Дэтройт Пістанз

«**Дэтро́йт Пі́станз**» () — прафэсійны баскетбольны клюб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда ўваходзіць у лік клюбаў «арыгінальнай васьмёркі», то бок камандаў які некалі распачалі НБА. Першапачаткова клюб меў назоў «Форт-Ўэйн Золнэр Пістанз», маючы на той час паўпрафэсійны статус і базуючыся ў Форт-Ўэйне з штату Індыяна. Клюб быў створаны ў 1937 годзе, а прафэсійным ён стаў у 1941 годзе, далучыўшыся да Нацыянальнай баскетбольнай лігі (НБЛ), у якой двойчы браў тытул чэмпіёнаў у 1944 і 1945 гадах. У 1948 годзе «Пістанз» далучыліся да Амэрыканскай баскетбольнай асацыяцыі (АБА), а ўжо праз год НБЛ і АБА аб’ядналіся, стварыўшы такім чынам НБА. У 1957 годзе клюб пераехаў у Дэтройт, але празь нейкі час клюб свае хатнія матчы пачаў гуляць на пляцоўцы ў Обэрн-Гілз штату Мічыган. Цяпер сваіх гасьцей каманда прымае на арэне Літл Сызарз Арэна, якая месьціцца ў цэнтры Дэтройту.

## Гісторыя
Фрэд Золнэр валодаў карпарацыяй, у склад якой уваходзіў ліцейны завод, што спэцыялізаваўся на вырабе поршняў перадусім для рухавікоў аўтамабіляў, грузавікоў і лякаматываў у Форт-Ўэйне штату Індыяна. У 1937 годзе Золнэр стварыў паўпрафэсійную баскетбольную каманду пад назовам «Форт-Ўэйн Золнэр Пістанз» пасьля таго, як атрымаў запыт ад сваіх рабочых. Акрамя баскетбольнай каманды завода, Золнэр таксама арганізаваў чэмпіёнскую каманду па сафтболе з хуткім 12-цалевым мячом, у якой былі гульцы з сафтбольных і баскетбольных камандаў. У 1941 годзе «Золнэр Пістанз» адмовіліся ад сваіх завадзкіх каранёў і далучыліся да Нацыянальнай баскетбольнай лігі. Каманда рабілася чэмпіёнам у 1944 і 1945 гадах. Яны таксама перамагалі ў Сусьветным прафэсійным турніры па баскетболе ў 1944, 1945 і 1946 гадах.

У 1948 годзе каманда пачала называцца «Форт-Ўэйн Пістанз» і перайшла ў Амэрыканскую баскетбольную асацыяцыю. Пазьней клюб пачаў гуляць у Нацыянальнай баскетбольнай лізе. Маюцца падазрэньні, што гульцы «Пістанз» змовіліся, маючы фінансавы інтарэс, каб прагуляць розныя гульні ў сэзонах 1953—1954 і 1954—1955 гадоў. Не зважаючы на тое, што «Пістанз» карысталіся вялікай папулярнасьцю, але невялікі памер Форт-Ўэйна перашкаджаў ім быць прыбытковымі, асабліва калі іншыя каманды НБА, разьмешчаныя ў меншых гарадах, пачалі закрывацца або пераязджаць у большыя месцы. Па сэзоне 1956—1957 гадоў Золнэр пастанавіў, што Форт-Ўэйн занадта малы, каб утрымліваць там каманду НБА, і абвесьціў, што ў наступным сэзоне каманда будзе гуляць у іншым месцы. У рэшце рэшт ён спыніўся на Дэтройце. Не зважаючы на тое, што ў той час гэта быў пяты паводле велічыні горад у ЗША, у месьце бракавала прафэсійнага баскетболу ўжо дзесяць гадоў. Праз Другую сусьветную вайну горад страціў «Дэтройт Іглз», а таксама шэраг іншых сваім камандаў, у тым ліку «Дэтройт Джэмз», якія сталі «Мінэапаліс Лэйкерз». Золнэр захаваў назву «Пістанз», лічачы, што гэта мае сэнс, з улікам статусу Дэтройту як цэнтра аўтамабільнай прамысловасьці.

У 1960-я і 1970-я гады «Пістанз» характарызаваліся як каманда з таленавітымі гульцамі, у іхным ліку былі Джордж Ярдлі, Бэйлі Гаўэл, Дэйв Дэбушэр, Дэйв Бінг і Боб Ланьер, але таксама вызначалася як дружына з сумніўнымі абменамі і частай зьменай трэнэраў. У сэзоне 1968—1969 гадоў клюб абмяняў Дэбушэра ў «Нью-Ёрк Нікс». Гулец у новай камандзе стаў ключавым гульцом, двойчы ўзяўшы тытулы чэмпіёна НБА. Яшчэ раней, то бок у 1964 годзе, Гаўэл быў абменены ў «Балтымар Булетс», але свае чэмпіёнствы ён здабыў пазьней у складзе «Бостан Сэлтыкс». Ярдлі, Ланьер і Бінг сышлі праз абмены ў іншыя каманды, бо былі расчараваныя кірункам разьвіцьця і магчымасьцямі клюбу. У 1974 годзе Золнэр прадаў каманду шкляному магнату Білу Дэйвідсану, які заставаўся асноўным уладальнікам каманды да сваёй сьмерці ў 2009 годзе. Каманда мела кароткі пэрыяд устойлівага посьпеху ў сярэдзіне 1970-х гадоў, кваліфікуючыся ў плэй-оф чатыры сэзоны запар з 1974 па 1977 гады.

Лёс франшызы нарэшце пачаў зьмяняцца ў 1981 годзе, калі яны абралі гульнёвага абаронцу Айзэю Томаса з Індыянскага ўнівэрсытэту. У лістападзе 1981 году «Пістанз» набылі Віні Джонсана ў абмен зь «Сіетл Супэрсонікс». Пазьней, у лютым 1982 году, яны набылі цэнтравога Біла Лэймбіра ў абмене з «Кліўлэнд Кавальерз». Яшчэ адным ключавым крокам «Пістанз» сталіся наймы галоўнага трэнэра Чака Дэйлі ў 1983 годзе. У наступныя гады каманда прабівала ў плэй-оф і працягвала ўмацоўваць склад. Перад сэзонам 1986—87 гадоў «Пістанз» набылі яшчэ некалькі ключавых гульцоў, сярод якіх былі абраныя на драфтах Джон Салі, Дэніс Родман ды набытыя ў абмене зь «Ютай Джаз» Эдрыяна Дэнтлі. Каманда пераняла фізычна моцны, абарончы стыль гульні, дзякуючы якому яны атрымалі мянушку «Дрэнныя хлопцы». У 1987 годзе каманда дайшла да фіналу Ўсходняй канфэрэнцыі, дзе згуляла супраць «Сэлтыкс». Гэтая сэрыя была цяжкай для бостанцаў, якія былі дзейнымі чэмпіёнамі на той час. Лёс супрацьстаяньня вызначыўся толькі ў сёмым матчы. Натхнёныя паразай ад «Сэлтыкс», «Пістанз», дзякуючы набыцьцю ў сярэдзіне сэзону Джэймза Эдўардса, палепшылі сваю статыстыку да 54 перамогаў цягам сэзону, што стала рэкордам для франшызы. У плэй-оф дэтройтаўцы адпомсьцілі за дзьве папярэднія паразы ад «Сэлтыкс» у плэй-оф у фінале Ўсходняй канфэрэнцыі, перамогшы іх у шасьці гульнях і прабіўшыся ў фінал НБА ўпершыню з таго часу, як франшыза пераехала ў Дэтройт.

У першым фінале «Пістанз» за 32 гады яны сустрэліся з «Лос-Анджэлес Лэйкерз», у якім выступалі Мэджык Джонсан, Джэймз Ўорці і Карым Абдул-Джабар. У шостай гульні сэрыі Айзэя Томас набраў рэкордныя для фіналу НБА 25 пунктаў у трэцяй чвэрці, гуляючы зь цяжкім расьцяжэньнем шчыкалаткі, але гэта не дапамагло спыніць каліфарнійцаў. У выніку «Лэйкерз» узялі тытул. Перад сэзонам 1988—1989 гадоў «Пістанз» пераехалі ў прадмесьце Обэрн-Гілз, дзе пачалі гуляць на арэне Пэлас оф Обэрн-Гілз, першай арэне НБА, цалкам прафінансаванай з прыватных сродкаў. У 1989 годзе «Пістанз» завяршылі фармаваньне свайго складу, абмяняўшы Дэнтлі на Марка Агірэ, абмен, які заўзятары «Пістанз» спачатку рэзка раскрытыкавалі, але пазьней высока ацанілі гэты крок. Каманда сьвяткавала перамогі ў 63 гульнях, абнавіўшы рэкорд франшызы, і пракрочыла праз плэй-оф ажно да фіналу, дзе зноў сутыкнулася з «Лэйкерз». На гэты раз «Пістанз» атрымалі перамогу ў чатырох гульнях, выйграўшы свой першы чэмпіянат НБА. Джо Думарз быў названы самым каштоўным гульцом фіналу НБА. «Пістанз» пасьпяхова абаранілі свой тытул у 1990 годзе, не зважаючы на страту Рыка Магорна, які сышоў у «Мінэсоту Тымбэрўулвз» праз драфт пашырэньня. Выйшаўшы ў свой трэці запар фінал НБА, «Пістанз» сустрэліся з «Портлэнд Трэйл Блэйзэрз». Пасьля таго, як першыя дзьве гульні ў Дэтройце скончыліся абменам перамогамі, «Пістанз» выправіліся ў Портлэнд, дзе яны ня мелі перамогаў з 1974 году, каб згуляць наступныя тры матчы сэрыі. «Пістанз» сьвяткавалі тры перамогі ў Портлэндзе, стаўшы першай камандай НБА, якая выйграла тры сярэднія гульні сэрыі на выезьдзе. Вырашальная гульня трымала ў напрузе ажно да апошняй сэкунды, а Айзэя Томас быў названы самым каштоўным гульцом фіналу НБА.

Чэмпіёнская сэрыя клюбу скончылася ў фінале Ўсходняй канфэрэнцыі 1991 году, калі яны саступілі будучым чэмпіёнам НБА «Чыкага Булз» у чатырох гульнях. Гэтая сэрыя найбольш запомнілася тым, што «Пістанз» сышлі з пляцоўкі ў апошняй гульні перад самым ейным заканчэньнем, не жадаючы паціскаць руку баскетбалістам «Булз». Майкл Джордан пазьней абураўся такімі паводзінамі. Пазьней высьветлілася, што сапраўднай прычынай таго, што «Пістанз» сышлі з пляцоўкі былі камэнтары, зробленыя Джорданам у перадгульнявым інтэрвію перад апошнім матчам, дзе ён назваў супернікаў незаслужанымі чэмпіёнамі.

## Статыстыка
*В = выйгрышы, П = паразы, А% = адсотак выйграных матчаў*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Клюбы НБА
Катэгорыя:Баскетбольныя клюбы ЗША