open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вайскова-паветраныя сілы Індыі

**Вайскова-паветраныя сілы Індыі** ( ; *Bhartiya Vāyu Senā*) — адзін зь відаў Узброеных сілаў Індыі. Па колькасьці самалётаў знаходзяцца на чацьвертым месцы сярод найбуйнейшых вайскова-паветраных сілаў сьвету (пасьля ЗША, Расеі і Кітаю).

Вайскова-паветраныя сілы Індыі былі створаны 8 кастрычніка 1932 году, а першая эскадрыльля зьявілася ў іх складзе 1 красавіка 1933 году. Яны згулялі важную ролю ў баявых дзеяньнях на бірманскім фронце падчас Другое сусьветнай вайны. У 1945—1950 гадах ВПС Індыі насілі прыстаўку «каралеўскія». Індыйская авіяцыя прыняла актыўны ўдзел у войнах з Пакістанам, а таксама ў шэрагу драбнейшых апэрацыяў і канфліктаў.

На 2007 год ВПС Індыі мелі больш за 1130 баявых і 1700 дапаможных самалётаў і шрубалётаў. Сур’ёзнаю праблемаю зьяўляецца высокі ўзровень аварыйнасьці. З пачатку 1970-х па пачатак 2000-х гадоў індыйскія ВПС штогод гублялі ў сярэднім 23 самалёты і шрубалёты. У 2000-х гадах сытуацыя палепшылася; па наяўнай неафіцыйнай інфармацыі, за 2009 год страчана 10 самалётаў і 1 шрубалёт. Найбольшы лік лётных здарэньняў даводзіцца на савецкія зьнішчальнікі МІГ, якія складаюць аснову авіяпарку ВПС Індыі і якія зарабілі сабе рэпутацыю «лятучых трунаў» і «ўдавадзелаў». З 1971 па красавік 2012 году разьбіліся 482 МІГ (больш паловы з 872 атрыманых).

## Тэхніка і ўзбраеньне
Дадзеныя пра тэхніку і ўзбраеньне ВПС Індыі ўзяты са старонкі часопіса Aviation Week & Space Technology.

## Стан
ВПС Індыі сутыкнуліся з высокаю аварыйнасьцю баявых зьнішчальнікаў. За ўсю гісторыю небаявыя страты склалі 1000 зьнішчальнікаў, страчана каля паловы парку МІГ-21.

## Апазнавальныя знакі

Файл:Roundel of India.svg|Апазнавальны знак
Файл:Fin Flash of India.svg|Знак на кіль


### Эвалюцыя апазнавальных знакаў

## Знакі адрозьненьня
Ангельская мова зьяўляецца афіцыйнаю ва ўзброеных сілах Індыі. Усе вайсковыя званьні існуюць толькі на ангельскім і ніколі не перакладаюцца ні на адну зь індыйскіх моваў. Брытанская сыстэма вайсковых званьняў выкарыстоўваецца ва Ўзброеных сілах Індыі практычна без зьменаў.

### Генэралы і афіцэры

### Сэржанты і салдаты

## Галерэя

Файл:NellisIAFSu30MKI.jpg
Файл:SU-30 MKI Lajes.JPG


## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка ВПС Індыі
* ВПС Індыі на старонцы Scramble.nl
* India Military Strength Global Firepower

Катэгорыя:Узброеныя сілы Індыі
Індыя
Культура (радыё)

**Радыё «Культура»** — дзяржаўная радыёстанцыя Беларусі, заснаваная ў 2002 годзе.

**Слоган: «Мы выбіраем вечныя каштоўнасці!»**

**Канцэпцыя і традыцыі вяшчання.** Канал «Культура» – першая спецыялізаваная радыёстанцыя Беларусі. 1 кастрычніка 2003 г. атрымала для вяшчаньня ФМ-хвалю 102,9. Ад заснавання пасаду кіраўніцы займала Кацярына Агеева.

Канцэпцыя радыёканала будуецца на вечных каштоўнасцях, якія прымнажаюць духоўнае багацце грамадства і закліканы натхняць, узбагачаць і развіваць слухачоў. На хвалі радыё "Культура" вы можаце знаёміцца з лепшымі ўзорамі айчыннай і замежнай літаратуры, народнай, класічнай і сучаснай музыкі, сачыць за апошнімі навінамі ў свеце мастацтва, слухаць меркаванні культуролагаў, пісьменнікаў, мастацтвазнаўцаў, крытыкаў.

Радыё для інтэлектуалаў - менавіта так называюць канал "Культура", бо яго аўдыторыя - гэта людзі, якія цікавяцца айчыннымі і сусветнымі культурнымі дасягненнямі. Радыёстанцыя не толькі пашырае кругагляд слухачоў, але і клапоціцца аб фарміраванні культурнага густу і ўзбагачэнні інтэлектуальнага патэнцыялу. 

## Перадачы:

## Адукацыйныя
* «ДНК» (панядзелак-пятніца, 16:05-17:00 і аўторак-пятніца, 10:05-11:00; вядучыя Натальля Сіротка, Ксенія Сітнік, Алеся Давідовіч) — гутарка аб вольным часе, выхаванні, навучанні і мастацтве юнакоў. Выходзіць з 1 верасьня 2008 г..

### Гутарковыя
«Дыялогі пра культуру» (кожны будны дзень 12:30 і 21:30)  Абмеркаванне культурных працэсаў, тэндэнцый і падзей

### Духоўныя
* «Духоўная спадчына» (субота 07:30, аўторак 08:15, аўтар і вядучая — Людміла Мітаковіч);
* «Святло душы» (субота, серада 08:15, нядзеля 17:30).

### Літаратурныя
* «Радыёсерыял» (кожны будны дзень 08:45 і 18:45) Чытанне твораў беларускіх і сусветных аўтараў;
* «Радыёбібліятэка» (кожны будны дзень 11:00 і 20:30) Аўдыёверсіі літаратурных твораў, чытанне ў эфіры;
* «Літаратурная анталогія» (кожны будны дзень 14:30 і 22:30) Чытанне твораў беларускіх і сусветных аўтараў;
* .«Прачулым радком» (субота, нядзеля 12:05 і 23:00) Радыёанталогія беларускай паэзіі.

### Музычныя
* «Музычны радыётэатр» (субота і нядзеля, 19:00) — Музычныя пастаноўкі, свет опернага мастацтва;

*«Гасцінец» (субота і нядзеля 16:15; аўтар і вядучая Таццяна Песнякевіч) — гутарка з выканаўцамі беларускіх народных песняў, танцаў і музыкі;
* «Канцэртная зала» (кожны будны дзень, 19:00) Запісы канцэртаў, класічная і сучасная музыка;
* «Музычны мэйнстрым» (кожны будны дзень, 07:05, 22:15);
* «Рэтра-хіт» (нядзеля, 13:00; аўтар і вядучая Святлана Колмак) — музыка 20-га стагоддзя па заяўках слухачоў.

### Інфармацыйныя
* «Навіны» (панядзелак-пятніца, 06:05, 08:00, 10:00, 12:00, 14:00, 16:00, 18:00, 22:00  Субота-нядзеля 06:05, 08:00, 10:00, 14:00, 18:00 ) — афіша, інтэрвію, рэпартажы;

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Радыёстанцыі Беларусі
Катэгорыя:Радыёстанцыі на беларускай мове
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2002 годзе
Катэгорыя:Арганізацыі Менску
Катэгорыя:Беларуская культура
Т-34

**Т-34** — савецкі сярэдні танк пэрыяду Другой сусьветнай вайны, выпускаўся сэрыйна з 1940, і з 1944 стаў асноўным сярэднім танкам Чырвонай Арміі СССР. Распрацаваны ў Харкаве канструктарскім бюро пад кіраўніцтвам Коткіна М.І. Самы масавы сярэдні танк Другой сусьветнай вайны.

З 1942 па 1945 асноўная вытворчасьць Т-34 была разгорнута на магутных машынабудаўнічых заводах Урала і Сыбіры, і працягвалася ў пасьляваенныя гады. Вядучым заводам па мадыфікаваньні Т-34 зьяўляўся Ўральскі танкавы завод № 183. Апошняя мадыфікацыя (Т-34-85) знаходзіцца на ўзбраеньні некаторых краінаў і па гэты дзень.

Дзякуючы сукупнасьці сваіх баявых якасьцяў Т-34 быў прызнаны шэрагам спэцыялістаў і ваенных экспэртаў найлепшым танкам Другой сусьветнай вайны.

Танк Т-34 аказаў велізарны ўплыў на зыход вайны і на далейшае разьвіцьцё сусьветнага танкабудаваньня. Пры яго стварэньні савецкім канструктарам удалося знайсьці аптымальныя суадносіны паміж асноўнымі баявымі, тактычнымі, балістычнымі, эксплюатацыйнымі, хадавымі і тэхналягічнымі характарыстыкамі.

Танк Т-34 зьяўляецца самым вядомым савецкім танкам і адным з самых вядомых сымбаляў Другой сусьветнай вайны. Да цяперашняга часу захавалася вялікая колькасьць гэтых танкаў розных мадыфікацыяў у выглядзе помнікаў і музэйных экспанатаў.

## Апісаньне канструкцыі
Т-34 мае клясычную кампаноўку. Экіпаж танка складаецца з чатырох чалавек — мэханіка-кіроўцы і стралка-радыста, якія разьмяшчаюцца ў аддзяленьні кіраваньня і зараджалага, якія знаходзіліся ў вежы.

Якіх-небудзь выразных мадыфікацыяў лінейнага Т-34-76 не існавала. Тым ня менш, у канструкцыі сэрыйных машын меліся істотныя адрозьненьні, выкліканыя рознымі ўмовамі вытворчасьці на кожным з ажыцьцяўляных іх заводаў у пэўныя пэрыяды часу, а таксама агульным удасканаленьнем танка. У гістарычнай літаратуры гэтыя адрозьненьні, як правіла, групуюцца па заводзе-вытворцы і пэрыяду вытворчасьці, часам з указаньнем на характэрную асаблівасьць, калі на заводзе паралельна вырабляліся два ці больш тыпы машын. Зрэшты, у войсках карціна магла яшчэ больш ўскладняцца, бо з-за высокай рамонтапрыдатнасьці Т-34 падбітыя танкі часьцей за ўсё зноў аднаўляліся, і вузлы пашкоджаных машын розных вэрсій пры гэтым часьцяком зьбіралі ў цэлы танк у самых розных спалучэньнях.

Катэгорыя:Сярэднія танкі
Катэгорыя:Танкі СССР
Sun Microsystems

**Sun Microsystems** — амэрыканская карпарацыя, вытворца кампутараў, кампутарных кампанэнтаў, праграмнага забесьпячэньня й паслугаў інфармацыйных тэхналёгіяў, заснаваная 24 лютага 1982 року. 27 студзеня 2010 року Sun была набыта карпарацыяй Oracle за 7.4 млрд даляраў — згодна з дамовай, падпісанай 20 красавіка 2009 року.

Прадукцыя кампаніі ўлучае сэрверы й працоўныя станцыі, сыстэмы захоўваньня зьвестак, сродкі распрацоўкі і г.д. Сярод выбітных прадуктаў — плятформа Java (у тым ліку адпаведная мова праграмаваньня Java), база зьвестак MySQL, апэрацыйная сыстэма Solaris (разам з OpenSolaris), пакет офісных праграмаў OpenOffice ды інш.

Кампанія Sun — папулярызатар адкрытых сыстэмаў увогуле (такіх як UNIX), а таксама адзін з буйнейшых укладальнікаў у праграмнае забесьпячэньне з адкрытым кодам.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйная бачына 

Катэгорыя:Java
Катэгорыя:Кампаніі ЗША
Дырк Кёйт

**Дырк Кёйт** (;  22 ліпеня 1980 году, Катвэйк-аан-Зээ, Нідэрлянды) — колішні нідэрляндзкі футбаліст, атакавалы паўабаронца і нападнік. Выступаў за нацыянальную зборную Нідэрляндаў. Пачаў кар’еру ўва «Утрэхце». Зьяўляўся лідэрам каманды, гуляў на пазыцыі нападніка, пазьней перайшоў у «Фэеноорд» за 1 млн эўра.

## Кар’ера
### «Утрэхт»
Улетку ва ўзросьце 18 гадоў Дырк Кёйт далучыўся да «Утрэхту». У клюбе ён гуляў на пазыцыі нападніка.

### «Фэеноорд»
Улетку 2003 году за 1 млн эўра Кёйт перайшоў у склад іншага нідэрляндзкага клюбу «Фэеноорд». У «Фэеноордзе» Кёйт хутка стаў улюбёнцам заўзятараў. У сваім першым сэзоне ён забіў 20 мячоў у чэмпіянаце. У сэзоне 2004—2005 гадоў забіў свой ​​першы хет-рык у матчы з «Дэ Граафсхапам». Пазьней ён забіў тры галы ў браму каманды «АДО Дэн Гааг». Па выніках сэзона Кёйт стаў лепшым бамбардзірам чэмпіянату, забіўшы 29 мячоў.

### «Лівэрпул»
18 жніўня 2006 году Кёйт падпісаў дамовы зь «Лівэрпулам». Дэбютаваў за «Лівэрпул» у матчы супраць клюбу «Ўэст Гэм Юнайтэд», выйшаўшы на замену пад заслону матчу. У матчы з ПСВ у Лізе чэмпіёнаў Кёйт упершыню выйшаў зь першых хвілінаў.

### «Фэнэрбахчэ»
3 чэрвеня 2012 году на афіцыйным сайце «Фэнэрбахчэ» было абвешчана, што Кёйт падпісаў трохгадовы кантракт з клюбам.

## Зборная
Дэбютаваў у зборнай у верасьні 2004 году ў гульні супраць зборнай Ліхтэнштайну, калі камандай кіраваў Марка ван Бастэн.

## Дасягненьні
**«Утрэхт»**:
* Уладальнік Кубка Нідэрляндаў: 2003

**«Лівэрпул»**:
* Уладальнік Кубка футбольнай лігі: 2012

**Нідэрлянды**:
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Эўропы: 2004
* Срэбранны прызэр чэмпіянату сьвету: 2010

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Фундацыя Дырка Кёйта
* Старонка на афіцыйным сайце «Лівэрпулу»

Катэгорыя:Нідэрляндзкія футбалісты
Марк ван Бомэль

**Марк ван Бомэль** (;  22 красавіка 1977 году, Маасбрахт, Нідэрлянды) — нідэрляндзкі футбаліст, паўабаронца. Выступаў за нацыянальную зборную Нідэрляндаў. Пачаў кар’еру ў клюбе «Фартуна» з гораду Сытарду.

## Дасягненьні
**ПСВ**
* Чэмпіён Нідэрляндаў (4): 2000, 2001, 2003, 2005
* Уладальнік Кубка Нідэрляндаў: 2005
* Уладальнік Супэркубка Нідэрляндаў (3): 2000, 2001, 2003

**«Барсэлёна»**:
* Пераможца Ліга чэмпіёнаў: 2006
* Чэмпіён Гішпаніі: 2006

**«Баварыя»**:
* Чэмпіён Нямеччыны (2): 2008, 2010
* Уладальнік Кубка Нямеччыны: 2008, 2010
* Уладальнік Кубка нямецкай Лігі: 2007
* Уладальнік Супэркубка Нямеччыны: 2010

**«Мілян»**:
* Чэмпіён Італіі: 2011
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2011

**Нідэрлянды**
* Срэбранны прызэр чэмпіянату сьвету: 2010

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Старонка на афіцыйным сайце «Баварыі»
* 
* 
* 

Катэгорыя:Нідэрляндзкія футбалісты
Анджэлё Палёмба

**Анджэлё Палёмба** (;  25 верасьня 1981 году, Фэрэнтына, Італія) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Выступаў за нацыянальную зборную Італіі.

## Кар’ера
Моладзевыя гады правёў у «Фіярэнтыне», за якую дэбютаваў 10 лютага 2002 году супраць клюбу «Вэнэцыя». Аднак клюб у хуткім часе вылецеў з элітнага дывізіёну і збанкруціўся. Ён пераехаў у «Сампдорыю», у клюб Сэрыі Б, на правах вольнага агента ў 2002 годзе падчас летняга трансфэрнага вакна. У першы сэзон клюб здолеў прабрацца ў эліту, а Анджэлё зарэкамэндаваў сябе як неад’емная частка каманды. 21 студзеня 2012 году Анджэлё быў перададзены «Інтэрнацыянале» ў паўгадавую арэнду з правам наступнага набыцьця гульца.

## Зборная
16 жніўня 2006 году дэбютаваў у нацыянальнай зборнай, выйшаўшы на замену ў матчы супраць зборнай Харватыі. Першым міжнародным турнірам, на які Анджэлё паехаў у складзе асноўнай каманды «скуадры адзуры», стаў Кубак канфэдэрацыяў 2009 году ў ПАР.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Сампдорыі»
* Статыстыка на Transfermarkt

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Катэгорыя:Італьянскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2004 году
Кісялі (Хмяльніцкая вобласьць)

**Кісялі́** () — вёска ў Стараканстантынаўскім раёне Хмяльніцкай вобласьці Ўкраіны. Уваходзіць у склад Сахнівіцкай вясковай рады. Насельніцтва — 391 чалавек (2001).

## Мінуўшчына
Першапачаткова мясцовасьць належала да Астроскай ардынацыі. У XVIII стагодзьдзі пераходзіць ва ўласнасьць Любамірскіх, ад якіх у 1763 Кісялі і Пісараўку набыў Юзэф урбаноўскі гербу «Прус». Ад Юзэфа вёскі дасталіся ягонаму сыну Антонію, жанатаму з Эльжбетай Крушэўскай, якія жылі ў Гарадку. Па сьмерці Антонія ў 1843 року ягоная жонка пераехала ў Кісялі, а ў 1853 прадала Гарадзец і зьехала ў Жытомір. У наступным року Эльжбета Крушэўская памерла, запавядаўшы Кісялі сваім тром пляменьніцам з Варонічаў: Марыі Стахоўскай, Сабіне Браткоўскай і Соф’і Крашэўскай. Крашэўскія, паводле яе волі, мелі стаць уласьнікамі маёнтку, сплаціўшы астатнім двум сем’ям патрэбную суму кампэнсацыі. Язэп Крашэўскі захапляўся прыгажосьцю кісялёўскіх краявідаў яшчэ падчас гасьцяваньня ў Крушэўскіх, і Эльжбета ведала, як пакінуць пасьля сябе памяць. На ейнай магіле Крашэўскі паставіў мэталёвую каплічку з уласнымі вершамі й малюнкамі.

У той час Крашэўскія жылі ў Жытоміры, у Кісялі прыяжджаючы адпачываць. У 1861, зьяжджаючы з Валыні, прадалі Кісялі.

## Турыстычная інфармацыя
* Мэмарыяльная дошка ў гонар Язэпа Крашэўскага. Знаходзіцца на будынку Кісялёўскае агульнаадукацыйнае школы I—II ступеняў

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Надвор’е ў вёсцы Кісялі

Катэгорыя:Населеныя пункты Хмяльніцкай вобласьці
Катэгорыя:Вёскі Ўкраіны
Катэгорыя:Мясьціны Крашэўскіх
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1601 годзе
Вёска (паэма)

**«Вё́ска»** () — паэма-ідылія польскага паэта, пісьменьніка Язэпа Ігнацыя Крашэўскага, выдадзеная ў 1859 року.

У 2012 року, да 200-годзьдзя Язэпа Крашэўскага, паэма перакладзеная на беларускую мову Міколам Папекам.

## Бібліяграфічныя зьвесткі
* 

Катэгорыя:Творы Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага
Дуброва (Гаранскі сельсавет)

**Дубро́ва** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Дуброва ўваходзіць у склад Гаранскага сельсавету. Празь вёску працякае рака Пціч.

## Насельніцтва
* 2010 год — 14 чалавек
* 1999 год — 21 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Гаранскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Аляксандар Анюкоў

**Алякса́ндар Анюко́ў** (;  28 верасьня 1982 году, Куйбышаў, СССР) — былы расейскі футбаліст, абаронца. На сваім рахунку мае 77 матчаў у складзе нацыянальнай зборнай Расеі. З 2009 па 2012 гады зьяўляўся капітанам «Зэніту», аднак у сакавіку 2012 году па асабістым жаданьні адмовіўся ад капітанскага статусу.

## Кар’ера
### «Крылы Саветаў»
Футболам пачаў займацца ўсьлед за сваім старэйшым братам прафэсійным футбалістам Аляксеем. У шэсьць гадоў пачаў наведваць футбольную сэкцыю. У складзе «самарцаў» быў чэмпіёнам расейскай дзіцячай футбольнай лігі ў 1994 і 1995 годзе. Сэзон 2000 году пачаў у другім дывізіёне ў складзе «Крылаў Саветаў-2», выступаючы на пазыцыі лібэра. З гэтага сэзону абаронца спадабаўся Аляксандру Тарханава й стаў трэніравацца з асноўным складам самарскага клюбу, а 10 верасьня 2000 году ўпершыню згуляў у галоўнай камандзе ў Сочы ў кубкавай сустрэчы супраць «Жамчужыны» (1:0).

У чэмпіянатах краіны дэбютаваў 14 кастрычніка 2000 году ў матчы супраць «Зэніту» (0:1). За самарскі клюб правёў 71 матч чэмпіянату Расеі, забіў 3 галы.

### «Зэніт»
У «Зэніт» перайшоў у ліпені 2005 году, калі самарскі клюб знаходзіўся ў крызіснай сытуацыі. Угаворы кіраўніцтва й асабістыя звароты віцэ-губэрнатара да гульца не пахіснулі жаданьня зьмяніць становішча й пераехаць у Пецярбург.

## Зборная
Выступаў за юнацкую й моладзевую зборныя Расеі, з 2004 году рэгулярна запрашаецца ў галоўную каманду краіны.

## Дасягненьні
**«Зэніт»**:
* Чэмпіён Расеі: 2007, 2010, 2012, 2015, 2019
* Уладальнік Кубка Расеі: 2010, 2016
* Уладальнік Супэркубка Расеі: 2008, 2011, 2015, 2016
* Уладальнік Кубка УЭФА: 2008
* Уладальнік Супэркубка УЭФА: 2008

**Расея**:
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Эўропы: 2008

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Зэніту»
* Профіль на сайце РФС

Катэгорыя:Расейскія футбалісты
Каплічы (Менская вобласьць)

**Ка́плічы** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на шашы . Каплічы ўваходзяць у склад Гаранскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 34 чалавекі
* 1999 год — 22 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Гаранскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Вагон мэтро тыпу Еж

**[[Вагон мэтрапалітэну|Вагоны мэтрапалітэну]] тыпа Еж** былі створаны на аснове вагонаў тыпу Е. Ва ўжытку дадзены тып вагонаў часта завуць «вожыкамі» ().

Выпускаліся ў дзьвюх мадыфікацыях: Еж (сэрыя 81-707, могуць выкарыстоўвацца як галаўныя і прамежкавыя), Еж1 (сэрыя 81-708, палегчаны варыянт Еж — могуць выкарыстоўвацца толькі як прамежкавыя, для выкарыстаньня ў якасьці галаўных патрабуюць дадатковага абсталяваньня).

## Мадыфікацыі
* **Еж1** — прамежкавы вагон.
* **Еж2** — дасьледчы палепшаны варыянт.
* **[[Вагон мэтро тыпу Еж3|Еж3]]** — вагон з больш магутнымі цягавымі рухавікамі ДК-116А гадзіннаю магутнасьцю 72 квт (супраць ранейшае 68 квт) і наяўнасьцю ў сілавога ланцуга тырыстарных рэґулятараў паслабленьня ўзрушанасьці для плаўнага кіраваньня токам узрушанасьці ТЭР пры тармажэньні на высокіх хуткасьцях.
* **[[81-717/714|Еж4]]** — прамежкавы вагон з пнэўматычнаю сыстэмаю.
* **[[81-717/714|Еж5]]** — галаўны вагон з пнэўматычнаю сыстэмаю.
* **[[Вагон мэтро тыпу Еж3|Еж6]]** — прамежкавы вагон Еж3 для сыстэмы Д6.

## Гісторыя Еж і Еж1
Мадэль павінна была стаць пераходнай да вагонаў новага тыпу Ж, які так і не быў пабудаваны. Выраблялася з 1970 па 1973 год. Нумары вагонаў Еж і Еж1:5101 - 5601.
У адрозьненьне ад Е, усе пасажырскія дзьверы у яго былі зрушаны ў бок кабіны машыніста, што дазволіла замест маленькіх сядушкаў у тарцах вагона ўсталяваць у яго хваставой частцы паўнавартасныя трохмясцовыя. Першы вагон Вожык быў выпушчаны ў 1970 г. і атрымаў №5001.

Спачатку ўсе вагоны Еж выпускаліся з поўным камплектам абсталяваньня для кіраваньня цягніком, аднак неўзабаве пасьля пачатку вытворчасьці было прынята рашэньне пра выпуск часткі вагонаў з кабінаю машыніста, але без часткі абсталяваньня для кіраваньня цягніком. Гэтыя вагоны атрымалі індэкс Еж1 і сталі выкарыстоўвацца толькі як прамежкавыя, аднак у выпадку недахопу галаўных вагонаў іх без працы можна было даабсталяваць да ўзроўню Еж. 
.

## Эксплюатацыя Еж і Еж1
У наш час эксплюатуюцца ў Кіеўскім мэтрапалітэне на Сьвятошынска-Броварскай лініі і ў Тбіліскім на Ахмэтэлі-Варкецільскай. У Маскоўскім мэтрапалітэне з 9 жніўня 2010 году рэгулярная эксплюатацыя вагонаў Еж і Еж1, за выключэньнем Таганска-Чырвонапрэсьненскай лініі, спынена.
Заменены на вагоны 81-740.1/81-741.1 на Філеўскай лініі і на вагоны 81-740.1/81-741.1  і 81-740.4/81-741.4 на Арбацка-Пакроўскай лініі.

## Вонкавыя спасылкі
* Вагоны тыпу Еж на сайце Мэтровагонаў
* Пра вагоны тыпу Е* на сайце Metrotrains
* Фатаграфіі вагонаў тыпу Еж на сайце metro-photo.ru

Катэгорыя:Вагоны мэтро
Чырванагорскі раён

Назву **Чырванагорскі раён** маюць:

* Чырванагорскі раён (Алтайскі край)
* Чырванагорскі раён (Бранская вобласьць)
* Чырванагорскі раён (Жамбылская вобласьць)
* Чырванагорскі раён (Маскоўская вобласьць)
* Чырванагорскі раён (Удмуртыя)
Раман Шырокаў

**Раман Шырокаў** (;  6 ліпеня 1981 году, Дзядоўск, СССР) — расейскі футбаліст, паўабаронца. У 2008—2016 гадах выступаў за нацыянальную зборную Расеі.

## Дасягненьні
### Клюбныя
**«Зэніт»**:
* Чэмпіён Расеі (2): 2010, 2012
* Уладальнік Кубка Расеі: 2010
* Уладальнік Супэркубка Расеі (2): 2008, 2011
* Уладальнік Кубка УЭФА: 2008
* Уладальнік Супэркубка УЭФА: 2008

### Міжнародныя
**Расея**:
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Эўропы: 2008

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Зэніту»
* Профіль на сайце РФПЛ

Катэгорыя:Расейскія футбалісты
Каўкаскі Эмірат

**Каўка́скі Эміра́т** (саманазва — *Имарат Кавказ*) — умоўнае дзяржаўнае ўтварэньне (альбо квазідзяржаўны праект) на тэрыторыі Паўночнага Каўказу, якое было абвешчана 7 кастрычніка 2007 г. прэзыдэнтам ЧРІ Доку Ўмаравым. Адначасова з абвяшчэньнем Доку Ўмараў зьняў зь сябе паўнамоцтвы прэзыдэнта ЧРІ (надаўшы сабе статус эміра ўсіх паўночнакаўскаскіх маджахедаў) і пераўтварыў ЧРІ у адміністрацыйную адзінку ў складзе новаўтворанага Эмірату — вілаят Нахчычо. Фактычна Каўкаскі Эмірат ня мае якое-небудзь улады на абвешчанай тэрыторыі, а зьяўляецца арґанізацыяй партызанскага падпольля. У адрозьненьне ад іншых сэпаратысцкіх рухаў першаснай мэтай ставіць не нацыянальна-вызваленчую барацьбу, а ідэю сусьветнага джыхаду супраць усіх немусульманаў («няверных»).

## Глядзіце таксама
* Паўночна-каўкаскі імамат
* Талібан

## Крыніцы

Катэгорыя:Каўказ
Катэгорыя:Краіны Азіі
Катэгорыя:Спрэчныя тэрыторыі
Катэгорыя:Тэрарыстычныя арганізацыі
Берасьнёўка (Брагінскі раён)

**Берасьнёўка** — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласьці. Берасьнёўка ўваходзіць у склад Малажынскага сельсавету.

## Крыніцы

Катэгорыя:Малажынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёну
Віленская пушкарня

**Віленская пушкарня** — дзяржаўная майстэрня па вырабе гарматаў у Вільні

## Гісторыя
Мяркуецца, што Віленская пушкарня была заснавана Вялікім князём літоўскім Жыгімонтам II Аўгустам каля 1540 году. Разьмяшчалася на былых землях кармеліцкага кляштара каля арсэналу на Дольным замку. Некалькіх майстроў для пушкарні прыслаў прускі ґерцаґ Альбрэхт. Шмат майстроў прыслана з Кракаўскай пушкарні. Былі таксама запрошаныя злотнікі для аздабленьня і апрацоўкі гарматаў.

Сыравіна на Віленскую пушкарню прывозілася з Кракава, куды паступала з розных краінаў: медзь — з Вугоршчыны, волава — з Гданьска і Олькуша, сталь — з Карынціі і Вугоршчыны. Асабліва актыўна Віленская пушкарня працавала ў 1560-х гадах. Паводле данясеньня вэнэцыянскага пасла, у 1560 годзе ў Вільні было 180 вялікіх гарматаў і мноства дробных. У канцы 16 стагодзьдзя, Віленскую пушкарню падтрымліваў кароль польскі і вялікі князь літоўскі Стафан Баторы. Пры ім у пушкарні працавалі майстры Крыштаф Спрынгер і Геранім Віталі з Італіі, адліваліся цяжкія асадныя гарматы.

У пачатку 17 стагодзьдзя зроблена вялікая гармата «Віленскія браты», якая страляла 30-фунтавымі ядрамі. У час паходу на Смаленск у 1610 годзе адліваў гарматы майстар Ян Ролянд з 3 памочнікамі. У 1620—1630 гадах працаваў людвісар Яган Бротэльд з Лятарынгіі, які адліў прынамсі 11 гарматаў. Пасьля Віленская пушкарня спыніла сваю дзейнасьць.

## Літаратура
* Brensztejn, Michał, «Zarys dziejów ludwisarstwa na ziemiach b. Wielkiego Księstwa Litewskiego», Wilno 1924. S.17-29.
* Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. Т. 3. Дадатак. А — Я / Рэдкал.: Т. У. Бялова (гал. рэд.) [і інш.]. — Мн.: БелЭн, 2010. — 696 с; іл., старонка 118

Катэгорыя:Гісторыя Вільні
Чапялёўскі сельсавет

**Чапялёўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Чапялі.

## Гісторыя
28 жніўня 1924 году створаны ў складзе Старобінскага раёну Слуцкай акругі. 25 сьнежня 1962 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Любанскага раёну. 6 студзеня 1965 году сельсавет далучаны да Салігорскага раёну.

30 кастрычніка 2009 году сельсавет скасаваны, населеныя пункты Прусікі, Прусы і Чапялі перададзены Краснадворскаму сельсавету, населеныя пункты Бранчыцы, Глядкі, Куляшы і Шабунькі — Чыжэвіцкаму сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 9

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 213, 411
*  С. 50

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Салігорскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 2009 годзе
Хата за вёскаю

**«Ха́та за вё́скаю»** () — раман Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага, напісаны ў 1842 року. Апублікаваны ў 1853—1854 у «Бібліятэцы Варшаўскай». Асобнае трохтомавае выданьне раману ўбачыла сьвет у пецярбурскім выдавецтве Вольфа ў 1854—1855 роках. Належыць да групы народных апавяданьняў, уздымае тэматыку дыскрымінацыі цыганскай супольнасьці.

«Хата за вёскаю» — адзін з найчытаных раманаў Крашэўскага. Быў шмат разоў пераапрацаваны для патрэбаў тэатру, опэры і фільму. Перакладзены на беларускую, расейскую, украінскую, славенскую, чэскую, нямецкую і францускую мовы.

## Бібліяграфічныя зьвесткі
* 
* 
* 

## Крыніцы і заўвагі

## Літаратура
* 
* 

Катэгорыя:Раманы Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага
Катэгорыя:Раманы на польскай мове
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1842 годзе
Катэгорыя:Кнігі 1854 году
Дубраўка (Брагінскі раён)

**Дубра́ўка** — пасёлак ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласьці. Дубраўка ўваходзіць у склад Малажынскага сельсавету. 

Катэгорыя:Малажынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёну
Рытаў

**Ры́таў** — пасёлак ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласьці. Рытаў уваходзіць у склад Малажынскага сельсавету. 

Катэгорыя:Малажынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёну
Крылава

**Кры́лава** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Крылава ўваходзіць у склад Гаранскага сельсавету. Вёска месьціцца на беразе ракі Поплаў, каля вадасховішчаў Крылава і Поплаўскае.

## Насельніцтва
* 2010 год — 97 чалавек
* 1999 год — 134 чалавекі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Гаранскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Вагон мэтро тыпу Д

**[[вагон мэтрапалітэну|Вагоны мэтрапалітэна]] тыпу Д** сэрыйна выпускаліся ў 1955—1963 гадах. У 1949 годзе былі пабудаваны прататыпы М5 з нумарамі 401—406, пазьней 501—506, пазьней 601—606, пазьней 701—706 з прысваеньнем тыпу  УМ5, пазьней 801—806 Мыцішчанскім машынабудаўнічым заводам. Эксплюатаваліся ў Маскоўскім мэтрапалітэне да 1995 году, у Пецярбургскім мэтрапалітэне да 1992 году і ў Кіеўскім мэтрапалітэне да 1969 году. Таксама тры вагона такога тыпу выкарыстоўваліся ў дэпо Новасыбірскага мэтрапалітэну у якасьці службовых (лябараторыя СЦБ і яе суправаджэньне). Асноўнымі адрозьненьнямі ад вагонаў тыпу Г было істотнае памяншэньне масы вагона і паляпшэньне электрычнага абсталяваньня. Усяго было выпушчана 662 вагона гэтага тыпу, якія атрымалі нумары з 807 па 1000 і з 2001 па 2468. На сапраўдны момант амаль усе зь іх сьпісаны і толькі некалькі дзясяткаў зь іх працуюць у Пецярбургскім мэтрапалітэне і некаторых іншых у якасьці кантактна-акумулятарных электравозаў ці грузавых вагонаў.

## Выпушчаныя вагоны
                                                                                    



## Вонкавыя спасылкі
* Вагоны тыпу Д на сайце «Мэтровагоны»
* Фатаграфіі вагонаў мятро тыпу Д на Фотагалерэі мэтро

Катэгорыя:Вагоны мэтро
Малажын

**Ма́лажын** — вёска знаходзіцца ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласьці й зьяўляецца цэнтрам Малажынскага сельсавету.

## Гісторыя

### Карона Каралеўства Польскага ў Рэчы Паспалітай

У пісьмовых крыніцах найраней паселішча згаданае 1 жніўня 1595 году, якім пазначана каралеўская «*Danina selca Malezyna y dubrowy Poteszowki y Osieka*» у Любецкай воласьці Кіеўскага ваяводзтва шляхетнаму Пацею Станіслававічу Сурыну.
 
Надалей Малежын прысутны ў люстрацыі старостваў Кіеўскага ваяводзтва 1616 году. Належаў да Любецкага староства, якое пажыцьцёва трымаў пан Мікалай Струсь. Агульны пабор з 6 падданых складаў 27 злотых.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Малажын – у межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесьніцтва (губэрні), з 1796 г. у складзе тэрытарыяльна ўпарадкаванага Рэчыцкага павету спачатку Маларасейскай, а з 29 жніўня 1797 г. Менскай губэрні Расейскай імпэрыі. У крыніцы, заснаванай на зьвестках рэвізіі 1795 году, сказана, што вёска Малежын у складзе Лоеўскіх добраў належала генэралу-лейтэнанту польскай службы Юзафу Юдыцкаму.

У парэформавы пэрыяд вёска Малажын адміністрацыйна належала да Дзяражыцкай воласьці.

Згодна зь перапісам 1897 году ў Малажыне — 125 двароў, 892 жыхары. На 1909 год у вёсцы налічвалася 188 двароў, 1162 жыхароў, побач месьціўся аднадворны фальварак з 3 жыхараміку.

### Найноўшы час

9 лютага 1918 году, яшчэ да падпісаньня Берасьцейскага міру з бальшавіцкай Расеяй (3 сакавіка), Нямеччына перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Малажын у складзе Дзяражыцкай воласьці Рэчыцкага павету, аднак, апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губэрні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 траўня тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гэтмана Паўла Скарападзкага.

1 студзеня 1919, згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР

## Насельніцтва
* 2019 год — 204 двары, 513 жыхароў

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 
 

Катэгорыя:Малажынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёну
Дуброва (Брагінскі раён)

**Дуброва** — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласьці. Дуброва ўваходзіць у склад Малажынскага сельсавету. 

Пасьля Чарнобыльскай катастрофы жыхары вёскі былі пераселеныя ў іншыя мясьціны.

Катэгорыя:Малажынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёну
Вязок (неадназначнасьць)

Назву **Вязок** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гомельская вобласьць:
** Вязок — ліквідаваная вёска ў Брагінскім раёне
** Вязок — пасёлак у Жлобінскім раёне

## Падвойныя назвы
* Вялікі Вязок
* Малы Вязок

## Глядзіце таксама
* Вяз
* Вязавая
* Вязавец
* Вязавіца
* Вязанка
* Вязань
* Вязаў
* Вязаўка
* Вязаўкі
* Вязаўніца
* Вязаўцы
* Вязаўшчына
* Вязкі
* Вязовец
* Вязынка
* Вязынь
* Вязычын
* Вязычыно
* Вязычынь
* Вязьзе
* Завязьзе
Новае Поле (вёска, Менская вобласьць)

**Но́вае По́ле** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на шашы . Новае Поле ўваходзіць у склад Гаранскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 37 чалавек
* 1999 год — 49 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Гаранскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Пагосцкі сельсавет (Салігорскі раён)

**Паго́сцкі сельсаве́т** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Пагост 1.

## Гісторыя
28 жніўня 1924 году створаны ў складзе Старобінскага раёну Слуцкай акругі. 25 сьнежня 1962 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Любанскага раёну. 6 студзеня 1965 году сельсавет далучаны да Салігорскага раёну.

30 кастрычніка 2009 году сельсавет скасаваны, населеныя пункты Залесьсе, Застарыньне, Кутнева, Мяцявічы, Пагост 1, Пагост 2, Сяльцо перададзены Чыжэвіцкаму сельсавету, а вёска Цясова перададзеная Зажэвіцкаму сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 6

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 213, 411
*  С. 50

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Салігорскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 2009 годзе
Затычына

**Заты́чына** (з 1964 году — *Чаро́муха*) — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці. Затычына ўваходзіць у склад Гаранскага сельсавету. Вёска месьціцца на беразе ракі Чарнаруч.

## Насельніцтва
* 1999 год — 42 чалавекі
* 2010 год — 11 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Гаранскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Рудакі (Менская вобласьць)

**Рудакі́** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Рудакі ўваходзяць у склад Гаранскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 30 чалавек
* 2010 год — 23 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Гаранскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Хацежына

**Хаце́жына** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на шашы . Хацежына ўваходзіць у склад і зьяўляецца цэнтрам Хацежынскага сельсавету.

## Гісторыя
Згадваецца ў 1706 годзе як вёска Хацежын у Менскім ваяводзтве ВКЛ.

## Насельніцтва
* 2010 год — 1019 чалавек
* 1999 год — 922 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Хацежынскі сельсавет
Табары

**Та́бары** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на скрыжаваньні дарогі  з . Табары ўваходзяць у склад Хацежынскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 81 чалавек
* 1999 год — 87 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Хацежынскі сельсавет
Гаішча (Менскі раён)

**Гаі́шча** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на шашы . Гаішча ўваходзіць у склад Хацежынскага сельсавету. Празь вёску працякае рака Пціч.

## Насельніцтва
* 1999 год — 68 чалавек
* 2010 год — 65 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Хацежынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Казлоўка (Менскі раён)

**Казло́ўка** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Казлоўка ўваходзіць у склад Хацежынскага сельсавету. Вёска месьціцца на беразе ракі Пціч.

## Насельніцтва
* 2010 год — 53 чалавекі
* 1999 год — 44 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Хацежынскі сельсавет
Пігасава

**Піга́сава** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, недалёка ад шашы . Пігасава ўваходзіць у склад Хацежынскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 23 чалавекі
* 1999 год — 18 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Хацежынскі сельсавет
Бальшавік (Менская вобласьць)

**Бальшаві́к** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе , недалёка ад шашы . Бальшавік уваходзіць у склад і зьяўляецца цэнтрам Папярнянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 3589 чалавек
* 1999 год — 3156 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Папярнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Вішнёўка (Папярнянскі сельсавет)

**Вішнёўка** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на шашы . Вішнёўка ўваходзіць у склад Папярнянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 1030 чалавек
* 1999 год — 850 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Папярнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Ашмянцы (Менская вобласьць)

**Ашмя́нцы** — вёска ў Беларусі, на рацэ Вячы. Уваходзяць у склад Папярнянскага сельсавету Менскага раёну Менскай вобласьці. Знаходзяцца на аўтамабільнай дарозе .

## Назва

Паводле францускага лінгвіста-германіста Раймонда Шмітляйна, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў, назва Ашмена цалкам адпавядае засьведчанаму ў гістарычных крыніцах старажытнаму германскаму імю Osminna. Апроч таго, адзначалася старажытнае германскае імя Asman (пазьнейшае Assmann).

## Насельніцтва
* 1999 год — 28 чалавек
* 2010 год — 29 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Папярнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Мікалай Жуковіч

**Мікала́й Жуко́віч** (, Дывін Кобрынскага павету Гарадзенскай губэрні, Расейская імпэрыя — 29 ліпеня 1908, Пружаны, Расейская імпэрыя) — праваслаўны сьвятар, пружанскі дабрачынны (1877—1908).

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся 28 сьнежня 1827 году ў мястэчку Дывін Кобрынскага павету (цяпер у Кобрынскім раёне Берасьцейскай вобласьці) Гарадзенскай губэрні Расейскай імпэрыі.

Скончыў Літоўскую духоўную сэмінарыю (1849), рукапакладзены ў сан дыякана. 28 лістапада 1849 хіратаваны ў сан ярэя Царквы Нараджэньня Хрыстовага ў Пружанах. Неўзабаве пасьля пабудовы сабору Аляксандра Неўскага мітрафорны протаярэй Мікалай Жуковіч стаў яго настаяцелем.

Пра адносіны жыхароў Пружанаў да сьвятара сьведчыць факт паднясеньня ў дзень ягонага пахаваньня вянка з жывых кветак ад жыдоўскага насельніцтва места з надпісам: «Ад пружанскае жыдоўскае грамады справядліваму і гуманнаму протаярэю Мікалаю Жуковічу». Пахаваны ў капліцы на праваслаўных могілках.

## Сям’я
* Сын Платон (1857—1919) — расейскі гісторык, прафэсар Пецярбурскай духоўнай акадэміі, чалец-карэспандэнт Расейскае Акадэміі навук.
* Сын Барыс — служыў памочнікам архіварыюса Сьв. Сынода, уваходзіў у склад Камісіі па разборы і апісаньні архіву Сьв. Сынода, удзельнічаў у апісаньні 2-га і складаў апісаньне 3-га тамоў «Архіву заходнерускіх уніяцкіх мітрапалітаў», браў удзел у складаньні «Апісаньня архіва Аляксандра-Неўскай лаўры за часам імпэратара Пятра Вялікага».

## Вонкавыя спасылкі
* ''В. А. Теплова.'' Платон Николаевич Жукович (1857—1919 гг.). Становление историка.

Катэгорыя:Нарадзіліся 10 студзеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1827 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кобрынскім раёне
Катэгорыя:Беларускія праваслаўныя дзеячы
Катэгорыя:Протаярэі
Катэгорыя:Памерлі 29 ліпеня
Катэгорыя:Памерлі ў 1908 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Пружанах
Катэгорыя:Пахаваныя ў Пружанах
Жуковіч

**Жуко́віч** — беларускае прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

* Барыс Жуковіч — расейскі гісторык-архівіст. Сын Мікалая Жуковіча
* Васіль Жуковіч — беларускі літаратар
* Мікалай Жуковіч — беларускі праваслаўны сьвятар, пружанскі дабрачынны
* Платон Жуковіч — расейскі гісторык, прафэсар Пецярбурскай духоўнай акадэміі, чалец-карэспандэнт Расейскае Акадэміі навук. Сын Мікалая Жуковіча
Вясейскі сельсавет

**Вясе́йскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Вясея.

## Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 году як **Прошчыцкі сельсавет** у складзе Слуцкага раёну Слуцкай акругі БССР. Цэнтар — вёска Прошчыцы. З 9 чэрвеня 1927 году ў складзе Бабруйскай акругі. Пасьля скасаваньня акруговай сыстэмы 26 ліпеня 1930 году ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 году ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасьля ўвядзеньня абласнога падзелу 20 лютага 1938 году ў Слуцкім раёне Менскай вобласьці. У 1939 годзе цэнтар сельсавету перанесены ў вёску Вясея. З 20 верасьня 1944 году па 8 студзеня 1954 году ў складзе Бабруйскай вобласьці.

16 ліпеня 1954 году сельсавет перайменаваны ў Вясейскі з цэнтрам у вёсцы Вясея. 10 траўня 1960 году да сельсавету далучана тэрыторыя скасаванага Мялешкавіцкага сельсавету, у склад Бокшыцкага сельсавету перададзены 7 населеных пунктаў (Гарохаўка, Кулікі, пасёлак ільнозаводу, Малая Падзер, Міхейкі, Новая Ніва і Прошчыцы). 

На 1 студзеня 1974 году ў складзе сельсавету было 18 населеных пунктаў. 30 сакавіка 2016 году ў склад сельсавету перададзеныя вёскі Каліта, Кучына, Падлошыца, Стары Гуткоў, якія ўваходзілі ў склад Сораскага сельсавету.

Паводле перапісу 2009 году насельніцтва сельсавету (17 населеных пунктаў) — 2391 чалавек, зь іх 92,8 % — беларусы, 4,2 % — расейцы.

## Крыніцы


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Маяцкі сельсавет

**Мая́цкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскае вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Маяк.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны Мусіцкі сельсавет у складзе Грэскага раёну Слуцкай акругі. 8 ліпеня 1931 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Слуцкага раёну. 12 лютага 1935 году сельсавет перададзены адноўленаму Грэскаму раёну. 17 сьнежня 1956 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Слуцкага раёну.

5 лютага 1974 году сельсавет перайменаваны ў Маяцкі.

28 траўня 2013 году сельсавет ліквідаваны, усе населеныя пункты — Боркі, Ветка, Клешава, Леткаўшчына, Маяк, Мусічы, Шулякі — перададзеныя ў склад Грэскага сельсавету.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 168
*  С. 352

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1974 годзе
Паўстынскі сельсавет

**Паўсты́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскае вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Паўстынь.

## Гісторыя
29 траўня 1969 году створаны ў складзе Слуцкага раёну Менскае вобласьці. У сельсавет увайшлі некаторыя населеныя пункты з Урэцкага пасялковага савету.

28 траўня 2013 году сельсавет ліквідаваны, усе населеныя пункты — Заградзьдзе, Кублішча, Мерашыно, Паўстынь, Рабак — перададзеныя ў склад Казловіцкага сельсавету.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 298, 389

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1969 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 2013 годзе
Покрашаўскі сельсавет

**По́крашаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскае вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Покрашава.

## Гісторыя
Утвораны 26 лютага 1932 года як **Покрашаўскі нацыянальны польскі сельсавет** у складзе Слуцкага раёну БССР. 20 лістапада 1934 году рэарганізаваны ў беларускі сельсавет, з часткі сельсавету ўтвораны Замасьцянскі нацыянальны польскі сельсавет. З 12 лютага 1935 году ў складзе Грэскага раёну, з 21 чэрвеня 1935 году Слуцкай акругі. Пасьля ўвядзеньня абласнога падзелу 20 лютага 1938 году ў Грэскім раёне Менскай вобласьці. З 20 верасьня 1944 году па 8 студзеня 1954 году ў складзе Бабруйскай вобласьці. З 17 сьнежня 1956 году ў складзе Слуцкага раёну.

Паводле перапісу 2009 году насельніцтва сельсавета — 2287 чалавек, зь іх 95,4 % — беларусы, 3,3 % — расейцы, 0,6 % — украінцы.

## Літаратура
*  С. 168
*  С. 352


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Рачкавіцкі сельсавет

**Ра́чкавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскае вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Новыя Рачкавічы.

## Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 году як Малышэвіцкі сельсавет у складзе Чырвонаслабодзкага раёну Слуцкай акругі БССР з цэнтрам у вёсцы Малышэвічы, з 9 чэрвеня 1927 году ў складзе Бабруйскай акругі. Пасьля скасаваньня акруговай сыстэмы 26 ліпеня 1930 году ў Чырвонаслабодзкім раёне БССР. З 1935 году ў Чырвонаслабодзкім раёне Слуцкай акругі. Пасьля ўвядзеньня абласнога падзелу 20 лютага 1938 году ў Чырвонаслабодзкім раёне Менскай вобласьці.

З 20 верасьня 1944 году ў складзе Бабруйскай вобласьці, з 8 студзеня 1954 году ў Менскай вобласьці. 16 ліпеня 1954 году да сельсавету далучана тэрыторыя скасаванага Бялевіцкага сельсавету.

Пасьля скасаваньня Чырвонаслабодзкага раёну 8 жніўня 1959 году Малышэвіцкі сельсавет далучаны да Слуцкага раёну.

1 сьнежня 1959 году да сельсавету далучана тэрыторыя скасаванага Танежыцкага сельсавету, цэнтар сельсавету перанесены з вёскі Малышэвічы ў пасёлак сьпіртзаводу Рачкавічы, сельсавет перайменаваны ў Рачкавіцкі.

## Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 году насельніцтва сельсавету складаела 2058 чалавек, зь іх 96,6% — беларусы.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 352


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1959 годзе
Сяраскі сельсавет

**Сяра́скі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскае вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Сярагі.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны Сяраскі сельсавет у складзе Слуцкага раёну Слуцкай акругі. З 9 чэрвеня 1927 году ў складзе Бабруйскай акругі. Пасьля скасаваньня акруговай сыстэмы 26 ліпеня 1930 году ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 году ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі.

Пасьля ўвядзеньня абласнога падзелу 20 лютага 1938 году ў Слуцкім раёне Менскай вобласьці. З 20 верасьня 1944 году па 8 студзеня 1954 году ў складзе Бабруйскай вобласьці. 16 ліпеня 1954 году да сельсавету далучана тэрыторыя скасаванага Лучнікоўскага сельсавету.

28 траўня 2013 году ў склад сельсавету перададзеныя вёска Бязьверхавічы і пасёлкі Бязьверхавічы, Рэтаўшчына, якія ўваходзілі ў склад Акцябарскага сельсавету.

## Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 году насельніцтва сельсавету (8 населеных пунктаў) — 3531 чалавек, зь іх 94,9% — беларусы, 3,6% — расейцы.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 352


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Іванаагародніцкі сельсавет

**Іва́наагаро́дніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Іванаўскія Агароднікі.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны Іванаагародніцкі сельсавет у складзе Слуцкага раёну Слуцкай акругі.

Сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзеныя Кіраўскаму сельсавету.

## Літаратура
*  С. 352

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Тасіра Міфунэ

**Тасіра Міфунэ** (1 красавіка 1920, Цындао, Кітай — 24 сьнежня 1997, Мітака, Японія) — японскі актор і прадусар. Цягам сваёй доўгай кар’еры быў ушанаваны шматлікімі ўзнагародамі і адзнакамі, за што, яго ўважаюць за аднаго з найвялікшых актораў усіх часоў. Ён часта граў ролі гіпэрмаскулінных пэрсанажаў. Не зважаючы на тое, што актор зьняўся ў больш чым 180 фільмах, Міфунэ перадусім вядомы дзякуючы супрацы з Акірам Курасава. Сярод супольных фільмаў вылучаюцца такія кінастужкі, як то *«[[Расёман]]»* (1950), *«[[Сем самураяў]]»* (1954), *«[[Трон крыві]]»* (1957), *«[[Схаваны замак]]»* (1958) і *«[[Целаахоўнік (фільм, 1961)|Целаахоўнік]]»* (1961). Ён таксама сыграў Міямоту Мусасі ў *«[[Самурайская трылёгія|Самурайскай трылёгіі]]»* Хіросі Інагакі з 1954 па 1956 гады, а таксама выканаў ролі лорда Таранага ў тэлевізійным міні-сэрыяле *«[[Сёгун (сэрыял, 1980)|Сёгун]]»* на NBC і адмірала Ісароку Ямамоту ў трох розных фільмах.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Японскія акторы
Малышэвіцкі сельсавет

**Малышэ́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Малышэвічы.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны ў складзе Чырвонаслабодзкага раёну Слуцкай акругі. 8 жніўня 1959 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Слуцкага раёну.

1 сьнежня 1959 году сельсавет перайменаваны ў Рачкавіцкі.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 9

## Літаратура
*  С. 352
*  С. 175
*  С. 44

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слуцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1959 годзе
Мялешкі

Назву **Мялешкі** маюць:

* Мялешкі — вёска ў Слуцкім раёне Менскай вобласьці Беларусі
* Мялешкі — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы
Цяжкі танк

**Цяжкі танк** — паводле аднаго з асноўных відаў клясыфікацыі танкаў, танк, праўзыходны сярэдні танк па масе, абароненасьці і, як правіла, па магутнасьці ўзбраеньня. Па прынятай у СССР клясыфікацыі цяжкім у міжваенны пэрыяд лічыўся танк масай больш за 30, пазьней — больш за 40 тон.

## Роля
Цяжкія танкі распрацоўваліся і прызначаліся для прарыву ўмацаваных абарончых пазыцыяў праціўніка і атакі яго ўмацаваных раёнаў. У далейшым, яны сталі аснашчацца буйнакалібернай даўгаствольнай артылерыяй, і іх асноўнымі задачамі сталі агнявая падтрымка сярэдніх танкаў і барацьба з танкамі праціўніка на вялікіх дыстанцыях.

Хоць ёсьць меркаваньне, што цяжкія танкі павольныя і саступаюць у хуткасьці сярэднім. Аднак, гэта не заўсёды так, бо на некаторыя цяжкія танкі можна ўсталёўваць лепшую хадавую частку, якая ўхіляла гэты недахоп. Але самы вялікі недахоп — гэта кошт. У нямецкага Тыгра, напрыклад, была аднолькавая хуткасьць і лепшая праходнасць, у параўнаньні зь лёгкім Pz. IV, але выпушчана Тыграў было ўсяго 1355, а Pz.IV — 8800.

## Дызайн
Цяжкія танкі маюць вельмі цяжкія дасьпехі, зброю, пушку адносна лёгкіх і сярэдніх танкаў.
Жодзінскі сельсавет

**Жо́дзінскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — горад Жодзін.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны ў складзе Смалявіцкага раёну Менскай акругі.

18 чэрвеня 2008 году ў склад сельсавету з раённага падпарадкаваньня перададзеная вёскі Восава, Калюга, Чорны Лес.

4 красавіка 2013 году вёска Новыя Градкі перададзеная ў склад гораду Жодзіна.

28 кастрычніка 2013 году цэнтар сельсавету перанесены зь вёскі Барсукі ў горад Жодзіна.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 361


Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Зеленаборскі сельсавет

**Зеленабо́рскі сельсавет** (да 2009 году — *Зеленабо́рскі пасялковы савет*) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Зялёны Бор (не ўваходзіць у склад савету).

## Гісторыя
30 кастрычніка 2009 году пасялковы савет рэарганізаваны ў сельсавет.

## Крыніцы


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Смалявіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 2009 годзе
Пекалінскі сельсавет

**Пекалі́нскі сельсаве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Пекалін.

## Прырода
У Пекалінскім сельсавеце месьціўся Пекалінскі заказьнік, абвешчаны ў 2000 годзе.

## Гісторыя
28 кастрычніка 2013 году цэнтар сельсавету перанесены зь вёскі Слабада ў вёску Пекалін.

## Крыніцы


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Смалявіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі