open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Як Ільвяня і Чарапаха сьпявалі песьню

**Як Ільвяня і Чарапаха сьпявалі песьню** () — савецкі музычны маляваны мультфільм паводле казкі Сяргея Казлова. Рэжысэрка Інэса Кавалеўская працягнула музычную тэму ў мультыплікацыі пасьля папулярных «Брэмэнскіх музыкаў» (1969), «Катарка́» (1970) і «Казкі пра папа і ягонага чалядніка Балду» (1973).

## Сюжэт
Аднойчы падчас шпацыру маленькае Львянё, якога звалі Ррр-мяў пачула цудоўную песеньку ды пасябравала зь *Вялікай Чарапахай*, якая яе прыдумала...

Спачатку яны разам сьпявалі гэтую песеньку некалькі разоў у розных варыяцыях, таму што Львяня не разумела, як можна сьпяваць песьню лежачы, і Чарапаха выпраўляла яго, калі яно сьпявала «сяджу» замест «ляжу». Затым Чарапаха пакатала Львяня Ррр-мяў на сабе...

Калі зусім сьцямнела, навасьпечаныя сябры разьвіталіся, і Чарапаха паабяцала Львяню, што заўтра яна прыдумае новую песьню. А тое пабегла ў прыскочку дамоў, радасна напяваючы песеньку і разважаючы пра тое, *«як жа ўсё ж гэта магчыма спаць з расплюшчанымі вачыма і адначасова сьпяваць песьню?»*

## Выданьні
Паводле мультфільму фірма «Мелодия» выдала кружэлкі, а пазьней — і аўдыёкасэты.

## Літаратура
* *Козлов С. Г.* Как Львёнок и Черепаха пели песню. — М.: АСТ, 2010. — 48 с. — (СОЮЗМУЛЬТФИЛЬМ представляет). — ISBN 978-5-17-068613-1. Иллюстрации и текст по мультфильму. Книжная серия: СОЮЗМУЛЬТФИЛЬМ представляет: впервые — легендарные мультфильмы в книгах!

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Как львенок и черепаха пели песню
* film.ru
* Тэкст песенькі Львяня і Чарапахі

Катэгорыя:Савецкія мультфільмы
Катэгорыя:Мультфільмы 1974 году
Катэгорыя:Мультфільмы пра львоў
Катэгорыя:Мультфільмы пра чарапах
Катэгорыя:Мультфільмы Інэсы Кавалеўскай
Катэгорыя:Экранізацыі казак Сяргея Казлова
Люблянскі ўнівэрсытэт

**Любля́нскі ўнівэрсытэ́т** () — найстарэйшы і найвялікшы ўнівэрсытэт Славеніі. Паводле зьвесткаў у ім навучаецца каля 39 тысячаў студэнтаў. Па стане на 2018 год ва ўнівэрсытэце налічваецца 23 факультэты і 3 акадэміі. Большасьць факультэтаў разьмешчаныя ў цэнтральным будынку ўнівэрсытэту і знаходзяцца ў цэнтры Любляны, тыповага студэнцкага гораду з насельніцтвам 265 тысячаў чалавек. Некаторыя факультэты разьмешчаныя за горадам. Унівэрсытэт уваходзіць у асацыяцыю ўнівэрсытэтаў Эўропы, вядомай як Утрэхцкая сетка.

## Гісторыя
Не зважаючы на тое, што пэўныя акадэміі, у прыватнасьці па вывучэньні філязофіі і тэалёгіі, былі створаныя на тэрыторыі Славеніі езуітамі яшчэ ў ХVII стагодзьдзі, першы ўнівэрсытэт быў заснаваны ў 1810 годзе, дзякуючы намаганьням францускай імпэрскай адміністрацыі ілірыйскіх правінцыяў. Кіраўніком унівэрсытэту ў Любляне ў францускі пэрыяд быў прызначаны Ёжэф Баланд. Аднак, гэты ўнівэрсытэт быў распушчаны ў 1813 годзе, калі Аўстрыя аднавіла тэрытарыяльны кантроль і аднавіла імпэратарскі каралеўскі ліцэй Любляны ў якасьці вышэйшую навучальнай установы. У другой палове XIX стагодзьдзя ў Любляне зьявіліся палітычныя запыты на стварэньне славянамоўнага ўнівэрсытэту. У выніку ў 1890-я гады была створаная адзіная рада па ўтварэньні славенскага ўнівэрсытэту, у якім галоўнымі кіраўнікамі былі Іван Хрыбар, Гэнрык Тума і Алеш Ушанічнік. Тым ня менш, неспрыяльныя палітычныя абставіны перашкодзілі стварэньню ўнівэрсытэту да падзеньня Аўстра-ВУгоршчыны. Толькі пасьля Першай сусьветнай вайны і ўтварэньня каралеўства Югаславіі, стварэньне ўнівэрсытэту сталася магчымым.

Галоўны будынак унівэрсытэту быў распрацаваны ў 1902 годзе Янам Уладзімерам Граскім, а пазьней быў рэканструяваны іншым чэскім архітэктарам Ёсіпам Гудэцам.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт.


Катэгорыя:Славенскія ўнівэрсытэты
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1919 годзе
АО-38

**АО-38** — аўтамат калібру 5,45 мм, распрацаваны ў 1965 годзе Пятром Ткачовым і першы від з збалянсаванаю аўтаматыкаю. На ягоным ґрунце далейша былі сканструяваныя АК-107 ды АЕК-971.

## Глядзіце таксама
* АК-107
* АЛ-7
* АН-94

## Вонкавыя спасылкі
* AO-38
* «Солдат удачи» номер 9 (72) 2000 Д.Ширяев «Кто изобрел автомат Калашникова»

Катэгорыя:Аўтаматы СССР
Катэгорыя:Зброя пад набой 5,45×39 мм
Катэгорыя:Сямейства АК
Борут Пагор

**Борут Пагор** (, , Пастойна, СФРЮ) — славенскі палітык. Прэм’ер-міністар Славеніі з 7 лістапада 2008 па 20 верасьня 2011 году. Прэзыдэнт Славеніі з 23 сьнежня 2012 году.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў горадзе Пастойна, дзяцінства прайшло ў Нова-Горыцы. Скончыў сацыялягічны факультэт Люблянскага ўнівэрсытэту.

Старшыня Нацыянальнай асамблеі (ніжняй палаты) Дзяржаўнага сходу Славеніі ў 2000—2004. Дэпутат Эўрапейскага парлямэнту ў 2004—2008 гадох. Лідэр сацыял-дэмакратычнай апазыцыі ў Славеніі з канца 1990-х гадоў, якая пад яго кіраўніцтвам выйграла парлямэнцкія выбары ў 2008 годзе. 7 лістапада парлямэнт ухваліў яго кандыдатуру на пасаду прэм’ер-міністра Славеніі. 11 лістапада прадставіў склад ураду Славеніі. У 2011 годзе яму быў вынесены вотум недаверу па выніках разгляду шэрагу законапраектаў. Ураду Пагора не ўдалося правесьці дзьве ключавыя эканамічныя рэформы.

#### Прэзыдэнт Славеніі

Пагор вылучыў сваю кандыдатуру на Прэзыдэнцкія выбары 2012 году. У першым туры ён заняў першае месца, набраўшы 41,9%, а дзейны прэзыдэнт Даніла Тарка набраў 37,2%. Па выніках другога туру выбараў, які адбыўся 2 сьнежня, Пагор атрымаў пераканаўчую перамогу, набраўшы 67,44% галасоў...

На прэзыдэнцкіх выбарах 12 лістапада 2017 году пераабраны прэзыдэнтам Славеніі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Жыцьцяпіс на сайце Прэзыдэнта Славеніі 

Катэгорыя:Прэзыдэнты Славеніі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Славеніі
Катэгорыя:Сьпікеры парлямэнтаў
Янэз Янша

**Я́нэз Я́нша** () — славенскі палітык, які займаў пасаду прэм’ер-міністра Славеніі з 2004 па 2008, 2012 па 2013 гады. Зьяўляецца дзейным прэм’ер-міністрам з сакавіка 2020 году. Ён кіруе Славенскай дэмакратычнай партыяй з 1993 году. Янша займаў пасады міністра абароны з 1990 па 1994 гады, займаючы гэтую пасаду падчас вайны ў Славеніі за незалежнасьць, якая мела месца ўлетку 1991 году. Янша зьяўляецца блізкім хаўрусьнікам прэм’ер-міністра Вугоршчыны Віктара Орбана.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт славенскага прэм’ер-міністру.

Катэгорыя:Славенскія палітыкі
Ніжняя Штырыя

**Ні́жняя Шты́рыя** (; ) — гістарычная вобласьць у Цэнтральнай Эўропе, якая ахоплівае паўднёвую траціну былога герцагства Штырыя, у наш час уваходзіць у склад Славеніі. Штырыя была падзелена ў 1918 г. па выніках Першай сусьветнай вайны, калі было ўтворана Каралеўства сэрбаў, харватаў і славенцаў, якое атрымала паводле Сен-Жэрмэнскай дамовы населеную пераважна славенцамі Ніжнюю Штырыю, якая раней уваходзіла ў склад Аўстра-Вугоршчыны.

У пэрыяд Другой сусьветнай вайны ў 1941—1945 гг. уваходзіла ў Трэці райх у складзе райхсгаў Штырыя.

Пасьля абвяшчэньня незалежнасьці Славеніі ў 1991 годзе Ніжняя Штырыя зьяўляецца адным з гістарычных рэгіёнаў гэтай дзяржавы, хоць і ня мае адзінай адміністрацыйнай структуры.

Рэгіянальны цэнтар Ніжняй Штырыі — горад Марыбар. Апроч яго, буйнымі гарадамі зьяўляюцца Цэле і Птуй.


Катэгорыя:Гісторыя Штырыі
АЛ-7

**АЛ-7** («Аўтамат лёгкі, 7 узор») — досьведны савецкі аўтамат калібру 5,45 мм, распрацаваны ў 1969—1971 калектывам канструктараў Іжэўскага мэханічнага завода. На ўзбраеньне не прыняты, сэрыйна не выпускаўся.

## Гісторыя
АЛ-7 быў распрацаваны канструктарскаю ґрупаю пад кіраўніцтвам Ю. Аляксандрава ў складзе А. Нясьцерава, В. Калашнікава, Р. Паварэнкіна, А. Сьветлічнай, а таксама сьлесараў-зборнікаў В. Ляонцьева ды В. Бравычава.

## Канструкцыя
АЛ-7 быў распрацаваны на аснове ґрунце дасьведнага аўтамата Канстанцінава АЛ-6, некаторыя дэталі былі ўніфікаваныя з аўтаматам Калашнікава АКМ.

Пры яго распрацоўцы асноўнаю мэтаю ставілася зьніжэньне імпульсу аддачы і зводу рулі дагары ў рэжыме аўтаматычнага агню доўгімі чэргамі.

АЛ-7 ужывае збалянсаваную сыстэму аўтаматыкі, што зьмяншае рэзкае зрушэньне зброі пад уплывам працы аўтаматыкі. Сярэдняя сіла аддачы пры гэтым не зьмяняецца.

Аўтамат, дзякуючы адмыслова распрацаванай апоры, мог усталёўвацца ў стандартную амбразуру баявых машынаў — БТР ды БМП.

Падчас іспытаў у аўтамата Канстацінава былі выяўленыя цэлы шэраг бракаў: самаадвольнае адчыненьне вечка рульнае скрынкі падчас стральбы; моцнае забруджваньне дульнага тормазу-кампэнсатара прадуктамі парахавога нагару ў працэсе працяглае эксплюатацыі; малая жывучасьць шэрагу дэталяў; вялікі высілак, патрабаваны стралку для перанабіваньня зброі; моцны гук стрэлу.

## Глядзіце таксама
* АО-38
* АН-94

## Крыніцы

Катэгорыя:Аўтаматы СССР
Катэгорыя:Зброя пад набой 5,45×39 мм
Катэгорыя:Сямейства АК
Катэгорыя:Вайсковая прадукцыя Іжэўскага мэханічнага завода
Мэланія Трамп

**Мэла́нія Трамп** (), у дзявоцтве — Кнаўс (, , Нова мэста,  СФРЮ) — былая славенская і амэрыканская фотамадэль, жонка (з 2005 году) 45-га прэзыдэнта ЗША Дональда Трампа і «першая лэдзі» ЗША.

## Крыніцы

Катэгорыя:Славенскія фотамадэлі
Катэгорыя:Фотамадэлі ЗША
Катэгорыя:Першыя лэдзі ЗША
Канструктар сайтаў

**Канструктар сайтаў** &mdash; старонкі ў сеціве, якія прадастаўляюць магчымасьць празь сеціва ствараць новыя старонкі ў сеціве.

## Падзел стваральнікаў старонак
* Даходныя &mdash; старонкі, якія ствараюць старонкі за пэўную плату.
* Недаходныя &mdash; старонкі, якія ствараюць старонкі без платы.

Бываюць часткова бясплатныя старонкі. Пасьля кароткага часу ўладальнік старонкі абмяжоўвае доступ да старонкі. Яго зьмест становіцца недаступным для заснавальніка старонкі. Прыкладам зьяўляюцца будаўнікі старонак Сайтпро і Старонка.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 10 старонак-будаўнікоў
* 26 Бясплатныя Будаўнікі сайта для стварэння сайтаў
* Сайтпро часткова дармовыя старонкі
* Старонка дармовыя старонкi з II

Катэгорыя:Інтэрнэт
Катэгорыя:Вэб-сайты
WYSIWYG

**WYSIWYG** — скарачэньне ў ангельскай мове. Поўнасьцю яно пішацца: ***what you see is what you get***. Яно перакладаецца: «***Што бачыш, тое маеш***». Той скарот выкарыстоўваецца для назвы спосабу карыстаньня ЭВМ простымі людзьмі без асобнай падрыхтоўкі. Вікіпэдыя ім таксама карыстаецца.

Катэгорыя:Вэб-сайты
Катэгорыя:Інтэрнэт
HTTPS

**HTTPS** ( — «абаронены пратакол перадачы гіпэртэксту») — пратакол прыкладнога ўзроўню перадачы дадзеных, які падтрымлівае шыфраваньне.

HTTPS не зьяўляецца асобным пратаколам. Гэта звычайны HTTP, які працуе праз шыфраваныя транспартныя мэханізмы SSL і TLS. Ён забясьпечвае абарону ад нападаў, заснаваных на праслухоўваньні сеткавага злучэньня.

Катэгорыя:Інтэрнэт
Катэгорыя:Сеткавыя пратаколы
Сеўніца

**Сеўніца** () — горад і абшчына на ўсходзе цэнтральнай частцы Славеніі, на рацэ Сава. Плошча абшчыны складае 272,2 км². Насельніцтва гораду па дадзеных на 2019 год складае 4517 чалавека; насельніцтва абшчыны па дадзеных на 2019 год налічвала 17 537 чалавек

## Гісторыя
Гістарычна горад знаходзіўся на мяжы двух гістарычных абласьцей: Крайны і Штырыі. Упершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах ў 1275 годзе пад нямецкай назвай *Liehtenwalde*. Атрымлівае статус гандлёва-рамеснага паселішча з 1322 году. У XIV—XVII стагодзьдзях Сеўніца часта пакутавала ад набегаў турак-асманаў. У XVI стагодзьдзі горад быў важным цэнтрам Рэфармацыі ў славенскіх землях. У 1862 годзе празь Сеўніцу прайшла чыгунка, што спрыяла яе далейшаму эканамічнаму разьвіцьцю.

## Інфармацыя для турыстаў
На пагорку над старым горадам знаходзіцца замак.

## Асобы
* Мэланія Трамп — славенская мадэль, жонка Дональда Трампа, першая лэдзі ЗША

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Геаграфія Славеніі

Славенія знаходзіцца на мяжы Цэнтральнай і Паўднёвай Эўропы, на паўночна-заходняй ускрайку Балканскага паўвострава.

Працягласьць граніцы складае 1 086 км. На захадзе Славенія мяжуе з Італіяй (199 км), на поўначы — з Аўстрыяй (330 км), на паўночным усходзе — з Вугоршчынай (102 км), з усходу і поўдня — з Харватыяй (455  або 670 км). Славенія мае выхад да Трыесцкага заліву Адрыятычнага мора і займае частку паўвострава Істрыя, дзе стаіць асноўны порт краіны, горад Капар. Даўжыня ўзьбярэжжа складае 46,6 км, тэрытарыяльныя воды — 12 марскіх міль.

Рэльеф Славеніі пераважна горны. На паўночным захадзе краіны знаходзяцца Юлійскія Альпы з самым высокім пунктам — гарой Трыглаў (2864 м), на поўначы яны маюць атрогі — горы *Караванке* і *Пахор’е*. Паміж горнымі хрэбтамі знаходзяцца *Люблянская*, *Тольмінская*, *Цэльская* катлавіны. На поўдні Славеніі знаходзіцца *Дынарскі масіў*, а на паўднёвым захадзе — плято *Карст* з карставымі формамі рэльефу і пячорамі (іх каля 6 тыс.). На паўночным усходзе на тэрыторыю Славеніі заходзіць паўднёва-заходняя ўскраіна *Панонскай раўніны*. Здараюцца землятрусы.

54% тэрыторыі Славеніі пакрытае лясамі (у ніжнім пасе — дубова-грабавыя лясы, вышэй — букавыя і піхтавыя). На Панонскай раўніне — лесастэп, у карставых раёнах — сухадольныя лугі і куставыя зарасьлі, на марскім узьбярэжжы распаўсюджаная міжземнаморская куставая расьліннасьць.

Клімат большай часткі краіны ўмерана-кантынэнтальны; каля ўзьбярэжжа Адрыятычнага мору клімат міжземнаморскага тыпу.

Галоўныя рэкі Сава і Драва — прытокі Дунаю.

Дольную часткі схілаў гор займаюць букавыя і дубовыя лясы, вышэй — хваёва-яловыя. На вяршынях высокіх масіваў разьвітыя альпійскія лугі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
Байт (неадназначнасьць)

**Байт**:

* Байт &mdash; назва ПЭВМ, што выраблялі на Беларусі
* Байт &mdash; адзінка вымярэньня.
Мадэль (чалавек)

**Мадэль** — чалавек, які дэманструе тавары (у прыватнасьці, модную вопратку) з мэтай іх рэклямы або пазіруе для фатографа. Мадэлямі могуць быць жанчыны і мужчыны. Да іх зьнешнасьці, цела і ўзросту звычайна прад’яўляюцца пэўныя патрабаваньні. Найбольш распаўсюджанымі тыпамі мадэляў зьяўляюцца:
* манекеншчыцы, якія дэманструюць адзеньне на паказах калекцый
* фотамадэлі, пазіруе для часопісаў, газэт, рэклямных СМІ і т. п.

## Клядзіце таксама
* Натурнік
* Эскорт-паслугі

## Цікавае
Многія людзі былі мадэлямі, а потым сталі акторамі &mdash; Джэйсан Стэтэм.

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Мода
Іна (неадназначнасьць)

**Іна**:

* Іна &mdash; румынская сьпявачка.
* Іна Соркіна &mdash; беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук.
* Іна Луконіна &mdash; беларуская лыжніца.
* Іна Гомес &mdash; расейская мадэль.
Мэмарыяльны дом-музэй Максіма Багдановіча (Яраслаўль)

**Мэмарыяльны дом-музэй М. Багдановіча** (), афіцыйна — **Цэнтар беларускай культуры. Музэй Максіма Багдановіча** () — літаратурны музэй у Ярослаўлі, створаны ў мэмарыяльным доме клясыка беларускай літаратуры Максіма Багдановіча, дзе з 1912 па 1914 рокі жыла сям’я Багдановічаў. На цяперашні час гэта адзіны ў Яраслаўлі музэй літаратурнага профілю.

## Мінуўшчына
Музэй адкрыты ў сьнежні 1992 року. Першымі наведнікамі сталі беларусы, якія жывуць на яраслаўскай зямлі. Яны пачалі зьбіраць пры музэі бібліятэку выданьняў беларускіх аўтараў, у тым ліку па-беларуску, відэатэку і фанатэку, прыносілі экспанаты для этнаграфічнай калекцыі.

У 1995 року музэй пашырыў свае функцыі і займеў статус Цэнтру беларускай культуры, а ў 1998 року на ягонай базе створаная яраслаўская рэгіянальная грамадзкая арганізацыя расейска-беларускай дружбы «Сяброўства». Тут можна пачуць беларускія сьпевы, пачытаць кнігі беларускіх аўтараў, азнаёміцца з выданьнямі беларускай прэсы. У Цэнтры ладзяцца Дні нацыянальнай беларускай кухні, музычныя і паэтычныя вечары, сьвяты, прысьвечаныя адметным датам беларускай гісторыі.

## Дзейнасьць
Каля дзевяноста адсоткаў наведнікаў музэю — навучэнцы. Таму адной з асноўных задачаў Цэнтру беларускай культуры ёсьць знаёмства шкаляроў зь іншымі культурамі, фармаваньне мэханізму ўспрыняцьця іншых культурных традыцый, разбурэньне стэрэатыпу нэгатыўнага ўспрыманьня чужой культуры. Музэй стаў рэгулярнай пляцоўкай для рэалізацыі праектаў Яраслаўскага рэгіянальнага аддзяленьня агульнарасейскай грамадзкай арганізацыі «Асамблея народаў Расеі»: зладжаньне круглых сталоў і канфэрэнцыяў да Дню славянскай пісьмовасьці і культуры, правядзеньне народных каляндарных сьвятаў. Музэй актыўна супрацоўнічае з такімі этнакультурнымі арганізацыямі, як: Цэнтар адраджэньня расейскай культуры і традыцыяў «Петрапаўлаўская слабада», Украінскае культурна-асьветніцкае таварыства «Просвіта», Рэгіянальнае культурна-асьветніцкае таварыства «Дом польскі».

Супрацоўнікі музэю сталі ініцыятарамі двух значных аўтарскіх праектаў. У 2010 року на сродкі гранту губэрнатара Яраслаўскай вобласьці был рэалізаваны міжнародны праект «Супольнасьць народаў — супольнасьць культураў», у якім узялі ўдзел больш за дзьве тысячы чалавек. У 2011 року да стадваццацігодзьдзя з дня нараджэньня Максіма Багдановіча і дваццацігодзьдзя СНД быў распрацаваны і рэалізаваны праект «Вянок дружбы», пакліканы пазнаёміць жыхароў Яраслаўскай вобласьці з культурай краінаў СНД.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйная бачына 
* Цэнтар беларускай культуры. Музэй Максіма Багдановіча  на бачыне «Музэі Расеі»

Катэгорыя:Музэі, заснаваныя ў 1992 годзе
Багдановіча
Катэгорыя:Максім Багдановіч
Катэгорыя:Беларускія арганізацыі Расеі
Катэгорыя:Літаратурна-мэмарыяльныя музэі Расеі
Багдановіча
Некрашэвіч

**Некрашэ́віч** — беларускае прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

* Аляксандар Некрашэвіч ( 1973) — беларускі маляр.
* Дзьмітры Некрашэвіч ( 2001) — беларускі футбаліст.
* Жанна Некрашэвіч-Кароткая ( 1972) — беларуская мовазнаўца і літаратуразнаўца.
* Іван Некрашэвіч (1937—2009) — беларускі архітэктар.
* Сьцяпан Некрашэвіч (1883—1937) — беларускі навуковец і грамадзкі дзяяч.
Бабушкінскі раён (Валагодзкая вобласьць)

**Ба́бушкінскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца Сяло імя Бабушкіна, які месьціцца за 249 км ад Волагды.

## Геаграфія
Бабушкінскі раён мяжуе з Выцегорскім, Нікольскім, Тоцемскім і Нюксенскім раёнамі, а таксама з Кастрамской вобласьцю на захадзе. Плошча раёну складае 7760,50 км².

## Гісторыя
Солевыя «падземныя моры», затоеныя ў нетрах зямель па рацэ Лядзеньгі, адкрыліся людзям яшчэ ў XV стагодзьдзі. З тых часоў на чатыры стагодзьдзі праца па солевай здабычы стаў галоўным заняткам мясцовых жыхароў. Пасьля тут паўсталі цэлыя дынастыі старажытнарасейскіх здабытчыкаў солі. Яны апярэдзілі многія прыёмы сьвідравой тэхнікі, якія выкарыстоўваюцца і сёньня. Паходзіў з такой сям’і здабытчыкаў быў вядомы рэвалюцыянэр Іван Бабушкін, у гонар якога пасьля 1917 году было перайменаванае старадаўняе сяло Лядзенскае.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 11 812 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Канчар

**Канча́р** можа азначаць:

* Канчар — від халоднай клінковай зброі, эвалюцыйная форма меча.
* Яўсей Канчар — беларускі палітычны дзяяч, гісторык, публіцыст, навуковец.
Бабаеўскі раён

**Баба́еўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Бабаева, які месьціцца за 292 км ад Волагды.

## Геаграфія
Бабаеўскі раён мяжуе з Кічменскагарадзецкім, Белазерскім, Кадуйскім, Усьцюжэнскім і Чагадошчанскім раёнамі, а таксама зь Ленінградзкай вобласьцю на захадзе. Плошча раёну складае 9233,30 км².

## Гісторыя
Бабаеўскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 19 831 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Валагодзкі раён

**Валагодзкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Волагда, які аднак ня ўваходзіць у склад раёну.

## Геаграфія
Валагодзкі раён мяжуе з Усьцьекубінскім, Сокальскім, Міжрэчанскім, Гразавецкім, Шаксьнінскім і Кірылаўскім раёнамі, а таксама зь Яраслаўскай вобласьцю на поўдні. Плошча раёну складае 4540,0 км².

## Гісторыя
Валагодзкі раён быў утвораны 15 ліпеня 1929 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК. У 2016 годзе Валагодзкі раён перайшоў на новую сыстэму органаў мясцовага самакіраваньня, то бок кіраўніком стаў старшыня прадстаўнічага сходу, а кіраўнік адміністрацыі быў наняты па кантракце.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 52 539 чалавек. Да 2010 году раён быў самым населеным у вобласьці, аднак, у апошні час гэтую пазыцыю страціў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Вашкінскі раён

**Ва́шкінскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Ліпін Бор, якая месьціцца за 172 км ад Волагды.

## Геаграфія
Вашкінскі раён мяжуе з Кірылаўскі, Белазерскім і Выцегорскім раёнамі. Плошча раёну складае 2883,92 км², што месьціць раён у сьпіс самых маленькіх у вобласьці.

## Гісторыя
У XIII стагодзьдзі, за часам стварэньня Белазёрскага княства, землі, на якіх разьмешчаны цяперашні Вашкінскі раён, увайшлі ў ягоны склад. З XIV стагодзьдзя тэрыторыя вакол Белага возера трапляе ў сфэру інтарэсаў Маскоўскага княства. Іван Каліта змагаўся за пашырэньне маскоўскае дзяржавы да Белага возера. Вашкінскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 6927 чалавек. Колькасьць насельніцтва стала зьніжаецца, паменшаўшы з пачатку стагодзьдзя ў два разы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Белазерскі раён (Валагодзкая вобласьць)

**Белазе́рскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Белазерск, які месьціцца за 214 км ад Волагды.

## Геаграфія
Белазерскі раён мяжуе з Выцегорскім, Вашкінскім, Кірылаўскім, Чарапавецкім, Кадуйскі і Бабаеўскім раёнамі. Плошча раёну складае 5398 км².

## Гісторыя
C XII стагодзьдзя тэрыторыя, на якой разьмешчаны сучасны раён, належала Белазерскаму княству, а затым увайшла ў склад Маскоўскай дзяржавы. З 1727 году ў складзе Белазерскага павету Наўгародзкае губэрні. Белазерскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 15 141 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Важагодзкі раён

**Важагодзкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца мястэчка Вожага, які месьціцца за 170 км ад Волагды.

## Геаграфія
Важагодзкі раён мяжуе зь Верхаваскім, Сямжанскім, Хараўскім, Усьцьекубінскім і Кірылаўскім раёнамі, а таксама з Архангельскай вобласьцю на поўначы. Плошча раёну складае 5751,59 км².

## Гісторыя
Важагодзкі раён быў утвораны 15 ліпеня 1929 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 14 826 чалавек. Непасрэдна ў Вожаге месьцяцца 41,52% насельніцтва раёну. 

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Выцегорскі раён

**Выцегорскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Выцегра, які месьціцца за 360 км ад Волагды.

## Геаграфія
Выцегорскі раён мяжуе з Кірылаўскім, Вашкінскім, Белазерскім і Бабаеўскім раёнамі, а таксама з Архангельскай і Ленінградзкай абласьці і Карэліяй. Плошча раёну складае 13 100 км², што робіць раён найвялікшым у вобласьці.

## Гісторыя
Выцегорскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 24 581 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Турук

**Турук** можа азначаць:

## Тапонімы
### Індыя
* Турук — населены пункт у Паўднёвым Сыкіме

### Кыргыстан
* Турук — рака ў Джалал-Абадзкай вобласьці
* Турук — рака ў Ісык-Кульскай вобласьці
* Турук — рака ў Оскай вобласьці
* Турук — рака ў Чуйскай вобласьці

### Расея
* Турук — возера ў Омскай вобласьці
* Турук — гара ў Гэбрайскай аўтаномнай вобласьці
* Турук — гара ў Іркуцкай вобласьці
* Турук — рака ў Гэбрайскай аўтаномнай вобласьці
* Турук — рака ў Хабараўскім краі
* Турук — рака ў Якутыі

## Асобы
* Гардана Турук (1974) — нямецкая мастачка
* Фёдар Турук (1889—1960) — беларускі гісторык, грамадзкі дзяяч
Вялікаусьцюскі раён

**Вялікау́сьцюскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным ўсходзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Вялікі Усьцюг, якая месьціцца за 450 км ад Волагды.

## Геаграфія
Вялікаусьцюскі раён мяжуе зь Нюксенскім і Кічменскагарадзецкім раёнамі, а таксама з Архангельскай і Кіраўскай абласьцямі. Плошча раёну складае 7 720 км².

## Гісторыя
Вялікі Усьцюг заснаваны ў 1147 годзе выхадцамі з Растоўска-Суздальскага княства ў месцы зьліцьця рэк Сухона і Юг. У XVI стагодзьдзі Усьцюг, разьмешчаны на скрыжаваньні сухаземных дарог, якія ідуць на Ўрал і ў Сыбір, з рачнымі, якія вялі ў Эўропу праз Дзьвіну і Белае мора стаўся важным гандлёвым вузлом. У час росквіту заможныя усьцюскія купцы ўзводзілі і ўпрыгожвалі шматлікія цэрквы, будавалі каменныя дамы. Вялікаусьцюскі раён быў утвораны 19 чэрвеня 1924 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 54 616 чалавек. Дзякуючы гэтаму раён зьяўляецца самым населеным у вобласьці.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Верхаваскі раён

**Верхава́скі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Верхаважжа, якая месьціцца за 226 км ад Волагды.

## Геаграфія
Верхаваскі раён мяжуе з Тарнаскім, Тоцемскім, Сямжанскім і Важагодзкім раёнамі, а таксама з Архангельскай вобласьцю на поўначы. Плошча раёну складае 4255,47 км².

## Гісторыя
Васкія землі, якія належалі наўгародцам, у 1462 годзе перайшлі да Масквы яшчэ да падпарадкаваньня Наўгародзкіх зямель у 1478 годзе. Верхаваскі раён быў утвораны 15 ліпеня 1927 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 13 017 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Мялешка

**Мяле́шка** — беларускае прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

* Васіль Мялешка (1921—2004) — беларускі гісторык.
* Дзьмітры Мялешка (1982) — беларускі хакеіст.
* Іван Мялешка (XVI—XVII стагодзьдзі) — публіцыст ВКЛ.
* Міхаіл Мялешка (1892—1941) — беларускі гісторык і этнограф.
* Павал Мялешка (1992) — беларускі лёгкаатлет.
Славой Жыжэк

**Слáвой Жы́жек** (, , Любляна, СФРЮ) — славенскі культуроляг і сацыяльны псыхоляг фройдамарксісцкага накірунку.

Жыве і працуе ў горадзе Любляна. Перакладчык Жака Лякана, вучэньне якога разам з марксізмам служыць асноўным інструмэнтам для аналізу культуры. Заснавальнік (сумесна з Растка Мочнікам і Младэнаў Доларам) Люблянскай школы псыхааналізу (школы тэарэтычнага псыхааналізу) — адзінай усходнеэўрапейскай школы, якая дамаглася міжнароднага прызнаньня пасьля распаду Ўсходняга блёку.

## Творчасьць
### Пераклады на беларускую мову
* Псыхааналіз і нямецкі ідэалізм // Фрагмэнты 1-2, 1997
* Ты можаш // Фрагмэнты №7
* Дваццаць гадоў калапсу // Arche 2009
* Кожнаму паводле сквапнасці іхняй

## Фільмаграфія

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Любляне
Катэгорыя:Выпускнікі Люблянскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Славенскія філёзафы
Катэгорыя:Палітычныя філёзафы
Катэгорыя:Марксісты
Катэгорыя:Атэісты
Зофка Квэдар

**Зо́фка Квэ́дар** (; , Любляна — , Заграб) — славенская пісьменьніца, перакладчыца і журналістка, удзельніца фэміністычнага руху Славеніі і Харватыі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Любляне
Катэгорыя:Памерлі ў Заграбе
Катэгорыя:Славенскія літаратары і літаратаркі
Катэгорыя:Славенскія перакладчыкі
Катэгорыя:Фэміністкі
Гразавецкі раён

**Гра́завецкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Гразавец, які месьціцца за 44 км ад Волагды.

## Геаграфія
Гразавецкі раён мяжуе з Міжрэчанскі і Валагодзкі раёнамі, а таксама з Кастрамской і Яраслаўскай абласьцямі на поўдні. Плошча раёну складае 5030 км².

## Гісторыя
Гразавецкі раён быў утвораны ў 1929 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 32 730 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Кадуйскі раён

**Ка́дуйскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца мястэчка Кадуй, якое месьціцца за 178 км ад Волагды і за 56 км ад Чарапаўца.

## Геаграфія
Кадуйскі раён мяжуе зь Белазерскім, Чарапавецкім, Усьцюжэнскім і Бабаеўскім раёнамі. Плошча раёну складае 3262,62 км².

## Гісторыя
C XII стагодзьдзя тэрыторыя, на якой разьмешчаны сучасны раён, належала Белазерскаму княству, затым тэрыторыя ўвайшла ў склад Маскоўскай дзяржавы. З 1727 году ў складзе Белазерскага і Чарапавецкага паветаў Наўгародзкай губэрні. Кадуйскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 16 961 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Кірылаўскі раён

**Кірылаўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Кірылаў, які месьціцца за 129 км ад Волагды і за 100 км ад Чарапаўца.

## Геаграфія
Кірылаўскі раён мяжуе з Важагодзкім, Валагодзкім, Белазерскім, Чарапавецкім, Шаксьнінскім, Усьцьекубінскім, Вашкінскім і Выцегорскім раёнамі, а таксама з Архангельскай вобласьцю на поўначы. Плошча раёну складае 5394,19 км².

## Гісторыя
Кірылаўскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 15 077 чалавек, зь іх амаль палова пражывае ў адміністрацыйным цэнтры раёну.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Старонка на партале Валагодзскае вобласьці
Кічменскагарадзецкі раён

**Кічменскагарадзецкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Кічменскі Гарадок.

## Геаграфія
Кічменскагарадзецкі раён мяжуе зь Вялікаусьцюскім, Нюксенскім, Нікольскім і Бабушкінскім раёнамі, а таксама з Камстрамской і Кіраўскай абласьцямі. Плошча раёну складае 7061 км².

## Гісторыя
Кічменскагарадзецкі раён быў утвораны 13 жніўня 1924 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 16 096 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Міжрэчанскі раён (Валагодзкая вобласьць)

**Міжрэчанскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Шуйскае.

## Геаграфія
Міжрэчанскі раён мяжуе з Валагодзкім, Сокальскім, Тоцемскім і Гразавецкім раёнамі, а таксама з Кастрамской вобласьцю на поўдні. Плошча раёну складае 3624 км².

## Гісторыя
Міжрэчанскі раён быў утвораны пад назвай Шуйскі раён ў 1929 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК. 3 студзеня 1931 году быў пераназваны ў Міжрэчанскі раён.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 5533 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка на партале Валагодзскае вобласьці
Нюксенскі раён

**Нюксенскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Нюксеніца.

## Геаграфія
Нюксенскі раён мяжуе зь Вялікаусьцюскім, Кічменскагарадзецкім, Тоцемскім, Бабушкінскім і Тарнаскім раёнамі, а таксама з Архангельскай вобласьцю на поўначы. Плошча раёну складае 5167,42 км².

## Гісторыя
Нюксенскі раён быў утвораны 10 красавіка 1924 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК. 9 лютага 1929 году была арганізаваная першая камуна «Пражэктар» у складзе 23 сялянскіх гаспадарак вёсцы Нюксеніца. Старшынём камуны быў абраны Іван Юраў.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 8629 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Старонка на партале Валагодзскае вобласьці
Нікольскі раён (Валагодзкая вобласьць)

**Нікольскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Нікольск.

## Геаграфія
Нікольскі раён мяжуе з Кічменскагарадзецкім і Бабушкінскім раёнамі, а таксама з Кастрамской вобласьцю на поўдні. Плошча раёну складае 7476,71 км².

## Гісторыя
Нікольскі раён быў утвораны ў жніўні 1924 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 20 115 чалавек, пры гэтым у гарадзкіх умовах месьцілася 39,9% насельніцтва раёну.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Старонка на партале Валагодзскае вобласьці
Піся (неадназначнасьць)

**Піся**:

* **[[Піся (частка цела)]]** або **піська** &mdash; гутарковая назва чалавечае часткі цела ў мужчыны ці жанчыны
* **[[Піся (рака)]]** &mdash; рака ў Польшчы
Плоцевыя органы

**Пло́цевыя о́рганы**, таксама **рэпрадукты́ўныя о́рганы**, **палавы́я о́рганы** — частка арганізму, якая ўдзельнічае ў плоцевым размнажэньні. Плоцевыя органы ўяўляюць сабой першасныя плоцевыя прыкметы арганізму. Плоцевыя органы адказваюць за вытворчасьць і транспарціроўку гамет, а таксама спрыяюць разьвіцьцю й нараджэньню нашчадкаў, апладненьню. Плоцевыя органы сустракаюцца ў многіх відаў жывёлаў і расьлінаў, прычым іхныя асаблівасьці залежаць ад віду.

## Плоцевыя органы чалавека

Рэпрадуктыўная сыстэма чалавека&nbsp;— комплекс органаў і сыстэмаў, якія забясьпечваюць працэс апладненьня, спрыяюць узнаўленьню чалавека. Размнажэньне (рэпрадукцыя) чалавека адбываецца ў выніку ўнутранага апладненьня, які завяршае плоцевы акт. 

Плоцевыя органы чалавека&nbsp;— чэлес (мужчынскі плоцевы орган) і похва (жаночы плоцевы орган).
Гісторыя эратычных малюнкаў

**Гісторыя эратычных малюнкаў** ўключае ў сябе карціны, скульптуры, фатаграфіі, драматургію, музыку і творы, якія паказваюць сцэны пахалівага зьместу на працягу ўсяго часу йснаваньня чалавецтва. Яны былі створаны амаль кожнай цывілізацыяй, старажытнай і сучаснай. Раньнія культуры часта зьвяўваюць плоцевыя дзеяньні са звышпрыроднымі сіламі, і таму іх вера пераплятаецца з такімі выявамі. У такіх азіяцкіх краінах, як Індыя, Непал, Шры-Ланка, Японія і Кітай, прадстаўніцтва плоцкага каханьня і эратычнага мастацтва маюць пэўныя духоўныя значэньні ў спрадвечных вераваньнях. Старажытныя грэкі і рымляне выраблялі шмат мастацтва і ўпрыгожваньня эратычнага характару, у значнай ступені гэта інтэгравана зь іх народнымі вераваньнямі і звычаёвымі паводзінамі.

У апошні час, калі разьвіваліся камунікацыйныя тэхналёгіі, кожная новая тэхніка, такая як друк, фатаграфія, кінафільмы і кампутары, была прыстасаваныя для паказу і распаўсюджваньня гэтых малюнкаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Эротыка
Лесьбійская парнаграфія

**Лесьбійская парнаграфія** — форма сэкс-індустрыі, якая зьмяшчае сэксуальныя адносіны паміж жанчынамі.

## Гісторыя
У фільме *Генры і Джун* (1990) было некалькі лесьбійскіх сцэнаў, у тым ліку адна выразная, каб надаць фільму рэйтынг NC-17. Яе таксама ўтрымліваў фільм *Асноўная похаць* (1992). У 1990-х гадах стала часткаю заходняга кіно.

## Апісаньне
Для здымкаў выкарыстоўваюць жанчынаў. Мужчыны могуць быць толькі назіральнікамі. Прыкладам дзеяў могуць быць наступныя ўчынкі:


Wiki-anilingus.png|Прыклад
Wiki-cunnilingus.png|Прыклад


## Глядзіце таксама
* Спакусьнікі

## Крыніцы
Пэгінг

**Пэгінг** (, ад  — «калок, стрыжань»), альбо **сэкс з страпо́нам** — від сэксу, пры якім жанчына, выкарыстоўваючы падабенства чэлеса або страпон, пранікае ў анус мужчыны. Слова ўпершыню зьявілася 21 чэрвеня 2001 году ў артыкуле Дэна Сэвіджа «*Savage Sex*» () і быў прапанаваны пасьля высьвятленьня адсутнасьці адзінай назвы для падобнай сэксуальнай практыкі.

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Анальны сэкс
Падвойнае пранікненьне

**Падвойнае пранікненьне**, дыфалусізм — разнавіднасьць сэксу ўтрох, які разумее адначасовую двайное пранікненьня ў зад чалавека (жанчыны ці мужчыны), якая вырабляецца двума мужчынамі або з выкарыстаньнем дапаможных сродкаў, напрыклад калом або страпона.

## Крыніца

## Вонкавыя спасылкі
* Плоцевы чын і яго апісаньне

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Анальны сэкс
Катэгорыя:Сэксуальныя пазыцыі
Страпон

**Страпон** () — кол, які складаецца з трусікаў-папружак і кала ў выглядзе мужчынскае чэлесу з гнуткага рэчыва (плястмаса, гума і г.д.). Звычайныя памеры насадкі-струка: даўжыня 16—20 см, акружнасьць 3—4 см. Аднак бываюць як вялікія, так і малыя.

З унутранага боку бываюць мяккія пупырышкі для дражненьня зоны клітара жанчыны, якая выкарыстае страпон. Дзякуючы вібрацыі жанчына атрымлівае задавальненьне.

## Ужываньне
Страпон можа выкарыстоўвацца для палавога акту, дзе жанчына, выкарыстоўвае страпон, знаходзіцца ў актыўнай ролі. У якасьці другога ўдзельніка можа выступаць мужчына — у апошнім выпадку практыкуецца анальны сэкс.

Жанчына, якая выкарыстоўвае страпон, можа надзець пад яго вібратар «матыль» або падобны яму: у такім разе ажыцьцяўляецца дадатковая стымуляцыя похвы, якая ўзмацняецца трэньнем скуранога мацаваньня страпона аб дадатковы вібратар.

Мужчына, які выкарыстоўвае страпон, можа карыстацца толькі ім — у выпадку часовых, альбо сталых праблем з набуханьнем свайго чэлесу. Таксама, у выпадку выкарыстаньня страпона мужчынам, магчыма ажыцьцявіць так званае «падвойнае пранікненьне», не зьвяртаючыся да дапамогі дадатковага ўдзельніка.

## Глядзіце таксама
* Дыльда
* Сэкс-лялька
* Вібратар
* Анальны ланцужок

Катэгорыя:Сэксуальныя цацкі
Вібратар (сэкс)

**Вібратар** — электрамэханічны выраб, прызначаны для масажу похвы або заднепраходного канала. Адпаведна, адрозьніваюцца два віды вібратараў: похвы і анальныя, а таксама мяшаныя. Часам маюць выгляд палавога члена.

Фізіялягічнае дзеяньне вібратара заснавана на рэзанансе з частатой цягліцавых скарачэньняў тазавых органаў пры аргазме.

Звычайна вібратары прадаюцца ў крамах — сэкс-шопах.

## Прылада вібратара
Прыклад прылады вібратара, які імітуе мужчынскі палавы член:

#  — полы фалаімітатар
#  — электраматор з махавіком, зрушаным адносна восі кручэньня ротара
#  — правады
#  — кантэйнер для элементаў сілкавання
#  — рэастат для рэгуляваньня сілы вібрацыі

Катэгорыя:Сэксуальныя цацкі

## Крыніцы
Надзея Мікуліч

**Надзе́я Анато́леўна Міку́ліч** ( 14 студзеня 1953) — беларуская сьпявачка, кампазытарка. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусі.

## Жыцьцяпіс
Навучалася ў Гарадзенскай музычна-пэдагагічнай вучэльні, займалася баскетболам, выступала ў жаночым вакальна-інструмэнтальным ансамблі «Чараўніцы».

У 1972—1980 была вакалісткай ВІА «Верасы». Стала першай выканаўцай песьні Эдуарда Ханка «Малиновки заслыша голосок», а таксама «Любишь не любишь», «Чур-чура», «Зарянка», «Я живу в заповедном краю», «Пусть будет мир цветным» («Белым будь снег и чистым»), вельмі папулярных у СССР у пачатку 1980-х рокаў.

З ансамблю Надзея сышла ў дэкрэтны адпачынак, але назад ужо не вярнулася. Голас на пэўны час зьнік, пасьля вярнуўшыся ўжо больш нізкім.

Надзея Мікуліч выконвае песьні беларускіх, расейскіх кампазытараў ды ўласныя. Сярод апошніх — «Ой, бяда», «Тем, кто любит», «Родимый дом», «Только мама» й іншыя. Зь песьняй «Ксеня» Ўладзімера Будніка, якую шмат хто лічыць народнай, Надзея Мікуліч стала дыпляманткай Усесаюзнага конкурсу артыстаў эстрады.

Выпусьціла 4 аўдыяальбомы, 3 кампакт-кружэлкі.

## Сям’я
Муж Надзеі Барыс Белы працаваў адміністратарам калектыву «Верасы». Цяпер выступае на сольных канцэртах, часам разам з Рыгорам Палішчуком.

## Дыскаграфія
* «Тем, кто любит» (2005)
* «Святая муза» (2008)
* «Я вернусь» (2008)

## Літаратура
* 
## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Девушка из «Верасов» Надежда Микулич: «Я родила ребёнка и лишилась голоса…» // «Комсомольская правда», Антон ЛУБНЕВСКИЙ, 22.01.2009

Катэгорыя:Савецкія сьпевакі і сьпявачкі
Катэгорыя:Беларускія сьпявачкі
Катэгорыя:Савецкія кампазытары
Катэгорыя:Беларускія кампазытары
Катэгорыя:Заслужаныя артысты Рэспублікі Беларусь
Парнаграфія з рабамі

**Парнаграфія з рабамі** — гэта паказ няволі альбо іншай дзейнасьці (напрыклад БДСМ) з выкарыстаньнем фатаграфій, гісторыяў, фільмаў ці малюнкаў. Хоць жанр часта апісваецца як парнаграфія, жанр прадугледжвае паказ адносін раба й пана альбо сцэнарыяў з насьлільлем (біцьцё і г.д.) і не абавязкова ўключае агульнавядомыя віды парнаграфіі. На справе, жанр цікавіць перш за ўсё прадстаўленьне сцэны рабства і радзей плоцкая похаць, напрыклад, аголенасьці або сэксуальных сцэн, якія можна разглядаць як адцягваньне ад эстэтыкі і эротыкі самога сэксуальнага сцэнарыя.

Гістарычна склалася, што большасьць сюжэтаў вобразаў няволі былі з жанчынамі, і жанр падвяргаўся крытыцы за прапаганду нянавісьці і насільля над жанчынамі.

## Вонкавыя спасылкі
* Плоцевы чын і яго апісаньне
Саюз вытворцаў кіно для дарослых Амэрыкі

**Саюз кінавытворцаў для дарослых Амэрыкі** () або скарочана **СКДА** () стаў першым амэрыканскім саюзам вытворцаў парнаграфічных фільмаў. Ён змагаўся супраць законаў аб цэнзуры, спрабаваў абараніць прамысловасьць ад дзяржаўнага перасьледу за непрыстойнасьць, а таксама праводзіў штогадовую цырымонію ўзнагароджаньня фільмаў для дарослых. Заснаваны ў 1969 годзе, ён працягваў асобную дзейнасьць да 1992 г., калі ён аб’яднаўся з Фондам прававой абароны свабоды слова. Арганізацыя таксама прымала ўзнагароды за «Эратычны фільм», якія ладзіліся з 1977 па 1986 год.

## Глядзіце таксама
* БЗСД

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* IAFD
* «Remembering Peter Van Aarle», *IAFD.com*, 21 верасня 2005

Катэгорыя:Кінасайты
Катэгорыя:Базы гэтых фільмаў у Інтэрнэце
Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:ЗША
Трое з Прастаквашына

**«Трое з Прастаква́шына»** () — савецкі маляваны мультфільм, першы з сэрыі «Трое з Прастаква́шына» (працяг — мультфільмы «Канікулы ў Прастаквашыне» і «Зіма ў Прастаквашыне», а пазьней таксама «Вясна ў Прастаквашыне» і мультсэрыял «Прастаквашына»). Створаны паводле аповесьці Эдуарда Ўсьпенскага «Дзядзька Фёдар, сабака і кот».

«Трое з Прастаквашына» зьяўляецца першым фільмам (першапачаткова трылёгіі) пра гарадзкога хлопчыка па мянушцы Дзядзька Фёдар, бясхатняга ката́ Матроскіна, сабаку Шарыка і іншых, якія з розных прычынаў сталі жыць у вёсцы Прастаквашыне.

## Сюжэт
Дзядзька Фёдар, вельмі самастойны гарадзкі хлопчык, пакідае бацькоўскі дом з сваім новым гадаванцам і сябрам — гаспадарным катом Матроскіным. Сябры прыходзяць у вёску Прастаквашына, дзе знаёмяцца зь мясцовым сабакам Шарыкам, які ім паказаў свабодную хату. У той самы дзень яны знаёмяцца зь вясковым паштальёнам Печкіным, які адразу ж прапанаваў ім падпіску на газэты й часопісы. Матроскін угаворвае сяброў завесьці карову, а паколькі грошаў яны ня мелі, сябры пайшлі шукаць скарб. Вярнуўшыся з знойдзеным скарбам, сябры адбіраюць у паштальёна Печкіна галчанё, якога той зьбіраўся аддаць на досьледы. Галчанё прыжылося ў хаце і нават вывучылася гаварыць фразу «Хто там?», стаўшы, такім чынам, замест вартаўніка.

Бацькі Дзядзькі Фёдара, высьветліўшы прычыну сыходу сына з дому, даюць нататку ў газэце пра прапажу хлопчыка. Пра гэта даведваецца паштальён Печкін, які паведамляе бацькам пра месцазнаходжаньне хлопчыка ў абмен за ўзнагароду — ровар. Бацькі, даведаўшыся, дзе знаходзіцца хлопчык, адразу ж выяжджаюць за ім у вёску. Але напярэдадні Дзядзька Фёдар захварэў і на момант сустрэчы з бацькамі ляжаў з высокай тэмпэратурай і ня спаў. Ня спалі і Шарык з Матроскіным. Печкін абвінаваціў гадаванцаў у зьдзеку над хлопчыкам, але даволі хутка памірыўся зь імі. На наступны дзень бацькі забіраюць хлопчыка ў горад, а Матроскін і Шарык вырашаюць застацца, параіўшы Дзядзьку Фёдару прыяжджаць да іх на вакацыі і па выходных.

## Вонкавыя спасылкі

* Трое из Простоквашино и другие приключения Дяди Фёдора

Катэгорыя:Савецкія мультфільмы
Катэгорыя:Мультфільмы 1978 году
Катэгорыя:Прастаквашына
Катэгорыя:Мультфільмы пра катоў
Катэгорыя:Мультфільмы пра сабакаў
Катэгорыя:Мультфільмы Ўладзімера Папова
Катэгорыя:Экранізацыі твораў Эдуарда Ўсьпенскага
Вібратар (неадназначнасьць)

**Вібратар**:

* Вібратар &mdash; сэксуальная цацка
* Вібратар &mdash; частка антэнных прыладаў
Кочаўе

**Кочаўе** () — горад і аднайменная абшчына на поўдні Славеніі. Абшчына Кочаўе разьмешчана паміж рэкамі Крка і Колпа. Зь сярэдзіны XIII стагодзьдзя да сярэдзіны XX стагодзьдзя гэты рэгіён зьяўляўся нямецкім анклявам на славенскіх землях.

Насельніцтва гораду па дадзеных на 2016 год складае 8 342 чалавек; насельніцтва абшчыны на 2008 год — 16 999 чалавек.

## Асобы
* Іван Юркавіч — рымска-каталіцкі дзеяч, тытулярны арцыбіскуп Гарбавіі (*нарадзіўся тут*) 
* Зофка Квэдар — славенская пісьменьніца, перакладчыца і журналістка (*працавала тут*)

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Сямжанскі раён

**Ся́мжанскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Сямжа.

## Геаграфія
Сямжанскі раён мяжуе з Важагодзкім, Верхаваскім, Тоцемскім, Сокальскім і Хараўскім раёнамі. Плошча раёну складае 3949,98 км².

## Гісторыя
Сямжанскі раён быў утвораны ў 1929 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 8161 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Кэршко

**Кэ́ршко** (; часам: Кршко) — горад у аднайменнай абшчыне на паўднёвым усходзе Славеніі.

Зьяўляецца часткай гістарычнай вобласьці Ніжняя Крайна. Разьмешчаны на рацэ Сава (прыток Дунаю). Насельніцтва абшчыны складае 25996 чалавек; насельніцтва гораду— 7140 чалавек (2019). На паўднёвы ўсход ад гораду знаходзіцца «Кэршкаўская атамная электрастанцыя», якая пачала працаваць з 1981 году і вырабляе электраэнэргію са студзеня 1983 году. АЭС выкарыстоўваецца разам з Харватыяй і пакрывае 20% патрэбаў у электрычнасьці Славеіі і 15% — Харватыі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Ніжняя Крайна

**Ніжняя Крайна** (; ) — гістарычная вобласьць у Славеніі. У 1848—1919 гадах — складовая частка габсбургскай кароннай зямлі Крайна. Гістарычным цэнтрам зьяўляўся горад Нова мэста, іншымі гарадзкімі цэнтрамі зьяўляюцца Кочаўе, Гросупле, Кршко, Трэбнэ, Чрномель, Сэміч і Мэтліка.

Катэгорыя:Крайна
Катэгорыя:Гісторыя Славеніі
Чрномель

**Чрно́мель** (, , ) — горад і аднайменная абшчына на паўднёвым усходзе Славеніі. Знаходзіцца ў 2 км ад граніцы з Харватыяй, што праходзіць па рацэ Купа. 

Насельніцтва гораду па дадзеных на 2019 год складае 5585 чалавек; насельніцтва абшчыны на 2008 год — 14299 чалавек.

## Славутасьці
* Царква сьв. Духа (1487 г.)
* Царква сьв. Пятра (1228 г.)
* Руіны храму Мітхра (III ст., 4 км ад Чрномелю)
* Млын, перароблены ў маёнтак
* Замак Вініца

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Індрыя

**Індрыя** (, , ) — шахцёрскі горад і аднайменная абшчына на паўночным захадзе Славеніі. Знаходзіцца ў 60 км ад Любляны.

Сучасны горад паўстаў у пачатку XVI стагодзьдзя, пасьля таго, як мясцовы селянін, падымаючы вядро з калодзежа, заўважыў нязвыклы цяжар і бляск у вадзе: як выявілася, гэта была ртуць. Празь некаторы час ртутныя капальні Індрыі сталі складаць канкурэнцыю гішпанскім капальнях у Альмадэне. Індрыя была другой найбуйнейшай шахтай у сьвеце (першае месца заняў Альмадэн), у якой здабывалася 13% сусьветнага колькасьці ртуці.

У 2010 годзе быў створаны Геапарк Ідрыя, што прадстаўляе багатую геалягічную спадчынуІндрыі. Геапарк мае вялікую міжнародную значнасьць і быў прыняты ў сетку геапаркаў ЮНЭСКА.

У 2012 годзе ртутныя копі Альмадэну і Індрыі са спадарожнай шматгадовай прамысловай інфраструктурай былі прызнаныя ЮНЭСКА здабыткам усяго чалавецтва як унікальнае сьведчаньне эвалюцыі горнаруднай справы на працягу 450 год.

Індрыя вядомая таксама сваімі карункамі і індрыйскімі жлікрофамі — традыцыйным блюдам Індрыі.

Насельніцтва гораду па дадзеных на 2019 год складае 5843 чалавекі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Катэгорыя:Шахцёрскія гарады
Катэгорыя:Аб’екты Сусьветнай спадчыны ў Славеніі