open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рабінаўка (Койданаўскі раён)

**Рабі́наўка** — вёска ў Койданаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 4 км ад Койданава, 36 км ад Менску, 3 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Насельніцтва
* 2010 год — 12 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 10 двароў, 14 жыхароў
* 1999 год — 15 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Койданаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Рэчкі (Койданаўскі раён)

**Рэ́чкі** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 17 км ад Койданава, 35 км ад Менску, 17 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Станькаўскай воласьці Менскага павету, 11 двароў, 76 жыхароў.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 8 двароў, 20 жыхароў; 1999 год — 20 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 8 двароў, 21 жыхар; 2010 год — 23 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Пяняка

**Пяня́ка** — вёска ў Бараўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 5 км ад Койданава, 38 км ад Менску, 6 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
Вядома з XIX стагодзьдзя. У 1909 г. засьценак у Койданаўскай воласьці Менскага павету, 3 двары, 28 жыхароў.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 13 двароў, 26 жыхароў; 1999 год — 18 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 11 двароў, 15 жыхароў; 2010 год — 10 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Бараўскі сельсавет (Койданаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Захар Дудзіч

**Заха́р Заха́равіч Ду́дзіч** (17 жніўня 1913, в. Шацілы, Койданаўская воласьць, Менскі павет, Менская губэрня, Расейская імпэрыя — 2002) — эканаміст. Доктар эканамічных навук (1969), прафэсар (1970). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1972).

## Жыцьцяпіс
Закончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі (1939). Удзельнік ІІ-й Усясьветнай вайны — абараняў Маскву, ваяваў супраць Японіі на Далёкім Усходзе. У 1948—1953 гг. працаваў у БДУ, у 1953—1990 гг. у Беларускай політэхнічнай акадэміі (да 1980 загадчык катэдры палітэканоміі). Дасьледуе тэарэтычныя праблемы разьвіцьця мікра- і макраэканомікі, эканамічных адносін паміж рознымі краінамі.

## Творы
* Экономические законы и их использование в строительстве коммунизма. Минск. 1965.
* Материальные интересы и экономические законы в развитом социалистическом обществе Минск. 1978.

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Беларускія эканамісты
Катэгорыя:Дактары эканамічных навук
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Нарадзіліся 17 жніўня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1913 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Койданаўскім раёне
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менскай губэрні
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусьветнай вайны
Васіль Івашын

**Васіль Уладзімеравіч Івашын** (9 траўня 1913, в. Ляхавічы, Койданаўская воласьць, Менскі павет, Менская губэрня, Расейская імпэрыя — 6 лістапада 2009) — літаратуразнавец, пэдагог. Акадэмік НАН РБ (1995), акадэмік АПН СССР (1967), доктар філялягічных навук (1965), прафэсар (1973). Замежны член Расейскай акадэміі адукацыі (1999).

## Жыцьцяпіс
Закончыў Менскі пэдагагічны інстытут (1938). З 1946 г. у Інстытуце літаратуры АН Беларусі, у 1967—1978 гг. дырэктар НДІ пэдагогікі Міністэрства адукацыі Беларусі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1995). Навуковыя працы па пытаньнях тэорыі і гісторыі беларускай літаратуры, літаратурных сувязей, мэтадалёгіі і мэтодыкі выкладаньня літаратуры ў школе.

## Творы
* Янка Купала — вялікі народны паэт. Мінск. 1952. 
* Янка Купала. Творчасць перыяду рэвалюцыі 1905-1907 гг. Мінск. 1953.
* Рэвалюцыя 1905-1907 гг. і развіццё беларускай літаратуры. Мінск. 1955.
* М. Горький и белорусская литература начала XX ст. Минск. 1956.
* У истоков социалистического реализма. Минск. 1963
* Да вышынь рэалізму. Асноўныя тэндэнцыі развіцця беларускай дакастрычніцкай і савецкай літаратуры. Мінск. 1983. 
* Выверанае жыццём. Творчая індывідуальнасць пісьменніка — народнасць і партыйнасць літаратуры. Мінск. 1988.

## Крыніцы

## Літаратура
* Васіль Уладзімеравіч Івашын. // Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Дзяржынскага раёна. Мінск, 2004. С. 605.
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Жураўлёў В.П. Васіль Уладзіміравіч Івашын (Да 90-годдзя з дня нараджэння) // Весці НАН Беларусі. Сер. гуманіт. навук. 2003, №2
* Бельскі А.І. Васіль Уладзіміравіч Івашын (Да 95-годдзя з дня нараджэння) // Весці НАН Беларусі. Сер. гуманіт. навук. 2008, №2.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Койданаўскім раёне
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага пэдагагічнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Беларускія мовазнаўцы
Катэгорыя:Купалазнаўцы
Катэгорыя:Беларускія літаратуразнаўцы
Катэгорыя:Дактары філялягічных навук
Катэгорыя:Акадэмікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі
Уладзімер Івашын

**Уладзімер Рыгоравіч Івашын** (8 чэрвеня 1918, в. Кукшавічы, Койданаўская воласьць, Заходняя вобласьць - 2001) — гісторык. Доктар гістарычных навук, прафэсар (1973). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1976).

Закончыў Алма-Ацінскі пэдагагічны інстытут (1947). У 1938—1946 гадах у Савецкай арміі. У 1950—1994 гадах у БДУ: выкладчык, дэкан, прарэктар.

## Творы
* Великий Октябрь в Минске. Минск. 1957. 168 с.
* Организация, формы и методы обучения студентов-заочников. Методическое пособие. Минск. 1960. 61 с.
* Борьба большевиков Белоруссии против корниловщины. — Минск. 1962. — 64 с.
* Большевики Белоруссии и Западного фронта в борьбе за осуществление ленинского Декрета о мире. Минск. 1972. 416 с.
* Борьба трудящихся Белоруссии и солдат Западного фронта за осуществление ленинского Декрета о мире. Автореф. дис. на соиск. учен. степ. канд. ист. наук: (07.00.02) /АН БССР, Ин-т истории/ Минск. 1973. 47 с.
* КПСС — вождь Великого Октября. Материал в помощь лектору. Минск. 1978. 22 с.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Беларускія гісторыкі
Бурбалка даткомаў

**Бу́рбалка даткомаў** ( ад назвы дамэну верхняга ўзроўню&nbsp;— «.com»)&nbsp;— эканамічная бурбалка, якая ахапіла таварыствы, даходная дзейнасьць і бізнэс-мадэлі якіх былі сканцэнтраваныя ў інтэрнэце, і якая існавала ў пэрыяд блізка з 1995 па 2001 гады. Вяршыняю была падзея, якая адбылася 10 сакавіка 2000 году, калі індэкс NASDAQ дасягнуў 5132,52 пункты на працягу таргоў і ўпаў да 5048,62 пры закрыцьці.

Бурбалка ўтварылася ў выніку ўзьлёту акцыяў інтэрнэт-кампаніяў (пераважна амэрыканскіх), а таксама зьяўленьня вялікае колькасьці новых інтэрнэт-кампаніяў і пераарыенціроўкі старых кампаніяў на інтэрнэт-бізнэс на прыканцы XX стагодзьдзя. Акцыі кампаніяў, якія прапаноўвалі выкарыстаць інтэрнэт для атрыманьня прыбытку, нечувана ўзьляцелі ў цане. Насамрэч гэтыя новыя бізнэс-мадэлі апынуліся неэфэктыўнымі, а выдаткаваныя ў асноўным на рэкляму вялікія крэдыты прывялі да хвалі банкруцтваў, моцнаму падзеньню індэксу NASDAQ.

І калі апошняя частка гэтага пэрыяду была чаргаваньнем рэзкіх уздымаў і абвалаў, то інтэрнэт-бум прынята адносіць да стабільнаму камэрцыйнаму росту інтэрнэт-кампаніяў, зьвязаннаму з наступам эпохі сусьветнага павуціньня, якая пачалася з першага выпуску вэб-браўзэру Mosaic у 1993 годзе й працягвалася ўсе 1990-я годы.

## Вонкавыя спасылкі
* 


Катэгорыя:Эканамічныя крызісы
Катэгорыя:Эканамічная гісторыя XX стагодзьдзя
Катэгорыя:Модныя тэндэнцыі
Катэгорыя:Эканамічная гісторыя XXI стагодзьдзя
Катэгорыя:Біржавыя крахі
Катэгорыя:Эканамічны бурбалкі
Дабрынёўскі сельсавет

**Дабрынёўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Койданаўскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Дабрынёва.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны ў складзе Койданаўскага раёну Менскай акругі. 15 сакавіка 1932 году раён рэарганізаваны ў Койданаўскі нацыянальны польскі. 29 чэрвеня 1932 году раён перайменаваны ў Дзяржынскі. 31 ліпеня 1937 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Менскага раёну. 4 лютага 1939 году сельсавет перададзены адноўленаму Койданаўскаму раёну.

5 сакавіка 1981 году сельсавет перайменаваны на расейскай мове (Добринёвский → Добрынёвский), а 26 студзеня 2006 году — Добрынёвский у Добринёвский. 

28 траўня 2013 году ў склад сельсавету перададзеныя ўсе населеныя пункты — Баравікі, Булынкі, Бяліцкаўшчына, Гарэнаўка, Даўнары, Дзежкі, Жакі, Казлы, Камянное, Краснае, Кулі, Курганьне, Лукашына, Ракаедаўшчына, Рубілкі, Сакольшчына, Старышча, Сухадолы, Томкавічы, Уладзімярова, Чырвоная Зорка, Шабунеўшчына, Юнцаўшчына, Янавічы — ліквідаванага Рубілкаўскага сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 24
* 1 студзеня 1974 году — 23
* 1 студзеня 1981 году — 22
* 1 студзеня 1986 году — 22

### Былыя населеныя пункты
У студзені 1943 году ў часе апэрацыі «Якаб» былі зьнішчаныя населеныя пункты Літавец і Любажанка, якія знаходзіліся на тэрыторыі сельсавету.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 8, 37
*  С. 246
*  С. 145
*  С. 106


Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Рубілкаўскі сельсавет

**Рубі́лкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Койданаўскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Рубілкі.

## Гісторыя
28 жніўня 1924 году створаны ў складзе Самахвалавіцкага раёну Менскай акругі. 18 студзеня 1931 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Койданаўскага раёну. 15 сакавіка 1932 году раён рэарганізаваны ў Койданаўскі нацыянальны польскі. 23 сакавіка 1932 году сельсавет рэарганізаваны ў нацыянальны польскі. 29 чэрвеня 1932 году раён перайменаваны ў Дзяржынскі. 14 траўня 1936 году сельсавет пераўтвораны ў беларускі. 31 ліпеня 1937 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Менскага раёну. 4 лютага 1939 году сельсавет перададзены адноўленаму Койданаўскаму раёну.

28 траўня 2013 году сельсавет ліквідаваны, усе населеныя пункты — Баравікі, Булынкі, Бяліцкаўшчына, Гарэнаўка, Даўнары, Дзежкі, Жакі, Казлы, Камянное, Краснае, Кулі, Курганьне, Лукашына, Ракаедаўшчына, Рубілкі, Сакольшчына, Старышча, Сухадолы, Томкавічы, Уладзімярова, Чырвоная Зорка, Шабунеўшчына, Юнцаўшчына, Янавічы — перададзеныя ў склад Дабрынёўскага сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 31

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 8, 88
*  С. 138

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Койданаўскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Самахвалавіцкага раёну
Рыгор Кафанаў

**Рыго́р Ільі́ч Кафа́наў** (20 сакавіка 1917, в. Суха-Салоціна, Іўнянскі раён Белгарадзкай вобласьці Расеі — 17 верасьня 1939, пад Паўлавічамі, Бярозаўскі раён Берасьцейскай вобласьці Беларусі) — савецкі вайсковец.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў вёсцы Суха-Салоціна Іўнянскага раёну Белгарадзкай вобласьці.

З 1937 року — у Чырвонай арміі, служыў на заставе 17-га Цімкавіцкага Чырвонасьцяжнага пагранічнага атраду.

30 кастрычніка 1938 асабліва адзначыўся пры выяўленьні і зьнішчэньні двух узброеных дывэрсантаў з групоўкі Булак-Балаховіча, за што ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.

17 верасьня 1939 року ў часе паходу на Заходнюю Беларусь паранены ля хутара Паўлавічы. Сканаў ад ранаў. Пахаваны ў мястэчку Цімкавічы Капыльскага раёну.

## Ушанаваньне памяці
27 сакавіка 1940 року 5-й пагранічнай заставе 17-га Цімкавіцкага Чырвонасьцяжнага пагранічнага атраду войскаў НКУС (цяпер пагранзастава «Перароў» Берасьцейскай пагранічнай групы) нададзена імя Рыгора Кафанава.

Да вяртаньня гістарычнай назвы імя Рыгора Кафанава насіла вуліца Горка ў Пружанах, цяпер ягоным імем названая іншая вуліца ля Горкі.

## Крыніцы і заўвагі

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся 20 сакавіка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1917 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Белгарадзкай вобласьці
Катэгорыя:Памерлі 17 верасьня
Катэгорыя:Памерлі ў 1939 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Бярозаўскім раёне
Катэгорыя:Савецкія вайскоўцы
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Чырвонай Зоркі
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусьветнай вайны
Катэгорыя:Людзі, у гонар якіх названыя вуліцы
Сьцяпан Гудзімаў

**Сьцяпа́н Мітрафа́навіч Гудзі́маў** (7 лістапада 1913, Ягаднае, Расейская імпэрыя — 22 чэрвеня 1941, Берасьцейская вобласьць БССР) — савецкі лётчык-зьнішчальнік. У Вялікую Айчынную вайну адным зь першых зьдзейсьніў паветраны таран варожага самалёта.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся 7 лістапада 1913 у вёсцы Ягаднае Расейскай імпэрыі (цяпер у Альхоўскім раёне Валгаградзкай вобласьці Расейскае Фэдэрацыі).

Скончыў 7-гадовую школу. Працаваў сьлесарам на Сталінградзкім трактарным заводзе.

З 1934 — у Чырвонай арміі, скончыў Вышэйшую школу лётчыкаў (1937). З траўня 1938 служыў у 33-ім зьнішчальным авіяцыйным палку. Прымаў удзел у вайне з Польшчай 1939 року. Пасьля гэтага полк пераведзены на аэрадром ля Пружанаў.

Чалец ВКП(б) з 1941 р.

Раніцай 22 чэрвеня 1941 аэрадром 33-га зьнішчальнага авіяцыйнага палку ў Пружанах быў падвергнуты масіраванаму налёту нямецкай авіяцыі. Лейтэнант Гудзімаў выляцеў на сваім зьнішчальніку І-153 (паводле іншых зьвестак на І-16) у складзе эскадрыльлі на абарону налёту ў кірунку горада Кобрыня. Уступіў у бой з ворагам і зьбіў адзін бамбардоўнік. А 5:20, калі скончыліся боепрыпасы, зьдзейсьніў паветраны таран другога самалёта. Загінуў пры спробе катапультавацца (стропы парашута зачапіліся за аскепкі зьбітага самалёта).

15 лютага 1968 року С. М. Гудзімаў пасьмяротна ўзнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені.

## Памяць

У Пружанах імем Гудзімава названая вуліца, пастаўлены помнік у гарадзкім сквэры.

## Крыніцы і заўвагі

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Валгаградзкай вобласьці
Катэгорыя:Савецкія вайскоўцы
Катэгорыя:Памерлі ў Берасьцейскай вобласьці
Катэгорыя:Загінулі ў баі
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусьветнай вайны
Катэгорыя:Людзі, у гонар якіх названыя вуліцы
Садкаўшчына

**Са́дкаўшчына** — вёска ў Бараўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 5 км ад Койданава, 52 км ад Менску, 8 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Койданаўскай воласьці Менскага павету, 11 двароў, 76 жыхароў. У 1909 г. вёска, 6 двароў, 26 жыхароў, фальварак, 1 двор, 14 жыхароў. Раніцай 2 лютага 1943 г. карны атрад паліцаяў з Койданава раптоўна акружыў з усіх бакоў вёску, сагнаў яе 96 жыхароў у вялікае гумно на ўскраіне, што з боку Койданава. Адна жыхарка вёскі, бачачы аблаву, хуценька сабрала сваіх і чужых дзяцей, якіх змагла знайсьці, усяго 8 чалавек, і адправіла ў хмызьняк у бок в. Дзягільна. Гэта і выратавала іх. Паліцаі абклалі гумно саломай, аблілі яго газай і падпалілі. Пасьля вайны вёска была адноўлена. У 1957 г. на магіле ахвяр фашызму пастаўлены помнік-стэла з надпісам: «Здесь похоронено 96 человек советских граждан деревни Садковщина, зверски замученных 2 февраля 1943 г. немецкими захватчиками».

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1996 год — 11 двароў, 18 жыхароў; 1999 год — 11 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 4 двары, 4 жыхары; 2010 год — 4 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Бараўскі сельсавет (Койданаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Садоўшчына (Койданаўскі раён)

**Садо́ўшчына** — вёска ў Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 21 км ад Койданава, 43 км ад Менску, 22 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя фальварак, 1 двор, 29 жыхароў, у Велікасельскай воласьці Менскага павету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 17 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 11 двароў, 23 жыхары
* 1999 год — 27 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Саковічы (Койданаўскі раён)

**Сако́вічы** — вёска ў Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 15 км ад Койданава, 57 км ад Менску, 16 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
Вядома з XVI стагодзьдзя. У 1588 г. уваходзіла ў Рубяжэвіцкую воласьць. У пачатку XX ст. у Велікасельскай воласьці Менскага павету, 49 двароў, 285 жыхароў.

## Насельніцтва
* 2010 год — 44 жыхары
* 1 студзеня 2004 году — 38 двароў, 73 жыхары
* 1999 год — 81 жыхар

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Сакольшчына (Койданаўскі раён)

**Сако́льшчына** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 23 км ад Койданава, 35 км ад Менску, 10 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.

## Мінуўшчына
У пачатку XX стагодзьдзя ў Самахвалавіцкай воласьці Менскага павету Расейскай імпэрыі, засьценак, 11 двароў, 99 жыхароў. У 1919—1920 гады пад часовай польскай адміністрацыяй, у складзе Менскай акругі Грамадзкай управы Ўсходніх земляў. 28 траўня 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Рубілкаўскага ў Дабрынёўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 11 двароў, 23 жыхары; 1999 год — 16 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 8 двароў, 12 жыхароў; 2010 год — 11 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Сасноўка (Койданаўскі раён)

**Сасно́ўка** — вёска ў Станькаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 15 км ад Койданава, 51 км ад Менску, 16 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Насельніцтва
* 2010 год — 12 чалавек
* 1 студзеня 2004 году — 4 двары, 11 жыхароў
* 1999 год — 8 чалавек

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Станькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Сьвідоўшчына

**Сьвідо́ўшчына** — вёска ў Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 29 км ад Койданава, 47 км ад Менску, 30 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У 1909 годзе ў Рубяжэвіцкай воласьці Менскага павету, 13 двароў, 74 жыхары. У 1920—1939 гг. у складзе Польшчы, з 17 верасьня 1939 г. у БССР. 28 траўня 2013 году вёска перададзеныя зь ліквідаванага Волменскага ў Путчынскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 64 жыхары
* 1 студзеня 2004 году — 29 двароў, 74 жыхары
* 1999 год — 79 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Сівожанка

**Сіво́жанка** — вёска ў Станькаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 16 км ад Койданава, 58 км ад Менску, 6 км ад чыгуначнай станцыі Негарэлае.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Койданаўскай воласьці Менскага павету, 12 двароў, 70 жыхароў. 30 кастрычніка 2009 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Ляхавіцкага ў Станькаўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 6 двароў, 24 жыхары; 1999 год — 12 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 6 двароў, 11 жыхароў; 2010 год — 6 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Станькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Скарабагатаўшчына

**Скарабага́таўшчына** — вёска ў Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 23 км ад Койданава, 41 км ад Менску, 23 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Велікасельскай воласьці Менскага павету, 20 двароў, 84 жыхары.

## Насельніцтва
* 2010 год — 32 жыхары
* 1 студзеня 2004 году — 28 двароў, 61 жыхар
* 1999 год — 76 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Скароднае (Менская вобласьць)

**Скаро́днае** — вёска ў Негарэльскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 24 км ад Койданава, 53 км ад Менску, 8 км ад чыгуначнага прыпынку Энэргетык.

## Гісторыя
У 1876 годзе належала В. І. Філіпаву. У пачатку XX ст. засценак у Койданаўскай воласьці Менскага павету, 2 двары, 17 жыхароў. Помнік на магіле ахвяр фашызму.

## Насельніцтва
* 2010 год — 12 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 10 двароў, 12 жыхароў
* 1999 год — 18 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Негарэльскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Наркуны

Назву **Наркуны** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гарадзенская вобласьць:
** Наркуны — былы хутар у Доціскім сельсавеце Вярэнаўскага раёну
** Наркуны — вёска ў Забалацкім сельсавеце Вярэнаўскага раёну
** Наркуны — вёска ў Лідзкім раёне

## Глядзіце таксама
* Наркун
Балёньня (футбольны клюб)

«**Балёньня**» () — італьянскі футбольны клюб з гораду Балёньня, які месьціцца ў правінцыі Эмілія-Раманьня. Заснаваны ў 1909 годзе й рэфармаваны ў 1993 годзе. Сяміразовы чэмпіён Італіі, трохразовы ўладальнік Кубка Італіі. Клюб мае мянушку «rossoblù» з-за чырвоных і сініх паласатых кашуляў, якія зьяўляюцца традыцыйнымі для клюбу. Чырвоны й сіні, таксама, зьяўляюцца афіцыйнымі колерамі гораду. Хатнія матчы «Балёньня» праводзіць на стадыёне «Рэната Даль’Ара», які здольны зьмясьціць 38 279 гледачоў.

Клюб займае шостае месца паводле пасьпяховасьці ў Сэрыі А. На міжнароднай арэне каманда дамагалася перамогі ў Кубку Інтэртота й Кубку Мітропы. Сэзон 1998—1999 гадоў можна лічыць адным з самых пасьпяховых: каманда здолела дабрацца да паўфіналу Кубка УЭФА, дзе саступіла марсэльскаму «Алімпіку». У сэзоне 2007—2008 гадоў каманда заваявала пуцёўку ў Сэрыю А, вярнуўшыся пасьля вылету ў сэзоне 2004—2005 гадоў.

## Гісторыя
### Раньнія гады
Футбольны клюб «Балёньня» быў сфармаваны аўстрыйцам Эміліё Арнштайнам, які зацікавіўся футболам, калі вучыўся ва ўнівэрсытэтах ў Вене й Празе. Ён і ягоны брат раней заснавалі яшчэ адзін футбольны клюб, «Black Star», у Аўстрыі.

Клюб быў заснаваны 3 кастрычніка 1909 году. Паводле ягонага фармаваньня, Карлё Сандоні стаў спонсарам клюбу й генэральным мэнэджарам, швайцарац Люі Раўш стаў прэзыдэнтам клюбу, шляхціч Гвіда дэля Вальле стаў віцэ-прэзыдэнтам, Энрыка Пэнальля стаўся сакратаром клюбу, Сэрхіё Лямпронці касірам клюбу, у той час як Эміліё Арнштайн і Леонэ Вінчэнцы сталі клюбнымі дарадцамі.

20 сакавіка 1910 году «Балёньня» адыграла сваю першую гульню супраць клюбу «Віртус», у якой «Балёньня» перамагла зь лікам 9:1.

Свой першы сэзон клюб правёў у рэгіянальнай лізе, у якасьці капітана ў тыя часы выступаў Арыга Градзі. «Балёньня» атрымала перамогу ў розыгрышу лігі й прасунулася ў лігу Вэнэта-Эміліяна. Клюб правёў чатыры сэзоны ў гэтай лізе, ніколі не займаючы месца ніжэйшае за пятае. «Балёньня» атрымала пуцёўку ў Паўночную Лігу, перш чым усе футбольныя лігі былі скасаваныя з пачаткам Першай сусьветнай вайны.

### 1920-я гады
Пасьля Першай сусьветнай вайны выступы «Балёньні» сталі больш пасьпяховымі. Пасьля паразы ў паўфінале Паўночнага італьянскага чэмпіянату ў сэзоне 1919—1920 гадоў клюб дасягнуў фінале, дзе саступіў зь лікам 2:1 клюбу «Про Вэрчэльлі». У сэзоне 1923—1924 гадоў клюб зноўку заняў другое месца Паўночнай італьянскай лігі, атрымаўшы паразу ў фінале ад чэмпіёна Італіі таго году, клюбу «Джэноа».

## Дасягненьні
* **[[Чэмпіянат Італіі па футболе|Чэмпіён Італіі]] (7)**:
** 1925, 1929, 1936, 1937, 1939, 1941, 1964

* **Уладальнік [[Кубак Італіі па футболе|Кубка Італіі]] (3)**:
** 1970, 1974, 2025

## Склад
: *Актуальны на 21 лютага 2026 году*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Сайт заўзятараў клюбу

Катэгорыя:Балёньня
Катэгорыя:Балёньня (футбольны клюб)
Сломішча

**Сло́мішча** — вёска ў Станькаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 14 км ад Койданава, 40 км ад Менску, 12 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Станькаўскай воласьці, 20 двароў, 118 жыхароў.

## Насельніцтва
* 2010 год — 24 жыхары
* 1 студзеня 2004 году — 14 двароў, 40 жыхароў
* 1999 год — 40 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Станькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Старая Мезенаўка

**Стара́я Ме́зенаўка** — вёска ў Негарэльскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 25 км ад Койданава, 59 км ад Менску, чыгуначны прыпынак Мезенаўка.

## Гісторыя
Вядома з XIX стагодзьдзя. У пачатку XX ст. засьценак у Койданаўскай воласьці Менскага павету, 12 двароў, 76 жыхароў.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1997 год — 13 двароў, 17 жыхароў; 1999 год — 20 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 7 двароў, 11 жыхароў; 2010 год — 7 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Негарэльскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Старына (Дабрынёўскі сельсавет)

**Старына́** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 25 км ад Койданава, 37 км ад Менску, 25 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Станькаўскай воласьці Менскага павету, 12 двароў, 62 жыхары.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 7 двароў, 15 жыхароў; 1999 год — 8 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 5 двароў, 7 жыхароў; 2010 год — 2 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Старына (Негарэльскі сельсавет)

**Старына́** — вёска ў Негарэльскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 20 км ад Койданава, 62 км ад Менску, 9 км ад чыгуначнай станцыі Негарэлае.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя вёска Старына Новая ў Койданаўскай воласьці, 22 двары, 128 жыхароў, фальварак Старына, 1 двор, 26 жыхароў. 30 кастрычніка 2009 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Негарэльскага пасялковага савету ў Негарэльскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 22 жыхары
* 1 студзеня 2004 году — 14 двароў, 37 жыхароў
* 1999 год — 47 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Негарэльскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Страчаны

**Страчаны** — былая вёска Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. Вядома з XIX ст. У 1909 г. у Койданаўскай воласьці. Вядомы засьценкі Страчаны 1-я, 6 двароў, 57 жыхароў, ды Страчаны 2-я, 9 двароў, 64 жыхары. У 1970-я гады жыхары перасяліліся ў іншыя населеныя пункты раёну ці выехалі за яго межы.

## Літаратура
* Страчаны // Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Дзяржынскага раёна. Мінск. 2004. С. 691.

Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Студзянка

**Студзя́нка** — вёска ў Станькаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 14 км ад Койданава, 53 км ад Менску, 14 км ад чыгуначнай станцыі Негарэлае.

## Гісторыя
У 1886 годзе сяло ў Старасельскай воласьці, 14 двароў, 108 жыхароў, праваслаўная царква. У пачатку XX ст. у Койданаўскай воласьці Менскага павету, 19 двароў, 96 жыхароў. 30 кастрычніка 2009 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Ляхавіцкага ў Станькаўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 20 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 11 двароў, 29 жыхароў
* 1999 год — 29 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Станькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Старышча

**Ста́рышча** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 31 км ад Койданава, 32 км ад Менску, 19 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя фальварак у Самахвалавіцкай воласьці Менскага павету, 3 двары, 34 жыхары. 28 траўня 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Рубілкаўскага ў Дабрынёўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 5 дамоў, 10 жыхароў; 1999 год — 12 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 4 двары, 11 жыхароў; 2010 год — 12 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Сурціны

**Су́рціны** — вёска ў Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 33 км ад Койданава, 48 км ад Менску, 34 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У 1909 годзе ў Рубяжэвіцкай воласьці Менскага павету, 12 двароў, 79 жыхароў. У 1920—1939 гг. у складзе Польшчы, з 17 верасьня 1939 г. у БССР. 28 траўня 2013 году вёска перададзеныя зь ліквідаванага Волменскага ў Путчынскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 14 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 10 двароў, 21 жыхар
* 1999 год — 18 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Удынэзэ Ўдынэ

«**Удынэзэ**» () — італьянскі футбольны клюб з гораду Ўдынэ. Клюб быў заснаваны ў 1896 годзе, такім чынам зьяўляючыся другім найстарэйшым клюбам у Італіі пасьля «Джэноа».

Традыцыйная хатняя форма каманды ёсьць кашуля ў чорна-белую палоску, чорныя шорты й белыя шкарпэткі. Клюб гуляе на «Стадыё Фрыўлі», які здольны зьмясьціць 41 652 заўзятараў, хоць у цяперашні час гэты паказчык абмяжоўваецца да 30 900. Клюб мае сваё лічбавае тэлебачаньне, якое вяшчае ў рэгіёне Фрыўлі-Вэнэцыя-Джулія. Клюб мае вялікую колькасьць прыхільнікаў ва Фрыўлі й прылеглых раёнах.

## Гісторыя
### Раньнія гады
«Удынэзэ» быў заснаваны ў 1896 годзе годзе як частка Ўдынэскага грамадзтва гімнастыкі й фэхтаваньня. У сваім першым годзе, клюб перамог у розыгрышы трафэю «Torneo FNGI» ў Трэвіза зьбіўшы «Фэрару» зь лікам 2:0, аднак гэты тытул не прызнаецца ў якасьці афіцыйнага.

5 ліпеня 1911 году некаторыя гімнасты «Ўдынэзэ» на чале зь Люіджы Даль Дана, заснавалі клюб «Удынэзэ», які далучыўся да Італьянскай фэдэрацыі футболу. Новая каманда дэбютавала ў таварыскім матчы супраць «Ювэнтус Пальманова», і перамагла зь лікам 6:0.

Толькі ў 1912—1913 гадох «Удынэзэ» ўпершыню прыняў удзел у чэмпіянаце пад эгідай італьянскай футбольнай асацыяцыі. У гэтым годзе яны былі залічаны ў турнір «Campionato Veneto di Promozione», які складаўся ўсяго з трох камандаў (астатнімі былі «Пэтрарка» й «Падуя»). З двума перамогамі супраць «Падуі» (3:1 і 5:0), Удынэзэ скончыў турнір на другім месцы, прапусьціўшы наперад «Пэтрарку» й прабіўшыся, такім чынам, у лігу «Prima Categoria». У «Prima Categoria», Удынэзэ ня здолеў выйсьці на нацыянальны ўзровень.

### 1920-я гады
Сэзон 1920—1921 гадоў, які скончыўся для клюбу няўдала ў «Eliminatoria Veneta», быў незабыўны, бо менавіта ў ім за клюб дэбютаваў Джына Бэльлёта, які па-ранейшаму зьяўляецца гульцом, які адгуляў найбольшую колькасьць сэзонаў за клюб, то бок 17. У 1922 годзе, «Удынэзэ», скарыстаўшыся адсутнасьцю мацнейшых на той час клюбаў краіны ў розыгрышу першага Кубка Італіі, дасягнуў фіналу нацыянальнага кубка, дзе саступіў клюбу «Вада» зь лікам 1:0. У лізе, тым годам, «Удынэзэ» заняў другое месца ў сваёй кваліфікацыйнай групе «Girone Eliminatorio Veneto», што дазволіла яну застацца ў вышэйшым дывізіёне на наступны сэзон, нягледзячы на рэфармаваньне чэмпіянату, якое прывяло да скарачэньня колькасьці камандаў.

Сэзон 1922—1923 гадоў быў катастрафічным для клюбу, бо яны занялі ў сваёй групе апошняй месца й вылецелі ў другі дывізіён. Да таго ж каманда рызыкавала ў 1923 годзе быць ліквідаванай з-за запазычанасьці. 24 жніўня 1923 году клюб «Удынэзэ» быў вылучаны з «Удынэзэ Фрыўлі», і клюб быў вымушаны стварыць бюджэт. На шчасьце, уся пазыка была выплачаная прэзыдэнтам клюбу Алясандра Дэль Торса пасьля продажу ім некаторых сваіх карцінаў. Такім чынам клюб здолеў заявіцца ў другі дывізіён, у якім у выніку заняў чацьвёртае месца на наступны год.

## Склад
: *Актуальны на 21 лютага 2026 году*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Расейскамоўны сайт заўзятараў клюбу

Катэгорыя:Удынэ
Катэгорыя:Удынэзэ Ўдынэ
Леччэ (футбольны клюб)

«**Ле́ччэ**» () — італьянскі футбольны клюб з гораду Леччэ. Не зважаючы на тое, што клюб паўстаў у 1908 годзе, дэбют дружыны ў Сэрыі А прыпаў на сэзон 1985—1986 гадоў, а ужо празь некалькі сэзонаў каманда здабыла 9 месца ў элітным дывізіёне. Пасьля клюб звычайна пераходзіў паміж двума найвышэйшымі лігамі. Свае хатнія матчы «Леччэ» ладзіць на Стадыё Вія дэль Марэ, якая здольны зьмясьціць  гледача.

## Гісторыя
«Леччэ» быў закладзены ў якасьці спартовага клюбу 15 сакавіка 1908 году. Спартовае аб’яданьне ўлучала каманды па футболе, лёгкай атлетыцы і роварным спорце. Першым прэзыдэнтам клюбу стаў Франчэска Марангі. У свае першыя гады футбольная дружына спаборнічала пераважна ў рэгіянальных лігах. Падчас сэзону 1923—1924 гадоў клюб быў ліквідаваны, але ўжо 16 верасьня 1927 году паўстаў наноў. У 1929 годзе «Леччэ» здабыў перамогу ў матчы плэй-оф Паўднёваітальянскай лігі і атрымаў квіток да Сэрыі Б, дзе дэбютаваў у матчы супраць «Навары» 6 кастрычніка 1929 году. «Леччэ» фінішаваў на 13 месцы, а ўжо ў сэзоне 1931—1932 гадоў зноў быў ліквідаваны. Праз чатыры гады «Леччэ» вярнуўся, але зноўку зьняўся з спаборніцтваў.

«Леччэ» знаходзіўся ў Сэрыі С, дзе сапраўдным героем клюбу стаў нападнік Ансэльма Бізьленгі. Ён за некалькі сэзонаў забіў 83 галоў, стаўшы ўлюбёнцам мясцовым заўзятараў. Гэтак з 1959 па 1975 гады клюб браў удзел у розыгрышах Сэрыі С, некалькі разоў спынаючыся за крок да павышэньня да лігі вышэй. Толькі ў 1975—1976 гадах «Леччэ» атрымаў права на ўдзел у Сэрыі Б. У той жа час клюб згуляў у Ангельска-італьянскім кубку, дзе пераканаўча выгуляў «Скарбара». У 1980 годзе адбыўся скандал, які ахапіў італьянскі футбол, у тым ліку «Леччэ». Тагачасны прэзыдэнт клюбу Франка Джурляна здолеў абараніць клюб, у выніку чаго быў дыскваліфікаваны толькі гулец Кляўдыюс Мэрлё. Пазьней у 1983 годзе ў аўтамабільнай аварыі загінулі гульцы Мікеле Лё Руса і Чыра Пэцэльля. Першы з памянёных футбалістаў згуляў у клюбнай кашулі 415 матчаў.

Пад кіраўніцтвам Эўджэніё Фашэцьці, «Леччэ» дасягнуў прасоўваньня ў Сэрыю А ўпершыню ў 1985 годзе. Пачатковы сэзон у эліце дружына скончыла на апошнім радку і вылецела ўжо праз год пасьля ўздыму. У перадапошнім матчы «Леччэ» перамог «Рому» зь лікам 3:2. Атрымаўшы паразу ў матчы плэй-оф за вяртаньне ў эліту ад клюбу «Чэзэна» зь лікам 2:1, клюб вярнуўся ў найвышэйшы дывізіён у 1988 годзе.

## Склад
: *Актуальны на 21 лютага 2026 году*

## Былыя гульцы
* Макс Танэта (2000—2004)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Леччэ
Палерма (футбольны клюб)

«**Палерма**» () — італьянскі футбольны клюб з гораду Палерма, з вострава Сыцылія. Клюб быў створаны ў 1900 годзе як «Anglo Panormitan Athletic and Football Club», клюб меў розныя назвы перш чым атрымаў сваю канчатковую форму ў 1987 годзе й у цяперашні час зьяўляецца топ-рэйтынгавым футбольным клюбам з вострава Сыцылія. За сваю гісторыю, «Палерма» гуляў ва ўсіх прафэсійных лігах Італіі й прыняў удзел у некалькіх сэзонах Сэрыі А ў 1960-х і пачатку 1970-х гадоў, а таксама двойчы ў той жа пэрыяд даходзіў да фіналу Кубка Італіі.

Пасьля вяртаньня клюбу ў Сэрыю А ў 2004 годзе «Палерма» стаў адным з самых вядомых у Італіі, а таксама мае ў сваім складзе чатырох гульцоў са зборнай Італіі, якія сталі чэмпіёнамі сьвету ў 2006 годзе. «Палерма» часьцяком зьяўляецца ў розыгрышах Кубка УЭФА, і некалькі разоў ледзь не патрапіла ў кваліфікацыю Лігі чэмпіёнаў у 2007 і 2010 гадох. У 2011 годзе клюб атрымаў паразу ў трэцім сваім фінале Кубку Італіі.

Афіцыйнымі колерамі каманды ёсьць ружовы й чорны, што прывяло да зьяўленьня мянушкі «расанэра». Але, таксама, маецца такая мянушка, якая сустракаецца радзей, як то «Aquile», якая мае спасылку на арла, як на афіцыйны лягатып клюбу й гораду Палерма. «Палерма» праводзіць свае хатнія гульні на стадыёне «Рэнца Барбэра», раней вядомага як «Ля Фаварыта», які з 2007 году мае магутнасьць у 36 349 чалавек. Першапачаткова стадыён быў пабудаваны ў 1932 годзе, але быў адрамантаваны ў канцы 1980 году й служыў у якасьці месца правядзеньня матчаў чэмпіянат сьвету 1990 году.

## Гісторыя
«Палерма» быў заснаваны ў лістападзе 1900 годзе, такім чынам зьяўляючыся найстарэйшай футбольнай камандай у Сыцыліі, і другой у Паўднёвай Італіі пасьля «Ляцыё», які быў заснаваны ў студзені 1900 году.

### Раньнія гады
Існуе некалькі вэрсіяў наконт дакладнай датай заснаваньня клюбу. Некаторыя лічаць, што клюб, магчыма, быў заснаваны яшчэ ў 1898 годзе ў сувязі з існаваньнем дакумэнтаў на імя Джозэфа Ўітакера, ангельскага консула ў Палерма, які некаторымі лічыцца першым прэзыдэнтам клюбу, аб камандзе палерміянскага футболу заснаванага ў тым жа годзе. Тым ня менш, найбольш распаўсюджанай і афіцыйнай датай заснаваньня клюбу лічыцца 1 лістапада 1900 году, калі быў створаны «Anglo Panormitan Athletic and Football Club».

Клюб, як мяркуецца, быў заснаваны Іньняцыё Мая Пагана, маладым калегам Ўітакера, які пачаў гуляць у футбол яшчэ ў той час, калі вучыўся ў каледжы ў Лёндане, дзе гульня ў нажны мяч ужо была даволі папулярнай. Першапачаткова склад клюбу быў складзены з трох ангельцаў і дзевяці выхадцаў з Палерма. Ўітакер заняў месца ганаровага старшыні клюбу, а Эдўард дэ Гарстан быў абраны першым прэзыдэнтам клюбу. Асноўнымі колерамі былі абраны чырвоны зь сінім. Першым зарэгістраваным футбольным матчам клюбу ёсьць гульня 30 сьнежня 1900 году, якая скончылася паразай зь лікам 5:0 ад невядомай аматарскай ангельскай каманды. Першы афіцыйны матч быў гуляны 18 красавіка 1901 году супраць футбольнага клюбу «Мэсына», які скончыўся перамогай гульцоў «Палерма» зь лікам 3:2.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Палерма
Куплін

**Куплі́н** — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Куплін уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавету.

## Гісторыя
Вёска ў складзе аднайменнага маёнтку, сьпярша ва ўласнасьці Бухавецкіх, пасьля Марачэўскіх. Далей маёнтак быў падзелены між Крашэўскімі (Стары Куплін і Доўгае) і Корсакамі.

Перад вайной з нацысцкай Нямеччынай у Купліне разьмяшчаўся ваенны аэрадром, зьнішчаны ў першыя гадзіны вайны.

### Стары Куплін
У першай палове XVI ст. належаў кобрынскаму шляхцічу Галянішчаву, у 1629 — Івану Жардзецкаму, у 1632 — Ярашу Верашчаку і Ганьне Жардзецкай, пазьней Бухавецкім гербу Драгаслаў, Марачэўскім.

Прыкладна з другой паловы XVIII ст. — у валоданьні Крашэўскіх. За расейскім часам — у Носкаўскай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні.

Ад Яна Крашэўскага маёнтак перайшоў да ягонага сына Люцыяна, пасьля да Каятана, ад якога дастаўся ягонаму сыну Багуславу. Прыкладна ў пэршай трэці XIX стагодзьдзя была закладзеная сядзіба, у 1834 року збудаваная Прачысьценская царква.

У 1857 Стары Куплін ужо ва ўласнасьці Марачэўскіх, якія валодалі ім усутыч да 1939 року. Абставіны зьмены ўласьніка невядомыя.

### Новы Куплін
За расейскім часам — у Мікітыцкай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні.

З 1861 року ва ўласнасьці Яна Корсака (424 дзесяціны), Дэніцаў (маёнтак Борэк, 95 дзесяцін). у 1899 року правы на маёнтак атрымала дачка Корсака Юзэфа Задарноўская, у 1939 ён належаў Гелене Юцэвічавай з Задарноўскіх.

Маёнтак закладзены на мяжы XIX—XX стагодзьдзяў. Пасьля вайны тут разьмяшчалася вайсковая частка, сядзіба была перабудаваная.

## Насельніцтва
* 2010 год — 139 чалавек
* 1999 год — 119 чалавек

## Гаспадарка
Фэрмэрская гаспадарка «Бардо» (УНП 290299126), ЗСПУП «Адулям».

Спэцкамэндатура №7, у якой адбываў пакараньне Павал Севярынец.

Вядзецца пабудова перадаючай станцыі лічбавага тэлебачаньня.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Лінаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пружанскага раёну
Таўкачоўшчына (Койданаўскі раён)

**Таўкачо́ўшчына** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 22 км ад Койданава, 30 км ад Менску, 22 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У 1876 годзе вёску арандавала К. В. Грудзінская, а карчмой валодаў гандляр Ф. М. Вероніч. У пачатку XX стагодзьдзя хутар Таўкачоўшчына ў Станькаўскай воласьці Менскага павету, 11 двароў, 61 жыхар.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 16 двароў, 31 жыхар; 1999 год — 18 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 12 двароў, 18 жыхароў; 2010 год — 13 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Татаршчына (Койданаўскі раён)

**Тата́ршчына** — пасёлак у Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 16 км ад Койданава, 46 км ад Менску, 17 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
Заснавана на былым татарскім паселішчы. У пачатку XX стагодзьдзя маёнтак Татаршчына ў Велікасельскай воласьці Менскага павету, 1 двор, 55 жыхароў. Помнік на брацкай магіле савецкіх воінаў і партызан, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. Існавала школа, у якой вучыліся больш за 50 вучняў. Праграмай разьвіцьця адукацыі на тры гады, прынятай сэсыяй Дзяржынскага раённага выканкаму поадугледжана закрыцьцё школы ў 2004 годзе.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1991 год — 5 двароў, 12 жыхароў; 1999 год — 7 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 4 двары, 6 жыхароў; 2010 год — 3 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Томкавічы

**То́мкавічы** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 25 км ад Койданава, 36 км ад Менску, 27 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя фальварак Томкавічы ў Самахвалавіцкай воласьці Менскага павету, 2 двары, 22 жыхары. Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. 28 траўня 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Рубілкаўскага ў Дабрынёўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 377 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 108 двароў, 355 жыхароў
* 1999 год — 381 жыхар

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Тэкляпольле

**Тэкляпо́льле** (таксама *Тэкляпо́ле*) — былая вёска ў Волменскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі.

## Гісторыя
У 1909 годзе ў Рубяжэвіцкай воласьці Менскага павету, маёнтак, 1 двор, 47 жыхароў, фальварак, 1 двор, 7 жыхароў. У 1920—1939 гг. у складзе Польшчы, з 17 верасьня 1939 г. у БССР.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Койданаўскага раёну
Уладзімярова

**Уладзімяро́ва** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 24 км ад Койданава, 34 км ад Менску, 11 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.

## Гісторыя
28 траўня 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Рубілкаўскага ў Дабрынёўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1991 год — 23 двары, 58 жыхароў; 1999 год — 58 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 18 двароў, 46 жыхароў; 2010 год — 26 жыхароў

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Феліксова

**Феліксо́ва** (таксама *Фе́ліксава*) — пасёлак у Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 16 км ад Койданава, 45 км ад Менску, 17 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 10 двароў, 23 жыхары; 1999 год — 20 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 9 двароў, 14 жыхароў; 2010 год — 8 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Ферма-Гай

**Фе́рма-Гай** — вёска ў Койданаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 4 км ад Койданава, 36 км ад Менску, 5 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Койданаўскай воласьці Менскага павету, 29 двароў, 168 жыхароў. Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.

## Насельніцтва
* 2010 год — 139 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 57 двароў, 152 жыхары
* 1999 год — 145 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Койданаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Фрунзэ (Менская вобласьць)

**Фру́нзэ** (да 1935 году — **Ко́зырава**) — вёска ў Дзямідавіцкім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 26 км ад Койданава, 46 км ад Менску, 12 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 48 двароў, 138 жыхароў; 1999 год — 102 жыхары
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 39 двароў, 94 жыхары; 2010 год — 96 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дзямідавіцкі сельсавет (Койданаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Хімарады

**Хі́марады** — вёска ў Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 36 км ад Койданава, 47 км ад Менску, 37 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У 1909 годзе ў Рубяжэвіцкай воласьці Менскага павету, 8 двароў, 49 жыхароў. У 1921—1939 гг. у складзе Польшчы, з 17 верасьня 1939 г. у БССР. 28 траўня 2013 году вёска перададзеныя зь ліквідаванага Волменскага ў Путчынскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 9 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 13 двароў, 17 жыхароў
* 1999 год — 20 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Цагельнае

**Цаге́льнае** — вёска ў Негарэльскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 24 км ад Койданава, 45 км ад Менску, 11 км ад чыгуначнага прыпынку Энэргетык.

## Насельніцтва
* 2010 год — 21 жыхар
* 1 студзеня 2004 году — 11 двароў, 25 жыхароў
* 1999 год — 30 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Негарэльскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Цьвяткова

**Цьвятко́ва** — вёска ў Койданаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 4 км ад Койданава, 33 км ад Менску, 3 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
Пабудавана ў пачатку 1920-х гадоў як пасёлак сялянамі, якія раней жылі ў в. Кукшавічы.

## Насельніцтва
* 2010 год — 26 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 10 двароў, 15 жыхароў
* 1999 год — 14 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Койданаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Чапля (вёска)

**Ча́пля** — былая вёска ў Койданаўскім сельсавеце. У пачатку XX ст. у Койданаўскай воласьці Менскага павету, 13 двароў, 66 жыхароў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Койданаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Целяшэвічы

**Целяшэ́вічы** — вёска ў Бараўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 18 км ад Койданава, 56 км ад Менску, 22 км ад чыгуначнай станцыі Койданава, на р. Перакуль.

## Гісторыя
Вядома з XVI стагодзьдзя. У 1589 г. у складзе Старынскай (Старынкаўскай) воласьці, мела 16 валок зямлі. Належала Радзівілам, уваходзіла ў Койданаўскае староства, пазьней Койданаўскае графства. З 1793 г. у Рубяжэвіцкай воласьці Менскага павету. У 1884 г. адкрыта школа граматы, вучыліся 11 хлопчыкаў. З 1 красавіка 1921 г. за 800—900 м ад вёскі прайшла савецка-польская дзяржаўная мяжа. Ахову граніцы тут у 1921—1939 гг. ажыццяўляў 16-ы Койданаўскі (Дзяржынскі) пагранічны атрад, тут быў кантрольна-прапускны пункт. Помнікі на брацкіх магілах савецкіх воінаў і партызан. 30 кастрычніка 2009 году перададзеная зь ліквідаванага Старынкаўскага ў Бараўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1999 — 97 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 — 61 двор, 87 жыхароў; 2010 — 48 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Бараўскі сельсавет (Койданаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Чурылы

**Чуры́лы** — вёска ў Негарэльскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 10 км ад Койданава, 46 км ад Менску, 1 км ад чыгуначнай станцыі Негарэлае.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя ў Койданаўскай воласьці Менскага павету, 27 двароў, 153 жыхары. 30 кастрычніка 2009 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Негарэльскага пасялковага савету ў Негарэльскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 55 жыхары
* 1 студзеня 2004 году — 34 двары, 72 жыхары
* 1999 год — 84 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Негарэльскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Чырвоная Зорка (Койданаўскі раён)

**Чырво́ная Зо́рка** — вёска ў Дабрынёўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 25 км ад Койданава, 37 км ад Менска, 9 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.

## Гісторыя
28 траўня 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Рубілкаўскага ў Дабрынёўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 7 жыхароў
* 1 студзеня 2004 году — 3 двары, 4 жыхары
* 1999 год — 10 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дабрынёўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Цюхаі

**Цюхаі́** — вёска ў Путчынскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 24 км ад Койданава, 47 км ад Менску, 25 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 19 двароў, 50 жыхароў; 1999 год — 46 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 17 двароў, 35 жыхароў; 2010 год — 31 жыхар

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Путчынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Чыкі

**Чыкі́** — вёска ў Дзямідавіцкім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 25 км ад Койданава, 21 км ад Менску, 10 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.

## Гісторыя
Вядома з XIX стагодзьдзя. У 1884 г. адкрыта школа граматы, вучыліся 8 хлопчыкаў. У пачатку XX ст. у Старасельскай воласьці Менскага павету, сяло, 23 двары, 117 жыхароў, маёнтак, 4 двары, 19 жыхароў, хутар, 2 двары, 13 жыхароў. Помнік на брацкай магіле савецкіх воінаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 31 двор, 73 жыхары; 1999 год — 58 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 25 двароў, 62 жыхары; 2010 год — 47 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Дзямідавіцкі сельсавет (Койданаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну