Рабэрта Мэцола

**Рабэрта Мэцола Тэдэска Трыкас** (; , Сэнт-Джуліянз, Мальта) — мальтыйская палітык, старшыня Эўрапейскага парлямэнту з 18 студзеня 2022 году.

Упершыню абрана дэпутатам Эўрапейскага парлямэнту ў 2013 годзе, прадстаўляючы Мальту, а ў лістападзе 2020 году стала першым віцэ-прэзыдэнтам Эўрапарлямэнту. Рабэрта Мэцола была абрана старшынёй Эўрапейскага парлямэнту 18 студзеня 2022 году, стаўшы самым маладым старшынёй у гісторыі, першай мальтыйкай на гэтай пасадзе і трэцяй жанчынай-старшынёй.

## Адукацыя і кар’ера
Ёсьць юрыстам і спэцыялізавалася на эўрапейскім праве і палітыцы ў Эўрапейскім калегіюме. Яна займала пасаду аташэ па прававым і судовым супрацоўніцтве Мальты ў Пастаянным прадстаўніцтве Мальты пры ЭЗ, а з 2012 па 2013 год у якасьці юрыдычнага раднага Вярхоўнага прадстаўніка Саюзу па замежных справах і палітыцы бясьпекі Кэтрын Эштан.

## Палітычная кар’ера

### Раньнія гады
У студэнцкія гады Мэцола ўваходзіла ў SDM (Studenti Demokristjani Maltin), KNZ (Нацыянальная моладзевая раду) і MŻPN (Moviment Żgħażagħ Partit Nazzjonalista), перш чым была абраная генэральным сакратаром Студэнтаў-дэмакратаў Эўропы (EDS), студэнцкага аддзяленьня Эўрапейскай народнай партыі, а таксама на пасады ў рамках Эўрапейскага моладзевага форуму (YFJ). У 2002 годзе яна была абраная віцэ-прэзыдэнтам Моладзевай канвэнцыі аб будучыні Эўропы, што адкрыла шлях да яе актыўнага ўдзелу ў перамовах і распрацоўцы Эўрапейскай канстытуцыйнай дамовы, а пазьней і Лісабонскай дамовы. 

Мэцола была актыўнай у Partit Nazzjonalista (Нацыяналістычная партыя) на Мальце зь юнацтва, дзе працавала ў міжнародным сакратарыяце партыі;  актыўна праводзіла кампанію за галасаваньне «за» на рэфэрэндуме аб уваходзе ў ЭЗ у 2003 годзе, і валантэрства ў выбарчай групе PN ELCOM.  Яна балятавалася на выбарах у Эўрапарлямэнт у 2004 годзе і Эўрапарлямэнт у 2009 годзе ў якасьці кандыдата ад нацыяналістаў на Мальце. На тых выбарах яна не была абраная. 

### Дэпутат Эўрапарлямэнту 2013—2022

Рабэрта Мэцола пасьпяхова ўдзельнічала ў выбарах 24 красавіка 2013 году, на вызваленае месца Саймана Бусутыла, стаўшы адной зь першых жанчын-сябраў Эўрапарлямэнту на Мальце. У парлямэнце яна сядзіць у якасьці сябра групы Эўрапейскай народнай партыі (EPP).

Пасьля пераабраньня ў парлямэнт на поўны тэрмін у 2014 годзе яна была абраная на пасаду намесьніка старшыні Камітэту па пэтыцыях у ліпені 2014 году. Акрамя таго, яна была чальцом шэрагу камітэтаў і дэлегацый, уключаючы Камітэт па грамадзянскіх свабодах, юстыцыі і ўнутраных справах і дэлегацыю па сувязях са Злучанымі Штатамі. З 2016 па 2017 год Мэола ўваходзіла ў парлямэнцкі камітэт па расьсьледаваньні адмываньня грошай, ухіленьня ад выплаты падаткаў, схемы ўхіленьня ад выплаты падаткаў якіх былі расьсьледаваны ў Панамскіх дакумэнтах больш шырока. У межах Камітэту па грамадзянскіх свабодах, юстыцыі і ўнутраных справах яна з 2018 году ўваходзіла ў групу назіраньня за вяршэнствам закону.

У дадатак да сваіх абавязкаў у камітэце Рабэрта Мэцола далучылася да Міжгрупы Эўрапарлямэнту па правах дзіцяці.

У лістападзе 2020 году яе абралі першым віцэ-прэзыдэнтам Эўрапарлямэнту, зьмяніўшы Мэрэд МакГіньс, якая стала Эўракамісарам Ірляндыі. Яна стала першай мальтыйская дэпутатка Эўрапарлямэнту, якая стала віцэ-прэзыдэнтам.

У лістападзе 2021 году Рабэрта Мэцола была абрана ЭНП у якасьці свайго кандыдату, каб зьмяніць Давіда Сасолі на пасадзе прэзыдэнта Эўрапарлямэнту пасьля заканчэньня яго паўнамоцтваў на пасадзе прэзыдэнта ў студзені 2022 году. Сасолі быў шпіталізаваны з пнэўманіяй у верасьні 2021 году і ў сьнежні абвясьціў, што ня будзе балятавацца на другі тэрмін на пасадзе прэзыдэнта, што зрабіла Мэцолу яго верагодным пераемнікам. Пасьля далейшай шпіталізацыі Сасолі памёр 11 студзеня 2022 году за тыдзень да заканчэння тэрміну. Пасьля сьмерці Сасолі Мэцола стала выконваючым абавязкі прэзыдэнта Эўрапарлямэнту.

### Старшыня Эўрапейскага парлямэнту
18 студзеня 2022 году Рабэрта Мэцола была абрана старшынёй Эўрапарлямэнту на два з паловай гады. Яна была абраная ў першым туры галасаваньня, атрымаўшы абсалютную большасьць — 458 галасоў з 690 пададзеных. Як кандыдата ад ЭНП, яе таксама падтрымалі парляменцкія групы S&D і «Абнаўляючы Эўропу» пасьля таго, як тры групы дасягнулі пагадненьня аб выбарах старшыні, віцэ-старшыні і заканадаўчых прыярытэтах на другую палову паўнамоцтваў парлямэнту.

## Палітычныя пазыцыі
У якасьці чальца Камітэту па грамадзянскіх свабодах, юстыцыі і ўнутраных справах Мэцола ў 2014 годзе кіравала працай ЭНП над неабавязковай «дарожнай картай ЭЗ супраць гамафобіі і дыскрымінацыі па прыкметах сэксуальнай арыентацыі і гэндэрнай ідэнтычнасьці». Яна была суаўтарам неабавязковай справаздачы аб эўрапейскім міграцыйным крызысе ў 2016 годзе, накіраванай на ўсталяваньне «абавязковага заканадаўчага падыходу» да перасяленьня і новых агульнаэўрапейскіх пагадненьняў аб «рэадмісіі», якія павінны мець прыярытэт над двухбаковымі пагадненьнямі паміж краінамі сябрамі ЭЗ і краінамі не сябрамі ЭЗ.

Што датычыцца абортаў, Мэцола пастаянна галасавала за рэзалюцыі ў абарону жыцьця. Падчас свайго абраньня старшынёй Эўрапарлямэнту яна заявіла, што падчас свайго знаходжаньня на пасадзе будзе прадстаўляць пазыцыю парлямэнту, якая прызнае бясьпечны доступ да абортаў правам чалавека.

## Спрэчкі
У кастрычніку 2020 году Рабэрта Мэцола прапанавала папраўкі да рэзалюцыі Камітэту па грамадзянскіх свабодах, юстыцыі і ўнутраных справах па Баўгарыі, што выклікала спрэчкі. Яна настойвала на тым, што ў дакуменце ўключана інфармацыя аб тым, што пратэсты ў Баўгарыі фінансуюцца босам азартных гульняў, супраць якога выстаўлена 18 абвінавачаньняў. Пасьля таго, як сотні дэманстрантаў зьвязаліся зь ёй у сацыяльных сетках і ёй пагражалі судом за паклёп і распаўсюджваньне «падробленых навін», Мэцола заблакавала доступ да сваіх сацыяльных сетак з Баўгарыі і адклікала прапанаваную папраўку. 

## Асабістае жыцьцё
Рабэрта Мэцола нарадзілася ў Сэнт-Джуліянзе, Мальта, і гадавалася ў Гзіры.

Рабэрта і яе муж фін Ука Мэцола (Партыя нацыянальнай кааліцыі) удзельнічалі ў выбарах у Эўрапарлямэнт 2009 году, стаўшы першай сямейнай парай, якая ўдзельнічала ў адных і тых жа выбарах у Эўрапарлямэнт ад дзьвюх розных краін-сябраў. Упершыню яны сустрэліся ў 1999 годзе, а ўзялі шлюб у кастрычніку 2005 году. У іх нарадзілася чацьвёра сыноў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Старшыні Эўрапарлямэнту
Катэгорыя:Эўрапейскія палітыкі