Дарагічын

**Дарагі́чын** (афіцыйная назва — *Драгі́чын*) — места ў Беларусі, на Ляхавіцкім канале. Адміністрацыйны цэнтар Дарагічынскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Насельніцтва на 2018 год — 14 910 чалавек. Знаходзіцца за 110 км на ўсход ад Берасьця, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Дарагічын (лінія Берасьце — Гомель); на аўтамабільнай дарозе Берасьце — Пінск.

Дарагічын — магдэбурскае места гістарычнай Піншчыны (частка Берасьцейшчыны, на захадзе Палесься), колішняя сталіца Давячораўскага графства.

## Назва
Тапонім Дарагічын утварыўся як прыналежны прыметнік ад імя Дораг або Дарожыч. Дзеля адрозьненьня ад аднайменнага места на Падляшшы меў таксама назву *Дарагічын Палескі*.

Традыцыйная гістарычная назва места — Дарагічын. Цяперашняя афіцыйная форма *Драгічын* () зьявілася пад польскім уплывам. Польскае *Drohiczyn* — стандартавая замена беларускага поўнагалосься польскім няпоўнагалосьсем. У нарматыўным даведніку «Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь» традыцыйная гістарычная назва Дарагічын адзначаецца як прысутная ў вусных зносінах людзей.

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўпамін пра сяло *Давячоравічы* (першая назва сучаснага *Драгічына*) зьмяшчаецца ў Літоўскай Мэтрыцы і датуецца 1452 годам. Паселішча ўваходзіла ў склад Пінскага староства і знаходзілася ў валоданьні вялікай княгіні Боны Сфорцы. Праз Давячоравічы праходзіла дарога зь Берасьця на Валынь. У 1450—1460-я гады князь пінскі Юры Сямёнавіч перадаў сваёй граматай частку даніны зь сяла на карысьць царквы ў Дружылавічах, на якую мусіла выдаткоўвацца 2 вядры мёду.

У 1552 годзе ўпамінаецца Давячораўскае войтаўства. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў паселішча ўвайшло ў склад Пінскага павету Берасьцейскага ваяводзтва. У пачатку XVII стагодзьдзя Давячоравічамі валодаў Леў Сапега, які ў 1619 годзе перадаў сяло Нявельскім. Апошнія ў 1623 годзе заснавалі царкву Прычыстай Багародзіцы і атрымалі для паселішча статус мястэчка. Пад 1655 годам яно ўпершыню ўпамінаецца як Дарагічын.

У 2-й палове XVII стагодзьдзя ўпамінаецца Давячоравічаўскі маёнтак, які ў апошняй чвэрці XVIІI стагодзьдзя называўся графствам. У 1749 годзе пінскі маршалак М. Ажэшка заснаваў у мястэчку францішканскі кляштар. У 1778—1779 гадох тут было 68 дамоў, а само паселішча звалася местам. У 2-й палове XVIІI стагодзьдзя існавала ратуша.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Дарагічын апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Кобрынскім павеце. Статус паселішча панізілі да мястэчка. На 1849 год тут было 98 будынкаў. Да 1886 году каля Дарагічына збудавалі чыгуначную станцыю. Паводле вынікаў перапісу 1897 году ў мястэчку было 280 дамоў (зь іх 140 жылыя), расейскія царкоўнапрыходзкая школа і 2 народныя вучэльні, лячэбніца. Напярэдадні Першай сусьветнай вайны працавалі фабрыка саламяных капелюшоў, 2 маслабойні, завод ачысткі крэйды, млыны.

За часамі Першай сусьветнай вайны ў 1915 годзе Дарагічын занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

### Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дарагічын абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР. Згодна з Рыскай мірнай дамовай 1921 году Дарагічын апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам павету Палескага ваяводзтва. У гэты час тут было 246 будынкаў.

У 1939 годзе Дарагічын увайшоў у БССР, дзе 15 студзеня 1940 году атрымаў афіцыйны статус пасёлку гарадзкога тыпу і стаў цэнтрам раёну. У Другую сусьветную вайну з 25 чэрвеня 1941 да 17 ліпеня 1944 году мястэчка знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Райху. 10 лістапада 1967 году Дарагічын атрымаў статус места.


Drahičyn. Драгічын (1915).jpg|Капліца, 1915 г.
Drahičyn, Pinskaja. Драгічын, Пінская (1916) (4).jpg|Галоўная вуліца, 1916 г.
Drahičyn, Pinskaja. Драгічын, Пінская (1917).jpg|Галоўная вуліца, 1917 г.
Drahičyn, Kaścielnaja. Драгічын, Касьцельная (A. Bochnig, 1929).jpg|Касьцёл, 1929 г.


## Геаграфія
### Экалёгія
Па катастрофе на Чарнобыльскай АЭС Дарагічын апынуўся ў сьпісе небясьпечных раёнаў з павялічаным радыеактыўным фонам. Сёньня пляма радыеактыўнага забруджаньня цягнецца Дарагічынскім раёнам трыма кроплямі з поўдня на поўнач. Пачынаецца яна з 5—7 кілямэтровай палосы ў Радаставе, звужаецца каля Дняпроўска-Бужанскага канала, зноў пашыраецца каля Палескай чыгункі і потым клінам ідзе ў Белаазёрска-Бярозаўскім кірунку. Усё гэта зямля, забруджаная цэзіем-137.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія


ImageSize = width:auto height:180 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:15 right:15
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:15000
ScaleMajor = unit:year increment:2500 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:500 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1778 from:0 till:416
  bar:1849 from:0 till:167
  bar:1878 from:0 till:1476
  bar:1897 from:0 till:2258
  bar:1921 from:0 till:1987
  bar:1959 from:0 till:3500
  bar:1971 from:0 till:7100
  bar:1993 from:0 till:15000
  bar:2009 from:0 till:14744
  bar:2018 from:0 till:14910
TextData=
  fontsize:10px pos:(10,195)
  text:



* **XVIII стагодзьдзе**: 1778 год — 416 чал.
* **XIX стагодзьдзе**: 1830 год — 341 муж., зь іх шляхты 5, духоўнага стану 11, мяшчанаў-юдэяў 268, мяшчанаў-хрысьціянаў і сялянаў 57; 1849 год — 167 чал.; 1878 год — 1476 чал. (702 муж. і 774 жан.), у тым ліку 176 хрысьціянаў і 1300 юдэяў; 1892 год — 3475 чал.; 1897 год — 2258 чал.
* **XX стагодзьдзе**: 1921 год — 1987 чал.; 1959 год — 3,5 тыс. чал.; 1971 год — 7,1 тыс. чал.; 1991 год — 14,6 тыс. чал.; 1993 год — 15 тыс. чал.; 1997 год — 15,2 тыс. чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 2006 год — 15 тыс.; 2008 год — 15 тыс.; 2009 год — 14 744 чал. (перапіс); 2015 год — 14 800 чал.; 2016 год — 14 898 чал.; 2017 год — 14 976 чал.; 2018 год — 14 910 чал.

### Адукацыя
У Дарагічыне працуюць гімназія, 2 сярэднія, музычная, дзіцяга-юнацкая спартовая школы, 6 дашкольных установаў. Дзее Дарагічынскае дзяржаўнае ПТВ №163 сельскагаспадарчай вытворчасьці.

### Мэдыцына
Мэдычнае абслугоўваньне насельніцтва ажыцьцяўляюць мескія лякарня і паліклініка.

### Культура
Дзеюць кінатэатар, дом культуры, дом творчасьці дзяцей і юнацтва, 2 бібліятэкі, цэнтар моладзі «Спатканьне».

### Мас-мэдыя
Выдаецца раённая газэта «Драгічынскі веснік».

## Забудова
### Вуліцы і пляцы

У тэлефонным даведніку 1939 году ўпамінаецца Касьцельная вуліца. Таксама існавалі вуліцы Красная, Новае Места, Папінская і Пясковая.

## Эканоміка
Прадпрыемствы машынабудаваньня, будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасьці.

## Турыстычная інфармацыя
### Інфраструктура
Спыніцца можна ў мескім гатэлі.

### Славутасьці
* Касьцёл Маці Божай Каралевы (1928)
* Царква Стрэчаньня Гасподняга (1862)

### Страчаная спадчына
* Капліца могілкавая
* Кляштар францішканаў (1749)

## Галерэя

Бескурганны могільнік (Драгічын).jpg|Бескурганны могільнік
Kostel v Dragičinu - panoramio.jpg|Царква
Drahičynbažnica.JPG|Колішні касьцёл
Drahičynbudynak.JPG|Старая камяніца


## Асобы
### Ураджэнцы
* Ісраэль Беэры (1911—1972) — рабін
* Юры Бліноў (1975—2019) — беларускі піяніст
* Ганна Кісьліцына (нар. 1967) — беларускі крытык, літаратуразнаўца
* Уладзімер Кожух (нар. 1953) — мастак

### Жыхары
Непадалёк ад Дарагічына, у маёнтку Людвінова, некалькі гадоў жыла пісьменьніца Эліза Ажэшка.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 
*