Васіль Шынкароў

**Васі́ль Васі́льевіч Шынкаро́ў** (1939, Запольле, Шклоўскі раён, Магілёўская вобласьць, цяпер Беларусь) — беларускі гісторык.

Доктар гістарычных навук (1991), прафэсар. Аўтар навуковых працаў пра дзяржаўнае будаўніцтва і мясцовае самакіраваньне, зямельную палітыку і ідэалёгію дзяржавы, а таксама заканатворчасьць. Суаўтар «Беларускага палітычнага слоўніка» (2011).

## Жыцьцяпіс
У 1957 годзе скончыў Забродзкую сярэднюю школу ў Шклоўскім раёне (Магілёўская вобласьць). У 1962 годзе скончыў філялягічны факультэт Магілёўскага пэдагагічнага інстытуту, пасьля чаго быў кіраўніком Межанскай 8-гадовай школы ў Гарадоцкім раёне (Віцебская вобласьць), а затым Баравіцкай — у Браслаўскім раёне. Пасьля служыў Савецкай арміі. Са студзеня 1965 году займаў пасаду 1-га сакратара Браслаўскага раённага камітэту камсамолу Беларусі. У 1970—1974 гадах — намесьнік загадніка аддзелу арганізацыйна-партыйнай працы Віцебскага абласнога камітэту Камуністычнай партыі Беларусі (КПБ). У 1974—1977 гадах быў асьпірантам Акадэміі грамадзкіх навук пры Цэнтральным камітэце Камуністычнай партыі Савецкага Саюзу ў Маскве (Расейская СФСР). Абараніў там кандыдацкую дысэртацыю «Разьвіцьцё дэмакратычных асноваў кіраваньня калгасамі», якую выдаў у 1983 годзе. У 1977—1986 гадах быў загаднікам сэктару дзяржаўных і грамадзкіх арганізацыяў у Цэнтральным камітэце КПБ.

У 1986 годзе стаў прарэктарам па навучальнай і навуковай працы Менскай вышэйшай партыйнай школы, а затым 1-м прарэктарам. Пазьней стаў дацэнтам Менскага інстытуту паліталёгіі. У 1991 годзе скончыў дактарантуру пры Акадэміі грамадзкіх навук (АГН), абараніў доктарскую дысэртацыю «Сыстэмны падыход у выпрацоўцы і рэалізацыі аграрнай палітыкі» і атрымаў навуковую ступеню доктара гістарычных навук. У 1992 годзе заняў пасаду загадніка сэктару сувязяў зь Вярхоўным Саветам у Кабінэце міністраў Рэспублікі Беларусь, а з 1996 году — сэктару Камісіі Вярхоўнага Савету Рэспублікі Беларусь па дзяржаўным будаўніцтве і мясцовым самакіраваньні. У 1996 годзе ўзначаліў аддзел Сакратарыяту Палаты прадстаўнікоў Беларусі. Зь ліпеня 1997 году стаў загаднікам аддзелу ўзаемін з Нацыянальным сходам ў Адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі. У 2002—2006 гадах узначальваў катэдру паліталёгіі і права ў Беларускім пэдагагічным інстытуце.

## Навуковая дзейнасьць і творчасьць
Напісаў навуковыя працы пра зямельную палітыку і дзяржаўнае будаўніцтва, дзейнасьць грамадзкіх рухаў і палітычных партыяў, мясцовае самакіраваньне і законапраектную дзейнасьць, выбарчы лад і парлямэнцкую дзейнасьць. На 2009 год выдаў 160 навуковых артыкулаў, 9 брашураў і 5 манаграфіяў, у тым ліку манаграфію «Мясцовае самакіраваньне: праблемы рэфармаваньня». У 2003 годзе разам з Ларысам Вартанавай выдаў 1-ы падручнік «Ідэалёгія дзяржаўнасьці і грамадзкага разьвіцьця Рэспублікі Беларусь». У 2001 і 2003 гадах друкаваў свае ўспаміны ў часопісе «Полымя», а ў 2008 годзе выдаў аўтабіяграфію «Імгненьні праз жыцьцё». Уваходзіў у склад рэдакцыйнай калегіі навуковага часопіса «Весьці БДПУ», а таксама ў склад Радаў па абароне дысэртацыяў у БДУ і Акадэміі кіраваньня пры прэзыдэнце Беларусі. У 2011 годзе ў выдавецтве «Адукацыя і выхаваньне» разам са Сьвятланай Раманавай выдаў «Беларускі палітычны слоўнік» зь 7000 тэрмінаў на беларускай, ангельскай і расейскай мовах.

## Бібліяграфія

## Крыніцы

Катэгорыя:Выпускнікі Магілёўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выпускнікі ВНУ Масквы
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Вярхоўнага Савету БССР
Катэгорыя:Ліквідатары Чарнобыльскай катастрофы
Катэгорыя:Дактары гістарычных навук
Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выкладчыкі БДПУ імя Максіма Танка