Алена Кісілеўская

**Але́на Кісіле́ўская** (; дзявочае прозьвішча: Сіменовіч, псэўданімы: О. Галічанка, Каліна, Нязнана; 24 сакавіка 1869, в. Фільваркі, цяпер у складзе Манастырыскі Цярнопальскай вобласьці, Украіна — 29 сакавіка 1956, Атава, Канада) — украінская пісьменьніца, журналістка, рэдактарка ​​і выдаўчыня, грамадзка-палітычная і культурна-асьветніцкая дзяячка.

## Жыцьцяпіс

Нарадзілася ў сям’і грэка-каталіцкага сьвятара а. Льва Сіменовіча. Дзіцячыя гады прайшлі ў вёсцы Фільваркі (цяпер Падгароднае ў складзе места Манастырыскі). Пасьля сьмерці бацькі, сьвятара, у 1884 годзе паступіла ў Выдзілаўскую навучальню ў Станіславове (цяпер Івана-Франкоўск). Тут яна ўступіла ў «Таварыства рускіх жанчын», заснаванае ў 1884 годзе Натальляй Кобрынскай, далучылася да жаночага руху ў Галіцыі.

Яна стала актыўнай удзельніцай і заснавальніцай першых жаночых таварыстваў у Станіславове («Рускае жаночае таварыства»), Каламыі («Рускі жаночы гурток»); працавала ў Львоўскай жаночай суполцы. Падчас Першай сусьветнай вайны працавала ў «Жаночым дапаможным камітэце для стральцоў і іншых жаўнераў». За самаадданую працу ў камітэце яна атрымала высокую ўзнагароду аўстрыйскага ўраду — Срэбны крыж.

У 1919—1939 гадах жыла і працавала ў Каламыі: у 1923—1928 гадах была арганізатаркай-рэфэрэнткай Саюзу ўкраінак; у 1929—1935 гадах была сэнатаркай польскага парлямэнту ад Украінскага нацыянальна-дэмакратычнага аб’яднаньня (УНДА). У 1935 г. займала пасаду загадніцы сэкцыі гаспадыняў пры таварыстве «Вясковы гаспадар».

Пасьля Другой сусьветнай вайны Алена Кісілеўская жыла ў Заходняй Эўропе як перамешчаная асоба ў Польшчы (вёска Крыніца на Лемкаўшчыне). Затым пераехала ў Нямеччыну, а пасьля эмігравала ў Канаду: ейная дзейнасьць на эміграцыі стала лягічным працягам шматгадовай працы на радзіме. У 1948 годзе ўзначаліла Сусьветную фэдэрацыю ўкраінскіх жаночых арганізацыяў.

Пісьменніца не адыходзіла ад пяра, вяла перапіску з сябрамі, якія жылі ў Канадзе, ЗША, пісала артыкулы, успаміны.

Алена Кісілеўская памерла 29 сакавіка 1956 году ў Атаве, Антарыё, Канада.

## Творчасьць

Публіцыстычную і літаратурную дзейнасьць пачала ў 1900 г.

Вядомая як аўтарка апавяданьняў і нарысаў з жыцьця галіцкіх сялянаў і інтэлігенцыі. Пры садзейнічаньні Івана Франко ў 1903 г. у часопісе «Літаратурна-навуковы веснік» пад псэўданімам «Каліна» зьявіўся цыкаль апавяданьняў («Каліка», «Лікарка», «В поштовім бюро», «Огонь»). Пазьней у пэрыядычным друку былі апублікаваныя апавяданьні «Море» (1906), «Нові чобітки» (1908), «Іваниха розповідає» (1911), «В горах» (1913), «Покутське село», «Осінньою порою» «Гей, там, у зелених верхах»(1924).

Ейныя першыя артыкулы былі апублікаваны ў «Діле». Разам з Уладзімірам Бачынскім уздымала праблему жаночай эмансыпацыі ў дадатку да газэты «Жиноче дело».

Росквіт літаратурнай дзейнасьці (1920—1930 гг.) — пэрыяд журналісцкай працы, зьвязаны з шматлікімі паездкамі па Ўкраіне і за ейныя межы. Уражаньні ад блізкіх і далёкіх падарожжаў ляглі ў аснову рубрыкі «З моїх мандрівок»: тут яна пастаянна друкавала падарожныя нарысы, рэпартажы, партрэты. Яна дасылала ў часопісы шмат апавяданьняў, навэляў, нарысаў; напісала дакумэнтальныя кнігі: «Швейцарія», «Подорож до Африки», «Під небом півдня»(1935), «Листи з-над Чорного моря» (1939), «По рідному краю» (1951), белетрызаваныя апавяданьні аб жыцьці і побыце народаў і гісторыка-этнаграфічныя замалёўкі.

За мяжой выдала зборнік нарысаў «На роднай зямлі» (1955), а таксама выдала шэраг успамінаў пра Вольгу Кабылянскую, Натальлю Кобрынскую, І. Краўчанку, Алену Цялігу, О. Басараб, А. Чайкоўскага. Многія ейныя мастацкія творы, публіцыстычныя артыкулы, замалёўкі і ўспаміны захоўваюцца ў архіве ў Атаве.

## Творы

• «Швейцарія»(1935),

• «Подорож до Африки»(1935),

• «Під небом півдня»(1935),

• «Листи з-над Чорного моря» (1939),

• «По рідному краю» (1951).

## Крыніцы

Катэгорыя:Украінскія літаратаркі
Катэгорыя:Украінскія рэдактары
Катэгорыя:Украінскія журналісты
Катэгорыя:Украінскія выдаўцы
Катэгорыя:Сэнатары Польскай Рэспублікі (1918—1939)
Катэгорыя:Украінцы ў Канадзе
Катэгорыя:Украінскія фэміністкі