Андрэй Парубій

**Андрэ́й Уладзі́меравіч Парубій** (; 1 студзеня 1971, места Шаптыцкі, Львоўская вобласьць — 30 жніўня 2025, Львоў) — украінскі палітык, старшыня моладзевай арганізацыі «Спадчына», дэпутат Львоўскай абласной рады ад 1990 да 2007 году. Адзін з заснавальнікаў Усеўкраінскага аб’яднаньня «Свабода». У 2007 годзе ён быў абраны дэпутатам Вярхоўнай Рады Ўкраіны па сьпісе Нашай Украіны — Народнай Самаабароны. Актыўны ўдзельнік Аранжавай рэвалюцыі, камэндант «Украінскага дому» ў Кіеве. Афіцыйны прадстаўнік Віктара Юшчанкі ў Цэнтральнай Выбарчай Камісіі Ўкраіны на выбарах прэзыдэнта Ўкраіны 2010 году.

## Жыцьцяпіс

Нарадзіўся 31 студзеня 1971 году ў горадзе Чырванаград Львоўскай вобласьці.

## Навука

У 1994 скончыў гістарычны факультэт Львоўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту імя Івана Франка, атрымаўшы дыплём спэцыяліста па спэцыяльнасьці «гісторык, выкладчык гісторыі».

У 2001 скончыў асьпірантуру «Дзяржаўнага ўнівэрсытэту „Львоўская палітэхніка“» па спэцыяльнасьці «паліталёгія і сацыялёгія».

## Дарослае жыцьцё

У 1987 — лябарант Карпацкай архітэктурна-археалягічнай экспэдыцыі Інстытуту грамадзкіх навук АН УССР.

У 1987—1988 — лябарант Верхнеднястроўскае славяна-расейскае археалягічнае экспэдыцыі Інстытуту грамадзкіх навук АН УССР.

У 1988—1989 — лябарант Карпацкай архітэктурна-археалягічнай экспэдыцыі Інстытуту грамадзкіх навук АН УССР.

У 1991 — старшы лябарант Карпацкай архітэктурна-археалягічнай экспэдыцыі Інстытуту грамадзкіх навук АН УССР.

У 1988 узначаліў нацыяналістычную маладзёжную арганізацыю — Грамада «Спадчына». Удзельнічаў у нацыянальна-вызваленчым руху, арганізоўваў першыя ва Ўкраіне пікеты. У 1989 ён быў арыштаваны за арганізацыю несанкцыянаванага мітынгу.

З 1990 — пасол Львоўскай абласной рады, пісар пастаяннай пасольскай камісіі па пытаньнях моладзі і спорту.

У 1991 разам з Алегам Цягнібокам быў адным з заснавальнікаў Сацыял-нацыянальнай партыі Ўкраіны (СНПУ), пераназванай у 2004 ва Ўсеўкраінскае аб’яднаньне «Свабода».

У 1994—1998 — пасол Львоўскае мескае рады, старшыня пасольскай суполкі.

З 1996 — кіраўнік Таварыства садзейнічаньня Польнай і Плаўнай часткам войска Ўкраіны «Патрыёт Украіны».

З 1999 — рэдактар навукова-палітычнага часопіса «Арыентыры».

У канцы 1999 узначаліў моладзевае крыло Сацыял-нацыянальнай партыі Ўкраіны (СНПУ) «Патрыёт Украіны».

З 2002 — пасол, намесьнік старшыні Львоўскае абласное рады.

Актыўны ўдзельнік прыходу да ўлады В. Юшчанкі. Падчас падзеяў лістапада-сьнежня 2004 году быў камэндантам Украінскага дома ў Кіеве. Узнагароджаны памятным знакам «выбітных удзельнікаў аранжавай рэвалюцыі». Раднік палітычнай рады партыі «Наша Украіна».

З 2005 г. — старшыня партыі Народны саюз «Украінцы», рэарганізаванай у Грамадзкае аб’яднаньне «Ўкраінскі дом».

З красавіка 2006 па сьнежань 2007 — пасол Львоўскае абласное рады ад блёка «Наша Украіна».

У лютым 2010 году Парубій зьвярнуўся ў Эўрапейскі парлямант перагледзець сваю нэгатыўную рэакцыю на рашэньне колішняга прэзыдэнта Ўкраіны Віктара Юшчанкі аб прысваеньні Сьцяпану Бандэру, правадыру Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў, званьне Героя Ўкраіны.

З 2007 па 2012 — народны пасол Украіны VI скліканьня ад блёка «Наша Украіна — Народная самаабарона». Старшыня падкамітэту па пытаньнях кантролю за ажыцьцяўленьнем замежных адносінаў Камітэта Вярхоўнай Рады па замежных справах. Сябра пасольскай суполкі Вячаслава Кірыленка «За Украіну!».

3 лютага 2012 напісаў заяву аб выхадзе з партыі «Наша Украіна». 6 чэрвеня ўступіў у партыю «Фронт пераменаў».

З 2012 па 2014 — народны пасол Украіны VII скліканьня ад Усеўкраінскага Аб’яднаньня «Бацькаўшчына». Старшыня падкамітэту па пытаньнях заканадаўчага забесьпячэньня інтэграцыі Ўкраіны ў міжнароднае навуковае і адукацыйную прастору Камітэта Вярхоўнай Рады па пытаньнях навукі і адукацыі.

## [[Эўрамайдан]]
 

Зь лістапада 2013 па люты 2014 каардынаваў штодзённае функцыянаваньне эўрамайдана быў фактычна камэндантам і кіраўніком яго намётавага мястэчка і кіраўніком атрадаў самаабароны Майдана.

Пасьля падпісаньня Прэзыдэнтам Украіны Віктарам Януковічам і лідэрамі апазыцыі 21 лютага 2014 Пагадненьня аб урэгуляваньні палітычнага крызісу ва Ўкраіне, у ноч з 21 лютага на 22 лютага атрадамі самаабароны, пад кіраўніцтвам Парубія, быў узяты пад кантроль ўрадавы квартал у Кіеве — будынка Вярхоўнай Рады, адміністрацыі прэзыдэнта, Кабінэта міністраў і МУС .

Колішні кіраўнік СБУ генэрал-маёр Аляксандар Якіменка ў інтэрвію расейскаму тэлебачаньню 12 сакавіка 2014 заявіў, што снайперы, якія забівалі маніфэстантаў і вартавых парадку падчас падзей у Кіеве ў лютым 2014, якія знаходзіліся ў будынку філярмоніі, які знаходзіўся пад кантролем Парубія .

Парубі добраахвотна склаў пасольскія паўнамоцтвы 17 сакавіка 2014 у сувязі прызначэньнем на пасаду пісара РНБА.

### Пісар [[РНБА]]

27 лютага 2014, пасьля перамогі эўрамайдану і адхіленьня Віктара Януковіча ад улады, указам выканаўцы абавязкаў Прэзыдэнта Ўкраіны Аляксандра Турчынава Андрэй Парубій прызначаны Пісарам РНБА. На час яго знаходжаньня на пасадзе прыйшліся страта Крыма і ванй з Расеяй на ўсходзе Ўкраіны. Як пісар рады народнай бясьпекі і абароны, Парубій курыраваў антытэрарыстычную апэрацыю супраць сэпаратыстаў на ўсходзе Ўкраіны .

19 сакавіка Парубій даручыў МУС ўзмацніць ахову ядзерных аб’ектаў, 24 сакавіка — «правесьці праверку на прадмет таго, наколькі дзейнасьць расейскіх тэлеканалаў адпавядае украінскаму заканадаўству, ёсьць там факты распальваньня міжнацыянальнай варожасьці, заклікі да вайны, сэпаратызму і г. д.».

7 жніўня 2014 абвясьціў, што падаў адстаўку з пасады, дадаўшы, што «ў час вайны камэнтаваць адстаўку лічу непрымальным». У той жа дзень заяву аб адстаўцы падпісаў Прэзыдэнт Пятро Парашэнка. 18 жніўня выведзены са складу РНБА. Пазьней Парубій патлумачыў сваю адстаўку існаваньнем рознагалосьсяў з кіраўніком дзяржавы. У прыватнасьці, як сьцьвярджае Ўладзімер Сімакоў, ён крытыкаваў мірны плян Пятра Парашэнкі, лічачы яго беспэрспэктыўным.

### Служба пасьля адстаўкі

26 жніўня 2014 пакінуў палітраду партыі «Бацькаўшчына».

10 верасьня 2014 на зьезьдзе партыі «Народны фронт» разам з камандзірамі добраахвотніцкай батальёнаў быў уключаны ў Ваеннаю раду — спэцыяльнага органа, які будзе распрацоўваць прапановы па абараназдольнасьці Ўкраіны.

На пазачарговых выбарах у Вярхоўную Раду 2014 абраны народным паслом Украіны па партыйным сьпісе (№ 4 у сьпісе) ад Народнага фронту.

4 сьнежня 2014 галасамі 313 народных паслоў абраны Першым намесьнікам Старшыні Вярхоўнай Рады Ўкраіны. Як і старшыня Вярхоўнай Рады, В. Гройсман, А. Парубій падтрымаў Пастанову аб адмысловым парадку самакіраваньня на Данбасе, а таксама і праект зьмяненьняў у Канстытуцыю адносна «дэцэнтралізацыі ўлады», які прадугледжвае гэты асаблівы парадак .

14 красавіка 2016 А. Парубій быў абраны Старшынём Вярхоўнай Рады Ўкраіны. Ён зьмяніў на гэтай пасадзе Ўладзімера Гройсмана, які ўзначаліў Кабінэт Міністраў Украіны. На выбарах ў Вярхоўную Раду Ўкраіны 2019 году абраны народным дэпутатам па сьпісе Эўрапейскай салідарнасьці, нумар два ў сьпісе партыі. 

Забіты ў Львове 30 жніўня 2025 году. 

## Узнагароды
* Ордэн князя Яраслава Мудрага V ст. (23 чэрвеня 2009) — за важкі асабісты ўклад у разьвіцьцё канстытуцыйных асноў ўкраінскай дзяржаўнасьці, шматгадовую добрасумленную працу, высокі прафэсіяналізм у абароне канстытуцыйных правоў і свабод чалавека і грамадзяніна
* Ордэн «За заслугі» III ст. (6 сьнежня 2006) — за важкі асабісты ўклад у разьвіцьцё мясцовага самакіраваньня, шматгадовую добрасумленную працу і высокі прафэсіяналізм
* Ганаровая грамата Прэзыдэнта Ўкраіны

## Уласныя працы
* Провідна верства. Стаття Андрія Парубія про сучасну «українську еліту»
* Війна Росії проти України і світу // 6 серпня 2014, 10:43  програмна стаття про російську агресію проти України (війна керованого хаосу, або гібридна, передбачає три стадії) та засоби протидії

## Асабістае жыцьцё
Жанаты, мае дачку Ірыну.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Львоўскай вобласьці
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 6-га скліканьня
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 7-га скліканьня
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Удзельнікі Аранжавай рэвалюцыі