open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Шабака

**Шабака** () — арабамоўны часопіс, які выдаваўся з 1956 па 2018 гады. Месцам выданьня быў Лібан, места Бэйрут. Пісаў пра падзеі і паказваў жанчын голых у ніжнім нацельным адзеньні. Часопіс меў назву лібанскага Плэйбою.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Часопісы пра мастацтва
Катэгорыя:Часопісы на арабскай мове
Катэгорыя:Колішнія часопісы
Катэгорыя:Лібанскія часопісы
Катэгорыя:Сродкі масавай інфармацыі Бэйруту
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1956 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 2018 годзе
Катэгорыя:Мужчынскія часопісы
Катэгорыя:Эратычныя часопісы
Катэгорыя:Выданьні, заснаваныя ў 1956 годзе
Катэгорыя:Выданьні, закрытыя ў 2018 годзе
Юліян Кёстэр

**Ю́ліян Кёстэр** (;  16 сакавіка 2000 году) — нямецкі гандбаліст клюбу «Гумэрсбах» і нацыянальнай зборнай Нямеччыны. Гуляе на пазыцыі левага гульнёвага.

## Кар’ера
### Клюбная

Пачаў займацца гандболам клюбе «Браўвайлер», але далей навучаўся ў акадэміі клюбу «Баер» з Дормагену. У дарослым спорце дэбютаваў у 2018 годзе ў тым жа «Баер», які спаборнічаў у другім дывізіёне нямецкага першынства. У 2020 годзе немец прыяднаўся да каманды «Гумэрсбах», склаўшы кантракт да 2024 году. У 2022 годзе ягоная дружына здабыла павышэньне ў Бундэсьлігу, дзякуючы чаму Кёстэр падоўжыў працоўнае пагадненьне яшчэ на год. У тым жа годзе быў прызначаны капітанам каманды.

### Міжнародная
21 верасьня 2021 году Кёстэр дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Нямеччыны. Браў удзел у чэмпіянаце сьвету 2021 году, які ладзіўся ў Эгіпце. Пасьля часта ўлучаўся ў заяўку краіны на розныя міжнародныя турніры. Гэтак на чэмпіянаце Эўропы 2024 году ён стаў другім бамбардзірам зборнай. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году разам з камандай здабыў срэбраныя мэдалі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка на Эўрапейскай гандбольнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Нямецкія гандбалісты
Катэгорыя:Нямецкія гандбалісты і гандбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Гандбалісты і гандбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Даніель Фэрнандэс Хімэнэс

**Даніе́ль Фэрна́ндэс Хімэ́нэс** (;  28 сакавіка 2001 году) — гішпанскі гандбаліст клюбу «Барсэлёна» і нацыянальнай зборнай Гішпаніі. Гуляе на пазыцыі левага скрайняга.

## Кар’ера
З сэзону 2017—2018 гадоў Фэрнандэс бараніў колеры другой каманды «Барсэлёны», якая спаборнічала ў другой лізе чэмпіянату Гішпаніі. Перад пачаткам сэзону 2020—2021 гадоў узмацніў каманды элітнага дывізіёну «Кангас». За каманду з Кангасу левы скрайні забіў 130 галоў у 34 гульнях у сваім першым сэзоне і быў абраны ў каманду ўсіх зорак лігі. У наступным сэзоне палепшыў свой паказьнік да 147 галоў у 30 матчах і зноў быў прызнаны найлепшым левым скрайнім. У 2022 годзе Фэрнандэс склаў трохгадовую працоўную ўгоду з клюбам нямецкай Бундэсьлігі «Штутгарт», які ачольваў ягоны былы трэнэр у другой камандзе «Барсэлёны» Рой Санчэс. У сакавіку 2024 году падпісаў кантракт з «Барсэлёнай», да якой далучыўся ў 2025 годзе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка на Эўрапейскай гандбольнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Гішпанскія гандбалісты
Катэгорыя:Гішпанскія гандбалісты і гандбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Гандбалісты і гандбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Люкас Мэртэнс (гандбаліст)

**Лю́кас Мэ́ртэнс** (;  22 сакавіка 1996 году) — нямецкі гандбаліст клюбу «Магдэбург» і нацыянальнай зборнай Нямеччыны. Гуляе на пазыцыі левага скрайняга.

## Кар’ера
Прайшоў акадэмію клюбу «Вільгэльмсгафэн», у складзе якога дэбютаваў у дарослым гандболе. Выступаў за каманду 2013 году, а ў 2015 годзе згуляў выдатны сэзон, дзякуючы чаму каманда прасунулася ў другі дывізіён. Улетку 2017 году Мэртэнс прыяднаўся да «Магдэбургу» з найвышэйшага нямецкага дывізіёну.

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка на Эўрапейскай гандбольнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Нямецкія гандбалісты
Катэгорыя:Нямецкія гандбалісты і гандбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Гандбалісты і гандбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Люкас Мэртэнс (плывец)

**Лю́кас Мэ́ртэнс** (; 27 сьнежня 2001 году) — нямецкі плывец, алімпійскі чэмпіён на дыстанцыі 400 мэтраў вольным стылем.

## Біяграфія
Спартовец браў удзел у моладзевых міжнародных спаборніцтвах у 2018 і 2019 гадах. Падчас чэмпіянату сьвету ў Бэрліне ў 2019 годзе дакрочыў да фіналу ў плаваньні вольным стылем на дыстанцыі 200 і 1500 мэтраў, а таксама ў плаваньні на сьпіне на дыстанцыі 200 мэтраў.

На летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году, якія ладзіліся ў Токіё ў 2021 годзе, Мэртэнс кваліфікаваўся ў фінал эстафэты на дыстанцыі 4×200 мэтраў вольным стылем, дзе поруч з партнэрамі па камандзе быў сёмым. Таксама на гульнях браў удзел у заплывах у розных дысцыплінах. На чэмпіянаце Эўропы 2022 году ў Рыме быў найлепшым на дыстанцыі 400 мэтраў вольным стылем ды ўзяў срэбраны мэдаль на дыстанцыі 800 мэтраў тым жа вольным стылем. У наступным годзе на сусьветным першынстве быў трэцім на дыстанцыі 400 мэтраў вольным стылем. Праз год тое ж самае плывец паўтарыў на чэмпіянаце сьвету ў Досе.

Мэртэнс здабыў залаты мэдаль на дыстанцыі 400 мэтраў вольным стылем на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў Парыжы. На дыстанцыі 200 мэтраў вольным стылем ў фінале ён быў толькі пятым. У пачатку верасьня 2024 году Мэртэнс увайшоў у Залатую кнігу Магдэбургу. Таксама ў ягоны гонар была ўсталяваная асабістая дошка на магдэбурскай «Алеі спартовай славы».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай фэдэрацыі плаваньня.

Катэгорыя:Нямецкія плыўцы
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны Алімпійскіх гульняў
Люкас Мэртэнс

**Люкас Мэртэнс**:

* Люкас Мэртэнс ( 1996) — нямецкі гандбаліст;
* Люкас Мэртэнс ( 2001) — нямецкі плывец.
Машэка Магілёў

«**Машэ́ка**» — беларускі гандбольны клюб, які прадстаўляе горад Магілёў.

## Гісторыя
Гандбольны клюб паўстаў у ліпені 2007 году, а першым трэнэрам новай каманды стаў Леанід Бразінскі. Ужо ў дэбютным сэзоне магілёўцы здабылі бронзавыя мэдалі айчыннага чэмпіянату. Акрамя таго, у пачатковы год «Машэка» прабіўся да фіналу Кубка Беларусі, дзякуючы чаму атрымала мажлівасьць выступіць у Кубку ўладальнікаў кубкаў. У наступны сэзон клюб фінішаваў на чацьвертым месцы, але праз яшчэ год зноў магілёўскія гандбалісты сталі ўладальнікамі бронзавыз мэдалёў. Далей клюб страціў свае пазыцыі і сканчваў чэмпіянат па-за п’едысталам. Толькі ў сэзоне 2019—2020 гадоў «Машэка» зноў быў трэцім.

## Склад
 году

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Беларускія гандбольныя клюбы
Катэгорыя:Спорт у Магілёве
1813 (кніга)

«**1813**» — кніга беларускага пісьменьніка Ўладзімера Садоўскага, у якую ўвайшоў раман «1813» у жанры зомбі-горар і пяць фантастычных апавяданьняў.

## Сюжэт
Дзеяньне рамана «1813» адбываецца ў апошнія дні зімы 1813 году. У раз­бу­ранае Вялікай вайной мястэчка Маладэчна на ўскрайку Менскай губэрні на­ведваецца ў госьці да свайго дзядзькі Міхал Клеафас Агін­скі — дыплямат, кампазытар, а цяпер сэнатар Расейскай імпэрыі. З на­ды­ходам адлігі ў на­вакольлях мястэчка пачынаюць адбывацца не­зразумелыя рэчы: забі­тыя жаўнеры паўстаюць з поля мінулай бітвы і напа­даюць на жыхароў паселішча. Хутка замак Агінскіх апынаецца ў аблозе ха­дзячых мерцьвякоў. Міхалу Клеафасу не застаецца нічога іншага, як узяць у рукі зброю і змагацца за свабоду роднага края.

У кнігу ўключана таксама пяць фантастычных апавяданьняў аўтара.

## Узнагароды
У сакавіку 2017 году кніга «1813» трапіла ў тройку фіналістаў у намінацыі «Проза» літаратурнай прэміі «Дэбют-2017». У жніўні 2017 году кніга «1813» трапіла ў лонґ-ліст літаратурнай прэміі імя Ежы Гедройца 2017.

## Вонкавыя спасылкі

* 

Катэгорыя:Раманы на беларускай мове
Катэгорыя:Кнігі 2016 году
Кронан Горадня

«**Кронан**» — беларускі гандбольны клюб, які прадстаўляе горад Горадню.

## Гісторыя
Гісторыя мужчынскага клюбу павязаная з жаночым клюбам «Гараднічанка». Менавіта на грунце гэтага клюбу 2 лістапада 2005 году быў створаны «Кронан». Назва навастворанай каманды была прапанаваная старшынём абласной фэдэрацыі гандболу Міхаіл Шабан. Спасылаючыся на гістарычныя зьвесткі, ён даводзіў, што ў старажытныя часы раку Нёман называлі Хронасам альбо Кронанам. Паўсталая каманда запачаткавала свае выступы ў айчынным чэмпіянаце ў сэзоне 2006—2007 гадоў, але фінішавала толькі на 10-м радку. Наступныя гады не прынесла клюбу шмат посьпехаў. Толькі ў 2015 годзе каманда была ля п’едысталу, спыніўшыся на 4-м месцы пасьля БГК імя Мяшкова, СКА і «Гомля». Некалькі сэзонаў запар каманда займала чацьвертае месца, кожным разам прапускаючы наперад тыя ж самыя клюбы. Паводле вынікаў сэзону 2018—2019 гадоў «Кронан» упершыню стаў уладальнікам бронзавых мэдалёў. Гэты ж посьпех гарадзенцы здабылі ў сэзоне 2023—2024 гадоў.

## Склад
 году

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Беларускія гандбольныя клюбы
Катэгорыя:Спорт у Горадні
Фатыма Канапацкая

**Фатыма́ Канапа́цкая** (1891 — 3 сьнежня 1985) —  Праведніца народаў сьвету.

## Жыцьцяпіс
З паходжаньня татарка. Мужа Сулеймана Канапацкага бальшавікі рэпрэсавалі ў 1935 року.

У часе нямецкай акупацыі жылі ў Менску на Татарскіх агародах. Пасьля ўтварэньня гета ў яго трапілі знаёмыя сям’і Канапацкіх — Ісраэль і Фрума Давідсон зь дзецьмі Рахельлю (1933), Мірай (1935) і Ўладзімерам (1938). Тады Канапацкія перадавалі ў гета для іх прадукты. Калі Ісраэля перавялі ў , ён пры спробе ўцёкаў адтуль быў паранены і схаваўся ў доме Канапацкіх. Праз колькі тыдняў, выздаравеўшы, ён вяруўся ў гета.

У чэрвені 1942 року Ісраэль Давідсон зноўку прыйшоў да Канапацкіх, ратуючыся ад чарговай нацысцкай акцыі ў гета. Ён год хаваўся ў іхнім хляве, дзе нацысты ня здолелі яго знайсьці. У чэрвені 1943 року, перад ліквідацыяй гета, уся сям’я Давідсонаў схавалася ў Канапацкіх, адкуль уначы здолелі зьбегчы ў лес, да партызанаў .

3 сьнежня 2003 року Яд Вашэм надаў Фатыме Канапацкай і ейнай дачцы Ганьне (Айшы) Трафімавай (1926—2021) ганаровае званьне «Праведнікаў народаў сьвету».

У 2021 року ў менскім мэмарыяле «Яма» адкрытая памятная таблічка ў гонар Фатымы і Ганны Канапацкіх.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія Праведнікі народаў сьвету
Катэгорыя:Беларускія татары
Канапацкая

**Канапа́цкая** — жаночая форма прозьвішча **[[Канапацкі]]**. Вядомыя носьбіткі:

* Вікторыя Канапацкая ( 2002) — беларуская тэнісістка;
* Галіна Канапацкая (1900—1989) — польская лёгкаатлетка, дыскаболка;
* Ганна Канапацкая (1926—2021) — беларуская праведніца народаў сьвету;
* Ганна Канапацкая ( 1976) — беларуская палітык;
* Зарына Канапацкая ( 1978) — беларуская гісторык;
* Фатыма Канапацкая (1891—1985) — беларуская праведніца народаў сьвету.
Эўропа (спадарожнік)

**Эўро́па** ці **Юпі́тэр II** — найменшы з галілеевых спадарожнікаў Юпітэра, шосты паводле аддаленасьці з 95 ягоных спадарожнікаў. Адначасна ён шосты паводле памеру спадарожнік у Сонечнай сыстэме. Эўропа адкрытая незалежна адно ад аднаго Сыманам Марыюсам і Галілео Галілеем; Марыюс даў ёй назву паводле фінікійскай багіні, маці цара крыцкага Мінаса і Зэўсавай каханкі.

Эўропа памерам крыху саступае Месяцу і складаецца з сылікатных камянёў ды зьледзянелай коркі; ядро, падобна, . Атмасфэрны слой вельмі тонкі, пераважна складзены з тлену. Паверхня спадарожніка бела-бэжавая, парэзаная трэшчынамі, існуе невялікая колькасьць кратэраў. Найперш Эўропу назіралі зямнымі тэлескопамі, а з пачатку 1970-х яе абляталі касьмічныя зонды.

Эўропа мае найраўнейшую паверхню між усіх вядомых цьвёрдых целаў Сонечнай сыстэмы. Пад паверхняй знаходзіцца акіян, у якім тэарэтычна можа паўстаць жыцьцё ў выглядзе аднавузавых і бактэрыяпадобных арганізмаў. З дапамогай тэлескопу Габла на спадарожніку выявілі вадзяныя слупы, магчыма ўтвараныя крыягейзэрамі. Эфэкт вывяржэньня вады можа дапамагчы ў пошуках падкоркавага жыцьця нават без патрэбы высадкі на спадарожнік. Пакуль што на Эўропу не сядаў ніводны касьмічны апарат.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль Эўропы на бачыне НАСА

Катэгорыя:Галілеевы спадарожнікі
Катэгорыя:Астранамічныя аб’екты, адкрытыя Сыманам Марыюсам
Жанчына, якая жыве ўночы

***Жанчына, якая жыве ўночы*** () — турэцкая порнастужка, якая была зьнятая ў 1979 годзе. Стужка мае дзеі, дзе паказаныя плоцевыя дзеяньні. 

## Зьмест

Нэкла — дзяўчына, якая мае цялесныя абмежаваньні. Яна ня можа хадзіць і мае душэўны разлад. Нэкла мае падваеньне асобы. Днём яна хворая і ня можа хадзіць, а таксама слабая і ня любіць свае жыцьцё. Ноччу яна можа хадзіць. Яна ноччу адзявае чорнае адзеньне і чырвоны парык. Нэкла кахае мастака Фікрэта. Ён жыве каля яе дому ў садзе. Ноччу Нэкла ідзе да Фікрэта. Яна яго забівае. Адказнасьць за сьмерць Фікрэта падае на сястру Нэклі па імю Сэльма. Аднак Кемаль (муж Сэльмы) псіхіятар і ён пачынае сьледзтва.

## Глядзіце таксама
* *[[Такая жанчына]]*
* Парнаграфія ў Турэччыне
* Парнаграфія ў Эўропе
* *[[Помста жанчыны]]*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* ''Жанчына, якая жыве ўночы'' на БЗФІ
* ''Жанчына, якая жыве ўночы'' на Сінэматурк
* ''Жанчына, якая жыве ўночы'' на Сінэматыкісілкам

Катэгорыя:Парнаграфічныя фільмы 1970-ых гадоў
Катэгорыя:Фільмы 1979 году
Катэгорыя:Парнаграфічныя фільмы Турэччыны
Катэгорыя:Турэцкія фільмы
Катэгорыя:Фільмы 1970-ых гадоў на турэцкай мове
Катэгорыя:Парнаграфічныя фільмы Турэччыны
Іголка (фільм)

**«Іго́лка»** () — савецкі мастацкі фільм 1988 року рэжысэра Рашыда Нугманава і кінастудыі «Казахфільм». У галоўных ролях — музыкі Віктар Цой («Кино») і Пётар Мамонаў («Звуки Му»).

У 1989 року карціна стала лідэркай савецкага кінапракату, а Віктар Цой быў прызнаны найлепшы акторам году паводле вэрсіі часопісу «Советский экран».

## Сюжэт

Мора (Віктар Цой) прыяжджае ў Алма-Ату, спадзеючыся вярнуць грошы, якія яму вінен знаёмы Спартак (*[[Аляксандар Башыраў]]*). На час ён просіць засяліцца да сваёй старой сяброўкі Дзіны (*Марына Сьмірнова*). Назіраючы за ейнымі паводзінамі ды знаёмымі, ён разумее, што яна стала наркаманкай.

Мора знаёміцца з таварышамі-нефармаламі Спартака і здабывае аўтарытэт, адолеўшы двох рэкетыраў, якія прйышлі абабраць Спартака; але цяпер бандыты пачынаюць перасьледаваць Мора.

Мора звозіць Дзіну ў сваю вясковую хату пры перасыхаючым Аральскім моры. Ён хавае ампулы з марфінам, якія Дзіна ўпотай узяла з сабой, і тая, прайшоўшы «ломку», акрыяла. Мора і Дзіна накіроўваюцца да берагу мора і аказваюцца ў бязьмежнай пустыні.

Трое мужчынаў перапыняюць Мора на вуліцы і просяць яго адыйсьці ўбок паразмаўляць; там іх ужо чакае цэлая ватага наркаманаў. Яны патрабуюць вярнуць ім ампулы, пагражаючы Мора, але ён усіх перамагае. Прыйшоўшы дадому, Мора зноўку заўважае, што Дзіна робіць сабе ўкол наркотыка. Мора зь сябрамі ідуць да хірурга Артура: той сьпярша спрабуе ўтапіцца, але пасьля запэўнівае Мора, што намагаецца дапамагчы Дзіне пазбыцца нарказалежнасьці. Пакуль ён прамаўляе, Мора з кампаніяй сыходзяць. Мора зноўку звозіць Дзіну да мора. Зьяжджаючы адтуль, ён выкідае ампулы ў вогнішча.

Аднойчы зімовым вечарам у парку да Мора падыходзіць мінак (*Ярнар Абілеў*) і, просячы падпаліць цыгарэту, двойчы б’е нажом у брух. Мора пасьля гэтага падымаецца, закурвае і сыходзіць у іншы бок.

## У ролях

## Вытворчасьць
Гурт «Кино» адмыслова да фільму запісаў на кінастудыі «Масфільм» шэраг песьняў і мэлёдыяў: «Зорка на імя Сонца», «Мора едзе да мора», «Башэтунмай», «Перакаці-поле», «Артур (Мамонаву)», «Спартак (Башыраву)», «Група крыві». Яшчэ дзьве песьні: «Невясёлая песьня» і «Сачы за сабой» — ды інструмэнтальная сьцежка «Дзіна» — у фільм не ўвайшлі.

У 1996 року фільм выйшаў на відэакасэтах VHS.

## Успрыняцьце
Фільм трапіў у лідэры савецкага кінапракату. За 11 месяцаў 1989 року карціну паглядзелі 14,6 млн гледачоў (2-е месца сярод усіх савецкіх фільмаў), а паводле вынікаў апытаньня часопісу «Савецкі экран», Віктара Цоя назвалі найлепшым акторам 1989 року.

У 2018 року на вуліцы  ў Алматы, дзе здымалася апошняя сцэна фільму, адкрыты помнік Віктару Цою.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Кінабаза «Чапаеў»

Катэгорыя:Савецкія фільмы 1988 году
Катэгорыя:Віктар Цой
Катэгорыя:Фільмы «Казахфільму»
Катэгорыя:Савецкія драматычныя фільмы
Катэгорыя:Савецкія музычныя фільмы
Катэгорыя:Савецкія моладзевыя фільмы
Катэгорыя:Фільмы на расейскай мове
Катэгорыя:Фільмы пра наркотыкі
Катэгорыя:Фільмы Рашыда Нугманава
На рынку рабоў

***На рынку рабоў*** ()&nbsp;— порна стужка, якая была зьнятая ў 1907 годзе ў Аўстра-Вугоршчыне.

## Зьмест

Турэцкі паша сядзіць каля палаткі і выбірае жанчын-рабоў. Для агляду тавару паша глядзіць на іх. Жанчын перад тым разьдзяваюць.

## Глядзіце таксама
* Парнаграфія ў Аўстрыі
* Парнаграфія ў Вугоршчыне

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* ''На рынку рабоў'' на БЗФІ

Катэгорыя:Фільмы 1907 году
Катэгорыя:Парнаграфічныя фільмы 1900-х гадоў
Катэгорыя:Гісторыя кіно
Катэгорыя:Фільмы бяз гуку
Катэгорыя:Аўстра-вугорскія фільмы
Эн-Накура

**Накура** (), **Эн Накура** — мястэчка ў паўднёвым Лібане. З 1978 тут разьмяшчаюцца міратворчыя сілы ААН (ЮНІФІЛ).

## Мінуўшчына
У 1875 року, за турэцкім часам, вёска з 400 . У 1881 року каля 250 мусульманаў. Расьлі аліўныя, пальмавыя, гранатавыя, фігавыя сады.

У 1978 року міратворчыя сілы ААН абралі Накуру сваёй штаб-кватэрай. Пасьля ізраільскага ўварваньня ў 1982 року мястэчка трапіла ў ізраільскую зону бясьпекі. У 1983 року ў штаб-кватэры ЮНІФІЛ у Накуры пачаліся перамовы па вывадзе ізраільскіх войскаў.

У верасьні 1991 року ў страляніне між палестынскімі баевікамі і лібанскім войскам загінулі два міратворцы і яшчэ некалькі параненыя.

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты ў Ізраільскай зоне бясьпекі (1985—2000)
Катэгорыя:Ізраільска-лібанскія стасункі
Катэгорыя:Населеныя пункты Суру
Катэгорыя:Мусульманскія грамады Лібану
Качадык

**Качады́к**, **по́дплетка** або **шва́йка** — плоскае выгнутае шыла з драўлянаю ручкаю для пляценьня лапцяў, а таксама вырабаў з лыка або бяросты. Сустракаліся мэталёвыя і касьцяныя качадыкі.

Катэгорыя:Шавецкія інструмэнты
Вялікалітоўска-расейскі слоўнік

**Белару́ска-расе́йскі (Вялікаліто́ўска-расе́йскі) сло́ўнік** — слоўнік мовазнаўца Яна Станкевіча, выдадзены ў 1990 року ў Нью-Ёрку (ЗША) коштам Вялікалітоўскае (беларускае) фундацыі імя Льва Сапегі. Слоўнік выйшаў ужо па сьмерці ўкладальніка; канчатковую працу выканаў Янаў сын Юрка Станкевіч.

Агулам у кнізе больш за 60 тысячаў артыкулаў. Адзначаныя крыніца альбо мясцовасьць, адкуль запісанае кожнае беларускае слова. Зьмяшчае багата гістарызмаў і архаізмаў. Аўтар увёў у яго словы, якія выкарыстоўваліся ў беларускіх крыніцах ад XIII стагодзьдзя: у Баркулабаўскім летапісе, кітабах, Скарынавай Бібліі, Статутах Вялікага Княства Літоўскага й інш.

Словы пададзеныя ў аўтарскім альфабэтным парадку, адрозным ад агульнапрынятага: о, а, э, б, г, ґ, х, д, е, ё, я, дз, дж, з, ж, і, й, к, л, м, н, ф, п, р, с, ш, т, в, у, ў, ь, ц, ч, ы, ю.

Сучасныя мовазнаўцы: Юрась Бушлякоў, Вінцук Вячорка, Сяргей Шупа — ня лічаць слоўнік нарматыўным, называючы яго разам перакладным, тлумачальным і дыялектным.

## Бібліяграфія
* 

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Электронны варыянт

Катэгорыя:Слоўнікі беларускай мовы
Катэгорыя:Слоўнікі расейскай мовы
Катэгорыя:Кнігі 1990 году
Катэгорыя:Перакладныя слоўнікі
Месца (фільм)

**«Ме́сца»** або **«Ў тым жа месцы»** () — італьянскі драматычны фільм 2017 году рэжысэра Паолё Джэнавэзэ. У 2018 годзе фільм быў намінаваны ў 8 катэгорыях на нацыянальную кінапрэмію Італіі «Давід дзі Данатэльлё» і ў 5 катэгорыях на прэмію «Срэбраная стужка». Гэта італьянская адаптацыя сэрыялу *«[[Сталок у куце]]»* (2010), які складаецца з двух сэзонаў па пяць кароткіх сэрыяў у кожным.

## Сюжэт

Дзевяць чалавек прыходзяць у адно і тое ж месца на сустрэчу з таямнічым Незнаёмцам спадзеючыся, што ён выканае іхныя патаемныя жаданьні. Загадкавы мужчына можа ажыцьцявіць усё, што яны захочуць. Але за пэўную цану. У абмен на зьдзяйсьненьне мары кожнаму з гасьцей прапануецца выканаць незвычайныя заданьні. Чым цяжэйшае выкананьне гэтай мары, тым вышэйшы кошт. Кожны з герояў павінен зрабіць свой выбар: як далёка ён гатовы пайсьці, каб атрымаць жаданае? Незнаёмец стала паўтарае, што людзі могуць адмовіцца, але многія дзеля сваіх мар гатовыя пайсьці на самыя жудасныя рэчы! І ці сапраўды выпадковыя лёсы наведвальнікаў гэтага месца сустрэчы?

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Беларускі трэйлер
* Фільм «У тым жа месцы»

Катэгорыя:Фільмы 2017 году
Катэгорыя:Італьянскія фільмы
Катэгорыя:Італьянскія фільмы 2017 году
Катэгорыя:Фільмы Паолё Джэнавэзэ
Катэгорыя:Італьянскія фільмы-трылеры
Катэгорыя:Фільмы на італьянскай мове
Мамдуг Гамадэ

**Мамдуг Гамада** (;  1959, Галанскія вышыні) — сырыйскі журналіст і карыкатурыст.

## Жыцьцяпіс
Сям’я жыла ў Сувайдзе. Мамдуг паступіў на журналісцкі факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту, які скончыў у 1994 року. У 1990—1994 публікаваў свае карыкатуры ў беларускіх газэтах і часопісах, найперш у «Вожыку».

Вярнуўшыся ў Сырыю, жыў у Дамаску. За паўтара года ня здолеўшы знайсьці працу, вырашыў вярнуцца ў Беларусь, дзе больш за 10 гадоў працаваў прафэсарам унівэрсытэту. З 1995 пачаў пісаць сцэнары да фільмаў. Засвоіў таксама кінарэжысуру ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Тут жа зьняў два кароткія фільмы.

## Крыніцы

Катэгорыя:Сырыйскія журналісты
Катэгорыя:Сырыйскія карыкатурысты
Катэгорыя:Сырыйскія кінарэжысэры
Катэгорыя:Выпускнікі факультэту журналістыкі БДУ
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Сырыйцы ў Беларусі
Ніна Богдан

**Ніна Іванаўна Богдан** ( 1949, Менск, цяпер Беларусь) — беларуская эканамістка.

Доктарка эканамічных навук (2003) і прафэсарка (2003). Аўтарка навуковых працаў пра рэгуляваньне інавацыйнага разьвіцьця. Выдатніца адукацыі Беларусі. Дэканка факультэту фінансаў і банкаўскай справы Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўнівэрсытэту (2004—2009).

## Жыцьцяпіс
У 1970 скончыла плянава-эканамічны факультэт Беларускага дзяржаўанаг інстытуту народнай гаспадаркі (БДІНГ) паводле спэцыяльнасьці «эканоміка працы» і ўладкавалася асыстэнткай на катэдру эканомікі працы. У 1974 годзе скончыла асьпірантуру на катэдры эканомікі працы БДІНГ. У 1975 годзе абараніла кандыдацкую дысэртацыю «Матэрыяльнае стымуляваньне асваеньня і ўкараненьня новай тэхнікі» пад навуковым кіраўніцтвам Антаніны Анапрыенкі. Пасьля гэтага працавала старэйшай выкладніцай на катэдры эканомікі прамысловасьці БДІНГ.

У 1979 годзе перайшла на працу дацэнткай у Полацкі дзяржаўны ўнівэрсытэт (Наваполацак), дзе ў 1986 годзе стала загадніцай катэдры. У 1992—2003 гадох была дэканкай факультэту Полацкага ўнівэрсытэту. У 1994 годзе прайшла стажаваньне ў Парыжы (Францыя), а ў 1996 годзе — у Кракаве (Польшча). У 1997, 1998, 2000 і 2001 гадох стажавалася ў Манчэстэры (Ангельшчына), а ў 1998 годзе — у Мадрыдзе (Гішпанія). У 1999 і 2001 гадох прайшла стажаваньне ў Стакгольме (Швэцыя), а ў 2002 і 2003 гадох — у Барсэлёне (Гішпанія). У 2002 годзе абараніла доктарскую дысэртацыю «Мэтадалёгія ўтварэньня і мэханізм ажыцьцяўленьня рэгіянальнай інавацыйнай палітыкі» пад навуковым кіраўніцтвам Людмілы Нехарошавай. 

У 2003 годзе перайшла працаваць прафэсаркай катэдры рэгіянальнага кіраваньня ў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўнівэрсытэт. У 2004—2009 гадох займала пасаду дэканкі факультэту фінансаў і банкаўскай справы БДЭУ. У 2009 годзе стала прафэсаркай катэдры нацыянальнай эканомікі і дзяржаўнага кіраваньня БДЭУ. У рамках Праграмы трансэўрапейскай рухомасьці для ўнівэрсытэцкіх дасьледаваньняў (ПТРУД) брала ўдзел у сумесных мерапрыемствах «Стварэньне сыстэмы кіраваньня праграмамі падрыхтоўкі магістраў» і «Распаўсюд, супраца і ўнівэрсытэцкая рэформа ў галіне выкладаньня эканомікі ў Беларусі». Удзельнічала ў распрацоўцы праграмы навучаньня магістраў «Рэструктурызацыя і мэнэджмэнт на прамысловых прадпрыемствах». У 2009—2010 гадох сумесна з Народным ўнівэрсытэтам Упсалы (Швэцыя) узяла ўдзел у міжнародным мерапрыемстве «Балтыйская сетка сыстэмаў кіраваньня якасьцю ў сыстэме дадатковай прафэсійнай адукацыі». Паводле дамовы Менскага гарвыканкаму са Швэдзкай службай занясьці ад 2010 году ўдзельнічала ў міжнародным мерапрыемстве «Ўкараненьне сучасных спосабаў і мадэляў у прафэсійную адукацыю ў Менску». У 2010 і 2011 гадох брала ўдзел у падрыхтоўкі Аглядаў інавацыйнага разьвіцьця Беларусі і Казахстану адпаведна сумесна з Эўрапейскай эканамічнай камісіяй ААН (Швайцарыя).

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Беларускія эканамісты
Катэгорыя:Дактары эканамічных навук
Катэгорыя:Дэканы
Амбасада Беларусі ў Сырыі

**Амбасада Рэспублікі Беларусі ў Сырыйскай Арабскай Рэспубліцы** — дыпляматычнае прадстаўніцтва Беларусі ў Сырыі, Лібане і Ярданіі, разьмешчанае ў сталіцы Сырыі Дамаску.

## Мінуўшчына
Дыпляматычныя стасункі між Рэспублікай Беларусі і Сырыйскай Арабскай Рэспублікай завязаныя 26 жніўня 1993 року. Амбасада Беларусі адкрытая ў Сырыі ў лістападзе 1998 року; Амбасада Сырыі ў Беларусі — у ліпені 2007.

21 сакавіка 1996 року ўсталяваныя дыпляматычныя стасункі зь Лібанскай Рэспублікай. У чэрвені 2002 року ў Бэйруце адкрытая Ганаровая амбасада Рэспублікі Беларусі; у студзені 2006 — Ганаровая амбасада Лібану ў Беларусі.

15 кастрычніка 1996 року завязаныя дыпляматычныя стасункі зь Ярданскім Хашыміцкім Каралеўствам.

## Глядзіце таксама
* Амбасада Сырыі ў Беларусі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына 

Катэгорыя:Беларуска-сырыйскія стасункі
Лібан
Беларусь
Севярын Квяткоўскі

**Севярын Аляксандравіч Квяткоўскі** ( 30 сакавіка 1973, Менск) — беларускі літаратар, публіцыст, журналіст і рэдактар. Сябра БАЖ, Саюзу беларускіх пісьменьнікаў і ПЭН-цэнтру. Адзін з стваральнікаў грамадскай кампаніі Будзьма беларусамі!

## Біяграфія
Працаваў журналістам на «Радыё 101,2» (1995—1996 гады), у газэтах «Имя» (1995—1996 гады) і Наша Ніва (1996—1999 гады), у Беларускай рэдакцыі Польскага Радыё (1997—1998 гады), на Радыё Рацыя (1999—2002 гады) і Радыё Свабода (2002—2008 гады). У 2008—2012 гадох быў рэдактарам грамадзкага блогу Будзьма беларусамі!. З 2012 году — публіцыст на Радыё Свабода.

У час здушэньня пратэстаў супраць фальсыфікацыі выбараў, гвалту і беззаконьня на тры дні арыштоўваўся рэжымам Лукашэнкі, па чым у зьвязку з завядзеньнем крымінальнай справы мусіў пакінуць Беларусь.

## Творчасьць
Дэбютаваў у газэце Наша Ніва ў 1993 годзе імпрэсіямі «На гэтай паперы…», «Момант Мяне», «Парагвай». Піша апавяданьні, эсэ, імпрэсіі, мініятуры, нарысы, фрашкі, аўтарскія тэксты. Публікуецца ў Нашай Ніве, ARCHE Пачатак, на Радыё Свабода ды іншых інтэрнэт-пляцоўках.

Аўтар кніг «Фрашкі да пляшкі» (2007 год), «Падарунак для Адэлі» (містычны трылер у навэлях; 2012 год). Таксама аўтар ідэі і суаўтар аўдыёкнігі «Народныя фрашкі. Супольны альбом» (2009 год). Аўтар праекту і кнігі «Як стаць беларусам» (2014 год), сатырычнага рамана-комікса «Каларадзкая пушча» (2019 год).

## Грамадзкая дзейнасьць
Зьвяртае ўвагу на тое, што расейска-лукашэнкаўская блогерка Вольга Бондарава і летувіскі блогер Жільвінас Світоюс, які атрымаў вядомасьць цкаваньнем гісторыка Ўладзімера Арлова, фактычна займаюцца адной справай — змагаюцца зь беларушчынай.

Таксама зьвяртае ўвагу на тое, што частка летувіскага грамадзтва гатовая ня проста цкаваць суседні і карэнны для Віленшчыны этнас, яны гатовыя цкаваць гнаную ў сябе на радзіме супольнасць.

## Узнагароды
* Ляўрэат прэміі «Залатая Літара» (2007 год) за кнігу «Фрашкі да пляшкі»
* Ляўрэат прэміі сайту 101blog.net (2007 год) за найлепшы постынг у беларускай блогасфэры за 2007 год.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Супрацоўнікі і аўтары Радыё «Свабода»
Вячаслаў Бохан

**Вячаслаў Бохан** (нар. 7 красавіка 1996 году) — беларускі гандбаліст, які гуляе на пазыцыі левы паўсярэдні расейскага клюбу «Зэніт» і нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Кар’ера
Выхаванец наваполацкай ДЮСШ гульнявых відаў спорту. Пачынаў кар’еру ў мясцовым ГК імя Лёвіна ў сэзоне 2013—2014 гадоў. У 2014 годзе перайшоў у менскі СКА. Паводле вынікаў сэзону 2019—2020 гадоў быў улучаны ў каманду ўсіх зорак лігі.

У красавіку 2020 году падпісаў кантракт з украінскім клюбам «Маторам», які пачаў дзеіць з сэзону 2020—2021 гадоў. У Лізе чэмпіёнаў ЭГФ 2020—2021 гадоў дакрочыў з «Маторам» да 1/8 фіналу. Па спыненьні чэмпіянату Ўкраіны праз напад Расеі на Украіну ў лютым 2022 году Бохан поруч зь іншымі трыма беларускімі аднаклюбнікамі быў аддадзены ў арэнду ў менскі СКА. З сталічным клюбам у 2022 годзе здабыў айчынны кубак. У сэзоне 2022—2023 гадоў прыяднаўся да румынскага «Дынама», зь якім станавіўся чэмпіёнам краіны і ўладальнікам кубка. Улетку 2024 году склаў працоўную ўгоду з расейскім «Зэнітам».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на бачыне Эўрапейскай гандбольнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Беларускія гандбалісты
Катэгорыя:Гандбалісты зборнай Беларусі
Уладзіслаў Кулеш

**Уладзісла́ў Куле́ш** ( 28 траўня 1996 году, Гомель) — беларускі гандбольны левы паўсярэдні, гулец нямецкага клюбу «Мэльзунген» і нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Кар’ера

### Клюбная
У 2013—2018 гадах быў гульцом менскага СКА, зь якім пяць разоў здабываў срэбраныя мэдалі чэмпіянату Беларусі. У сэзоне 2013—2014 гадоў згуляў восем матчаў і закінуў 31 гол, а ў сэзоне 2014—2015 гадоў здабывае з сваёй камандай Балтыйскую гандбольную лігу. У наступным стаў адным зь лідэраў каманды ды браў удзел у групавым этапе Кубка ЭГФ.

У ліпені 2018 году прыяднаўся да польскага клюбу «Вівэ», зь якім склаў пяцігадовы кантракт. Інфармацыя аб пераходзе была агучаная ў пачатку красавіка 2018 году. Паводле зьвестак СМІ, цікавасьць да набыцьця выказвалі таксама паўночнамакедонскі «Вардар» і нямецкі «Фюксэ». Праз праблемы з атрыманьнем візы далучыўся да келецкай каманды толькі ў жніўні. У канцы таго ж месяца падчас аднаго з трэнаваньняў атрымаў траўму нагі, якая выключыла яго з гульняў амаль на адзінаццаць тыдняў. Запачаткаваў выступы ў польскай Супэрлізе 13 лістапада 2018 году ў матчы супраць «Сталі» (35:28).

У фінале Лігі чэмпіёнаў ЭГФ 2021—2022 гадоў ён разам зь «Вівэ» зьведаў паразу ад «Барсэлёны» зь лікам 35:37. Улетку 2022 году датэрмінова пакінуў польскі клюб і далучыўся да нямецкага «Гановэр-Бургдорф». Улетку 2025 году падпісаў кантракт зь нямецкім клюбам «Мэльзунген», які да таго стаў бронзавым прызэрам нямецкага першынства. Хутка пасьля гэтага атрымаў пералом рукі, у выніку чаго прапусьціў шэраг матчаў, згуляўшы 10 кастрычніка ў матчы супраць «Ляйпцыгу».

### Міжнародная
У нацыянальнай зборнай Беларусі дэбютаваў у 2015 годзе. У 2016 годзе дэбютаваў на чэмпіянаце Эўропы ў Польшчы, дзе закінуў 10 мячоў. Браў удзел таксама ў далейшых чэмпіянатах Эўропы і сьвету.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на бачыне ЭГФ
* Профіль на бачыне БФГ

Катэгорыя:Беларускія гандбалісты
Катэгорыя:Гандбалісты зборнай Беларусі
Яган Шварцэр

**Яган Шварцэр** (, 30 жніўня 1880 — 10 кастрычніка 1914) — аўстрыйскі фатограф, кінарэжысэр і вытворца порнастужак. Ён — пачынальнік аўстрыйскага кіно. Заснавальнік «Сатурн-стужка», якое здымала кіно.

## Жыцьцяпіс
Яган Шварцэр нарадзіўся 30 жніўня 1880 году ў Аўстра-Вугоршчыне. Вучыўся на хіміка, але стаў фатографам. Рабіў здымкі сем'яў, асоб. Зьвярнуў увагу на попыт здымкаў голых жанчын. Ён пачаў іх здымаць і прадаваць. Пазьне, з 1906 году заснаваў таварыства «Сатурн-стужка». Яно прадавала кароткія стужкі, дзе былі голыя жанчыны. Свае стужкі Яган Шварцэр называў «вячэрнімі стужкамі для мужчын».

У 1911 годзе дзяржаўныя слугі адабралі сілай кінастужкі, бо іх назвалі «парнаграфіяй».

Памёр Яган Шварцэр 10 кастрычніка 1914 году ў Вене.

## Крыніцы

## Літаратура
* Michael Achenbach, Paolo Caneppele, Ernst Kieninger: Projektionen der Sehnsucht. Saturn – Die erotischen Anfänge der österreichischen Kinematografie (= Edition Film und Text. Bd. 1). Filmarchiv Austria, Wien 2000, ISBN 3-901932-04-6.

## Вонкавыя спасылкі
* Яган Шварцэр на БЗФІ

Катэгорыя:Парнаграфія ў Аўстрыі
Катэгорыя:Кінарэжысэры
Катэгорыя:Рэжысэры нямога кіно
Катэгорыя:Аўстра-вугорскія кінарэжысэры
Катэгорыя:Аўстрыйскія кінарэжысэры
Катэгорыя:Порнарэжысэры
Катэгорыя:Аўстра-вугорскія порнарэжысэры
Катэгорыя:Аўстрыйскія порнарэжысэры
Катэгорыя:Кінапрадусары
Катэгорыя:Аўстра-вугорскія кінапрадусары
Катэгорыя:Аўстрыйскія кінапрадусары
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусьветнай вайны (Аўстра-Вугоршчына)
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1880 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў 1914 годзе
Катэгорыя:Мужчыны
Парнаграфія ў Аўстраліі

**Парнаграфія ў Аўстраліі** забароненая і караецца правам краіны. На справе ў краіне маецца ў доступе порнавырабы, што стварае недахопы і патрабуе дзяржаўнага ўмяшаньня. СМІ Аўстраліі спрабуюць зьвярнуць увагу на дзіцячую парнаграфію.

## Крыніцы

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Парнаграфія ў Аўстраліі
Парнаграфія ў Бутане

**Парнаграфія ў Бутане** забароненая і караецца правам краіны. Любы паказ голага цела ў грамадзкім месцы забароненае і караецца правам краіны. Аднак існуюць парушэньні права. Парнаграфія ў сеціве распаўсюджанае ў Бутане.

Маладыя асобы распаўсюджваюць порнавырабы праз сацыяльныя сеткі. З 2007 году па 2019 гады было 17 карных справаў на распаўсюджаньне порнавырабаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Парнаграфія ў Азіі
Катэгорыя:Бутанская культура
Валдайска-верхнедняпроўскі антрапалягічны комплекс

**Валдайска-верхнедняпроўскі антрапалягічны комплекс** — антрапалягчны тып, які прыкладна адпавядае этнічнай тэрыторыі беларусаў. Апроч беларусаў, абыймае цяперашніх усходніх летувісаў і заходніх расейцаў зь вярхоўяў Дняпра.

У агульных рысах мае падабенства да прыбалтыйскага антрапалягічнага тыпу, але адрозьніваецца ад яго меншымі паказьнікамі росту, абсалютных памераў твару і галавы і некалькі больш цёмнай пігмэнтацыяй валасоў і вачэй.

## Крыніцы

Катэгорыя:Антрапалёгія
Катэгорыя:Беларусы
Цыхун

**Цыху́н** — беларускае прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

* Апанас Цыхун (1910—2005) — беларускі паэт, грамадзкі дзяяч, фальклярыст, краязнаўца, літаратар;
* Генадзь Цыхун (1936—2024) — беларускі мовазнавец.
Лібійска-эгіпецкая вайна

**Лібі́йска-эгі́пецкая вайна́**, інакш вядомая як **чатырохдзённая вайна** () — кароткі збройны канфлікт між Лібіяй і Эгіптам 21-24 ліпеня 1977 року. Прычынай стала згаршэньне стасункаў між дзяржавамі пасьля таго, як прэзыдэнт Эгіпту Анвар Садат адхіліў заклікі лібійскага лідэра Муамара Кадафі аб’яднацца і навязаў мірныя стасункі з Ізраілем. Тады Лібія пачала спансараваць дысыдэнтаў і замахоўцаў на Садата; Эгіпет у сваю чаргу адказаў спробамі паслабіць уладу Кадафі. У пачатку 1976 року Кадафі выслаў да эгіпецкай граніцы войскі, якія пачалі напады на пагранічнікаў. У адказ Садат перадысьлякаваў да граніцы значныя падмацаваньні і пачаў падрыхтоўку да ўварваньня і зрынаньня Кадафі.

У ліпені 1977 року сутычкі на граніцы пачасьціліся. 21 ліпеня лібійскі танкавы батальён атакаваў места Салум. Пасьля таго, як ён трапіў у засаду, эгіпецкія войскі пачалі сваю контратаку авіяўдарамі па авіябазе імя Гамаля Абдэля Насэра і прасунуліся ўглыб лібійскай тэрыторыі на 15 км, пасьля чаго адступілі.

Наступныя два дні адбываліся артылерыйскія абстрэлы з абодвух бакоў. Эгіпецкія летакі і камандасы працягвалі атакаваць лібійскія паселішчы. 24 ліпеня яны зьнішчылі авіябазу Насэра і сховішчы ўзбраеньня. Пад націскам ЗША, прэзыдэнта Альжыру Хуары Бумэдзьена і кіраўніка Арганізацыі вызваленьня Палестыны Ясіра Арафата пасьля гэтага Садат раптоўна абвясьціў пра спыненьне вагню. Яшчэ некалькі дзён на мяжы падчас адыходу эгіпецкіх войскаў здараліся сутычкі. Заключэньня мірнай дамовы не было, але абодва бакі пагадзіліся на замірэньне і адвялі войскі ад мяжы. Кадафі зьмякчыў сваю рыторыку што да эгіпецкіх уладаў, але актыўна падбухторваў іншыя арабскія дзяржавы да ізаляцыі краіны.

## Крыніцы

Катэгорыя:Канфлікты 1977 году
Катэгорыя:1977 год у Лібіі
Катэгорыя:1977 год у Эгіпце
Катэгорыя:Халодная вайна ў Афрыцы
Катэгорыя:Рэспубліка Эгіпту
Катэгорыя:Войны Лібіі
Катэгорыя:Войны Эгіпту
Катэгорыя:Лібійска-эгіпецкія стасункі
Катэгорыя:Муамар Кадафі
Катэгорыя:Анвар Садат
Бэртун

**Бэртун** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Бэртун або Пэртун (Berhtuni, Perhtun) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -берт- (-бэрт-, -барт-) (імёны ліцьвінаў Зыбарт, Кібарт, Любарт; германскія імёны Siebart, Kibart, Lubert) паходзіць ад германскага berhta 'яркі'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *homines… Sieńko Bertunowicz* (3 ліпеня 1505 году); *Dorota Bertun* (1798 год).

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Філязофія каханьня (неадназначнасьць)

**[[Філязофія каханьня]]**&nbsp;— сфэра сацыяльнай філязофіі й этыкі, якая спрабуе апісаць прыроду каханьня. 

**Філязофія каханьня** таксама можа азначаць:
* «Філязофія каханьня» () — верш ангельскага рамантыка Пэрсі Біш Шэлі.
Батвін

**Батвін** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Бадвін або Батвін (Badvin, Batwin) і Вінібад (Winibad) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -бад- (-бат-) (імёны ліцьвінаў Бадзіла, Батаўт, Батвіл; германскія імёны Badila, Bathelt, Badvil) паходзіць ад германскага badhuo 'бітва', а аснова -він- (імёны ліцьвінаў Бутвін, Монтвін, Радавін; германскія імёны Butwin, Mondawin, Radowin) — ад гоцкага wins 'сябар'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Ульяна Батвиновая* (29 лістапада 1592 году).

## Носьбіты
Бутвілоўскі-Батвіна — літоўскі шляхецкі род

На гістарычнай Ашмяншчыне існуе вёска Бацьвінавічы, на гістарычнай Рэчыччыне — Бацьвінава.

## Глядзіце таксама
* Бат
* Віна

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Бат (імя)

**Бат**, **Бад** (*Бадзь*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Бада або Бата, пазьней Бат (Bado, Bato, Bath) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -бад- (-бат-) паходзіць ад германскага badhuo 'бітва'. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Баціка, Бадзіла, Батаўт, Батвіл, Батвін, Батар. Адзначаліся германскія імёны Badiko, Badila, Bathelt, Badvil, Batwin, Bathari.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Badrzych (Badrzyk).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Jan Batowicz* (1690 год); *cum Elisabetha Badowa de Dowszkszuny* (1703 год); *Jan Badziewicz* (3 студзеня 1825 году).

## Носьбіты
* Іван Бадзевіч (*Бадзевич*) — уладальнік зямлі з ваколіцаў Шаўляў на 1882 год

Батовічы (Batowicz) гербу Бонча — літоўскі шляхецкі род зь Вількамірскага павету.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Батаўт

**Батаўт** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Бадавалд або Бадалд, пазьней Батэльд, Батэльт, Бадаўд або Бадаўт (Badowald, Badald, Batheld, Bathelt, Batault, Battauld, Badaud, Badaut) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -бад- (-бат-) (імёны ліцьвінаў Бадзіла, Батвіл, Батвін; германскія імёны Badila, Badvil, Batwin) паходзіць ад германскага badhuo 'бітва', а аснова -валд- (-алд, -олт) (імёны ліцьвінаў Геральт, Левалт, Рамвольт; германскія імёны Gerwald, Lewolt, Romuald) — ад гоцкага і германскага waldan 'валодаць, гаспадарыць' або wulþus 'слава, мажнасьць'.

## Носьбіты
* Баляслаў Батаўт — удзельнік нацыянальна-вызвольнага паўстаньня, высланы ўладамі Расейскай імпэрыі ў Сібір

Батаўты (Batowt) гербу Бонча — літоўскі шляхецкі род зь Вількамірскага павету.

## Глядзіце таксама
* Бат
* Валд

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Скарынкі

Назву **Скары́нкі** мелі: 

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Скарынкі — былая вёска ў Баранавіцкім раёне
* Віцебская вобласьць:
** Скарынкі — былая вёска ў Гарадоцкім раёне
Скарынкі (Баранавіцкі раён)

**Скары́нкі** — колішняя вёска ў Беларусі. Уваходзілі ў склад [Мілавідзкага сельсавету Баранавіцкага раёну Берасьцейскай вобласьці. Цяпер у складзе Мілавідаў.

## Гісторыя
У 1911 годзе ў вёсцы Скарынкі адчынілі школу. Адмысловага будынка не было, заняткі праводзіліся ў наёмных памяшканьнях. У 30-х гадах ужо было 6 клясаў. У 1940 годзе будынак так званага «пажарнага дэпо» ў вёсцы быў пераабсталяваны пад сярэднюю школу.

26 лістапада 1949 году у вёсцы Скарынкі створаны калгас імя Дзяржынскага. З 1953 году сядзіба перанесена ў в. Мілавіды.

4 верасьня 1972 году вёска скасаваная і зьлілася з вёскай Мілавіды.

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Баранавіцкага раёну
Катэгорыя:Зьніклі ў 1972 годзе
Гран-пры Сан-Паўлу

**Гран-пры́ Сан-Па́ўлу** () — аўтагоначнае спаборніцтва Формулы-1, якое ладзіцца ў Сан-Паўлу (Бразылія) з  року.

## Мінуўшчына
Першае аўтагоначнае Гран-пры ў Сан-Паўлу адбылося ў 1936 року; тады гэта была вулічная траса .

Доўгі час на аўтадроме імя Жазэ Карлуша Пачы (больш вядомым пад назвай Інтэрлягас) ладзіўся этап чэмпіянату сьвету ў гонках Формулы-1 — Гран-пры Бразыліі. У 2020 року  была скасаваная праз пандэмію Ковід-19.

У календары 2021 року гонка вярнулася пад назовам Гран-пры Сан-Паўлу. Яна ладзіцца ў лістападзе, а першым пераможцам- стаў Льюіс Гэмілтан. Праз год  сэзону ў Сан-Паўлу сваю першую перамогу ў Формуле-1 здабыў яшчэ адзін гоначнік «Мэрсэдэсу» Джордж Расэл.

## Пераможцы
*Ружовае тло азначае, што гонка не ўваходзіць у каляндар Чэмпіянату сьвету Формулы-1.*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Бразыльскія аўтагоначныя спаборніцтвы
Сан-Паўлу
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2021 годзе
Катэгорыя:2021 год у Бразыліі
Катэгорыя:Спорт у Сан-Паўлу
Бадзіла

**Бадзіла** (*Батыла*, *Батэла*, *Батуль*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Бадзіла, пазьней Батэль (Badila, Bathel) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -бад- (-бат-) (імёны ліцьвінаў Батаўт, Батвіл, Батвін; германскія імёны Bathelt, Badvil, Batwin) паходзіць ад германскага badhuo 'бітва'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Batyło Nazarowicz* (1565 год); *Mikołay Batela* (15 траўня 1567 году).

## Носьбіты
* Варфаламей Міхайлавіч Бадзіла (*Бадилло*) — селянін з ваколіцаў Вількаміру, які меў у валоданьні зямлю на 1889 год

Батулевічы (Batulewicz) гербу Пілава — літоўскі шляхецкі род, вядомы на Віленшчыне.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Жанаты

***Жанаты*** () — дацкая парнаграфічная стужка, якая была зьнятая ў 1966 годзе. Стужка — драма, мае жорсткую парнаграфію. Зьняў стужку рэжысэр Кнуд Лейф Томсэн.

## Зьмест

Малады і распусны мужчына спакушае маладую жанчыну. Затым мужчына спрабуе спакусіць яе маці, але яна яго выганяе і кліча свайго мужа.

## Вобразы
У стужцы здымаліся асобы:
* Паўль Райнгард
* Астрыд Вільям
* Сісэ Райнгард
* Сорэн Стромбэркг
* Джуды Грынгер
* Грэтэ Могенсэн
* Карл Штэгер
* Тына Шмэдэс

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Жанаты на БЗФІ
* Жанаты на Дацкай кінабазе
* Жанаты на данскфільм

Катэгорыя:Фільмы дацкай мовай
Катэгорыя:Дацкія фільмы 1966 году
Катэгорыя:Парнаграфічныя фільмы Даніі
Катэгорыя:Дацкія драматычныя фільмы
Дацкая база зьвестак стужак

**Дацкая база зьвестак стужак** () — база зьвестак у Даніі, якая была створаная ў 2000 годзе. Раней мела назву **Дацкая народная стужкапіс** (). Гэта інтэрнэт анляйн база зьвестак, якая падтрымліваецца Дацкім інстытутам кіно, і ўключае дацкія стужкі з 1896 года, у тым ліку нямыя, кароткамэтражныя і дакумэнтальныя фільмы.

## Апісаньне
Калі база зьвестак выйшла анлайн, як Дацкая база даных фільмаў у лістападзе 2000 года, у ёй былі даныя аб усіх дацкіх фільмах, створаных у  час паміж 1968 і 2000 гадамі, і даныя пра каля 10 000 асоб.

Да 2014 года база была пашырана да 22 000 найменьняў, 106 000 асоб і 6 000 кампаній.

База зьвестак уключае таксама мэдыя-галерэю з фотаздымкамі, праграмамі, малюнкамі рэклямных плакатаў фільмаў (постараў), а таксама трэйлерамі фільмаў. База зьвестак таксама зьмяшчае інфармацыю пра даты прэм’ер замежных фільмаў у дацкіх кінатэатрах з 2000 года.

## Глядзіце таксама
* БЗФІ
* Rotten Tomatoes

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве 

Катэгорыя:Базы зьвестак фільмаў у Інтэрнэце
Катэгорыя:Вэб-сайты, якія зьявіліся ў 2000 годзе
Катэгорыя:Дацкі кінэматограф
Драматычны фільм

**Драматычны фільм** — жанр кінамастацтва і тэлебачаньня, які ў асноўным залежыць ад унутранага разьвіцьця сапраўдных вобразаў, якія сутыкаюцца з эмацыянальнай тэматыкай. Такія драматычныя тэмы, як пьянства, наркаманія, расавыя забабоны, рэлігійная нецярпімасьць, беднасьць, злачыннасьць і карупцыя, уводзяць герояў у канфлікт паміж сабой, іншымі, грамадзтвам і нават прыроднымі зьявамі.

Усе фільмы гэтага жанру могуць уключаць у сябе драматычныя элемэнты, але звычайна драматычнымі фільмы ў асноўным сканцэнтраваны на драме галоўнага канфлікту.

## Паджанры
Драматычны фільм уключае шырокі набор кінажанраў. З-за вялікай колькасьці драматычных фільмаў гэтыя фільмы падзелены:
* Дакумэнтальная драма — жанр, які робіць упор на прайграваньне гістарычных падзеяў сіламі драматычных актораў, але вонкава падаліся ў форме дакумэнтальнага або навукова-папулярнага фільма.
* Крымінальная драма і судовая драма — разьвіцьцё пэрсанажа заснавана на тэмах, якія ўключаюць злачыннасьць, праваахоўныя органы і сыстэму правасудзьдзя.
* Гістарычная драма — жанр пра драматычныя падзеі ў гісторыі.
* Ваенная драма — жанр, у цэнтры ўвагі якога — ваеннае жыцьцё, ваенныя лёсы альбо канкрэтныя ваенныя падзеі альбо заданьні.
* Біяпічная драма — жанр, якія сканцэнтраваны на рэальных гісторыях пра рэальных людзей.
* Гумарыстычная драма — жанр, у якой суадносіны гумару і сур’ёзнага зьместу роўнае альбо прыблізна роўнае.
* Мэлядрама — падвід драматычнага фільма, у якім выкарыстоўваюцца гісторыі, якія закранаюць пачуцьці гледачоў. Мэлядраматычныя гісторыі часта маюць справу з «крызісамі чалавечых эмоцыяў, няўдалымі раманамі ці сяброўствам, напружанымі сямейнымі адносінамі, трагедыяй, хваробай, нэўрозам альбо эмацыйным і фізычным перажываньнем». Кінакрытыкі часта выкарыстоўваюць тэрмін «зьневажальны», каб падкрэсьліць нерэальную, насычаную патасам, бескарысную гісторыю пра раман альбо знаёмую сытуацыю са стэрэатыпнымі пэрсанажамі (часта з удзелам цэнтральнага жаночага пэрсанажа), які адносіцца да пераважна жаночай аўдыторыі. Мэлядраму часам называюць «жаночым фільмам» альбо «шыкоўны фільм».
* Рамантычная драма — гэта падвід драматычнага фільма, заснаваны на рамантычным каханьні.
* Трагедыя — жанр, у якім існуе роўны або амаль роўны балянс паміж гумарам і сур’ёзным зьместам. Гэта трагікамічны фільм, які спалучае ў сабе элемэнты гумару, лірызму і трагедыі, ператвараючы яго ў камэдыю і драму, якая выклікае сьмех і спачуваньне ў гледача.

## Глядзіце таксама
* Драма (жанр)
* Драма
* Літаратурныя жанры
* Жанры гульнявога кіно
* ''Лаўтары''

## Крыніцы

Катэгорыя:Драматургія
Катэгорыя:Жанры кіно
Баціка

**Баціка** (*Батка*, *Бачка*), **Бадыка** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Бадзіка або Паціка, пазьней Батка (Badiko, Paticho, Battke) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -бад- (-бат-) (імёны ліцьвінаў Батаўт, Батвіл, Батвін; германскія імёны Bathelt, Badvil, Batwin) паходзіць ад германскага badhuo 'бітва'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *z przykupli P. Jana Bacikiewicza* (1690 год).

## Носьбіты
Баткевічы (Batkiewicz) гербу Корчак — літоўскі шляхецкі род з Упіцкага павету.

Бадыкевіч (Badykiewicz) — прозьвішча, зафіксаванае ў XIX стагодзьдзі ў ваколіцах Сувалкаў.

Бачкевіч (*Batschkewitz*, *Baczkiewicz*) — прозьвішча, гістарычна зафіксаванае на тэрыторыі цяперашняй Летувы.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Гавораць беларусы Падляшша

**Гавораць беларусы Падляшша** — дакумэнтальнае дзіва, якон зьнялі ў Польшчы. Яго зьнялі ў 2014 годзе. Выпусьцілі на прагляд 31 жніўня 2014 году ў Беластоку. Вытворчасьць дзіва было з дапамогаю «Народнага цэнтру культуры» і Управы Маршалка Падляскага ваяводзтва. Прымаў удзел у здымках «Беластоцкі асяродак культуры». Выпусьцілі для прагляду дзіва «Гавораць беларусы Падляшша» 31 жніўня 2014 году пад час фэстывалю «Усход культуры / Іншае вымярэньне». Аўтарам дзіва стаў Мікола Ваўранюк. Ён вядзе перадачу на ПТБ-3 Беласток пад назваю «Беларускі тыдзень».

## Зьмест
Дзіва «Гавораць беларусы Падляшша» было зьнятае для таго, каб паказаць розныя гаворкі народу ў Падляскім ваяводзтве.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Гавораць беларусы Падляшша

Катэгорыя:Фільмы 2014 году
Катэгорыя:Польскія фільмы
Катэгорыя:Польскія фільмы 2014 году
Катэгорыя:Беларусы ў Польшчы
Катэгорыя:Беларуская мова ў Польшчы
Катэгорыя:Польскія дакумэнтальныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы на польскай мове
Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Фільмы пра мовы
Катэгорыя:Фільмы пра рэгіёны
Катэгорыя:Фільмы пра ўспаміны
Катэгорыя:Запіс адразу на відэа
Катэгорыя:Фільмы, зьнятыя ў Беластоку
Ляўра Антанэльлі

**Ляўра Антанэльлі** (, 28 лістапада 1941 году — 22 чэрвеня 2015 году) — італьянская акторка і парнаакторка. Нарадзілася ў Істрыі ў месьце Пула. Пасьля Другое сусьветнае вайны пераехала ў Нэапаль. Здымалася з 1964 па 1991 гады. Вядомая сваімі здымкамі і голым целам.

## Глядзіце таксама
* Сэрэна Вялікая

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Ляўра Антанэльлі на БЗФІ
* Ляўра Антанэльлі на Ротэнтаматос

Катэгорыя:Італьянскія акторкі