open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Домінік Собаслаі

**Домінік Собаслаі** (;  25 кастрычніка 2000 году) — вугорскі футбаліст, паўабаронца ангельскага клюбу «Лівэрпул» і нацыянальнай зборнай Вугоршчыны.

## Кар’ера
### Клюбная
Гулец хутка быў запрыкмечаны скаўтамі, дзякуючы чаму трапіў у аўстрыйскі клюб «Ліфэрынг» у сэзоне 2017—2018 гадоў. Дэбютаваў у прафэсійным футболе 21 ліпеня 2017 году ў матчы супраць «Капфэнбэргу». Першым голам адзначыўся 4 жніўня, улучыўшы мяч у браму «Бляў-Вайсу». Такі пачатак вымусіў зальцбурскі «Рэд Бул» падцягнуць футбаліста да свайго складу яшчэ цягам сэзону. 27 траўня 2018 году Собаслаі дэбютаваў у аўстрыйскай Бундэсьлізе ў матчы супраць сталічнай «Аўстрыі».

Наступны сэзон гулец абараняў колеры як «Ліфэрынгу», гэтак і «Рэд Булу», але зь цягам часу замацаваўся менавіта ў зальцбурскім клюбе. 17 верасьня 2019 году паўабаронца ўлучыў свой першы гол у Лізе чэмпіёнаў, пакрыўдзіўшы бэльгійскі «Генк». 10 чэрвеня 2020 году вугорац учыніў хет-трык у браму грацкага «Штурма». Паводле вынікаў сэзону 2019—2020 гадоў гулец, маючы на рахунку 9 галоў і 14 галявых перадачаў у матчах чэмпіянату, быў прызнаны найлепшым футбалістам сэзону. 17 сьнежня 2020 году быў аб’яўлена аб пераходзе гульца ў нямецкі «РБ Ляйпцыг». З футбалістам быў узгоднены кантракт да чэрвеня 2025 году. Гэты трансфэр каштаваў немцам 20 мільёнаў эўра, што зрабіла Собаслаі найдаражэйшым праданым вугорцам у гісторыі. Гулец адразу замацаваўся ў асноўным складзе каманды, двойчы здабыўшы зь ёй Кубак Нямеччыны.

2 ліпеня 2023 году гулец падпісаў дамову зь «Лівэрпулам», узгодніўшы пяцігадовы кантракт. За пераход ангельцы мусілі выплаціць «РБ Ляйпцыг» 60 мільёнаў фунтаў. Собаслаі стаў толькі трэцім вугорцам за ўсю гісторыю клюб. 13 жніўня паўабаронца дэбютаваў у складзе новага клюбу ў стартавай гульні сэзону 2023—2024 гадоў, калі ягоная каманда згуляла ўнічыю з «Чэлсі» зь лікам 1:1. 19 жніўня вугорац згуляў першую гульню на Энфілдзе ў матчы супраць «Борнмуту». 3 верасьня гулец забіў свой першы гол у кашулі ангельскага клюбу ў пераможнай гульні Прэм’ер-лігі супраць «Астан Вілы» (3:0). Хутка стаў ключавым футбалістам каманды, ствараючы найбольшую колькасьць галявых момантаў каманды. На пачатку 2024 году атрымаў пашкоджаньне, праз што прапусьціў частку сэзону.

### Міжнародная

Собаслаі выклікаўся да складу зборных краіны розных узростаў. Пры гэтым гулец быў капітанам, як юнацкай, гэтак і юніёрскай зборных Вугоршчыны.

У чэрвені 2017 году атрымаў свой першы выклік у нацыянальную зборную Вугоршчыны на таварыскі матч супраць зборнай Расеі і адборачны матч чэмпіянату сьвету 2018 году супраць зборнай Андоры, аднак на полі не зьяўляўся. Запачаткаваў выступы ў нацыянальнай камандзе 21 сакавіка 2019 году ў адборачным матчы чэмпіянату Эўропы 2020 году супраць зборнай Славаччыны, выйшаўшы на замену на 54-й хвіліне замест Ласла Кляйнгайсьлера. Свой першы гол забіў тым жа славакам з штрафнога ўдара.

## Дасягненьні
**«Рэд Бул»**:
* Чэмпіён Аўстрыі: 2018, 2019, 2020, 2021
* Уладальнік Кубка Аўстрыі: 2019, 2020, 2021

**«Лівэрпул»**:
* Чэмпіён Ангельшчыны: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Вугорскія футбалісты
Клышка

**Клышка** — беларускае прозьвішча.

## Вядомыя носьбіты
* Алесь Клышка, беларускі пісьменьнік, кандыдат тэхнічных навук, футбаліст
* Анатоль Клышка, беларускі пісьменьнік
* Міхась Клышка, беларускі мовазнавец
Урліх

**Урліх**, **Урлік** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Урліх (Urlich) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова ур- (ор-) (імёны ліцьвінаў Урыка, Урвік, Урман; германскія імёны Urich, Urwick, Urmann) паходзіць ад гоцкага *urus 'тур', а аснова -лік- (-ліх-) (імя ліцьвінаў Рыхлік; германскае імя Richlich) — ад гоцкага leik 'цела'.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Urlich.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *на Виленскую комору… Янъ Урлиховичъ* (27 сьнежня 1536 году); *Петръ Урлихович, а у него сыновъ три — Янул, [[Ягмін|Якмин]], [[Нарэйка|Нарко]]* (31 сакавіка 1544 году); *отъ детей Урлиховыхъ, которое суть на науце у Прусехъ* (1567 год); *Томашъ Уръликовичъ* (5 ліпеня 1596 году); *sioło Urliki… Krzysztof Urlik, synow trzech — jednemu imie Bartłomiey, drugiemu Marcin, trzeciemu Krzysztof* (23 сакавіка 1698 году); *Marta Urlikiewicz* (1802 год).

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Алесь Клышка

**Алесь Клышка** (, Менск — , Менск) — беларускі кандыдат тэхнічных навук, былы гулец менскай футбольнай каманды «Тарпэда», паэт і публіцыст.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў Менску ў вялікай сям’і, дзе было пяцёра дзяцей. Быў вымушаны рана пайсьці працаваць, яшчэ з 16-гадовага ўзросту. Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Абараніў кандыдацкую дысэртацыю, працаваў у НДІ прыкладных фізычных праблемаў Белдзяржунівэрсытэту. Меў 13 патэнтаў на вынаходніцтва ў галіне экалягічна чыстых тэхналёгіяў і аховы навакольнага асяродзьдзя, аўтар 115 навуковых публікацыяў.

Таксама Алесь Клышка — вядомы ў мінулым футбаліст. Ён гуляў за менскую каманду «Тарпэда», быў нават капітанам каманды. У «Тарпэда» Алесю Клышку пашчасьціла пагуляць з «зоркамі» беларускага футболу: Мікалаем Журавенкам, Дзьмітрыем Карнеевым, Анатолем Глебам, Мікалаем Іваніцкім.

Алесь Клышка быў паэтам-лірыкам, публіцыстам. Ён напісаў і выдаў шмат паэтычных зборнікаў, сярод якіх — «Ад каранёў да кроны», «Далёкае — блізкае», «Сустрэча», «Стрэчаньне» і іншыя.

Ён падрыхтаваў і выпусьціў фільм па гісторыі Менску «Менская зямля», а таксама шэраг аўдыёкнігаў і музычных стужак. Некалькі зборнічкаў вершаў аўтар напісаў і для дзяцей. У суаўтарстве з паэтам Зьнічом (Алегам Бембелем) з Жыровіч ён выдаў чатыры кнігі роздумаў-дыялёгаў: пра час, Айчыну, шляхі зямныя і вечныя («Жыровіцкія камяні» (2006), «Шлях да Жыровічаў» (2007), «Жыровіцкая пастараль» (2009) і «Званіца» (2016)).

Роднаму Менску, дзе Алесь Клышка пражыў усё жыцьцё, ён прысьвяціў некалькі сваіх кніг, адна зь іх так і называецца «Менская зямля».

## Вонкавыя спасылкі
* Алесь Клышка на сайце Саюзу беларускіх пісьменьнікаў

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Памерлі ў Менску
Катэгорыя:Сябры Саюзу беларускіх пісьменьнікаў
Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Кандыдаты тэхнічных навук
Буйка

**Буйка**, **Бойка**, **Бейка** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Бойка або Бейка, пазьней таксама Буйка (Boiko, Beiko, Boyke, Buyke) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова бой- (буй-, бэй-) (імёны ліцьвінаў Боер, Бумонт, Буйвід; германскія імёны Bojer, Bumund, Boiorix) зьнітоўваецца з швэдзкім boja 'ланцуг, кайданы'.

У Прусіі бытавала імя *Boyke* (1419 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *чоловеков тяглых у [[Эйшышкі|Еишишскомъ]] повете… Олехна Буиковича* (30 красавіка 1517 году); *Буико Нарковичъ* (1528 год); *Якубъ Беикович* (1 ліпеня 1542 году); *люди тягълые… Бойко [[Дамейка|Домъковичы]]* (5 студзеня 1566 году); *Marianna Boyko* (1792 год).

## Носьбіты
* Буйка Нарковичъ — вількамірскі баярын, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1528 году

Бойкен (*Boyken*) — вёска каля Рагніту ў Прусіі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Дайль

**Дайль** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Дайла (Daila) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -даг- (-дак-, -таг-) (імёны ліцьвінаў Дагейка, Шыдаг, Ядаг; германскія імёны Dagiko, Sidag, Adago) паходзіць ад германскага daga 'палымяны, зіхатлівы, яркі, бліскучы'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Andrzey Doylewicz* (4 сьнежня 1554 году).

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Касьцёл Сьвятога Духа (Жэгра)

**Касьцёл Сьвятога Духа** () — храм у вёсцы Жэгра ў раёне Сьпіска Нова Вэс у Кошыцкім краі цэнтральна-ўсходняй Славаччыны. Побач знаходзіцца Сьпіскае Падгародзьдзе.

## Апісаньне
Касьцёл быў пабудаваны ў другой палове XIII стагодзьдзя са сьпіскага травэртыну. У ім спалучаюцца рысы раманскага і гатычнага мастацтва. Яго візытнай карткай зьяўляюцца ўнікальныя гатычныя насьценныя росьпісы. Храм зьяўляецца адным з двухнэфавых сьпіскіх храмаў. У 1245 годзе сьпіскі пробашч Мацей даў згоду на будаўніцтва царквы з сыстэмай умацаваньняў. Яно працягваўся 30 гадоў (1245—1275). Пазьней была прыбудавана вежа з цыбулепадобным купалам, а царкоўны нэф атрымаў скляпеньне, якое абапіралася на цэнтральны слуп. У XIV—XV стагодзьдзях муры храму былі ўпрыгожаны насьценным росьпісам. Унутры ёсьць фрэскі, якія пакрываюць увесь прэсьбітэрый, трыюмфальную арку і паўночную сьцяну. Акрамя таго, у касьцёле захавалася каменная купель XIII ст. У XVII стагодзьдзі касьцёл меў барочнае аздабленьне.

Храм уключаны ў сьпіс нацыянальных культурных помнікаў Славаччыны, а з 1993 года ўключаны ў сьпіс Сусьветнай спадчынай ЮНЭСКО, як частка «Левача, Сьпіскі замак і зьвязаныя зь імі культурныя помнікі».

## Крыніцы

Жэгра
Катэгорыя:Аб’екты Сусьветнай спадчыны ў Славаччыне
Катэгорыя:Сьпіш
Катэгорыя:Касьцёлы Славаччыны
Катэдра сьвятога Марціна (Сьпіска капітула)

**Катэдра сьвятога Марціна** () — адзін з найстарэйшых храмаў Славаччыне, разьмешчаны ў былым царкоўным горадзе Сьпіска капітула ў рэгіёне Сьпіш. Пабудаваны на месцы больш старажытнага касьцёлу XI стагодзьдзя (захаваліся фрагмэнты раманскай ратонды). У 1776 годзе ён быў узьведзены да годнасьці катэдры. Разам з навакольлем уключана ў сьпіс Сусьветнай спадчынай ЮНЭСКО «Левача, Сьпіскі замак і зьвязаныя зь імі культурныя помнікі»

## Канструкцыя катэдры
Будаўніцтва пачалося ў 1198 годзе, але сапраўдная праца працягвалася толькі пасьля татарскага нашэсьця, у 1245—1273 гадах. Была пабудавана ў позьнім раманскім стылі, але большасьць элемэнтаў цяпер гатычныя. Заходні фасад захаваў сваю раманскую форму, дамінуючыя на плошчы дзьве вежы — раманскія хоры і прытвор. У левай вежы — два ярусы біфорыя, двухсьветавыя раманскія вокны з калёнай пасярэдзіне. Над уваходам — раманскі паўкруглы партал. Другі партал, паўночны, цяпер схаваны ў крухце, таксама захаваў раманскія рысы. У прытворы таксама захаваліся масіўныя крыжова-рэбравыя скляпеньні і бэлькавыя слупы.

Сабор трохнэфны — ён шмат разоў перабудоўваўся. У другой палове XV стагодзьдзя, у гатычным стылі — прэзбітэрый быў пашыраны, а з паўднёвага боку была пабудавана капліца роду Запольля (на месцы былой гатычнай капліцы Божага Цела 1382 г.), вельмі падобная на капліцу ў касьцёле ў Сьпіскі Штвртоку. У XVIII стагодзьдзі, пасьля заснаваньня ў 1776 годзе Спіскага староства, будынак падвяргаўся шматлікім позьнебарочным перабудовам, якія былі ліквідаваны (часам даволі брутальна) у 1873—1889 гадах. У нейкі момант нэф быў прыўзьняты — прыкладна на траціну сваёй даўжыні.

Касьцёл накрыты агульным двухсхільным дахам. Як і большасьць храмаў гэтага пэрыяду, ён арыентаваны па восі ўсход-захад (галоўны алтар накіраваны на ўсход, у бок Сьвятой Зямлі).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сьпіска капітула, катэдра сьвятога Марціна
* Старонка парафіі Сьпіскай капітулы
* Katedra w Spiskiej Kapitule (Spisz, Słowacja) sekulada.com

Катэгорыя:Аб’екты Сусьветнай спадчыны ў Славаччыне
Катэгорыя:Сьпіш
Сьпіш
Катэгорыя:Храмы пад тытулам сьвятога Марціна
Катэгорыя:Гатычныя катэдры Славаччыны
Праглас

**«Прагла́с»** () — першае славянскае пісьмовае паэтычнае сачыненьне, якое лічыцца напісаў Сьвяты Кірыл, адзін са стваральнікаў славянскага альбфабэту.

## Гісторыя
Створана ў Вялікай Маравіі ў IX стагодзьдзі. Кірылу і Мятоду давялося засноўваць і абараняць славянскую кніжнасьць, што і дэманструе «Проглас». У ім Кірыл усхваляе славянскую пісьменнасьць і лічыць яе праявай чароўнага пачатку, так як яна дапамагла славянам адысьці ад паганства і ператварыла ў цывілізаваны народ.

Кнігі, напісаныя на славянскай мове, нясуць боскую мудрасьць і таму, піша Кірыл, дапамагаюць змагацца з д’ябальскімі спакусамі. Такім чынам, з самых раньніх этапаў разьвіцьця славянскай літаратуры кніга разглядалася як нешта сакральнае, боскае. Лічылася, што зносіны з кнігай і вучэньне прыносяць чалавеку велізарную карысьць.

## Тэкст і пераклады
* Текст «Прогласа» (глаголіца)
* Текст «Прогласа» (кірыліца)
* Текст «Прогласа» (царкоўнаславянскі)
* Текст «Прогласа» у сучаснай расейскай транслітэрацыі
* Пераклад на ангельскую і славацкую
* Пераклад на чэскую
* Пераклад на баўгарскую
* Пераклад на міжславянскую

## Крыніцы

Катэгорыя:Рукапісы IX стагодзьдзя
Катэгорыя:Славянскае мастацтва
Роланд Шалаі

**	Роланд Шалаі** (;  22 траўня 1997 году) — вугорскі футбаліст, атакуючы паўабаронца турэцкага клюбу «Галатасарай» і нацыянальнай зборнай Вугоршчыны.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец клюбу «Акадэмія Пушкаша». Дэбютаваў у вугорскім чэмпіянаце 1 жніўня 2014 году ў матчы супраць клюбу «Пэч», а свой першы гол улучыў 14 верасьня ў браму «Фэрэнцварашу». Улетку 2016 году на правах арэнды за 300 тысяч эўра накіраваўся да італьянскага «Палерма», які ў той час спаборнічаў у Сэрыі А. Цягам сэзон чаргаваў выступы ў пачатковым складзе і выхадамі на замену. Улетку 2017 году на сталай аснове далучыўся да кіпрскага клюбу АПОЭЛ, зь якім склаў чатырохгадовы кантракт. У свой дэбют 9 верасьня адразу адзначыўся забітым голам у браму «Нэа Саляміны». 31 жніўня 2018 год узгодніў чатырохгадовую дамову зь нямецкім «Фрайбургам». Толькі з другога году знаходжаньня ў Нямеччыне замацаваўся ў асноўным складзе клюбу.

### Міжнародная
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Вугоршчыны 20 траўня 2016 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Кот д’Івуару.

## Дасягненьні
**«Галатасарай»**:
* Чэмпіён Турэччыны: 2025
* Уладальнік Кубка Турэччыны: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Вугорскія футбалісты
Яўбут

**Яўбут** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Яўбод (Eubod) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова еў- (аў-) (імёны ліцьвінаў Яўлад, Явіл, Явільт; германскія імёны Ewald, Avila, Evilda) паходзіць ад гоцкага aiws 'час, эпоха' або стараверхненямецкага ewi, eo 'закон', а аснова -буд- (-бод-) (імёны ліцьвінаў Будзівід, Будар, Будрых; германскія імёны Bodwidus, Buder, Boderich) — ад бургундзкага buda 'пасол, пасланьнік' або германскага bodo 'гаспадар'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Grygal Jawbutowicz… Кгрыкга Явбутовича* (21 сакавіка 1599 году).

## Глядзіце таксама
* Ава
* Бода

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Прэзыдэнцкія выбары ў Славаччыне 2024 году

**Прэзыдэ́нцкія вы́бары ў Слава́ччыне 2014 го́ду** — шостыя ўсенародныя выбары прэзыдэнта Славаччыны. У первым туры, які адбыўся 23 сакавіка 2024 году балятаваліся адзінаццаць кандыдатаў. У другі тур выйшлі незалежны кандыдат Іван Корчак з 42,5 % галасоў ды Пэтэр Пэлегрыні з 37%. 

У другім туры выбараў, які адбыўся 6 красавіка, перамог Пэтэр Пэлегрыні, якога падтрымалі 53,1 % выбаршчыкаў. 

## Вынікі выбараў
### Першы тур

### Другі тур

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Voľby prezidenta Slovenskej republiky – Інфармацыя аб выбарах на бачыне Міністэрства ўнутраных справаў Славаччыны

Катэгорыя:Прэзыдэнцкія выбары ў Славаччыне
Славаччына
Катэгорыя:2024 год у Славаччыне
Саньнікаў

**Са́ньнікаў** — прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

* Алег Саньнікаў (1928—1983) — беларускі тэатразнавец, літаратуразнавец;
* Анатоль Саньнікаў ( 2004) — беларускі футбаліст;
* Андрэй Саньнікаў ( 1954) — беларускі палітык, дыплямат;
* Дзьмітры Саньнікаў ( 1983) — расейскі футбаліст;
* Зьміцер Саньнікаў (1902 — пасьля 1928) — беларускі і расейскі маляр, графік;
* Канстанцін Саньнікаў (1896—1965) — беларускі рэжысэр, актор;
* Сьцяпан Саньнікаў ( 1990) — расейскі хакеіст;
* Юлі Саньнікаў ( 1978) — эканаміст ЗША ўкраінскага паходжаньня;
* Якаў Саньнікаў (1780 — пасьля 1812) — расейскі прамысловец, дасьледчык Навасібірскіх астравоў.

## Глядзіце таксама
* Саньнікава
* Зямля Саньнікава
Зямля Саньнікава (неадназначнасьць)

**[[Зямля Саньнікава]]**&nbsp;— мітычны востраў у Арктычным акіяне. Іншыя значэньні:

* «Зямля Саньнікава»&nbsp;— навукова-фантастычны раман Уладзімера Обручава;
* «Зямля Саньнікава»&nbsp;— савецкі мастацкі фільм 1973 року.

## Глядзіце таксама
* Саньнікаў
Саньнікава

**Са́ньнікава** — жаночая форма прозьвішча **[[Саньнікаў]]**. Вядомыя носьбіткі:
* Алена Саньнікава ( 1980) — беларуская лыжніца;
* Пелагея Шайн (у дзявоцтве *Саньнікава*; 1894—1956) — савецкая астраномка, пэдагог.

## Глядзіце таксама
* Саньнікаў
Вусаў

**Ву́саў** — прозьвішча.

## Вядомыя асобы
* Аляксандар Вусаў ( 1977) — беларускі раварыст;
* Віктар Вусаў (1916—1941) — Герой Савецкага Саюзу;
* Іван Вусаў (1921—1994) — беларускі пэдыятар;
* Канстанцін Вусаў ( 1988) — украінскі палітык;
* Міхаіл Вусаў (1883—1939) — расейскі савецкі геоляг;
* Павал Вусаў ( 1975) — беларускі палітоляг;
* Руслан Вусаў ( 1979) — беларускі футбаліст.

## Тапонімы
* Вусаў — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі

## Глядзіце таксама
* Вусава
Борна Соса

**Борна Соса** (;  21 студзеня 1998 году) — харвацкі футбаліст, левы абаронца ангельскага клюбу «Крыстал Пэлас» і нацыянальнай зборнай Харватыі.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец заграбскага «Дынама», у складзе якога дэбютаваў 7 сакавіка 2015 году ў матчы супраць «Заграбу», адгуляўшы ўвесь матч. Замацаваўся ў складзе каманды толькі ў сэзоне 2017—2018 гадоў. Пасьля гэтага сэзону прыяднаўся да нямецкага «Штутгарту», у складзе якога дэбютаваў 26 жніўня 2018 году ў матчы супраць «Майнцу». Праз частыя пашкоджаньні прапусьціў амаль увесь сэзон, а тым часам дружына страціла месца ў элітным дывізіёне. За часам другога сэзону гулец таксама ня даў рады свайму стану здароўя. 16 сьнежня 2019 году адзначыўся першым голам у кашулі «Штутгарта», улучыўшы мяч у браму «Дармштату».

Сэзон 2020—2021 гадоў стаў прарыўным для Сосы, бо добра быў улучаны ў схему 3–4–2–1 трэнэра Пэлегрына Матарацца. Гульня футбаліста ў матчах Бундэсьлігі прынесьлі яму ўхвалу і параўнаньне з Дэйвідам Бэкгэмам, якога ён называў сваім футбольным узорам дзеля пераймання разам з Давідам Алябам. 27 лістапада 2020 году падоўжыў кантракт да 2025 году. Гулец скончыў сэзон, маючы на сваім рахунку дзевяць галявых перадач. З сэзону 2021—2022 гадоў быў капітанам каманды. 1 верасьня 2023 году далучыўся да нідэрляндзкага «Аякса», склаўшы працоўную дамову да 2028 году. 17 жніўня 2024 году Соса перайшоў у італьянскі «Тарына» на правах арэнды з правам выкупу.

### Міжнародная
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Харватыі 1 верасьня 2021 году ў матчы адборачнага турніру да чэмпіянату сьвету супраць зборнай Расеі.

## Дасягненьні
**«Дынама»**:
* Чэмпіён Харватыі: 2016, 2018
* Уладальнік Кубка Харватыі: 2016, 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Харвацкія футбалісты
Янот-паласкун

**Янот-паласкун** (*Procyon lotor*) — жывёла клясы сысуноў атрада драпежных сямейства янотавых.

## Распаўсюджваньне
Сустракаецца ў Паўночнай Амэрыцы (Бэліз, Канада, Коста-Рыка, Сальвадор, Гватэмала, Гандурас, Мэксыка, Нікарагуа, Панама, Злучаныя Штаты Амэрыкі). Гэты від вельмі адаптыўны і сустракаецца практычна ўсюды, дзе ёсьць вада, уздоўж ручаёў і берагоў.

## Постаць
Даўжыня галавы і тулава складае ад 603 да 950 мм, даўжыня хваста ад 192 да 405 мм, маса 1.8-10.4 кг; самцы звычайна цяжэй саміцаў на 10-30%. Найбольш характэрнымі характарыстыкамі янота-паласкуна зьяўляюцца яго чорная маска на вачах і густы хвост з ад чатырох да дзесяці чорных кольцаў. Пярэднія лапы нагадваюць тонкія чалавечыя рукі і робяць янота незвычайна спрытным. На іх пярэдніх і задніх лапах па пяць пальцаў. Афарбоўка вар’іруецца ў залежнасьці ад асяроддзя пражываньня, але мае тэндэнцыю вар’іравацца ад шэрага да чырванавата-карычневага і багровага колеру.

## Лад жыцьця
Бярлогі пад бярвёнамі або камянямі, у дуплах дрэў, у грунтавых норах або ў банкаўскіх бярлогах. У некаторых раёнах ён прыстасаваўся да гарадскога жыцьця. Аднак найбольшая колькасьць янотаў сустракаецца ў лісьцяных балотах, мангравых зарасніках, пойменных лясах і балотах. Як правіла, адзіночныя, акрамя саміцы з маладымі. Вядзе начны лад жыцьця, здабывае ежу паасобку або групамі. Гэта ўмоўна ўсяедная жывёла, сілкуецца садавінай, арэхамі, вусякамі, дробнымі сысунамі, яйкамі птушак, птушанятамі, яйкамі рэптылій, жабамі, рыбай, воднымі бесхрыбетнымі, чарвякамі і сьмецьцем. Ён здабывае большую частку ежы на зямлі або каля вады.

## Крыніцы
* Timm, R.; Cuarón, A.D.; Reid, F.; Helgen, K.; González-Maya, J.F. 2016. ''Procyon lotor''. The IUCN 
* Fox, R. 2001. «Procyon lotor» (On-line), Animal Diversity Web 
* *Ronald M. Nowak* Walker’s carnivores of the world. — JHU Press, 2005. — ISBN 0801880327. 

Катэгорыя:Сысуны Паўночнай Амэрыкі
Нефцякамск

**Нефцякамск** (, ) — горад (з 1963) у Расеі, у складзе Башкартастану. Насельніцтва 131 942 чал. (2021). Заснаваны ў 1957 годзе. Па колькасьці насельніцтва чацьвёрты горад у Рэспубліцы пасьля Уфы, Стэрлітамаку і Салавату. Займае 124 месца сярод гарадоў Расеі па колькасьці жыхароў.

Горад разьмешчаны на рацэ Кама, за 220 км ад Уфы. Чыгуначная станцыя. Вядучыя галіны народнай гаспадаркі электраэнергетыка (Карманаўская ДРЭС) і нафтаздабыча.

## Гісторыя
У 1956 годзе каля вёсак Касёва і Марына было выяўлена нафтавае радовішча — Арланскае. З пачаткам распрацоўкі радовішча было вырашана ўзьвесьці рабочы пасёлак нафтавікоў. У 1963 годзе быў заснаваны горад Нефцякамск. Назва адлюстроўвае спэцыялізацыю гораду і яго разьмяшчэньне непадалёк ад ракі Кама.

У 1972 годзе на падставе пастановы Савету Міністраў СССР ад 17 сьнежня 1970 году «Аб будаўніцтве і рэканструкцыі заводаў Міністэрства аўтамабільнай прамысловасьці для забесьпячэьння Камскага аўтамабільнага заводу запаснымі часткамі і камплектуючымі дэталямі» быў пабудаваны Нафтакамскі аўтазавод.

## Крыніцы

## Літаратура
* Они вернулись с победой: Кн. Памяти / ред. П.Федоров. — Нефтекамск: Нефтекам. гор. тип., 2000. — 218, [4] с.: ил.
* *Краткие биографические справки о 2116 участниках Великой Отечественной войны из г. Нефтекамска, рабочего поселка [[Амзя (Нефтекамск)|Амзя]] и [[Ташкинский сельсовет|Ташкинского сельсовета]], погибших на фронтах, пропавших без вести, умерших от ран*
* Поспелов Е. М. «Географические названия России. Топонимический словарь», Масква, «Астрель», АСТ, 2008, с.523 

Катэгорыя:Населеныя пункты Башкартастану

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1957 годзе
Катэгорыя:Гарады Расеі
Людміла Пайдушакава

**Лю́дміла Па́йдушакава** (; 29 чэрвеня 1916, Радашаўцы — 5 кастрычніка 1979, Вышнія Гагі) — славацкая астраномка, фізык. Доктарка прыродных навук, кандыдатка навук.

## Жыцьцяпіс
Навучалася ў рэальнай гімназіі Кляштару пад Зьневам, у 1935—1936 роках атрымала спэцыяльнасьць памочніцы настаўніка ў прыватнай навучальнай установе.

Выкладала ў народнай школе ў Вінасадах, Сьлепчанах, Шцьяўніку, Брвэнішці і Трэнчанскай Цеплай. З 1944 року працавала ў  на . Вывучала астраномію на прыродазнаўчым факультэце ўнівэрсытэту Коменскага ў Браціславе.

Займалася назіраньнем мэтэораў. У 1946 року сабрала 10 000 здымкаў 11 000 мэтэораў, што паводле колькасьці саступала толькі гарвардзкай калекцыі таго року. Аднак найбольш значнага посьпеху Людміла Пайдушакава дабілася ў назіраньні камэтаў. Ейным імем названыя пяць камэтаў, адкрытых у 1946—1953 роках.

З 1958 року займала пасаду дырэктаркі , дзе займалася дасьледаваньнем атмасфэры, пэрыядычнасьці і зьменьлівасьці сонечнай актыўнасьці.

Апублікавала да 20 самастойных навуковых, дзясяткі прафэсійных і больш за 100 працаў навукова-папулярнага характару.

У 1961—1963 роках была сяброўкай Сусьветнай рады міру, у 1962—1974 — старшынёй Славацкага астранамічнага таварыства. Сяброўка Міжнароднага астранамічнага зьвязу з 1967 року.

## Памяць
Да 100-годзьдзя нараджэньня, 29 чэрвеня 2016 року, у ейнай роднай вёсцы Радашаўцах адкрытая памятная дошка.

У ейны гонар названая малая плянэта (3636)&nbsp;Пайдушакава.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Матэматычны інстытут АНС 

Катэгорыя:Чэхаславацкія астраномы
Катэгорыя:Славацкія астраномы
Катэгорыя:Славацкія фізыкі
Катэгорыя:Адкрывальнікі камэтаў
Катэгорыя:Жанчыны-астраномы
Катэгорыя:Жанчыны-фізыкі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Радашаўцах (акруга Скаліца)
Катэгорыя:Памерлі ў Вышніх Гагах
Катэгорыя:Асобы, у гонар якіх названы астэроід
Марыё Пашаліч

**Ма́рыё Па́шаліч** (;  9 студзеня 1995 году) — харвацкі футбаліст, паўабаронца італьянскага клюбу «Аталянта» і нацыянальнай зборнай Харватыі.

## Кар’ера
### Клюбная
Запачаткаваў кар’еру ў спліцкім «Хайдукам» 14 красавіка 2013 году ў матчы супраць «Цыбаліі». Гулец хутка прыцягнуў да сябе ўвагу, у выніку чаго быў выкуплены лёнданскім «Чэлсі». Пашаліч адразу быў выпраўлены ў арэнду, далучыўшыся да гішпанскага «Эльчэ», дзе першую гульню правёў супраць «Барсэлёны». Ужо кожны новы сэзон пасьля гэтага харват кожным разам зьмяняў клюб на правах арэнды, усё яшчэ захавоўваючыся футбалістам ангельскага клюбу. Гулец абараняў колеры «Манака», «Міляну», «Спартака» і «Аталянты». 4 ліпеня 2019 году Пашаліч падпісаў новы кантракт з «Чэлсі» да 2022 году, але вярнуўся ў «Аталянту» на правах арэнды на другі сэзон. Паўабаронца быў важным гульцом італьянскай каманды, у тым ліку браў удзел у розыгрышы Лігі чэмпіёнаў. 6 лістапада 2019 году ён улучыў мяч у браму «Манчэстэр Сіці», а 11 сьнежня паўдзельнічаў у разгроме ўкраінскага «Шахтара». У чэрвені 2020 году «Аталянта» здолела выкупіць кантракт харвата за 15 мільёнаў эўра. 14 ліпеня таго ж году ўчыніў хет-трык у браму «Брэшыі», стаўшы ў Сэрыі А пятым харватам, які здолеў забіць тры галы ў адным матчы.

У сьнежні 2020 году Пашалічу была зробленая апэрацыя па выдаленьні спартовай кілы, празь якую ён выбыў з поля больш чым на два месяцы. Вярнуўся на поле ў матчы супраць «Ляцыё» (3:1), у якім забіў адзіны гол «Аталянты».

### Міжнародная
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Харватыі 4 верасьня 2014 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Кіпру, замяніўшы Марыё Манджукіча. Свой першы гол у кашулі зборнай забіў у браму зборнай Швайцарыі ў таварыскім пераможным матчы, які ладзіўся 7 кастрычніка 2020 году.

## Дасягненьні
**«Хайдук»**:
* Уладальнік Кубка Харватыі: 2013

**«Мілян»**:
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2016

**«Аталянта»**:
* Пераможца Лігі Эўропы: 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Харвацкія футбалісты
Акцябарскі (Башкартастан)

**Акцябрскі** () — горад (з 1946) у Расеі, у складзе Башкартастану. Насельніцтва 107,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1946 годзе. Горад разьмешчаны на мяжы з Татарстанам, на рацэ Ік, каля фэдэральнай трасы аўтамагістраль М5 (Масква—Чалябінск), за 188 км ад Уфы.

Горад Акцябрскі — буйны індустрыяльны цэнтар. У структуры прамысловай вытворчасьці на долю прадпрыемстваў машынабудаваньня прыходзіцца 43%, паліўнай прамысловасьці — 32%. Прадпрыемствы гораду выпускаюць нафтапрамысловае і аўтатранспартнае абсталяваньне, нізкавольтную апаратуру, будаўнічыя канструкцыі і матэрыялы, вахтавыя і жылыя комплексы, аўтамабільныя прылады, абутак, швейныя і парцалянавыя вырабы.

Асноўныя прадпрыемствы: Нафтагазаздабываючае ўпраўленьне ПАТ АНК «Башнафта», упраўленьне «Башнафтагазпрам», ААТ АК «ОЗНА», АТ АК «АПРИ», АТ «Нізкавольтнік», АТ «Нафтамаш». Аўтамабільная прамысловасьць у горадзе прадстаўленая АТ АК «АПРИ», якая спэцыялізуецца на выпуску аўтамабільных прыбораў практычна для ўсіх аўтамабільных, трактарабудаўнічых і камбайнавых заводаў Расеі. Прадукцыя АТ «Нізкавольтнік» — ад нізкавольтных камплектных прылад і шчытоў кіраваньня да складанай электраапаратуры — пастаўлялася больш 30 краін сьвету. У горадзе створаная магутная будаўнічая база, прадстаўленая заводамі АТ «Блокжылкамплект», «Жалезабетонных канструкцый», «Будаўнічых матэрыялаў», «Буйнапанэльнага домабудаваньня» і будаўніча-мантажнымі прадпрыемствамі, прыярытэтнымі накірункамі якіх зьяўляецца прамысловае і жыльлёвае будаўніцтва, будаўніцтва нафта- і газаправодаў.

У вытворчым патэнцыяле горада прыкметнае месца займае акцыянэрная кампанія «ОЗНА», асноўнай прадукцыяй якой зьяўляецца аўтаматызаваныя тэхналягічныя ўстаноўкі «Спадарожнік», запасныя часткі да сьвідравальнага абсталяваньня, электравадагрэйныя катлы, розныя прыборы.

Дзейнічае Навукова-дасьледчы інстытут геафізычных дасьледаваньняў сьвідравін, праводзіць дасьледаваньні і распрацоўкі ў галіне геафізычных дасьледаваньняў сьвідравін на ўсіх этапах іх будаўніцтва і засваеньня.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Населеныя пункты Башкартастану
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1946 годзе
Катэгорыя:Гарады Расеі
Харвацкая дэмакратычная садружнасьць

**Харвацкая дэмакратычная садружнасьць** () — вялікая кансэрватыўная правацэнтрысцкая палітычная партыя ў Харватыі. Гэта адна зь дзьвюх асноўных сучасных палітычных партыяў краіны нароўні зь левацэнтрысцкай Сацыял-дэмакратычнай партыяй. ХДС кіравала Харватыяй з 1990 году ад здабыцьця краінай незалежнасьці ад Югаславіі да 2000 году, а таксама была ў кіроўнай кааліцыі з малодшымі партнэрамі з 2003 па 2011 гады і з 2016 году. Лідэр партыі Андрай Пленкавіч займае пасаду цяперашнага прэм’ер-міністра Харватыі. ХДС ёсьць сябрам Цэнтрысцкага дэмакратычнага інтэрнацыяналу, Міжнароднага зьвязу дэмакратыі і Эўрапейскай народнай партыі, а таксама ўваходзіць у групу Эўрапейскай народнай партыі ў Эўрапейскім парлямэнце.

## Гісторыя
Харвацкая дэмакратычная садружнасьць была закладзеная 17 чэрвеня 1989 году харвацкімі дысыдэнтамі на чале з Франьё Туджманам. Афіцыйна партыя была зарэгістраваная 25 студзеня 1990 году, а свой першы зьезд ХДС зладзіла 24—25 лютага 1990 году, калі ейным прэзыдэнтам быў абраны Франьё Туджман. На той момант урад Сацыялістычнай Рэспублікі Харватыі толькі прасунуў у краіне шматпартыйную сыстэму ды прызначыў выбары ў парлямэнт Харватыі.

ХДС пачыналася як нацыяналістычная партыя, але таксама ўключала ў сябе былых партызанаў і сябраў камуністычнага істэблішмэнту, як то Ёсіпа Маналіча і Ёсіпа Болькаваца. Кіраўнік партыі Туджман ды іншыя афіцыйныя асобы ХДС езьдзілі за мяжу, зьбіраючы фінансаваньне ад харвацкіх эмігрантаў. Напярэдадні парлямэнцкіх выбараў 1990 году кіроўная Ліга камуністаў Харватыі разглядала такія тэндэнцыі ўнутры ХДС як магчымасьць застацца ва ўладзе, аднак камуністы ўсё ж такі называлі ХДС «партыяй небясьпечных намераў». ХДС здабыла большасьць у харвацкім парлямэнце, і Харватыя (тады частка Югаславіі) стала адной зь нямногіх сацыялістычных краінаў, дзе камуністычнае аднапартыйнае кіраваньне было замененае антыкамуністычным аднапартыйным кіраваньнем. 30 траўня 1990 году, у дзень афіцыйнага прыходу ХДС да ўлады, пачаў адзначацца як День дзяржаўнасьці.

## Ідэалёгія
З пункту гледжаньня ідэалёгіі, статут ХДС, а таксама ягоны прэзыдэнт Андрай Пленкавіч і сакратар Гордан Яндракавіч вызначаюць палітычную плыню партыі як правацэнтрысцкую. Тым ня менш, ідэалягічных і палітычных пазыцыях ХДС адбываюцца значныя зрухі, а ўнутры партыі існуюць як мераныя, гэтак і правыя фракцыі, якія па-рознаму трактуюць партыйныя прынцыпы. Лідэры ХДС у 1990-я гады апісвалі сваю партыю як цэнтрысцкую і хрысьціянска-дэмакратычную, але на практыцы яны чынілі ультранацыяналістычную палітыку. Тым ня менш, партыя ў той час пераважна характарызавалася як збольшага правая, чым у апошнія гады.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Палітычныя партыі Харватыі
Джэйран

**Джэйран** (*Gazella subgutturosa*) — жывёла клясы сысуноў атрада парнакапытных сямейства быкавых (Bovidae).

## Распаўсюджваньне
Сустракаецца ў Азіі (Афганістан, Азэрбайджан, Кітай, Іран, Казахстан, Кыргызстан, Манголія, Пакістан, Таджыкістан, Туркмэністан, Узбэкістан); на вышынях 0–2700 м. Гэта газэль паўпустэльняў і пустэльняў. Газэлі здзяйсняюць сезонныя перамяшчэньні ў пошуках пашы і вады, а ў паўночных частках арэала зімой пазбягаюць месцаў моцнага снегу.

## Постаць
Даўжыня галавы і тулава складае ад 95 да 115 см, даўжыня хваста ад 20 да 25 см. Маса дарослых самцоў вагаецца ад 20 да 43 кг, а саміц — ад 18 да 33 кг. Большасьць падвідаў маюць колер ад сьветла-карычневага да пясочнага. Ніжні бок заўсёды сьвятлей. Маска для твару добра бачная толькі ў маладых жывёл. Рогі даўжынёй ад 203 да 340 мм, загнутыя назад у форме ліры, як правіла, маюць толькі самцы. Газэлі можаць дасягнуць каля 70 км/гад.

## Лад жыцьця
Сілкуюцца джейраны разнастайнай травой, лісьцем і парасткамі.

## Крыніцы
* IUCN SSC Antelope Specialist Group. 2017. ''Gazella subgutturosa''. The IUCN 
* Cichon, C.; C. Cichon; Y. Woo and K. Woo 2011. "Gazella subgutturosa" (On-line), Animal Diversity Web 
* *Ronald M. Nowak* Walker's carnivores of the world. — JHU Press, 2005. — ISBN 0801880327. 

Катэгорыя:Сысуны Азіі
Канстытуцыя Баўгарыі

**Канстыту́цыя Рэспу́блікі Баўга́рыі** () — асноўны закон Рэспублікі Баўгарыі. Прынятая 12 ліпеня 1991 року Вялікім нацыянальным сходам VII скліканьня.

Канстытуцыя замацавала ў Баўгарыі парлямэнцкую рэспубліку, унітарную дзяржаву, у якой недапушчальныя аўтаномныя тэрытарыяльныя ўтварэньні. У дзяржаве абвешчаны палітычны плюралізм, падзел уладаў на заканадаўчую, выканаўчую і судовую. Выбарчая сыстэма забясьпечвае агульнае, роўнае і наўпроставае выбарчае права з тайным галасаваньнем. Канстытуцыяй вызначаныя формы ўласнасьці — прыватная і публічная (дзяржаўная і грамадзкая); асноўныя правы, свабоды, а таксама абавязкі грамадзянаў; дзяржаўныя герб, гімн, пячатка, сьцяг і сталіца Баўгарскай рэспублікі.

## Мінуўшчына
Першай канстытуцыяй Баўгарыі была Тырнаўская канстытуцыя 1879 року. Пасьля ўсталяваньня сацыялістычнага ладу была прынятая так званая «Дымітраўская канстытуцыя», у 1971 року замененая на «Жыўкаўскую».

Пасьля развалу сацыялістычнага блёку дзеля працы над новай канстытуцыяй быў скліканы Вялікі нацыянальны сход Баўгарыі, які засядаў з 10 ліпеня 1990 да 2 кастрычніка 1991 року. Канстытуцыя была прынятая галасаваньнем 12 ліпеня 1991 року, празь дзень апублікаваная і набыла сілу.

У 2003—2023 роках унесеныя 7 зьмяненьняў, адно зь якіх прызнанае неканстытуцыйным, бо прынятае па-за паўнамоцтвамі Звычайнага нацыянальнага сходу.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Тэкст Канстытуцыі 
* Сьпіс падпісантаў 


Катэгорыя:Дакумэнты 1991 году
Катэгорыя:1991 год у Баўгарыі
Электрарухальная сіла

**Электрарухаючая сіла (ЭРС)** — скалярная велічыня лікава роўная працы іншых сілаў (то б то любых сілаў акрамя электрастатычных) па перасоўваньні адзінкавага дадатнага зарада.
: \mathcal E = A_{of}/q 
Дзе A_{of} — праца іншых сіл, а q — зарад.

Вымяраецца ў вольтах.

## ЭРС і закон Ома
Формула ЭРС крыніцы току мае выгляд:
: \mathcal E = U_e + U_i = Ir + IR
дзе I — сіла току , R — супраціў на самым ланцугу(знешнее), r — супраціў крыніцы току(унутранае), а U_i — напруга унутранае, U_e — напруга знешнее

Калі ланцуг замкнёны, то U=0 і формула будзе мець выгляд:
: \mathcal E = IR 
дзе I — сіла току, а R — супраціў на ўсім ланцугу.
Сьпіс марак аўтамабіляў

## [[Украіна]]

* ЗАЗ
* КрАЗ

## [[Нямеччына]]

* Audi
* Mercedes
* BMW
* Opel
* Volkswagen

## [[Паўднёвая Карэя]]

* Hyundai
* SsangYong

## [[Францыя]]

* Renault
* Peugeot

## [[ЗША]]

* Ford
* Tesla
* JMC
* Jeep
Поліцкі статут

**Поліцкі статут** () — сярэднявечны статут Поліцкай рэспублікі, зборнік прававых нормаў, якія мелі сілу ў Поліцы да пачатку XIX стагодзьдзя; помнік сярэднявечнага Славянскага права.

Поліца — фэадальная дзяржава паўднёвых славян, на ўзьбярэжжы Адрыятычнага мора, вядомая з 1070 году.

Паводле розных крыніц, першыя артыкулы Статуту былі складзеныя ў 1322 ці 1400 гадах. Заключны выгляд статут атрымаў у 1440 годзе. У Статут уключаны нормы крымінальнага, грамадзянскага і працэсуальнага права, паказаны сацыяльна-эканамічныя адносіны суполак і сярэднявечныя агульнаславянскія інстытуты (Вервь, прыставы), таксама вядомыя і з іншых славянскіх помнікаў (напрыклад, з Рускай Праўды).

## Крыніцы

Катэгорыя:Крыніцы сярэднявечнага права
Катэгорыя:Гісторыя Далмацыі
Катэгорыя:Права Харватыі
Ільля Цішуроў

**Ільля́ Цішуро́ў** ( 27 кастрычніка 2004 году) — беларускі футбаліст, нападнік пінскай «Хвалі» (у арэндзе з «Слуцку»).

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец футбольнай акадэміі берасьцейскага «Дынама». У 2021 годзе далучыўся да структуры берасьцейскага «Руха», дзе працягнуў выступаць на юнацкім узроўні. Пасьля таго як «Рух» быў ліквідаваны ў 2022 годзе, гулец застаўся ў ягонай моладзевай сэкцыі, якая атрымала назву «Цэнтар футболу». У ліпені 2022 году быў арандаваны сталічным «Энэргетыкам»-БДУ, дзе браў удзел у матчах дублюючага складу. У 12 матчах адзначыўшы 8 галамі. Па заканчэньні сэзону вярнуўся ў Берасьце, дзе з «Цэнтрам футболу» рыхтаваўся да дэбюту ў Другой лізе. Цягам сэзону быў ключавым футбалістам каманды, дзе за сэзон здолеў зарабіць на свой рахунак 44 галы. Паводле вынікаў сэзону з камандай здабыў бронзавыя мэдалі айчыннага першынства, што дало мажлівасьць клюбу прыяднацца да Першай лігі. На пачатку 2024 году стала вядома аб тым, што клюб адмовіцца ў падвышэньня ў статусе, а сам гулец атрымаў статус вольнага агента.

У лютым 2024 году выпраўляўся на прагляд у берасьцейскае «Дынама», але камандзе не падыйшоў. У лютым 2024 году поруч зь іншым былым гульцом «Цэнтру футболу» Аляксеем Сямёнавым склаў працоўнае пагадненьне з «Слуцкам». Запачаткаваў кар’еру ў Найвышэйшай лізе 17 сакавіка 2024 году ў матчы супраць «Гомля», зьявіўшыся на полі на 67-й хвіліне. Перадусім быў гульцом ратацыі, таму ўлетку 2025 году праз брак гульнёвай практыкі сышоў у арэнду ў пінскую «Хвалю» зь Першай лігі.

### Міжнародная
У лістападзе 2022 году гулец атрымаў выклік у зборную Беларусі (да 19 гадоў), у складзе якой дэбютаваў 17 чысла ў таварыскім матчы супраць зборнай Расеі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Дзяніс Садоўскі (футбаліст)

**Дзяніс Садоўскі** ( 11 жніўня 1997 году) — беларускі футбаліст, брамнік гомельскага «Паперпраму».

## Кар’ера
Выхаванец віцебскай ДЮСШ «Дзьвіна». З 2015 году пачаў выступаць за дубль салігорскага «Шахцёра», дзе зь цягам часу стаў асноўным гульцом. З 2017 году пачаў трывала прыцягвацца да галоўнай каманды, нярэдка заставаўся на лаўцы запасных. Дэбютаваў за асноўную каманду «Шахцёра» 9 ліпеня 2017 году ў матчы 1/16 фіналу Кубка Беларусі супраць менскага «Промня», калі выйшаў на замену ў другім тайме.

У жніўні 2018 году быў аддзены ў арэнду ў «Воршу», дзе быў першым брамнікам каманды. У студзені 2019 году перайшоў у сталічны «Энэргетык-БДУ». У сэзоне 2019 году выступаў за дубль, не выходзячы ў складзе першай каманды, а на наступны год пачаў прыцягвацца да галоўнай каманды. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 5 красавіка 2020 году ў матчы супраць «Менску» (2:0), калі правёў на полі ўсе 90 хвілінаў сустрэчы. У далейшым да лета трывала гуляў у асноўнай камандзе, пасьля чаго зноў пачаў выступаць пераважна за дубль. У студзені 2021 году падоўжыў кантракт з сталічным клюбам. У сэзоне 2021 году часам выходзіў у стартавым складзе. У жніўні 2021 году пакінуў «Энэргетык-БДУ» і неўзабаве стаў гульцом расейскай «Тамі». У сьнежні 2021 году кантракт з расейскім клюбам паводле пагадненьня бакоў быў скасаваны.

У студзені 2022 году вярнуўся ў Беларусь і падпісаў кантракт з «Гомлем». Быў асноўным брамнікам гомельскай каманды. У студзені 2023 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў клюб і неўзабаве далучыўся да берасьцейскага «Дынама». У жніўні 2023 году скасаваў кантракт зь берасьцейцамі і ўзмацніў склад мазырскай «Славіі». У лістападзе 2023 году пакінуў «Славію», гэтак і не згуляўшы за яе ў Найвышэйшай лізе. У студзені 2024 году стаў гульцом «Слуцку». У клюбе зь Менскай вобласьці стаў толькі другім брамнікам, ня здолеўшы выціснуць з складу Ільлю Бранаўца. Згуляўшы некалькі матчаў, у ліпені 2024 году гулец пакінуў клюб ды прыяднаўся да магілёўскага «Дняпра». У складзе новага клюбу ня даў рады, зноў стаўшы другім брамнікам каманды. Перад пачаткам сэзону 2025 году прыяднаўся да «Маладэчна-2018». У клюбе, які пасьля працяглай адсутнасьці вярнуўся ў Найвышэйшую лігу, ня здолеў замацавацца і пакінуў каманду ўлетку. Неўзабаве ўладкаваўся ў гомельскі «Паперпрам».

## Дасягненьні
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2022

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Іван Юрын

**Іва́н Ю́рын** ( 14 студзеня 1998 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Выхаванец берасьцейскага «Руха». У сакавіку 2019 году на правах арэнды далучыўся да мікашэвіцкага «Граніту». Запачаткаваў кар’еру ў Першай лізе 13 красавіка ў матчы супраць гомельскага «Лякаматыва». 22 чэрвеня адзначыўся першымі галамі ў прафэсійнай кар’еры, улучыўшы два мячы ў браму «Ліды». 24 жніўня ў сустрэчы з «Баранавічамі» учыніў чарговы дубль. 28 верасьня забіў яшчэ два галы, засмуціўшы пінскую «Хвалю». Цягам сэзонам быў асноўным гульцом каманды. Па заканчэньні арэнды пакінуў каманды ды выправіўся служыць у войска.

Пасьля службы ў красавіку 2021 году прыяднаўся да петрыкаўскага «Шахцёра». Дэбютаваў у складзе каманды 18 красавіка ў матчы супраць койданаўскага «Арсэналу». Гулец адразу замацаваўся ў асноўным складзе каманды, пры гэтым галамі не адзначаўся. Такі вынік быў зьвязаны зь перакваліфікацыяй футбаліста з нападніка ў абаронцы. У лютым 2022 году працягнуў супрацу з клюбам, аднак Юрын страціў месца ў асноўным складзе, зьявіўшыся толькі ў чатырох матчах. Каманда здабыла бронзавыя мэдалі чэмпіянату краіны ў Першай лізе, а абаронца па сэзоне зышоў з клюбу.

У сакавіку 2023 году вольным агентам далучыўся да бабруйскай «Белшыны», якая спаборнічала ў Найвышэйшай лізе. Запачаткаваў кар’еру ў элітным дывізіёне 19 сакавіка, калі зьявіўся ў стартавым складзе ў гасьцявым матчы супраць «Смаргоні». Тым ня менш, абаронца ня здолеў замацавацца ў каманды, выходзячы пераважна на замены. Толькі напрыканцы сэзону згуляў некалькі матчаў цалкам. Паводле вынікаў сэзону бабруйскі клюб страціў месца ў Найвышэйшай лізе, а гулец паводле згоды бакоў скасаваў кантракт. У студзені 2024 году перайшоў у «Слуцак». У новай камандзе ня меў сталага месца ў складзе, у выніку чаго па заканчэньні сэзону пакінуў дружыну.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Ільля Дубінец

**Ільля́ Дубіне́ц** ( 22 чэрвеня 2004 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца «Менску».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец футбольнай акадэміі менскага «Дынама». У сэзоне 2022 году футбаліст пачаў выступаць за клюбны дубль. У пачатку 2023 году гулец пачаў трэнавацца з асноўнай камандай. Дэбютаваў за клюб 18 сакавіка 2023 году ў матчы 1-га туру чэмпіянату Беларусі супраць «Іслачы», замяніўшы на 89-й хвіліне Андрэя Рылача. У ліпені 2023 году на правах арэнды далучыўся да «Слуцку», які пакінуў па заканчэньні тэрміну арэнды ў студзені 2024 году. У сакавіку 2024 году зноў быў арандаваны «Слуцкам», гэтым разам атрымаўшы больш гульнёвага часу. У лютым 2025 году прыяднаўся да «Менску».

### Міжнародная
У траўні 2022 году атрымаў выклік у зборную Беларусі (да 19 гадоў). Дэбютаваў у складзе каманды 14 чэрвеня 2022 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Узбэкістану, вызначыўшыся галявой перадачай. У сакавіку 2023 году атрымаў выклік у зборную Беларусі (да 20 гадоў).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Нікала Ўлашыч

**Ні́кала Ўла́шыч** (;  4 кастрычніка 1997 году) — харвацкі футбаліст, атакуючы паўабаронца італьянскага клюбу «Тарына» і нацыянальнай зборнай Харватыі.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец спліцкага «Хайдука», у складзе якога дэбютаваў улетку 2014 году. Хутка замацаваўся ў складзе харвацкага клюбу. У жніўні 2017 году прыяднаўся да ангельскага «Эвэртану», які выдаткаваў на куплю гульца каля 10 мільёнаў фунтаў. У складзе лівэрпульскага клюбу ня даў рады, у выніку чаго ўлетку 2018 году на правах арэнды прыяднаўся да расейскага ЦСКА. Дэбютаваўшы ў матчы супраць тульскага «Арсэналу». Па заканчэньні арэнды расейскі клюб выкупіў кантракт футбаліста. Хутка замацаваўся ў складзе клюбу з Масквы. 31 жніўня 2021 году Ўлашыч вярнуўся ў ангельскую Прэм’ер-лігу, склаўшы дамову з сталічным «Ўэст Гэм Юнайтэдам». Праз год быў арандаваны італьянскім «Тарына», які пазьней выкупіў гульца.

### Міжнародная
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Харватыі 28 верасьня 2017 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Мэксыкі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Харвацкія футбалісты
Часаў Яр

**Ча́саў Яр** ()&nbsp;— места ў Бахмуцкім раёне Данецкай вобласьці Ўкраіны. Адміністрацыйны цэнтар Часаваярскае мескае грамады. Насельніцтва 140 чал. (2025). Статус места атрымала ў 1938 року.

## Геаграфія
Места знаходзіцца за 10&nbsp;км ад м. Бахмуту, за 65&nbsp;км ад абласнога цэнтру.

У Часаваярскую мескую грамаду ўваходзяць 2 вёскі і 1 паселішча.

## Мінуўшчына
У 1859 року панскае сяло Грузкае (Пляшчэева), 16 дымоў, 114 жыхароў.

У часе Галадамору 1932—1933 рокаў загінулі 387 чалавек.

За савецкім часам у Часавым Яры быў найбольшы ва Ўкраіне і адзін з найбольшых у СССР камбінат вогнетрывалых вырабаў. Дзейнічалі таксама рамонтны, завод жалезабэтонных вырабаў, досьледна-экспэрымэнтальны.

9 ліпеня 2022 року расейскімі абстрэламі зьнішчаны мескі вакзал, пры гэтым некалькі ракетаў трапілі ў інтэрнат. Загінулі 48 цывільных жыхароў.

## Насельніцтва
Паводле зьвестак перапісу 2001 року, насельніцтва месца складала 16&nbsp;767 асобаў.

 року ў Часавым Яры заставалася каля 790 чалавек. Пасьля эвакуацыі большасьць з 690 тых асобаў, што засталіся — пэнсыянэры.

## Турыстычная інфармацыя

* Воданапорная вежа Шухава на тэрыторыі Часаваярскага вогнетрывалага камбінату.
* Скіфскі курган.
* Батанічны заказьнік «Рэдкадуб’е». Заснаваны ў 1972 року, налічвае больш за сотню дубоў векам ад 200 да 400 гадоў.

Дзейнічае краязнаўчы музэй.

## Крыніцы

## Літаратура
* Петро Лаврів. Історія південно-східної України. Львів. «Слово», 1992. 152 с. ISBN 5-8326-0011-8
* Петро Лаврів. Моя земля&nbsp;— земля моїх батьків. Донецьк, Український культурологічний центр, Донецьк: Донецьке обласне Товариство української мови ім. Т.&nbsp;Г.&nbsp;Шевченка, РВП «Лебідь». 1995. 64 с.
* Василь Пірко. Заселення Степової України в XVI—XVIII&nbsp;ст. // Донецьк: Укр. центр, 1998.&nbsp;— 124 с.
* Пірко В.&nbsp;О.&nbsp;Заселення Донеччини у XVI—XVIII&nbsp;ст. (короткий історичний нарис і уривки з джерел) / Український культурологічний центр.&nbsp;— Донецьк: Східний видавничий дім, 2003.&nbsp;— 180 с.
* 

Катэгорыя:Часаваярская меская грамада
Катэгорыя:Населеныя пункты Бахмуцкага раёну
Руслан Кашулінскі

**Руслан Уладзімеравіч Кашулінскі** () — ўкраінскі палітык, дзявяты намесьнік старшыні Вярхоўнай Рады Ўкраіны (2012—2014), сябра УА «Свабода». Балятаваўся на выбарах Прэзыдэнта ва Ўкраіне 2019 году як адзіны кандыдат ад скрайне правых сілаў, атрымаў 1,62%  галасоў. 

## Біяграфія
Быў кандыдатам на выбарах гарадзкога галавы Львова. Ў 2015 годзе атрымаў другі вынік — 12,29%. У другім туры саступіў з вынікам 36,86% Андрэю Садавому. Ў 2020 годзе атрымаў чацьверты вынік з 9,74%. Балятаваўся на давыбарах у Парлямэнт па 87 акрузе (Івана-Франкоўская вобласьць), якія адбыліся 28 сакавіка 2021 году. Атрымаў трэці вынік, ягоную кандыдатуру падтрымалі 13 927 выбаршчыкаў альбо 28,86%.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Руслан Кашулінсі&nbsp;— госьць тэлеэтэраў / Поўныя версіі / ВІДЭА
* Інтерв'ю Руслана Кашулінскага «Украінскай праўдзе» 2012 году 
* Кашулінскі Руслан Уладзімеравіч. Дасье. 
* Апісаньне палітыка ад грамадскага руху Чэсна 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Львоўскай вобласьці
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 7-га скліканьня
Катэгорыя:Усеўкраінскае аб’яднаньне Свабода
Дзяніс Садоўскі

**Дзяніс Садоўскі**:

* Дзяніс Садоўскі ( 1983) — беларускі палітык, грамадзкі дзяяч;
* Дзяніс Садоўскі ( 1997) — беларускі футбаліст.