open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Аляксандар Дзямешка

**Алякса́ндар Дзяме́шка** (нарадзіўся 7 лістапада 1986 году) — колішні беларускі футбаліст, нападнік.

## Клюбная кар’ера
### «Дынама»
Выхаванец берасьцейскай СДЮШАР-5, з 2003 году пачаў праходзіць у дубль мясцовага «Дынама». Ужо ў 2005 годзе дэбютаваў у асноўнай камандзе. Найбольш пасьпяховым сэзонам у «Дынама» быў сэзон 2007 году, калі Дзямешка 17 разоў зьявіўся на полі ў чэмпіянаце і вызначыўся голам, а таксама разам з камандай здабыў Кубак Беларусі. Пазьней выступаў пераважна толькі за дубль, ня даўшы рады ў замацаваньні ў асноўным складзе дынамаўцаў.

### «Граніт» і «Гарадзея»
Сэзон 2010 году распачаў у складзе «Граніта», які паводле вынікаў чэмпіянату 2009 году страціў месца ў Найвышэйшай лізе. Абараняў колеры мікашэвіцкага клюбу цягам двух сэзонаў, дзе здолеў трывала замацавацца ў асноўным складзе.

У лютым 2012 году перайшоў у «Гарадзею». Двойчы разам з «цукровымі» займаў другое месца ў Першай лізе, аднак клюб гэтак і ня здолеў прабіцца ў элітны дывізіён, саступаючы ў стыкавых матчах. У сэзоне 2014 году трывала зьяўляўся ў стартавым складзе, але клюб заняў толькі 6-е месца ў Першай лізе.

### Вяртаньне ў Берасьце
З студзеня 2015 году знаходзіўся на праглядзе ў берасьцейскім «Дынама». У выніку распачаў сэзон 2015 году ў складзе роднага клюбу. У «Дынама» замацаваўся ў асноўным складзе ды пачаў выступаць на пазыцыі цэнтральнага нападніка.

У студзені 2016 году накіраваўся на прагляд у польскі клюб «Погань» зь Седльцаў, але не падышоў камандзе. У выніку вярнуўся ў «Дынама», зь якім у сакавіку падпісаў новы кантракт. Быў капітанам каманды, у першай палове сэзону 2016 году быў асноўным нападнікам і забіў 6 галоў у чэмпіянаце, але ўлетку страціў месца ў першай адзінаццатцы і пераважна выходзіў на замену. У першай палове 2017 году заставаўся гульцом «Дынама», аднак нават у заяўку на матчы трапляў зрэдку, згуляў толькі ў адным матчы. У ліпені 2017 году завяршыў гульнявую кар’еру і перайшоў на трэнэрскую працу ў моладзевай акадэміі «Дынама».

У пачатку 2018 году далучыўся да фарм-клюбу дынамаўцаў — берасьцейскага «Руха». У склад гэтай каманды быў заяўлены на сэзон 2018 году ў якасьці гульца. Дапамог камандзе атрымаць перамогу ў Другой лізе. Адначасова быў старшым трэнэрам каманды, і пасьля сэзону 2018 году сканцэнтраваўся на трэнэрскай дзейнасьці. У 2021 годзе ў якасьці аматара выступаў за «Берасьцежылбуд» у Другой лізе.

## Трэнэрская кар’ера
У 2018—2021 гадах быў старшым трэнэрам «Руха», разам з камандай прайшоў шлях да Найвышэйшай лігі. У студзені 2022 году ачоліў дубль «Руха», аднак у хуткім часе клюб зьняўся з спаборніцтваў.

У сакавіку 2023 году стаў працаваць трэнэрам у дублі берасьцейскага «Дынама». Восеньню 2023 году разам за галоўным трэнэрам дубля Андрэем Чалмадзеевым перайшоў у асноўную каманду дынамаўцаў, дзе застаўся і ў наступным годзе па прызначэньні новым галоўным трэнэрам Аляксандра Бразевіча.

У лістападзе 2023 году атрымаў трэнэрскую ліцэнзію катэгорыі A.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце берасьцейскага «Дынама»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Павал Баскакаў

**Па́вал Баска́каў** (нарадзіўся 28 лістапада 1991 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Кар’ера
Выхаванец менскай футбольнай школы «Фартуна». Пасьля трапіў у склад барысаўскага БАТЭ, дзе гуляў за дубль. Сэзон 2010 году правёў у арэндзе ў слонімскім «Камунальніку», а на наступны год дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў складзе «Віцебску». У верасьні 2011 году пакінуў віцебскі клюб і зноў апынуўся ў «Камунальніку». Пачынаючы з сэзону 2012 году пачаў выступаць у Першай лізе за «Смаргонь». Спачатку толькі выходзіў на замену, але потым замацаваўся ў асноўным складзе. У сэзоне 2014 году ўжо быў адным з найлепшых у складзе смаргонцаў, узяўшы ўдзел у 29 матчах чэмпіянату з 30 і дапамог «Смаргоні» заняць высокае чацьвертае месца.

У лютым 2015 году падпісаў кантракт зь мікашэвіцкім «Гранітам». У складзе «Граніта» гуляў пераважна за дубль, у асноўнай камандзе зрэдку выходзіў на замену. У сакавіку 2016 году пакінуў Мікашэвічы. У 2016 годзе выступаў за клюб «Прамень». Зь сярэдзіны сэзону 2017 году выступаў за клюб «Узда». З 2018 году выступаў за клюб «Крумкачы», які на наступны сэзон быў пераназваны ў НФК. У першай палове 2019 году звычайна выходзіў у пачатковым складзе, а пазьней пачаў перадусім зрэдку выходзіць на замену. У студзені 2020 году пакінуў НФК.

У лютым 2020 году падпісаў кантракт зь пінскай «Хваляй». Пакінуў каманду па заканчэньні сэзону 2020 году. У ліпені 2021 году далучыўся да стаўпецкага «Кронана», дзе гуляў да канца сэзону. У пачатку 2024 году стаў адміністратарам каманды БАТЭ-2.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Віцебск»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смаргонь»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Граніт» Мікашэвічы
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дняпро» Магілёў (2019)
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Крумкачы» Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Хваля» Пінск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Кронан» Стоўпцы
Андрэй Бахно

**Андрэй Бахно** ( 25 лістапада 1973 году) — беларускі футбаліст, абаронца. Таксама футбольны функцыянэр.

## Кар’ера
Выхаванец мікашэвіцкага футболу. Цягам большай часткі кар’еры гуляў за мікашэвіцкі «Граніт», пераважна ў Першай лізе. У сэзонах 2008 і 2009 гадоў разам з сваёй камандай гуляў у Найвышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі. У пачатку 2000 году бараніў колеры летувіскага «Жальгірысу». Улетку таго ж году прыяднаўся да польскага клюбу «Гэтман, дзе правёў каля году. З 2003 году бараніў толькі колеры «Граніту». Завяршыў кар’еру пасьля сэзону 2012 году, але ў 2015 годзе быў уключаны ў заяўку на сэзон мікашэвіцкага «Граніту». Яшчэ ў быцьцё футбалістам стаў дырэктарам «Граніту», якім кіраваў вельмі доўгі час. Часам, знаходзячыся на пасадзе дырэктара зь ім працаваў ягоны старэйшы брат Валеры, які быў галоўным трэнэрам.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Шахцёр» Салігорск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Граніт» Мікашэвічы
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Жальгірыс» Вільня
Дзьмітры Харытончык

**Дзьмітры Харытончык** ( 11 чэрвеня 1986 году) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера
Выхаванец мазырскай «Славіі». Пачынаў кар’еру ў палескім клюбе, адкуль у 2005 годзе перабраўся ў менскі МТЗ-РІПА. Спачатку гуляў за дубль, а пасьля аддаваўся ў арэнды. У 2009 годзе вярнуўся ў Менск, згуляўшы за МТЗ-РІПА 4 матчы ў чэмпіянаце і 2 матчы ў Лізе Эўропы. У 2010 годзе зноў выступаў за «Славію» (у сэзонах 2008 і 2010 прызнаваўся найлепшым гульцом мазырскага клюбу).

У 2011 годзе гуляў за «Гарадзею», а сэзон 2012 году правёў у арэндзе ў шацілавіцкім «Хіміку». На наступны год стаў гульцом «Хіміка» на рэгулярнай аснове. У сэзоне 2014 году вярнуўся ў склад «Славіі». Дапамог клюбу паводле вынікаў сэзону 2014 году вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У сэзоне 2015 году выступаў за дубль мазырчукоў, у асноўным складзе зьявіўся толькі адзін раз, то бок 16 ліпеня ў кубкавым матчы супраць «Баранавічаў». У жніўні 2015 году пакінуў мазырскую «Славію» і адразу прыяднаўся да шацілавіцкага «Хіміка», але ў сэзоне 2015 году аніводнага разу не зьявіўся на полі ў яго складзе.

У 2016 годзе выступаў у Другой лізе за мазырскі «Мантажнік», але у тым жа годзе скончыў кар’еру. Па рэфармаваньні і пашырэньні Другой лігі чэмпіянату Беларусі ў 2021 годзе футбаліст узнавіў кар’еру, далучыўшыся да клюбу «Мазырскі НПЗ».

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце мазырскай «Славіі»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Сяргей Шчагрыковіч

**Сярге́й Шчагрыко́віч** ( 19 сьнежня 1990 году) — колішні беларускі футбаліст, абаронца. Ягоны стрыечны брат Дзьмітры таксама ёсьць футбалістам.

## Кар’ера
### Клюбная
Пачаў кар’еру ў менскім МТЗ-РІПА, які пазьней пачаў называецца «Партызан». Гуляў за фарм-клюб МТЗ-РІПА-2 і дубль. Ня змог заняць месца ў асноўным складзе і ўлетку 2010 году перайшоў у берасьцейскае «Дынама». Пасьля сэзону 2011 году пакінуў берасьцейскі клюб і ў жніўні 2012 году стаў гульцом «Менску», але ня здолеў замацавацца ў сталічным клюбе. У лютым 2013 году перайшоў у «Смалявічы-СТІ». Пачатак сэзону прапусьціў праз траўму, але потым замацаваўся ў асноўным складзе смалявіцкага клюбу. У студзені 2014 году па заканчэньні тэрміну кантракту пакінуў каманду, пасьля чаго спрабаваў працаўладкавацца ў «Гомлі». У выніку не падышоў гомельскаму клюбу і ў лютым 2014 году апынуўся ў складзе мазырскай «Славіі», якой дапамог вярнуцца ў Найвышэйшую лігу паводле вынікаў сэзону 2014 году. У сэзоне 2015 году працягваў быць асноўным гульцом мазырчукоў, выступаў на пазыцыі правага абаронцы.

У лютым 2016 году году выправіўся на прагляд у «Крумкачы», зь якім у сакавіку падпісаў кантракт. У сэзоне 2016 году быў асноўным правым абаронцам менчукоў. У сьнежні 2016 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Крумкачы». У студзені 2017 году далучыўся да «Слуцку», зь якім у лютым падпісаў кантракт. Пачынаў сэзон 2017 году на лаўцы запасных, пазьней стаў зьяўляцца ў асноўным складзе. У другой палове сэзону зноў пачаў часьцей заставацца на лаўцы запасных. У сьнежні 2017 году падоўжыў кантракт з «Слуцкам». У сэзоне 2018 году зьяўляўся на полі нерэгулярна, часам выходзіў на замену ці заставаўся на лаўцы запасных. У сьнежні 2018 году пакінуў слуцкі клюб.

У пачатку 2019 году праходзіў прагляд у мазырскай «Славіі», аднак у выніку ў лютым стаў гульцом берасьцейскага «Руха». У берасьцейскай камандзе часьцей выходзіў на замену. У жніўні 2019 году пакінуў «Рух». У красавіку 2020 году далучыўся да «Астраўца» з Другой лігі, дзе гуляў да канца 2020 году.

### Міжнародная
У 2011 годзе згуляў адзіны матч за моладзевую зборную Беларусі.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце мазырскай «Славіі»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Аляксандар Раеўскі

**Алякса́ндар Рае́ўскі** (нарадзіўся 19 чэрвеня 1988 году) — колішні беларускі футбаліст, абаронца. Сёньня працуе трэнэрам дублюючай дружыны мазырскай «Славіі».

## Кар’ера
### Клюбная
Пачынаў кар’еру ў мазырскай «Славіі», але хутка апынуўся ў складзе магілёўскага «Дняпра». У магілёўскім клюбе гуляў за дубль, часам прыцягваючыся таксама да гульняў асноўнай каманды. У 2009 годзе перайшоў у «Славію», якая на той момант выступала ў Першай лізе, і праз два гады дапамог ёй перамагчы ў гэтым турніры.

Сэзон 2012 году распачаў у Найвышэйшай лізе ў складзе «Славіі», але ўлетку пакінуў клюб. У другой палове 2012 году заставаўся бяз клюбу, а ў сэзоне 2013 году пачаў гульцом шацілавіцкага «Хіміка». Паводле вынікаў сэзону 2013 году «Славія» зноў апынулася ў Першай лізе, і Аляксандар чарговы раз далучыўся да мазырскага клюбу. У сэзоне 2014 году забіў 5 галоў за «Славію», чым другі раз дапамог ёй вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У Найвышэйшай лізе Раеўскі пачаў пераважна выходзіць на замену, а ў сэзоне 2016 году ўжо быў футбалістам пачатковага складу, тады ж пачаў звычайна выкарыстоўвацца ў якасьці абаронцы. У сэзоне 2017 году быў асноўным апорным паўабаронцам мазырчукоў, але ня здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу. На наступны год дапамог мазырчукам перамагчы ў другім дывізіёне і вярнуцца ў эліту.

У 2019—2020 гадах зьяўляўся на полі нерэгулярна, шмат прапускаў матчаў праз траўмы. У студзені 2021 году падоўжыў пагадненьне з мазырскім клюбам. У першай палове 2021 году пераважна выходзіў у першай адзінаццатцы, але зь лета зноў пераважна выходзіў на замену ці заставаўся на лаўцы запасных. У студзені 2022 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Славію» і завяршыў прафэсійную кар’еру.

### Трэнэрская
З 2022 году працаваў у «Славіі» дзіцячым трэнэрам, а ў пачатку 2023 году быў прызначаны галоўным трэнэрам дублюючага складу, дзе працаваў да сканчэньня 2023 году. У сьнежні 2023 году атрымаў трэнэрскую ліцэнзію катэгорыі Б.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце мазырскай «Славіі»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дняпро» Магілёў
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Славія» Мазыр
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Хімік» Шацілавічы
Валеры Тарасенка

**Вале́ры Тарасе́нка** (нарадзіўся 1 верасьня 1981 году) — беларускі футбаліст, абаронца і трэнэр.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец менскай школы «Зьмена». Пазьней трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. З 2001 году выступаў за дубль барысаўчанаў, а ў сэзоне 2002 году пачаў прыцягвацца да асноўнага складу. 8 лістапада 2002 году стаў героем «залатога» матчу паміж БАТЭ і гарадзенскім «Нёманам» за тытул чэмпіёна Беларусі, калі ў дадатковы час забіў вырашальны мяч, тым самым прынёс БАТЭ чэмпіёнства. Пасьля сэзону 2004 году пакінуў барысаўскую каманду. З 2005 па 2011 гады выступаў за розныя клюбы беларускай Найвышэйшай лігі, пры гэтым анідзе не затрымліваўся больш чым на год. У 2008 годзе гуляў за «Табол», зь якім стаў срэбраным прызэрам чэмпіянату Казахстану.

Улетку 2011 году трапіў у склад першалігавай «Гарадзеі», за якую гуляў цягам некалькіх сэзонаў. Па заканчэньні сэзону 2014 году пакінуў клюб. У лютым 2015 году апынуўся ў мазырскай «Славіі», зь якой у сакавіку 2015 году падпісаў кантракт. Заняў месца асноўнага цэнтральнага абаронцы і быш адным зь лідэраў мазырскага клюбу. Па заканчэньні сэзону, у лістападзе 2015 году, пастанавіў сабе завяршыць кар’еру. Аднак, у 2017 годзе быў уключаны ў заяўку каманды другой лігі «Ўзда», але не правёў за яе ніводнага матчу.

### Міжнародная
Гуляў за зборную Беларусі (да 21 году). На моладзевым чэмпіянаце Эўропы ў Нямеччыне 2004 году браў удзел у двух матчах.

## Трэнэрская праца
Завяршыў кар’еру пасьля сэзону 2015 году і перайшоў на працу ў дзіцяча-юнацкую школу БАТЭ, дзе працаваў цягам трох гадоў. У 2016 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўнівэрсытэт фізычнай культуры па спэцыяльнасьці «трэнэр па футболе».

У студзені 2019 году ўвайшоў у трэнэрскі штаб БАТЭ. Пакінуў БАТЭ ў сьнежні таго ж году. У студзені 2020 году стаў памочнікам Аляксея Багі ў віленскім «Жальгірысе». Разам з Багам пакінуў клюб у сьнежні 2020 году. З студзеня па травень 2021 году дапамагаў Багу ў казахстанскім «Актабе». У верасьні 2021 году ўвайшоў у трэнэрскі штаб Багі ў салігорскім «Шахцёры». Пакінуў клюб разам зь ім у сьнежні 2021 году. З студзеня па верасень 2022 году быў асыстэнтам Багі ў азэрбайджанскім «Сумгаіце». У сьнежні 2022 году зноў стаў памочнікам Багі ў салігорскім «Шахцёры». У сьнежні 2023 году разам з галоўным трэнэрам пакінуў салігорскі клюб.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце БАТЭ
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Сакі (Бельскі павет)

**Сакі́** (, падляск. *Sakí*) — вёска ў Польшчы, каля ракі Арыянкі. Уваходзяць у склад гміны Бельск-Падляскі Бельскага павету Падляскага ваяводзтва.

## Назва

Сака, пазьней Зак (Sacco, Sack) — імя германскага паходжаньня.

## Гісторыя
Сакі былі заснаваныя як паселішча путных слуг на шляху з Варшавы ў Вільню. Да іх абавязкаў прыналежала, між іншым, служба пры транспартаваньні каралеўскага почту (вядома, што жыхары Сакоў займаліся тым яшчэ ў канцы 18 ст.). Існавалі тут таксама карчмы на гэтым важным шляху. У міжваенны пэрыяд Сакі прыналежалі да гміны Пасынкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 137 жыхароў (3 каталікоў палякаў і 134 праваслаўных беларусаў). Пасьля Другай сусьветнай вайны Сакі былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* 1905 год — 372 чалавекі

### Склад
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Пасынках). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Божай Маці з Гары Кармэль у Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Ураджэнцы
* Міхась Шаховіч (1953—2000) — беларускі паэт

## Крыніцы

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Фэта

**Фэта** — традыцыйны грэцкі сыр на аснове авечага малака (з даданьнем казінага). Прадукт белага колеру з крохкай структурай і салёным смакам прадаецца і захоўваецца ў расоле. Вядомая з часоў Старажытнай Грэцыі.

## Выраб
Час вытрымкі сыру складае ня менш за 3 месяцы. Тлустасьць ад 30 да 60%. Сыры, падобныя да фэты, вырабляюць па ўсёй паўднёва-ўсходняй Эўропе, у Міжземнаморскіх краінах, на Сярэднім Усходзе — у Грэцыі, Баўгарыі, Босьніі і Харватыі, Румыніі, Турэччыне, Ізраілі і Эгіпце (дзе яго робяць у асноўным з каровінага малака). Існуе тры тыпы фэты:

* У асноўным з авечага малака.
* З каровінага малака традыцыйным спосабам, які захоўвае асаблівую крохкую структуру сыру і салёны смак.
* Сыр, які завецца фэтай, але прыгатаваны сучаснымі спосабамі, у выніку якіх атрымліваецца сыр іншай структуры.

## Глядзіце таксама
* Брынза
* Халумі

Катэгорыя:Сыры са зьмяшанага малака
Катэгорыя:Кіпрская кухня
Катэгорыя:Грэцкія сыры
Катэгорыя:Сыры з казінага малака
Катэгорыя:Сыры з авечага малака
Атон (гара)

**Атон** (, Ἄθως) — назва гары (вышыня 2033 м) і аднайменнага паўвострава ў Македоніі на поўначы Ўсходняй Грэцыі, таксама вядомага як «Сьвятая Гара» (, «А́гіён Арос»).

У сыстэме адміністрацыйных раёнаў Грэцыі мае назву «**Аўтаномная манаская дзяржава Сьвятой Гары**​​» (). Нягледзячы на афіцыйную назву, не зьяўляецца самастойнай дзяржавай. Гэта самакіраваная супольнасьць 20 праваслаўных манастыроў у непасрэднай царкоўнай юрысдыкцыі канстантынопальскага патрыярха (з 1312). Зьяўляецца найбуйнейшым у сьвеце цэнтрам праваслаўнага манаства. Сувэрэнітэт Грэцыі над паўвостравам замацаваны Лязанскай дамовай 1923; рэжым самакіраваньня грунтуецца на палажэньнях першага Статуту Сьвятой гары Атон («Трагоса»), зацьверджанага Хрысавулам імпэратара Яна Цымісхіюса ў 972 годзе.

У адрозьненьне ад астатняй часткі канстантынопальскага патрыярхату, на Атоне выкарыстоўваецца выключна юліянскі каляндар, у тым ліку ў адміністрацыйных дакумэнтах. У 2001 годзе насельніцтва Атону складала 2262 чалавекі. Для параўнаньня, у 1903 годзе насельніцтва гары Атон складала прыблізна 7432 чалавекі, а ў 1917 годзе — каля 10 500 чалавек. Аб’ект Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО.

Адным з самых вядомых звычаяў манаскай гары Атон ёсьць забарона на ўезд жанчынам і жывёлам жаночае плоці.

## Вонкавыя спасылкі
* Скарбы гары Атон


Катэгорыя:Паўастравы Грэцыі
Ніка Саматракійская

**Ніка Саматракійская** (II ст. да н. э.) — старажытнагрэцкая мармуровая скульптура багіні Нікі, знойдзеная на востраве Саматракі на тэрыторыі сьвяцілішча кабіраў у красавіку 1863 году францускім консулам і археолягам-аматарам Шарлем Шампуазо. У тым жа годзе яна была адпраўлена ў Францыю.

Статую вырабілі жыхары вострава Родас у памяць аб перамозе, здабытай імі над флётам сырыйскага цара. Яна стаяла на стромкай скале па-над морам, яе пастамэнт які адлюстроўваў нос баявога карабля. Магутная і велічная Ніка ў якой ад ветра разьвяваецца адзежа прадстаўлена ў нястрымным руху наперад. Скрозь тонкі празрысты хітон бачна выдатныя целаскалд, які ўражвае гледача плястыкай пругкага і моцнага цела. Упэўнены крок багіні і ганарлівы ўзмах арліных крылаў нараджаюць пачуцьцё радаснай перамогі.

У наш час Ніка Саматракійская знаходзіцца на лесьвіцы Дару галерэі Дэнон у Люўры. Код: Ma 2369.

Статуя зроблена з парыйскага мармуру, карабель — з шэрага ларційскага мармуру (Родас), правае крыло — гіпсавая рэканструкцыя. Галава і рукі статуі адсутнічаюць.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Ніка Саматракійская
* Апісаньне статуі

Катэгорыя:Скульптуры
Катэгорыя:Скульптуры паводле сюжэтаў грэцкай міталёгіі
Катэгорыя:Скульптуры Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Скульптуры са збораў Люўра
Піліпкі

**Пілі́пкі** (, па-падляску: *Pilípki*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Ля вёскі працякае рака Локніца.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Пасынках). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Божай Маці з Гары Кармэль у Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя
Піліпкі ўпершыню ўзгадваюцца ў 1576 годзе, калі як каралеўская вёска прыналежалі войтаўству ў Зубаве. Разьмяшчаліся на 30 валоках зямлі і называліся Падрэчча. У міжваенны пэрыяд Піліпкі прыналежалі да гміны Пасынкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 91 жыхароў (усе праваслаўныя, але пагалоўна запісаныя палякамі). Пасьля Другой сусьветнай вайны Піліпкі былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

## Літаратура
* Васіль Сакоўскі, ''Гісторыя маёй мясцовасці'', Беласток — Гайнаўка: Беларускае аб’яднаньне студэнтаў,  1999

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Яўген Мінянкоў

**Яўген Мінянкоў** (нарадзіўся 11 красавіка 1988 году) — беларускі футбаліст, абаронца ігуменскага «Коласа».

## Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў дублі барысаўскага БАТЭ, а пазьней гуляў за «Дарыду». У складзе гэтага клюбу дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў сэзоне 2008 году. Па заканчэньні сэзону «Дарыда» спыніла існаваньне, і Яўген выправіўся ў каманду Другой лігі «Рудзенск», якой дапамог у першым жа сэзоне перамагчы ў Другой лізе. У 2010—2011 гадах выступаў за «Рудзенск» у Першай лізе, але ня меў трывалага месца ў асноўным складзе.

У 2012 годзе далучыўся да складу клюбу «Смалявічы-СТІ», які ачольваў вядомы беларусі спэцыяліст Юры Пунтус. У смалявіцкім клюбе быў трывалым гульцом першай каманды. Дапамог «Смалявічам» прабіцца ў Першую лігу, дзе гуляў за гэты клюб цягам паўтара гадоў. Улетку 2014 году разам з таварышамі па камандзе Іванам Васілёнкам і Міхаілам Шчарбаковым далучыўся да новага клюбу Пунтуса — мазырскай «Славіі». Замацаваўся ў мазырскім клюбе і дапамог яму паводле вынікаў сэзону 2014 году вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. Аднак, у сэзоне 2015 выступаў за дубль «Славіі», гэтак і не дэбютаваўшы за клюб у Найвышэйшай лізе.

У жніўні 2015 году пакінуў мазырскую «Славію». У 2016 годзе выступаў за клюб «Слонім», дзе быў асноўным абаронцам каманды. У 2017 годзе выступаў за клюб «Ворша». У пачатку 2021 году далучыўся да клюбу «Крупкі ДРБУ-164» у Другой лізе.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце мазырскай «Славіі»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Арцём Скітоў

**Арцём Скіто́ў** (нарадзіўся 21 студзеня 1991 году, Віцебск, БССР) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Выхаванец віцебскага футболу, з 2008 году выступаў за дубль клюбу Віцебск», а ў 2009 годзе ўпершыню трапіў у асноўную каманду. У сэзоне 2011 году трывала замацаваўся ў аснове віцебскага клюбу, але паводле вынікаў сэзону «Віцебск» страціў месца ў найвышэйшай лізе. У студзені 2012 году Арцём праходзіў прагляд у гарадзенскім «Нёмане», але ў выніку застаўся ў віцебскім клюбе. У студзені 2013 году зноў быў на праглядзе ў «Нёмане», падчас якога атрымаў траўму і выбыў амаль да самага завяршэньня сэзону 2013 году.

У студзені 2014 году падоўжыў кантракт зь «Віцебскам». Стаў гуляць пераважна на пазыцыі правага абаронцы, да таго звычайна гуляў як паўабаронца. Дапамог віцебскаму клюбу паводле вынікаў сэзону 2014 году вярнуцца ў найвышэйшую лігу і дайсьці да чвэрцьфіналу Кубка Беларусі. У студзені 2015 году стала вядома, што Арцём працягне выступаць за «Віцебск» у найвышэйшай лізе.

22 сакавіка 2015 году гулец забіў мяч у браму менскага «Дынама» ў матчы 1/4 фіналу Кубка Беларусі, які дапамог атрымаць гасьцявую перамогу зь лікам 1:2. У 2015—2018 гадах трывала выступаў на пазыцыі правага абаронцы. У кастрычніку 2015 годц атрымаў траўму, празь якую выбыў да сканчэньня сэзону. У наступным годзе вярнуў сабе месца ў першай адзінаццатцы.

У сэзоне 2018 году стаў капітанам віцебскай каманды і дапамог ёй заняць высокае чацьвертае месца ў чэмпіянаце Беларусі, а сам трапіў у сьпіс 22 найлепшых гульцоў чэмпіянату. У далейшым працягваў трывала зьяўляцца ў першым складзе. У студзені 2022 году падоўжыў кантракт зь «Віцебскам». У студзені 2023 году, не зважаючы на паніжэньне «Віцебску» да Першай лігі, пастанавіў застацца ў клюбе на новы сэзон. У пачатку 2023 году перадаў функцыі капітану каманды Яну Скібскаму. У студзені 2024 году падоўжыў пагадненьне зь «Віцебскам». Гульня 18-га тура супраць койданаўскага «Арсэнала» сталася для вэтэрана 250-й у Найвышэйшай лізе. Перад пачаткам сэзону 2025 году Скітоў пастанавіў скончыць кар’еру.

## Дасягненьні
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2018

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Віцебск»
Стрыкі

**Стрыкі́** (, па-падляску: *Strykí*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. сьв. Яна Багаслова ў Аўгустове). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Нараджэньня Дзявіцы Марыі і сьв. Мікалая ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя

Стрыкі ўпершыню ўзгадваюцца ў 1528 годзе як прадмесьце Бельска. У 16 ст. разьмяшчаліся на 43 валоках зямлі, якія падлягалі бурмістру Бельска, дадаткова былі тут 4 валокі бельскіх цэркваў ды 7 валокаў фальварку ў Грабаўцы. Вёска была зьнішчаная ў час швэдзкіх войнаў 17 ст., але хутка адбудавалася. У 1790 годзе было тут 79 хатаў. Вядома, што на мясцовых могілках ужо ў 1814 годзе стаяла царква сьв. Ануфрыя, якая зьяўлялася аб’ектам спрэчкаў паміж уніятамі ды праваслаўнымі (жыхары Стрыкоў у большасьці ніколі не прымалі вуніі). 3 траўня 1863 г. паўстанцкі атрад Францішка Ляткоўскага быў разьбіты расейцамі пад Стрыкамі, сьведчаньнем чаму зьяўляецца захаваная ў лесе побач зь вёскай паўстанцкая магіла.
У міжваенны пэрыяд Стрыкі прыналежалі да гміны Лубін Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 205 жыхароў (31 палякаў-каталікоў ды 174 праваслаўныя беларусы). Пасьля Другой сусьветнай вайны Стрыкі былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Ураджэнцы
* **[[Ян Сычэўскі]]** (1937—2023) — польскі палітык, дзяяч беларускае меншасьці ў Польшчы

## Галерэя

Файл:Kapliczka w Strykach 1.jpg|Каплічка ў вёсцы
Файл:Mogiła powstańców styczniowych w pobliżu Stryk 2.jpg|Магіла паўстанцаў 1863 г. у лесе побач зь вёскай


## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Пілікі

**Пі́лікі** (, па-падляску: *Píliki*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Празь вёску праходзіць краёвая дарога .

## Насельніцтва
Жыхары вёскі этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Міхаіла Арханёла ў Бельску) ды палякі каталікі (парафія Божай Міласэрнасьці ў Бельску-Падляскім).

## Гісторыя
Праўдападобна пачаткі Пілікаў можна датаваць XV ст., але першыя згадкі пра вёску паходзяць з 1576 году. Прыналежалі тады каралеўскаму фальварку ў Галавеску і разьмяшчаліся на 46 валоках зямлі. Былі моцна зьнішчаныя ў 17 ст., у 1790 годзе было тут толькі 17 хатаў. У міжваенны пэрыяд Пілікі прыналежалі да гміны Лубін Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 332 жыхары (113 каталікоў ды 219 праваслаўных, палякамі было запісаных 165 жыхароў Пілікаў, беларусамі 166, пражываў тут таксама адзін расеец). 15 ліпеня 1943 годзе ў лесе побач зь вёскай (ва ўрочышчы Асушак) гітлераўцы расстралялі 49 жыхароў Бельска-Падляскага. Пасьля Другой сусьветнай вайны Пілікі былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Яцэвічы

**Яцэ́вічы** (, па-падляску: *Jacévičy*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Ля вёскі працякае рака Страбэлька.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Пятра і Паўла ў Райску). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Парафія Ўзьнясеньня Панскага ў Страблі) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя
Яцэвічы былі заснаваныя як пасёлак млынарскага роду Яцэвічаў. Млыны, якімі яны валодалі падлягалі бельскаму стараству. У міжваенны пэрыяд Яцэвічы прыналежалі да гміны Вышкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 45 жыхароў (усе праваслаўныя беларусы). Пасьля Другой сусьветнай вайны Яцэвічы былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Падбельля

**Падбе́льля** (, па-падляску: *Pudbiếle*) — прысёлак вёскі Дубяжын ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Ля вёскі працякае рака Белая.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Ільлі на месцы). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Божай Міласэрнасьці ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя

У сваіх вытоках вёска называлася Падбельск (ад суседзтва з Бельскам). Вядома, што ў 1594 г. была прыватнай уласнасьцю Рыгора Ваганоўскага. Апошнімі ўладальнікамі Падбельля былі расейцы Жалтухіны, па якіх у вёсцы асталася зруйнаваная капліца-пахавальня. Сёньняшняя царква была пабудаваная ў 1876 годзе на новым месцы (ранейшая знаходзілася побач зь сядзібай маёнтку Падбельля). У міжваенны пэрыяд Падбельля прыналежала да гміны Дубяжын Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 54 жыхароў (21 каталікоў, 29 праваслаўных ды 4 габрэяў, католікі і габрэі былі запісаныя палякамі, праваслаўныя беларусамі). Пасьля Другай сусьветнай вайны Падбельля было далучанае да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Казлы (Бельскі павет)

**Казлы́** (, па-падляску: *Kuzłý*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Ля вёскі працякае рака Белая.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Ільлі ў Падбельлі). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Божай Міласэрнасьці ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя
Казлы прыналежалі ў 18 ст. маёнтку ў Падбельлі або ў Ляўках. Прыгон быў скасаваны ў 1861 годзе, а зямля падзеленая паміж вяскоўцамі. У міжваенны пэрыяд Казлы прыналежалі да гміны Дубяжын Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 71 жыхароў (усе праваслаўныя, 42 запісаныя палякамі, 29 беларусамі). Пасьля Другой сусьветнай вайны Казлы былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Павал Грачышка

**Павал Грачышка** (нарадзіўся 23 сакавіка 1989 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў менскай «Зорцы-БДУ». Ужо ў веку 17 гадоў замацаваўся ў асноўным складзе клюба. У 2007 годзе зьехаў у Чэхію, дзе цягам трох гадоў выступаў за  «Мост». Па вяртаньні зноў абараняў колеры «Зоркі-БДУ», ужо ў Другой лізе. Улетку 2011 году поруч з партнэрамі па камандзе Артурам Слабашэвічам, Яраславам Шкурко і Дзянісам Трапашкам перайшоў у клюб «Смалявічы», які ачоліў вядомы беларускі трэнэр Юры Пунтус. На наступны год разам з гэтым клюбам атрымаў перамогу ў Другой лізе. У сэзоне 2013 году выступаў за «Смалявічы-СТІ» ў Першай лізе, пры гэтым быў адным зь лідэраў каманды. Па заканчэньні сезону, у сьнежні 2013 году, падпісаў кантракт з «Гомлем». Аднак ня здолеў замацавацца ў складзе гомельскага клюбу. У выніку ў лютым 2014 году быў аддадзены ў арэнду мазырскай «Славіі», якую на той момант ачольваў Пунтус. У «Славіі» трывала гуляў у аснове, звычайна на пазыцыі правага абаронцы. Паводле вынікаў сэзону 2014 году дапамог мазырскаму клюбу вярнуцца ў Найвышэйшую лігу.

У сьнежні 2014 году, па заканчэньні тэрміну арэнды, скасаваў кантракт з «Гомлем». З студзеня 2015 году зноў апынуўся ў складзе «Славіі» і ў выніку распачаў у складзе гэтага клюбу сэзон 2015 году ў якасьці асноўнага цэнтральнага абаронцы. У лютым 2016 году прыбыў на прагляд у «Белшыну», зь якой у сакавіку склаў пагадненьне. У першай палове сэзону ня быў гульцом асноўнага складу, згуляўшы толькі ў некалькіх матчах. Улетку 2016 году, калі большасьць гульцоў зышла зь «Белшыны», застаўся ў клюбе і стаў асноўным цэнтральным абаронцам, але канец сэзону прапусьціў праз пашкоджаньне. Па заканчэньні сэзону 2016 году пакінуў Бабруйск. У траўні 2017 году далучыўся да менскага «Энэргетыка-БДУ», былой назвай якога была «Зорка-БДУ». На наступны год у якасьці аднаго зь лідэраў дружыны дапамог камандзе праз 13 гадоў вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. Сэзон 2019 году пачынаў асноўным абаронцам сталічнага клюбу, пазьней пачаў часам выходзіць на замену.

У ліпені 2019 году пакінуў «Энэргетык-БДУ» і неўзабаве стаў гульцом менскага НФК, дзе замацаваўся ў аснове. У сьнежні 2019 году падоўжыў кантракт з клюбам сэзон 2020 году. У новым сэзоне капітаніў, а назва каманду вярнулася на былую — «Крумкачы». У сьнежні 2020 году стала вядома, што Грачышка застанецца ў камандзе і на наступны сэзон. У 2021 годзе быў адным зь лідэраў «Крумкачоў».

У студзені 2022 году перайшоў у «Слуцак»». Паводле словаў гульца, скончыць кар’еру ён плянаваў яшчэ па сканчэньні сэзону 2022 году, але пастанавіў завершыць выступы толькі пасьля сэзону 2023 году. Грачышка стаў чацьвертым футбалістам клюбу, які ў міжсэзоньне перад пачаткам новага сэзону скончыў сваю кар’еру.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Энэргетык»-БДУ Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смалявічы»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Славія» Мазыр
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Белшына» Бабруйск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Крумкачы» Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Банік» Мост
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Слуцак»
Артур Слабашэвіч

**Арту́р Слабашэ́віч** (нарадзіўся 9 лютага 1989 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў менскай «Зорцы-БДУ». У сэзоне 2007 году замацаваўся ў асноўным складзе клюбу. У лютым 2008 году стаў гульцом чэскага клюбу «Мост». Вярнуўся ў Беларусь улетку 2010 году, стаў выступаць за рэчыцкі «Ведрыч-97», а пазьней вярнуўся ў «Зорку-БДУ».

Улетку 2011 году разам з партнэрамі па камандзе Паўлам Грачышкам, Яраславам Шкурко і Дзянісам Трапашкам перайшоў у клюб «Смалявічы», які ўзначаліў вядомы беларускі трэнэр Юры Пунтус. На наступны год разам з гэтым клюбам атрымаў перамогу ў другой лізе. У сэзоне 2013 году выступаў за «Смалявічы-СТІ» ў першай лізе. Па заканчэньні сэзону знаходзіўся на праглядзе ў берасьцейскім «Дынама», але ў выніку ў сакавіку 2014 году перайшоў у «Іслач».

Са студзеня 2015 году знаходзіўся на праглядзе ў мазырскай «Славіі», якую на той момант ачольваў Пунтус. У выніку ў сакавіку падпісаў кантракт з клюбам. 10 красавіка 2015 году дэбютаваў у найвышэйшай лізе матчам супраць БАТЭ на «Барысаў-Арэне», дзе выглядаў даволі няблага, аднак каманда атрымала паразу зь лікам 1:0. У складзе «Славіі» замацаваўся на пазыцыі левага абаронцы. У сакавіку 2016 году падпісаў кантракт з клюбам «Віцебск». Пачынаў сэзон асноўным абаронцам, але потым страціў месца ў складзе. У ліпені 2016 году далучыўся да прысталічнай «Іслачы».

Здолеў замацавацца ў складзе «Іслачы», гуляў звычайна на пазыцыі левага абаронцы, але часам выкарыстоўваўся ў паўабароне. У студзені 2017 году падоўжыў кантракт з клюбам. У красавіку 2017 году гуляў за дубль, але хутка вярнуўся ў асноўны склад каманды. У студзені 2019 году падоўжыў пагадненьне зь «Іслаччу», аднак у новым сэзоне стаў атрымоўваць менш часу на полі, часьцей выходзячы на замену ў канцы сустрэчы. У ліпені 2019 году кантракт з абаронцам быў скасаваны

У ліпені 2019 году падпісаў кантракт з гарадзенскім «Нёманам». У складзе гарадзенскай каманды трывала выступаў у першай адзінаццатцы. Аднак, у студзені 2021 году пакінуў «Нёман». У лютым стаў трэнавацца зь берасьцейскім «Дынама» і неўзабаве падпісаў кантракт з клюбам. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У пачатку 2022 году некаторы час падтрымліваў форму з гарадзенскім «Нёманам», а пазьней далучыўся да бабруйскай «Белшыны» і ў сакавіку афіцыйна ўзмоцніў склад клюбу. У сэзоне 2022 году рэгулярна гуляў у асноўным складзе бабруйчанаў. У пачатку 2023 году некаторы час трэнаваўся з камандай, аднак у выніку ня трапіў у заяўку «Белшыны» на сэзон і пакінуў клюб.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Энэргетык»-БДУ Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Банік» Мост
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Рэчыца-2014»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смалявічы»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Іслач» Менскі раён
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Славія» Мазыр
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Віцебск»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нёман» Горадня
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дынама» Берасьце
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Белшына» Бабруйск
Яраслаў Шкурко

**Яраслаў Шкурко** (нарадзіўся 8 лютага 1991 году) — украінскі футбаліст, паўабаронца. Мае від на жыхарства ў Беларусі, таму ня лічыцца ў чэмпіянаце Беларусі легіянэрам.

## Кар’ера
Пачынаў займацца футболам у роднай Керчы, аднак яшчэ маладзёнам пераехаў у Беларусь. Гуляў за дубль ждановіцкай «Дарыды», а пасьля ейнага расфармаваньня перайшоў у «Зорку-БДУ». У сэзоне 2010 году замацаваўся пераважна складзе каманды ў Другой лізе. Улетку 2011 году разам з партнэрамі па камандзе Паўлам Грачышкам, Артурам Слабашэвічам і Дзянісам Трапашкам далучыўся да клюбу «Смалявічы», які ачоліў Юры Пунтус. На наступны год разам з гэтым клюбам атрымаў перамогу ў Другой лізе. У 2013—2014 гадах выступаў за «Смалявічы-СТІ» ў Першай лізе, за гэты час стаў адным зь лідэраў каманды.

У сьнежні 2014 году была дасягнутая дамоўленасьць аб пераходзе паўабаронцы ў мазырскую «Славію», якая паводле вынікаў сэзону 2014 году вярнулася ў Найвышэйшую лігу. У сакавіку 2015 году склаў дамову з «Славіяй». У складзе мазырчукоў трывала замацаваўся ў першым складзе, выступаў пераважна на пазыцыі апорнага паўабаронцы.

У студзені 2017 году выправіўся на прагляд у сядлецкую «Погань», аднак ня здолеў дамовіцца аб умовах пераходу. У лютым 2017 году далучыўся да «Нафтану» і ў выніку падпісаў кантракт з наваполацкім клюбам. Быў асноўным гульцом навапалачанаў, але ў ліпені 2017 году пакінуў каманду і неўзабаве стаў гульцом бабруйскай «Белшыны», дзе таксама замацаваўся ў асноўным складзе. Сэзон 2018 году пачынаў у стартавым складзе бабруйчанаў, у траўні атрымаў траўму. Вярнуўся на поле ў ліпені, але пачаў часьцей выходзіць на замену. У студзені 2019 году падоўжыў кантракт з бабруйскім клюбам. У сэзоне 2019 году пераважна выходзіў на замену. У студзені 2020 году пакінуў «Белшыну».

У красавіку 2020 году далучыўся да рагачоўскага «Дняпра» і стаў капітанам каманды. Паводле вынікаў сэзону 2021 году дапамог камандзе, якая зьмяніла назву на «Макслайн», выйсьці ў Першую лігу. У лютым 2022 году падоўжыў кантракт з клюбам. У якасьці гульца пачатковага складу дапамог «Макслайну» паводле вынікаў сэзону 2022 году прасунуцца ў Найвышэйшую лігу, куды клюб, аднак, ня быў дапушчаны. У лютым 2023 году стала вядома, што паўабаронца застаецца ў «Макслайне» (які пераехаў у Віцебск) на сэзон 2023 году. У сьнежні 2023 году пакінуў клюб.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Украінскія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Энэргетык»-БДУ Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смалявічы»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Славія» Мазыр
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нафтан» Наваполацак
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Белшына» Бабруйск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Макслайн» Віцебск
Вэнэра Мілёская

**«Вэнэра Мілёская»** *(Афрадыта з вострава [[Міляс]])* — старажытнагрэцкая скульптура, створаная прыблізна паміж 130 і 100 гадамі да нашай эры.

## Гісторыя стварэньня
Шматлікія заваяваньні Аляксандра Македонскага спрыялі распаўсюду грэцкай культуры далёка за межамі Эляды. З гэтага часу непасрэднымі суседзямі Грэцыі стала мноства розных народаў. Гэта прынесла новы рэалізм у мастацтва таго пэрыяду. Мастакі сталі аддаваць перавагу выяве розных праяваў чалавечай прыроды. Нават статуі багінь мелі мелі постаць і твары чалавека.

## Апісаньне
Статуя багіні каханьня Афрадыты (сярэдзіна II ст. да н. э.), зь белага мармуру. Лічыцца, што стваральнікам яе быў скульптар Агесандр (ці Аляксандрас) Антыяхійскі. Раней аўтарства прыпісвалася Праксытэлю.

Скульптура ўяўляе сабой тып *[[Афрадыта Кнідская|Афрадыты Кнідскай]]* (Venus pudica, Вэнэра сарамлівая): багіня прытрымлівае рукой адзеньне, якое звалілася зь яе (упершыню скульптуру такога тыпу вылепіў Праксытэль, каля 350 да н.э.). Прапорцыі — 86х69х93 пры росьце 164 см.

## Гісторыя знаходкі

Твор быў знойдзены ў 1820 годзе на востраве Міляс (ці Мэляс) — адным з Кіклядзкіх астравоў у Эгейскім моры пры наступных акалічнасьцях:

Францускі марак Аліўе Вут’е вырашыў, сышоўшы на бераг, пашукаць старажытнасьці (у той час усе кінуліся шукаць старажытнасьці) для продажу. Разам зь мясцовым селянінам Ёргасам Кентротасам ён адкапаў статую на развалінах старажытнага амфітэатру.

Вуцье паспрабаваў угаварыць капітана неадкладна плыць у Канстантынопаль, каб атрымаць дазвол на вываз, але капітан адмовіўся і Вуцье давялося адмовіцца ад знаходкі. Але іншы марскі афіцэр Жуль Дзюмон-Дэрвіль накіраваўся ў Канстантынопаль і здоляў атрымаць дазвол. Па вяртаньні ён знайшоў статую на расейскім судне, капітану якога адзін турэцкі ўраднік ужо заплаціў, за перавоз статуі ў Канстантынопаль. Пасьля цяжкіх перамоў зь мясцовымі ўладамі, Дзюмон-Дэрвіль дамогся выкупу статуі. Пазьней турэцкія ўлады, разлаваныя тым, што такая каштоўная знаходка пакінула іх дзяржаву, загадалі прылюдна адлупцаваць найбольш уплывовых жыхароў вострава Міляс.

Рукі статуі былі згублены ўжо пасьля таго як яе знайшлі, у момант канфлікту паміж французамі, якія хацелі адвезьці яе ў сваю краіну, і туркамі (уладальнікамі вострава), якія зьбіраліся забраць Вэнэру сабе.

## Клясыфікацыя і месцазнаходжаньне
Статуя была набытая Люўрам ў 1821 годзе і ў наш час захоўваецца ў адмыслова падрыхтаванай для яе галерэі на 1-м паверсе. Код: LL 299 (Ma 399).

Напачатку статую аднесьлі да клясычнага пэрыяду (510—323 гг. да н. э.). Але выявілася, што са статуяй прывезьлі і пастамэнт, на якім было напісана, што Аляксандар сын Менідэса, грамадзянін Антыёхіі на Меандры, зрабіў гэту статую. І апынулася, што статуя адносіцца да эліністычнага пэрыяду (323—146 гг. да н. э.). Пасьля пастамэнт зьнік і дасюль яго ня могуць знайсьці.

## Крыніцы

## Глядзіце таксама
* Ніка Саматракійская
* Афрадыта Кнідзкая
* Люўр

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Бязрукая Вэнэра Мілёская (200 год да нашай эры)

Катэгорыя:Скульптуры
Катэгорыя:Скульптуры паводле сюжэтаў грэцкай міталёгіі
Катэгорыя:Скульптуры са збораў Люўра
Катэгорыя:Скульптуры Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Афрадыта
Аляксандар Катляроў

**Аляксандар Катляроў** ( 30 студзеня 1993 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Кар’ера
Пачаў займацца футболам у Мазыры, аднак у веку 15 гадоў быў запрошаны ў «Гомель». У сэзоне 2010 году выступаў за фарм-клюб «Гомель-2», а пазьней пачаў гуляць за дубль. У сэзоне 2012 году разам з гомельскай камандай стаў пераможцам чэмпіянату дублёраў.

У сакавіку 2013 году быў аддадзены ў арэнду рэчыцкаму «Ведрычу-97». У першай палове сэзону зьяўляўся ў пачатковым складзе, але пасьля таго, як улетку пасаду галоўнага трэнэра заняў Аляксандар Бразевіч, ужо пераважна выходзіць на замену. Па заканчэньні сэзону 2013 году пакінуў «Гомель». Зь лютага 2014 году пачаў трэнавацца ў складзе мазырскай «Славіі», і ў выніку пачаў у складзе гэтага клюбу сэзон 2014 году. Здолеў замацавацца ў асноўным складзе мазырчукоў і дапамог клюбу вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У сэзоне 2015 году працягваў быць гульцом асноўнага складу «Славіі», выступаючы на пазыцыі правага паўабаронцы. У траўні—жніўні 2016 году адсутнічаў праз траўму, пасьля вярнуўся ў асноўны склад. У сэзоне 2017 году быў трывалым гульцом асновы, з 4 галамі стаўшы найлепшым бамбардзірам каманды, але ня здолеў выратаваць яе ад вылету ў Першую лігу.

У студзені 2018 году стала вядома аб зыходзе Катлярова з «Славіі», і неўзабаве паўабаронца падпісаў двухгадовы кантракт з жодзінскім «Тарпэда-БелАЗ». Замацаваўся ў стартавым складзе жодзінскага клюбу, у лістападзе 2018 году адсутнічаў праз траўму. У сэзоне 2019 году радзей зьяўляўся на полі. У ліпені 2019 году скасаваў кантракт з «Тарпэда-БелАЗ» і стаў гульцом латвійскага клюбу «Елгава», які незадоўга да таго ачоліў былы трэнэр жодзінцаў Алег Кубараў. Аднак, у складзе латвійскай каманды ня здолеў замацавацца, да канца сэзону згуляў у чатырох матчах. У студзені 2020 году стала вядома, што беларускі паўабаронца пакінае «Елгаву».

У студзені 2020 году пачаў трэнавацца з «Славіяй» і ў лютым падпісаў кантракт. У кастрычніку 2020 году атрымаў траўму і да канца году не зьяўляўся на полі, таксама праз траўму прапусьціў пачатак 2021 году і ня быў заяўлены за «Славію» на сэзон 2021 году. У ліпені 2021 году стаў гульцом «Крумкачоў», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. Пакінуў клюб па заканчэньні сэзону 2021 году. 1 красавіка 2025 году прыяднаўся да першалігавых «Баранавічаў», але прабыў там толькі паўгады. Улетку 2025 году стаў футбалістам кыргыскага клюбу «Кыргызалтын».

### Міжнародная
У ліпені 2017 году выступаў за другую зборную Беларусі на Кубку Караля ў Тайляндзе.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Павал Назаранка

**Па́вал Наза́ранка** ( 20 студзеня 1995 году) — беларускі футбаліст, абаронца «Віцебску».

## Кар’ера
Выхаванец СДЮШАР менскага «Дынама», з 2012 году гуляў за дубль менчукоў. У сакавіку 2014 году быў аддадзены ў арэнду «Бярозе-2010», у ейным складзе правёў увесь сэзон 2014 году.

У красавіку 2015 году быў аддадзены ў арэнду бабруйскай «Белшыне» да канца першага кола. У жніўні 2015 году аддадзены ў арэнду клюбу «Бяроза-2010» да канца сэзону. У сакавіку 2016 году аддадзены ў арэнду на адзін сэзон берасьцейскаму «Дынама». У пачатку 2017 году вярнуўся ў менскае «Дынама» з арэнды. У ліпені 2017 году аддадзены ў арэнду клюбу «Гарадзея» да канца сэзону, пазьней арэнда была працягнутая на сэзон 2018 году. У лютым 2019 году падпісаў кантракт з клюбам «Слуцак», дзе таксама замацаваўся ў стартавым складзе. У сьнежні 2019 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў слуцкую каманду.

З студзеня 2020 году знаходзіўся на праглядзе ў «Віцебску» і ў выніку склаў дамову аб супрацы з паўночнікамі. Трывала гуляў у аснове віцебскай каманды. У сьнежні 2020 году па заканчэнньні кантракту пакінуў «Віцебск». У пачатку 2021 году трэнаваўся зь «Менскам» і берасьцейскім «Дынама», а ў лютым падпісаў кантракт з казаскім «Акжаікам». У ліпені 2021 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў «Акжаік» і далучыўся да карагандзінскага «Шахтара». У чэрвені 2022 году быў выключаны з заяўкі «Шахтара» і неўзабаве вярнуўся ў «Акжаік».

У студзені 2023 году стаў трэнавацца з талдыкарганскім «Жэтысу» і хутка афіцыйна дапоўніў склад каманды. Па заканчэньні сэзону ў лістападзе 2023 году пакінуў клюб. У студзені 2024 года праходзіў прагляд у салігорскім «Шахцёры», а ў лютым далучыўся да «Гомля». У ліпені таго ж году пакінуў гомельскі клюб і перайшоў у таджыцкі «Істыклол». Перад пачаткам другога кола чэмпіянату Беларусі 2025 году быў аб’яўлены футбалістам «Менску». У 2026 годзе вярнуўся ў «Віцебск».

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце менскага «Дынама»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Кірыл Шакураў

**Кірыл Шакураў** (нарадзіўся 7 красавіка 1994 году) — беларускі футбаліст, нападнік польскага клюбу «Вільга».

## Кар’ера
З 2012 году выступаў за дубль «Белшыны». 21 сакавіка 2015 году дэбютаваў у асноўнай камандзе бабруйчанаў, выйшаўшы на замену на 78-й хвіліне ў чвэрцьфінальным матчы Кубка Беларусі супраць берасьцейскага «Дынама» (0:0). У сэзоне 2016 году пачаў часьцей зьяўляцца на полі, у асноўным выходзячы на замену, але ня здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу. У лютым 2017 году падоўжыў кантракт зь «Белшынай». У сэзоне 2017 году працягваў пераважна выходзіць на замену, за сэзон забіў 5 галоў.

У студзені 2018 году пачынаў рыхтавацца да новага сэзону зь «Белшынай», аднак у лютым накіраваўся ў пінскую «Хвалю», зь якой неўзабаве падпісаў кантракт. У студзені 2019 году па заканчэньні кантракта пакінуў пінскі клюб і неўзабаве апынуўся па праглядзе ў «Белшыне». У лютым 2019 году афіцыйна вярнуўся ў бабруйскі клюб, аднак ня здолеў замацавацца ў складзе, толькі адзін раз выйшаўшы на замену.

У ліпені 2019 году перайшоў у шацілавіцкі «Хімік», дзе стаў асноўным нападнікам. У пачатку 2020 году праходзіў прагляд у наваполацкім «Нафтане», аднак у выніку ў лютым стаў гульцом пінскай «Хвалі», дзе часьцей выходзіў на замену. У пачатку 2021 году далучыўся да «Воршы», а ў ліпені перайшоў у «Ліду», дзе гуляў да канца сэзону 2021 году. У сэзоне 2022 году выступаў у Другой лізе за віцебскі «Вялес-2020». У пачатку 2023 году перабраўся ў польскую «Вільгу» з Гарволіна.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты