «Парк Перамогі» апублікаваў у 1948 годзе на расейскай мове ў мазырскай газэце «Бальшавік Палесься».

Аўтар кніг паэзіі: Выдаў кнігі лірыкі «Весенняя сказка» (1959), «Июнь-река» (1962), «Равноденствие» (1966), «Минуты» (1969), «Станция тревоги и любви» (1972), «Письмо тебе» (1975), «Встречные поезда» (1978), «Силуэты дней» (1981), «Солнечный хмель» (1982), «Сентябри» (1990), зборнікі вершаў для дзяцей «Волшебный луг» (1959), «Зелёный кузнечик» (1968), кнігі нарысаў «Подорожная Александра Пушкина» (1977), «Сквозь даль времен» (1984). Склаў і адрэдагаваў «Шагалаўскі зборнік» (Віцебск, 1996).

Піша пра вядомых людзей, чые жыцьцёвыя і творчыя шляхі праходзілі празь Беларусь, празь Віцебск. Пісьменьнік выкарыстоўвае дакумэнтальны матэрыял, расказваючы пра А. Пушкіна, І. Лажэчнікава, І. Батрака, У. Маякоўскага, А. Гайдара, А. Твардоўскага, Я. Купалу, Я. Коласа.

Аўтар тэлеп’есаў «Якаў Сьвярдлоў» (паст. у 1963), «Восеньскі букет» (1964), сцэнараў да тэлефільмаў «Маладосьць старажытнага горада» (1964), «Баляда пра чырвонага кавалерыста» (1968), «Літаратурнымі маршрутамі Віцебшчыны» (1969), «Душой і справамі маршрутамі Віцебшчыны» (1990).

Асобныя яго творы пакладзеныя на музыку І. Лучанком, Б. Насоўскім, А. Гоманам.

## Літаратура
* Сімановіч Давід // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 308—309. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Сімановіч Давід / 
* Сімановіч Давід // Пісьменнікі Віцебшчыны : даведнік / рэд. Ф. І. Сiўко. — Віцебск , 2001. — С. 73-76.

## Вонкавыя спасылкі
* Давид Симанович. «Не отлучить Шагала от Витебска!..»
* Фатаздымак Давіда Сімановіча
* Памёр паэт і празаік Давід Сімановіч

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Нароўлі
Катэгорыя:Беларускія паэты і паэткі
Катэгорыя:Беларускія перакладчыкі
Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Беларускія сцэнарысты
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Расейскамоўныя паэты
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Вярхоўнага Савету БССР
Катэгорыя:Сябры Саюзу пісьменьнікаў БССР
Рыгор Семашкевіч

**Рыгор Міхайлавіч Семашкевіч** (, в. Дамашы, Маладэчанскі раён, Менская вобласьць — , Менск) — беларускі паэт, празаік, літаратуразнавец і крытык. Кандыдат філялягічных навук (1970), дацэнт (1980).

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і МІхаіла Піліпавіча і Алена Дзьмітрыеўны. У 1961 годзе скончыў Лебедзеўскую сярэднюю школу. У 1966 годзе скончыў філялягічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэта. У 1966—1967 працаваў дырэктарам Малінаўскай васьмігадовай школы Смаргонскага раёна. У 1967—1969 — асьпірант катэдры беларускай літаратуры БДУ, дзе з 1970 году працаваў выкладчыкам, з 1976 году — старэйшым выкладчыкам, дацэнтам.

Сябар Саюза пісьменьнікаў БССР з 1969 году. Памёр  году. Пахаваны ў Менску на Паўночных могілках.

## Творчасьць
Першыя вершы Р. Семашкевіча зьявіліся ў друку ў 1961 годзе, калі ён быў вучнем 10 клясы. Яго творы друкаваліся ў зборніку «Дзень паэзіі», часопісах «Маладосьць», «Полымя» і іншых пэрыядычных выданьнях.

Аўтар зборнікаў вершаў «Лесьнічоўка» (1968), «Субота» (1973), аповесьці «Бацька ў калаўроце» (1976), кнігі «Лічыла дні зязюля» (вершы, аповесьці, эсэ, 1987).

Напісаў літаратуразнаўчыя працы «Браніслаў Эпімах-Шыпіла» (1968) і «Беларускі літаратурна-грамадзкі рух у Пецярбурзе» (1971), кнігу «Выпрабаванне любоўю» (эсэ, артыкулы, 1982).

## Літаратура
* Семашкевіч Рыгор // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 284—285. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Семашкевіч Рыгор / 

## Вонкавыя спасылкі
* Рыгор Семашкевіч на Беларускай Палічцы
* Сяргей Дубавец. Рыгор Семашкевіч // Радыё Свабода
* «Паэт Рыгор Семашкевіч» карціна Адама Глёбуса

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маладэчанскім раёне
Катэгорыя:Памерлі ў Менску
Катэгорыя:Беларусісты
Катэгорыя:Беларускія паэты і паэткі
Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Беларускія літаратуразнаўцы
Катэгорыя:Беларускія крытыкі
Катэгорыя:Кандыдаты філялягічных навук
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Пахаваныя на Паўночных могілках
Мікаэль Люстыг

**Карл Мікаэ́ль Лю́стыг** (;  13 сьнежня 1986 году, Умеа, Швэцыя) — колішні швэдзкі футбаліст, абаронца. Мае на сваім рахунку матчы ў складзе нацыянальнай зборнай Швэцыі.

## Кар’ера
### Раньнія гады
Сваю футбольную кар’еру Люстыг пачынаў у швэдзкім клюбе «Сандокернс СК», які выступае ў ніжэйшых дывізіёнах краіны. У 2004 годзе ён перайшоў у каманду «Умеа», зь якой у сэзоне 2005 году дасягнуў першага месца ў трэцім дывізіёне Швэцыі, што дало права выступаць у наступным сэзоне ў Супэрэтане.

### «Сундсваль»
У жніўні 2005 году Люстыг падпісаў кантракт з клюбам «ГІФ Сундсваль». Да заканчэньня сэзону 2005 году ён пасьпеў правесьці толькі 8 сустрэчаў у Альсвэнскане, у якіх ён 2 разы адзначыўся забітым мячом. Гэта ня выратавала ягоны новы клюб ад перадапошняга месца ў чэмпіянаце Швэцыі, таму «Сундсваль» вылецеў у другі па сіле дывізіён. У наступным сэзоне 2006 году Люстыг канчаткова замацаваўся ў аснове каманды, правёўшы 28 матчы й забіўшы 3 галы. У 2007 годзе ён разам з камандай фінішаваў на трэцім месцы ў Супэрэтане, што азначала вяртаньне каманды ў Альсвэнскан.

### «Русэнборг»
У ліпені 2008 году Люстыг перайшоў у нарвэскі клюб «Русэнборг». Сума пераходу склала 8 млн швэдзкіх кронаў, кантракт быў падпісаны на тры з паловай гады. З 2009 году швэдзкі футбаліст зьяўляўся гульцом асноўнага складу. У 2009 і 2010 гадох ён разам з камандай станавіўся чэмпіёнам Нарвэгіі. Сваёй гульнёй ён прыцягнуў увагу адразу некалькіх эўрапейскіх клюбаў: у прыватнасьці, цікавасьць да яго праяўлялі ангельскі «Ўэст Гэм Юнайтэд», італьянскія «Мілян» і «Леччэ».

### «Сэлтык»
1 студзеня 2012 году Мікаэль Люстыг на правах вольнага агента далучыўся да шатляндзкага «Сэлтыку».

## Міжнародная кар’ера
У студзені 2008 году трэнэр галоўнай зборнай краіны Лярс Лягербэк уключыў абаронцу ў склад каманды на таварыскія гульні. 19 студзеня Мікаэль дэбютаваў у зборнай Швэцыі, выйшаўшы на поле ў сустрэчы супраць зборнай ЗША, у якой швэды атрымалі паразу зь лікам 0:2.

## Дасягненьні
**«Русэнборг»**:
* Чэмпіён Нарвэгіі (2): 2009, 2010

**«Сэлтык»**:
* Чэмпіён Шатляндыі (8): 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
* Уладальнік Кубка Шатляндыі (4): 2013, 2017, 2018, 2019
* Уладальнік Кубка шатляндзкай лігі (4): 2015, 2017, 2018, 2019

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 
* Профіль на сайце weltfussball.de
* Статыстыка на сайце National Football Teams

Катэгорыя:Швэдзкія футбалісты
Ян Лаштуўка

**Ян Ла́штуўка** (;  7 ліпеня 1982, Гавіржаў, Чэхаславаччына) — колішні чэскі футбаліст, брамнік. Раней выступаў у складзе нацыянальнай зборнай Чэхіі.

## Кар’ера
### Клюбная
Выступаў за чэскія клюбы «Карвіна» й «Банік», зь якім атрымаў перамогу ў чэмпіянаце Чэхіі 2003—2004 гадоў. Наступным крокам ягонай кар’еры стала трапленьне ў склад украінскага топ-клюбу «Шахтар». У новай камандзе Ян згудяў некалькі матчаў у Лігі чэмпіёнаў і Кубку УЭФА. 31 жніўня 2006 году на правахарэнда Ян перайшоў у склад ангельскага клюбу «Фулгэм», незадоўга да закрыцьця трансфэрнага вакна. Дэбютаваў у складзе новага клюбу 2 сьнежня 2006 году ў матчы супраць «Блэкбэрн Ровэрз», якая скончылася перамогай зь лікам 2:0.

Наступны сэзон ян зноўку правёў у арэндзе, на гэты раз у нямецкім «Бохуме», які спрабаваў замяніць пакінулага клюб Яраслава Дробнага. 3 жніўня 2008 году Лаштуўка перабраўся ў ангельскі «Ўэст Гэм Юнайтэд» на гадавую арэнду. Дэбют чэскага брамніка адбыўся 23 верасьня ў розыгрышу на Кубак ангельскай лігі, дзе «Ўэст Гэм Юнайтэд» сустракаўся супраць «Ўотфарда».

4 жніўня 2009 году Лаштуўка падпісаў трохгадовы кантракт з украінскім клюбам «Дняпро» з Днепрапятроўску за 3 млн эўра.

### Міжнародная
Лаштуўка быў упершыню прызваны ў каманду зборнай Чэхіі ў траўні 2010 году. Дэбютаваў на матчы на стадыёне «Гэмпдэн Парк» супраць зборнай Шатляндыі ў рамках адборачнага матчу да чэмпіянату Эўропы 2012 году 3 верасьня 2011 году.

## Дасягненьні
**«Банік»**:
* Чэмпіён Чэхіі: 2004

**«Шахтар»**:
* Чэмпіён Украіны: 2005, 2006

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Дняпро»
* Статыстыка на сайце soccerbase.com

Катэгорыя:Чэскія футбалісты
Жан-Марк Айро

**Жан-Марк Айро** (нарадзіўся 25 студзеня 1950 году, Малеўрые) — прэм’ер-міністар Францыі з 16 траўня 2012 году па 31 сакавіка 2014 году.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Францыі
Ліноўскі

**Ліно́ўскі** — прозьвішча. Носьбіты:

*  — шляхціч, пасол на Чатырохгадовы сойм
* Мікалай Ліноўскі — празаік, публіцыст
* Уладзімер Ліноўскі — юрыст, брат Яраслава Ліноўскага
* Яраслаў Ліноўскі — прафэсар сельскай гаспадаркі, брат Уладзімера Ліноўскага
Янка Сьветлячок

**Янка Сьветлячок** (сапр. — **Іван Яфімавіч Гаеўскі**; , в. Замужаньне, Барысаўскі павет, Менская губэрня, цяпер Барысаўскі раён — , Плешчаніцы, Лагойскі раён, Менская вобласьць) — паэт, публіцыст, настаўнік.

## Біяграфія

Паходзіў зь сям’і вясковага сталяра, быў старэйшым з 12 дзяцей. Вучыўся спачатку ў Лошніцы, потым у Барысаве. У 1908 паступіў у Віленскі настаўніцкі інстытут, дзе пазнаёміўся зь беларускім адраджэнскім рухам, наведваў рэдакцыю «Нашай Нівы». У 1912 скончыў інстытут і вярнуўся ў родныя мясьціны, настаўнічаў у вёсцы Чмелявічы на Лагойшчыне.

У час Першай сусьветнай вайны прызваны на фронт. Пасьля кастрычніцкага перавароту добраахвотна запісаўся ў Чырвоную Армію, удзельнічаў у грамадзянскай вайне. Нядоўга працаваў у Барысаўскім ваенкамаце і вярнуўся да пэдагагічнай дзейнасьці. У 1930 скончыў Менскім пэдагагічны інстытут. Працаваў дырэктарам Каменскай школы ў Лагойскім раёне. Арыштаваны 27 жніўня 1937. Асуджаны 23 лістапада 1937 тройкай НКВД як «член контррэвалюцыйнай арганізацыі» і за «шкодніцтва» да 10 гадоў ППЛ. Этапаваны ў Паўднёвы лягер НКВД. Вызвалены 5 красавіка 1940. Вярнуўся на радзіму. Пасьля вайны працаваў матэматыкам у школе №1 г.п. Плешчаніцы. Рэабілітаваны Пракуратурай БССР 31 траўня 1989.

Быў жанаты на Алене Станіславаўне Жардэцкай.

## Творчасьць
У 1909—1915 Я. Сьветлячок быў сталым карэспандэнтам газэты «Наша Ніва». Яго допісы мелі краязнаўчы характар. Ёсьць здагадка, што ён мог асабіста быць знаёмым зь Янкам Купалам, а найбольш зь вядомым бібліяфілам Рамуальдам Зямкевічам. Зьбіраў фальклёр на Барысаўшчыне і Лагойшчыне. Пісаў вершы. Некаторыя зь іх друкаваліся ў «Нашай Ніве» і «Беларускім календары за 1914 год». Вершы, пераважна сюжэтныя былі прысьвечаныя працоўным. У сваім найбольш вядомым паэтычным творы — вершы «З заработкаў» — Я. Сьветлячок апісаў трагічнае здарэньне зь цяжкага і рызыкоўнага жыцьця плытагонаў.

Пасьля зьняволеньня творчасьцю не займаўся.

## Крыніцы

## Літаратура
* Светлячок Янка // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 308—309. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Гаеўскі Іван Явімавіч // 

## Вонкавыя спасылкі
* Сьветлячок Я. Знойдзеныя творы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Барысаўскім раёне
Катэгорыя:Памерлі ў Плешчаніцах
Катэгорыя:Беларускія публіцысты
Катэгорыя:Беларускія паэты і паэткі
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусьветнай вайны
Катэгорыя:Беларускія настаўнікі
Катэгорыя:Беларускія фальклярысты
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Шарашоўскі

**Шарашо́ўскі** — прозьвішча.

* Абрам Шарашоўскі — савецкі хімік
* Арон Шарашоўскі — савецкі опэрны дырыгент
*  — расейскі пісьменьнік
* Зэліг Шэр (Шарашоўскі) — пісьменьнік, сіянісцкі дзяяч
* Лазар Шарашоўскі — расейскі паэт, перакладнік
* Леан Шарашоўскі — польскі й жыдоўскі літаратар, лекар
* Мікалай Шарашоўскі — савецкі эндакрыноляг, імем якога названы сындром Шарашоўскага — Тэрнэра
* Міхаіл Шарашоўскі — беларускі шахматыст
* Салямон Шарашоўскі — савецкі журналіст, мнэманіст
*  — англіканскі місіянэр у Кітаі, заснавальнік 
* Якаб Эйзэр Шарашоўскі — ружанскі рабін
Задашчэнскі сельсавет

**Задашчэ́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Задашчэньне.

## Гісторыя
28 жніўня 1924 году створаны ў складзе Шацкага раёну Менскай акругі. 4 жніўня 1927 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Грэскага раёну. 8 ліпеня 1931 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну. 12 лютага 1935 году сельсавет далучаны да адноўленага Грэскага раёну. 5 красавіка 1935 году сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 11

## Літаратура
*  С. 168
*  С. 9
*  С. 203
*  С. 144

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шацкага раёну
Джуліян Асанж

**Джуліян Пол Асанж** (нар. 1971; Таўнсьвіл, Аўстралія) — інтэрнэт-журналіст, заснавальнік WikiLeaks.

## Біяграфія
Стаў вядомы дзякуючы неаднаразовым публікацыям на сайце WikiLeaks службовых дакумэнтаў, галоўным чынам амэрыканскіх, не прызначаных для шырокай публікі. У прыватнасьці, улетку 2010 году ён рассакрэціў дзясяткі тысячаў дакумэнтаў, якія тычацца ваеннай апэрацыі ЗША ў Аўганістане. Пасьля гэтага на сайце WikiLeaks была разьмешчана канфідэнцыйная перапіска амэрыканскіх дыпляматаў, што выклікала міжнародны скандал.

Пазьней улады Швэцыі абвінавацілі Асанжа ў сэксуальных злачынствах. Сам ён мяркуе, што яго крымінальны перасьлед мае палітычную матывы. Афіцыйна справа ў адносінах Асанжа з публікацыямі сакрэтных матэрыялаў не зьвязаная. 7 сьнежня 2010 году ён быў арыштаваны паліцыяй Вялікабрытаніі.

14 сьнежня 2010 году Асандж быў вызвалены з пад арышту пад час суду пад заклад у памэры 150 тысячаў фунтаў стэрлінгаў. Наўзамен Джуліян ўзяў на сябе абавязак здаць пашпарт, выконваць кашталянскую гадзіну, а таксама насіць датчык, які адсочвае яго месцазнаходжаньне.

У чэрвені 2012 году Вярхоўны суд Вялікай Брытаніі адхіліў хадайніцтва абароны Джуліяна Асанжа пра паўторны разгляд апэляцыі на рашэньне гэтага суду выдаць заснавальніка WikiLeaks Швэцыі. Каб пазьбегнуць выдачы ў Швэцыю, дзе яго вінавацяць у сэксуальных злачынствах, Асанж 19 чэрвеня зьявіўся ў амбасаду Эквадору ў Лёндане і падаў прашэньне аб палітычным прытулку. Пра гэта паведаміў міністар замежных справаў гэтай лацінаамэрыканскай краіны Рыкарда Патына. Сам Асанж схаваўся на тэрыторыі амбасады Эквадору ў Лёндане.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Аўстраліі
Катэгорыя:Аўстралійскія журналісты
Ружанскі

**Ружа́нскі** — прозьвішча. Носьбіты:

* Вінцэнты Ружанскі — польскі паэт
* Рэната Маўэр-Ружанская — польская спартоўка ў стральбе, двухразовая алімпійская чэмпіёнка
* Станіслаў Ружанскі — польскі хакеіст
* Яраслаў Ружанскі — польскі хакеіст
Сылвэштры Варэла

**Сылвэ́штры Мануэ́л Ганса́лвіш Варэ́ла** (;  2 лютага 1985 году, Алмада, Партугалія) — колішні партугальскі футбаліст, нападнік. Былы гулец нацыянальнай зборнай Партугаліі.

## Кар’ера
### «Спортынг»
Варэла зьяўляецца выхаванцам акадэміі клюбу «Пашкадорыш», адкуль у 2002 годзе перайшоў у моладзевы склад лісабонскага «Спортынгу». У 2004 годзе Варэла перайшоў, на правах арэнды, у клюб «Каза Пія». У сэзоне 2005—2006 гадоў Варэла правёў першыя 4 матчы за клюб. У наступным годзе ён зноў быў аддадзены ў арэнду, у гішпанскі клюб «Рэкрэатыва», за які правёў 22 гульні.

У чэрвені 2008 году Варэла вярнуўся ў «Спортынг», але ў тым жа міжсэзоньні ён быў прададзены ў клюб «Эштрэла» з Амадоры. За «Эштрэлу» Варэла правёў добры сэзон, забіўшы 7 галоў у 32 гульнях.

### «Порту»
3 сакавіка 2009 году Варэла падпісаў 5-гадовы кантракт з клюбам «Порту». Футбаліст перайшоў у «Порту» на правах вольнага агента 1 ліпеня таго ж году.

У сваім першым сэзоне ў «Порту» Варэла займаў пазыцыю другога нападніка пасьля калюмбійскага гульца Радамэля Фалькао. У сакавіку 2010 году Сылвэштры зламаў галёначную костку, з-за чаго выбыў на працяглы час. У жніўні 2014 году быў аддадзены ў арэнду клюбу «Ўэст Бромўіч Альбіён» тэрмінам на адзін сэзон.

## Міжнародная кар’ера
3 сакавіка 2010 году Варэла дэбютаваў у складзе зборнай Партугаліі, выйшаўшы на замену ў таварыскай гульні супраць зборнай Кітаю, у якой ягоная зборная атрымала перамогу зь лікам 2:0.

## Дасягненьні
**«Порту»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2011, 2012, 2013
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2010, 2011
* Уладальнік Супэркубка Партугаліі: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013
* Пераможца Лігі Эўропы: 2011

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 
* Статыстыка на сайце ForaDeJogo.

Катэгорыя:Партугальцы афрыканскага паходжаньня
Катэгорыя:Партугальскія футбалісты
Мігел Вэлозу

**Міге́л Луі́ш Пі́нту Вэло́зу** (;  11 траўня 1986 году, Каімбра, Партугалія) — колішні партугальскі футбаліст, цэнтральны апорны паўабаронца. Быў таксама гульцом нацыянальнай зборнай Партугаліі. Цяпер працуе асыстэнтам галоўнага трэнэра клюбу «Піза».

## Кар’ера
### «Спортынг»
Вэлозу паспрабаваў пачаць сваю футбольную кар’еру ў «Бэнфіцы», дзе ягоны бацька Антоніё Вэлозу быў капітанам і гуляў на пазыцыі абаронцы на працягу многіх гадоў, але ня быў прыняты ў каманду з-за залішняй вагі. Пазьней ён быў прыняты ў склад галоўных супернікаў «Бэнфікі» — «Спортынг», дзе гуляў на працягу пяці гадоў, і ў сэзоне 2004—2005 гадоў яго ўзялі ў галоўную каманду. Сваю футбольную кар’еру Вялозу пачынаў на пазыцыі цэнтральнага абаронцы.

Для атрыманьня вопыту й навыкаў у 2005 годзе Мігел быў адпраўлены ў арэнду ў «Алівайш і Маскавідзі». У выніку добрай гульні, паказанай у клюбе другога дывізіёну, Вэлозу вярнуўся назад у «Спортынг». Дэбют Вэлозу за «Спортынг» адбыўся ў матчы Лізе чэмпіёнаў супраць «Інтэру». «Спортынг» перамог зь лікам 1:0, а Мігел быў прызнаны найлепшым гульцом матчу. Вэлозу стаў праходзіць у асноўны склад каманды, вытрымліваючы канкурэнцыю з больш дасьведчанымі гульцамі, як то Тонэл, Андэрсан Полга, Куштодыю, Марка Канэйра.

У студзені 2007 году Вэлозу падоўжыў кантракт са «Спортынгам» да 2013 году.

### «Джэноа»
30 ліпеня 2010 году Мігел перайшоў у італьянскі клюб «Джэноа».

### «Дынама»
4 ліпеня 2012 году Мігел перайшоў у склад украінскага клюбу «Дынама», падпісаўшы з камандай чатырохгадовы кантракт.

## Міжнародная кар’ера
Пасьля добрага выступу Вэлозу на чэмпіянаце Эўропы сярод моладзевых камандаў у 2007 годзе, трэнэр зборнай Партугаліі Луіс Фэліпэ Скалары выклікаў Мігела ў асноўную каманду. Дэбют Вэлозу за зборную Партугаліі адбыўся 13 кастрычніка 2007 году ў матчы супраць зборнай Азэрбайджану.

Першы гол за нацыянальную каманду Мігел забіў 14 кастрычніка 2008 году ў адборачным турніры да чэмпіянату сьвету 2010 году супраць зборнай Мальты.

## Дасягненьні
**«Спортынг»**:
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2007, 2008
* Уладальнік Супэркубка Партугаліі: 2007, 2008

**«Дынама»**:
* Чэмпіён Украіны: 2015, 2016
* Уладальнік Кубка Ўкраіны: 2014, 2015

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Дженоа»
* Профіль на сайце sports.ru

Катэгорыя:Партугальскія футбалісты
Жуан Пэдру да Сылва Пэрэйра

**Жуа́н Пэ́дру да Сы́лва Пэрэ́йра** (;  25 лютага 1984 году, Лісабон, Партугалія) — былы партугальскі футбаліст, абаронца. Гулец нацыянальнай зборнай Партугаліі. Вядомы дзякуючы выступам у складзе «Бэнфікі», «Брагі», «Спортынгу» й «Валенсіі».

## Кар’ера
### Клюбная
Жуан зьяўляецца выхаванцам юнацкіх камандаў футбольных клюбаў «Дамунгуш Савію» й «Бэнфікі». У дарослым футболе дэбютаваў у 2003 годзе за асноўную каманду «Бэнфікі», у якой правёў тры сэзоны, прыняўшы ўдзел у 58 матчах чэмпіянату. У складзе «Бэнфікі» заваяваў тытул чэмпіёна Партугаліі. У 2006 годзе далучыўся на ўмовах арэнды да клюбу «Жыл Вісэнці», таго ж году гэты клюб выкупіў трансфэр гульца. Зрэшты ўжо ў 2007 годзе абаронца перайшоў у іншы партугальскі клюб, «Брагу», у складзе якога правёў наступныя два гады сваёй кар’еры. Большасьць часу, праведзенага ў складзе «Брагі», быў асноўным гульцом абароны каманды. У склад «Спортынгу» трапіў 22 сьнежня 2009 году за 3 млн эўра. Пэрэйра рэгулярна зьяўляўся ў складзе клюбу й гуляў, у асноўным, на пазыцыі абаронцы ці паўабаронцы.

24 траўня 2012 году Пэрэйра падпісаў кантракт з «Валенсіяй» за 3,6 млн эўра. Пагадненьне было складзена на тры гады з магчымасьцю падаўжэньня яго яшчэ на год.

### Міжнародная
Пэрэйра ўпершыню быў выкліканы ў склад зборнай Партугаліі ў кастрычніку 2010 году, пасьля прызначэньня на пост галоўнага трэнэра партугальцаў Паўлу Бэнту. Дэбютаваў у адборачным матчы да чэмпіянату Эўропы 2012 году супраць зборнай Даніі.

## Дасягненьні
**«Бэнфіка»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2005
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2004
* Уладальнік Супэркубка Партугаліі: 2005

**«Спортынг»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2021
* Уладальнік Супэркубка Партугаліі: 2015

**«Трабзанспор»**:
* Уладальнік Кубка Турэччыны: 2020

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце footballzz.co.uk
* Профіль на сайце transfermarkt.co.uk

Катэгорыя:Партугальскія футбалісты
Угу Віяна

**У́гу Міге́л Фэрэ́йра Го́міш Вія́на** (;  15 студзеня 1983 году, Барсэлуш, Партугалія) — партугальскі футбаліст, паўабаронца нацыянальнай зборнай Партугаліі. Вядомы за гульні ў складзе «Бэнфікі», «Брагі» й «Спортынгу». Добра вядомы сваімі здольнасьцямі да выкананьня стандартаў і пасоў. Пачаўшы сваю спартовую кар’еру Угу ў дзевятнаццаць гадоў накіраваўся за мяжу, спачатку ў Ангельшчыну, а потым у Гішпанію, перш чым спыніцца на партугальскім клюбе «Брага».

## Кар’ера
### Раньнія гады
Угу Віяна пачаў сваю кар’еру ў клюбе «Спортынг» (Лісабон). Пасьля таго, як ён атрымаў тытул найлепшага маладога футбаліста году ў Эўропе ў 2002 годзе, ён быў набыты ангельскім клюбам «Ньюкасл Юнайтэд» за 12 млн эўра, за які адгуляў два сэзоны, але гэтак і ня стаў лідэрам каманды, а затым і зусім перастаў трапляць у склад, пасьля чаго вярнуўся на правах арэнды ў «Спортынг», а затым быў арандаваны «Валенсіяй», які вырашыў выкупіць трансфэр Віяны за 2,250 млн эўра. У сэзоне 2006—2007 гадоў Угу прыйшлося вытрымліваць канкурэнцыю за месца ў складзе ад Рубэна Барахі й Давіда Альбэльды, якую ён прайграў і быў арандаваны клюбам «Асасуна», але там ён атрымаў сур’ёзную траўму, якая не дазволіла яму трэніравацца на працягу чатырох месяцаў, а пасьля Віяну прыйшлося вытрымаць працяглы пэрыяд аднаўленьня. У сэзоне 2008—2009 гадоў Віяна на поле ў чэмпіянаце не выходзіў, абмежаваўшыся трыма матчамі на Кубак УЭФА й Кубак Гішпаніі.

### «Брага»
31 ліпеня 2009 году Віяна быў аддадзены ў арэнду клюбу «Брага» на адзін сэзон, тым самым вярнуўшыся ў Партугалію праз тры гады пасьля выступленьняў за лісабонскі клюб.

## Міжнародная кар’ера
У зборнай Партугаліі Віяна дэбютаваў 14 лістапада 2001 году ў матчы супраць зборнай Анголы, якая скончылася перамогай партугальцаў зь лікам 5:1.

## Дасягненьні
**«Спортынг»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2002
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2002

**«Брага»**:
* Уладальнік Кубка партугальскае лігі: 2013

**«Аль-Ахлі»**:
* Чэмпіён ААЭ: 2014
* Уладальнік Супэркубка ААЭ: 2013
* Уладальнік Кубка лігі ААЭ: 2014

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Валенсіі»
* Профіль на сайце PortuGOA
* Статыстыка на сайце National Football Teams

Катэгорыя:Партугальскія футбалісты
Катэгорыя:Партугальскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 году
Мігел Лопіш

**У́гу Міге́л Алмэ́йда Ко́шта Ло́піш** (;  19 сьнежня 1986 году, Лісабон, Партугалія) — партугальскі футбаліст, абаронца клюбу «Амора». Былы гулец нацыянальнай зборнай Партугаліі.

## Кар’ера
### Клюбная
Лопіш пачынаў сваю прафэсійную кар’еру ў другой камандзе лісабонскай «Бэнфікі». У наступным сэзоне ён перайшоў у клюб ніжэйшай лігі «Апэрарыю».

Пасьля некалькіх нядрэнных матчаў Мігел у сэзоне 2007—2008 гадоў перайшоў у клюб «Рыю Аві». У першым сэзоне ў «Рыю» Лопіш быў гульцом стартавага складу й дапамог камандзе праз два гады вернуцца ў партугальскую Супэрлігу.

Дзякуючы стабільнай гульні «Рыю Аві», у тым ліку супраць «Бэнфікі» й «Порту», Лопішам зацікавіліся гранды партугальскага футбола. У студзені 2009 году Мігел падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Порту». У першым сэзоне за сіне-белых яму прыходзілася канкураваць за месца ў стартавым складзе з уругвайцам Хорхэ Фусыле, ён зьяўляўся на поле ня гэтак шмат, але ўсё ж яму ўдалося згуляць у 17 афіцыйных матчах, 13 зь якіх у старце.

У канцы жніўня 2010 году новы трэнэр каманды Андрэ Вілаш-Боаш палічыўшы, што яму не патрэбны Лопіш, адправіў яго ў гадавую арэнду ў гішпанскі «Бэтыс». 2 верасьня 2010 году ён прайшоў мэдычны агляд і далучыўся да каманды. У 2012 годзе на правах арэнды выступае за «Брагу».

Лопіш вярнуўся ў «Порту» ў сэзоне 2012—2013 гадоў, аднак у студзені 2013 году Мігел перайшоў у склад лісабонскага «Спортынгу», а ў процілеглым кірунку, паводле пагадненьня, быў накіраваны Марат Ізмайлаў. 7 ліпеня 2013 году Мігел на правах арэнды перайшоў у табар францускага клюбу «Ліён», які прадстаўляе Лігу 1.

### Міжнародная
Лопіш прыцягваўся ў моладзевую зборную Партугаліі. Ён быў уключаны ў заяўку на чэмпіянат Эўропы 2012 году. 2 чэрвеня 2012 году Мігел дэбютаваў за нацыянальную зборную Партугаліі ў прайграным таварыскім матчы 3:1 супраць зборнай Турэччыны ў Лісабоне.

## Дасягненьні
**«Порту»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2013
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2010
* Уладальнік Супэркубка Партугаліі: 2010, 2011, 2012

**«Спортынг»**:
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2015

**«Акхісар Бэледыеспор»**:
* Уладальнік Кубка Турэччыны: 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Статыстыка на сайце ForaDeJogo

Катэгорыя:Партугальскія футбалісты
Руй Патрысію

**Руй Пэ́дру душ Са́нтуш Патры́сію** (;  15 лютага 1988 году, Маразіш, Партугалія) — партугальскі футбаліст, брамнік нацыянальнай зборнай Партугаліі. Чэмпіён Эўропы 2016 году.

## Кар’ера
### Клюбная
У раньнім узросьце Патрысію гуляў на пазыцыі нападніка. Аднойчы ён быў заўважаны скаўтам лісабонскага «Спортынгу» й быў запрошаны ў моладзевую акадэмію. Дэбют у асноўнай камандзе адбыўся 19 лістапада 2006 году ў дзясятым туры чэмпіянату Партугаліі. На выезьдзе быў перайграны «Марытыму» зь лікам 0:1. За 15 хвілінаў да канца гульні Руй адбіў пэнальці. Гэта быў адзіны матч Патрысію ў гэтым сэзоне.

Перад пачаткам наступнага сэзону каманду пакінуў шматгадовы першы нумар брамнік Рыкарду Пэрэйра. Руй Патрысію перамог у канкурэнцыі за месца ў браме ў вэтэрана Тыягу Фэрэйра й сэрбскага галкіпэра каманды Ўладзімера Стойкавіча. 27 лістапада 2007 году Патрысію правёў свой ​​першы матч у Лізе чэмпіёнаў УЭФА. У госьцевым матчы пятага туру групавога этапу «Спортынг» саступіў «Манчэстэр Юнайтэд» зь лікам 2:1. У тым сэзоне «Спортынг» перамог у розыгрышу Кубка Партугаліі, а ў чэмпіянаце фінішаваў другім. Руй Патрысію правёў у гэтым сэзоне 28 матчаў, а ў студзені быў названы найлепшым маладым гульцом лігі.

У міжсэзоньне маладым брамнікам цікавіўся італьянскі клюб «Інтэрнацыянале», але трансфэр не адбыўся. 16 жніўня 2008 году ў матчы за Супэркубак Партугаліі зь лікам 2:0 быў перайграны «Порту». Патрысію адбіў пэнальці ў выкананьні Люча Гансалеса.

### Міжнародная
29 студзеня 2007 году быў выкліканы Луісам Фэліпэ Скалары ў нацыянальную зборную Партугаліі на таварыскі матч супраць зборнай Італіі, але ўдзелу ў гульні не прыняў. Дэбютаваў за зборную 17 лістапада 2010 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Гішпаніі. Руй адыграў другі тайм, замяніўшы Эдуарду ў перапынку.

## Дасягненьні
**«Спортынг»**:
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2007, 2008, 2015
* Уладальнік Кубка партугальскае лігі: 2018
* Уладальнік Супэркубка Партугаліі: 2007, 2008, 2015

**«Рома»**:
* Пераможца Лігі канфэрэнцыяў: 2022

**Партугалія**:
* Чэмпіён Эўропы: 2016

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Спортынгу»
* 
* 
* 
* Статыстыка на сайце ForaDeJogo

Катэгорыя:Партугальскія футбалісты
Цытвянскі сельсавет

**Цытвя́нскі сельсавет**, **Цітвя́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Цітва.

## Гісторыя
28 жніўня 1924 году створаны ў складзе Шацкага раёну Менскай акругі. 4 жніўня 1927 году раён скасаваны. 12 лютага 1935 году сельсавет далучаны да навастворанага Рудзенскага раёну. 6 ліпеня 1935 году раён перайменаваны ў Сьмілавіцкі, які з 11 лютага 1938 году атрымаў ранейшую назву. 20 студзеня 1960 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну.

## Літаратура
*  С. 9, 126
*  С. 203

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шацкага раёну
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Сьмілавіцкага раёну
Пудзіцкаслабадзкі сельсавет

**Пудзіцкаслабадзкі́ сельсаве́т** (таксама — *Пудзецкаслабадзкі́ сельсавет*) — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Сітнікі.

## Гісторыя
У лістападзе 1917 году створаны ў складзе Кліноцкай воласьці Ігуменскага (зь верасьня 1923 году — Чэрвеньскага) павету Менскай губэрні (да 18 сакавіка 1921 году) РСФСР (з 1 студзеня 1919 году — Беларускай ССР), з 20 жніўня 1924 году — Пухавіцкага (з 12 лютага 1935 году — навастворанага Рудзенскага, з 12 сакавіка 1935 году — Пухавіцкага) раёну Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 году), з 20 лютага 1938 году — Менскай вобласьці з цэнтрам у вёсцы Пудзіцкая Слабада (да 1927 году, 1927—1939 — вёска Капскія, 1939—1954 — вёска Сітнікі). 16 ліпеня 1954 году сельсавет перайменаваны ў Ананіцкі.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 13

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 327
*  С. 223
*  С. 9, 126

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1917 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1954 годзе
Леў Талалай

**Леў Талалай** (нар. 1906, Магілеўшчына — 1942) — паэт

У 1925—1926 гг. працаваў настаўнікам Вендароскай пачатковай школы Магілеўскага раёну, у 1926—1928 гг. вучыўся ў Віцебскім пэдагагічным тэхнікуме. Быў прызваны ў Савецкую Армію. З 1932 г. — супрацоўнік жыдоўскай газэты «Юнгер арбайтэр» («Малады рабочы»). У 1936—1941 гг. выкладаў расейскую мову і літаратуру ў сярэдняй школе ў Менску. З пачатку нямецка-савецкай вайны — у арміі. Загінуў у 1942 г. на фронце.

Першы верш апублікаваў у 1924 г. Пісаў на мове ідыш. Аўтар зборнікаў «Мой першы сноп» (1932) і «На маршы» (1940). Асобныя творы апублікаваны ў перакладзе на беларускую мову ў зборніку «Мы іх не забудзем» (1949).

## Літаратура
* Талалай Леў / 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1906 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў 1942 годзе
Катэгорыя:Беларускія паэты і паэткі
Катэгорыя:Паэты на мове ідыш
Катэгорыя:Удзельнікі нямецка-савецкай вайны
Мікола Сергіевіч

**Мікола Сергіевіч** (поўн. — **Мікалай Антонавіч Сергіевіч**; , в. Залесьсе, Салігорскі раён, Менская вобласьць) — празаік, нарысіст, драматург.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1934 закончыў сем клясаў сярэдняй школы і паступіў у Менскі хіміка-тэхнічны тэхнікум, пасьля заканчэньня якога ў 1937—1939 вучыўся ў Аршанскім настаўніцкім інстытуце. У 1939—1941 працаваў у Глоданскай сямігадовай школе Лёзьненскага раёна. У 1941 завочна скончыў факультэт мовы і літаратуры Магілеўскага пэдагагічнага інстытута.

У 1941—1942 сувязны партызанскага атрада ў Старобінскім раёне Менскай вобласьці. У 1942—1944 партызан, рэдактар старобінскай падпольнай газэты «Савецкі патрыёт», 1944—1945 рэдактар гэтай жа, ужо не падпольнай газэты. У 1945—1951 загадваў аддзелам, быў адказным сакратаром, намесьнікам рэдактара ў рэдакцыі «Настаўніцкай газэты», у 1951—1952 загадчыкам аддзела ў рэдакцыі газэты «Звязда», у 1952—1953 карэспандэнтам па Беларусі газэт «Комсомольская правда», у 1953—1955 — «Известия». У 1955 годзе добраахвотна пайшоў старшынёй калгаса «Чырвоны пуцілавец» (в. Прусы Салігорскага раёна). У 1960—1981 працаваў у рэдакцыі часопіса «Народная асьвета». З 1981 на творчай працы. Сябра СП СССР з 1957 г. Жыве ў в. Лістападавічы Салігорскага раёна.

Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені і мэдалямі.

## Творчасьць
Першыя нарысы М. Сергіевіча зьявіліся ў рэспубліканскім друку ў 1947. Аўтар кніг нарысаў «На роднай зямлі» (1956), «Нашы будні» (1957) і «Будні калгасныя» (1959), «Вясковыя навіны», аповесьці «Першая вясна». 

Яму ж належаць п'есы «Райскія пеўні», «Спалох у вялікімі доме», камэдыя «Сьмех і... толькі» (паст. у 1975 Маладэчанскім народным тэатрам). 

## Літаратура
* Сергіевіч Мікола // Беларускія пісьменнікі: Біябібліягр. слоўн. У 6 т. Т. 5. Пестрак — Сяўрук / Б 43 Ін-т літ. імя Я. Купалы АН Беларусі; Беларус. Энцыкл.; Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны. Пад рэд. А. В. Мальдзіса; Рэдкал.: І. Э. Багдановіч і інш. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 301. — 480 с ISBN 5-85700-168-4
* Сергіевіч Мікола / 

Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Салігорскім раёне
Катэгорыя:Беларускія драматургі
Катэгорыя:Сябры Саюзу пісьменьнікаў БССР
Катэгорыя:Партызаны нямецка-савецкай вайны