Накмім

**Накмім**, **га-Накмім**, ***Накам*** (, ) — групы жыдоўскіх асасінаў, якія займаліся зьнішчэньнем нацысцкіх ваенных злачынцаў у адпомсту за Галакост.

Групоўкі з вэтэранаў жыдоўскіх брыгадаў і партызанаў былі арганізаваныя адразу па сканчэньні Другой сусьветнай вайны. Назва *Накам* (***Дам Іегудзі Накам*** — «жыдоўская кроў будзе адпомшчаная», акронім ДІН азначае «правасудзьдзе») упершыню была прымененая для аб’яднаньня выжылых вязьняў Віленскага гета.

## Дзейнасьць

### Накам
Самай экстрэмісцкай была групоўка Накам (), якая налічвала каля 60 чалавек — былых партызанаў, паўстанцаў Варшаўскага гета і выжылых у Галакосьце. Ідэя яе стварэньня зьявілася падчас люблінскай сустрэчы жыдоўскіх партызанаў, на якой абмяркоўваліся пляны нелегальнай перакідкі жыдоўскіх уцекачоў праз Цэнтральную і Паўднёвую Эўропу ў Палестыну. Увесну 1945 арганізацыя са штабу колькасьцю 5 чалавек вырасла да паўсоценнай і была падзеленыя на асобныя групы.

Першым намерам кіраўнікоў арганізацыі стала забойства 6 мільёнаў немцаў — па колькасьці загінулых падчас Галакосту жыдоў. Было заплянаванае атручваньне водазабесьпячэньня Мюнхэну, Бэрліну, Ваймару, Нюрнбэргу і Гамбургу. Гэты варыянт быў названы «Плян А». Другі прапанаваны варыянт («Плян Б») заключаўся ў атручваньні 3000 былых ахоўнікаў з СС, што знаходзіліся ў амэрыканскім лягеры для ваеннапалонных «Шталяг XIII». Атрута для гэтага была атрыманая ад навукоўцаў-хімікаў Эфраіма і Аарона Качальскіх (паводле іншых зьвестак — цераз Хаіма Вайцмана).

Аднак калі Коўнэр паспрабаваў перасекчы мяжу па падробленых дакумэнтах жаўнера брытанскага войска, ён быў затрыманы па прыбыцьці ў порт Тулёну і высланы ў каірскую вязьніцу. Ягоныя саўдзельнікі здолелі выкінуць усю атруту за борт. Ёзэф Хармац, які ачоліў Накам пасьля арышту Коўнэра, абвінаваціў у правале апэрацыі сіяністаў, якія нібыта сабатавалі яе ад хваляваньня за тое, што такое злачынства можа спыніць міжнародную падтрымку ізраільскай дзяржавы.

Пасьля гэтага арганізацыя перайшла да «Пляну Б». 14 красавіка 1946 року Накам намазаў разрэджаным аршэньнікам каля 3000 скібак хлеба для нямецкіх вязьняў Шталягу XIII, які знаходзіўся пад амэрыканскім кантролем. У выніку 1900 немцаў былі атручаныя, і па сьведчаньні Ёзэфа Хармаца, ад 300 да 400 чалавек зь іх памерлі. Аднак гэта было зусім ня тое, чаго меўся дасягнуць Накам.

Групоўка працягвала забойствы да 1950-х у розных мясьцінах, у тым ліку ў Лацінскай Амэрыцы, Канадзе і Гішпаніі.

### «Мсьціўцы»
Яшчэ адна групоўка, сфармаваная з жаўнераў другой Жыдоўскай брыгады і актывістаў Хаганы, менавала сябе «Мсьціўцамі». Даводцам групоўкі стаў ураджэнец Барысава Хаім Ласкаў, будучы начальнік Генштабу ААІ.

«Мсьціўцы» дзейнічалі ў паўночнай Італіі, Аўстрыі і Нямеччыне купкамі па 3-4 чалавекі. Зьвесткі пра месца жыхарства, працы, родных і іншых прыкметах эсэсаўцаў арганізацыя атрымала ад захопленага чына гестапа. Забівалі толькі тых, хто меў непасрэднае дачыненьне да мардаваньня жыдоў, зьвесткі пра астатніх перадавалі армейскай палявой контарвыведцы. Пераапранутыя ў форму брытанскай вайсковай паліцыі мсьціўцы забіралі нацыстаў «на допыт» і адвозілі ў глухое месца. Адзін з удзельнікаў, Мэір Зорэа, згадваў, што сьпярша яны проста стралялі ахвярам у галаву, але пазьней сталі душыць іх голымі рукамі. «Мсьціўцы» не раскрывалі свае асобы ахвярам і не тлумачылі прычыну забойства, а проста забівалі тых, «як звычайную жамяру».

Групоўка самараспусьцілася праз шэсьць месяцаў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Паляўнічыя на нацыстаў