open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Духоўная вучэльня (Гомель)

**Духоўная вучэльня** — помнік архітэктуры канца XVIII — XIX ст. у Гомлі. Знаходзіцца ў цэнтры места, на гістарычнай Мільённай вуліцы. Твор архітэктуры клясыцызму. Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гістарычна-культурных каштоўнасьцяў Беларусі. Цяпер тут месьціцца навучальны корпус Гомельскага дзяржаўнага мэдычнага ўнівэрсытэту.

## Гісторыя

У 1799—1819 гадох у Гомлі збудавалі мураваны летні дом Мікалая Румянцава паводле праекту архітэктара Джона Кларка.

У другой палове XІX ст. праводзілася рэканструкцыя будынка. У 1880 годзе тут разьмясьцілі духоўная вучэльня Ўрадавага сыноду Расейскай імпэрыі (Маскоўскай царквы).

У 1960-я гады абапал будынка паставілі бакавыя крылы.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры клясыцызму. Ад пачатку складаўся з трох аб’ёмаў, пастаўленых на адной лініі: 2-павярховага драўлянага корпуса і злучаных зь ім галерэямі 2-павярховых флігеляў. Корпус быў прастакутным у пляне будынкам, на першым паверсе якога знаходзіліся дзьве парадныя залі, на другім — жылыя пакоі. Галоўны фасад вылучаўся рызалітам з 6-калённым портыкам дарычнага ордэру і аздабляўся бальконам. Вокны першага паверху афармляліся паўкруглымі нішамі. Рызаліт, прасьценкі першага паверху корпусу і сьцены флігеляў апрацоўваліся гарызантальным рустам. 

Па рэканструкцыі — 2-павярховы П-падобны ў пляне будынак. Цэнтар галоўнага прастакутнага ў пляне аб’ёму вылучаецца магутнымі рызалітамі на галоўным і дваровых фасадах. Цэнтральны ўваход з навісьсю на двух слупах падкрэсьліваецца фігурным атыкам. Галоўны фасад дэкаруецца сандрыкамі, ляпнінай (на атыку), падзяляецца гарызантальнай цягай на дзьве часткі. Дваровыя фасады бакавых карпусоў апрацоўваюцца рустам, завяршаюцца карнізам. 

Унутраны плян калідорны. На другім паверсе знаходзілася сэмінарская царква (цяпер актавая заля).

## Галерэя

Былая духоўная вучэльня.JPG|Агульны выгляд
Будынак былой духоўнай вучэльні..JPG|З двара
Гомель. Билецкого 11. Здание духовного училища 11.jpg|Уваход
Гомель. Билецкого 11. Здание духовного училища 04.jpg|Фрагмэнт


## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* 

Катэгорыя:Славутасьці Гомля
Прудоўка

**Прудоўка** — рака ў Беларусі, левы прыток ракі Ліпы. Цячэ ў Буда-Кашалёўскім і Чачэрскім раёнах Гомельскай вобласьці. Даўжыня 28 км. Плошча вадазбору 106 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9‰.

На рацэ стаіць гістарычнае мястэчка Антонаўка.

Пачынаецца на поўнач ад вёскі Забалоцьця Буда-Кашалёўскага раёну. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае. Вадазбор нізінны, пад лесам 46%.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэкі Буда-Кашалёўскага раёну
Катэгорыя:Рэкі Чачэрскага раёну
Дом Кацнэльсон (Бабруйск)

**Дом купчыхі Кацнэльсон** — помнік архітэктуры пачатку XX ст. у Бабруйску. Знаходзіцца ў Новым Месьце, на гістарычнай Прысутнай вуліцы. Твор архітэктуры мадэрну. Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гістарычна-культурных каштоўнасьцяў Беларусі. Цяпер тут месьціцца меская бібліятэка.

## Гісторыя

Драўляны дом купчыхі Кацнэльсон збудавалі ў 1912 годзе. У лістападзе 1918 году тут разьмясьціўся павятовы рэвалюцыйны камітэт, у гонар чаго ў 1958 годзе на будынку павесілі памятную дошку.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры мадэрну. Гэта 1-павярховы Г-падобны ў пляне будынак з мэзанінам. 3-часткавы галоўны фасад вылучаецца двума бакавымі рызалітамі ў выглядзе вежаў з шатровымі пакрыцьцямі складанай формы і завершанымі нізкімі чацьверыкамі. Над цэнтральнай часткай паўавальны аб'ём з круглым акном у цэнтры шчыта.

Плян асноўнага паверху калідорны.

## Галерэя

Бабруйск. Дом купчыхі Кацнельсон. 2008.jpg|Агульны выгляд
Бабруйск. Інтэрнацыянальная. Кацнельсон (10).jpg|З двара
Бабруйск. Інтэрнацыянальная. Кацнельсон (17).jpg|Фрагмэнт
Бабруйск. Інтэрнацыянальная. Кацнельсон (14).jpg|Шыльды


## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* 

Катэгорыя:Славутасьці Бабруйску
Тур’я (басэйн Сажа)

**Тур’я**, **Турэя** — рака ў Беларусі, левы прыток ракі Сянны (басэйн Сажа). Цячэ ў Краснапольскім раён Гомельскай вобласьці. Даўжыня 28 км. Плошча вадазбору 188 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1‰.

На рацэ стаіць мястэчка Краснапольле.

Пачынаецца на паўночны ўсход ад вёскі Клясіна, упадае ў Сянну за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Пільні. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны. Рэчышча каналізаванае ў верхняй і сярэдняй плыні.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэкі Краснапольскага раёну
Чырка

**Чырка** — рака ў Беларусі, левы прыток ракі Жардзянкі (басэйн Дняпра). Цячэ ў Шацілавіцкім раёне Гомельскай вобласьці. Даўжыня 21 км. Плошча вадазбору 100 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7‰.

На рацэ стаіць гістарычнае мястэчка Чыркавічы.

Пачынаецца за 3,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Вялікага Бору, вусьце за 2 км на ўсход ад вёскі Чыркавічаў. Рэчышча каналізаванае.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэкі Шацілавіцкага раёну
Мялешкі (Менская вобласьць)

**Мяле́шкі** — вёска ў Слуцкім раёне Менскай вобласьці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавету. 

У 1924—1960 гадах цэнтар Мялешкавіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 — 397 чалавек
* 2019 — 372 чалавека

## Крыніцы

Катэгорыя:Вясейскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Слуцкага раёну
Ленькі

Назву **Ле́нькі** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Менская вобласьць
** Ленькі — аграгарадок у Покрашаўскім сельсавеце Слуцкага раёна
** Ленькі — вёска ў Вясейскім сельсавеце Слуцкага раёна
Ржаўка (рака)

**Ржаўка** — рака ў Беларусі, левы прыток ракі Дняпра. Цячэ ў Рагачоўскім і Жлобінскім раёнах Гомельскай вобласьці. Даўжыня 43 км. Плошча вадазбору 396 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7‰.

Асноўны прыток — рака Ржача (левы). На рацэ стаіць гістарычнае мястэчка Гарадзец.

Пачынаецца за 2,5 км на поўнач ад вёскі Рыскова Рагачоўскага раёну, упадае ў Дняпро за 2 км на ўсход ад места Жлобіна. Вадазбор у межах Прыдняпроўскай нізіны. Даліна ракі на большай частцы трапэцападобная шырынёй 1—2 км, у нізоўі невыразная, зьліваецца з прылеглай мясцовасьцю. Схілы мерна стромкія і стромкія, вышынёй 10—15 мэтраў, разараныя, зрэдку аблесеныя. Рэчышча ад вытоку на працягу 35 км каналізаванае.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэкі Рагачоўскага раёну
Катэгорыя:Рэкі Жлобінскага раёну
Ізбудзішча

**Ізбудзішча** (таксама сустракаецца — * Ізбу́дзішча, мн. (за Ізбу́дзішчамі)*) — вёска ў Слуцкім раёне Менскай вобласьці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавету. 

## Насельніцтва
* 2009 — 95 чалавек
* 2019 — 67 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Вясейскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Слуцкага раёну
Краснае Сяло

Назву **Кра́снае Сяло́** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць
** Краснае Сяло — вёска ў Сеньненскім раёне
* Менская вобласьць
** Краснае Сяло — вёска ў Слуцкім раёне

### [[Расея]]
* Краснае Сяло — горад у складзе Краснасельскага раёну Санкт-Пецярбургу
Баркулабаўскі Ўшэсьценскі манастыр

**Манастыр Ушэсьця Гасподняга** — помнік архітэктуры XVII — XIX стагодзьдзяў у Баркулабаве. Знаходзіўся на паўднёвай ускраіне колішняга мястэчка, на беразе Дняпра. Пры пабудове быў у юрысдыкцыі Канстантынопальскага патрыярхату. Твор традыцыйнай беларускай драўлянай архітэктуры і эклектыкі. 

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае
У 1626 годзе князь Багдан Саламярэцкі зь сястрой Аленай выдаў ліст на заснаваньне ў Баркулабаве мужчынскага манастыра Сьвятога Духа. Урэшце, аднак, гэты манастыр спадкаемцы князя заснавалі ў Буйнічах. Тым часам у 1641 годзе швагер Саламярэцкага Багдан Статкевіч заснаваў у Баркулабаве жаночы Ўшэсьценскі манастыр, якому надаў само мястэчка з замкам, ваколічныя землі і права лавіць рыбу ў Дняпры. Гэты манастыр падпарадкоўваўся Куцеінскаму Богаяўленскаму манастыру, зь якога сюды перавялі першых манашак. 

У 1648 годзе збудавалі драўляную царкву Ўшэсьця Гасподняга, потым — Сьвятога Яна Прадцечы. У 1659 годзе ў манастыры зьявіўся цудоўны абраз Маці Божай.  

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
Па першым падзеле Рэчы Паспалітай (1772 год), калі Баркулабаў апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, манастыр працягваў дзейнічаць. З прычыны таго, што манастырскія будынкі падмываў Дняпро, у 1835 годзе большую частку манашак перавялі ў Буйнічы. У 1901 годзе Баркулабаўскі манастыр аднавілі, пры ім існавала 1-клясная школа для дзяўчат.

### Наноўшы час
У 1930 годзе савецкія ўлады зачынілі манастыр. Манастырскія будынкі існавалі яшчэ за часамі Другой сусьветнай вайны.

У 2008 годзе Беларускі экзархат Маскоўскага патрыярхату заснаваў у Баркулабаве новы манастыр Ушэсьця Гасподняга. У 2010 годзе скончылася будаваньне новай царквы Сьвятога Яна Хрысьціцеля. У ліпені таго ж году сюды з Быхаўскай Траецкай царквы перанесьлі Баркулабаўскі абраз Маці Божай.

## Архітэктура
Цэрквы Ўшэсьця Гасподняга і Сьвятога Яна Прадцечы — помнікі традыцыйнай беларускай драўлянай архітэктуры. Пазьней тут збудавалі мураваную саборную царкву Ўшэсьця Гасподняга — прыклад эклектычнай царкоўнай архітэктуры Расейскай імпэрыі.

## Галерэя

Barkułabaŭ, Ušeścienski. Баркулабаў, Ушэсьценскі (1903).jpg|1903 г.
Barkułabaŭ, Ušeścienski. Баркулабаў, Ушэсьценскі (1903) (2).jpg|1903 г.
Barkułabaŭ, Ušeścienski. Баркулабаў, Ушэсьценскі (1901-17).jpg|да 1918 г.
Barkułabaŭ. Баркулабаў (07.1941).jpg|ліпень 1941 г.


Barkułabaŭ, Ušeścienski. Баркулабаў, Ушэсьценскі (1941).jpg|1941 г.
Barkułabaŭ, Ušeścienski. Баркулабаў, Ушэсьценскі (1941-44).jpg|1941—1944 гг.
Barkułabaŭ. Баркулабаў (1941-44).jpg|1941—1944 гг.
Barkułabaŭ. Баркулабаў (1941-44) (2).jpg|1941—1944 гг.


## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя манастыры Беларусі
Катэгорыя:Баркулабаў
Сабор Аляксандра Неўскага (Бабруйск)

**Царква саборная Аляксандра Неўскага** — помнік архітэктуры першай траціны XIX стагодзьдзя ў Бабруйску. Знаходзіцца ў Старым Месьце, на гістарычным Саборным пляцы пасярод фартэцыі. Твор архітэктуры клясыцызму. У 1934 годзе царкву зьнішчылі савецкія ўлады.

## Гісторыя
Мураваную саборную царкву Ўрадавага сыноду Расейскай імпэрыі (Маскоўскай царквы) у Бабруйскай фартэцыі збудавалі ў 1827 годзе паводле праекту архітэктара Аляксандра Штаўбэрта, размалёўкай інтэр’ераў займаўся мастак П. Урандзін. 

У 1934 годзе царкву ўзарвалі савецкія ўлады. У 2009 годзе пачалася адбудова царквы на старых падмурках.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры клясыцызму. 

## Галерэя

Babrujskaja fartecyja, Sabornaja. Бабруйская фартэцыя, Саборная (XIX).jpg|XIX ст.
Babrujskaja fartecyja, Sabornaja. Бабруйская фартэцыя, Саборная (A. Staubert, 1823).jpg|1823 г.
Babrujskaja fartecyja, Sabornaja. Бабруйская фартэцыя, Саборная (1913).jpg|1913 г.
Babrujskaja fartecyja, Sabornaja. Бабруйская фартэцыя, Саборная (P. Miller, 1918).jpg|1918 г.


## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэлігія ў Бабруйску
Абраз Багародзіцы

**Абра́з Багаро́дзіцы** — абраз з выявай Багародзіцы.

Віды: Адыгітрыя.

## Беларусь
* Баркулабаўскі абраз Маці Божай (Быхаўскі раён)
* Будслаўскі абраз Маці Божай (Мядзельскі раён)
* Бялыніцкі абраз Маці Божай (Магілёўская вобласьць)
* Гарбацэвіцкі абраз Багародзіцы (Бабруйскі раён)
* Абраз Маці Божай Жыровіцкай (Слонімскі раён)
* Абраз Маці Божай Лагішынскай (Пінскі раён)
* Пружанскі абраз Божай Маці (Берасьцейская вобласьць)
* Менскі абраз Багародзіцы

## Італія
* Жыровіцкі абраз Найсьвяцейшай Багародзіцы ў Рыме

## Летува
* Абраз Маці Божай Вастрабрамскай (Вільня)
Гарбацэвіцкі абраз Багародзіцы

**Гарбацэ́віцкі абра́з Багаро́дзіцы** — абраз Багародзіцы, які на пачатку XVII стагодзьдзя зьявіўся ў Гарбацэвічах (цяпер Бабруйскі раён, Магілёўская вобласьць).

Захоўваецца ў гарбацэвіцкай царкве Рызазьмяшчэньня. Дзень абраза сьвяткуюць  на прастольнае сьвята ў гонар зьмяшчэньня рызы Багародзіцы ва Ўлахернскай царкве Канстантынопалю ў 458 годзе. Штогод на прастольнае сьвята да абраза з Бабруйску ладзяць хрэсны ход.

## Мінуўшчына
На пачатку XVII стагодзьдзя Гарбацэвіцкі абраз Багародзіцы зьявіўся селяніну Коўтуну на ліпавым дрэве ў лесе, дзе пазьней узьвялі царкву Рызазьмяшчэньня ў Гарбацэвічах (Бабруйская воласьць, Рэчыцкі павет, Вялікае Княства Літоўскае). У XVIII стагодзьдзі выраблялі срэбраныя мэдальёны 84-й пробы з выявай Гарбацэвіцкага абраза Багародзіцы, якія захаваліся да нашых дзён. У 1864 годзе ў Віленскім унівэрсытэце Зьміцер Струкаў зрабіў замалёўку Гарбацэвіцкага абраза. 2 ліпеня 1912 году хрэсны ход да абраза з Бабруйску прыцягнуў да 15 000 хрысьціянаў зь Менскай губэрні. 10 сьнежня 1937 году НКУС БССР арыштаваў сьвятара Паўла Сеўбу, які служыў у прыходзе вёскі Гарбацэвічы, дзе захоўваўся абраз. Пасьля гэтага Гарбацэвіцкі абраз Багародзіцы быў страчаны. У сьнежні 2011 году выдавецтва «Беларуская энцыкляпэдыя імя Петруся Броўкі» выдала альбом малюнкаў Зьмітра Струкава 1864—1867 гадоў, сярод якіх знайшлі малюнак Гарбацэвіцкага абраза. Паводле дабраславеньня бабруйскага япіскапа Сэрафіма сьпіс абраза стварыла іканапіска Тацяна Астахава. 14 ліпеня 2013 году сьпіс абраза перанесьлі хрэсным ходам з Бабруйску ў Гарбацэвічы, дзе яго асьвяціў бабруйскі япіскап Сэрафім.

## Крыніцы

Катэгорыя:Іканаграфія Багародзіцы
Катэгорыя:Славутасьці Магілёўскай вобласьці
Катэгорыя:Беларускі іканапіс
Катэгорыя:Гарбацэвіцкі сельсавет
Катэгорыя:Зьявіліся ў XVII стагодзьдзі
Катэгорыя:Бабруйскі раён
Nestlé

**Nestlé S.A.** ( ці *Нэстле*) — швайцарская транснацыянальная карпарацыя, якая займаецца вырабам прадуктаў харчаваньня і напояў. Штаб-кватэра арганізацыі месьціцца ў швайцарскім горадзе Вэвэ ў кантоне Во. Кампанія ёсьць найбуйнейшым ў сьвеце вытворцам харчовых прадуктаў з 2014 году як паводле прыбытку, гэта і паводле і іншых паказчыкаў. Яна заняла 64 радок у сьпісе Fortune Global 500 у 2017 годзе і 33 радок у сьпісе Forbes Global 2000 найбуйнейшых публічных кампаніяў 2016 году.

Прадукцыя Nestlé ўлучае дзіцячае харчаваньне, мэдычнае харчаваньне, ваду ў бутэльках, сухія сьняданкі, каву і гарбату, кандытарскія вырабы, малочныя прадукты, марозіва, замарожаныя харчы, корм для хатніх жывёлаў і перакускі. Дваццаць дзевяць брэндаў кампаніі маюць гадавы аб’ём продажаў больш за 1 мільярд швайцарскіх франкаў. Да іхняга ліку ўваходзяць Nespresso, Nescafé, Kit Kat, Smarties, Nesquik, Stouffer’s, Vittel і Maggi. Арганізацыя мае 447 заводаў, якія працуюць у 189 краінах сьвету. Пэрсанал вытворцы налічвае каля 339 тысяч чалавек. Акрамя таго, карпарацыя ёсьць адным з асноўных акцыянэраў кампаніі L’Oreal, найбуйнейшай у сьвеце касмэтычнай кампаніі.

Nestlé была ўтвораная ў 1905 годзе шляхам аб’яднаньня Ангельска-швайцарскай малочнай кампаніі, створанай у 1866 годзе братамі Джорджам і Чарлзам Пэйджам, і кампаніяй Малочная мука Анры Нэсьле, фундацыя якой адбылася ў 1867 годзе швайцарскім прыдпрымальнікам нямецкага паходжаньня Анры Нэсьле. Nestlé значна павялічыла сваю вытворчасьць падчас Першай сусьветнай вайны і зноўку пасьля Другой сусьветнай вайны, пашырыўшы свае прапановы па-за межы раньняга згушчанага малака і дзіцячых сумесяў. Кампанія зрабіла шэраг карпаратыўных набыткаў, выкупіўшы долі ў шэрагу кампаніях пачынаючы з 1950-х гадоў.

Кампанія час ад часу сутыкаецца з крытыкай і байкотам, як то празь ейную маркетынгавую кампанію дзіцячай сумесі як альтэрнатывы груднога гадаваньня ў разьвіваных краінах, дзе ёсьць цяжкасьці з забесьпячэньнем чыстай пітной вады, а таксама праз сувязі з прыцягненьнем дзіцячай працы ў вытворчасьці какавы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Швайцарскія гандлёвыя маркі‎
Дзярноўка

**Дзярноўка** — рака ў Беларусі, правы прыток ракі Адрова (басэйн Дняпра). Цячэ ў Талачынскі і Аршанскім раёнах Віцебскай вобласьці. Даўжыня 21 км. Плошча вадазбору 99 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9‰.

На рацэ стаіць гістарычнае мястэчка Смаляны.

Пачынаецца за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Воўкавічаў Талачынскага раёну, вусьце за 0,4 км на паўночны ўсход ад вёскі Рэпухава. Вадазбор у межах Аршанскага ўзвышша.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэкі Аршанскага раёну
Катэгорыя:Рэкі Талачынскага раёну
Чарэйскае возера

**Чарэйскае, Чарэя** — возера ў Беларусі, у басэйне ракі Лукомкі. Знаходзіцца ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласьці, за 26 км на паўднёвы ўсход ад места Чашнікаў. Плошча паверхні возера 3,38 км². Даўжыня 6,71 км, найбольшая шырыня 1,12 км. Найбольшая глыбіня дасягае 17 м, сярэдняя складае 5,6 м. Аб’ём вады 18,96 млн м³. Даўжыня берагавой лініі 17,3 км.

На паўднёва-заходнім беразе возера стаіць гістарычнае мястэчка Чарэя.

## Апісаньне
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая з поўначы на поўдзень і складаецца зь некалькіх плёсаў. Схілы катлавіны вышынёй ад 2 да 18 мэтраў, сугліністыя. Берагавая лінія моцна зьвілістая (каэфіцыент зрэзанасьці 2,65). Берагі нізкія, пясковыя. Месцамі берагі зьліваюцца з схіламі катлавіны, абрывістыя, абразійныя, у паўднёвай частцы сплавінныя. Літаральная зона спадзістая, шырынёй да 100 м, высланая глінай, пясковымі і пяскова-глеістымі адкладамі. Глыбей дно возера глеістае. У сярэдзіне возера выспа плошчай 0,02 га.

Возера эўтрофнае, праточнае. Злучаецца пратокай з азёрамі Галаўнёй і Чамярыцай. У Чарэйскае ўпадаюць больш за 10 ручаёў і каналаў, выцякае ручай у возера Родамлю.

Прыбярэжная надводная расьліннасьць пашыраецца да глыбіні 2,5 м і на адлегласьці да 50 м ад берага. Падводная расьліннасьць пашыраецца да глыбіні 4 м.

## Флёра і фаўна
У возеры водзяцца шчупак, лешч, гусьцяра, краснапёрка, плотка, акунь ды іншыя віды рыбаў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Азёры Чашніцкага раёну
Пэрсі Ліса

**Пэ́рсі Лі́са** (;  10 траўня 2000 году) — пэруанскі футбаліст, нападнік клюбу «Мэльгар». Раней абараняў колеры клюбу «Спортынг Крысталь».

## Дасягненьні
**«Спортынг Крысталь»**:
* Чэмпіён Пэру: 2020
* Уладальнік Кубка Пэру: 2021 

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Пэруанскія футбалісты
Гнілка (прыток Друці)

**Гнілка** — рака ў Беларусі, левы прыток ракі Друці (басэйн Дняпра). Цячэ ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласьці. Даўжыня 10 км. Плошча вадазбору 96 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,4‰.

На рацэ стаіць гістарычнае мястэчка Радча.

Пачынаецца за 1 км на ўсход ад вёскі Арэхаўкі, вусьце за 0,7 км на захад ад вёскі Старое Радча. Вадазбор на паўднёвых схілах Аршанскага ўзвышша.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэкі Круглянскага раёну
Каралеўская брама (Магілёў)

**Каралеўская брама**, **Шклоўская брама** — помнік архітэктуры XVII ст. у Магілёве. Знаходзілася ў земляным вале пры ўезьдзе ў Старое Места з боку Шклова. Твор архітэктуры рэнэсансу. У першай палове XIX стагодзьдзя ўлады Расейскай імпэрыі зруйнавалі браму.

## Гісторыя
### Вялікае Княства Літоўскае

У першай палове XVII ст. у Магілёве збудавалі драўляную Шклоўскую браму, ад якой брала пачатак Шклоўская вуліца. Па перабудове ў 1656—1660 гадох звалася Трыюмфальнай, па 1661 годзе — Каралеўскай. 

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
Па першым падзеле Рэчы Паспалітай (1772 год), у выніку якога Магілёў апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у першай палове XIX ст. расейскія ўлады зруйнавалі браму.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры рэнэсансу. Гэта была 3-ярусная атынкаваная і пабеленая пабудова, якая завяршалася купалам з флюгерам.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Зьнішчаныя збудаваньні Магілёва
Злобін

**Зло́бін** () — расейскае прозьвішча, утворанае ад слова *злоба* (); жаночая форма — **Злобіна**. Вядомыя носьбіты:

* Антон Злобін ( 1993) — расейскі хакеіст
* Мікалай Злобін ( 1958) — расейскі журналіст
* Мікалай Злобін ( 1996) — расейскі футбаліст
* Павал Злобін (1882—1930) — расейскі і беларускі палітычны дзяяч
* Сьцяпан Злобін (1903—1965) — савецкі пісьменьнік
* Сяргей Злобін ( 1970) — расейскі гоначнік
* Уладзімер Злобін (1894—1967) — расейскі паэт

## Іншае
* *Злобін* — старадаўняя назва Жлобіну

## Глядзіце таксама
* Злобіна

## Крыніцы
Дзьмітры Дудойць

**Дзьмітры Дудойць** ( — , Магілёў) — прызнаны праваахоўнымі арганізацыямі беларускі палітзьняволены, які скончыў жыцьцё самагубствам.

## Жыцьцяпіс
Суд Смаргонскага раёну 29 кастрычніка 2021 году вынес прысуд па крымінальнай справе, узбуджанай у адносінах да жыхара Смаргоні Дзьмітрыя Дудойця. Яго абвінавацілі ў зьнявазе прадстаўніка ўлады ў сувязі з выкананьнем ім службовых абавязкаў, зьдзейсьненай ў інфармацыі, якая разьмешчана ў сетцы Інтэрнэт (арт. 369 КК РБ «Абраза прадстаўніка ўлады»).

Па матэрыялах абвінавачваньня, Дудойць яшчэ да прэзыдэнцкі выбараў, 21 чэрвеня 2020 году, у сацыяльнай сетцы «Аднакласнікі» на старонцы Вольгі Карач з дапамогай ненарматыўнай лексыкі ахарактарызаваў тагачаснага начальніка Ганцавіцкага РАУС Віталія Куляшова, які вызначыўся з брутальным затрыманьні мясцовых журналістаў і людзей, што выходзілі на акцыі салідарнасьці з Ціханоўскім і Бабарыкам.
Дудойць быў асуджаны да абмежаваньня волі тэрмінам на два гады, з адбываньнем пакараньня ў папраўчай установе адкрытага тыпу.

Свой тэрмін ён адбываў у Магілёве. На «хіміі» правёў адзін тыдзень. З 29 сьнежня 2021 быў на карантыне — як і ўсе, хто трапляе на «хімію». Калі супрацоўнікі-канвойныя вялі яго 5 студзеня 2022 году ў паліклініку на камісію, каб вызначыць стан здароўя (гэта стандартная працэдура), ён скочыў з моста.

## Глядзіце таксама
* Сьпіс загінулых падчас акцыяў пратэсту ў Беларусі (2020—2021)

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія палітвязьні
Катэгорыя:Памерлі ў Магілёве
Катэгорыя:Самагубцы
Катэгорыя:Загінулыя на акцыях пратэсту ў Беларусі ў 2020 годзе
Карач

**Карач** можа азначаць:

## Асобы
* Вольга Карач ( 1979) — беларуская журналістка, грамадзкая дзяячка.
* Зоран Карач ( 1995) — сэрбскі футбаліст.
* Тэрэза Карач (1808—1892) — вугорская пісьменьніца, пэдагог.
* Франа Карач ( 1977) — харвацкі ватэрпаліст.

## Тапонімы
* Карач — колішняя назва вёскі ў Сімфэропальскім раёне Крыму
Капліца-пахавальня Сенажацкіх

**Капліца-пахавальня Сенажацкіх** — помнік архітэктуры пачатку XX стагодзьдзя ў Магілёве. Знаходзіцца пасярод каталіцкіх могілак на гістарычнай Віленскай вуліцы. Твор архітэктуры нэаклясыцызму. Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гістарычна-культурных каштоўнасьцяў Беларусі.

## Гісторыя

Мураваную могілкавую капліцу-пахавальню Сенажацкіх[ збудавалі на Магілёўскіх каталіцкіх могілках ў 1904 годзе.

25 лістапада 1989 году капліцу перадалі вернікам і асьвяцілі..

## Архітэктура
Помнік архітэктуры нэаклясыцызму. Кампактавы прастакутны ў пляне будынак пад пакатым 2-схільным дахам. Да фасада далучаецца 4-гранная вежа-званіца з прастакутным уваходным праёмам пад трыкутным франтонам і аркавым аконным праёмам над ім. Трыкутнымі франтонамі завяршаюцца таксама грані званіцы, апрацаваныя з бакоў аркавымі нішамі. Бакавыя фасады рытмічна падзяляюцца аркавымі аконнымі праёмамі і пілёнамі ў прасьценках. Мастацка-эстэтычная выразнасьць дасягаецца высакаякаснай чырвонацаглянай муроўкай.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* 

Катэгорыя:Славутасьці Магілёва
Паштовая станцыя (Гарадок)

**Паштовая станцыя** — помнік архітэктуры сярэдзіны XIX стагодзьдзя ў Гарадку. Знаходзіцца ў паўночнай частцы места пад адрасам *вуліца Невельская, 55*. Твор архітэктуры клясыцызму і рэтраспэктыўна-гатычнага стылю. Цяпер тут месьціцца царква Сьвятога Андрэя.

## Гісторыя

Мураваную паштовую станцыю ў Гарадку збудавалі ў першай палове XІX ст. паводле праекту, прынятага ў 1846 годзе дзеля паштовых станцыяў на шашэйных дарогах.

3 пабудовай у 1904 годзе чыгункі значэньне станцыяў, як і паштовага тракту, зьнізілася, былы паштовы двор у Гарадку ліквідавалі. У 1930-я гады будынак належаў МТС, пазьней выкарыстоўваўся як жытло.

Па 1990 годзе будынак перадалі Беларускаму экзархату Маскоўскага патрыярхату.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры клясыцызму і рэтраспэктыўна-гатычнага стылю. Гадоўны будынак прастакутны ў пляне, накрыты 4-схільным дахам. Сьцены дэкаруюцца кутнімі пілястрамі і праразаюцца стральчатымі вокнамі, такую ж форма мае ўваходны праём. Над уваходам месьціцца невялікі прастакутны атык. Да будынка далучаюцца рэшткі станцыйнага двара. Над ганкам — навісь зь літым кранштэйнам, выкананым з чыгуну ў XІX ст.

Усярэдзіне падзяляецца на дзьве часткі сенцамі: зь левага боку разьмяшчаліся пакоі для падарожнікаў, з правага — кватэра дазорца, кухня і пакой для афармленьня падарожных.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Гарадок
Амок (Янка Маўр)

**«Амо́к»** — раман беларускага пісьменьніка Янкі Маўра, выдадзены ў 1930 року. Першы прыгодніцкі раман у беларускай літаратуры.

## Зьмест
Раман заснаваны на рэальных падзеях —  паўстаньні на інданэзійскім востраве Ява ў 1926 року. Да напісаньня рамана аўтара падштурхнулі прачытаныя ім мэмуары расейскага консула на Яве , а матэрыял для свайго твору Янка Маўр зьбіраў у тым ліку непасрэдна зь Явы і Нідэрляндаў дзякуючы сувязі з тамтэйшымі эспэрантыстамі. Каб паказаць драматызм народна-вызваленчай барацьбы яванцаў, аўтар мае ў сваім арсэнале такія клясычныя атрыбуты прыгодніцтва, як таямнічасьць, парушэньне храналёгіі дзеяньня, пераваўвасабленьне і памылковая ідэнтыфікацыя, паляваньне і пагоня, здрадніцтва і цуды. Заўважнае месца ў рамане займае пазнавальны матэрыял пра прыродныя асаблівасьці вострава, падрабязнасьці побыту, традыцыі народу.

Назва паходзіць з  Штэфана Цвайга, што ў сваю чаргу ўзята ад , уласьцівага жыхарам Паўднёва-Ўсходняй Азіі.

## Значнасьць
Энцыкляпэдычныя веды і грунтоўнае знаёмства з дакумэнтамі, памножаныя на творчае ўяўленьне і пісьменьніцкі талент, дазволілі Янку Маўру стварыць надзвычай цікавае і адметнае мастацкае палатно. Значнасьць твору заключаецца ў тым, што ён стаў першым прыгодніцкім раманам у беларускай літаратуры.

У тым ліку за раман «Амок» Янка Маўр узнагароджаны ў 1972 року (пасьмяротна) Дзяржаўнай прэміяй БССР.

## Крыніцы

Катэгорыя:Творы Янкі Маўра
Катэгорыя:Творы 1930 году
Катэгорыя:Раманы на беларускай мове
Катэгорыя:Прыгодніцкія творы
Амок (неадназначнасьць)

**[[Амок]]** — псыхічны стан некантраляванай агрэсіі. Іншыя значэньні:

## Літаратура
* «Амок» — навэля Штэфана Цвайга 1922 року
* «Амок» — раман Янкі Маўра 1930 року
* «Амок» — італьянская сэрыя коміксаў

## Музыка
* «Amok» — альбом гурту Sentenced 1995 року
* «Amok» — альбом супэргурту Atoms for Peace 2013 року

## Фільмы
* «Амок» — францускі фільм 1934 року
* «Амок» — мэксыканскі фільм 1944 року
* «Амок» — мараканскі фільм 1983 року
* «Амок» — нямецка-францускі фільм 1993 року

## Гульні
* «Amok» — відэагульня 1996 року
Рэальная вучэльня (Рагачоў)

**Рэальная вучэльня** — помнік архітэктуры пачатку XX ст. у Рагачове. Знаходзіцца ў цэнтры места, на рагу гістарычных Папярэчнай і Ёлшынскай вуліцаў. Твор архітэктуры нэаклясыцызму. Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гістарычна-культурных каштоўнасьцяў Беларусі. Цяпер тут месьціцца сярэдняя школа № 2.

## Гісторыя
Мураваны будынак Рагачоўскай рэальнай вучэльні збудавалі ў 1903—1905 гадох на грошы мэцэната Васіля Ёлшына і яго жонкі Варвары. 

Па Кастрычніцкім перавароце ў будынку месьціліся пэдагагічны тэхнікум і настаўніцкі інстытут.

Будынак згарэў у Другую сусьветную вайну, у 1950-я гады яго аднавілі. Па вайне тут разьмясьцілася фабрычна-заводзкая вучэльня, пазьней — сярэдняя школа.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры нэаклясыцызму. Гэта 2-павярховы Г-падобныя ў пляне будынак, накрыты вальмавым дахам. Галоўны фасад мае сымэтрычную кампазыцыю з 3-павярховай цэнтральнай часткай і рызалітамі з бакоў. Бакаваое крыло завяршаецца бэльвэдэрам, да тарца далучаецца невялікі 1-павярховы аб'ём. Сьцены праразаюцца прастакутнымі вокнамі. Вулічныя фасады аздабляюцца лапаткамі, нішамі і філёнгамі.  

Плян калідорны 1-баковы. У цэнтральнай частцы над вэстыбюлем разьмяшчецца 2-сьветлавая заля, восьсю ўваходу — 3-маршавыя сходы.

## Галерэя
### Гістарычныя здымкі

Rahačoŭ, Jołšynskaja. Рагачоў, Ёлшынская (1910).jpg|1910 г.
Rahačoŭ, Jołšynskaja. Рагачоў, Ёлшынская (1914).jpg|1914 г.
Rahačoŭ, Jołšynskaja-Papiarečnaja. Рагачоў, Ёлшынская-Папярэчная (1907-18).jpg|да 1918 г.
Rahačoŭ, Jołšynskaja-Papiarečnaja. Рагачоў, Ёлшынская-Папярэчная (1907-18) (2).jpg|да 1918 г.


Rahačoŭ, Jołšynskaja. Рагачоў, Ёлшынская (1907-18).jpg|да 1918 г.
Rahačoŭ, Jołšynskaja. Рагачоў, Ёлшынская (1907-18) (2).jpg|да 1918 г.
Rahačoŭ, Jołšynskaja. Рагачоў, Ёлшынская (10.1938).jpg|кастрычнік 1938 г.
Rahačoŭ, Jołšynskaja. Рагачоў, Ёлшынская (1941-44).jpg|1941—1944 гг.


### Сучасныя здымкі

Рагачоўскія замалёўкі (08).jpg|Агульны выгляд
Rahačoŭ, vučelnia (3.07.2009).jpg|Агульны выгляд
Рагачоўскія замалёўкі (07).jpg|Фрагмэнт
Рагачоўскія замалёўкі (06).jpg|Двор


## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* Рэальная вучэльня ў Рагачове, Глёбус Беларусі

Катэгорыя:Рагачоў
Постпраўда

**Постпраўда** () — паняцьце, што апісвае грамадзкае хваляваньне аб тым, хто зьяўляецца аўтарытэтнай крыніцай для ацэнкі праўдзівасьці публічнае інфармацыі. Паняцьце таксама тычыцца гістарычнага кантэксту, ў якім узьніклі адпаведныя формы камунікацыі ды прыёмы. Оксфардзкі слоўнік назваў гэты тэрмін словам году ў 2016, даўшы такое вызначаньне: «пазначае акалічнасьці, пры якіх аб’ектыўныя факты зьяўляюцца менш значымімі для фармаваньня грамадзкае думкі, чым апеляцыя да эмоцый і асабістых перакананьняў». Аўтары слоўніка растлумачваюць, што частата выкарыстаньня тэрміну вырасла ў камунікацыйным кантэксьце перыяду прэзыдэнцкіх выбараў у ЗША ды рэфэрэндуму пра Brexit, а само паняцьце часта выкарыстоўваюць як акрэсьленьне пэўнага віду палітыкі — палітыкі постпраўды.

Некаторыя дасьледнікі лічаць, што постпраўда падобная да мінулых маральных, эпістэмалягічных ды палітычных дэбатаў аб рэлятывізме, постмадэрнасьці ды хлусьні ў палітыцы, тады як іншыя настойваюць на тым, што постпраўда тычыцца унікальных гістарычных, сацыяльных ды палітычных адносінаў і форм, ўласьцівых тэхналёгіям і культурным практыкам 21-га стагодзьдзя.

## Крыніцы

Катэгорыя:Палітычная філязофія
Астроўна (возера)

**Астроўна** — возера ў Беларусі, у басэйне ракі Астроўніцы. Знаходзіцца ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласьці, за 27 км на паўночны ўсход ад места Бешанковічаў. Уваходзіць у Астровенскую групу азёраў. Плошча паверхні возера 0,42 км². Даўжыня 1,54 км, найбольшая шырыня 0,54 км. Найбольшая глыбіня дасягае 18,1 м, сярэдняя складае 5,1 м. Аб’ём вады 2,16 млн м³.

На паўночным беразе возера стаіць гістарычнае мястэчка Астроўна.

## Апісаньне
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы мерна стромкія, вышынёй да 15 мэтраў. Берагавая лінія слабазьвілістая. Берагі высокія. мелкаводзьдзе вузкае. Глыбіні да 5 мэтраў займаюць каля 50% плошчы. Дно да глыбіні 3—3,5 мэтраў пясковае, глыбей выслана ілам.

Возера зарастае да глыбіні 3,5 мэтраў. Эўтрофнае, слабапраточнае, выцякае ручай у возера Доўгае. На возеры астравы агульнай плошчай 1,8 га.

## Флёра і фаўна
У возеры водзяцца лешч, шчупак, акунь, плотка, кранапёка, карась, верхаводка.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Азёры басэйну Дзьвіны
Катэгорыя:Азёры Бешанковіцкага раёну
Доўгае (возера, Бешанковіцкі раён)

**Доўгае** — возера ў Беларусі, у басэйне ракі Астроўніцы. Знаходзіцца ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласьці, за 26 км на паўночны ўсход ад места Бешанковічаў. Плошча паверхні возера 0,21 км². Даўжыня 0,98 км, найбольшая шырыня 0,22 км. 

На паўночным беразе возера стаіць гістарычнае мястэчка Астроўна.

## Апісаньне
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў кірунку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 8 мэтраў. Берагавая лінія слабазьвілістая. Берагі высокія.

У Доўгае ўпадаюць ручаі з азёраў Астроўна і Мелкага, выцякае рака Астроўніца.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Азёры Бешанковіцкага раёну
Зелянское возера

**Зелянское**, **Бабінавіцкае** — возера ў Беларусі, у басэйне ракі Лучосы. Знаходзіцца ў Лёзьненскім раёне Віцебскай вобласьці. Плошча паверхні возера 1,2 км². Даўжыня 2,4 км, найбольшая шырыня 0,8 км. Найбольшая глыбіня дасягае 4 м.

На паўночна-заходнім беразе возера стаіць гістарычнае мястэчка Бабінавічы.

## Апісаньне
Катлавіна возера выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход і складаецца з двух плёсаў, злучаных адносна вузкай пратокай. Схілы катлавіны вышынёй 10—15 мэтраў. Берагі высокія.

У возера ўпадаюць рака Вярхіта і дзьве ракі з аднолькавай назвай Узьменка, выцякае рака Лучоса.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Басэйн Лучосы
Катэгорыя:Азёры Лёзьненскага раёну
Сянно (возера)

**Сянно**, **Сеньненскае** — возера ў Беларусі, у басэйне ракі Крывінкі. Знаходзіцца ў Сеньненскім раёне Віцебскай вобласьці. Плошча паверхні возера 3,15 км². Даўжыня 6,03 км, найбольшая шырыня 0,92 км. Найбольшая глыбіня дасягае 31,5 м. Даўжыня берагавой лініі 18,9 км. 

На паўднёвым беразе возера стаіць места Сянно.

## Апісаньне
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў кірунку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Рэльеф дна няроўны, найбольш глыбокія месцы ў сярэдзіне возера і ідуць у кірунку з поўдня на поўнач. Схілы катлавіны вышынёй да 21 мэтраў. Берагі возера вышынёй да 0,6 мэтраў і месцамі зьліваюцца з схіламі катлавіны. Мелкаводная зона вузкае і пясковае, займае каля 28 % плошчы возера. На вялікіх глыбінях дно засланае глеем. Шырыня паласы надводнай расьліннасьці да 50 м.

У возера ўпадаюць каля 20 ручаёў, у тым ліку з Кулікоўскага возера. Злучаецца пратокай з Багданаўскім возерам на поўначы.

## Флёра і фаўна
У возеры водзяцца шчупак, акунь, плотка, лінь, краснапёрка, карась, мянтуз; ёсьць вугор.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Азёры Беларусі
Катэгорыя:Азёры Сеньненскага раёну
Млынок (рака)

**Ржаўка** — рака ў Беларусі, правы прыток ракі Мытвы (басэйн Прыпяці). Цячэ ў Ельскім і Нараўлянскім раёнах Гомельскай вобласьці. Даўжыня 19,6 км.

На рацэ стаіць места Ельск, на паўднёвым усходзе ад яго — Княжабор’еўскае вадасховішча.

Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад Ельску, упадае ў Мытву каля вёскі Лінава Нараўлянскага раёну.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Рэкі Ельскага раёну
Катэгорыя:Рэкі Нараўлянскага раёну
Мікола Прашковіч

**Міко́ла (Мікала́й Іва́навіч) Прашко́віч** (4 траўня 1932, вёска в. Гарадзішча, Бярэзінскі раён Менскай вобласьці — 2 лютага 1983, тамсама) — беларускі літаратуразнавец, крытык, перакладчык, удзельнік «„Акадэмічнага асяродку“».

## Жыцьцяпіс
Скончыў Сялібскую СШ Бярэзінскага раёну (1952), беларускае аддзяленьне філялягічнага факультэту БДУ (1957).

Тры гады працаваў настаўнікам. У 1960 року паступіў у асьпірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. Спэцыялізаваўся па старажытнай беларускай літаратуры, затым працягваў вучобу ў Ленінградзе. Па сканчэньні ў 1963 року асьпірантуры працаваў малодшым, а з 1969 року старшым навуковым супрацоўнікам Інстытуту літаратуры. У 1965 року абараніў кандыдацкую дысэртацыю па творчасьці Сімяона Полацкага.

З 1964 року публікаваў навуковыя і навукова-папулярныя артыкулы па гісторыі, літаратуры, кнігадрукаваньні, асьвеце, культурных сувязях Беларусі, рэцэнзаваў творы пісьменьнікаў і навукоўцаў. Некаторыя ягоныя выступленьні ў друку вылучаліся асаблівай палемічнай завостранасьцю і атрымалі шырокі грамадзкі рэзананс у Беларусі. Так, рэцэнзія Міколы Прашковіча на кнігу Аляксандра Коршунава пра Апанаса Філіповіча (Полымя, 1965, № 12) выклікала рэзка адмоўную рэакцыю галоўнага афіцыёзнага гісторыка Лаўрэнція Абэцэдарскага, ягоных аднадумцаў і паслужыла ў 1966 року падставай для спэцыяльнай навуковай дыскусіі ў Акадэміі навук па пытаньнях беларускай дзяржаўнасьці, ацэнцы ролі царкоўна-рэлігійнай уніі і інш.

Мікола Прашковіч сябраваў з многімі патрыятычна настроенымі беларускімі пісьменьнікамі і навукоўцамі, асабліва з Ларысай Геніюш, зь якой ліставаўся і якую наведваў у Зэльве. Наладзіў сувязі з украінскімі патрыётамі. Калі ў пачатку 1970-х рокаў некаторыя зь іх (Міхайліна Кацюбінская, Зіновія Франко) былі абвінавачаныя ў нацыяналізьме і пазбаўленыя работы, Мікола Прашковіч збіраў сродкі на дапамогу ўкраінскім сябрам. Арганізаваў перадачу і распаўсюд у Беларусі працы ўкраінскага дысыдэнта Івана Дзюбы «».

Даверлівы, адкрыты і залішне эмацыйны Мікола Прашковіч быў выкарыстаны савецкай дзяржбясьпекай, пад пільным наглядам якой знаходзіўся, для дыскрэдытацыі некаторых патрыётаў, фабрыкацыі справы і выкрыцьця ў 1973—1974 роках «гнязда беларускіх нацыяналістаў» у АН БССР, у выніку чаго пацярпела цэлая група беларускіх навукоўцаў. Па абвінавачаньні ў беларускім нацыяналізьме ў 1974 року Мікола Прашковіч быў звольнены з работы ў Інстытуце літаратуры. Пэўны час заставаўся беспрацоўным, затым працаваў грузчыкам, карэктарам у часопісе «Родная прырода» і газэце «Вечерний Минск». У 1982 року па стане здароўя пакінуў работу. Захварэў на паралюш ног і трагічна загінуў у час пажару ў роднай вёсцы.

## Выбраная бібліяграфія
* Беларуская паэзія канца XVI — пачатку XVII ст. // Весці АН БССР. Сер. грамад. навук. 1964. № 2.
* Францішак Скарына — беларускі першадрукар. Мн., 1970.
* «Лямент…» на смерць Лявона Карповіча // Весці АН БССР. Сер. грамад. навук. 1974. № 1.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія літаратуразнаўцы
Катэгорыя:Беларускія крытыкі
Катэгорыя:Беларускія перакладчыкі
3%

**«3%»** (, ) — бразыльскі антыўтапічны трымценьнікавы інтэрнэт-сэрыял стваральніка Пэдру Агілеры. У галоўных ролях здымаліся Жуан Мігель і Б’янка Кампарату. Першы партугальскамоўны арыгінальны сэрыял Netflix і другі неангельскамоўны пасьля гішпанамоўнага «Клюбу крумкачоў».

Дзеяньне сэрыялу адбываецца ў будучыні. 20-гадовыя насельнікі зьбяднелага «Матэрыку» маюць адзіную магчымасьць завяршыць «Працэс» і далучыцца да заможнай адлеглай «Прыморскай» грамады. Аднак для гэтага трэба прайсьці выпрабаваньні, якія адольваюць толькі 3% удзельнікаў.

Сэрыял складаецца з чатырох сэзонаў, паказаных у сэрвісе Netflix у 2016—2020 роках.

## Сюжэт

Дзеяньне тэлесэрыялу адбываецца ў будучыні, дзе сьвет падзелены на дзьве няроўныя часткі: прагрэс ды заможнасьць у «Прымор’і» і разруха ды галеча на «Матэрыку». Аднойчы кожны жыхар апошняга атрымлівае адзіны шанец трапіць у «Прымор’е», прайшоўшы выпрабаваньні. Аднак яны настолькі цяжкія, што некаторыя кандыдаты гінуць, большасьць проста выбываюць, а посьпеху дабіваюцца толькі 3% удзельнікаў.

## У ролях

## Вытворчасьць
«3%» — першы партугаламоўны і другі неангельскамоўны праект Netflix пасьля гішпанамоўнага сэрыялу «Клюб крумкачоў».

Прэм’ера першага сэзону адбылася 25 лістапада 2016, другога — 27 красавіка 2018, трэцяга — 7 чэрвеня 2019, чацьвертага — 15 жніўня 2020.

## Успрыняцьце

### Крытыка
На зборніку водгукаў Rotten Tomatoes першы сэзон трымае ацэнкавы рэйтынг 85% на аснове 20 водгукаў зь сярэдняй адзнакай 6,5/10. Крытыкі сышліся ў думцы: «Хоць і падобны да іншых засяроджаных на моладзі антыўтапічных трымценьнікаў, *3%* вылучаецца сярод іншых тым, што факусуецца на пэрсанажах з складанымі жыцьцяпісамі і характарамі».

### Узнагароды і намінацыі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Тэлесэрыялы 2010-х
Катэгорыя:Бразыльскія драматычныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Бразыльскія навукова-фантастычныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Бразыльскія трымценьнікавыя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Антыўтапічныя тэлесэрыялы
Катэгорыя:Тэлесэрыялы партугальскай мовай
Катэгорыя:Галеча ў культуры і мастацтве
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2016 годзе
Amasty

**Amasty Ltd.** з'яўляецца міжнароднай кампаніяй, якая забяспечвае паслугі поўнага цыкла распрацоўкі і пашырэнняў для Magento. Галоўныя тры офісы кампаніі знаходзяцца на Кіпры, ў Вялікабрытаніi, i ў Польшчы.

Генеральны дырэктар Amasty — Сяргей Дзерзап.

## Гісторыя
Amasty заснаваны ў 2009 годзе Андрэем Вашкевічам та Аляксандрам Стэльмахам.

У 2016 годзе кампанія адкрыла офісы ў Славакіі і Вялікабрытаніі. Цяпер штаб-кватэра знаходзіцца ў Нікасіі, Кіпр.

У 2017 годзе Amasty стала афіцыйным партнёрам Magento. Кампанія распрацавала больш за 230 пашырэнняў Magento 2 і Magento 1. 

У 2021 годзе Amasty стала афіцыйным партнёрам Adobe Solution. Таксама кампанія пачала аказваць паслугі поўнага цыкла вэб-распрацоўкі.

Сярод кліентаў кампаніі eBay, Canon, Blizzard, Munchkin, Nestle. У цэлым у кампаніі ёсць кліенты прыкладна з 80 краін свету.

Кампанія ўвайшла ў спіс лепшых распрацоўшчыкаў электроннай камерцыі ў Славакіі па версіі Clutch.https://web.archive.org/web/20211024030216/https://clutch.co/sk/developers/ecommerce

## Крыніцы
Брава!

«**Брава!**» () — кінафільм рэжысэра Раду Жудэ, які выйшаў на экраны ў 2015 годзе. Стужка падавалася ад Румыніі на прэмію «Оскар» як лепшы фільм на замежнай мове, але не патрапіла ў сьпіс намінантаў.

## Сюжэт
Дзеяньні адбываецца ў Валахіі ў 1835 годзе. Два прадстаўнікі закону - бывалы капітан Кастандзін і яго кволы сын Ёніцэ - падарожнічаюць па краіне, у пошуках раба-цыгана Карфіна, які ўцёк ад свайго гаспадара - уплывовага баярына Ёрдаке. Сьляды прыводзяць іх то ў цыганскі табар, то ў мясцовы кляштар. Нарэшце, знаходзяць уцекача ў хаце рамесьніка. Зьвязаўшы Карфіна і закаваўшы яго ў калодкі, законьнікі накіроўваюцца ў зваротны шлях. Па дарозе яны даведаюцца, што цыган, якому пагражае жорсткая расправа, па сутнасьці не вінаваты: ягоная правіна ў тым, што ён быў спакушаны жонкай гаспадара…

## Акторы
* Тэадор Корбан — *Кастандзін*
* Міхай Камэною — *Ёніцэ*
* Тома Кузін — *Карфін*
* Аляксандру Дабіжа — *Ёрдаке Чындэску*
* Лумініца Геаргіў — *Смаранда Чындэску*
* Віктар Рэбэнджюк — *Стан Параскаў*
* Аляксандру Біндя — *сьвятар на дарозе*
* Міхаэла Сірбу — *Султана*
* Габрыэл Спахіў — *Васіле*

## Узнагароды і намінацыі
* 2015 — прыз «Срэбраны мядзьведзь» Бэрлінскага кінафэстывалю за лепшую рэжысуру (Раду Жудзе).
* 2015 — намінацыя на прэмію Эўрапейскай кінаакадэміі за лепшы эўрапейскі сцэнар (Раду Жудзе, Флёрын Лэзэрэску).
* 2015 — спэцыяльная згадка на Сафійскім кінафэстывалі.
* 2016 — прыз Пэкінскага кінафэстывалю за лепшую апэратарскую працу (Марыюс Пандуру).
* 2016 — 12 нацыянальных прэмій Гопа: лепшы фільм, лепшая рэжысура (Раду Жудзе), лепшы сцэнар (Раду Жудзе, Флёрын Лэзэрэску), лепшая мужчынская роля (Тэадор Корбан), лепшая другога пляну (Аляксандру Дабіжа), лепшая жаночая роля другога пляну (Міхаэла Сірбу), лепшая апэратарская работа (Марыюс Пандуру), лепшы мантаж (Каталін Крыстуцыў), лепшая работа мастака (Аўгусьціна Станчыў), лепшыя касьцюмы (Дана Папаруз), прычоскі, лепшы гук.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
*  рэйтынг 7.7
*  рэйтынг 4 зь 5

Катэгорыя:Зьявіліся ў 2015 годзе
Катэгорыя:Фільмы 2015 году
Катэгорыя:Фільмы пра рабства
Катэгорыя:Румынскія фільмы
Катэгорыя:Чэскія фільмы
Катэгорыя:Францускія фільмы
Катэгорыя:Фільмы пра цыган
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы
Катэгорыя:Драматычныя фільмы
Акупацыя

**Акупа́цыя** (ад  — «захоп, заняцьце») у агульным выпадку — заняцьце, звычайна часовае, узброенымі сіламі дзяржавы (акупацыйнай арміяй і флётам) тэрыторыі, што ёй не належыць, якое не суправаджаецца здабыцьцём сувэрэнітэту над ёй. Акупацыю варта адрозьніваць ад анэксіі, акту далучэньня дзяржавай усёй ці часткі чужой тэрыторыі ў аднабаковым парадку.

У рымскім праве акупацыя азначала прысваеньне і завалоданьне рэчамі з намерам утрымаць іх за сабой.

## Глядзіце таксама
* Агрэсія (палітыка)
Ірына Дарафеева

**Ірына Арка́дзеўна Дарафе́ева** ( 6 ліпеня 1977, Магілёў, БССР, СССР) — беларуская сьпявачка, Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусі (2007). Дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусі VI скліканьня.

## Жыцьцяпіс
Скончыла сярэднюю школу №21 г. Магілёву з срэбным мэдалём, Беларускі дзяржаўны ўнівэрсытэт культуры і мастацтваў.

Працавала артысткай-вакалісткай, вядучай майстаркай сцэны Беларускай дзяржаўнай філярмоніі; выкладчыцай па вакале, загадчыцай катэдры мастацтва эстрады Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту культуры і мастацтваў.

## Творчая дзейнасьць
З 12-гадовага веку займалася сьпевамі ў магілёўскім вакальна-інструмэнтальным ансамблі «Вясёлка» пад кіраўніцтвам Нэльлі Бардуновай. У 1994 року атрымала дыплём ляўрэата конкурсу маладых выканаўцаў беларускай песьні і паэзіі «Маладэчна-94», пасьля чаго запрошаная Васілём Раінчыкам у ансамбль «Верасы».

У 1997—1999 роках — салістка Дзяржаўнага канцэртнага аркестра Беларусі пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга. Брала ўдзел у праекце «Майстэрня беларускай песьні» Леаніда Пранчака.

У 1998 року разам з джазавым трыё Аркадзя Эскіна выступіла на V Міжнародным фэстывалі джазавай музыкі «Менск-98» і ў джазавай панараме на «Славянскім базары-98».

У рэпертуары сьпявачкі — песьні беларускіх, украінскіх, румынскіх аўтараў, кавэр-вэрсіі твораў з рэпэртуару , Уладзімера Высоцкага, Аляксандра Панамарова, «». Выконвае народныя песьні, баляды, творы ў стылістыцы поп-рок, джазавыя стандарты, супрацоўнічае зь вядомымі выканаўцамі і аранжыроўшчыкамі Беларусі, зь Дзяржаўным ансамблем танцу Беларусі і арт-праектам Яўгеніі Паўлінай «Зоркі гімнастыкі». Сьпявае на беларускай, маскальскай, польскай, ангельскай мовах.

## Палітычная і грамадзкая дзейнасьць
З 2013 року зьяўляецца сяброўкай грамадзкага савету МУС Рэспублікі Беларусі.

У 2016 року абраная ў Палату прадстаўнікоў VI скліканьня.

## Прэміі і ўзнагароды
* Ляўрэатка музычных конкурсаў «Залаты шлягер-98», «Вільня-99», «Discovery-99» (Баўгарыя), «Славянскі базар у Віцебску-99», «Украінскай эстраднай песьні імя Уладзімера Івасюка» (Кіеў, 2000)
* «Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусі» (2007)
* Гран-пры на першым фэстывалі Расейскай песьні ў Зялёнай-Гуры (Польшча, 2008)
* Падзяка прэзыдэнта Рэспублікі Беларусі

## Дыскаграфія
* «Рэдкі госьць» (1998)
* «Рано или поздно» (2000)
* «Каханачка» (2003)
* «Пульс маіх хвілін» (2003)
* «Как в первый раз» (2006)
* «Хочу быть мечтой» (2007)
* «Девушка на берегу» (2008)
* «Я живу в заповедном краю» (2009)
* «Палёт над Айкуменай» (2011)
* «Як жа край мой не любіць» (2014)

## Крыніцы

## Літаратура
* Дорофеева Ирина // Кто есть кто в Республике Беларусь: Электронный справочник; БДГ on-line. — Эл. ресурс bdg.by.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына
* 
* 
* Дасье на бачыне Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусі
* 

Катэгорыя:Беларускія сьпявачкі
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту культуры і мастацтваў
Катэгорыя:Выкладчыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту культуры і мастацтваў
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га скліканьня
Катэгорыя:Верасы
Геральд Асьвяцінскі

**Ге́ральд Балясла́вавіч Асьвяці́нскі** (1932, Ялізава, Асіпавіцкі раён, цяпер Магілёўская вобласьць, Беларусь — 2006) — беларускі тэатральны дзяяч. Заслужаны дзяяч культуры Беларусі (1968). 4-ы і 6-ы кіраўнік Беларускага дзяржаўнага тэатру імя Якуба Коласа ў Віцебску (1965—1994 і 2001—2006).

## Жыцьцяпіс
У 1955 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўнівэрсытэт і ўладкаваўся ў Маладэчанскі абласны камітэт Камуністычнага саюзу моладзі. Пазьней перайшоў на працу ў Глыбоцкі раённы камітэт камсамолу. Стаў начальнікам аддзелу культурна-асьветных установаў і мастацтва Гарадзенскага абласнога выканаўчага камітэту. У 1963 годзе заняў пасаду начальніка Гарадзенскай абласной управы культуры. У 1965 годзе скончыў Дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва ў Маскве (Расейская СФСР). У 1965—1994 гадох займаў пасаду кіраўніка Беларускага дзяржаўнага тэатру імя Якуба Коласа ў Віцебску. У 1994—2001 гадох узначальваў Беларускі тэатар «Лялька» тамсама ў Віцебску. У 2001—2006 гадох зноў кіраваў Коласаўскім тэатрам.

## Крыніцы

Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Ленінскі камуністычны саюз моладзі Беларусі
Катэгорыя:Асобы Віцебску
Катэгорыя:Беларускія тэатральныя дзеячы
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы культуры Беларусі