Бостан Сэлтыкс

«**Бо́стан Сэ́лтыкс**» () — прафэсійны баскетбольны клюб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда была заснаваная ў 1946 годзе як адная з васьмі першых камандаў лігі. Клюб месьціцца ў горадзе Бостан, Масачусэтс. Свае хатнія матчы «Сэлтыкс» гуляюць на арэне ТД-Гардэн, якую падзяляюць з хакейным клюбам «Бостан Бруінз». «Сэлтыкс» уважаюцца адной з самых пасьпяховых клюбаў у гісторыі НБА. Яны ўтрымліваюць рэкорды паводле колькасьці здабытых чэмпіёнстваў і паводле колькасьці зафіксаваных перамогаў сярод усіх франшызаў НБА.

## Гісторыя
«Бостан Сэлтыкс» быў створаны 6 чэрвеня 1946 году прэзыдэнтам карпарацыі Бостан-Гардэн-Арэны Ўолтэрам Браўнам як каманда Амэрыканскай баскетбольнай асацыяцыі. У 1948 годзе каманда ўпершыню трапіла ў плэй-оф, але саступіла «Чыкага Стэгс» зь лікам 4:1. У 1949 годзе каманда ня трапіла ў плэй-оф, заняўшы пятае месца ва Ўсходнім дывізіёне. Затым, 3 жніўня 1949 году, каманда стала часткай Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі па зьліцьці ліг. У 1950 годзе «Сэлтыкс» падпісалі кантракт з Чакам Купэрам, стаўшы першай франшызай НБА, якая задрафтавала чарнаскурага гульца. «Сэлтыкс» мелі цяжкасьці ў першыя гады свайго існаваньня, пакуль ня быў наняты трэнэр Рэд Аўэрбах.

У пачатку існаваньня франшызы ў Аўэрбаха не было памочнікаў, ён асабіста ладзіў усе трэнаваньні, рупіўся разборам камандаў супернікаў, а таксама шукаў патэнцыйных гульцоў на драфце каледжаў ды плянаваў усе выезды. Па сэзоне 1955—1956 гадоў Аўэрбах зрабіў ашаламляльны абмен, адправіўшы стала ўдзельніка Матчу ўсіх зорак Эда Маколі ў «Сэнт-Луіс Гокс» на другі агульны выбар на драфце. Аўэрбах скарыстаў гэты выбар, каб узяць цэнтравога Ўнівэрсытэту Сан-Францыска Біла Расэла. Аўэрбах таксама набыў выдатнага гульца і пачаткоўца году НБА 1957 году Тома Гэйнсана. І Расэл, і Гэйнсан надзвычай добра працавалі з Бобам Кузі, ды ўтрох яны сталіся гульцамі, вакол якіх Аўэрбах збудаваў новы «Сэлтыкс». Зь Білам Расэлам «Сэлтыкс» выйшлі ў фінал НБА 1957 году і перамаглі «Сэнт-Луіс Гокс» у сямі гульнях, здабыўшы свой першы тытул у НБА. Па набыцьці Кей-Сі Джонза ў 1958 годзе ў «Сэлтыкс» ужо цалкам склала чэмпіёнская дынастыя, якая праіснавала больш за дзесяць гадоў. У 1959 годзе «Сэлтыкс» зноў здабылі перамогу ў НБА, абгуляўшы «Мінэапаліс Лэйкерз», што стала першым зь іх рэкордных васьмі запар чэмпіёнскіх тытулаў. За гэты час «Сэлтыкс» пяць разоў сутыкаліся з «Лэйкерз» у фінале, што стала пачаткам напружанага і часта жорсткага суперніцтва, якое ахапіла некалькі пакаленьняў. «Сэлтыкс» канца 1950-х і пачатку 1960-х гадоў шырока лічацца адной з самых дамінантных камандаў усіх часоў. Аўэрбах сышоў з пасады трэнэра па сэзоне 1965—1966 гадоў, а Расэл заняў пасаду гульца-трэнэра, што было хітрыкам Аўэрбаха, які, такім чынам, намагаўся ўтрымаць Расэла ў Бостане. Зь ягоным прызначэньнем Аўэрбах заняў пасаду генэральнага кіраўніка, дзе працаваў да 1980-х гадоў.

Сэзон 1969—1970 гадоў быў годам перабудовы. З набыцьцём Пола Сайласа і будучых баскетбалістаў Залі славы Дэйва Коўэнза і Джо-Джо Ўайта, «Сэлтыкс» неўзабаве зноў вярнуўся да ліку лідэраў. Па паразе ў фінале Ўсходняй канфэрэнцыі ў 1972 годзе «Сэлтыкс» перагрупаваліся, але новы сэзон скончыўся расчараваньнем, бо ў сямі гульнях фіналу канфэрэнцыі яны саступілі «Нью-Ёрк Нікс». Джон Гаўлічэк атрымаў траўму правага пляча ў шостай гульні і быў вымушаны гуляць у сёмай гульні, кідаючы левай рукою. «Сэлтыкс» вярнуліся ў плэй-оф у наступным годзе, перамогшы «Мілўокі Бакс» у фінале НБА 1974 году і здабыўшы свой 12-ы чэмпіёнскі тытул.

У 1976 годзе каманда выйграла чарговы чэмпіянат, але пасьля гэтага і выхаду ў плэй-оф у 1977 годзе бостанцы перайшлі ў чарговую фазу перабудовы. На драфце НБА 1977 году «Сэлтыкс» абралі маладога нападніка з унівэрсытэту Шарлот на імя Сэдрык Максўэл. А праз год Аўэрбах рызыкнуў і абраў на драфце юніёра Лары Бэрда з Індыянскага ўнівэрсытэту пад шостым агульным нумарам, ведаючы, што Бэрд застанецца ў каледжы яшчэ на адзін год. Тым часам адносіны паміж уладальнікам франшызы Браўнам і дырэктарам Аўэрбахам пагоршыліся, асабліва пасьля таго, як Браўн пастанавіў набыць Боба Макаду ў лютым 1979 году ў абмен на тры выбары ў першым раўндзе драфту, якія Аўэрбах спадзяваўся выкарыстаць дзеля аднаўленьня франшызы. Праз спрэчкі Аўэрбах ледзь не пакінуў Бостан, каб уладкавацца на працу ў «Нью-Ёрк Нікс», але маючы моцную падтрымку грамадскасьці, усё склалася на карысьць Аўэрбаха. Браўн прадаў каманду новаму ўласьніку ў 1979 годзе.

Тым часам у сэзоне 1979—1980 гадоў за «Сэлтыкс» дэбютаваў Бэрд. З новым уладальнікам Аўэрбах зрабіў шэраг крокаў, якія вярнулі каманду на вяршыню. «Вялікая тройка» ў складзе Бэрда, Кевіна Макгэйла і Робэрта Пэрыша гуляла разам за «Сэлтыкс» да 1992 году ды тройчы прыносіла клюбу тытул чэмпіёнаў НБА, а пазьней была названая найлепшай лініяй нападу НБА ўсіх часоў. У 1981 годзе бостанцы выйгралі чэмпіянат, выгуляўшы «Г’юстан Рокетс», а Максўэл быў названы самым каштоўным гульцом фіналу НБА. Наступны фінал для клюбу быў праз тры гады, дзе іх чакалі «Лос-Анджэлес Лэйкерз». Бэрд быў названы найлепшым гульцом фіналу. У 1985 годзе «Лэйкерз» і «Сэлтыкс» зноў сышліся ў фінале, але ўжо «Лэйкерз» сьвяткавалі перамогу.

## Статыстыка
*В = выйгрышы, П = паразы, А% = адсотак выйграных матчаў*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Клюбы НБА
Катэгорыя:Баскетбольныя клюбы ЗША
Катэгорыя:Бостан