Жан Лярэн

**Жан Лярэн** (), сапраўднае імя **Поль Аляксандар Мартэн Дзюваль** (; 9 жніўня 1855, Фэкан, Нармандыя, Францыя — 30 чэрвеня 1906, Парыж, Францыя) — францускі пісьменьнік, паэт-дэкадэнт, журналіст, драматург, дэндзі. Адна зь яскравых постацяў францускай упадніцкай культуры і Пекнай эпохі.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў 1855 годзе ў Нармандыі. У 1864—1869 навучаўся ў ліцэі ў Ванве. З 1876 па 1878 навучаўся ва ўнівэрсытэце ў Парыжы на праве. У 1878 годзе кінуў навуку, каб прысьвяціць сябе пісьму. З 1880 году стала жыў у Парыжы і пачаў пісаць пад псэўданімам Жан Лярэн.

Жан Лярэн стварыў для сябе вобраз з падкрэсьленым жаданьнем выклікаць скандал. Часта апрануты ў гарсэт, нагрымаваны, пад узьдзеяньнем наркотыкаў, пераапрануты ў жаночую вопратку, ён зрабіў сваё жыцьцё творам мастацтва і правакацыяй. Ён дэманстраваў з фанфарамі сваю гомасэксуальнасьць і цягу да кірмашовых байцоў, не саромеючыся зьявіцца на балях у ружовай майцы і ў кальсонах з скуры пантэры.

У канцы XIX стагодзьдзя ягонае здароўе пагоршылася з-за наркаманіі, у прыватнасьці з-за ўжываньня этэру, і пранцаў. Апошнія гады свайго жыцьця ён правёў з маці на Лазурным Беразе, у клімаце, больш спрыяльным для яго фізычнага стану.

Памёр 30 чэрвеня 1906 году ў Парыжы. 4 ліпеня 1906 году пахаваны ў Фэкане.

## Творчасьць
Ж. Лярэн быў тыповым дэкадэнтам. Ягонаму пяру належаць шматлікія зборнікі вершаў, навэляў, п’есаў і раманаў. У 1882 годзе Жан Лярэн апублікаваў свой першы зборнік вершаў «Le Sang des Dieux» (*Кроў багоў*). Супрацоўнічаў з такімі часопісамі, як Le Chat noir і Le Décadent.

У 1884 годзе ён пачаў супрацоўнічаць з Le Courrier français, у якім апублікаваў сэрыю літаратурных партрэтаў, у тым ліку партрэт Рашыльды, што паклала пачатак сяброўству паміж двума аўтарамі. У 1891 годзе зборнік навэляў «Sonyeuse» прынёс яму вялікі посьпех. З кастрычніка 1895 году ён супрацоўнічаў з часопісам Journal, дзе публікаваў сваю калёнку «Pall-Mall Semaine», стаўшы адным з самых высокааплатных хранікёраў Парыжу. У 1901 годзе апублікаваў свой галоўны твор «Спадар дэ Факác».

Пасьля сьмерці быў надоўга забыты, аднак у апошнія дзесяцігодзьдзі цікавасьць да ягонай фігуры і кнігаў зноў ўзрасла ў Францыі і ў сьвеце.

## Творы

##### Паэзія
* Le Sang des dieux (1882)
* La Forêt bleue (1882)
* Modernités (1885)
* Les Griseries (1887)
* L’Ombre ardente (1897)
* Poésie complète, Éditions du Sandre (2015)

##### Раманы
* Les Lépillier (1885 et 1908)
* Très russe (1886)
* Monsieur de Bougrelon (1897)
* La Dame turque (1898)
* Monsieur de Phocas (1901)
* Le Vice errant (1901)
* Les Noronsoff (1902)
* La Maison Philibert (1904)
* Heures de villes d’eaux: Madame Monpalou (1906)
* Ellen (1906)
* Le Tréteau (1906)
* L’Aryenne (1907)
* Maison pour dames (1908)
* Hélie, garçon d’hôtel (1908)
* L’Homme de joie, разам з Дэльфі-Фабрысам, Albin Michel, 1919.

##### Навэлі і казкі
* Sonyeuse (1891, 1993)
* Buveurs d'âmes (1893)
* Contes d’un buveur d’éther (1895)
* Un démoniaque (1895)
* La Princesse sous verre (1896)
* Âmes d’automne (1897)
* Loreley (1897)
* Contes pour lire à la chandelle (1897)
* Ma petite ville. Le miracle de Bretagne. Un veuvage d’amour (1898)
* La Mandragore (Édouard Pelletan, 1899)
* Princesses d’Italie (1898)
* Narkiss (publié dans Le Journal, 1898)
* Histoires de masques (1900)
* Princesses d’ivoire et d’ivresse (1902, 1993)
* Sensualité amoureuse (1901)
* Vingt femmes (1903)
* Quelques hommes (1903)
* Fards et Poisons (1904)
* Propos d'âmes simples (1904)
* L'École des vieilles femmes (1905)
* Le Crime des riches (1906)
* Pelléastres (1909)

## Крыніцы

Катэгорыя:Францускія літаратары
Катэгорыя:Францускія паэты
Катэгорыя:Францускія драматургі
Катэгорыя:Францускія журналісты
Катэгорыя:Дэкадэнты
Катэгорыя:Сымбалісты