open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Новая Мар’еўка

**Но́вая Ма́р’еўка** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 9 чал. (2004). Знаходзіцца за 39 км на захад ад места Жлобін, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 131 км ад Гомелю.

На захадзе мэліярацыйныя каналы і рака Любіца (прыток ракі Ала.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Сьцяпоўскай воласьці Бабруйскага павету Менскай губэрні. У 1925 годзе ў Парыцкім раёне Бабруйскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас «За Радзіму». У часе Вялікай Айчыннай вайны 15 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Прагрэс» (цэнтар — вёска Сьцяпы).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 27 двароў, 156 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 43 двары; 1959 — 202 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 7 гаспадарак, 9 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Навозы (Гомельская вобласьць)

**Наво́зы** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 22 чал. (2004). Знаходзіцца за 40 км на захад ад места Жлобін, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 133 км ад Гомелю.

На захадзе і поўдні мэліярацыйныя каналы.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як засьценак у Сьцяпоўскай воласьці Бабруйскага павету Менскай губэрні. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Ударнік», працавала кузьня. У часе Вялікай Айчыннай вайны 13 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя К. Я. Варашылава (цэнтар — вёска Шчадрын).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 31 двор, 176 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 44 двары; 1959 — 211 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 15 гаспадарак, 22 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Людгардаўка

**Людга́рдаўка** — вёска ў Беларусі, каля ракі Алы. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва на 2004 год — 42 чалавекі. Знаходзіцца за 31 км на захад ад места Жлобіну, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 127 км ад Гомля.

## Назва

Лютгарда або Людгерда (Leutgardis, Liudgerda) — імя германскага паходжаньня.

## Гісторыя
У пісьмовых крыніцах упершыню ўпамінаецца ў XIX стагодзьдзі як вёска ў Сьцяпоўскай воласьці Бабруйскага павету Менскай губэрні. Да 1884 году тут было 8 двароў. Паводле перапісу 1897 году — 24 двары.

З 1921 году дзеяла школа. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. На 1940 год — 49 двароў. У часе Другой сусьветнай вайны нацысты спалілі 7 двароў. 13 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году, у складзе калгасу «Чырвоная Зорка» (цэнтар — вёска Кіцін). На 2004 год — 21 гаспадарка.

## Геаграфія
На поўдні і ўсходзе сетка мэліярацыйных каналаў, на поўначы гідралягічны заказьнік «Дубоўка».

## Насельніцтва
* **XIX стагодзьдзе**: 1897 год — 177 чалавек (паводле перапісу)
* **XX стагодзьдзе**: 1909 год — 206 чалавек; 1940 год — 238 чалавек; 1959 год — 235 чалавек (паводле перапісу)
* **XXI стагодзьдзе**: 2004 год — 42 чалавекі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Замен-Рыньня

**Заме́н-Ры́ньня** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 17 чал. (2004). Знаходзіцца за 32 км на паўднёвы захад ад места Жлобін, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 129 км ад Гомелю.

На заходняй ускраіне мэліярацыйны канал.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як ваколіца ў Бабруйскам павеце Менскай губэрні. У 1857 годзе ў складзе казённага маёнтка Граб’е. У 1876 годзе дваранін Збарамірскі валодаў 83 дзесяцінамі зямлі. Паводле перапісу 1897 году знаходзілася капліца, у Сьцяпоўскай воласьці Бабруйскага павету.

У 1922 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа. У 1925 годзе ў Дворшчанскім сельсавеце Парыцкага раёну. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Ясны Прамень», кузьня. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты стварылі ў вёсцы апорны пункт, разгромлены партызанамі ў жніўні 1943. Карнікі спалілі 62 жыхары. У чэрвені 1944 у вёсцы разьмяшчаўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. 8 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя У. І. Леніна (цэнтар — вёска Дворышча).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1857 — 7 двароў, 77 жыхароў; 1897 — 61 двор, 365 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 83 двары; 1959 — 137 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 15 гаспадарак, 17 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Дворышча (Жлобінскі раён)

**Дво́рышча** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету. Насельніцтва 369 чал. (2004). Знаходзіцца за 35 км на захад ад места Жлобін, за 21 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 132 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Сьцепскай воласьці Бабруйскага павету Менскай губэрні. У 1925 годзе ў Дабравольшчынскім сельсавеце Парыцкага раёну Бабруйскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас, працавала кузьня. У часы нямецка-савецкай вайны ў баях за вёску і навакольлі загінулі 68 савецкіх салдатаў і 1 партызан (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). Вызвалена 27 чэрвеня 1944 году. На франтах загінулі 57 жыхароў. З 16 ліпеня 1954 году да 18 студзеня 1965 году цэнтар Дварышчанскага сельсавету Парыцкага, з 29 ліпеня 1961 году Шацілавіцкага, з 25 сьнежня 1962 году Жлобінскага раёнаў Гомельскай вобласьці. Паводле перапісу 1959 году цэнтар калгасу імя В. І. Леніна. Разьмяшчаюцца лясьніцтва, аддзяленьне сувязі, дзевяцігадовая школа, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, клюб.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 54 двары, 372 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 83 двары; 1959 — 820 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 161 гаспадарка, 369 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Брусава

**Бру́сава** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету. Насельніцтва 11 чал. (2004). Знаходзіцца за 45 км на захад ад места Жлобін, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 136 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як хутар у Сьцепскай воласьці Бабруйскага павету Менскай губэрні. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны загінулі 13 жыхароў. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя К. Я. Варашылава (цэнтар — вёска Шчадрын).

## Інфарструктура
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Пляніроўка складаецца з крывалінейнай, блізкай да мэрыдыянальнай арыентацыі вуліцы. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 5 двароў, 40 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 12 двароў; 1959 — 132 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 7 гаспадарак, 11 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Аляксандраўка (Шчадрынскі сельсавет)

**Алякса́ндраўка** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету. Насельніцтва 20 чал. (2004). Знаходзіцца за 41 км на захад ад места Жлобін, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 133 км ад Гомелю.

Ручай Любіца (прыток ракі Ала), на поўначы мэліярацыйны канал.

## Гісторыя
Заснаваная ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак на былых абшарніцкіх землях. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Слава». 8 жыхароў загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У складзе калгасу імя К. Я. Варашылава (цэнтар — вёска Шчадрын).

## Інфарструктура
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Плянаваньне складаецца з кароткай просталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі сядзібамі.

## Насельніцтва
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 12 гаспадарак, 20 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Дабравольшча

**Дабраво́льшча** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету. Насельніцтва 102 чал. (2004). Знаходзіцца за 35 км на паўднёвы захад ад места Жлобін, за 23 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 132 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Сьцепскай воласьці Бабруйскага павету Менскай губэрні. У 1872 годзе з фальварку Бяльчо перанесеная ў вёску. Паводле перапісу 1897 году ў вёсцы знаходзілася царква, царкоўна-прыхадзкая школа, хлебазапасная крама. У 1905 годзе ў наёмнай хаце адкрытая школа, у пачатку 1920-х для яе быў вылучаны нацыяналізаваны будынак.

З 20 жніўня 1924 году да 16 ліпеня 1954 году цэнтар Дабравольшчынскага сельсавету Парыцкага раёну Бабруйскай (да 26 ліпеня 1930 году) акругі, з 20 лютага 1938 году Палескай, з 20 верасьня 1944 году Бабруйскай, з 8 студзеня 1954 году Гомельскай вобласьці. У 1930 годзе арганізаваны калгас, працавалі кузьня і вятрак. 46 жыхароў загінулі ў часе Вялікай Айчыннай вайны. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя В. І. Леніна (цэнтар — вёска Дворышча).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1885 — 20 двароў, 196 жыхароў; 1897 — 47 двароў, 329 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1959 — 387 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 57 гаспадарак, 102 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Эрд

**Эрд** — пасёлак у Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 2 чал. (2010). Знаходзіцца за 46 км на захад ад места Жлобін, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 129 км ад Гомелю.

На захадзе Шчадрыскі канал, на ўсходзе гідралягічны заказьнік «Дубоўка». Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Будынкі драўляныя, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя
Выяўленыя археолягамі курганны магільнік (116 насыпаў за 250 м на захад ад мястэчка), курганны магільнік зь мясцовай назвай «напалеонаўскія капцы» (27 насыпаў за 1,5—2 км на паўночны ўсход ад мястэчка), курганны магільнік (55 насыпаў, за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад мястэчка) сьведчаць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў.

Пачатак сучаснаму мястэчку паклала сядзіба, заснаваная ў сярэдзіне XIX стагодзьдзя. Ад яе захаваліся ліпавыя алеі і рэшткі закінутага саду. Напачатку 1920-х гадоў сюды перасялілася частка жыхароў з суседніх вёсак. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя К. Я. Варашылава (цэнтар — вёска Шчадрын).

## Насельніцтва
* **XX стагодзьдзе**: 1959 — 52 жыхары (паводле перапісу); 1999 — 5 жыхароў
* **XXI стагодзьдзе**: 2004 — 3 гаспадаркі, 4 жыхары; 2010 — 2 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Бяльчо

**Бяльчо́** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавету. Насельніцтва 4 чал. (2004). Знаходзіцца за 38 км на паўднёвы захад ад места Жлобін, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Чырвоны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 135 км ад Гомелю.

На рацэ Бярэзіна (прыток ракі Дняпро). Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Пляніроўка складаецца з кароткай мэрыдыянальнай вуліцы. Забудова драўляная.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XVIII стагодзьдзя як хутар у Рэчыцкім павеце Менскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага. Паводле інвэнтара 1766 году фальварак абшарніка Станіслава Крукоўскага.

Пасьля другога падзела Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расейскай імпэрыі. У 1830 пабудаваная драўляная царква, перавезеная ў 1872 годзе ў вёску Дабравольшча. Гаспадар аднайменнага маёнтку Э. Ш. Вішняк займаўся нарыхтоўкай і продажам лесу. У 1909 годзе ў Стараруднянскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні.

У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. 6 жыхароў загінулі ў часе Вялікай Айчыннай вайны. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя У. І. Леніна (цэнтар — вёска Дворышча).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 3 двары, 21 жыхар (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 4 двары, 31 жыхар; 1959 — 112 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 3 гаспадаркі, 4 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шчадрынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Зломнае

**Зло́мнае** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Стрэшынскага пасялковага савету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 114 чал. (2004). Знаходзіцца за 32 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 84 км ад Гомелю. На захадзе Шохава-Гелінскі канал.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні Паводле рэвізіі 1858 году ўлоданьне князя Л. М. Галіцына. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся школа граматы, хлебазапасная крама, крупадробільня, 3 ветракі. У 1909 годзе 1588 дзесяцін зямлі, млын, у Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету.

У 1929 годзе арганізаваны калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты ў 1943 годзе расстралялі 12 жыхароў (пахаваныя на заходняй ускраіне). У сьнежні 1943 году ў вёсцы разьмяшчаўся шпіталь савецкіх войскаў. 80 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «1 Траўня» (цэнтар — гарадзкі пасёлак Стрэшын). Працуе фэльчарска-акушэрскі пункт.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 28 двароў, 199 жыхароў; 1897 — 74 двары, 500 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 84 двары, 660 жыхароў; 1925 — 136 двароў; 1959 — 537 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 55 гаспадарак, 114 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стрэшынскі пасялковы савет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Новая Каменка (Гомельская вобласьць)

**Но́вая Ка́менка** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Стрэшынскага пасялковага савету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 7 чал. (2010). Знаходзіцца за 25 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 75 км ад Гомелю.

На ўсходзе сетка мэліярацыйных каналаў.

## Гісторыя
Выяўлены археолягамі курганны магільнік XI—XII стагодзьдзяў (32 насыпы, у межах вёскі) сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў. Сучасная вёска заснавана напачатку XX стагодзьдзя, калі вёска Каменка падзялілася на дзьве: Старая Каменка і Новая Каменка. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы Старая Каменка месцаваўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. 20 жыхароў загінулі на франтах. У 1966 годзе да вёскі далучана вёска Старая Каменка. У складзе калгасу «1 Траўня» (цэнтар — пасёлак Стрэшын).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 18 двароў; 1999 — 10 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 4 гаспадаркі, 5 жыхароў; 2010 — 7 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стрэшынскі пасялковы савет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Радуцін

**Раду́цін** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Стрэшынскага пасялковага савету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 5 чал. (2010). Знаходзіцца за 28 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 70 км ад Гомелю.

На поўдні і ўсходзе мэліярацыйныя каналы.

## Гісторыя
У 1903 годзе ў вёсцы знойдзены скарб 1798 году (манэты Расеі). Паводле пісьмовых крыніцаў вёска вядомая з другой паловы XIX стагодзьдзя. У 1909 годзе 537 дзесяцін зямлі, у Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1917 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У складзе калгасу «1 Траўня» (цэнтар — пасёлак Стрэшын).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 30 двароў, 194 жыхары; 1925 — 40 двароў (паводле перапісу); 1999 — 23 жыхары
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 10 гаспадарак, 14 жыхароў; 2010 — 5 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стрэшынскі пасялковы савет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Асінавіца (Гомельская вобласьць)

**Асі́навіца** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету. Насельніцтва 10 чал. (2010). Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (лінія Жлобін — Гомель), за 76 км ад Гомелю.

На поўдні і захадзе мяжуе зь лесам. На рацэ Окра (прыток ракі Дняпро). Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Пляноўка складаецца з драўлянай, сядзібнага тыпу, забудовы ўздоўж прасёлкавай дарогі.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак на былых абшарніцкіх землях. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас, 6 жыхароў загінулі ў час Вялікай Айчыннай вайны. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя С. М. Кірава (цэнтар — вёска Старая Рудня).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 9 двароў; 1959 — 105 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 10 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 9 гаспадарак, 9 жыхароў; 2010 — 10 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Глушыца (Стараруднянскі сельсавет)

**Глушы́ца** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі, на рацэ Окра. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету. Насельніцтва 2 чал. (2004). Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 12 ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (лінія Жлобін — Гомель), за 80 км ад Гомелю.

На захадзе мяжуе зь лесам.

## Гісторыя
Заснаваная ў XIX стагодзьдзеі перасяленцамі з суседніх вёсак. У рэвізійных матэрыялах 1859 году згадваецца як уласнасьць абшарніка. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў жніўні 1941 году акупанты спалілі 17 двароў. 12 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя С. М. Кірава (цэнтар — вёска Старая Рудня).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 12 двароў; 1940 — 20 двароў, 85 жыхароў; 1959 — 83 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 2 гаспадаркі, 4 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Хальч (Жлобінскі раён)

**Хальч** — вёска ў Беларусі, у міжрэччы Дняпра і Окры. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 597 чалавек. Знаходзіцца за 13 км на паўднёвы ўсход ад Жлобіна і за 80 км ад Гомелю. Аднайменная чыгуначная станцыя на паўднёвым усходзе вёскі.

## Гісторыя

Хальч заснавалі па адкрыцьці Лібаўска-Роменскай чыгункі ў лістападзе 1873 году, калі тут распачала працу чыгуначная станцыя. На ёй штогод грузілася да 700 тыс. пудаў лясных грузаў. Паводле вынікаў перапісу 1897 году, у Хальчы было 28 двароў, на аднайменнай чыгуначнай станцыі знаходзіўся 1 будынак. У 1909 годзе у вёсцы было 6 двароў, на чыгуначнай станцыі — 5 двароў. Хальч уваходзіў у склад Стараруднянскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1918 годзе вёску занялі нямецкія войскі.

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Хальч абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 року ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР. У другой палове 1920-х гадоў тут арганізавалі сельскагаспадарчую талаку «Хальч», існавалі кузьня і трактарны млын. У 1931 годзе пачала працаваць Хальчанская МТС (знаходзілася ў цяпер няісным пасёлку Бабоўскім). На 1940 годзе ў вёсцы было 58 двароў.

У часе Другой сусьветнай вайны акупанты спалілі 16 двароў, забілі 8 жыхароў. 10 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году, Хальч быў у складзе калгасу імя Кірава (цэнтар — вёска Старая Рудня). На 2004 год у вёсцы было 93 двары. У наш час Хальч мае афіцыйны статус пасёлку.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* **XIX стагодзьдзе**: 1897 год — 168 чал. (перапіс)
* **XX стагодзьдзе**: 1909 год — 40 чал. у *вёсцы Хальчы* і 39 чал. на *на чыгуначнай станцыі Хальчы*; 1925 год — 17 чал.; 1940 год — 240 чал.; 1959 год — 374 чал. (перапіс); 1999 год — 615 чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 2004 год — 650 чал.; 2010 год — 597 чал.

### Інфраструктура
У Хальчы працуюць пачатковая школа, інтэрнат і лясьніцтва.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Завад

**За́вад** — вёска ў Беларусі, на рацэ Окра. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 50 чал. (2004). Знаходзіцца за 20 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Хальч (лінія Жлобін — Гомель), за 75 км ад Гомелю.

Побач аўтадарога Бабруйск — Гомель. Пляніроўка складаецца з выгнутай шыротнай вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі сядзібамі.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні Паводле рэвізіі 1858 году валоданьне абшарніка Сеняжэцкага. З 1860 году працавала сукнавальня, з 1875 году — бярозава-дзёгцевы завод. Паводле перапісу 1897 году знаходзіўся вадзяны млын. У 1909 годзе школа, 706 дзесяцін зямлі, у Стараруднянскай воласьці Рагачоўскага павету.

У 1931 годзе арганізаваны калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны у сьнежні 1943 акупанты спалілі 47 двароў, забілі 2 жыхароў. У сакавіку 1944 у вёсцы разьмяшчаўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя С. М. Кірава (цэнтар — вёска Старая Рудня).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 11 двароў, 77 жыхароў; 1897 — 30 двароў, 188 жыхароў  (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 38 двароў, 254 жыхары; 1925 — 56 жыхароў; 1940 — 50 двароў, 210 жыхароў; 1959 — 206 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 26 гаспадарак, 50 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Калыбаўка

**Калы́баўка** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 105 чалавек. Знаходзіцца за 9 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 2 км ад чыгуначнай станцыі Хальч (лінія Жлобін — Гомель), за 83 км ад Гомелю.

На поўдні, усходзе і поўначы мяжуе зь лесам. На ўсходзе мэліярацыйныя каналы. Побач аўтадарога Бабруйск — Гомель. Пляніроўка складаецца з прамалінейнай мэрыдыянальнай вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі сялянскімі сядзібамі.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Стараруднянскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіўся піцейны дом. У 1909 годзе 659 дзесяцін зямлі, школа. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў лютым 1944 году акупанты спалілі 83 двары, забілі 3 жыхароў. 64 жыхары загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгасу «Бабоўскі» (цэнтар — вёска Бабоўка).

## Насельніцтва
* XIX стагодзьдзе: 1858 год — 90 жыхароў мужчынскага полу; 1897 год — 348 жыхароў (паводле перапісу)
* XX стагодзьдзе: 1909 год — 52 двары, 401 жыхар; 1940 год — 85 двароў; 1959 год — 278 жыхароў (паводле перапісу); 1999 год — 120 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2004 год — 52 гаспадаркі, 112 жыхароў; 2010 год — 105 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Баранаўка (Жлобінскі раён)

**Бара́наўка** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. На рацэ Окра. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету. Насельніцтва 7 чал. (2004). Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (лінія Жлобін — Гомель), за 80 км ад Гомелю.

Каля вёскі ёсьць паклады жалезьняку. Побач аўтадарога Баранавічы — Гомель. Пляніроўка складаецца з кароткай просталінейнай шыротнай вуліцы, забудаванай драўлянымі сядзібамі.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як ваколіца ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. У 1909 годзе жыхары валодалі 90 дзесяцінамі зямлі, у Стараруднянскай воласьці. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Іскра», працавала кузьня. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў сьнежні 1943 году нямецка-фашысцкія карнікі спалілі 22 двары, забілі 2 жыхароў. 17 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя С. М. Кірава (цэнтар — вёска Старая Рудня).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 19 двароў, 152 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 29 жыхароў; 1959 — 100 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 7 гаспадарак, 7 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Амэрыка (Гомельская вобласьць)

**Амэ́рыка** (з 30 ліпеня 1964 году — *Саве́цкі*) — пасёлак у Беларусі. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 4 чал. (2010). Знаходзіцца за 16 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (лінія Жлобін — Гомель), за 78 км ад Гомелю.

Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Забудова драўляная, сядзібная.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку XX стагодзьдзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1929 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў верасьні 1943 году акупанты спалілі 11 двароў, забілі 2 жыхароў. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя С. М. Кірава (цэнтар — вёска Старая Рудня).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 10 двароў; 1930 — 44 жыхары; 1940 — 12 двароў, 57 жыхароў; 1959 — 22 жыхары (паводле перапісу); 1999 — 5 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 3 гаспадаркі, 3 жыхары; 2010 — 4 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Чацьвярня

**Чацьвярня́** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 99 чал. (2010). Знаходзіцца за 14 км на паўднёвы ўсход ад места Жлобін, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Хальч (лінія Жлобін — Гомель), за 68 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Стараруднянскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізіі 1858 году ўладаньне абшарніка Сеняжэцкага. З 1880 дзейнічала хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся школа, 2 ветракі, піцейны дом. У 1909 годзе 1352 дзесяціны зямлі, млын.

З 20 жніўня 1924 году да 11 лютага 1960 году цэнтар Чацьвярцянскага сельсавету Жлобінскага раёну Бабруйскай (да 26 ліпеня 1930 году) акругі, з 20 лютага 1938 году Гомельскай вобласьці. У 1931 годзе арганізаваныя 2 калгасы, працавалі 2 кузьні. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 57 двароў і забілі 5 жыхароў. У чэрвені 1944 у баях каля вёскі загінуў 331 савецкі салдат (пахаваныя ў брацкіх магілах у цэнтры вёскі). Вызваленая 4 сьнежня 1943 году. 122 жыхары загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу імя С. М. Кірава (цэнтар — вёска Старая Рудня). Працуюць аддзяленьне сувязі, дзевяцігадовая школа, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, клюб.

## Інфраструктура
Побач аўтадарога Бабруйск — Гомель. На захадзе мэліярацыйныя каналы. Планоўка складаецца з доўгай просталінейнай мэрыдыянальнай вуліцы, да якой з захаду пад простым вуглом далучаецца адна, а з усходу дзьве кароткія просталінейныя вуліцы. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 41 двор, 305 жыхароў; 1897 — 90 двароў, 692 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 106 двароў 867 жыхароў; 1925 — 160 жыхароў; 1940 — 230 двароў, 966 жыхароў; 1959 — 850 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 210 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 91 гаспадарка, 159 жыхароў; 2010 — 99 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Стараруднянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Нор

**Нор** (, літаральна — «поўнач») — дэпартамэнт на поўначы Францыі, адзін з дэпартамэнтаў рэгіёну О-дэ-Франс (да 1 студзеня 2016 у складзе рэгіёну Нор-Па-дэ-Кале). Парадкавы нумар — 59. Адміністрацыйны цэнтар — Ліль. Насельніцтва — 2 587 128 чалавек (1-е месца сярод дэпартамэнтаў, дадзеныя 2012 г.). Плошча тэрыторыі 5743 км². Праз дэпартамэнт працякаюць рэкі Ізэр, Шэльда, Самбра. Дэпартамэнт уключае 6 акругаў, 41 кантон і 650 камунаў.

Нор — адзін зь першых 83 дэпартамэнтаў, створаных у сакавіку 1790 г. Знаходзіцца на тэрыторыі былой францускай часткі Фляндрыі.

## Асобы
* П’ер Рышар
* Філіп Нуарэ
* Анры Матыс
* Марсэль Ляфеўр
* Джамбалонья
* Андрэ Стыль

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Prefecture website
* Conseil General website

Катэгорыя:Дэпартамэнты Францыі
Александроў (Гомельская вобласьць)

**Александро́ў** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Салонскага сельсавету. Насельніцтва 20 чал. (2010). Знаходзіцца за 15 км на паўднёвы захад ад места Жлобін, за 1 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 181 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя. У 1909 годзе 324 дзесяціны зямлі, у Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе нямецка-савецкай вайны ў чэрвені 1943 году гітлераўскія карнікі цалкам спалілі вёску і забілі 8 жыхароў. 19 жыхароў загінулі на франтах. У 1954 годзе да вёскі далучаны суседнія вёскі Гнілая Лужына і Залужжа. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгасу «Ніва» (цэнтар — вёска Нівы).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 2 двары, 10 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 15 двароў, 93 жыхары; 1925 — 36 двароў; 1940 — 45 двароў, 250 жыхароў; 1959 — 216 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 39 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 20 гаспадарак, 29 жыхароў; 2010 — 20 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Салонскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Кемераўская вобласьць

**Ке́мераўская во́бласьць** () — вобласьць у паўднёвай частцы Заходней Сыбіры ў Расеі. Адміністрацыйны цэнтар — места Кемерава. Вобласьць уваходзіць у Сыбірскую фэдэральную акругу, мяжуе з Новасыбірскай і Томскай абласьцямі, Алтайскім і Краснаярскім краямі й рэспублікамі Алтай і Хакасія. Большасьць насельніцтва пражывае ў гарадох, маюцца значныя тэрыторыі зь нізкай шчыльнасьцю засяленьня.

## Геаграфія
Большую частку вобласьці займае Кузьнецкая катлавіна, на захадзе — Салаірскі камлюк, на ўсходзе — Кузьнецкі Алатаў, на поўдні — Горная Шорыя. Рэкі — Кандома, Мрасу, Том, Іня, Кія, Чумыш, Сары-Чумыш.

Кемераўская вобласьць разьмешчана на паўднёвым усходзе Заходняй Сыбіры, займаючы адгор’і Алтаю. Працягласьць вобласьці з поўначы на ​​поўдзень амаль 500 км, з захаду на ўсход — 300 км. Вялікая рознасьць вышынь паверхні вызначае разнастайнасьць прыродных умоваў. Найвышэйшы пункт — голец Верхні Зуб на мяжы з Рэспублікай Хакасія падымаецца на 2178 м, найменшая — 78 мэтраў над узроўнем мора ляжыць у даліне ракі Том на мяжы з Томскай вобласьцю. Па рэльефе тэрыторыя вобласьці дзеліцца на раўнінную (паўночная частка), прадгорныя й горныя раёны.

У нетрах вобласьці выяўлены разнастайныя карысныя выкапні, як то каменныя й бурыя вуглі, жалезныя й полімэталічныя руды, золата, фасфарыты, будаўнічы камень й іншыя мінэральныя рэсурсы. Паводле спалучэньня й наяўнасьці прыродных багацьцяў вобласьць можна называць унікальнай.

## Гісторыя
Карэннае насельніцтва вобласьці ёсьць томскія татары, шорцы й тэлеуты. У 1618 годзе пачалося засяленьне тэрыторыі цяперашняй Кемераўскай вобласьці народамі комі й расейцамі, зьявіўся Кузьнецкі астрог. У 1721 годзе рудазнаўца Міхайла Волкаў адкрыў у раёне сучаснага гораду Кемерава першыя радовішчы вугалю. У пачатку XX стагодзьдзя пачыналіся працы па стварэньні вугальных і мэталюргічных прадпрыемстваў.

## Насельніцтва
Паводле зьвестак на 2010 год у вобласьці пражывала 2 763 481 чалавек. Нацыянальную большасьць у вобласьці складаюць расейцы, акрамя таго, у вобласьці пражываюць татары, украінцы, немцы, чувашы, шорцы, беларусы (10 715 чалавек на 2002 год), армяне й іншыя.

## Эканоміка
На тэрыторыі вобласьці разьвіта вугальная прамысловасьць. Шахты й разрэзы разьмешчаны ў асноўным у цэнтральнай частцы вобласьці. На поўдні рэгіёну разьвіты таксама мэталюргія й горна здабываючая прамысловасьць. Таксама ў вобласьці наладжана машынабудаваньне й хімічная прамысловасьць. Добра разьвіты чыгуначны транспарт і цеплавая энэргетыка.

## Вядомыя асобы
* Валеры Панамароў (1943, Юрга — 2017) — беларускі рэжысэр, сцэнарыст і прадусар тэатру і кіно.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт вобласьці
* Адміністрацыйная мапа вобласьці
Вялікія Рагі

**Вялі́кія Рагі́** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Салонскага сельсавету. Насельніцтва 697 чал. (2010). Знаходзіцца за 2 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 92 км ад Гомелю.

На ўсходзе абалона ракі Дняпро.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з пачатку XIX стагодзьдзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізійных матэрыялаў 1858 году валоданьне князя Л. М. Галіцына. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся школа граматы, хлебазапасны магазін, цагельня. У 1909 годзе 920 дзесяцін зямлі, у Стрэшынскай воласьці. Дзейнічала царкоўна-прыхадзкая школа.

У 1930 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 16 двароў, забілі 37 жыхароў. 45 жыхароў загінулі на франтах. Паводле перапісу 1959 году ў складзе Жлобінскай птушкафабрыкі (цэнтар — вёска Саланое). Працуе пачатковая школа.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 15 двароў, 102 жыхары; 1897 — 41 двор, 299 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 378 жыхароў; 1925 — 101 двор; 1940 — 107 двароў, 449 жыхароў; 1959 — 461 жыхар (паводле перапісу); 1999 — 774 жыхары
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 273 гаспадаркі, 861 жыхар; 2010 — 697 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Салонскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Істобкі

**Істо́бкі** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Салонскага сельсавету. Насельніцтва 127 чал. (2004). Знаходзіцца за 12 км на поўдзень ад места Жлобін, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 82 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Магілёўскай губэрні. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся 2 ветракі. У 1909 годзе 1200 дзесяцін зямлі, школа, млын, у Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету.

У 1930 годзе арганізаваны калгас «Серп і молат», працавалі 2 ветракі. У часе нямецка-савецкай вайны ў чэрвені 1943 году акупанты спалілі 128 двароў і забілі 3 жыхароў. 16 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгаса «Ніва» (цэнтар — вёска Нівы). Працуе фэльчарска-акушэрскі пункт.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 21 двор, 145 жыхароў; 1882 — 52 двары, 373 жыхары; 1897 — 57 двароў, 429 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 71 двор, 591 жыхар; 1925 — 117 двароў; 1940 — 134 двары, 624 жыхары; 1959 — 728 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 88 гаспадарак, 127 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Салонскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Лясань

**Ляса́нь** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Салонскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 18 чал. (2004). Знаходзіцца за 8 км на паўднёвы захад ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 95 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Выяўлены археолягамі курганны магільнік (27 насыпаў за 2 км на захад ад вёскі) сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як сяліба ў Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1909 годзе 472 дзесяціны зямлі.

У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1943 году акупанты цалкам спалілі вёску і забілі 23 жыхары. 9 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгасу «Ніва» (цэнтар — вёска Нівы).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 12 двароў, 56 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 69 жыхароў; 1925 — 17 двароў; 1940 — 25 двароў, 126 жыхароў; 1959 — 170 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 10 гаспадарак, 18 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Салонскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Малыя Рагі

**Малы́я Рагі́** — вёска ў Беларусі, на рацэ Добасна. Уваходзіць у склад Салонскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 36 чал. (2010). Знаходзіцца за 2 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 92 км ад Гомелю.

Транспартныя сувязі па аўтадарогах, якія адыходзяць ад Жлобіна. Пляніроўка складаецца з драўлянай забудовы ўздоўж ракі.

## Гісторыя
Выяўленае археолягамі каля вёскі паселішча эпохі нэаліту сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Стрэшынскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізіі 1858 году ўладаньне князя Л. М. Галіцына. У 1909 годзе 170 дзесяцін зямлі.

У 1930 годзе арганізаваны калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1943 году акупанты спалілі вёску і забілі 19 жыхароў. 8 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе Жлобінскай птушкафабрыкі (цэнтар — вёска Саланое).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 10 двароў, 56 жыхароў; 1862 — 102 жыхары; 1897 — 11 двароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 12 двароў, 127 жыхароў; 1926 — 32 жыхары; 1940 — 158 жыхароў; 1959 — 70 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 40 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 19 гаспадарак, 46 жыхароў; 2010 — 36 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Салонскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Нівы (Гомельская вобласьць)

**Ні́вы** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Салонскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 787 чал. (2004). Знаходзіцца за 14 км на поўдзень ад места Жлобін, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Каленкавічы), за 97 км ад Гомелю.

Аколеная мэліярацыйнымі каналамі.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізіі 1858 году валоданьне князя Л. М. Галіцына. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся школа граматы, хлебазапасная крама, круподрабільня, вятрак.

У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная ніва». У часе нямецка-савецкай вайны ў чэрвені 1943 году акупанты спалілі 100 двароў і забілі 40 жыхароў. Вызвалена 26 чэрвеня 1944 году. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінуў 81 жыхар, у памяць пра загінулых у 1979 годзе быў усталяваны абэліск. Паводле перапісу 1959 году цэнтар калгасу «Ніва». Працуюць дзевяцігадовая школа, Дом культуры, бібліятэка, школа-сад, крама, аддзяленьне сувязі, амбуляторыя, дзіцячыя ясьлі-сад.

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 34 двары, 216 жыхароў; 1897 — 62 двары, 476 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 149 двароў; 1940 — 106 двароў, 483 жыхары; 1959 — 871 жыхар (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 309 гаспадарак, 787 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Салонскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Сылькебарг (футбольны клюб)

«**Сы́лькебарг**» () — дацкі футбольны клюб з гораду Сылькебаргу. Заснаваны ў 1917 годзе. Чэмпіён Даніі (1994) і двухразовы ўладальнік Кубка Даніі (2001, 2024).

## Гісторыя
Заснаваная ў 1917 годзе футбольная каманда клюбу гуляла ў найвышэйшых дывізіёнах Ютляндыі, пакуль ненадоўга вылецела ў трэці дывізіён у 1962 годзе. Аднак у 1966 годзе клюб прабіўся ў другі дывізіён чэмпіянату Даніі. У 1982 годзе каманда зрабіла рашучы крок да вяртаньня ў найвышэйшы футбольны дывізіён чэмпіянату краіны, калі была створана кампанія «SIF Fodbold Support A/S», якая пачала адказваць за разьвіцьцё прафэсійнага футболу у Сылькебаргу. У выніку ў 1987 годзе клюб вярнуўся ў элітны дывізіён чэмпіянату краіны. Такое павышэньне клюбу настолькі зьдзівіла футбольных заўзятараў і, у прыватнасьці, журналістаў газэты Politiken, што яны напісалі, што будзе велізарным дасягненьнем нават тое, калі «Сылькебарг» здабудзе нават кутні. Тым ня менш, у трэцім матчы сэзону ў чэмпіянаце краіны «Сылькебарг» на сваёй пляцоўцы перамог наймацнейшы на той час футбольны клюб Даніі «Брэнбю» зь лікам 1:0.

9 траўня 2024 года клюб здабыў свой другі Кубак Даніі, раней маючы перамогу ў гэтым турніры ў 2001 годзе. У фінальным матчы Олівэр Сонэ правёў адзіны гол у браму «Оргусу» на стадыёне Паркен у Капэнгагене.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Сылькебарг
Салонская Карма

**Сало́нская Карма́** — вёска ў Беларусі. Уваходзіць у склад Салонскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 6 чал. (2010). Знаходзіцца за 4 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель).

На поўдні мяжуе зь лесам. На ўсходзе, поўначы і захадзе мэліярацыйныя каналы. Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтадарогах, якія ідуць ад Жлобіна. Пляніроўка складаецца з драўляных будынкаў стаячых уздоўж прасёлкавай дарогі.

## Гісторыя
Заснаваная ў пачатку XX стагодзьдзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгасу «Жлобінская птушкафабрыка» (цэнтар — вёска Саланое).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 24 двары; 1959 — 84 жыхары (паводле перапісу); 1999 — 10 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 7 гаспадарак, 14 жыхароў; 2010 — 6 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Салонскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Неплатаздольнасьць

**Неплатаздольнасьць** (дэфолт;  — нясплочваньне) — страта дзяржавай або прадпрыемствам здольнасьці своечасова і цалкам выконваць свае даўгавыя абавязкі, абумоўленая валютным становішчам, адсутнасьцю вольных сродкаў, нястачай каштарысу і плацежнага балянсу.

Прадугледжвае неаплату своечасова працэнтаў або асноўнага доўгу па даўгавых забавязаньнях або па ўмовах дамовы аб выпуску аблігацыйнае пазыкі. Можа аб’яўляцца як кампаніямі, прыватнымі асобамі і дзяржавамі («сувэрэнны дэфолт»), няздольнымі абслугоўваць усе ці частку сваіх забавязаньняў.

## Беларусь
На жнівень 2013 году неплатаздольныя прадпрыемствы Беларусі мелі пратэрмінаваную крэдыторскую запазычнасьць у памеры больш як 18 трлн рублёў ($2 млрд).

## Крыніцы

Катэгорыя:Эканамічныя тэрміны
Катэгорыя:Абавязнаснае права
Карадаг

**Карада́г** ( — «чорная гара») — вульканічны масіў у Крыме, на беразе Чорнага мора, за 20 км на паўднёвы захад ад гораду Феадосія, ва Ўкраіне. Карадаг ёсьць старажытным згаслым вульканам, які дзейнічаў 120—160 млн гадоў таму.

Складаецца з купалападобнай Сьвятой гары, або гары Вялікі Карадаг (вышыня 577 м), і Берагавога хрыбта з арыгінальнымі формамі выветрываньня. Складзены з туфаў і лаваў. Радовішчы паўкаштоўных камянёў (сэрдалік, агат, яшма). Расьліннасьць прадстаўлена лясамі, стэпамі, зарасьнікамі нізкарослых цьвёрдалістых паўхмызьнякоў.

3 боку мора маюцца бухты, то бок Сэрдалікавая, Блакітная ды іншыя. Каля ўсходняга падножжа месьціцца курорт Планерскае (Кактэбель).

## Вонкавыя спасылкі
* Карадаг.

Катэгорыя:Крым
Капялюш

**Капялюш** — галаўны ўбор, які складаецца з тульі — якая пакрывае галаву — і палёў. Капялюшы могуць упрыгожвацца пёрамі, пудзіламі, стужкамі і г. д.

Капялюш можа выкарыстоўвацца як сродак абароны галавы і валасоў (ад ападкаў, ветру, сонца), а таксама можа выконваць і дэкаратыўную функцыю.

## Глядзіце таксама
* Брыль

Катэгорыя:Галаўныя ўборы
Мэтысы

**Мэтысы** (, ад  — зьмяшаны, ад  — зьмешваю)- нашчадкі ад міжрасавых шлюбаў. У антрапалягічным дачыненьні мэтысы звычайна займаюць прамежкавае становішча паміж расамі, якія зьмешваюцца. У Амэрыцы мэтысамі завуць нашчадкаў ад шлюбаў эўрапеоідаў і індзейцаў. Бразыльскія мэтысы ад шлюбаў партугальцаў з індзейцамі тупі, якія склалі большасьць насельніцтва краіны, вядомыя пад назвай «мамялюка».

Катэгорыя:Расы
Эўрапейцы

**Эўрапейцы** — жыхары краін Эўропы, альбо прадстаўнікі эўрапейскіх народаў па-за межамі Эўропы. Іншы раз так называюць расу, якая перавагае ў Эўропе і Паўночнай Афрыцы (дакладна — эўрапеоіды). Правамочна так называць жыхароў і грамадзян Эўрапейскага зьвязу.

## Вонкавыя спасылкі
Салдат

**Салда́т** (ад  або ад італ. Soldo — манэта, жалаваньне), таксама **жаўне́р**:

* 1. першае, малодшае, ніжняе, вайсковае званьне, радавы ў войсках многіх дзяржаваў;
* 2. катэгорыя ваеннаслужачых і ваеннаабавязаных ва Ўзброеных Сілах шэрагу дзяржаваў;
* 3. у шырокім сэнсе — ваенны чалавек у любым званьні дасьведчаны ў вайсковай справе; які валодае вайсковымі якасьцямі.
* 4. у пераносным сэнсе — удзельнік якой-небудзь арганізацыі або грамадзкага руху, які прысьвяціў сябе служэньню іх мэтам і задачам (напрыклад, салдат рэвалюцыі).

## Вонкавыя спасылкі
* В. Кустава Верш «Жаўнер»
Рабоча-Сялянская Чырвоная Армія

**Рабо́ча-Сяля́нская Чырво́ная А́рмія** (), таксама **Чырвоная Армія** () — афіцыйная назва Ўзброеных Сілаў Савецкай Расеі і СССР з 15 (23) лютага 1918 г. па 25 лютага 1946 г. (пазьней — Савецкая Армія).

Днём утварэньня Чырвонай Арміі лічаць 23 лютага 1918 году (гл. Дзень абаронцаў Айчыны). Першым кіраўніком Чырвонай Арміі быў Леў Троцкі. Менавіта тады пачалі фармавацца першыя атрады ЧА, згодна з Дэкрэтам Уладзімера Леніна, які ён падпісаў загадзя.