Нью-Ёрк Нікс

«**Нью-Ёрк Нікс**» () — прафэсійны баскетбольны клюб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Поўная назва клюбу «Нікербокерз» адсылае да мянушкі, якая некалі прычапілася да жыхароў гораду праз твор Вашынгтона Ірвінга *«Гісторыя Нью-Ёрку»*. Каманда была заснаваная ў 1946 годзе, але найперш спаборнічала ў Баскетбольнай асацыяцыі Амэрыкі. На арэне Мэдысан-Сквэр-Гардэн ладзіць хатнія матчы з 1968 году, якую падзяляюць з хакейным клюбам «Нью-Ёрк Рэйнджарз». Клюб месьціцца ў горадзе Нью-Ёрк з аднайменнага штату. Акрамя «Нікс» у гэтым горадзе базуецца таксама іншы клюб лігі — «Бруклін Нэтс».

## Гісторыя
У 1946 годзе баскетбол, асабліва каледзкі, хутка пашыраўся і ўсё больш рабіўся прыбытковым відам спорту ў Нью-Ёрку. Хакей быў яшчэ адным папулярным відам спорту ў той час і прыносіў значны прыбытак, аднак арэны выкарыстоўваліся не так часта
. Макс Кейс, спартовы журналіст зь Нью-Ёрку, стаў рэдактарам у выданьні *Boston American* у 1930-х гадах, калі ён пазнаёміўся з уладальнікам Бостан-Гардэн Ўолтэрам А. Браўнам. Кейс распрацаваў ідэю арганізацыі прафэсійнай лігі дзеля таго, каб былыя каледзкіх гульцы па заканчэньні навучаньня заставаліся ў баскетболе. Ён навёў, што такая ліга можа стаць прыбытковай, калі яе правільна арганізаваць. Браўн быў заінтрыгаваны мажлівасьцю атрымаць дадатковы прыбытак, калі хакейныя каманды не гулялі або спаборнічалі ў гасьцях, таму зьвязаўся зь некалькімі ўладальнікамі арэнаў. 6 чэрвеня 1946 году Кейс і Браўн, а таксама група зь сямнаццаці іншых прадстаўнікоў сабраліся ў гатэлі Камадор у Нью-Ёрку, каб стварыць Баскетбольную асацыяцую Амэрыкі (БАА).

На сустрэчы прысутнічаў Нэд Айрыш, які быў тагачасным прэзыдэнтам Мэдысан-Сквэр-Гардэну. Першапачаткова Кейс плянаваў сам валодаць і кіраваць нью-ёрскай франшызай і зьвярнуўся да Айрыша з прапановай арандаваць арэну. Айрыш растлумачыў, што, паводле правілаў Амэрыканскай асацыяцыі кіраўнікоў арэнаў, Мэдысан-Сквэр-Гардэн мусіў быў валодаць усімі прафэсійнымі камандамі, якія гулялі на арэне. У дзень сустрэчы Кейс зрабіў сваю прапанову групе ўладальнікаў, аднак яны былі значна больш уражаныя Айрышам і ягонымі велізарнымі рэсурсамі. У выніку Кейс пагадзіўся, і франшыза была перададзеная Айрышу. Айрыш жадаў надаць сваёй франшызе адметную назву, якая б увасабляла горад Нью-Ёрк. Ён склікаў сваіх супрацоўнікаў на сустрэчу, каб яны выбралі дарэчную назву. Пасьля падліку галасоў франшыза атрымала назву «Нікербокерз». Гэтая назва паходзіць ад мянушкі, якую выкарыстаў Вашынгтон Ірвінг у сваёй кнізе *«Гісторыя Нью-Ёрку»*, імя, якое стала ўжывацца да нашчадкаў першых галяндзкіх пасяленцаў таго паселішча, што пазьней ператварылася на Нью-Ёрк, а пазьней, адпаведна, стала дапасоўным да жыхароў Нью-Ёрка агулам.

Паколькі ў першы год існаваньня лігі ня ладзіўся драфт каледжаў, бо не было аніякіх гарантыяў, што «Нікс» ці сама ліга будуць квітнець. Такім чынам, каманды засяродзіліся на падпісаньні кантрактаў з каледзкімі гульцамі з сваіх гарадоў, каб прасоўваць прафэсійную лігу. «Нікс» сустрэліся з «Таронта Гаскіс» на хакейнай арэне «Таронта Мэйпл Ліфс» у Таронта 1 лістапада 1946 году. Гэта была першая гульня франшызы, а таксама першы матч у гісторыі лігі. Пры прысутнасьці 7090 гледачоў «Нікс» перамаглі «Гаскіс» зь лікам 68:66, прычым Лео Готліб быў лідэрам каманды паводле колькасьці назьбіраных пунктаў, якіх у яго было 14. У свой першы сэзон нью-ёркцы саступілі ў паўфінале «Філадэлфіі Ўорыярз». У 1947 годзе на пасаду галоўнага трэнэра заступіў Джо Лапчык, пад кіраўніцтвам якога «Нікс» дзевяць разоў запар прабіваліся ў плэй-оф. У той час у складзе каманды зьзяла зорка Карла Браўна, які зьбіраў 14,3 пункты за гульню. На драфце НБА 1948 году каманда абрала двух будучых гульцоў Залы славы, як то Долфа Шэйса і Гары Галатына. «Нікс» зь недаверам ставіліся да таленту Шэйса, што прымусіла гульца сысьці.

Перад пачаткам сэзону 1949—1950 гадоў БАА аб’ядналася з Нацыянальнай баскетбольнай лігай, утварыўшы Нацыянальную баскетбольную асацыяцыю, якая складалася з 17 клюбаў. У наступным сэзоне «Нікс» увайшлі ў гісторыю, склаўшы кантракт з Сўітўотэрам Кліфтанам, стаўшы тым самым першай прафэсійнай баскетбольнай камандай, якая падпісала кантракт з афраамэрыканцам. У гэтым жа сэзоне каманда ў першы раз з трох сэзонах запар трапілі ў фінал НБА. Лапчык сышоў з пасады галоўнага трэнэра каманды ў студзені 1956 году, спасылаючыся на праблемы са здароўем. Пасьля гэтага быў шэраг зьменаў на пасадзе трэнэраў, але посьпехаў гэта не прынесла. У 1964 годзе лёс франшызы пачаў паступова зьмяняцца. «Нікс» абралі на драфце цэнтравога Ўіліса Рыда, які адразу ж зрабіў паўплываў на гульню каманды і быў абраны пачаткоўцам году НБА за свае намаганьні. Іхны склад паступова пашыраўся, гэтак пачаткоўцы Філ Джэксан і Ўолт Фрэйзэр былі ўлучаны ў зборную ўсіх пачаткоўцаў НБА, а Дык Барнэт і Ўіліс Рыд узялі ўдзел у Матчы ўсіх зорак НБА 1968 году. У наступным сэзоне каманда набыла Дэйва Дэбушэра з «Дэтройт Пістанз», а каманда займела паказьнік у 54–28. У плэй-оф «Нью-Ёрк» упершыню з 1953 году пракрочыў празь першы раўнд барацьбы, абгуляўшы «Балтымар Булетс» у чатырох гульнях, перш чым саступіць «Бостан Сэлтыкс» у фінале Ўсходняга дывізіёну.

У сэзоне 1969—1970 гадоў «Нікс» мелі на той момант рэкорд НБА, перамогшы ў 18-і матчах запар. У рэгулярным сэзоне яны дасягнулі паказьніка 60–22, што было найлепшым дасягненьнем сэзону ў гісторыі франшызы на той момант. У плэй-оф баскетбалісты сустрэліся з «Лос-Анджэлес Лэйкерз» у фінале НБА. У адным з матчаў Рыд атрымаў траўму, яале кудбгаючы на пляцоўцы працягнуў выходзіць на матчы. Такая гераічнасьць гульца натхнілі «Нікс», якія  перамаглі ў апошнім сёмым матчы зь лікам 113:99, упершыню дазволіўшы нью-ёрскай каманды ўзяць тытул чэмпіёнаў. Рыд, які ў тым сэзоне быў названы найлепшым гульцом усіх зорак і найлепшым гульцом лігі, быў унагараваны таксама званьнем найлепшага гульца фіналу, стаўшы першым баскетбалістам, які атрымаў усе тры ўзнагароды за адзін сэзон. Посьпех «Нікс» працягваўся цягам наступных некалькіх гадоў, калі каманда трапляла і фіналы і ўзяла яшчэ адзін тытул праз сэзон. Аднак, хутка пасьля гэтага Рыд абвесьціў аб завяршэньні гульнёвай кар’еры. У наступныя два дзесяцігодзьдзі вялікіх дасягненьняў клюбу бракавала. За доўгі час сэзон 1992–1993 гадоў быў пасьпяховым, бо «Нікс» перамаглі ў Атлянтычным дывізіёне, маючы паказьнік у 60–22. Пасьля перамогі над «Індыяна Пэйсэрз» і «Шарлот Горнэтс» у першых двух раўндах плэй-оф, «Нікс» прабіліся ў фінал Усходняй канфэрэнцыі, дзе сустрэліся з «Чыкага Булз», якім саступілі з агульным лікам 2:4 пры тым, што мелі перавагу ў сэрыі пасьля першым двух матчах зь лікам 2:0. Пасьля таго, як Майкл Джордан з «Булз» упершыню завяршыў баскетбольную кар’еру перад сэзонам 1993—1994 гадоў, многія ўбачылі ў гэтым магчымасьць для «Нікс» нарэшце прабіцца ў фінал НБА. Каманда, якая набыла Дэрэка Гарпэра ў абмене ў сярэдзіне сэзону з «Далас Мавэрыкс», зноў перамагла ў Атлянтычны дывізіёне з паказьнікам 57–25. Няблага каманда пракрочыла праз плэй-оф, трапіўшы ў фінал упершыню з 1973 году. У вырашальнай сэрыі «Нікс» згулялі сем гульняў зь нізкім паказьнікам набраных пунктаў і абарончай барацьбой супраць «Г’юстан Рокетс».

## Статыстыка
*В = выйгрышы, П = паразы, А% = адсотак выйграных матчаў*

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Клюбы НБА
Катэгорыя:Баскетбольныя клюбы ЗША
Катэгорыя:Нью-Ёрк