Бэртыль Улін

**Бэртыль Ґотхард Улін** (; 23 красавіка 1899, Кліпан — 3 жніўня 1979, Валадален) — швэдзкі эканаміст.

Ляўрэат Нобэлеўскай прэміі па эканоміцы (1977) «за першапраходны ўнёсак у тэорыю міжнароднага гандлю і міжнароднага руху капіталу». Атрымаў навуковую ступень па матэматыцы і статыстыцы ва ўнівэрсытэце Люнду (1917), ступень магістра эканомікі ў Гарвардзе (1923). Доктарскую ступень атрымаў у Стакгольмскім унівэрсытэце. Выкладаў у Капенгагэнскім унівэрсытэце й Стакгольмскай школе дзелавой адміністрацыі. Быў сябрам швэдзкага парлямэнту, міністрам гандлю, прадстаўніком Швэцыі ў Эўрапейскай радзе.

Згодна з законам Хекшэра-Улін, ва ўмовах свабоднага гандлю дасягаецца раўнавага цэн фактараў вытворчасьці ў розных краінах, і, такім чынам, агульная эканамічная раўнавага. У дасьледаваньнях выкарыстаў мэтад «выдаткі-выпуск».

## Сталеньне
Бэртыль Улін быў сынам і трэцім дзіцем з васьмі дзяцей у сямʼі камісара акругі, пазьней пракурора акругі Эліса Уліна (1867—1946) і Інґеборг Сандбэрґ (1872—1955). Маці была вядомай асобай у яго дзяцінстве, і яна была моцна палітычна адданай левай лібэральнасьцю, з Карлам Штаафам як яе вялікім кумірам, і скандынавізмам. Інґеборг Сандбэрґ была стрыечнай сястрой бабулі прэмʼер-міністра Нарвэгіі Гро Харлем Брундтлянд.

## Навучаньне
Малады Улін прадэманстраваў выдатныя здольнасьці да матэматыкі ў школе й пайшоў у сярэднюю школу ў Ніколаўсцы у Гэльсынгборгу, а затым сустрэў Рубена Раўзінґа, зь якім пачалося сяброўства на ўсё жыцьцё. У школьныя гады ў яго пачала прачынацца палітычная сьвядомасьць, і Карл Стаф і Арвід Ліндман былі аднымі з палітыкаў, масавыя сходы якіх ён наведваў.

Пасьля заканчэньня школы Улін быў залічаны ў Люндзкі ўнівэрсытэт, дзе ў 1917 годзе атрымаў ступень бакаляўра філязофіі. Сярод яго настаўнікаў былі Кнут Віксель і Эміль Самарын. Ён далучыўся да студэнцкай асацыяцыі ўстрыманьня Лунда й быў членам DYG.

Затым ён пачаў вучыцца ў Стакгольмскай школе эканомікі, дзе Элі Хекшэр далучыўся да вядомага эканамічнага клюба. Густаў Касьсель, прафэсар эканомікі й фінансавых навук у Стакгольмскім унівэрсытэце 1904—1933, таксама стаў важнай асобай для яго інтэлектуальнага разьвіцьця. У 1919 годзе ён атрымаў дыплём эканомікі ў Школе эканомікі й атрымаў тытул Скончыў Школу эканомікі ў Стакгольме (DHS).

Зацікавіўшыся, сярод іншага, фабіянізмам і ідэямі лібэральнага эканаміста Джона Мейнарда Кейнса, Олін адправіўся ў азнаямленчую паездку ў Кембрыдж і Гарвард . Там ён атрымаў ступень магістра ў Гарвардзе ў 1923 годзе. Пасьля вяртаньня на радзіму ён абараніў сваю дысэртацыю ў Стакгольмскім унівэрсытэце пад кіраўніцтвам прафэсара Густава Каселя ў 1924 годзе па тэзе «Тэорыя камэрцыі» (Стакгольмская школа эканомікі пачала выдаваць доктарскія ступені толькі ў 1946 годзе). Пасьля дысэртацыі атрымаў званьне дацэнта.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дактары філязофіі
Катэгорыя:Сябры Амэрыканскай акадэміі мастацтваў і навук
Катэгорыя:Швэдзкія эканамісты
Катэгорыя:Гандлёвыя эканамісты
Катэгорыя:Манэтарныя эканамісты
Катэгорыя:Швэдзкія нобэлеўскія ляўрэаты
Катэгорыя:Кейнсіянцы
Катэгорыя:Выкладчыкі Капэнгагенскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Гісторыкі эканомікі
Катэгорыя:Выкладчыкі Стакгольмскай школы эканомікі
Катэгорыя:Сябры Эканамэтрычнага таварыства