open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Гарві Вайнштэйн

**Гарві Вайнштэйн** (, ) — амэрыканскі кінапрадусар. Ляўрэат прэмій «Оскар» и BAFTA за фільм «Закаханы Шэксьпір».

Адзін з самых вядомых прадусараў Галівуду. Стаў сузаснавальнікам кінакампаній *[[Miramax]]* і *[[Weinstein Company]]*. Працаваў над такімі фільмамі як «Закаханы Шэксьпір», «Кароль прамаўляе!», «Забіць Біла», «Банды Нью-Ёрка», «Крымінальнае чытво», «Джанга вызвалены» ды «Мярзотная васьмёрка».

## Жыцьцяпіс
Вырас у жыдоўскай сям’і зь Нью-Ёрку. Акрамя яго, у сям’і было яшчэ адно дзіяця — яго малодшы брат Боб Вайнштэйн. Гарві скончыў школу Джона Браўна, пасьля паступіў ва Ўнівэрсытэт штату Нью-Ёрк у Буфала.

Пасьля ўнівэрсытэту пачаў займацца прадусарскай дзейнасьцю. Першымі яго праектамі стала арганізацыя рок-канцэртаў у Буфала ў 1970-я гады. Харві разам з братам Бобам і Коркі Бургэрам працавалі пад лэйблам Harvey & Corky Productions. Але абодва браты марылі аб стварэньні фільмаў, і напрыканцы 70-х на заробленыя арганізацыяй канцэртаў грошы яны заснавалі невялікую, затое незалежную кампанію Miramax, якая была названая ў гонар бацькоў братоў — Мірыям і Макса. Першымі працамі Miramax былі музычныя фільмы — накшталт «Рок-шоў» з Полам Макартні.

Вайнштэйн зьяўляўся прыхільнікам Дэмакратычнай партыі, удзельнічаў у кампаніях прэзыдэнта Барака Абамы і кандыдатаў у прэзыдэнты Гілары Клінтан і Джона Кэры. Падтрымліваў прэзыдэнцкую кампанію Гілары Клінтан у 2008 годзе і ў 2012 годзе снаваў збор сродкаў для Абамы ў сваім доме ў Вэстпорце, Канэктыкут.

### Абвінавачваньні і суд
Увосень 2017 году дзясяткі жанчын пачалі абвінавачваць Вайнштэйна ў сэксуальных дамаганьнях рознага кшталту — усяго аб гэтым заявіла 75 жанчын. Сярод тых, хто заявіў пра дамаганьні Вайнштэйна, — кіназоркі Анджэліна Джалі, Сальма Гаек, Гвінэт Пэлтраў і Эшлі Джад. Пасьля справы Вайнштэйна зьявілася шмат публічных абвінавачваньняў у адрас іншых вядомых мужчын, што прывяло да пачатку сусьветнай кампаніі супраць сэксуальных дамаганьняў пад хэштэгам #MeToo.

Вайнштэйна звольнілі з рады дырэктараў яго прадусарскай кампаніі і выключылі са складу амэрыканскай Кінаакадэміі. Пазьней заснаваная Вайнштэйнам і яго братам Бобам кампанія збанкрутавала. Сам прадусар не прызнаваў сваю віну.

Вайнштэйн здаўся паліцыі ў траўні 2018 году і быў вызвалены пад заклад.

У траўні 2019 году Вайнштэйн заключыў зьдзелку з жанчынамі, якія абвінавачваюць яго ў дамаганьнях. Ён абавязаўся выплаціць сваім ахвярам каля 44 мільёнаў даляраў.

Журы прысяжных у лютым прызнала Вайнштэйна вінаватым у сэксуальным гвалце па двух пунктах абвінавачваньня зь пяці. Ён быў апраўданы па двух найбольш сур’ёзных пунктах абвінавачваньня. Суд у Нью-Ёрку 11 сакавіка прысудзіў Вайнштэйну 23 гады турэмнага зьняволеньня па абвінавачваньнях у сэксуальным гвалце.

## Крыніцы

Катэгорыя:Прадусары ЗША
Катэгорыя:Прадпрымальнікі ЗША
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Оскар»
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшы фільм
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі BAFTA
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Драма Дэск»
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Тоні»
Катэгорыя:Ляўрэаты GLAAD Media Awards
Катэгорыя:Сэксуальнасьць і грамадзтва
BAFTA

**BAFTA** — прэмія Брытанскай акадэміі кіно і тэлевізійных мастацтваў (англ.: The **B**ritish **A**cademy of **F**ilm and **T**elevision **A**rts), якая ўручаецца за дасягненьні ў наступных галінах: кінэматаграфія, тэлебачаньне, камутатарныя гульні, мастацтва для дзяцей.

Акадэмія была ўтворана 16 красавіка 1947 году пад кіраўніцтвам Дэйвіда Ліна. У год утварэньня і да 1976 акадэмія называлася Брытанскай Акадэміяй кіно. У 1958 годзе да акадэміі далучылася Гільдыя тэлевізійных прадусараў, а з 1976 году пачала называцца Брытанскай акадэміяй кіно і тэлевізійных фільмаў. Ляўрэаты ў якасьці прыза атрымліваюць залатую маску.

Цырымоніі наданьня кінэматаграфічных узнагарод Брытанскай акадэміі кіно і тэлевізійных мастацтваў — нараўне з прысуджэньнем прэміі «Залаты Глёбус», ляўрэатаў якой абіраюць сябры Асацыяцыі замежнай прэсы Галівуду, — зьяўляюцца своеасаблівай генэральнай рэпэтыцыяй «Оскару», бо ў большасьці выпадкаў яны апярэджваць вынікі галасаваньня сябраў Амэрыканскай акадэміі кінамастацтва.

Упершыню прэмія была ўручана ў 1948 годзе ў Лёндане. З 2000 году прэмія носіць імя *The Orange British Academy Film and Television Awards* — кампаніі—апэратара сотавай сувязі Orange, якая зрабілася афіцыйным спонсарам цырымоніі ўручэньня ўзнагарод з 1998 году. У сувязі з гэтым і былі зьмененыя тэрміны правядзеньня ўрачыстасьці — з красавіка на люты.

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Прэмія BAFTA

Катэгорыя:Брытанскія кінапрэміі
*
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1947 годзе
Катэгорыя:Падзеі 16 красавіка
Валынцішкі

**Валы́нцішкі** (таксама — *Валынці́шкі*) — хутар у Вярэнаўскім раёне Гарадзенскай вобласьці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 1 жыхар
* 2009 год — 0 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Пераганцаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Вярэнаўскага раёну
Янушэўшчына

**Янушэ́ўшчына** (таксама — *Янушэ́ўшчызна*) — вёска ў Вярэнаўскім раёне Гарадзенскай вобласьці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавету.

Вёска разьмешчаная ў пагранічнай зоне.

## Насельніцтва
* 2009 год — 7 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Пераганцаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Вярэнаўскага раёну
Лінгі

**Лі́нгі** (таксама — *Лінгі́*) — вёска ў Вярэнаўскім раёне Гарадзенскай вобласьці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 25 жыхароў

## Асобы
* Міхаіл Буклярэвіч (1884—1919) — беларускі рымска-каталіцкі сьвятар

## Крыніцы

Катэгорыя:Пераганцаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Вярэнаўскага раёну
Міхаіл Буклярэвіч

**Міхаіл Буклярэвіч** (, в. Лінгі, Ашмянскі павет, Віленская губэрня, цяпер Вярэнаўскі раён, Гарадзенская вобласьць — , в. Бігосава, Дрысенскі раён, Віцебская вобласьць) — беларускі рымска-каталіцкі сьвятар, грамадзкі дзеяч.

## Жыцьцяпіс
Вучыўся ў гарадзкой 2-кляснай вучэльні пры Віленскім настаўніцкім інстытуце, якую скончыў у чэрвэрвені 1901 году. У 1-й Віленскай мужчынскай гімназіі здаў іспыт на званьне аптэкарскага вучня.

З 1904 году вучыўся ў Віленскай духоўнай каталіцкай сэмінарыі. Пасьвечаны ў сьвятары ў 1908 годзе. З 1908 годзе адміністратар парафіі Нараўка Сакольскага павету. З 1917 годзе адміністратар парафіі ў мястэчку Іказьнь Дзісенскага павету.

Займаўся беларускай культурна-асьветнай дзейнасьцю, адчыняў беларускія школы. Прымаў удзел у зьезьдзе каталіцкага духавенства Дзісенскага дэканату (6-7 жніўня 1918 году). У час ваенных падзей у 1919 годзе выступіў супраць бальшавіцкіх улад. За антыбальшавіцкую дзейнасьць 27 чэрвеня 1919 году расстраляны ў вёсцы Бігосава.

24 сакавіка 1920 году ўрачыста перапахаваны ў Іказьні (цяпер Браслаўскі раён).

## Літаратура
* Гарбінскі БРД
* Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 1. Абрамовіч—Кушаль. — Смаленск, 2003. — 480 с. — ISBN 985-6374-04-9.
* Dzwonkowski R. Losy duchowieństwa katolickiego w ZSSR, 1917—1937: Martyrologium. Lublin, 1998; Stankiewicz A. Rodnaja mowa u swiatyniach. Wilnia, 1929.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вярэнаўскім раёне
Катэгорыя:Памерлі ў Дрысенскім раёне
Катэгорыя:Расстраляныя беларускія рэлігійныя дзеячы
Катэгорыя:Беларускія грамадзкія дзеячы і дзяячкі
Катэгорыя:Беларускія каталіцкія сьвятары
Антон Ясюкайць

**Антон Ясюкайць** ( , в. Навіянка, Вярэнаўскі раён) — беларускі мастак, сябра Беларускага саюзу мастакоў.

## Жыцьцяпіс
Першы малюнак быў надрукаваны ў Вярэнаўскай раённай газэце. Скончыў Віцебскі дзяржаўны пэдагагічны інстытут імя С. М. Кірава ў 1970 годзе.

У мастацкіх выставах удзельнічае з 1967 году. Сябра БСМ з 1977 году. У той самы год быў прыняты Саюз мастакоў СССР. Працуе ў акварэлі ў жанрах пэйзажу і натурморту, а таксама ў жывапісе. Творам уласьцівы паэтызацыя сюжэту, мяккасьць калярыту. Найбольш значныя акварэлі: «Вячэрняя цішыня» (1968 г.), «Раніца ў Лучосе» і «Зімовы вечар» (1969 г.), «Вячэрнія цені» (1972 г.), «Азёрны край. Віцебшчына» (1975 г.), «Вясна 1945 г.» і «Поле, поле…» (1979 г.), «Чырвонае поле» (1984 г.), сэрыі «Саяна-Шушанская ГЭС» (1975 г.), «Космас» (1976 г.), «Па Югаславіі» і «Мой кут» (1980 г.), «Па Таймыры» (1983 г.).

Аўтар жывапісных палотнаў «На буравой», «Вытокі», «Восеньскі вечар» і «Зорка Венера» (1981 г.) і інш.

Жыве ў Бабруйску. Працаваў у вышэйшым прафэсыйна-тэхнічным каледжы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.

## Бібліяграфія
* Антон Аляксандравіч Ясюкайць // Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі. — Мінск, 1987. — Т. 5. — С. 699.
* Антон Аляксандравіч Ясюкайць // Беларускі саюз мастакоў: энцыкл. давед. — Мінск, 1998. — С. 652.
* Суслов, Д. Глядя на мир — видеть прекрасное / Дмитрий Суслов // Коммерческий курьер. — 2000. — 1мая. — С. 1.
* Бидюк, Л. Краски душевной палитры Антона Ясюкайтя / Л. Бидюк // Коммерческий курьер. — 2000. — 9 авг. — С. 16.
* Бідзюк, Л. Яго параўноўвалі з Чурлёнісам / Л. Бідзюк // Культура. — 2000. — 19-25 жн. (№ 32-33). — С. 7.
* Гейкер, Я. Шчырыя фарбы Антона Ясюкайця / Яфім Гейкер // Бабруйскае жыццё. — 2000. — 12 мая.
* Карчажкіна, Т. Такое блізкае, роднае… / Таццяна Карчажкіна // Бабруйскае жыццё. — 1996. — 13 лют.
* Катляроў, І. Творы бабруйскага мастака на выставе ў Светлагорску / І. Катляроў // Бабруйскае жыццё. — 2000. — 14 студз.
* Катляроў, І. Таленавітае майстэрства / І. Катляроў // Літаратура і мастацтва. — 2000. — 4 лют. (№ 5). — С. 10.

## Вонкавыя спасылкі
* Антон Ясюкайць // Магілёўская абласная бібліятэка

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вярэнаўскім раёне
Катэгорыя:Беларускія мастакі
Катэгорыя:Сябры Беларускага саюзу мастакоў
Катэгорыя:Сябры Саюзу мастакоў СССР
Катэгорыя:Асобы Бабруйску
Вайцяшуны

**Вайцяшу́ны** — вёска ў Вярэнаўскім раёне Гарадзенскай вобласьці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавету.

Да 11 студзеня 1966 году вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавету, да 11 лютага 1972 году — у склад Тракельскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 2 жыхары

## Крыніцы

Катэгорыя:Пераганцаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Вярэнаўскага раёну
Крыс Малін

**Крыстафэр Пол Малін** (;  30 ліпеня 1963 году, Бруклін, Нью-Ёрк, ЗША) — былы амэрыканскі прафэсійны баскетбаліст Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі, які выступаў за «Голдэн Стэйт Ўорыярз» і «Індыяну Пэйсэрз». Таксама трэнаваў унівэрсытэцкую каманду «Сэнт-Джонз Рэд Сторм».

## Кар’ера
На драфце НБА 1985 году «Голдэн Стэйт Ўорыярз» абралі Маліна ў першым раўндзе пад сёмым нумарам. У першыя тры сэзоны баскетбаліст у складзе каманды выступаў пераважна на пазыцыі абаронцы задняй лініі разам з Эрыкам Флойдам. Тым ня менш яшчэ ў трэцім сэзоне галоўным трэнэрам каманды быў прызначаны Дон Нэлсан, які плянаваў перавесьці Маліна на пазыцыю лёгкага форварда. Падчас свайго трэцяга сэзона ў НБА Малін прызнаўся Нэлсану, што пакутуе на алькагольную залежнасьць. Пасьля прапуску некалькіх трэнаваньняў гулец быў дыскваліфікаваны, а затым прайшоў рэабілітацыю ад алькагольнай залежнасьці.

Цягам пяці сэзонаў запар, з 1988 па 1993 гады, Малін зьбіраў у сярэднім 25 пунктаў і болей, робячы пяць падбораў. Акрамя таго, «Ўорыярз» пяць разоў запар выходзілі ў плэй-оф, а Малін, Мітч Рычманд і Тым Гардўэй сфармавалі трыё «Run TMC» паводле ініцыялаў імёнаў гульцоў і гульня слоў з назвай папулярнага рэп-гурта Run–D.M.C. Гэтая каманда стала галоўнымі зоркамі плэй-оф. Малін пяціразова браў удзел у Матчы ўсіх зорак падчас свайго знаходжаньня ў «Голдэн Стэйт». У 1993 годзе ў дзень драфта НБА да дружыны далучыўся Крыс Ўэбэр, які згуляў пасьпяховы сэзон у складзе каманды. Тым ня менш, сваркі паміж Ўэбэрам і Нэлсанам сталі чыньнікам звальненьня апошняга. Наступныя трэнэры лічылі Маліна схільным да траўмаў і пачалі будаваць каманду вакол Лэтрэла Спруэла.

Па сэзоне 1996—1997 гадоў Малін быў абменены ў «Індыяну Пэйсэрз» на Эрыка Дамп’ера і Дуэйна Фарэла. У сваім пачатковым сэзоне ў новым клюбе, які трэнаваў Лары Бэрд, Малін выйшаў у стартавым складзе ўва ўсіх 82 гульнях, зьбіраючы ў сярэднім 11,3 пунктаў за гульню, чым дапамог «Пэйсэрз» прасунуцца ў фінал Усходняй канфэрэнцыі, дзе індыянапалісцы саступілі «Чыкага Булз» у сямі гульнях. У тым жа сэзоне ён дасягнуў найлепшага паказьніка ў рэалізацыі трохпунктавых кідкоў (107) і быў лідэрам у НБА паводле адсотку рэалізацыі штрафных кідкоў (0,939). За час свайго другога сэзону ў камандзе Бэрд пачаў паступова адмаўляцца ад Маліна і аддаваць больш часу Джэйлену Роўзу на пазыцыі лёгкага форварда. У складзе «Пэйсэрз» Малін, які на той час ужо быў перадусім запасным гульцом, згуляў у трох гульнях фіналу НБА 2000 году супраць «Лос-Анджэлес Лэйкерз» і назьбіраў у агулам чатыры пункты. Пасьля гэтага сэзону «Пэйсэрз» адмовіліся ад баскетбаліста.

Апошняю камандай у кар’еры гульца стаў «Голдэн Стэйт Ўорыярз», куды ён вярнуўся ў 2000 годзе і згуляў толькі адзін сэзон.

## Крыніцы

Катэгорыя:Баскетбалісты ЗША
Катэгорыя:Баскетбалісты і баскетбалісткі ЗША на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Баскетбалісты і баскетбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 1984 году
Катэгорыя:Баскетбалісты і баскетбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 году
Катэгорыя:Баскетбольныя трэнэры ЗША
Катэгорыя:Баскетбольныя трэнэры НБА
Яшма

**Я́шма**, **ясьпіс** — асадкава-мэтамарфаґенная тонка- або скрытакрышталічная шчыльная горная парода.

## Назва
Назва паходзіць з арабскай мовы.

## Апісаньне
Складзена з тонказярністых аґрэґатаў кварцу і афарбавана аксыдамі і гідраксыдамі жалеза і іншых мінэралаў прымесей у чырвоны, жоўты, зялёны, карычневы, шэры, белы і іншыя колеры. Адрозьніваюць дэкаратыўныя тыпы яшмы: аднародныя, плямістыя, палоскавыя (плоскапаралельныя і хвалістыя), стракатыя («паркалёвыя» і «парчовыя»), брэкчыяпадобныя і пэйзажныя (утвараюцца пры перакрышталізацыі і мэтасаматозе першасных сургучных і іншых аднародных яшмаў).

## Выкарыстанне

Выкарыстоўваецца як вырабны камень у юбілернай справе, як тэхнічны камень (апорныя прызмы, ступкі, матрыцы і інш.), у гемалёґіі і каменярэзнай справе. Радовішчы ў Расеі, ЗША, Індыі, Вэнэсуэле, Украіне і інш.

У гемалёґіі і каменярэзнай справе да яшмы адносяць яшмоіды і яшмападобныя пароды, блізкія да іх па фізычных уласьцівасьцях і дэкаратыўнасьці (акварцаваныя туфіты зеленакаменных тоўшчаў, гальцэдонавыя і кварц-гальцэдонавыя гідратэрмальна-мэтасаматычныя ўтварэньні базальтавых тоўшчаў, кварц-палевашпатавыя кантактавыя рагавікі, кіслыя эфузіўныя пароды — фэльзыты і фэльзытавыя парфіры.

## Літаратура
* Яшма // 

## Крыніцы

Катэгорыя:Мэтамарфічныя горныя пароды
Катэгорыя:Вырабныя камяні
Поля-ТБ

**Поля-ТБ** () &mdash; польскае тэлебачаньне для паказу дыска-поля. На ім выступае: Зянон Мартынюк, Чадаман і г.д. Поля-ТБ зьяўляецца ўласнасьцю ТАА "Тэлебачаньне Польсат".

## Сьпіс старонак у сеціве
* Фэйсбук
* Ютуб
* У кантакце
* Тык Ток
* Праграма перадач Поля ТБ

## Крыніцы

Катэгорыя:Дыска-поля
Катэгорыя:Недзяржаўныя каналы ў Польшчы
Катэгорыя:Музычныя тэлеканалы ў Польшчы
Настаўніцкае таварыства Падкарпацкай Русі

**Настаўніцкае таварыства Падкарпацкай Русі** — масквафільская арґанізацыя настаўнікаў на Закарпацьці, заснаванае ў 1920 годзе ва Ўжгарадзе.

Спачатку аб’ядноўвала й настаўнікаў народавецкага кірунку, якія ў 1930 годзе аддзяліліся й заснавалі ўкраінафільскую арґанізацыю «Настаўніцкая Грамада Падкарпацкай Русі». Дамагалася ўвядзеньня расейскае мовы ў школах Закарпацьця; выдавала часопіс «Народная Школа» (1921—1938).

Галоўныя дзеячы: Васіль Шпенік (першы старшыня), Міхаіл Васіленкаў, Павал Фёдар і інш.

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Яркий след братьев геровских
* Русский язык в Подкарпатье (1938—1944)

Катэгорыя:Падкарпацкая Русь
Катэгорыя:Ужгарад
Катэгорыя:Грамадзкія арганізацыі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1920 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1938 годзе
Настаўніцкая грамада Падкарпацкай Русі

**Настаўніцкая Грамада Падкарпацкае Русі** ()— украінафільская прафэсійная арґанізацыя настаўнікаў Закарпацьця 1929 — 1939 рокаў.

Узьнікла ў выніку выйсьця сьвядомага ўкраінскага настаўніцтва ад падтрымоўванага чэхаславацкім урадам масквафільскага Учительского товарищества Подкарпатской Руси. Настаўніцкая Грамада Падкарпацкае Русі мела 1 650 чальцоў у 1938, выяўляла вялікую актыўнасьць у розных адукацыйных акцыях, у прыватнасьці ў барацьбы за ўкраінізацыю школаў. Друкарскі орґан «Учительський Голос».

Вядучыя дзяячы: Аўґустын Валошын, Юлі Гуснай, Юліян Рэвай, Аўґустын Штэфан ды інш. Шторочныя сходы настаўнікаў былі выдатнымі падзеямі закарпацкага культурнага жыцьця.

## Глядзіце таксама
* Учительское товарищество Подкарпатской Руси

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Яркий след братьев геровских
* Русский язык в Подкарпатье (1938—1944)

Катэгорыя:Падкарпацкая Русь
Катэгорыя:Зьніклі ў 1939 годзе
Учительський Голос

**«Учительський Голос»** () — пэдаґаґічны й культурна-асьветны месячнік, орґан Настаўніцкае Грамады Падкарпацкае Русі, выдаваўся ў Мукачаве, Ужгарадзе й Хусьце ў 1930—1939 роках.

Рэдактар — А. Палянскі; супрацоўнікі — В. Сьвераняк, А. Валошын, А. Штэфан, А. Маркуш ды інш.

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Падкарпацкая Русь
Катэгорыя:Украінскія часопісы
Багдан Чарных

**Багда́н Чарны́х** () — вайсковец, жаўнер Узброеных сілаў Украіны.

## Узнагароды
За асабістую мужнасьць ды гераізм, выяўленыя ў ахове дзяржаўнага сувэрэнітэту ды тэрытарыяльнае цэласнасьці Ўкраіны, вернасьць вайсковай прысязе падчас расейска-украінскае вайны ўзнагароджаны 
* ордэнам «За мужнасьць» III ступені (4.12.2014);

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Украінскія вайскоўцы
Закарпацкія граматы

**Закарпацкія ґраматы** — умоўная назва дакумэнтаў дзяржаўна-прававога характару XIII — 1-ае паловы XVII ст., што тычацца рэґуляваньня сацыяльна-эканамічных, культурных і прававых адносінаў у Закарпацкай Украіне (у той час Закарпацьце было пад уладаю Вугоршчыны). Гэта — акты каралёў, адміністрацыйна-тэрытарыяльных і судовых інстытутаў, царкоўна-манастырскага й фэўдальна-прыватнага кіраваньня. Яны ахопліваюць шырокае кола пытаньняў грамадзянска-прававога характару, у прыватнасьці пра:
* вызначэньне прававога статусу местаў;
* рэґуляваньне каштовае, падатковае й мытнае палітыкі;
* ажыцьцяўленьне апэрацыяў куплі-продажу;
* правілы надзяленьня, дараваньня і карыстаньня зямлёю й лесам для розных пластаў насельніцтва (сьвецкае і духоўнае шляхты, царкоўна-манастырскіх установаў, вяскоўцаў ды інш.);
* павіннасьці каралеўска-дзяржаўныя, фэўдальныя, царкоўна-манастырскія;
* прывілеі сьвецкае й духоўнае шляхты, дзяржаўных службоўцаў, купцоў, прамыслоўцаў і г.д..

Закарпацкія ґраматы збольшага напісаныя лацінаю. Найстаражытнейшымі зь вядомых З.г., што напісаныя ўкраінскаю моваю, ё ґраматы Вінца ды Баліцы (Балкі; 1401) й Драгі (1404). Закарпацкія ґраматы ё важнаю крыніцаю вывучэньня сацыяльна-эканамічных, палітычных і прававых адносінаў у Закарпацкай Украіне эпохі сярэднявечча.

## Вонкавыя спасылкі
* *Бисага Ю. М.*  Закарпатські грамоти * 
* Закарпатські грамоти

Катэгорыя:Гісторыя Закарпацкай вобласьці
Урядовий Вісник Правительства Карпатської України

**«Урядовий Вісник Правительства Карпатської України»** () — афіцыйнае выданьне ўраду Карпацкае Ўкраіны, кастрычнік 1938 — сакавік 1939; выйшла 5 нумараў — упершыню ва Ўжгарадзе, далейша ў Хусьце. 

Рэдактар — Васіль Ґрэнджа-Донскі.
## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Карпацкая Ўкраіна
Катэгорыя:Украінскія пэрыядычныя выданьні
Катэгорыя:Колішнія пэрыядычныя выданьні
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1938 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1939 годзе
Рій

**Товариство пчолярôв «Рôй» в [[Ужгарад|Ужгороді]]** () — таварыства пчаляроў на Падкарпацкай Русі, дзеяла ў 1924—1930 роках з мэтаю пашырыць сучаснае пчалярства на Закарпацьці. 

Арганізавала прамысловы пчальнік, майстэрні, курсы, выставы; выдавала часопіс «Підкарпатське Пчолярство» (1923—1925).

## Вонкавыя спасылкі
* 
Катэгорыя:Ужгарад
Катэгорыя:Падкарпацкая Русь
Сабор Сьвятой Тройцы (Хоцімск)

**Сабо́р Сьвято́й Тро́йцы** — хрысьціянскі храм аднайменнага праваслаўнага прыходу, адчынены ў траўні 1873 году ў Хоцімску (цяпер Магілёўская вобласьць, Беларусь).

Знаходзіцца ў цэнтры мястэчка, на гістарычным Рынку. У ХХ стагодзьдзі прызнаны помнікам гісторыі 2-й паловы XIX ст. і ўлучаны ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь. Ёсьць творам архітэктуры эклектыкі часоў Расейскай імпэрыі (мураўёўкі).

## Гісторыя

11 чэрвеня 1861 году ў Хоцімску (Клімавіцкі павет, Магілёўская губэрня) заклалі сабор. У траўні 1873 году на Пяцідзясятніцу магілёўскі архіяпіскап Яўсевій асьвяціў яго ў гонар Сьвятой Тройцы, а яго прыбудовы ў гонар Казанскай іконы Багародзіцы і Мікалая Цудатворцы. У 1938 годзе савецкія ўлады зачынілі сабор, спалілі іконы ў двары райвыканкаму і разбурылі званіцу. Будынак прыстасоўвалі пад банк, школу мэханізаваньня, збожжасховішча і Дом культуры Хоцімскага раёну.

У 1941 годзе нямецкія акупацыйныя ўлады дазволілі аднавіць набажэнствы ў саборы. У 1943 годзе яго пераўтварылі ў бастыён, але набажэнствы працягнулі ў драўлянай капліцы на могілках. Пасьля Нямецка-савецкай вайны будынак пераўтварылі ў збожжасховішча. У 1954 годзе яго аддалі пад Дом культуры Хоцімскага раёну (Магілёўская вобласьць, Беларуская ССР). У 1990 годзе архімандрыт Кірыл (Бадзіч) сабраў звыш 8750 подпісаў прыхаджанаў за вяртаньне сабору. У 1992 годзе сабор вярнулі прыходу. Прыхаджане пабудавалі 2 званіцы і аднавілі вежы купалоў. У 2004 годзе для сабору ў Хоцімску адлілі звон вагой 1280 кг. У 2011 годзе пры саборы заснавалі штогадовы нацыянальны фэстываль званарства «Хоцімскія перазвоны». На 2013 год пры саборы працавала школа і духоўная гімназія на 170 дзяцей.

## Архітэктура
Прыклад эклектычнай царкоўнай архітэктуры Расейскай імпэрыі. Мае сярэдзінную крыжовую кампазыцыю. Да кубападобнага сярэдзіннага абсягу далучаныя аднолькавыя абсягі бакавых прыбудоваў і прытвору, паўкруглая апсыда з бакавымі рызьніцамі. Крылы сабору накрытыя пакатымі 2-схільнымі дахамі. Цыбулепадобныя купалы на шатрах 8-гранных барабанаў завяршаюць куты і 4-схільны дах асноўнага абсягу, шацёр званіцы. Атынкаваныя фасады аперазаныя прафіляваным карнізам, крапаваныя аркатурнымі фрызамі, надваконнымі броўкамі і арачнымі нішамі. Малітоўная заля падзяляецца на 3 нэфы 4-ма магутнымі пілёнамі, на якія празь ветразевыя скляпеньні абапіраецца 8-гранны сьветлавы барабан з купалам. Нэфы, прыбудовы і рызьніцы перакрытыя крыжовымі і цыліндрычнымі скляпеньнямі, апсыда — конхай. Перад саборам месьціцца 3-арачная брама.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* 

Катэгорыя:Саборы Беларусі
Катэгорыя:Хоцімск
Катэгорыя:Славутасьці Магілёўскай вобласьці
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасьці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Збудаваньні рэтраспэктыўна-рускага стылю Беларусі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1873 годзе
Маска (Гішпанія)

**Ма́ска** () — горная вёска на Тэнэрыфэ (Канарскія астравы, Гішпанія), у муніцыпалітэце Буэнавіста-дэль-Нортэ. Знаходзіцца на вышыні 650 м над узроўнем акіяну, за 11 км ад муніцыпальнага цэнтру. Насельніцтва — 99 чалавек (2013).

## Мінуўшчына
Паселішча гуанчаў існавала тут яшчэ да гішпанскай заваёвы ў 1496 року.

Да 1960-х рокаў патрапіць у вёску можна было толькі горнымі сьцежкамі, адсутнічала электрычнасьць і сучасныя выгоды. Толькі пасьля адкрыцьця дарогі зь мястэчка Буэнавіста-дэль-Нортэ да Сант’яга-дэль-Тэйдэ вёска стала даступнаю для наведаньня.

У 2007 року вялікі пажар зьнішчыў некалькі старажытных пабудоваў вёскі. Сьляды катастрофы засталіся на абпаленых пнях пальмаў, якія растуць на тэрыторыі вёскі.

## Эканоміка

Асноўны занятак жыхароў — сельская гаспадарка і абслугоўваньне турыстаў, якія зьдзяйсьняюць пешыя паходы па цясьніне Маскі.

## Турыстычная інфармацыя
Маска — адна з найбольш наведваных турыстамі мясьцінаў Тэнэрыфэ. Тут захавалася атмасфэра старой канарскай вёскі, прыгожыя краявіды.

Дзейнічаюць некалькі рэстаранаў і турыстычных крамаў. У выходныя працуе музэй, дзе прадстаўленыя прадметы побыту папярэдніх пакаленьняў жыхароў вёскі і гісторыя турыстычных маршрутаў па цясьніне.

### Цясьніна Маска
**Цясьніна Маска**&nbsp;— адно з найглыбейшых месцаў на Тэнэрыфэ. Ейная максымальная глыбіна — каля 1300 мэтраў. Ад вёскі да ціхаакіянскіх кліфаў празь цясьніну пралягае папулярны турыстычны маршрут агульнай працягласьцю каля 6 км.

Як правіла, турысты прыяжджаюць у вёску на таксі, аўтобусам ці аўтамабілем і цясьнінай спускаюцца да акіяну, дзе з прыстані іх забіраюць турыстычныя караблі да курорту Лёс-Гігантэс. Час спуску складае каля 3-х гадзінаў, а пад’ём — каля 4-х.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Вёсачка Маска 

Катэгорыя:Населеныя пункты Тэнэрыфэ
Катэгорыя:Буэнавіста-дэль-Нортэ
Маска (неадназначнасьць)

**Маска** можа азначаць:

* **[[Маска]]** — накладка на твар, прызначаная дзеля абароны альбо ананімнасьці.
** Маска Гая Фокса — касмэтычны сродак догляду скуры твару.
** Маска для сну — касмэтычны сродак догляду скуры твару.
* Зваркавая маска — сродак індывідуальнай абароны пры зварцы.
* Маска — касмэтычны сродак догляду скуры твару.
* Маска падсеткі — бітавая маска ў інфарматыцы.
* Мэдычная маска — ад трапляньня вільготнага паветра і кропляў з бактэрыямі і вірусамі.
* Пасьмяротная маска — зьлепак аблічча памерлага.

## Геаграфія
* Маска — рака ў Менскай вобласьці Беларусі.
* Маска — вёска і цясьніна на Тэнэрыфэ (Гішпанія).

## Літаратура
* «Маска» — фантастычная аповесьць Станіслава Лема.
* «Маска» — сэрыя коміксаў ЗША.

## Фільмы
* Маска — дэтэктыў ЗША 1913 року.
* Маска — камэдыя ЗША 1918 року.
* Маска — нямецкі фільм 1919 року.
* Маска — крымінальная драма ЗША 1921 року.
* Маска — савецкая трагікамэдыя 1938 року.
* Маска — тэлесэрыял ЗША 1954 року.
* Маска — канадзкі трымценьнік 1961 року.
* Маска — грэцкі кароткамэтражны фільм 1973 року.
* Маска — ганконскі фільм 1974 року.
* Маска — югаслаўская тэлевізійная драма 1978 року.
* Маска — нігерыйскі фільм 1979 року.
* Маска — драма ЗША 1985 року.
* Маска — гвінэя-бісайскі фільм 1986 року.
* Маска — італьянская мэлядрама 1988 року.
* Маска — камэдыя ЗША 1994 року.
* Маска 2 — мультфільм ЗША 1995 року.
* Маска — мультсэрыял ЗША 1995—1997 рокаў.
* Маска — сэрбская тэледрама 2007 року.
* Маска — таджыцкі фільм 2008 року.
* Маска — карэйскі тэлесэрыял 2015 року.
* Маска — індыйскі фільм 2018 року.
* Маска — індыйскі фільм 2019 року.

## Глядзіце таксама
* Маск
* Маскі
Музэй-вагон злучэньня УНР і ЗУНР

**Музэй-ваґон злучэньня УНР ды ЗУНР** (), таксама **Пятлюраўскі ваґон** — разьмешчаны побач з будынкам Фастоўскага чыгуначнага вакзала.

Дырэктар музэю — Эдуард Мандзэлеўскі, гісторык, старшыня Фастоўскае мескае вочкі «Просвіта» імя Т. Р. Шаўчэнкі.

Музэй адлюстроўвае гістарычны пэрыяд, калі Ўкраіна ў сьнежні 1918 году падпісала Акт Злучэньня Ўкраінскае Народнае Рэспублікі ды Заходнеўкраінскае Народнае Рэспублікі. Гэтая падзея адбылася менавіта што на чыгуначнай станцыі Фастаў.

Уваход да музэю бескаштоўны.

## Глядзіце таксама
* Музэй Украінскай рэвалюцыі 1917—1921 гадоў

## Вонкавыя спасылкі
* Експозиція музею
* Музей-вагон злуки УНР та ЗУНР. Фастів 1918.

Катэгорыя:Украінская Народная Рэспубліка
Катэгорыя:Заходнеўкраінская Народная Рэспубліка
Катэгорыя:Вагоны
Спэцслужбы ЗУНР

**Адмысловыя службы ЗУНР** () — адмысловыя службы Заходнеўкраінскае Народнае Рэспублікі. Найвышэйшым орґанам кіраваньня вайсковаю выведкаю выступаў выведчы аддзел Кіраўніцкае каманды Ўкраінскае галіцкае арміі, які месьціў у сабе аддзелы:

* афэнзыўнае выведкі (выведка ворага);
* дэфэнзыўнае выведкі (вайсковая контрвыведка);
* дэтэктываў ды выведнікаў (аператыўна-вышуковыя меры);
* рэґістрацыі варожых сілаў (праца супраць узброеных сілаў Польшчы);
* «прапаґандыўны» (потым выведзены з складу выведкі).

Сетка выведчых орґанаў УГА ўлучала выведчыя аддзелы штабоў карпусоў, выведчыя пададдзелы штабоў брыґадаў, асобных выведнікаў, высланых за лінію фронту з адмысловымі заданьнямі, падразьдзелы палявое выведкі, аґентурную сетку, падпольныя вочкі на акупаваных Польшчаю тэрыторыях, авіяцыйную выведку. Пэўныя выведчыя зьвесткі зьбіраліся вэрбавальным бюро пры дыпляматычных місіях Заходнеўкраінскае Народнае Рэспублікі ў Вене, Празе (Чэхаславаччына) й Будапэшце (Вугоршчына).

Унутраную бясьпеку й парадак ва УГА забясьпечвалі палявая жандармэрыя ды булаўныя (камэнданцкія) сотні пры кіраўніцтвах брыґадаў ды карпусоў. Створаная ў сьнежні 1918 палявая жандармэрыя УГА супрацьдзеяла выведча-дывэрсыйнай дзейнасьці суперніка, дэзэртырству, ахоўвала вайсковыя аб’екты ды канвоі, камунікацыі ды лініі сувязі, падтрымлівала статутны лад. Існавалі аддзелы палявое жандармэрыі пры Кіраўніцкай камандзе УГА, штабах карпусоў, брыґадаў, асобных ґрупаў УГА.

24 чэрвеня 1919 палявая жандармэрыя была перайменаваная ў палявую варту, падпарадкаваную Камандзе этапу (тылу) УГА, у складзе 6-ці аддзелаў (з корпуснае й брыґаднае сотняў кожны).

У лістападзе 1918 сфармаваны Корпус украінскае дзяржаўнае жандармэрыі (Дзяржаўная жандармэрыя; гл. Жандармэрыя Заходнеўкраінскай Народнай Рэспублікі), падпарадкаваны аддзелу грамадзкае бясьпекі дзяржаўнага сакратарыяту ўнутраных справаў ЗУНР. Паводле закону ЗУНР ад 15 лютага 1919 Дзяржаўная жандармэрыя мела статус ваенізаванае арґанізацыі па супрацьдзеі шпіянажу, сабатажу, замаху на дзяржаўны лад і грамадзкі спакой. Малая цэнтральны апарат («каманду»), аддзелы і станіцы як тэрытарыяльныя орґаны (пазьней — акруговыя ды павятовыя каманды). З усталяваннем пасады дыктатара ЗУНР Дзяржаўная жандармэрыя з чэрвеня 1919 перайменаваная ў Народную варту, падпарадкаваную камандзе тылу Кіраўніцкае каманды УГА, пазьней — вайсковай канцылярыі дыктатара Я. Петрушэвіча. Пасьля пераходу УГА на савецкі бок Народная варта расфармаваная.

Рашэньнем дзяржаўнага сакратарыяту вайсковых справаў ЗУНР ад 24 сакавіка 1919 створаная «чыгуначная» жандармэрыя пры «чыгуначнай» вайсковай управе. На «чыгуначную» жандармэрыю пакладалі супрацьдзею шпіянажу, дывэрсіяў на чыгунцы, сабатажу, ахова цяжараў, падтрыманьне ладу на транспарце. Мела лінейныя падразьдзелы на важных станцыях.

## Літаратура
* *Вєдєнєєв Д. В.* Спецслужби Західноукраїнської Народної Республіки // 

Заходнеўкраінская Народная Рэспубліка
Катэгорыя:Заходнеўкраінская Народная Рэспубліка
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1918 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1919 годзе
Катэгорыя:1918 год ва Ўкраіне
Валеры Чыбінееў

**Вале́ры Чыбіне́еў** () — вайсковец, капітан роты снайпэраў 79-я асобнае дэсантна-штурмавае брыґады Ўзброеных сілаў Украіны. Герой Украіны.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся 3 сакавіка 1988 року ў Бярдзянску. Рана страціў бацькоў, таму выхоўваўся ў школе-інтэрнаце.

Пасьля 9 клясаў паступіў у запароскі вайсковы ліцэй «Захисник». Пасьля школы скончыў Адэскую акадэмію сухапутных войскаў. У 2010 годзе ў годнасьці лейтэнанта далучыўся да шэрагаў 79-е брыґады.

### Вайна на Данбасе
Капітан Валеры Чыбінееў зь першых дзён канфлікту стаў на абарону тэрытарыальнае цэласнасьці ды незалежнасьці Бацькаўшчыны. У складзе 1 аэрамабільна-дэсантнага батальёну прымаў удзел у вызваленьні Краснага Ліману Данецкае вобласьці.

Падчас вядзеньня баявых дзеяў у раёне вёскі Бірукова Луганскае вобласьці ў чэрвені 2014 року падразьдзел узначалены капітанам Чыбінеевым зьнішчыў дывэрсійна-выведчую ґрупу суперніка ды ўзяў у палон двох вайскоўцаў тэрарыстычных войскаў. Ля вёскі Ізварынае Лушанскае вобласьці ў ліпені таго ж року, разам з сваімі пабрацімамі выцягнуў з падбітага танка трох вайскоўцаў. У студзені 2015 року бараніў Данецкі аэрапорт ля ўзьлётнае паласы.

Падчас выкананьня баявога заданьня на назіральным пасьце ля Аўдзееўкі ў ліпені 2016 року ў ходзе пасьпяхова праведзеных апэрацыяў ґрупамі снайпэраў пад кіраўніцтвам капітана была зьнішчаная жывая сіла разьлікаў кулямётаў ды ґранатамётаў і адзін снайпэр. Усяго 12 пацьверджаных мэтаў. Напрыканцы гэтага ж месяца атрымаў раненьне ў выніку абстрэлу пазыцыяў артылерыяю тэрарыстаў. Нягледзячы на гэта працягваў кіраваць падразьдзелам, што дазволіла ўтрымаць пазыцыі, нягледзячы на шматлікія атакі тэрарыстаў і абстрэлы тэрыторыі варожаю артылерыяю.

Узнагародныя атрыбуты годнасьці Герой Украіны камандзіру роты снайпэраў 79-е асобнае дэсантна-штурмавое брыґады высокамабільных дэсантных войскаў УСУ, капітану Валерыю Чыбінееву былі ўручаны Прэзыдэнтам Украіны Пятром Парашэнкам падчас параду на Хрэшчаціку з нагоды 25-е гадавіны Незалежнасьці Ўкраіны 24 жніўня 2016 року.

## Узнагароды
* Годнасьць Герой Украіны з уручэньнем ордэна «Залатая Зорка» (23 жніўня 2016) — *за мужнасьць, гераізм і высокі прафэсіяналізм, выяўленыя ў абароне дзяржаўнага сувэрэнітэту ды тэрытарыальнае цэласнасьці Ўкраінскае дзяржавы, вернасьць вайсковай прысязе*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Президент присвоїв звання Героя України десантникам Андрію Ковальчуку та Валерію Чибінєєву // Офіційне інтернет-представництво Президента України, 24 серпня 2016&nbsp;р.

Катэгорыя:Украінскія вайскоўцы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Бярдзянску
Братэрскія магілы савецкіх ваяроў (Магілёў, Машэкаўскія могілкі)

**Братэрскія магілы савецкіх ваяроў** — два вайсковыя пахаваньні ў Магілёве, разьмешчаныя на Машэкаўскіх могілках.

У першай магіле пахаваныя 43 ваяры, якія загінулі ў баях супраць нямецкіх войскаў пры абароне ў 1941 годзе і вызваленьні ў 1944 годзе места. У 1965 годзе на магіле ўсталяваны абэліск.

У другой магіле пахаваныя 26 ваяроў, якія загінулі ў баях супраць нямецкіх войскаў пры абароне ў 1941 годзе і вызваленьні ў 1944 годзе места. У 1974 годзе на магіле ўсталяваная стэла.

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Братэрскія магілы Магілёва
Катэгорыя:Славутасьці Магілёва
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1941 годзе
Катэгорыя:Машэкаўскія могілкі
Катэгорыя:Абэліскі Беларусі
Братэрская магіла савецкіх ваяроў і падпольніка (Магілёў)

**Братэрская магіла савецкіх ваяроў і падпольніка** — вайсковае пахаваньне ў Магілёве, разьмешчанае на Карабанаўскіх могілках.

Пахаваныя 43 ваяры, што загінулі ў чэрвені 1944 року ў баях за вызваленьне Магілёва і Магілёўскага раёну ад нямецкіх войскаў або памерлі ад ранаў у палявым шпіталі. Сярод іх — ваяры 238-е стралковае дывізіі 50-е арміі 2-га Беларускага фронту і камсамолец, чалец падземнае ґрупы, што дзейнічала на чыгуначным вузьле, С. С. Сагалін, расстраляны гітлераўцамі ў 1943 годзе.

У 1965 годзе на магіле ўсталяваны абэліск.

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Братэрскія магілы Магілёва
Катэгорыя:Славутасьці Магілёва
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Абэліскі Беларусі
Катэгорыя:Карабанаўскія могілкі
Open Space

**Open Spáce** () — беларускі поп-рок і інды-рок гурт зь Менску, з 2014 году таксама й кавэр-гурт. Удзельнік фэстаў Басовішча-2010 і Be2gether-2010. Пераможца Рок-каранацыі-2009 у намінацыі «Поп-рок праект году», прэміі Ліра за 2012 год як «Найлепшы-рок выканаўца».

## Дыскаграфія

;Альбомы і самотнікі
* «Wake Up» (самотнік, 2007)
* «Beautiful» (самотнік, 2008)
* «Deal with Silence» (альбом, 2009)
* «Let It Go» (самотнік, 2010)
* «Bookseller» (самотнік, 2011)
* «Pressure» (альбом, 2012)
* «Do You Remember» (максі-сынгл, 2012)
* «Life Is Beautiful» (альбом, 2022)

;Сынглы
* «Ты мне нужна» (сынгл, 2012)
* «Наш Новый год» (сынгл, 2012)
* «Зря время теряешь» (сынгл, 2013)
* «Моя радость» (сынгл, 2013)
* «Сустрэнемся зноў» (з удзелам Ларысы Грыбалёвай) (сынгл, 2013)
* «Ты + я» (сынгл, 2014)
* «Сделай шаг» (сынгл, 2014)
* «Танцуй» (сынгл, 2014)
* «Мы изменим этот мир» (сынгл, 2016)
* «Christmas Night» (сынгл, 2017)
* «Падаю один» (сынгл, 2019)
* «Replay» (сынгл, 2020)

### Удзел у зборніках
* *«LiveSound. Made in Belarus»* (2007), трэк Beautiful
* *«APS Sound» Volume 1* (2012), трэкі Bookseller, Yeah Yeah Yeah, Deal With Silence

## Крыніцы

Катэгорыя:Квартэты
Катэгорыя:Беларускія рок-гурты
Катэгорыя:Музычныя гурты, якія зьявіліся ў 2006 годзе
Плывунцовыя

**Плывунцовыя** (Lentibulariaceae) — сямейства кветкавых расьлінаў, якое зьмяшчае 3 роды (*Genlisea*, *Pinguicula*, *Utricularia*) і каля 316 відаў, 350 відаў, або 391 від.

## Апісаньне
Прадстаўнікі гэтага сямейства — травы шматгадовыя або аднагадовыя, драпежныя, наземныя, эпіфітныя або водныя. Карані прысутнічаюць альбо адсутнічаюць. Сьцяблы (*Utricularia*), зьмененыя ў рызоіды, сталоны або карэнішчы, рэдка разьвіваюцца. Пасткі на рызоідах, сталонах або лісьці, якія прысутнічаюць ў Utricularia, але адсутнічаюць у Pinguicula. Прылісткі адсутнічаюць. Лісьце чарговае або ў прыкаранёвай разетцы, простае або па-рознаму падзеленае. Кветкі ў суквецьці або адзіночныя, маюць толькі адну плоскасьць сымэтрыі; чашалісьцікаў 2–5; пялёсткаў 5 або венца 2-губны; тычачак 2. Плод, як правіла — каробачка. Насеньня мала, шмат або рэдка 1 на каробачку, дробнае.

## Арэал
Распаўсюджваньне: ва ўсім сьвеце.

## Крыніцы
Brent

**Brent** () — эталённая марка (маркерны гатунак) нафты, якая здабываецца ў Паўночным моры. З 2007 году фактычна зьяўляецца сумесьсю некалькіх гатункаў нафты, якія здабываюцца на шэльфавых радовішчах *[[Brent (нафтавае радовішча)|Brent]]*, *Forties*, *Oseberg* і *Ekofisk* паміж ўзьбярэжжамі Нарвэгіі і Вялікабрытаніі. Зьяўляецца адной з асноўных марак нафты, гандлюемых на міжнародных нафтавых біржах, у прыватнасьці на ICE.

Кошт нафты Brent з 1980-х гадоў зьяўляецца асновай для коштаўтварэньня шматлікіх іншых гатункаў нафты. На пачатак 2010-х, кошты на 70% усіх сусьветных гатункаў нафты прама ці ўскосна вызначаліся коштамі на сумесь Brent. У прыватнасьці, кошты на тры зь пяці расейскіх экспартных марак, *Urals*, *Siberian Light* і *REBCO*, разьлічваюцца зыходзячы з коштаў на Брэнт.

Дадзеная марка стала эталённай дзякуючы надзейнасьці паставак, наяўнасьці некалькіх незалежных пастаўшчыкоў і гатоўнасьці яе куплі з боку мноства спажыўцоў і перапрацоўшчыкаў. Нягледзячы на некаторыя праблемы з пастаўкамі ў мінулым і не самыя вялікія аб’ёмы вытворчасьці, сумесь Brent валодае дастатковай ліквіднасьцю, каб заставацца маркернай.

## Крыніцы

Катэгорыя:Маркі нафты
Мутнаевока

**«МутнаеВока»**&nbsp;— беларускі гурт, які выконвае песьні на беларускай мове. Створаны ў 2005 годзе ў Менску. Граюць альтэрнатыўны рок, авангард-рок, пост-панк.

## Гісторыя
Дэбютны альбом «Пошлы гламур» у 2010 годзе стаў першым буйным запісам гурту. Акрамя гэтага альбому, у дыскаграфію гурта ўваходзяць некалькі сынглаў, ЕР, а таксама другі поўнафарматны дыск *«Дзень Незалежнасьці»* (2014), які ўвайшоў у 10-ку лепшых альбомаў 1-га паўгодзьдзя на думку парталу Experty.by.

З 2014 году з гуртом замест дырэктару клюбу «Re:Public» Андрэя Старцава пачынае працаваць прадусар Ганна Маркевіч, якая ў далейшым становіцца дырэктарам калектыву.

У траўні 2015 году гурт выпускае максі-сынгл «Голыя танцы». У 2016 годзе рэліз адзначаецца музычнай прэміяй «Даём рады» як лепшы сынгл 2015 году.

МутнаеВока выступаў на адной сцэне з такімі музыкамі, як «Сегодня Ночью», Noize MC, «Animal Джаz» і «Воплі Відоплясова». У верасьні 2013 году музыкі выйшлі на сцэну Менскага Палацу спорту разам зь фінскім рок-гуртом The Rasmus. 1 сьнежня 2015 году — «разагрэлі» брытанскі гурт «Carl Barаt & The Jackals» ў сталічным клюбе «Re:Public».

Першыя прадстаўнікі Беларусі на фэстывалі «Соседний мир» (2011, Украіна), удзельнікі фэстываляў «Жывы гук on-line» (2009, 2013, Беларусь), «Рок-Млын» (2011, Беларусь), «Мотор байк-фэст» (2011, 2012, Беларусь), а таксама «Рок за баброў» (2010, Беларусь), дзе занялі 3-е мейсца ў спаборы «Движение за освежение». У 2015 годзе гурт прыняў удзел у рок-фэстывалі ў Лагойску, а таксама стаў пераможцам конкурсу і адкрыў фэстываль «GreenFest». У 2016 годзе гурт стаў удзельнікам фэстываля «Lidbeer».

У 2014 годзе выйшаў першы прафэсійны кліп гурту на песьню «Апантаны».

У красавіку 2016 году гурт прадставіў Беларусь і выступіў ў межах тэматычнага беларускага паказу на музычнай канфэрэнцыі Colisium Music Week у Санкт-Пецярбургу.

## Дыскаграфія

### Альбомы

* *Пошлы гламур* (2010)
* *Дзень Незалежнасьці* (2014)
* *Мэтро* (2018)
* *Антыдэпрэсанты* (2024)

### Сынглы

* *Усе мае сябры* (2011)
* *Ліхаманка* (2012)
* *Апантаны* (2014)
* *Голыя танцы* (2015)
* *Лініі* (2019)

## Склад
### Актуальны склад

* Яўген Змушка&nbsp;— cьпеў,
*Алесь Ільін&nbsp;— бас,
*Васіль Сідарок&nbsp;— гітара,
*Алесь Кавалёў&nbsp;— бубны,
* Ганна «Міра» Маркевіч&nbsp;— дырэктар гурту

### Былыя ўдзельнікі

* Аляксандар Бялоў
* Антон Чарнышоў
* Віталь Каралец
* Філіп Дылеўскі
* Павал Волкаў
* Аляксей Яфрэменка
* Кірыл Тараненка
* Васіль Ярмоленка

## Вонкавыя спасылкі
 
 
## Крыніцы

Катэгорыя:Музычныя гурты, якія зьявіліся ў 2005 годзе
Катэгорыя:Беларускія панк-рок-гурты
Катэгорыя:Гурты альтэрнатыўнага року
Катэгорыя:Беларускія рок-гурты
Катэгорыя:Музычныя квартэты
Бэргама

**Бэ́ргама** (, , ) — горад у італьянскім рэгіёне Лямбардыя, адміністрацыйны цэнтар аднайменнай правінцыі. Знаходзіцца прыкладна за 50 км на ўсход ад Міляну па дарозе на Брэшыю і Вэнэцыю, у перадгор’ях Альпаў, у даліне ракі По. Насельніцтва каля 116,5 тысячаў жыхароў.

## Гісторыя
Бэргамум, як калісьці называўся горад клясычнай лацінай, быў упершыню заселены лігурыйскім племенем аробіяў у час жалезнага веку. Пасьля кельцкага ўварваньня ў паўночную Італію, блізу 550 году да н. э., горад быў заваяваны кельцкім племенем сэнаманаў. У 49 годзе да н. э. места сталася рымскай грамадою, дзе на той час налівачалася блізу 10 тысяч жыхароў на піку.

З VI стагодзьдзя Бэргама быў рэзыдэнцыяй аднаго з найважнейшых лянгабардзкіх герцагстваў паўночнай Італіі. Па заваёве Лянгабардзкага каралеўства Карлам Вялікім горад стаў цэнтрам графства. З XI стагодзьдзя Бэргама быў незалежнай камунай, якая была сябрам Лямбардзкай лігі, якая разграміла Фрыдрыха I Барбаросу ў 1165 годзе. Мясцовымі фракцыямі гвэльфаў і гібэлінаў кіравалі сем’і Калеоні і Суардзі адпаведна. Пасьля кароткага пэрыяду кіраваньня горадам сям’і Малятэста, пачынаючы з 1407 году, над горадам у 1428 годзе атрымала кантроль Вэнэцыянская рэспубліка за часам войнаў у Лямбардыі і, менавіта, пасьля бітвы пры Маклёдыі ў 1427 годзе. Не зважаючы на кароткі перапынак, дзякуючы складаньню Лёдзійскага міра ў 1454 годзе, няпросты балянс сіл паміж дзяржавамі паўночнай Італіі паскорыў італьянскія войны, то бок сэрыю канфліктаў з 1494 па 1559 гады, у якіх у розны час бралі ўдзел таксама Папская дзяржава, Францыя і Сьвятая Рымская імпэрыя.

Кампа-Фармійскі мір, укладзены 17 кастрычніка 1797 году, афіцыйна прызнаў улучэньне Бэргама ды іншых частак паўночнай Італіі ў Цызальпінскую рэспубліку, якую ў 1802 годзе замяніла кароткаіснавалая Напалеонаўская Італьянская Рэспубліка, а потым у 1805 годзе Напалеонаўскае Каралеўства Італія. На Венскім кангрэсе 1815 году Бэргама было пастаноўлена далучыць да Лямбардзка-Вэнэцыянскага каралеўства, кароннай зямлі Аўстрыйскай імпэрыі. Візыт Фэрдынанда I у 1838 годзе супаў з адкрыцьцём новага бульвара, які цягнецца праз раўніну і вядзе да чыгуначнага вакзала, які быў урачыста адкрыты ў 1857 годзе. Аўстрыйскае панаваньне спачатку віталася, але пазьней супраць іх ладзіліся паўстаньні ў 1848 годзе. Джузэпэ Гарыбальдзі заваяваў Бэргама ў 1859 годзе за часам Другой італьянскай вайны за незалежнасьць. У выніку горад быў улучаны ў нядаўна заснаванае Каралеўства Італія.

У 1907 годзе Марчэльлё П’ячэнтыні распрацаваў новы генэральны плян места, які быў рэалізаваны паміж 1912 і 1927 гадамі, у стылі мадэрнісцкага рацыяналізму.

## Асобы
* Вальтэр Банацьці (1930—2011) — італьянскі альпініст
* Джакама Манцу (1908—1991) — італьянскі скульптар

## Крыніцы

## Літаратура
* Бэргама. 

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Бэргама
Спэцыяльны атрад хуткага рэагаваньня

**Спэцыя́льны атра́д ху́ткага рэагава́ньня** (САХР) — падразьдзяленьне ўнутраных войскаў МУС Беларусі, створанае ў чэрвені 1999 року.

Месьціцца ў менскім мікрараёне Ўручча (Першамайскі раён). Вайсковая частка 3032 (зь 2016 году). Першы камандзір Дзьмітры Паўлічэнка.

## Дзейнасьць
Падразьдзяленьне ахоўвае грамадзкі парадак, змагаецца з арганізаванай злачыннасьцю, ладзіць прафіляктычныя мерапрыемствы ў папраўчых установах, мясьцінах з складанай апэратыўнай абстаноўкай, ахоўвае стратэгічныя аб’екты.

Колькасьць асабовага складу невядомая, ацэньваецца прыкладна ў 100 чалавек. Камплектуецца толькі афіцэрамі і прапаршчыкамі. У распараджэньні вайскоўцы маюць аўтаматы Калашнікава, снайпэрскія вінтоўкі Драгунова, пісталеты ПМ і ПС, помпавыя стрэльбы для стральбы картэчаю.

## Мінуўшчына
Спэцыяльны атрад хуткага рэагаваньня створаны 29 чэрвеня 1999 року на базе вайсковай часткі №3214 — брыгады спэцыяльнага прызначэньня Ўнутраных войскаў МУС. Першую спэцапэрацыю вайскоўцы САХРу правялі ў кастрычніку 1999 року ў Воршы, дзе затрымалі арганізаваную злачынную групоўку.

16 сакавіка 2016 году міністар унутраных справаў Беларусі Ігар Шуневіч пераўтварыў Спэцыяльны атрад хуткага рэагаваньня (САХР) у вайсковую частку 3032 у складзе 3-й асобнай брыгады спэцыяльнага прызначэньня. Рашэньне зацьвердзілі на прапанову камандзіра САХРу Юрыя Назаранкі, бо ў атрада зьявіліся ўласныя службы.

16 сьнежня 2019 году «Нямецкая хваля» апублікавала інтэрвію з Юрыем Гараўскім, экс-байцом САХРу. Ён сьцьвярждае, што ў 1999 годзе па прыказу першага камандзіра САХРу Дзьмітрыя Паўлічэнкі ўдзельнічаў у : міністра ўнутраных справаў Юрыя Захаранкі, старшыні ЦВК Віктара Ганчара й прадпрымальніка Анатоля Красоўскага, які падтрымліваў . Паўлічэнка, заявіў Гаравский, асабіста застрэліў выкрадзеных.

## Камандзіры
* Дзьмітры Паўлічэнка (1999 — ?)
* Уладзімер Вашкевіч (2002—2014)
* Юры Назаранка (2014—2018)
* Аляксандар Быкаў (цяпер)

## Глядзіце таксама
* Швадроны сьмерці

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Асацыяцыя вэтэранаў спэцпрызу 

Катэгорыя:Міністэрства ўнутраных справаў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Спэцыяльныя падразьдзяленьні Беларусі
Катэгорыя:Першамайскі раён (Менск)
Катэгорыя:Арганізацыі Менску
Катэгорыя:Унутраныя войскі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1999 годзе
Постіронія

Пост-іронія (ад лацінскага post (пасьля) і старажытнагрэцкага ερρωνεαα eirōneía, што азначае прытворства (або прытворная недасьвечанасьць )) — гэта тэрмін, які выкарыстоўваецца для абазначэньня стану, у якім сур’ёзныя і іранічныя намеры становяцца пераблытанымі. Прыкладамі пост-іранічных твораў мастацтва зьяўляюцца Лёнданскі лэйбл гуказапісу PC Music, Паўднёваафрыканская група Die Antwoord, і фільм Вернера Херцага "Кепскі Лейтэнант" . Вядомы сюррэалістычны гумарыст Цім Хайдэкер адлюстроўвае ў камэдыі чалавека, які жыве пост-іранічным ладам жыцьця.

У літаратуры Дэвід Фостэр Ўолес часта апісваецца як заснавальнік "пост-іроннай" літаратуры. Яго эсэ "E Unibus Pluram" і "Fictional Futures and the Conspicuously Young" апісваюць і спадзяюцца на літаратуру, якая выходзіць за рамкі постмадэрнісцкай іроніі.
Будынак Берасьцейскага гарадзкога суда

**Будынак Брэсьцейскага гарадзкога суда** — двухпавярховы гісторычны будынак у Берасьці, разямешчаны на скрыжваньні вуліцаў Будзённага і 17 Верасьня.

## Гісторыя
Пабудаваны ў канцы XIX стагодзьдзя ў псэўдарускім архітэктурым стылі. У 1920-х быў перабудаваны ў стылі канструктывізму. Будынак пазбавіўся аздабленьня цаглянай кладкі, вокны набылі строгі прамавугольны выгляд, будынак быў атынтаваны, ніжэй вакон першага й вышэй вакон другога паверхаў былі зробленыя русты. Сам будынак працягваўся выкарыстоўвацца як гарадзкі суд. У студзені 1927-га году ў ім адбыўся працэс над 31-ым дзеячам КПЗБ. Пасьля вайны ў будынку месьцілася ўпраўленьне юстыцыі берасьцейскага аблвыканкаму, суд Берасьцейскага раёну. У 2007 годзе будынак быў унесены ў сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў. У 2018 годзе быў праведзены рамонт паводле праекту таварыства Белрэстаўрацыя. Аноўлены будынак спалучыў першапачатковыя рысы і асноўны канструктывісцкі архітэктурны строй.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасьці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Берасьце