open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лючыё Дальля

**Лючыё Дальля** (; 4 сакавіка 1943, Балёньня — 1 сакавіка 2012, Мантро) — італьянскі кампазытар і выканаўца.

## Крыніцы

Катэгорыя:Італьянскія мультыінструмэнталісты
Катэгорыя:Італьянскія аўтары і аўтаркі-выканаўцы
Катэгорыя:Італьянскія кампазытары
Катэгорыя:Італьянскія каталіцкія дзеячы
Катэгорыя:Італьянскія кінаакторы і кінаакторкі
Катэгорыя:Італьянскія клярнэтысты і клярнэтысткі
Катэгорыя:Пахаваныя на могілках Чэртоза
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Срэбная стужка»
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Давід ды Данатэльлё»
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Балёньні
Катэгорыя:Памерлі ў Мантро
Катэгорыя:Камандоры ордэна „За заслугі перад Італьянскай рэспублікай“
Катэгорыя:Вялікія афіцэры ордэна «За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай»
Катэгорыя:Выкладчыкі Ўрбінскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Ганаровыя дактары Балёнскага ўнівэрсытэту
Футбольны матч Беларусь — Нідэрлянды (1995)

**Футбольны матч Беларусь — Нідэрлянды** адбыўся 7 чэрвеня 1995 году ў Менску. У матчы адборачнага турніру чэмпіянату Эўропы 1996 року ў групе 5 сустракаліся зборныя Беларусі і Нідэрляндаў. Матч прайшоў на менскім стадыёне «Дынама» ў прысутнасьці 37 тысячаў гледачоў. Увайшоў у гісторыю як самая значная перамога беларускае зборнае: упершыню ў сваёй гісторыі каманда Беларусі ўзяла верх над зборнаю зь першага кошыка УЭФА.

## Становішча перад матчам
Для зборнае Беларусі гэта быў першы адборачны цыкль. Пасьля сэрыі пасьпяховых выступаў у таварыскіх матчах заўзятары чакалі праверкі ў афіцыйных матчах. Аднак пасьля мінімальнай паразы ў гасьцях ад Нарвэгіі 0:1 і хатняе перамогі над Люксэмбургам 2:0 рушыла ўсьлед зруйнавальная хатняя параза ад Нарвэгіі 0:4 і ў гасьцях ад Чэхіі 2:4, а таксама хатняя нічыя з Мальтаю 1:1.

Зборная Нідэрляндаў змагалася за выйсьце з групы з Чэхіяй і Нарвэгіяй і да матчу двойчы перамагла Люксэмбург 4:0 і 5:0, Мальту 4:0, у гасьцях згуляла ўнічыю з Нарвэгіяй 1:1, і саступіла Чэхіі па суме двух матчаў (0:0 хаты і 1:3 у гасьцях). Турнірнае становішча не дазваляла галяндцам губляць пункты.

Зборная Нідэрляндаў мела й псыхалягічную перавагу — больш за палову стартавага складу, якія прадстаўлялі амстэрдамскі «Аякс», двума тыднямі раней перамаглі ў Лізе чэмпіёнаў.

## Матч

## Гол
Галявая атака разьвівалася правым флянгам. Качура даў пас наперад у раён кута штрафной Герасімцу, які набраў ход. Галкіпэр госьцяў Эдвін ван дэр Сар, для якога гэты матч стаў дэбютным у нацыянальнай зборнай, выскачыў яму насустрач, але Герасімец на хуткасьці абыйшоў брамніка, зрушыўшыся пры гэтым да беражка, і затым з вострага кута ўдарам міма дэ Кока і Блінда, якія спрабавалі пасьпець на перахоп, трапіў у пустыя вароты.

## Пасьля матчу
6 верасьня 1995 у Ратэрдаме адбылася зваротная гульня. Гульня прайшла з узаемнымі шанцамі, а на 77-й хвіліне за фол апошняе надзеі быў выдалены Вінтэр. Аднак гол забілі галяндцы — Мюльдэр на 84-й хвіліне. Галяндыя перамагла зь лікам 1:0.

У выніку Галяндыя заняла 2-е месца ў групе, набраўшы 20 пунктаў і саступіўшы 1 пункт Чэхіі і апярэдзіўшы Нарвэгію па дадатковых паказчыках. У стыкавым матчы Галяндыя перамагла Ірляндыю зь лікам 2:0 і выйшла ў фінальную частку турніру.

Зборная Беларусі заняла ў групе 4-е месца (11 пунктаў).

## Дадатковыя зьвесткі
У 2007 року ў апошні дзень кваліфікацыі на Эўра-2008 зборная Беларусі ў другі раз атрымала перамогу над галяндцамі — матч у Менску скончыўся зь лікам 2:1. Хоць беларуская каманда й няўдала выступіла ў сваёй групе, галяндцы страцілі пункты і фінішавалі ў групе толькі другімі, прапусьціўшы наперад каманду Румыніі.

## Вонкавыя спасылкі
* Пратакол матчу на сайце Беларускай фэдэрацыі футболу
* Статыстыка гульняў у адборачнай групе 5

Катэгорыя:Зборная Беларусі па футболе
Катэгорыя:Зборная Нідэрляндаў па футболе
Катэгорыя:1995 год у футболе
Катэгорыя:Падзеі 7 чэрвеня
Тарпэда Кутаісі

«**Тарпэда**» () — грузінскі футбольны клюб з гораду Кутаісі. Заснаваны ў 1946 годзе. Чатырохразовы чэмпіён Грузіі (2000, 2001, 2002, 2017), ўладальнік Кубка Грузіі (1999, 2001, 2016, 2018, 2022).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Кутаісі
Катэгорыя:Футбольныя клюбы, заснаваныя ў 1946 годзе
Катэгорыя:1946 год у Грузіі
Віша

Назву **Віша** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гомельская вобласьць:
** Віша — вёска ў Каленкавіцкім раёне
** Віша — вёска ў Шацілавіцкім раёне

## Рэкі
### [[Беларусь]]
* Віша — рака ў Гомельскай вобласьці, правы прыток ракі Іпа (басэйн Дняпра)

## Глядзіце таксама
* Вішава
* Вішанскі
Крукавіцкі сельсавет

**Крукавіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Каленкавіцкага раёну Гомельскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Крукавічы.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Каленкавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 2013 годзе
Аляксандар Грыкоўскі

**Аляксандар Грыкоўскі** (1893, в. Корніна, Бельскі павет, Гарадзенская губэрня — 13 сакавіка 1919, Горадня) — беларускі грамадзкі дзяяч, настаўнік першай беларускай школкі ў Горадні.

## Біяграфія
Скончыў Панявескую настаўніцкую сэмінарыю (1910-я), Сьвіслацкую беларускую настаўніцкую сэмінарыю ў 1916 годзе.

Да беларускага руху далучыўся ў час Першай сусьветнай вайны. У 1917 дырэктар першай беларускай школы ў Горадні. У 1918 годзе ўвайшоў у склад Беларускай Рады ў Вільні, сябра Беларускай сувязі нацыянальнага адраджэньня Беларусі, Гарадзенскай беларускай губэрнскай управы, Гарадзенскага гарадзкога часовага камітэту.

Першы старшыня Беларускага нацыянальнага камітэту ў Горадні. Адзін з ініцыятараў скліканьня Беларускага краёвага зьезду Гарадзеншчыны.

Памёр ад сухотаў 13 сакавіка. 

15 сакавіка 1919 года на паседжаньні Рады міністраў БНР у Горадні было вырашына ўзяць усе выдаткі па пахаваньні Грыкоўскага на рахунак ураду БНР. Пахаваньне першага гарадзенскага беларускага настаўнiка вылiлася ў манiфэстацыю беларускага руху, падобную якой Горадня яшчэ ня бачыла. У першы раз праз горад прайшла працэсiя, зь беларускімі нацыянальнымі сьцягамі, якая складалася зь сяброў мясцовых беларускіх арганізацыяў ды вучняў беларускай школкi.

У красавіку 1919 году на сьмерць Аляксандра Грыкоўскага кампазытар Ян Тарасевіч напісаў «Восеньскую песьню» для голасу і фартэпіяна на верш Максіма Багдановіча «Плакала лета, зямлю пакідаючы…».

## Крыніцы

## Літаратура
* Кузьма Цярэшчанка «Мой удзел у беларускім руху» // ARCHE 11-2011

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1893 годзе
Катэгорыя:Беларускія грамадзкія дзеячы і дзяячкі
Катэгорыя:Беларускія настаўнікі
Катэгорыя:Асобы Горадні
Катэгорыя:Памерлі ад сухотаў
Катэгорыя:Памерлі 13 сакавіка
Катэгорыя:Памерлі ў 1919 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Горадні
Руднікі (Берасьцейская вобласьць)

**Ру́днікі** — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці, за 18 км на поўнач ад Пружанаў, 113 км ад Берасьця, 30 км ад чыгуначнай станцыі Аранчыцы на лініі Баранавічы — Берасьце. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавету.

## Мінуўшчына
За расейскім часам — цэнтар воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні. Валасное праўленьне, праваслаўная царква, 10 двароў, 143 мяшканцы. У 1897 року 27 двароў, 196 жыхароў; народная вучэльня, лячэбніца, лаўка, карчма.

За польскім часам — у гміне Руднікі Пружанскага павету Палескага ваяводзтва.

З 15 студзеня 1940 — у складзе Пружанскага раёну Берасьцейскай вобласьці БССР, цэнтар сельсавету (12 лістапада 1940—1962).

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1970 год — 125 жыхароў; 1999 год — 174 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2003 год — 184 жыхары, 63 двары; 2005 год — 198 жыхароў, 70 двароў; 2010 год — 193 жыхары

## Інфраструктура
Сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, ФАП, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўваньня, 2 крамы, вэтпункт.

## Транспарт
Аўтамабільныя дарогі  Калядзічы — Ражковічы — Ляжайка і  Руднікі — Краснае.

## Турыстычная інфармацыя
* Царква Покрыва Найсьвяцейшай Багародзіцы (XIX стагодзьдзе)
* Курганны могільнік
* Братэрская магіла (1941—1944)

## Асобы
* Іван Саланевіч — пісьменьнік, публіцыст, выдавец, філёзаф, гісторык, грамадзкі дзяяч

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* 
*  

Катэгорыя:Населеныя пункты Пружанскага раёну
Катэгорыя:Мокраўскі сельсавет
Шклянцы

**Шкля́нцы** — вёска ў Беларусі, каля вытокаў ракі Вяльлі. Уваходзіць у склад Бярозкаўскага сельсавету Докшыцкага раёну Віцебскай вобласьці.

Шклянцы — даўняе мястэчка гістарычнай Меншчыны. Сярод мясцовых славутасьцяў вылучалася драўляная царква Ўзьвіжаньня Сьвятога Крыжа ў стылі барока, помнік архітэктуры XVIII ст., спалены за савецкім часам.

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Шклянцы ўпамінаюцца ў XVIII стагодзьдзі як мястэчка Менскага павету Менскага ваяводзтва. У гэты час тут збудавалі царкву.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Шклянцы апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Барысаўскім павеце Менскай губэрні. У 1836 годзе маёнтак перайшоў у валоданьне Стаброўскіх. На 1890 год у мястэчку Шклянцах было да 10 двароў, у аднайменнай вёсцы — 8.

За часамі Першай сусьветнай вайны ў лютым 1918 году Шклянцы занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

### Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Шклянцы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР. Статус паселішча панізілі да вёскі. У 1930-я гады тутэйшую царкву спалілі.

## Насельніцтва
* **XIX стагодзьдзе**: 1890 год — 89 муж.
* **XX стагодзьдзе**: 1999 год — 80 чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 2010 год — 30 чал.

## Турыстычная інфармацыя
### Славутасьці
* Кропельніца архаічнай формы
* Каменны крыж

### Страчаная спадчына
* Царква Ўзьвіжаньня Сьвятога Крыжа (XVIII ст.)
* Сядзіба

## Галерэя

Шклянцы. Месца былой царквы (02).jpg|Месца былой царквы
Шклянцы. Кропельніца архаічнай формы (03).jpg|Кропельніца архаічнай формы
Шклянцы. Каменны крыж (02).jpg|Каменны крыж
Шклянцы. Краявіды (02).jpg|Вуліца


## Асобы
* Павал Барздыка (нар. 1929) — беларускі мастак

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Бярозкаўскі сельсавет (Докшыцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Докшыцкага раёну
Лоша

**Ло́ша** — вёска ў Беларусі, на рацэ Лошы і беразе Лашанскага вадасховішча. Уваходзіць у склад Слабадзкога сельсавету Ўзьдзенскага раёну Менскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 113 чалавек. Знаходзіцца за 16 км на ўсход ад Узды, за 38 км ад чыгуначнай станцыі Негарэлае (лінія Менск — Баранавічы); на аўтамабільнай дарозе Ўзда — Валяр’яны.

Лоша — даўняе мястэчка гістарычнай Меншчыны.

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўпамін пра тутэйшую царкву датуецца 1565 годам. Уласна Лоша ўпамінаецца ў XVII стагодзьдзі як сяло, уладаньне князёў Галоўчынскіх. У XVIII стагодзьдзі пры гасьцінцы Ўзда — Шацак пачало фармавацца мястэчка.

У розныя часы Лоша знаходзілася ў валоданьні Заранкаў, Ленскіх, Завішаў, Грабоўскіх-Тапорчыкаў. Паселішча ўваходзіла ў маёнтак Таўкачэвічы Менскага павету.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Лоша апынулася ў складзе Расейскай імпэрыі, у Пырашаўскай воласьці Ігуменскага павету Менскай губэрні. У 1800 годзе тут працавала гута. У 1860-я гады ў мястэчку было 48 двароў, царква, сынагога, школа. На 1909 год у Лошы было 70 двароў, жыхары займаліся сплаўным, кравецкім, шавецкім, дрэваапрацоўчым промысламі. На 1917 год — 48 гаспадарак, працавалі паравы млын і лесапілка.

За часамі Першай сусьветнай вайны ў лютым 1918 году Лошу занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

### Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лоша абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, дзе 20 жніўня 1924 году стала цэнтрам сельсавету Ўзьденскага раёну. Статус Лошы панізілі да вёскі. У 1933 годзе тут існавалі кузьня, млын і лесапільня. У Другую сусьветную вайну з 1941 да 1944 году вёска знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Райху.

На 1972 год у Лошы было быў 81 двор, на 1997 год — 78, на 1999 год — 76, на 1 студзеня 2000 году — 74, на 2007 год — 57. У 2000-я гады вёска атрымала афіцыйны статус «аграгарадку». 28 траўня 2013 году ў зьвязку зь ліквідацыяй Лашанскага сельсавету вёску перадалі ў склад навастворанага Слабадзкога сельсавету.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* **XIX стагодзьдзе**: 1886 год — 15 чал.
* **XX стагодзьдзе**: 1909 год — 270 чал.; 1917 год — 307 чал.; 1972 год — 248 чал.; 1997 год — 166 чал.; 1999 год — 167 чал.; 1 студзеня 2000 году — 167 чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 2007 год — 124 чал.; 2010 год — 113 чал.

### Інфраструктура
У Лошы працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, лякарня, дом культуры, бібліятэка, пошта.

## Эканоміка
ААТ «Міндоўг».

## Турыстычная інфармацыя
### Славутасьці
За 5 км на захад ад Лошы знаходзіцца стаянка каменнага веку.
* Могілкі юдэйскія

### Страчаная спадчына
* Сынагога
* Царква

## Ураджэнцы
* Уладзімер Пырачкін ( 1954) — беларускі кардыёляг і выдатнік аховы здароўя

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Слабадзкі сельсавет (Узьдзенскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Узьдзенскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Камена

**Ка́мена** — вёска ў Беларусі, на рацэ Мікалаеўшчыне. Цэнтар сельсавету Лагойскага раёну Менскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 481 чалавек. Знаходзіцца за 42 км на паўночны ўсход ад Лагойску, за 44 км ад чыгуначнай станцыі Барысаў, на аўтамабільнай дарозе Плешчаніцы — Зэмбін.

Камень Харэцкі — даўняе мястэчка гістарычнай Меншчыны, старажытны замак Вялікага Княства Літоўскага.

## Гісторыя
### Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню маёнтак Камень Харэцкі ўпамінаецца ў сярэдзіне XV стагодзьдзя. У першай палове XVI ст. яго набыў ваявода смаленскі Васіль Тышкевіч. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў паселішча ўвайшло ў склад Менскага павету Менскага ваяводзтва. 

У 1567 годзе Камень Харэцкі ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага. У 1570 годзе Васіль Тышкевіч пакінуў маёнтак свайму сыну Яўстаху.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Камень Харэцкі апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Барысаўскім павеце Менскай губэрні. У 1841 годзе ў мястэчку збудавалі драўляную царкву Покрыва Багародзіцы, якой належала 90 дзесяцінаў зямлі. На могілках існавала царква Прачыстай Багародзіцы, у якой шанаваўся мясцовы абраз Божай Маці. Паводле інвэнтару 1846 году, у маёнтку было 14 двароў, вадзяны млын, карчма, хлебазапасны магазын. На 1886 год у Камені было 14 двароў, царква, капліца, смалакурны завод. 

За часамі Першай сусьветнай вайны ў лютым 1918 году Камень занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

### Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Камена абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, дзе 20 жніўня 1924 году стала цэнтрам сельсавету Зэмбінскага раёну (з 25 сьнежня 1962 году ў Лагойскім раёне). Статус паселішча панізілі да вёскі. На 1926 год тут было 54 двары, на 1941 год — 80. У Другую сусьветную вайну з 1941 да 1944 году вёсца знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Райху.

На 1969 год у Камене было 118 двароў, на 1997 год — 199, на 1 студзеня 2003 году — 182. У 2000-я гады вёска атрымала афіцыйны статус «аграгарадку».

## Насельніцтва

### Дэмаграфія
* **XIX стагодзьдзе**: 1833 год — 99 чал.; 1846 год — 88 чал.; 1870 год — 78 муж.; 1886 год — 182 чал.
* **XX стагодзьдзе**: 1926 год — 291 чал.; 1941 год — 298 чал.; 1969 год — 392 чал.; 1997 год — 587 чал.; 1999 год — 572 чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 1 студзеня 2003 году — 553 чал.; 2010 год — 481 чал.

### Інфраструктура
У Камена працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, амбуляторыя, дом культуры, бібліятэка, пошта.

У 1990-я гады вясковую краму перабудавалі пад царкву.

## Турыстычная інфармацыя

### Славутасьці
* Капліца-пахавальня Жаброўскіх

### Страчаная спадчына
* Царква Покрыва Багародзіцы (XIX ст.)
* Царква Прачыстай Багародзіцы

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 

Катэгорыя:Каменскі сельсавет (Лагойскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лагойскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XV стагодзьдзі
Багушэвічы (неадназначнасьць)

Назву **Багушэвічы** маюць населеныя пункты ў Беларусі:
* Багушэвічы — колішняе мястэчка, цяпер вёска ў Багушэвіцкім сельсавеце Бярэзінскага раёну Менскай вобласьці
* Багушэвічы — вёска ў Празароцкім сельсавеце Глыбоцкага раёну Віцебскай вобласьці
Андрэй Моўчан

**Андрэй Леанідавіч Моўчан** (1972; Менск, цяпер Беларусь) — беларускі дыплямат.

У 1994 г. скончыў факультэт міжнародных эканамічных адносінаў Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўнівэрсытэту. У 1994—1997 гг. працаваў экспэртам управы прававога рэгуляваньня міжнародных эканамічных адносінаў Міністэрства зьнешнеэканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь. У 1997—2000 гг. быў 2-ім сакратаром Пастаяннага прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь пры аддзяленьні ААН ў Жэнэве (Швайцарыя). У 2000—2003 гг. — дарадца, начальнік аддзелу двухбаковых эканамічных дамоваў Дамоўна-прававой управы Міністэрства замежных справаў Рэспублікі Беларусь. У 2003—2008 гг. — дарадца Пастаяннага прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь пры аддзяленьні ААН ў Жэнэве. У 2008—2011 гг. быў намесьнікам начальніка ўправы зьнешняй палітыкі Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь.

8 лістапада 2011 году прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Амбасадарам Рэспублікі Беларусь ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы. 28 верасьня 2012 году стаў дадаткова прызначаны амбасадарам у Рэспубліцы Ангола, Рэспубліцы Мазамбік ды Рэспубліцы Намібія па сумяшчальніцтве. 28 лютага 2013 году стаў прызначаны таксама амбасадарам у Рэспубліцы Зымбабвэ. Займаў гэтыя пасады да 8 сьнежня 2017.

З 2018 па 2020 год працаваў дырэктарам Дэпартамента па турызме Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.

З 2020 году — амбасадар Рэспублікі Беларусь у Вэнэсуэле. З 2021 году — пасол у Балівіі па сумяшчальніцтве.

Валодае ангельскай і францускай мовамі. Жанаты, мае дачку і сына.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Анголе
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Зымбабвэ
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Мазамбіку
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Намібіі
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Вэнэсуэле
Сяргей Рахманаў

**Сяргей Кімавіч Рахманаў** — беларускі дыплямат. Доктар хімічных навук (1997), прафэсар (2005). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2001). Ганаровы прафэсар Гарадзенскага дзяржаўнага ўнівэрсітэта імя Янкі Купалы (2009).

5 чэрвеня 2009 году яго абралі чальцом-карэспандэнтам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (НАНБ).

Скончыў БДУ (1974). З 1977 г. малодшы, старэйшы, вядучы навуковы супрацоўнік, загаднік лябараторыі, з 1991 г. намесьнік кіраўніка, з 1993 г. кіраўнік Навукова-дасьледчага інстытуту фізыка-хімічных праблемаў БДУ. З 1997 г. прарэктар па навуковай працы, 1-ы прарэктар БДУ, з 2006 г. намесьнік акадэміка-сакратара Аддзяленьня хіміі і навук аб Зямлі НАНБ, у 2007-2008 гг. кіраўнік РУП «Інстытут нафты і хіміі» канцэрну «Белнафтахім». У 2008-2011 гг. намесьнік старшыні Прэзыдыюма НАНБ.

Навуковыя працы ў галіне фізыкахіміі ўльтрадыспэрсных сыстэмаў, нанахіміі, фотахіміі неарганічных сыстэмаў. Пад яго кіраўніцтвам распрацавалі і ўкаранілі ў вытворчасьць хіміка-фатаграфічную апрацоўку галягенсрэбраных рэчываў і перапрацоўку прамысловых адходаў, што зьмяшчаюць каштоўныя мэталы.

Аўтар больш як 220 навуковых працаў, 37 вынаходніцтваў.

8 лістапада 2011 году прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Амбасадарам Рэспублікі Беларусь ў Японіі. 13 кастрычніка 2016 году вызвалены ад пасады Амбасадара ў сувязі з пераходам на выбарную пасаду. Сябар Савету Рэспублікі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Краснадары
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1952 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся 6 лютага
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Японіі
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Дактары хімічных навук
Катэгорыя:Сябры-карэспандэнты Акадэміі навук Беларусі
Катэгорыя:Сябры Савету Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га скліканьня
Уладзімер Чушаў

**Уладзімер Мікалаевіч Чушаў** (нар. 1963, Гомель, цяпер Беларусь) — беларускі дыплямат.

26 жніўня 2011 году стаў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Амбасадарам Рэспублікі Беларусь ў Рэспубліцы Сэрбія. 3 сьнежня 2013 году быў прызначаны дадаткова амбасадарам у Чарнагорыі ды ў Рэспубліцы Македонія па сумяшчальніцтве. 27 красавіка 2017 году быў адстаўлены з пасады амбасадара ў сувязі зь пераходам да іншага наймальніка. Ад 12 лютага 2019 году па 13 траўня 2022 году займаў пасаду амбасадара Беларусі ў Польшчы.

## Крыніцы

Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Сэрбіі
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Чарнагорыі
Катэгорыя:Амбасадары Беларусі ў Польшчы
Уладзіслаў Ахроменка

**Уладзіслаў Ахроменка** ( — ) — беларускі пісьменьнік, празаік, кінасцэнарыст, драматург.

## Жыцьцяпіс
Тата, Ігар Яўхімавіч — інжынэр заводу РТО, маці Ірына Канстанцінаўна, — выкладчыца Гомельскай музычнай вучэльні імя Сакалоўскага.

Навучаўся ў сярэдняй школе №26 г. Гомля (1972—1978), сярэдняй спэцыяльнай музычнай школе пры Беларускай дзяржаўнай кансэрваторыі, кляса фартэпіяна (1978—1981), Гомельскай музычнай вучэльні імя Сакалоўскага (1981—1984), Беларускай дзяржаўнай кансэрваторыі (1984—1989, кляса І. А. Цьвятаевай). Ляўрэат нацыянальнага конкурсу маладых выканаўцаў (Менск, 1977, 1-я прэмія).

Працаваў выкладчыкам музычнай школы г. Лоева, карэспандэнтам часопіса «Крыніца», рэдактарам аддзела часопіса «Бярозка», адказным сакратаром і рэдактарам аддзела газэты «Культура», рэдактарам газэты беларусаў у Польшчы «Ніва» (Беласток). З 1993 працуе па дамовах з кнігавыдавецтвамі і кінакампаніямі. Першае апавяданьне — часопіс «Бярозка» (1988).

Пісаў у вострасюжэтных, камэрцыйна запатрабаваных жанрах: дэтэктыў, трылер, альтэрнатыўная гісторыя. Разам з Максімам Клімковічам зьяўляецца адным з распачынальнікаў у Беларусі жанра кінарамана.

Апавяданьні, навэлы, эсэ друкаваліся ў калектыўных зборніках, альманахах і часопісах. Перакладзены на ўкраінскую, чэскую, расейскую і польскую мовы. Пад шматлікімі псэўданімамі выдаў блізка дзьвюх соцен арыгінальных т. зв. камэрцыйных раманаў на расейскай мове, некаторыя зь іх экранізаваныя.

Жанаты, трое дзяцей. Жыў у Менску і ў Чарнігаве.

29 кастрычніка 2018 году ў Беластоку ў яго здарыўся цяжкі інфаркт. 9 лістапада літаратар памёр.

## Творчасьць
### Проза
* «Здані і пачвары Беларусі» (1994, у суаўтарстве з Максімам Клімковічам. Пад псэўданімамі Францішак Хлус і Марцін Юр)
* кінараман «Янкі, альбо Астатні наезд на Літве» (2007, у суаўтарстве з Максімам Клімковічам)
* «Праўдзівая гісторыя Кацапа, Хахла і Бульбаша» (2009, у суаўтарстве з Максімам Клімковічам)
* «Тэорыя змовы» (2011)
* «Музы і сьвіньні» (2014)

### П’есы
* «Русалка Камсамольскага возера» (2010, у суаўтарстве з Максімам Клімковічам)

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Гомлі
Катэгорыя:Беларускія літаратары
Семянча 1

**Семянча́ 1** — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавету. Знаходзіцца за 4 км на паўднёвы ўсход ад Пружанаў, за 80 км ад Берасьця.

## Мінуўшчына
За расейскім часам — у Ліноўскай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні.

За польскім часам — у гміне Лінова, а з 1926 року — у гміне Пружана Пружанскага павету Палескага ваяводзтва.

## Насельніцтва
* 1999 год — 26 жыхароў
* 2005 год — 32 жыхары, 22 двары
* 2010 год — 29 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Пружанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пружанскага раёну
Bałamut

**«Bałamut»** () — гумарыстычны штотыднёвік на польскай мове, які выдаваўся ў Санкт-Пецярбургу ў 1830—1836 роках.

У 1830—1831 выходзіў пад назвай «Bałamut petersburski», рэдактарам і выдаўцом быў Адам Рагальскі. У далейшым тыднёвік рэдагавалі Міхаіл Канарскі, Эдвард Масальскі, Восіп Сянкоўскі, у ім супрацоўнічалі Фадзей Булгарын, Язэп Крашэўскі (пад псэўданімам Kleofas Fakund Pasternak), Станіслаў Мараўскі. Па форме і зьместу «Баламут» вельмі нагадваў віленскую сатырычную газэту «Wiadomości Brukowe».

У «Баламуце» былі апублікаваныя некалькі перакладаў басьняў Івана Крылова, фрагмэнты твораў Аляксандра Грыбаедава, Дзьмітрыя Бегічава, Міхаіла Загоскіна.

## Крыніцы і заўвагі

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Часопісы Расейскай імпэрыі
Катэгорыя:Гумарыстычныя часопісы
Катэгорыя:Часопісы на польскай мове
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1830 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1836 годзе
Катэгорыя:Санкт-Пецярбург
Cathedral (гурт)

**Cathedral** — дум- і стоўнэр-мэтал гурт з Ковэнтры, Ангельшчына, заснаваны ў 1989 годзе. Гурт Cathedral, пачаўшы граць на мяжы 1980—1990-х гадоў больш павольны й цяжкі дум-мэтал, зьяўляецца адным з заснавальнікаў стоўнэр-мэталу. Іхны дэбютны альбом 1991 году «Forest of Equilibrium» лічыцца клясыкай дадзенага стылю. Аднак пасьля гурт зьмяніў свой ​​стыль, выконваючы больш хуткі грув-мэтал.

Пасьля выпуску дзевяці поўных альбомаў і гастраляваньняў на працягу амаль трох дзесяцігодзьдзяў удзельнікі гурта абвесьцілі ў лютым 2011 году, што вырашылі пакінуць сцэну. Да расколу гурт плянаваў запісаць свой ​​апошні альбом, «The Last Spire», у 2012 годзе.

## Удзельнікі
* Лі Дорыян — голас
* Гэры Джэнінгс — гітара, клявішы
* Скот Карлсан — бас
* Браян Дыксан — бубны

## Дыскаграфія

### Студыйныя альбомы
* 1991: *[[Forest of Equilibrium]]*
* 1993: *[[The Ethereal Mirror]]*
* 1995: *[[The Carnival Bizarre]]*
* 1996: *[[Supernatural Birth Machine]]*
* 1998: *[[Caravan Beyond Redemption]]*
* 2001: *[[Endtyme]]*
* 2002: *[[The VIIth Coming]]*
* 2006: *[[The Garden of Unearthly Delights]]*
* 2010: *[[The Guessing Game]]*
* 2013: *[[The Last Spire]]*

### Самотнікі
* 1993: *Grim Luxuria*
* 1993: *Midnight Mountain*
* 1993: *Ride*
* 2001: *Gargoylian*

## Вонкавыя спасылкі
* Гісторыя гурта. billboard.com
* Cathedral. myspace.com

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1989 годзе
Катэгорыя:Брытанскія музычныя гурты
Катэгорыя:Дум-мэтал-гурты
Катэгорыя:Стоўнэр-мэтал
Ніколь Шэрзынгер

**Ніколь Праскоўя Элікалані Валіентэ Шэрзынгер** (; нарадзілася 29 чэрвеня 1978 году, Ганалулу, Гаваі, ЗША) ― амэрыканская, сьпявачка, аўтар песень, танцорка, музычны прадусар, мадэль і акторка. Шэрзынгер вядома як салістка гурта «The Pussycat Dolls». Раней Шэрзынгер была бэк-вакалісткай у канцы 1990-х гадоў рок-гурта «Days of the New» і ўдзельніцай дзявочага гурта «Eden's Crush» на рэаліці-шоў. Пасьля распаду гурта яна далучылася да «Pussycat Dolls» і стала вядучай вакалісткай гурта падчас іхняга пераходу на музычную сцэну.

З «Pussycat Dolls» яна выпусьціла два альбомы «PCD» і «Doll Domination», а таксама ўдзельнічала ў канцэртных турах. Пасьля сыходу з гурта ў сьнежні 2010 году Шэрзынгер пачала сольную кар’еру, выпусьціўшы свой ​​дэбютны студыйны альбом «Killer Love». Другі ейны сынгл з альбому «Don't Hold Your Breath» дасягнуў першага месца ў чарце Вялікабрытаніі.

## Сям’я
Ніколь нарадзілася 29 чэрвеня 1978 году ў Ганалулу, штат Гаваі. Бацька Ніколь, Альфонса ― філіпінец, а маці ― напалову расейка, напалову гавайка. Ейная расейская бабуля была родам з Уладзівастоку. Калі Ніколь нарадзілася, ейнай маці Размары было 18 гадоў. Яна разышлася з бацькам Ніколь, калі тая была зусім малой. Яны пераехалі ў Луісьвіл, разам зь сястрой Кеалай і немцам-айчымам Гэры Шэрзынгерам. Ніколь выхоўвалася ў «кансэрватыўных каталіцкіх рамках».

## Дыскаграфія

### Студыйныя альбомы
* 2009: *[[Her Name Is Nicole]]*
* 2011: *[[Killer Love]]*

### Самотнікі
* 2007: «Whatever U Like» пры ўдзеле T.I.
* 2007: «Baby Love» пры ўдзеле will.i.am
* 2007: «Supervillian»
* 2007: «Puakenikeni» пры ўдзеле Brick & Lace
* 2010: «Poison»
* 2011: «Don’t Hold Your Breath»
* 2011: «Right There» пры ўдзеле 50 Cent
* 2011: «Wet»
* 2011: «Try With Me»
* 2011: «Punchin» пры ўдзеле Rammstein

## Фільмаграфія
Шэрзынгер зьнялася ў тэлевізійных сытуацыйных камэдыях «Half & Half» і «My Wife and Kids». Яна адыграла ролю міс Пуэрта-Рыка ў фільме «Chasing Papi». Яна таксама атрымала невялікую ролю ў фільме «Love Don’t Cost a Thing». Ніколь таксама зьнялася ў рэклямным роліку перадачы тэлевізійнага сэзону 2007—2008 гадоў «The CW Television Network».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Ганалулу
Катэгорыя:Сьпявачкі ЗША
Катэгорыя:Акторкі ЗША
Катэгорыя:Фотамадэлі ЗША
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Каморскіх астравоў

**Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Каморскіх астравоў** — падзел тэрыторыі Каморскіх астравоў на пэўныя часткі ў мэтах эфэктыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіраваньня й мясцовага самакіраваньня. Згодна з падзелам Каморскія астравы падзяляюцца на 3 аўтаномных вострава. Акрамя таго ў падзел уваходзіць чацьвёртны востраў Маёта, на які прэтэндуюць Каморскія астравы, аднак, фактычна, востраў знаходзіцца пад юрысдыкцыяй Францыі.

## Аўтаномныя астравы

## Глядзіце таксама
* Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел

Каморскія астравы
Патэльня

**Патэльня** — кухонная прылада для смажаньня ежы. Звычайна мае круглую форму. Можа быць бяз ручкі, з адной ручкай, або дзьвюмя. Вырабляецца з чыгуну, нержавеючай сталі або сталі, якая пакрытая рознымі эмалямі, алюміну, керамікі і іншых. Разам з патэльняй маецца накрыўку, якую вырабляюць празрыстай або непразрыстай і, часам, зь сеткай, якая не дазваляе тлуму або алею распырсквацца.

Гістарычна патэльню могуць вырабляцца і зь іншых матэрыялаў. Так, грузінская кэцы () — пляскатая гліняная або каменная (у тым ліку са стэатыту) патэльня, якая выкарыстоўваецца для выпечкі хлеба, мчадзі, хачапуры, абсмажваньня куранятаў, рыбы і г. д.

Большасьць сучасных патэльняў маюць унутранае пакрыцьцё з антыпрыгарных матэрыялаў (часьцей за ўсё на аснове політэтрафторэтылену, які часта называюць паводле запатэнтаванай назвы — «тэфлон»), якое перашкаджае прыліпаньню ежы да патэльні. Сярод галоўнай масы спажыўцоў ёсьць меркаваньне, што падобнае пакрыцьцё папярэджавае падгараньне ежы. Аднак на любым пакрыцьці можна давесьці ежу да стану прыгараньня.

Катэгорыя:Посуд
Катэгорыя:Кухенныя прылады
Шатабрыян (фільм)

**«Шатабрыян»** () — францускі гістарычны фільм 2010 году рэжысэра П’ера Акніна. Фільм заснаваны на рэальных падзеях жыцьця вядомага францускага літаратара й палітычнага дзеяча Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыяна. Фільм вытворчасьці тэлеканала France 2 і GMT Productions.

## Сюжэт
Францыя канца XVIII стагодзьдзя. Юнак Франсуа праводзіць бязрадасныя дзіцячыя дні ва ўласным правінцыйным радавым замку. Асьцерагаючыся пагрозы рэвалюцыі, дарослы Шатабрыян зьяжджае ў Амэрыку, а вярнуўшыся праз год, выяўляе поўную зьмену палітычнай сыстэмы й ідэалягічных уяўленьняў у сваёй краіне. Ён становіцца жаўнерам раялісцкай арміі, а неўзабаве пасьля гэтага — паступае на службу ва ўрад. Але ягонае галоўнае прызначэньне — літаратура; менавіта як літаратар ён і ўвойдзе ў сусьветную гісторыю.

## У ролях
* Фрэдэрык Дыфэнталь — Франсуа Рэнэ дэ Шатабрыян
** Дэні Мартынэс — Шатабрыян у девяцігадовым узросьце
* Армэль Дойч — Люсі
** Лю Леві — Люсі ў трынаццацігадовым узросьце
* Анэліз Эм — Жулі Рэкам’е
* Ізабэль Танакіль — маці Шатабрыяна
* Т’еры Ансі — Фантанэ
* Эн Рычард — Ганна дэ Сталь
* Джэфры Бэйтман — Джордж Вашынгтон

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Шатабрыян на сайце Internet Movie Database 

Катэгорыя:Фільмы 2010 году
Катэгорыя:Францускія фільмы
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы
Domus Vista

**Domus Vista** — вышынны жылы дом у Капэнгагене, сталіцы Даніі, у камуне Фрэдэрыксбэрг. Ягонае будаўніцтва было завершана ў 1969 годзе. Вышыня будынка складае 101,95 м. Гэта другі паводле вышыні будынак у Даніі й другі паводле вышыні жылы будынак ва ўсёй Скандынавіі. Найвышэйшым жылым будынкам Скандынавіі зьяўляецца Turning Torso, збудаваны ў 2005 годзе.

У будынку Domus Vista разьмяшчаецца 470 жылых кватэраў на трыццаці паверхах, па 17 кватэраў на паверх. Паводле першапачатковага пляну ў будынку павінна было быць 28 паверхаў, але падчас будаўніцтва было прынята рашэньне пра надбудову яшчэ двух паверхаў. Першапачаткова ніжнія два паверхі прызначаліся для разьмяшчэньня гатэлю й рэстарацыі, але ў 1970 годзе гатэль быў закрыты. Замест яго на першых двух паверхах цяпер разьмяшчаецца гандлёвы цэнтар і філіял бібліятэкі.

## Вонкавыя спасылкі
* Domus Vista. highways.dk

Катэгорыя:Будынкі і збудаваньні Капэнгагену
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1969 годзе
Млоснасьць (раман)

**Млоснасьць** () — раман францускага філёзафа-экзыстэнцыяліста Жан-Поля Сартра, апублікаваны ў 1938 годзе і пісаны ў часе яго выкладньня ў Аўрскім ліцэі. Гэта першы і найбольш вядомы твор пісьменьніка. 

Раман лічыцца адным з кананічных твораў экзыстэнцыялізму. Месца дзеяньня рамана адбываецца ў мястэчку падобным да Аўра і апісвае прыгнечанага гісторыка Антуана Ракантэна, які ўпэўніваецца, што неадушаўлёныя аб’екты і сытуацыі блага ўплываюць на яго здольнасьць самавызначэньня, інтэлектуальную і духоўную свабоду, выклікаючы ў галоўнага героя пачуцьцё млоснасьці.

Катэгорыя:Раманы Жана-Поля Сартра
Катэгорыя:Філязофскія раманы
Катэгорыя:Кнігі 1938 году
Арвід Посэ

**Арвід Рутгер Фрэдрыксан Посэ** (; , Гэльсынгборг — , Стакгольм) — швэдзкі палітычны й дзяржаўны дзяяч. Другі прэм’ер-міністар Швэцыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Worldstatesmen.org

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Гэльсынгборгу
Катэгорыя:Памерлі ў Стакгольме
Катэгорыя:Швэдзкія палітыкі
Люіс дэ Гээр стары

**Люіс Гэргард дэ Гээр стары** (; , Фінспонг — , Ганаскуг) — швэдзкі палітычны й дзяржаўны дзяяч. Першы прэм’ер-міністар Швэцыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Worldstatesmen.org

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Фінспонгу
Катэгорыя:Памерлі ў Ганаскугу
Катэгорыя:Выпускнікі Ўпсальскага ўнівэрсытэту
Дабрамысьлі

**Дабрамы́сьлі** — вёска ў Беларусі, на рацэ Чарніцы. Цэнтар сельсавету Лёзьненскага раёну Віцебскай вобласьці. Знаходзяцца за 15 км на паўднёвы захад ад мястэчка і чыгуначнай станцыі Лёзна, за 55 км ад Віцебску; на аўтамабільнай дарозе Лёзна — Арэхаўск.

Дабрамысьлі — даўняе мястэчка гістарычнай Віцебшчыны. Сярод мясцовых славутасьцяў вылучаўся мураваны касьцёл у стылі барока і драўляная Пятніцкай царква, помнікі архітэктуры XVIII—XIX стагодзьдзяў, зруйнаваныя савецкімі ўладамі.

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўпамін пра мястэчка Дабрамысьлі датуецца 1749 годам. Паселішча ўвайходзіла ў склад Віцебскага павету Віцебскага ваяводзтва.

У 1754 годзе ў мястэчку збудавалі мураваны касьцёл.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772 год) Дабрамысьлі апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Аршанскім павеце Магілёўскай губэрні. У 1850 годзе ў мястэчку збудавалі новую драўляную царкву Сьвятой Параскевы Пятніцы. Па здушэньні паўстаньняў расейскія ўлады гвалтоўна перарабілі тутэйшы касьцёл пад царкву Ўрадавага сыноду Расейскай імпэрыі (Маскоўскай царквы).

На мяжы XIX—XX стагодзьдзяў у мястэчку дзеялі 2 царквы і юдэйская малітоўная школа, працавала расейская народная вучэльня (з 1875 году). На 1910 год — 215 двароў, дзеялі царква і юдэйскі малітоўны дом, працавалі народная вучэльня, 5 хлебных крамаў, млын.

### Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дабрамысьлі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Дабрамысьлі вярнулі БССР, дзе яны сталі цэнтрам сельсавету. Статус паселішча панізілі да вёскі. У Другую сусьветную вайну савецкія войскі ўзарвалі касьцёл, помнік архітэктуры XVIII ст.

На 1971 год у Дабрамысьлях было 146 двароў, на 1997 год — 466. У 2000-я гады паселішча атрымала афіцыйны статус «аграгарадку».

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* **XIX стагодзьдзе**: 1860 год — 350 чал.
* **XX стагодзьдзе**: 1910 год — 459 чал. у *мястэчку Дабрамысьлі* і 68 чалавек у *вёсцы Лагунах або Дабрамысьлі*; 20 жніўня 1919 году — 603 чал.; 1971 год — 425 чал.; 1997 год — 1236 чал.; 1999 год — 1242 чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 2010 год — 1110 чал.

### Інфраструктура
У Дабрамысьлях працуюць сярэдняя школа, дом культуры, бібліятэка, лякарня, амбуляторыя, пошта.

## Турыстычная інфармацыя
### Страчаная спадчына
* Касьцёл (1754)
* Царква Сьвятой Параскевы Пятніцы (1850)

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* Грачышнікава А. Мая Лёзненшчына: нарысы па гісторыі і культуры краю. — Лёзна, 2018. — 342 с. — (Лёзназнаўства).
* 
* 

Катэгорыя:Дабрамысьлінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лёзьненскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Франк Рыбэры

**Франк Рыбэры́** (;  7 красавіка 1983 году, Булёнь-сюр-Мэр, Францыя) — былы францускі футбаліст, паўабаронца. Гулец нацыянальнай зборнай Францыі.

## Клубная кар’ера
### Францускія клюбы
Пачынаў сваю кар’еру ў 2001 годзе ў камандзе «Булёнь», якая гуляла ў 2-й францускай лізе. У наступным сэзоне перайшоў у клюб клясам ніжэйшым у «Алімпік» з Алезу. Некаторы час не гуляў у футбол з-за фінансавых праблемаў, і некалькі месяцаў працаваў дарожным рабочым. У 2003—2004 гадах выступаў за «Брэст», у 2004 годзе перайшоў у «Мэц».

### «Галатасарай»
У 2005 годзе Франк перайшоў у «Галатасарай», які неўзабаве пакінуў з-за нявыплаты заробку. У складзе «Галатасараю» стаў пераможцам кубку Турэччыны.

### «Алімпік»
Франк перайшоў на правах вольнага агента ў «Алімпік Марсэль» у 2005 годзе. У 2006 годзе са зборнай Францыяй стаў фіналістам чэмпіянату сьвету.

### «Баварыя»
7 чэрвеня 2007 году перайшоў у мюнхэнскую «Баварыю», падпісаўшы чатырохгадовы кантракт за рэкордныя для клюбу 25 мільёнаў эўра. Рыбэры атрымаў футболку пад нумарам 7, якая вызвалілася па завяршэньні кар’еры Мэхмэта Шоля, легенды клюбу, у канцы сэзону 2006—2007 гадоў. Рыбэры паказаў сябе як шматбаковы й хуткі паўабаронца, які забясьпечваў шматлікімі пасамі двух форвардаў клюбу: Міраслава Клёзэ і Люку Тоні.

## Кар’ера ў зборнай
У нацыянальнай зборнай Францыі дэбютаваў у траўні 2006 году ў матчы супраць Мэксыкі.

## Дасягненьні
**«Галатасарай»**:
* Уладальнік Кубка Турэччыны: 2005

**«Марсэль»**:
* Уладальнік Кубка Інтэртота: 2005

**«Баварыя»**:
* Чэмпіён Нямеччыны: 2008, 2010, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
* Уладальнік Кубка Нямеччыны: 2008, 2010, 2013, 2014, 2016, 2019
* Уладальнік Кубка Лігі Нямеччыны: 2007
* Уладальнік Супэркубка Нямеччыны: 2012, 2016, 2017, 2018
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2013
* Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2013
* Перамжца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2013

**Францыя**:
* Срэбраны прызэр чэмпіянату сьвету: 2006

## Асабістае жыцьцё
Калі Рыбэры было 2 гады, ён і ягоная сям’я патрапілі ў сур’ёзную аўтакатастрофу ў Булёні-сюр-Мэр. Аўтамабіль, у якім яны ехалі, сутыкнуўся з грузавіком, і Франк стукнуўся тварам аб ветравое шкло. Пасьля гэтай падзеі на правай частцы твару ў яго засталіся два доўгіх шнары. Рыбэры прапаноўвалі правесьці плястычную апэрацыю, якая б цалкам выдаліла гэтыя шнары, але ён адмовіўся, матывуючы гэта тым, што яны робяць яго мацней.

Франк прыняў іслам і жанаты на альжырцы па імені Вагіба й мае зь ёй двух дачок. Малодшая дачка нарадзілася 9 студзеня 2008 году ў Парыжы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на афіцыйным сайце «Баварыі Мюнхэн»
* Франк Рыбэры на LFP.fr
* Профіль на сайце Нямецкай Бундэсьлігі

Катэгорыя:Францускія футбалісты
Прынцыпат

**Прынцыпат** (, ад *princeps* — першы сэнатар, сэнатар, які адкрывае паседжаньне) — умоўны тэрмін у гістарычнай літаратуры для абазначэньня спэцыфічнай формы манархіі, якая склалася ў Старажытным Рыме у пэрыяд раньняй імпэрыі (27 да н. э. — 284 н. э.) і сумяшчала манархічныя і рэспубліканскія рысы. Уладальнікі вышэйшай улады галоўным чынам называліся тытулам прынцэпс, гэтым падкрэсліваўся іхны статус не манарха-самадзержца, а першага сярод роўных.

У гістарыяграфіі замацаваўся тытул «імпэратар», хоць асноўныя паўнамоцтвы глава дзяржавы меў як народны трыбун і прінцэпс.

Сыстэма прынцыпату стала афармляцца пры Актавіяне Аўгусьце, улада якога засноўвалася на злучэньні розных магістратураў. Аўгуст і ягоныя пераемнікі, зьяўляючыся прынцэпсамі сэната, адначасова засяроджвалі ў сваіх руках вышэйшую грамадзянскую (пажыцьцёвы народны трыбун) і ваенную ўладу. Фармальна працягваў існаваць рэспубліканскі лад: сэнат, каміцыі (народныя зборы), магістратуры (акрамя цэнзараў). Але гэтыя інстытуты страцілі ранейшае палітычнае значэньне, бо выбары ў іх і іхняя дзейнасьць рэгуляваліся прынцэпсам. Рэальная ўлада была засяроджана ў руках прыцэпса-імпэратара й блізкіх да яго людзей, ягонай асабістай канцылярыі, штат якой бесперапынна рос, а сфэра дзейнасьці пашыралася.

Тэрміну «прынцыпат» у гістарычнай літаратуры адпавядае тэрмін «раньняя імпэрыя», які лічыцца больш дакладным. На зьмену прынцыпату прыйшоў дамінат, дзе манархічныя рысы бачныя значна больш выразна, а рэспубліканскія інстытуты большай часткай былі скасаваны, а некаторыя рэарганізаваны ў манархічныя.

## Глядзіце таксама
* Цэзарызм
* Дамінат

Катэгорыя:Палітыка Старажытнага Рыма
Катэгорыя:Рымская імпэрыя
Чыгуначная катастрофа пад Шчэкацінамі

**Чыгуначная катастрофа пад Шчэкацінамі** — сутыкненьне двух пасьпешных пасажырскіх цягнікоў: TLK 31100 «Бжэхва» з Пшэмысьлю да Варшавы праз Кракаў і interREGIO 13126 «Ян Матэйка» з Варшавы да Кракава, якое здарылася 3 сакавіка 2012 году каля 20:57 (польскага часу) пад Шчэкацінамі, на чыгуначнай лініі нумар 64. У катастрофе загінула 16 асобаў, пашкоджаньні атрымала 57 асобаў.

TLK 31100 меў 7 вагонаў, interREGIO 13126 — 4. У ратавальнай акцыі ўдзельнічалі 450 пажарнікаў з 4 ваяводзтваў, 400 паліцэйскіх, 35 паяздоў тэхнічнай дапамогі, 2 гэлікоптэры, 13 сабакаў.

Прычыны здарэньня высьвятляюцца дзяржаўнай камісіяй і пракуратурай. Зь незразумелых прычын, састаў, які ішоў з Варшавы ў Кракаў апынуўся на іншым пуці, якім ішоў сустрэчны цягнік з Пшэмысьля ў польскую сталіцу. У гэтым раёне ішоў рамонт чыгуначных пуцей. Адказныя дыспэтчары руху былі цьвярозыя. Дапушчальна хуткасьць на адцінку, дзе здарылася катастрофа — 120 км/г. 

На месца здарэньня прыбылі прэм’ер-міністар Дональд Туск, некалькі іншых міністраў, а таксама прэзыдэнт Браніслаў Камароўскі, які дадаткова сустракаўся з пацярпелымі ў шпіталі. Міністар транспарту, будаўніцтва й марской гаспадаркі Польшчы Славамір Новак назваў гэтае сутыкненьне цягнікоў «самай сур’ёзнай катастрофай апошніх гадоў».

У сувязі з катастрофай 4 сакавіка 2012 году прэзыдэнт Камароўскі абвясьціў нацыянальную жалобу. 

## Заўвагі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Шчэкаціны
Катэгорыя:Катастрофы 2012 году
Катэгорыя:Транспартныя катастрофы ў Польшчы
Катэгорыя:Сылескае ваяводзтва
Робін Ўільямз

**Робін Ўільямз** (; , Чыкага, ЗША — 11 жніўня 2014, Пэрэдайз Кэй, Каліфорнія, ЗША) — амэрыканскі актор і прадусар, ляўрэат прэміі «Залаты глёбус» і «Оскар» у 1997 годзе.

## Біяграфія
### Раньнія гады
Ўільямз нарадзіўся 21 ліпеня 1951 году ў Чыкага. Бацька, Робэрт Фіцджэральд Ўільямз быў адным з кіраўнікоў кампаніі Ford Motors, маці Лоры Ўільямз — былая мадэль. Пасьля заканчэньня школы паступіў у Клерманцкі коледж, дзе вывучаў паліталёгію. Затым паступіў у Джуліярдзкую школу драмы, у якой навучаўся драматычнаму мастацтву.

### Творчасьць
Зь сярэдзіны 1970-х гадоў пачаў здымацца ў камэдыйных тэлесэрыялах. У кіно зьявіўся ў 1977 годзе. Пасьля некалькіх эпізадычных роляў Ўільямз зьняўся ў галоўнай ролі ў фільме «Папай» (1980) Робэрта Олтмэна. Гэты і некалькі наступных фільмаў былі няўдалымі. У 1987 годзе Ўільямз сыграў ролю ды-джэя ў карціне Бары Левінсана «Дабрыдзень, Віетнам», дзякуючы якой атрымаў вядомасьць і намінацыю на «Оскар».

У 1991 годзе Ўільямз агучваў джына ў дыснэеўскім мультфільме «Аладын». Многія свае ролі Ўільямз сыграў у камэдыях. Дзьве намінацыі на «Оскар» яму прынесла роля настаўніка ў фільме «Таварыства мёртвых паэтаў» (1989) і роля вар’ята ў «Кароль-рыбак» (1991).

У 1997 годзе ён стаў уладальнікам «Оскара» як найлепшы актор другога пляну за ролю псыхоляга ў фільме «Разумнік Ўіл Гантынг». У 1999 годзе Ўільямз зьняўся ў галоўнай ролі ў фільме «Двухсотгадовы чалавек», пастаўленым паводле твора Айзэка Азімава. У ім ён сыграў робата, які марыў стаць чалавекам.

Меў хваробу Паркінсона на раньняй стадыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Акторы ЗША
Катэгорыя:Прадусары ЗША
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю другога пляну
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Эмі»
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Сатурн»
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Грэмі»
Робэрт Шон Леанард

**Робэрт Шон Леанард** (; , Ўэстўуд, Нью-Джэрзі, ЗША) — амэрыканскі актор, вядомы па сваёй ролі доктара Джэймза Ўілсана ў тэлесэрыяле «Доктар Гаўс».

## Біяграфія
Робэрт нарадзіўся ва Ўэстўудзе, Нью-Джэрзі. Сын няні Джойс Пітэрсэн і настаўніка гішпанскай мовы Говарда Леанарда. Ён вырас у горадзе Рыджўуд, дзе ён вучыўся ў Рыджўудзкай вышэйшай школе да пераходу ў Фордгэнмскі ўнівэрсытэт, а пазьней у Калюмбійскі ўнівэрсытэт. Робэрт узяў імя свайго брата Шона для Гільдыі кінаактораў ЗША, таму што яго імя супадала зь імем іншага актора.

Іграе на сцэне з 12 гадоў. Удзельнічаў у шматлікіх брадвэйскіх пастаноўках.

У 2001 годзе Леанард атрымаў прэстыжную амэрыканскую тэатральную прэмію «Тоні» за ролю ў спэктаклі паводле п’есы Тома Стопарда «Вынаходніцтва каханьня» ().

Леанард сябруе з Г’ю Лоры, выканаўцам галоўнай ролі ў сэрыяле «Доктар Гаўс», і з акторам Ітанам Гоўкам, зь якім яны разам здымаліся ў фільме «Таварыства мёртвых паэтаў», а пасьля заснавалі тэатральную кампанію *Malaparte*. Леанард таксама даўні сябар Джэймза Ўотэрстана, Стыва Зана і Фрэнка Ўэйлі.

У жніўні 2008 году Леанард ажаніўся з Габрыелай Салік, якая прафэсійна займаецца конным спортам.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Нью-Джэрзі
Катэгорыя:Акторы ЗША
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Тоні»
Разумнік Ўіл Гантынг

**«Разумнік Ўіл Гантынг»** () — мастацкі фільм, зьняты рэжысэрам Гасам ван Сэнтам ў 1997 годзе, драма. Фільм прысьвечаны памяці Алена Гінзбэрга й Ўільяма Бэроўза. Фільм уваходзіць у сьпіс 250 лепшых фільмаў па вэрсіі IMDB.

## Сюжэт
Ўіл Гантынг (Мэт Дэйман) — хлопец з геніяльным інтэлектам, які дазваляе яму рабіць адкрыцьці ў найноўшых абласьцях матэматыкі, і эйдэтычнай памяцьцю, пры дапамозе якой яму зь лёгкасьцю атрымоўваецца назапашваць энцыкляпэдычныя веды. Але сам носьбіт гэтых талентаў мала надае ім значэньня: так, працуе ён простым прыбіральшчыкам у Масачусэцкім тэхналягічным інстытуце, а пражывае — адзін у бедна абстаўленым доме ў заняпалых ваколіцах паўднёвага раёну Бостана. Зьяўляючыся хлопцам, што не атрымаў добрага выхаваньня, ён падсьвядома абвінавачвае сябе ў сваім няшчасным жыцьцёвым старце і ператварае гэтую схаваную нянавісьць да сябе ў форму самасабатажу як на сваёй прафэсійнай ніве, так і ў эмацыйным пляне.

## У ролях
* Мэт Дэйман — Ўіл Гантынг
* Робін Ўільямз — Шон Мэгўайр
* Бэн Афлек — Чакі Сэліван
* Стэлян Скарсгард — Джэральд Ламбо
* Міні Драйвэр — Скайлер
* Кейсі Афлек — Морган О’Мэйлі
* Коўл Гаўзэр — Білі МакБрайд
* Джон Майтан — Том

## Узнагароды
### Оскар
* Найлепшы актор другога пляну (Робін Ўільямз)
* Найлепшы арыгінальны сцэнар (Мэт Дэйман і Бэн Афлек)

### Бэрлінскі кінафэстываль
* Срэбраны мядзьведзь за выбітны ўнёсак (Мэт Дэйман)

### Прэмія European Film Awards
* Выбітны эўрапейскі ўнёсак у сусьветны кінэматограф (Стэлян Скарсгард)

### Залаты Глёбус
* Лепшы сцэнар (Мэт Дэйман і Бэн Афлек)

### National Board of Review
* Асаблівы ўнёсак у кінэматограф (Мэт Дэйман і Бэн Афлек)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Разумнік Ўіл Гантынг на сайце Internet Movie Database 

Катэгорыя:Фільмы 1997 году
Катэгорыя:Фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы ЗША 1997 году
Катэгорыя:Фільмы Гаса ван Сэнта
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Драматычныя фільмы
Катэгорыя:Драматычныя фільмы 1997 году
Катэгорыя:Фільмы на ангельскай мове
Масачусэцкі тэхналягічны інстытут

**Масачусэцкі тэхналягічны інстытут** (, **MIT**) — унівэрсытэт і дасьледніцкі цэнтар, разьмешчаны ў Кембрыджы (Масачусэтс, ЗША). Часам таксама згадваецца як *Масачусэцкі інстытут тэхналёгіяў* і *Масачусэцкі тэхналягічны ўнівэрсытэт*. Адна з самых прэстыжных тэхнічных навучальных установаў ЗША і сьвету. У 1956 годзе пры MIT быў створаны камітэт садзеяньня вывучэньню фізыкі ().

## Факультэты (праграмы)
* Архітэктуры
* Астраноміі
* Аэранаўтыкі
* Біялёгіі
* Гуманітарных навук
* Аховы здароўя
* Інжынэрнай справы
* Інфармацыйных тэхналёгіяў
* Матэматыкі
* Мэнэджмэнту
* Фізыкі
* Хіміі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт MIT
* Вольнадаступныя навучальныя матэрыялы

Катэгорыя:Унівэрсытэты ЗША
Чарлз (рака)

**Чарлз** () — рака ў штаце Масачусэтс.

Даўжыня ракі — 129 км, аднак уздоўж яе цячэньня знаходзяцца 22 населеныя пункты. Чарлз бярэ пачатак з возера Эха ў Гопкінтане і працякае ў паўночна-ўсходнім кірунку, калі ўпадае ў Бостанскую бухту. Рэчышча — даволі зьвілістае, у нізоўях падзяляе гарады Бостан і Кембрыдж.

Адны з самых прэстыжных унівэрсытэтаў краіны — Гарвардзкі, Бостанскі, Брэндзіса, а таксама Масачусэцкі тэхналягічны інстытут разьмешчаны на берагах Чарлзу.

Штогод у кастрычніку праводзіцца рэгата на рацэ Чарлз, самая буйная з двухдзённых у сьвеце, у якой удзельнічаюць каля 1700 лодак і больш за 8 тысяч спартсмэнаў. За спаборніцтвамі назіраюць да 300 тысяч гледачоў.

## Вонкавыя спасылкі

* Charles River Watershed Association
* Charles River Conservancy

Катэгорыя:Рэкі ЗША