open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Падкражнік

**Падкра́жнік** — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 11 чалавек
* 1999 год — 13 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Запольскі сельсавет (Бялыніцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бялыніцкага раёну
Цімохаўка

Назву **Цімохаўка** маюць:

* Цімохаўка — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці
* Цімохаўка — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласьці
Ёлкі

**Ёлкі** — вёска ў Івацэвіцкім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у Яглевіцкі сельсавет. На поўначы ад вёскі праходзіць аўтастрада .

## Насельніцтва
* 1999 год — 22 чалавекі
* 2009 год — 8 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Яглевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Івацэвіцкага раёну
Дрэкі

**Дрэ́кі** — вёска ў Ляхавіцкім раёне Берасьцейскай вобласьці. Дрэкі ўваходзяць у склад Конькаўскага сельсавету. 

## Насельніцтва
* 2009 год — 5 чалавек
* 1999 год — 10 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Конькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Ляхавіцкага раёну
Баброўскі сельсавет

Назву **Баброўскі [[сельсавет]]** маюць:

* Баброўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Амсьціслаўскага раёну Беларускай ССР
* Баброўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёну Віцебскай вобласьці
* Баброўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёну Гомельскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Баброўская воласьць
* Баброўскі павет
* Баброўскі пасялковы савет
* Баброўскі раён
Заходзкі сельсавет (Дрыбінскі раён)

**Заходзкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дрыбінскага раёну Магілёўскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Заходы.

## Гісторыя
5 сьнежня 1931 году Баброўскі сельсавет перайменаваны ў Заходзкі ў складзе Амсьціслаўскага (з 12 лютага 1935 году — Дрыбінскага) раёну, з 20 лютага 1938 году — ў Магілёўскай вобласьці. У 1939 годзе сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзеныя Расьненскаму сельсавету.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 587
*  С. 229

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дрыбінскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1931 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1939 годзе
Сьцяг Пінскага раёну

**Сьцяг Пінскага раёну** — сьцяг Пінскага раёна. Сьцяг і герб зацьверджаны Ўказам прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 101.

## Апісаньне
Сьцяг Пінскага раёну ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца зь дзьвюх роўнавялікіх частак, падзеленых вэртыкальна: дрэўкавая частка — чырвонага колеру, вольная — блакітнага колеру. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча разьмешчана выява гербу Пінскага раёну.

## Глядзіце таксама
* Герб Пінскага раёну

## Вонкавыя спасылкі
* [Указ [Прэзыдэнт Рэспублікі Беларусь|прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь] ад  г. № 101]

Пінскі раён
Катэгорыя:Пінскі раён
Герб Пінскага раёну

**Герб Пінскага раёну** — геральдычны сымбаль Пінскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Герб зацьверджаны Ўказам прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 101.

## Апісаньне
Герб Пінскага раёну ўяўляе сабой расьсечаны вараскі шчыт, правае поле якога — блакітнага, левае — чырвонага колеру. У цэнтры шчыта разьмешчана выява залатога луку з срэбраным наканечнікам, ніжэй якога галінка дубу, злучаная на скрыжаваньні палёў: у блакітным полі — срэбраны ліст і жолуд, у чырвоным — залаты.

## Вонкавыя спасылкі
* [Указ [Прэзыдэнт Рэспублікі Беларусь|прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь] ад  г. № 101]

Катэгорыя:Пінскі раён
Пінскі
Жолуд

**Жо́луд** () — сухі аднанасенны сінкарпны ніжні плод зь цьвёрдым скурыстым каляплоднікам, якія часткова ці цалкам атачае плюска. Мяркуюць, што плюска ўтворыцца ў выніку зрастаньня лісьцяў і прыкветкаў рэдукаванага суквецьця. У дуба ў плюсцы толькі адзін жолуд, у бука і каштану — 2-3. Гэты тып плода характэрны для сямейства Букавыя.

## Літаратура
* Желудь // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.
Плюска

**Плю́ска** ( — кубачак) — келіхаваты ворган, які атачае плод некаторых расьлінаў атраду Букакветныя. Утвараецца ў выніку зрастаньня лісьцяў і прыкветкаў рэдукаванага суквецьця. Можа цалкам пакрываць плод.

Зьяўляецца характэрнай рысай расьлінаў сямейства букавых, таму асобныя дасьледчыкі адносілі расьліны, які ўтвараюць плюскі (дуб, ляшчына, каштан), у асобнае сямейства, якое больш-менш супадае з названым сямействам. А. П. Дэкандоль у сваёй клясыфікацыі аб’яднаў расьліны, якія маюць плюскі, у сямейства () — літаральна гэта можна перавесьці як *плюсканосныя*, або *кубачкападобныя*,  або *келіхаватыя*.

У клясыфікацыі Бэнтама і Гукера, таксама састарэлай, таксама ёсьць гэта сямейства, якое, праўда, аб’ядноўвае трохі больш расьлінаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Плод
Рэдукцыя (біялёгія)

**Біялягічная рэдукцыя** (ад  — вяртаць; прыводзіць у пэўны стан) — памяншэньне, спрашчэньне будовы ці зьнікненьне органаў у сувязі са стратай іх функцый падчас эвалюцыі.

Да прыкладу, прадстаўнікі сямейства Chloranthaceae адрозьніваюцца моцнай рэдукцыяй кветак: пялёсткі, а часам і падвяночкавы лісток, у іх адсутнічаюць, мужчынскія кветкі ў некаторых відаў маюць усяго адну тычачку.

Нярэдка страта ворганамі ўласьцівай ім функцыі адбываецца падчас індывідуальнага (онтагенэз) ці гістарычнага (філагэнэз) разьвіцьця арганізмаў. Звычайна біялягічная рэдукцыя вядзе да росквіту віду (біялягічнага прагрэсу).

## Глядзіце таксама
* Дэгенэрацыя
* Інвалюцыя

## Літаратура
* Биологический энциклопедический словарь / глав. ред. М. С. Гиляров. — М.: Советская энциклопедия, 1986. — С. 534.
* Словарь иностранных слов. — : «Сирин», 1996. — С. 423.

Тэрміны
Падвяночкавы лісток

**Падвяночкавы лісток** ці **чашалісьцік** — асобная частка ***падвяночку*** кветкі. Падвяночак зьяўляецца вонкавай часткай ***[[калякветнік]]у***, які складаецца зь бясплоднага ўнутранага і вонкавага ***лісточкаў калякветніка***, якія, як правіла, падзелены на *пялёсткі* і *падвяночкавыя лісткі*. У «звычайнай» кветцы падвяночкавыя лісткі зялёныя і знаходзяцца пад больш заўважнымі пялёсткамі. Калі кветка ў пупышцы, падвяночныя лісткі прылягаюць і абараняюць больш далікатную ўнутраную частку кветкі.

Колькасьць падвяночных лісткоў у кветкі вызначае клясыфікацыю расьліны: у двухдольных іх звычайна чатыры або пяць, у аднадольных і палеадыкотаў — тры або лічба, кратная тром.

Існуе пэўная разнастайнасьць формаў падвяночкавых лісткоў сярод кветкавых. Звычайна падвяночкавыя лісткі невялікага памеру, у выглядзе кастрыцы, лускавінак, зубчыкаў ці грабеньчыкаў. У некаторых кветках падвяночкавыя лісткі злучаюцца каля асновы, утвараючы кола кубачка. Гэта кола таксама можа ўключаць пялёсткі і месца мацаваньня тычачак.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Кветкі
Катэгорыя:Анатомія расьлінаў
Тычачка

**Тычачка**  ці **тычынка** () — частка кветкі кветкавых расьлін, мужчынскі рэпрадуктыўны орган, у якім утвараецца пылок.

## Будова тычачкі
Тычачка складаецца з тычачкавай ніткі (стэрыльнай часткі) і пылавіку, у якім утвараецца пылковае зерне. Тычачкавая нітка зьяўляецца гамёлагам мікраспарафілу разнаспоравых дзеразападобных і голанасенных.

У кожным з чатырох гнёздаў пылавіку з клетак археспорыя пасьля меёзу ўтвараюцца *[[мікраспрора|мікраспроры]]*, якія пасьля прарастаюць у мужчынскія гаметафіты — пылковыя зерні. Сукупнасьць пылковых зерняў называецца пылком.

Колькасьць тычачак у адной кветцы можа быць ад аднаго да некалькіх тысячаў (напрыклад, у некаторых кактусаў). Сукупнасьць тычачак кветкі называецца андрацэем. Тычынкі звычайна разьмешчаны на кветаложы сьпіральна ці па крузе.

Тычачкі могуць цалкам ці часткова зрастацца. У гарбузовых яны зрастаюцца цалкам, у астравых (складанакветных) — пылавікамі, у бабовых — тычачкавымі ніткамі (гэтыя ніці ў кветках прадстаўнікоў бабовых называюцца тычачкавымі трубкамі). У рафлезіевых і шэрагу прадстаўнікоў архідных тычынкі зрастаюцца са слупком, утвараючы адмысловы орган, званы калёнкай.

Форма тычынкі зьяўляецца сыстэматычнай адзнакай.

## Глядзіце таксама
* Слупок — жаночы рэпрадуктыўны орган кветкавых расьлінаў.

## Літаратура
* Тычынка // 

## Крыніцы

Катэгорыя:Кветкі
Катэгорыя:Анатомія расьлінаў
Слупок

**Слупок**, **пе́сьцік**, або **пладні́к** — асноўная частка кветкавых, удзельнічае ва ўтварэньні плоду. Утвараецца з аднаго (*просты*) ці некалькіх (*складаны*) пладалісьцікаў.

Слупок складаецца з завязі, шыйкі (*Slupus*) і лычка. Самая галоўная і абавязковая частка слупка — завязь. У завязі знаходзяцца семязачаткі. У кожным семязачатку ў працэсе разьвіцьця фарміруецца зародкавы мяшок. У кожным зародкавым мяшку разьвіваецца па адной жаночай палавой клетцы — яйцаклетцы і некалькі дапаможных клетак. Абавязковай часткай песьціка зьяўляецца рыльца, на якое асядае пылок. Шыйка ўздымае лычок над завязьзю, што робіць больш простым пападаньне на яго пылку. шыйка — гэта неабавязковая частка слупка. Напрыклад, у маку шыйка адсутнічае, таму яго лычок сядзячы.

Колькасьць слупкоў і іх будова ў розных расьлінаў розныя. Сукупнасьць усіх слупкоў кветкі складае **гінецэ́й** (жаночая частка кветкі). Ён можа быць *адначленным*, калі ў яго склад уваходзіць адзін пладалісьцік (адзін просты слупок), ці *мнагачленным* — калі некалькі. Калі мнагачленны гінецэй утвараецца некалькімі простымі слупкамі, ён завецца *апакарпным*, а калі адным складаным — *цэнакарпным*. Шмат слупкоў у малін, суніц; адзін слупок у гароху, вішні, агурка.

## Глядзіце таксама
* Тычачка
* Апыленьне

## Крыніцы

## Літаратура
* Біялогія: вучэб. дапам. для 7-га кл. агульнаадукац. устаноў з беларус. мовай навучання / пад рэд. В. М. Ціхамірава; пер. з рус. мовы Г. І. Кулеш. — Мн.: Нар. асвета, 2010. — 199 с.: іл. ISBN 978-985-03-1340-9
* Биологический энциклопедический словарь / Гл. ред. М. С. Гиляров; Редкол.: А. А. Баев, Г. Г. Винберг, Г. А. Заварзин и др. — М.: Сов. энциклопедия, 1986.
* Лісаў М.Дз. Батаніка з асновамі экалогіі: Вучэб. дапам. / М.Дз. Лісаў. — Мн.: Выш. шк., 1998.
* Рейвн П., Эверт Р., Айкхорн С. Современная ботаника: В 2-х т. Пер. с англ. — М.: Мир, 1990.

Катэгорыя:Кветкі
Катэгорыя:Анатомія расьлінаў
Балбечына

Назву **Балбечына** маюць:

* Балбечына — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласьці
* Балбечына — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці
Прэснэль Кімпэмбэ

**Прэснэль Кімпэмбэ** (;  13 жніўня 1995 году) — францускі футбаліст, абаронца катарскага клюбу «Катар Спортс» і нацыянальнай зборнай Францыі. Чэмпіён сьвету 2018 году.

## Дасягненьні
**«Пары Сэн-Жэрмэн»**:
* Чэмпіён Францыі: 2016, 2018, 2019, 2020, 2022, 2023, 2025
* Уладальнік Кубка Францыі: 2016, 2017, 2018, 2020, 2025
* Уладальнік Кубка францускае лігі: 2016, 2017, 2018, 2020
* Уладальнік Супэркубка Францыі: 2016, 2017, 2020, 2022
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2025
* Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2025

**Францыя**:
* Чэмпіён сьвету: 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на soccerway.com

Катэгорыя:Францускія футбалісты
Мэтраполія Францыі

**Мэтраполія Францыі** () або **француская мэтраполія** — эўрапейская частка Францыі, якая складаецца з тэрыторыяў на кантыненце і бліжэйшых астравоў у Атлянтычным акіяне, Ля-Маншы і Міжземным моры (у тым ліку і востраву Корсыка). Гэта некалькі састарэлы выраз, з прычыны таго, што ў 1962 годзе Альжыр атрымаў незалежнасьць ад Францыі, а слова «мэтраполія» мае на ўвазе наяўнасьць калёніяў. Заморскія ўладаньні Францыі ня носяць статусу калёніяў, з прычыны таго, што паводле канстытуцыі 1946 году быў створаны Францускі зьвяз. Афіцыйны юрыдычны тэрмін (які, напрыклад, ужываецца ў афіцыйных дакумэнтах Эўрапейскага зьвязу) — *эўрапейская тэрыторыя Францыі* ().

Аднак у гутарковай мове француская мэтраполія (ці проста *мэтраполія*) супрацьпастаўляецца заморскім уладаньням Францыі, то бок тым тэрыторыям Францускай рэспублікі, якія знаходзяцца па-за эўрапейскай зонай.

Плошча мэтраполіі — 551 500 км², што складае 80 % ад агульнай тэрыторыі краіны. Напачатку 2011 году насельніцтва мэтраполіі дасягнула 63&nbsp;136&nbsp;180 жыхароў, (96 % ад агульнай колькасьці).

Часам выкарыстоўваецца тэрмін «кантынентальная Францыя» (), якая ўключае мэтраполію Францыі бяз Корсыкі. Аднак, гэта таксама не зусім дакладнае вызначэньне, з прычыны таго, што Францыя мае некаторыя тэрыторыі на паўночным усходзе Паўднёвай Амэрыкі — там разьмяшчаецца Француская Гвіяна.

## Вонкавыя спасылкі
Баброўскі сельсавет (Амсьціслаўскі раён)

**Бабро́ўскі сельсаве́т** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Амсьціслаўскага раёну Беларускай ССР. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Баброва.

## Гісторыя
У 1928 годзе створаны ў складзе Расьненскага (з 25 ліпеня 1931 году — Амсьціслаўскага) раёну.

5 сьнежня 1931 году сельсавет перайменаваны ў Заходзкі.

## Літаратура
*  С. 568
*  С. 229

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Амсьціслаўскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1928 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1931 годзе
Бараціна (Магілёўская вобласьць)

**Бара́ціна** — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Хваставіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 11 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Хваставіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Глускага раёну
Сумнік

**Су́мнік** (, ад  — «моцны», «здаровы») — род шматгадовых травяністых расьлін сямейства Астравых, або Складанакветных (*Asteraceae*). Вядома каля 120 відаў, пашыраных у Паўночнай Амэрыцы, некалькі відаў у Паўднёвай Амэрыцы і Эўразіі.

Шматгадовыя карэнішчавыя травяністыя расьліны і кусты вышынёй да 2 м. Сьцёблы прамастойныя. Лісьце сядзячае або на кароткіх чаранках. Кветкі ярка-жоўтыя ў дробных кошыках, сабраных у аднабокую мяцёлку або гронка- або шчыткападобныя суквецьці. Плод — сямянка.

Найчасьцей расьце на лугох ды пашаах, уздоўж дарог, канаваў і пустынных абласьцей.

Лекавыя, дэкаратыўныя, фарбавальныя і меданосныя расьліны. У культуры выкарыстоўваецца больш за 20 відаў.

У Эўропу некаторыя віды сумнікі завезеныя каля 250 гадоў таму. Выцясьняюць іншыя расьліны.

На Беларусі 3 віды — ,  і . 28 кастрычніка 2016 року ў Беларусі сумнік занесьлі ў чорны сьпіс і забаранілі да інтрадукцыі і (або) акліматызацыі.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* Дзікая прырода Беларусі 


Катэгорыя:Роды астравых
Катэгорыя:Флёра Паўночнай Амэрыкі
Катэгорыя:Флёра Эўразіі
Нумансія Сорыя

«**Нумансія**» () — гішпанскі футбольны клюб з гораду Сорыі. Заснаваны ў 1945 годзе.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Сорыя
Курганьне (Бялыніцкі раён)

**Курга́ньне** — пасёлак у Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Цяхцінскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 2 чалавекі
* 1999 год — 5 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Цяхцінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бялыніцкага раёну
Мядзьведаўка

Назву **Мядзьведаўка** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Магілёўская вобласьць:
** Мядзьведаўка — вёска ў Горацкім раёне
** Мядзьведаўка — вёска ў Клімавіцкім раёне

## Глядзіце таксама
* Мядзьвёдаўка
* Мядзьвёдка
* Мядзьвёдкі
* Медзьвядзёва
* Мядзьведжы Лог
* Мядзьведзева
* Мядзьведзеў
* Мядзьведзеўка
* Мядзьведзі
* Мядзьведзіна
* Мядзьведзіца
* Мядзьведзічы
* Мядзьведзк
* Мядзьведзкія
* Мядзьведнае
* Мядзьведнікі
* Мядзьведня
* Мядзьвежжа
* Мядзьвецак
Ахова

**Ахо́ва** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар Ахоўскага сельсавету. На поўдзень ад вёскі праходзіць аўтастрада Гомель — Кобрынь .

## Гісторыя
* 1495 г. — першая згадка: кароль Казімер Ягелончык падараваў Ахова пінскаму францысканскаму манастыру (належала гэтаму каталіцкаму ордэну да другой трэці XIX ст.).
* 1758 г. — на сродкі францысканцаў пабудавана ўніяцкая царква з дрэва. У 1786 г. пасьля пажару перабудавана ў касьцёл. У 1864 г. касьцёл перабудаваны ў праваслаўны храм. У 1924 г. храм перайшоў да католікаў, а пасьля Другой сусьветнай вайны вярнуўся да праваслаўных.
* Другая трэць XIX ст. — паселішча пераходзіць у дзяржаўную ўласнасьць, налічвалася каля 40 гаспадарак.
* Пачатак XX ст. — у вёсцы знаходзілася народнае вучылішча.
* 1920—1930-я гг. — дзейнічаў каапэратыў «Рольнік».
* 1990-я гг. — адбудавана капліца над крыніцай.
* 29 сьнежня 2010 г. — вёска Ахова ператворана ў аграгарадок.

## Насельніцтва
* 2009 год — 563 жыхары
* 1999 год — 640 жыхароў
* 1998 год — 287 гаспадарак, 621 жыхар

## Славутасьці
* Сьвята-Крыжаўзьвіжанская царква (1758) — 
* Старыя хрысьціянскія могілкі
* Капліца (1990-я гг.)
* Крыніца — помнік прыроды

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Ахоўскі сельсавет
Бярдуны

**Бярду́ны** (таксама — *Бердуны́*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Ахоўскага сельсавету. Па паўночным ускрайку вёскі цячэ рака Мерачанка, прыток Ясельды, на поўдзень ад вёскі праходзіць аўтастрада Гомель — Кобрынь .

## Гісторыя

У 1853 годзе невялікі маёнтак Бярдуны купіў Канстацін Кліяноўскі, пасьля імі валодала яго ўдава Марыя, а потым маёнтак перайшоў да іх дачкі Браніславе, якая была замужам за Пятром Ляйнвэбэрам. У другой палове XIX стагодзьдзя Кліяноўскія пабудавалі драўляны дом і гаспадарчыя пабудовы, заклалі парк.

Пасьля Вялікай Айчыннай вайны тут месьцілася школа, потым будынак зьнесьлі.

## Насельніцтва
* 2009 год — 67 чалавек
* 1999 год — 86 чалавек

## Славутасьці
* Прысядзібны парк пры былой сядзібе Кліяноўскіх

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Бярдуны на сайце Radzima.org

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Ахоўскі сельсавет
Таргошыцы

**Тарго́шыцы** (таксама — *Тарго́шычы*, *Таргаша́ны*, *Таргашы́*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Ахоўскага сельсавету. На поўнач ад вёскі праходзіць аўтастрада Гомель — Кобрынь .

## Насельніцтва
* 2009 год — 84 чалавекі
* 1999 год — 152 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Ахоўскі сельсавет
Новы ізраільскі шэкель

**Ізра́ільскі но́вы шэ́кель** (, , сымбаль: **[[Сымбаль шэкелю|₪]]**, код: **ILS**),  **Ізраільскі шэкель**, раней **Новы ізраільскі шэкель** (**NIS**) — валюта Ізраілю, уведзеная 1 студзеня 1986 року. Падзяляецца на 100 агарот. Сымбаль новага шэкелю — ₪ — спалучэньне першых літараў словаў *шэкель* () і *адаш* () (новы).

## Мінуўшчына
Назва «шэкель» () паходзіць зь Бібліі, дзе таксама азначала старажытную валюту ці меру вагі.

Ад утварэньня Дзяржавы Ізраіль да 1952 року ў звароце заставаліся банкноты «Англа-палестынскага банку», называныя брытанскімі фунтамі. У 1952 «Англа-палестынскі банк» перайменаваны ў «Нацыянальны банк Ізраілю, а валюта — у ізраільскі фунт.

24 лютага 1980 была ўведзеная новая валюта — шэкель. Як ізраільскі фунт, так і ягоны пераемнік перажылі значныя падзеньні курсаў, а ў пачатку 1980-х адбылася гіпэрінфляцыя. У выніку стабілізацыйнага пляну інфляцыя была спыненая, і з 1 студзеня 1986 року ўведзены новы шэкель, які абменьваўся ў прапорцыі  старых за .

Дзякуючы эканамічным рэформам і гандлёвым пагадненьням новы шэкель ня толькі не зазнаваў дэвальвацыі, а ў 2000-х роках нават узмацніўся адносна даляру ЗША на 20% і з 1 студзеня 2003 зьяўляецца свабодна канвэртаванай валютай.

## Вонкавыя спасылкі

Шэкель
Катэгорыя:Валюты ў звароце
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1986 годзе
Кашавічы

**Кашаві́чы** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Ахоўскага сельсавету. На поўдзень ад вёскі праходзіць аўтастрада Гомель — Кобрынь . Паблізу працякае рака Мерачанка (прыток Ясельды). 

## Гісторыя
У 1664 г. згадваецца ў складзе Пінскага павету ВКЛ.

## Насельніцтва
* 1999 год — 360 чалавек
* 2009 год — 336 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Ахоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Будны

Прозьвішча **Будны** маюць:

* Беняш Будны — пісьменьнік, перакладнік і камэнтатар твораў антычных аўтараў
* Сымон Будны — пратэстанцкі царкоўны дзяяч, філёзаф, пісьменьнік, публіцыст і кнігавыдавец
Альфонс Арэаля

**Альфонс Арэаля** (;  27 лютага 1993 году) — францускі футбаліст, брамнік ангельскага клюбу «Ўэст Гэм Юнайтэд». Альфонс, таксама, зьяўляецца гульцом зборнай Францыі, у складзе якой стаў чэмпіёнам сьвету 2018 году.

Арэаля зьяўляецца выпускніком футбольнае акадэміі «Пары Сэн-Жэрмэн», аднак раньнія гады праводзіў у арэндах у клюбах «Лянс», «Бастыя» і «Вільярэал». У складзе апошняга клюбу пабіў клюбны рэкорд на самы доўгі пэрыяд гульні без прапушчаных галоў, аберагаючы браму ад галоў на працягу 620 хвілінаў.

## Дасягненьні
**«Пары Сэн-Жэрмэн»**:
* Чэмпіён Францыі: 2013, 2018, 2019
* Уладальнік Кубка Францыі: 2017, 2018
* Уладальнік Кубка францускае лігі: 2017, 2018
* Уладальнік Супэркубка Францыі: 2016, 2017, 2019

**«Рэал»**:
* Чэмпіён Гішпаніі: 2020
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2020

**«Ўэст Гэм Юнайтэд»**:
* Пераможца Лігі канфэрэнцыяў: 2023

**Францыя**
* Чэмпіён сьвету: 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на soccerway.com

Катэгорыя:Францускія футбалісты
Віталь Воўк

**Віта́ль Міха́йлавіч Воўк** ( 1962, Каленкавічы, Гомельская вобласьць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзяяч, міністар прамысловасьці Рэспублікі Беларусі.

## Жыцьцяпіс
Скончыў у Каленкавічах сярэднюю школу №3. У 1984 року скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спэцыяльнасьці «аўтамабілі і трактары».

У 1984—2001 роках працаваў на розных пасадах на Менскім аўтамабільным заводзе, а затым — Менскім заводзе колавых цягачоў. У 2001—2006 роках зьяўляўся генэральным дырэктарам ТАА «Юкола-Сэрвіс» і ТАА «Юкола Мотарс». У 2006—2010 роках — намесьнік генэральнага дырэктара вытворчага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Менскі завод колавых цягачоў» па камэрцыйных пытаньнях.

У 2009 року скончыў Акадэмію кіраваньня пры прэзыдэнце Рэспублікі Беларусі, атрымаўшы спэцыяльнасьць «дзяржаўнае кіраваньне нацыянальнай эканомікай».

З 2010 па 2011 год Віталь Воўк зьяўляўся генэральным дырэктарам сумеснага таварыства з абмежаванай адказнасьцю «». З кастрычніка 2011 па сьнежань 2014 узначальваў ААТ «Менскі завод колавых цягачоў».

27 сьнежня 2014 прызначаны міністрам прамысловасьці Рэспублікі Беларусь. Зьняты з пасады 16 жніўня 2018 году за невыкананьне даручэньняў прэзыдэнта Беларусі па комплексным разьвіцьці Аршанскага раёну.

## Узнагароды
* Ордэн Пашаны (2014)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Жыцьцяпіс на бачыне Міністэрства прамысловасьці

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Каленкавічах
Катэгорыя:Міністры прамысловасьці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выпускнікі Акадэміі кіраваньня пры прэзыдэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь
Барбарова (Глускі раён)

**Барбаро́ва** — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Клятнянскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 148 чалавек
* 2010 год — 64 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Клятнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Глускага раёну
Ярцаўка

Назву **Ярцаўка** маюць:

* Ярцаўка — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці
* Ярцаўка — вёска ў Барысаўскім раёне Менскай вобласьці
Каладзеевічы

**Каладзее́вічы** (таксама — *Каладзіёвічы*, *Каладзі́вічы*)— вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Ахоўскага сельсавету. 

## Насельніцтва
* 2009 год — 125 чалавек
* 1999 год — 168 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Ахоўскі сельсавет
Эдуард Усьпенскі

**Эдуард Усьпе́нскі** (, Ягор’еўск, Маскоўская вобласьць — , Масква) — савецкі і расейскі пісьменьнік, драматург і сцэнарыст, аўтар дзіцячых кніг, тэлевядоўца. Сярод папулярных пэрсанажаў, прыдуманых ім — Кракадзіл Гена і Чабурашка, кот Матроскін, Дзядзька Фёдар, паштальён Печкін, сабака Шарык, браты Калабкі, Гарантыйныя чалавечкі.

## Жыцьцяпіс
Бацька — Мікалай Міхайлавіч Усьпенскі (1903—1947), супрацоўнік апарату ЦК ВКП (б). Маці — Натальля Аляксееўна Ўсьпенская (1907—1982), інжынэр-машынабудаўнік. Атрымаўшы адукацыю ў Маскоўскім авіяцыйным інстытуце (МАІ) і стаўшы інжынэрам, ён зарабляў на жыцьцё тым, што пісаў і рабіў сцэнары мультфільмаў. У дадатак да дзіцячых кніг Усьпенскі пісаў вершы і тэатральныя сцэнкі з цыклу пра Чабурашку і Кракадзіла Гену.

Першую кнігу пісьменьніка «Дзядзя Фёдар, сабака і кот» апублікавалі ў 1974 годзе. Галоўным героем быў шасьцігадовы хлопчык, якога звалі дзядзькам Фёдарам за тое, што ён быў вельмі самастойным. Пасьля таго, як бацькі забаранілі яму пакінуць у кватэры бяздомнага ката Матроскіна, Дзядзька Фёдар пайшоў з дому. Разам з Матроскіным і сабакам Шарыкам яны ўтрох пасяліліся ў вёсцы Прастаквашына. Знайшоўшы скарб, яны змаглі купіць трактар, што езьдзіў на супе і бульбе. Па кнізе было зьнята тры папулярных мультыплікацыйных фільма: «Трое з Прастаквашына», «Канікулы ў Прастаквашыне» і «Зіма ў Прастаквашыне».

Зьяўляўся старшынём журы прэміі «Запаветная мара». Таксама ў 1986 годзе ўвайшоў у журы ў першых гульнях адроджанай Вышэйшай лігі КВЗ.

Апошнія гады Ўсьпенскі канфліктаваў з кінастудыяй «Саюзмультфільм» праз парушэньне аўтарскіх правоў.

У апошнія гады пакутаваў ад цяжкага анкалягічнага захворваньня, у пачатку жніўня 2018 году вярнуўся пасьля лячэньня зь Нямеччыны. Памёр у сябе дома ў Маскве.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт Усьпенскага
* Эдуард Усьпенскі на КиноПоиске
* Эдуард Усьпенскі на сайце Animator.ru

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маскоўскай вобласьці
Катэгорыя:Савецкія літаратары
Катэгорыя:Расейскія літаратары
Катэгорыя:Дзіцячыя літаратары
Катэгорыя:Дзіцячыя паэты
Катэгорыя:Савецкія сцэнарысты
Катэгорыя:Памерлі ў Маскве
Анатоль Чорны

**Анато́ль Барысавіч Чо́рны** ( 1958, Чарняхоўск, Калінінградзкая вобласьць, РСФСР) — беларускі палітык, міністар архітэктуры і будаўніцтва Беларусі (2016—2018).

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў 1958 року ў г. Чарняхоўску Калінінградзкай вобласьці (цяпер у Расеі).

У 1983 року скончыў Магілёўскі машынабудаўнічы інстытут.

У 1976—1977 роках — шафёр Магілёўскага аўтакамбінату № 1, шафёр управы мэханізацыі «Магілёўсельбуду». З 1983 да 1986 — майстар управы мэханізацыі «Магілёўсельбуду». З 1986 да 1999 — майстар, галоўны мэханік, начальнік вытворча-тэхнічнага аддзелу, намесьнік начальніка па вытворчасьці, галоўны інжынэр управы мэханізацыі № 106 спэцтрэсту «Магілёўаблсельбуд». З 1999 да 2002 — начальнік управы мэханізацыі № 120 будтрэсту № 12, г. Магілёў.

З 2002 да 2010 — генэральны дырэктар ААТ «Лаўсанбуд» (г. Магілёў). З 2010 да 2013 — намесьнік, першы намесьнік (з красавіка 2013) старшыні Магілёўскага аблвыканкаму.

15 кастрычніка 2013 прызначаны міністрам архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусі. Зьняты з пасады 16 жніўня 2018 году за невыкананьне даручэньняў прэзыдэнта Беларусі па комплексным разьвіцьці Аршанскага раёну.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Жыцьцяпіс 

Катэгорыя:Міністры архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі Беларуска-расейскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чарняхоўску
Катэгорыя:Беларускія інжынэры-мэханікі
Чорны

**Чо́рны** можа азначаць:
* Чорны колер — ахраматычны колер, адсутнасьць сьветлавой плыні ад аб’екту.

## Тапонімы
* Чорны Бор
* Чорны Горад
* Чорны Дрын
* Чорны Лес
* Чорны лес
* Чорны Луг
* Чорны Ручай

## Асобы
* Анатоль Чорны ( 1958) — беларускі дзяржаўны дзяяч
* Завіша Чорны ( 1379—1428) — польскі шляхціц
* Кузьма Чорны (1900—1944) — беларускі літаратар
* Мікалай Радзівіл «Чорны» (1515—1565) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага

## Іншае
* Чорны бусел
* Чорны грыф
* Чорны дрозд
* «Чорны квадрат»
* «Чорны кот»
* «Чорны пэні»
* Чорны рынак
* «Чорны студзень»
* Чорны сьпіс
** Чорны сьпіс Эўразьвязу

## Глядзіце таксама
* Чорная
* Чорнае
* Чорныя
* Блэк
* Шварц
Ганькавічы

Назву **Га́нькавічы** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць
** Ганькавічы — вёска ў Пінскім раёне
* Менская вобласьць
** Ганькавічы — вёска ў Валожынскім раёне
Альбэрта Марэна

**Альбэрта Марэна Пэрэс** (;  5 ліпеня 1992 году) — гішпанскі футбаліст, абаронца італьянскага клюбу «Кома» і нацыянальнай зборнай Гішпаніі.

## Дасягненьні
**«Сэвільля»**:
* Пераможца Лігі Эўропы: 2014

**«Лівэрпул»**:
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2019

**«Вільярэал»**:
* Пераможца Лігі Эўропы: 2021

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты
Тураўскі 3-і сельсавет

**Ту́раўскі 3-ці сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Тураўскай воласьці Мазырскага павету. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Тураў (не ўваходзіў).

## Гісторыя
У 1920 годзе створаны ў складзе Тураўскай воласьці Мазырскага павету Гомельскай (з 10 жніўня 1920 году — Менскай) губэрні РСФСР (з 1 студзеня 1919 году — Беларускай ССР), з 10 жніўня 1920 году да 17 ліпеня 1924 году — Тураўскай воласьці Мазырскага павету Менскай губэрні (да 18 сакавіка 1921 году). У 1924 годзе сельсавет скасаваны.

## Крыніцы

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Тураўскай воласьці
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1920 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1924 годзе
Новы Ланькаў

**Но́вы Ла́нькаў** — пасёлак у Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Ланькаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 3 чалавекі
* 1999 год — 15 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Ланькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бялыніцкага раёну
Зайцава

Назву **Зайцава** маюць:

* Зайцава — вёска ў Забалацкім сельсавеце Аршанскага раёну Віцебскай вобласьці
* Зайцава — вёска ў Задроўеўскім сельсавеце Аршанскага раёну Віцебскай вобласьці
* Зайцава — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласьці
* Зайцава — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласьці
* Зайцава — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці
Бобрык (Берасьцейская вобласьць)

**Бо́брык** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар Бабрыкоўскага сельсавету.

Празь вёску праходзіць аўтастрада Ганцавічы — Лагішын . Каля вёскі працякае рака Бобрык 1-ы.

## Гісторыя
Вёска доўгі час зьяўлялася ўласнасьцю сям’і Бартноўскіх. На пачатку XX стагодзьдзя маёнтак робіцца ўласнасьцю Гутоўскага. У 1913 годзе зямлю і фальварак купляе барон Арыс Арнольд Маас, які пазьней набывае маёнтак Хатынічы і Малькавічы (сёньняшнія вёскі ў Ганцавіцкім раёне). У 1919 годзе пасьля сьмерці Мааса, яго ўладаньні пераходзяць да жонкі і дзяцей: Аляксандра, Эміліі Марыі, Надзеі Веры, Хелены Элізы, а таксама сваяку Аляксандру Манькоўскаму.

У 1944 годзе фашысты спальваюць 77 двароў вёскі.

## Насельніцтва
* 2010 год — 422 жыхары
* 1999 год — 514 жыхароў

## Асобы
* Аляксандар Некрашэвіч (нар. 1973) — беларускі мастак-жывапісец

## Крыніцы

Катэгорыя:Бабрыкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Вёскі, спаленыя падчас Другой сусьветнай вайны
Церабень

Назву **Церабень** маюць:

* Це́рабень — вёска ў Бабрыкоўскім сельсавеце Пінскага раёну Берасьцейскай вобласьці
* Це́рабень — вёска ў Лапацінскім сельсавеце Пінскага раёну Берасьцейскай вобласьці
* Церабе́нь — былая вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласьці
Церабень (Бабрыкоўскі сельсавет)

**Це́рабень** (таксама — *Тэ́рабень*, *Тэрабе́нь*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавету. Каля вёскі працякае рака Бобрык 1-ы.

## Гісторыя
Вёска зьяўлялася ўласнасьцю Скірмунтаў. У 1890 годзе пасьля сьмерці Ўладзіслава Скірмунта, спадчына дзеліцца сярод нашчадкаў. Большая частка (Антомысьль) адыходзіць старэйшаму сыну Ўладзіславу Якубу і разам з урочышчам Вазаўня складае 2276 дзесяцін зямлі. Другая частка (Гутка, пасьля Церабень-Гутка, Церабень), дастаецца сярэдняму сыну Антону Станіславу.

У канцы XIX стагодзьдзя ў вёсцы было 49 двароў. Мясцовае насельніцтва займалася земляробствам і рамяством, у вытворчасьці абадоў і санак у 1901 годзе займалася 15 чалавек. Вырабляюцца вазы, земляробчы інвэнтар, колы для вадзяных млыноў.

Пасьля Першай сусьветнай вайны памешчыцкія ўгодзьдзі былі падзеленыя на дробныя ўчасткі. Абодва маёнткі становяцца ўласнасьцю Ўладзіслава Якуба Скірмунта. У 1930 годзе ў жонкі Ўладзіслава зямлю выкупае Каспэр Скірмунт, апошні ўладальнік.

У 1944 годзе фашысты спалілі 89 дамоў, забілі 13 жыхароў.

Пасьля 1945 году — царква Сьв. Увядзеньня, прыпісаная да Дабраслаўскай парафіі, разабраная, а з будматэрыялаў ўзьведзена гаспадарчая пабудова ў вёсцы Бобрык.

## Насельніцтва
* 2010 год — 278 жыхароў
* 1999 год — 398 жыхароў
* 1998 год — 416 жыхароў, 197 двароў

## Інфармацыя для турыстаў
* Двухузроўневая званіца (1869 год) на могілках
* Каталіцкія могілкі

## Крыніцы

Катэгорыя:Бабрыкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Вёскі, спаленыя падчас Другой сусьветнай вайны
Чамля

**Ча́мля** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавету. Каля вёскі працякае рака Бобрык 1-ы.

## Гісторыя
У канцы XIX ст. існавала вёска і хутар з назвай Чамля, якія належалі Бартноўскім. Напачатку XX ст. 12 вяскоўцаў займаліся вырабам абадоў, колаў і саней.

## Насельніцтва
* 2010 год — 137 жыхароў
* 1999 год — 198 жыхароў
* 1998 год — 109 жыхароў, 96 гаспадарак

## Крыніцы

Катэгорыя:Бабрыкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Канстантынас Мітраглю

**Канстантынас Мітраглю** (;  12 сакавіка 1988 году) — грэцкі футбаліст, нападнік. Мае на сваім рахунку матчы ў складзе нацыянальнай зборнай Грэцыі.

## Дасягненьні
**«Алімпіякос»**:
* Чэмпіён Грэцыі: 2008, 2009, 2011, 2013, 2014, 2015
* Уладальнік Кубка Грэцыі: 2008, 2009, 2013, 2015
* Уладальнік Супэркубка Грэцыі: 2007

**«Бэнфіка»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2016, 2017
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2017
* Уладальнік Кубка партугальскай лігі: 2016
* Уладальнік Супэркубка Партугаліі: 2016

**«Галатасарай»**:
* Чэмпіён Турэччыны: 2019
* Уладальнік Кубка Турэччыны: 2019
* Уладальнік Супэркубка Турэччыны: 2019

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Грэцкія футбалісты
Пласкінь

**Пласкі́нь** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавету. Празь вёску праходзіць аўтастрада Ганцавічы — Лагішын .

## Гісторыя
Вёска зьяўлялася ўласнасьцю Скірмунтаў. У ХХ стагодзьдзі тут была пабудаваная Мікалаеўская царква.

Напачатку XX ст. уласьнікам быў Эразм Скірмунт. Потым вёска перайшла да Яна Скирмунта, потым у спадчыну яе атрымаў Гэнрык Скірмунт. Упраўляючымі працавалі Шоя Гохлер і Сэндэр Лемэнбэрг. Частка зямель была выкупленая Вацлавам Завадзкім.

У 1944 годзе фашысты забілі ў вёсцы 6 чалавек, спалілі 123 двары.

## Насельніцтва
* 2010 год — 451 жыхар
* 1999 год — 606 жыхароў
* 1998 год — 632 жыхары, 263 гаспадаркі

## Інфармацыя для турыстаў
* паўразбураная Мікалаеўская царква
* помнік землякам, што загінулі ў Другой сусьветнай вайне
* мэмарыяльная пліта на месцы гібелі 18 траўня 1944 году экіпажу савецкіх лётчыкаў у складзе А.А. Аліева, М.Я. Дорфману і В.А. Францава.

## Крыніцы

Катэгорыя:Бабрыкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Вёскі, спаленыя падчас Другой сусьветнай вайны
Вэнэцыя (футбольны клюб)

«**Вэнэцыя**» () — італьянскі футбольны клюб з гораду Вэнэцыі. Заснаваны ў 1907 годзе. Уладальнікі Кубка Італіі (1941).

## Гісторыя
Футбольны клюб «Вэнэцыя» паўстаў 14 сьнежня 1907 году, дзякуючы руплівасьці 20 энтузіястаў, які дамаглі зьліцьця футбольных сэкцыяў двух вэнэцыянскіх спартовых клюбаў, як то таварыства баявой гімнастыкі і «Канстантына Рэер». Месцам, абраным заснавальнікамі, каб даць жыцьцё новаму футбольнаму клюбу, стаў рэстаран Да Нанэ ін Кортэ дэль’Орса недалёка ад Кампа-Сан-Барталяміё. Сярод заснавальнікаў былі Давідэ Фана, які быў абраны першым прэзыдэнтам каманды, а таксама Вальтэр Эмісэгер з швайцарскага клюбу «Вінтэртур». Эмісэгер стаў першым трэнэрам каманды і ейным капітанам.

У першыя гады матчы клюбу ладзіліся ў сасновым лесе Сант’Элены. Першыя матчы «Вэнэцыі» былі згуляныя супраць камандаў з Падуі, Вэроны і Вічэнцы, а таксама супраць экіпажаў караблёў, якія прыбывалі ў порт Вэнэцыі. Першай футбольнай сустрэчай клюбу зважаецца матч 22 сьнежня 1907 году супраць клюбу «Вічэнца», які скончыў унічыю зь лікам 1:1. «Вэнэцыя» дэбютавала ў найвышэйшым дывізіёне Італіі ў 1909 годзе. Зьяўляючыся адзіным клюбам з Вэнэта, «Вэнэцыя» была наўпрост дапушчаная да паўфіналу, дзе сустрэлася зь пераможцам зоны Лямбардыі клюбам «Мілянэзэ», але была разгромленая зь лікам 7:1 у першым матчы і лікам 11:2 у матчы ў адказ. «Вэнэцыя» брала ўдзел у Прыма-катэгорыі, якая была найвышэйшым дывізіёнам чэмпіянату Італіі, з сэзону 1910—1911 гадоў па сэзон 1914—1915 гадоў, які стаў апошнім перад далучэньнем Італіі ў Першую сусьветную вайну. 7 верасьня 1913 году быў адкрыты вэнэцыянскі стадыён на востраве Сант’Элена, які сёньня вядомы як П’ерлюіджы Пэнца. На ім была крытая трыбуна дзеля 500 гледачоў. У красавіку 1919 году клюб быў аб’яднаны зь яшчэ адной каманды гораду — «Аўрорай». У гэты ж час урад даў клюбу 40 тысяч лір у якасьці кампэнсацыі за выкарыстаньне спартовай пляцоўкі ў якасьці вайсковай базы. У 1920-я гады «Вэнэцыя» часта гуляла ў другім дывізіёне. 1 жніўня 1934 году клюб вярнуўся да сваіх традыцыйных чорнага і зялёнага колераў.

У сэзоне 1934—1935 гадоў «Вэнэцыя» заняла 11-ы радок і была паніжаная ў Сэрыю С, але знаходжаньне ў трэцім дывізіёне было нядоўгім, бо ўжо праз год клюб прасунуўся ў Сэрыю Б. Каманда працягвала змагацца ў другім дывізіёне, няблага выступаючы ў айчынным кубку. У сэзоне 1938—1939 гадоў дружына заняла другое месца і атрымала павышэньне ў Сэрыю А, што было дасягнута драматычным чынам, бо вэнэцыяны перамоглі «Аталянту» ў Бэргама зь лікам 0:1 у апошнім туры і абагналі іх у табліцы толькі за кошт найлепшай розьніцы галоў. Пераможны гол быў на рахунку Франчэска Пэрніга. Ажно да спыненьня футболу ў Італіі ў сувязі з Другой сусьветнай вайной «Вэнэцыя» заставалася ў Сэрыі А, здабыўшы Кубак Італіі ў 1941 годзе і змагаючы за скудэта ў сэзоне 1941—1942 гадоў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Вэнэцыя
Мясяцічы

**Мяся́цічы** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Барычавіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 93 чалавекі
* 1999 год — 131 чалавек

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Падарожжа з Жыгамонтам. Мясяцічы

Катэгорыя:Барычавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
.இந்தியா

**.இந்தியா** — нацыянальны дамэн верхняга ўзроўню для Індыі.

## Вонкавыя спасылкі
* Зьвесткі whois для дамэну .இந்தியா на бачыне IANA

xn--xkc2dl3a5ee0h
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2011 годзе
Катэгорыя:Сувязь у Індыі
Няропля (пасёлак)

**Няро́пля** — пасёлак у Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Машчаніцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 7 чалавек
* 1999 год — 36 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Машчаніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бялыніцкага раёну
Маісеева

Назву **Маісеева** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Маісеева — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласьці
* Маісеева — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Маісеевічы
* Маісеенкі
* Маісееўка
* Маісееўшчына
Ліпнікі (Пінскі раён)

**Лі́пнікі** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавету.

## Гісторыя
У 1665 годзе Марыя Лукрэцыя Колец, з дому маркграфаў Строзі, дарыць Ліпнікі Пінскаму дамініканскаму кляштару. У XX стагодзьдзі ўласьнікамі Ліпнікаў робяцца Скірмунты.

У 1943 годзе фашысты спалілі 31 двор і забілі 7 жыхароў.

## Насельніцтва
* 2009 год — 193 жыхары
* 1999 год — 310 жыхароў
* 1998 год — 325 жыхароў, 145 двароў

## Славутасьці
* Мэмарыяльная дошка партызанам у памяць атраду «Храбрацы» НКГБ СССР, які дзейнічаў у раёне вёскі з кастрычніка 1943 па чэрвень 1944 году
* Абэліск на былой магіле савецкіх лётчыкаў і партызан, парэшткі якіх перапахаваныя ў вёсцы Пагост Загародзкі

## Крыніцы

Катэгорыя:Бабрыкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Вёскі, спаленыя падчас Другой сусьветнай вайны
Забярэзьзе (Пінскі раён)

**Забярэ́зьзе** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавету. На захад ад вёскі праходзіць аўтастрада Ганцавічы — Лагішын .

## Гісторыя
У XIX стагодзьдзі вёска зьявілася як хутар і фальварак Бартноўскага, уладальнікаў маёнтку Бобрык. Пазьней сяло належала Гутоўскаму, Маас, Манькоўскай, Адахоўскім, хутар знаходзіўся ва ўласнасьці Сьцяпана Хоміча, які меў надзелы ва ўрочышчы Лін і ў вёсцы Селішча.

У 1920-я гады вёска складалася з трох гаспадарак, дзе пражывала 46 чалавек.

## Насельніцтва
* 2009 год — 7 жыхароў
* 1999 год — 18 жыхароў
* 1998 год — 16 жыхароў, 11 двароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Бабрыкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Дабраслаўка

**Дабрасла́ўка** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавету. Празь вёску праходзіць аўтастрада Ганцавічы — Лагішын . Празь вёску цячэ ручай, які ўліваецца ў вёску Вісьліца.

## Гісторыя
Першая пісьмовая згадка ў 1657 годзе. Вёска зьяўлялацца даўняй уласнасьцю князёў Друцкіх-Любецкіх, на сродкі якіх ў 1758 годзе была пабудавана Траецкая царква.

У XIX стагодзьдзі — цэнтар воласьці Пінскага павету (17 вёсак з 1229 жыхарамі).

Падчас Першай сусьветнай вайны 10 верасьня 1915 году (па старым стылі) у царкве прайшла імша па загінулай недалёка ад вёскі сястры міласэрнасьці 105-га пяхотнага Арэнбурскага палка Рымы Івановай — адзінай у гісторыі Расеі жанчыны, узнагароджанай ордэнам Сьвятога Георгія 4-й ступені.

У 1920—1930-я гады цэнтар гміны, у якую ўваходзілі вёскі Бобрык, Канатоп, Ліпнікі, Малая Плотніца, Пласкіна, Багны, Церабень, Чухава, Задуб’е, шэраг прыватных уладаньняў і хутароў. Мясцовы маёнтак належаў Веры Хамянтоўскай, а пасьля яе сынам Аляксею і Дзьмітрыю.

У 1944 годзе фашысты спалілі 67 двароў і забілі 16 жыхароў.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1998 год — 507 жыхароў, 245 двароў; 1999 год — 485 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2005 год — 429 жыхароў, 220 двароў; 2009 год — 348 жыхароў

## Славутасьці
* Сьвята-Траецкая царква (XVIII стагодзьдзе) — 
* Драўляная капліца на могілках

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Бабрыкоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Вёскі, спаленыя падчас Другой сусьветнай вайны
Барычавічы

**Барыча́вічы** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Цэнтар Барычавіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 186 жыхароў
* 1999 год — 320 жыхароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Барычавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Уладзімер Куранкоў

**Уладзі́мер Іва́навіч Куранкоў** (, Баранавічы, Берасьцейская вобласьць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, першы міністар прамысловасьці Рэспублікі Беларусь (1994—1996). Адзін з самых аўтарытэтных і ўплывовых чыноўнікаў першых гадоў незалежнасьці Беларусі.

## Жыцьцяпіс
У 1975 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Пасьля гэтага працаваў на Менскім аўтамабільным заводзе, прайшоў там шлях ад шараговага інжынэра да намесьніка Генэральнага дырэктара па эканоміцы.

У 1991 быў прызначаны кіраўніком Дзяржаўнага камітэту па прамысловасьці і міжгаліновых вытворчасьцях, які пасьля быў ператвораны ў Міністэрства прамысловасьці.

22 верасьня 1994 году ўказам прэзыдэнта № 117 быў прызначаны Міністрам прамысловасьці Рэспублікі Беларусь.

Лічыў, што Беларусь, пры ўмове рынкавага рэфармаваньня эканомікі, здольная самастойна забясьпечыць сябе пакупных рэсурсамі. Ён даказваў, што большасьць эканомік сьвету пасьпяхова функцыянуюць ва ўмовах рэсурснага дэфіцыту, і гэта стымулюе іх эфэктыўнае выкарыстаньне. Пры гэтым ён спасылаўся на прыклад Аўстрыі, якая пасьля спыненьня савецкай акупацыі ў 1955 годзе, тэрмінова «разваліла» навязаны ёй дзяржаўны сацыялізм і пасьпяхова наладзіла сацыяльную рынкавую гаспадарку ў краіне. Па структуры прамысловасьці, аўстрыйская эканоміка нагадвала беларускае народную гаспадарку пачатку 90-х гадоў, і, як Беларусь, Аўстрыя ня мела ні руд, ні вугалю, ні нафты, ні газу. Перавагай Аўстрыі былі кваліфікаваныя работнікі, добра матываваныя да працы, як і першыя постсавецкія беларусы.

Заяўляў, што адносіны з расейцамі, якімі б цеснымі яны ні былі, павінны абмяжоўвацца ўзаемавыгадным супрацоўніцтвам. Аднак кіраўніцтва Беларусі лічыла інакш.

23 студзеня 1996 году ўказам прэзыдэнта «за неналежнае кіраўніцтва галіной, якое выказалася ў непрыняцьці неабходных мер па пераадоленьні спаду вытворчасьці ў прамысловасьці» вызвалены ад пасады міністра прамысловасьці Беларусі.

Апальны міністар таксама дэманстратыўна сышоў у прыватны бізнэс, зарэгістраваўшы ў Расеі фірму «Нацыянальны прамысловы капітал», і заняўся прасоўваньнем беларускай аўтамабільнай тэхнікі на зьнешніх рынках.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Баранавічах
Катэгорыя:Міністры прамысловасьці Рэспублікі Беларусь
Мэпэн (футбольны клюб)

«**Мэпэн**» () — нямецкі футбольны клюб з гораду Мэпэну. Заснаваны ў 1912 годзе.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Мэпэн
Булькова (Жабінкаўскі раён)

**Булько́ва** — вёска ў Жабінкаўскім раёне Берасьцейскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Ракітніцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 157 чалавек
* 1999 год — 145 чалавек

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Падарожжа з Жыгамонтам. Булькова

Катэгорыя:Ракітніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жабінкаўскага раёну
Бервы

**Бе́рвы** — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Казловіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 2 чалавекі
* 1999 год — 13 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Казловіцкі сельсавет (Глускі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Глускага раёну
Равячына

Назву **Равячына** маюць:

* Равячына — вёска ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласьці
* Равячына — вёска ў Лагойскім раёне Менскай вобласьці
Крукі (Магілёўская вобласьць)

**Крукі́** — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Вішоўскага сельсавету.

## Гісторыя
У 1670 годзе згадваецца як фальварак у Аршанскім павеце ВКЛ.

## Насельніцтва
* 2010 год — 10 чалавек
* 1999 год — 8 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Вішоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бялыніцкага раёну
Жардан Амаві

**Жарда́н Амаві́** (;  9 сакавіка 1994 году) — францускі футбаліст, абаронца.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Францускія футбалісты
Біжаравічы

**Бі́жаравічы** (таксама — *Бі́жыравічы*, *Біжарэ́вічы*) — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Барычавіцкага сельсавету.

## Гісторыя
Першая згадка пра вёску ў 1498 годзе пад назвай Безарэвічы. У 1525 годзе каралева Бона перадала вёску пінскаму харунжаму Сямёну Юхновічу Орду, заснавальніку адной з галінаў роду Ордаў, гербу Астоя. Орды валодалі Біжаравічамі на працягу больш чым 400 гадоў да 1939 году. За гэты час яго атрымлівалі ў спадчыну 10 пакаленьняў роду па мужчынскай лініі. Апошнім уладальнікам быў Януш Орда, якому маёнтак належаў з 1924 да 1939 году. Да прыходу савецкай улады ў маёнтку захоўваўся арыгінал дакумэнту, падпісанага Ордам Бонай Сфорцай.

У канцы XIX — пачатку XX стагодзьдзяў Орды пабудавалі новы будынак маёнтку, які замяніў стары драўляны. Будаўніцтва пачаў Караль Орда, а скончыў у 1904 годзе яго брат Станіслаў.

З 1921 годзе ў складзе Польшчы. Зь верасьня 1939 году ў складзе БССР. Падчас вайны будынак маёнтку і гаспадарчыя пабудовы былі цалкам зьнішчаны. Засталіся толькі фрагмэнты алеяў, мэліярацыйных каналаў, фамільныя могілкі.

## Насельніцтва
* 2009 год — 69 жыхароў
* 1999 год — 120 жыхароў

## Страчаная спадчына
* Сядзібна-паркавы ансамбль Ордаў

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Біжаравічы radzima.org

Катэгорыя:Барычавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XV стагодзьдзі
Лозічы

**Ло́зічы** (таксама — *Лазі́чы*)— вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Барычавіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2009 год — 11 жыхароў
* 1999 год — 28 жыхароў

## Інфармацыя для турыстаў
Язэп Драздовіч падчас сваёй экспэдыцыі на Палесьсе зрабіў некалькі малюнкаў у вёсцы.

## Крыніцы

Катэгорыя:Барычавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Тырвовічы

**Тырво́вічы** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Барычавіцкага сельсавету. Побач зь вёскай знаходзіцца заказьнік Тырвовічы.

## Насельніцтва
* 2009 год — 78 жыхароў
* 1999 год — 138 жыхароў

## Славутасьці
* Сьвята-Пакроўская царква (1856) — 

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Барычавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну
Шаломічы

**Шало́мічы** — вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Барычавіцкага сельсавету.

## Гісторыя
Вёска належала шляхетнаму роду Шаламіцкіх (герб Гіпацэнтарыюс).

У 1572 годзе тут разьмяшчаўся двор Рыгора Шаламіцкі. У 1717 годзе ў Шаломічах і ў суседніх Лозічах жыў воін Самюэль Шаламіцкі. Акрамя Шаламіцкіх тут жылі прадстаўнікі шляхецкіх сем’яў Багатка, Колбаў, Бут-Гусаімаў, Лазіцкіх і іншых.

Да 70-годзьдзя паўстаньня Кастуся Каліноўскага ў вёсцы быў усталяваны помнік жыхарам, якія ўдзельнічалі ў паўстаньні: Антону Шаламіцкаму, Базылю і Шымону Калавурам. Да нашага часу помнік не захаваўся.

## Насельніцтва
* 2009 год — 28 жыхароў
* 1999 год — 59 жыхароў
* 1998 год — 67 жыхароў, 32 двары

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Барычавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёну