open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Калёнія Варбурга

**Калёнія Ва́рбурга** — колішні квартал двухпавярховых драўляных дамоў у Берасьці, архітэктурны ўзор закапанскай архітэктуры першай траціны XX стагодзьдзя.

## Мінуўшчына
Дванаццать драўляных двухпавярховых дамоў былі пабудаваныя ў 1925—1927 роках на сродкі жыдоўскай дабрачыннай арганізацыі «Джойнт» (ЗША) для бедных юдэйскіх сем’яў Берасьця-Літоўскага. З гэтай мэтай была набытая тэрыторыя ў Кіеўскай слабадзе між каталіцкімі ды жыдоўскімі могілкамі.

Дамы збудаваныя ў рэдкім для Берасьцейшчыны закапанскім стылі драўлянай архітэктуры па двух нязначна адрозных адзін ад аднаго праектах (з адной ці дзьвюмя мансардамі), распрацаваных адмыслова для калёніі. Агульная плошча васьмікватэрнага дому — 250 квадратных мэтраў, кожнай кватэры належала таксама дрывотня і прыбіральня. Калёнія была створаная самадастатковай — акрамя жылых дамоў улучала майстэрні, школу, сталоўку, дзьве пральні з духоўкамі і душам. Пад двума з дамоў былі абсталяваныя проціпажарныя рэзэрвуары з гідрантамі; чатыры студні забясьпечвалі калёнію вадой. Уезд у калёнію ўпрыгожвала драўляная брама з надпісам польскай мовай. Калёнія атрымала назву ў гонар Фэлікса Морыца Варбурга — банкіра, які ўзначальваў у тыя гады «Джойнт» і асабіста быў адным з спонсараў праекту: на ягоныя сродкі быў забрукаваны цэнтральны праезд, які стаў вуліцай імя Фэлікса Варбурга (цяпер Першы Менскі завулак).

З прыходам нямецкіх войскаў у 1941 року жыхары калёніі былі пераселеныя ў гета, а 15 кастрычніка 1942 року — расстраляныя ў ліку трыццаці тысячаў берасьцейскіх жыдоў. Будынкі калёніі былі прыстасаваныя пад лягер для савецкіх палоньнікаў. Пасьля вяртаньня ў Берасьце войскаў Чырвонай арміі ў 1944 року ў лягеры №284 трымалі нямецкіх, італьянскіх і вугорскіх палоньнікаў. У 1950 року дамы былі адрамантаваныя і зноў сталі выкарыстоўвацца як жылыя.

Да канца XX стагодзьдзя дамы значна здрахлелі. Першыя пяць зь іх у пачатку двухтысячных рокаў адсялілі і разбурылі, на іхнім месцы збудавалі інтэрнат Берасьцейскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту. У 2009 року быў заплянаваны знос рэшты сямі дамоў, але жыхароў тады адсяліць не пасьпелі. У 2010 року пасьля розгаласу ў грамадзтве і прэсе зьявіўся прапановы стварыць у калёніі этнаграфічны музэй і цэнтар жыдоўскай культуры, аднак мескія ўлады іх не ўхвалілі. Толькі адзін будынак №12 па 1-м Менскім завулку атрымаў статус гісторыка-культурнага помніку.

У 2013 року дзеля будоўлі былі зьнесеныя яшчэ 3 дамы. Апошнія збудаваньні канчаткова былі зруйнаваныя ўвосені 2016 року.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Калёнія Варбурга ў Берасьці (1-ы Менскі завулак)  // Віртуальны Штэтл
* Гісторыя калёніі з фатаздымкамі  // TJournal

Катэгорыя:Збудаваньні Берасьця
Катэгорыя:Юдаізм на Беларусі
Катэгорыя:Джойнт
Катэгорыя:Закапанскі стыль
Катэгорыя:Гісторыя габрэяў Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя збудаваньні Беларусі
Катэгорыя:Зьнішчаныя збудаваньні Берасьцейскай вобласьці
Катэгорыя:Варбургі
VOKA

**VOKA** — відэасэрвіс ад кампаніі А1. 

Сэрвіс даступны для мабільных прыладаў на Android і iOS, для SmartTV на Tizen, WebOS, Android TV, праз прыстаўкі Redbox Mini, Xiaomi Mi Box 3, Apple TV (праз AirPlay). На кампутарах карыстацца відэасэрвісам можна праз праграму VOKA для Windows або праз вэб-версію. 

## Кантэнт
У 2018 г. у сэрвісе VOKA пачаў зьяўляцца ўласны мэдыякантэнт: разьдзелы «Наш футбол» і «Наш хакей» з трансьляцыямі матчаў з удзелам беларускіх клюбаў і зборных, live-трансьляцыі канцэртаў, музычных фэстываляў і іншых забаўляльных мерапрыемстваў, канфэрэнцый і форумаў, а таксама трансьляцыі кібэрспартовых турніраў у разьдзеле «Кіберспорт». Таксама ў 2018 г. відэасэрвіс пачаў папаўняць профіль кантэнтам уласнай вытворчасьці. У разьдзеле VOKA SHOW можна знайсьці агляды, міні-рэаліці й ТБ-шоў, створаныя эксклюзіўна для плятформы.

Для карыстальнікаў даступны разьдзел «CINEVOKA — кіно па-беларуску», у якім разьмяшчаюцца фільмы ў прафэсійнай агучцы на беларускую мову. З чэрвеня 2019 г. у карыстальнікаў відэасэрвісу зьявілася магчымасьць глядзець у агучцы папулярныя сэрыялы НВО: першы сэзон сэрыяла «Сэкс у вялікім горадзе», міні-сэрыял «Чарнобыль» і заключны сэзон «Гульні тронаў».

28 студзеня 2019 г. у відэасэрвісе VOKA зьявілася самая вялікая ў краіне бібліятэка кантэнту ў ультравысокай разьдзяляльнасьці Ultra High-Definition (4K) .

У 2013 годзе выпусьцілі для прагляду мультфільм Марыля. У пошуках дзіўнікаў.

## Магчымасьці
Для кліентаў фіксаванага інтэрнэту А1 сэрвіс працуе па тэхналёгіі IPTV і прадастаўляе больш за 142 каналаў (у тым ліку 60 у HD-якасьці). У сетках іншых апэратараў мабільнай і фіксаванай сувязі паслуга прадстаўляецца па тэхналёгіі OTT і ўключае ў сябе больш за 130 тэлеканалаў (у тым ліку 60 у HD-якасьці). 

VOKA падтрымлівае розныя інтэрактыўныя функцыі: паўза, перамотка й архіў тэлеперадач, а таксама магчымасьць працягнуць прагляд на іншай прыладзе.Для ўсіх карыстальнікаў сэрвісу даступныя фільмы, мультфільмы й сэрыялы он-лайн-кінатэатраў «Амедиатека», START, ivi, more.tv, Premier, а таксама кантэнт студыі Disney.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія вэб-сайты
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2014 годзе
Катэгорыя:Вэб-сайты, якія зьявіліся ў 2014 годзе
Юзаф Главацкі

**Ю́заф Гіля́ры Глава́цкі** (1789, Менск, цяпер Беларусь — 1858, Варшава, цяпер Польшча) — беларускі жывапісец, графік і тэатральны мастак.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сям’і тэатральнага дэкаратара Антонія Главацкага (1750—1811), які ў 1789—1793 гадах працаваў у менскай трупе А.Ш. Жукоўскага (Вялікае Княства Літоўскае). Першапачаткова навучаўся маляваньню ў бацькі, які ў 1802—1805 гадах працаваў у менскай тэатральнай антрэпрызе М. Кажынскага. У 1806—1808 гадах афармляў спэктаклі ў тэатрах Менску. У 1808—1825 гадах афармляў спэктаклі ў тэатрах Вільні (Расейская імпэрыя), куды ягоны бацька перабраўся ў 1805 годзе. У 1810-х гадах навучаўся ў мастацкай школе Віленскага ўнівэрсытэту ў Яна Рустэма. У 1821—1825 гадах выкладаў у Віленскім унівэрсытэце пэрспэктыву і загадваў літаграфскай майстэрняй. У 1826—1858 гадах афармляў спэктаклі ў тэатрах Варшавы (Царства Польскае).
 
## Творчасьць
Стварыў літаграфіі: «Касьцёл сьвятой Ганны ў Вільні», партрэт архітэктара Лаўрына Гуцэвіча і аўтапартрэт. Аўтар жывапісных карцінаў: партрэт жонкі і кампазыцыі «Эвангеліст Марка», а таксама некалькі пэйзажаў і малюнка на цынку «Размова пасла Сьмірноўскага з гетманам Хмяльніцкім пад Замосьцем у 1647 годзе» (1840).


Envoy Jakub Śmiarowski to Bohdan Khmelnytsky (73678097) (cropped).jpg|«Размова пасла Сьмірноўскага з гетманам Хмяльніцкім пад Замосьцем у 1647 годзе» (1840)
Józef Hilary Głowacki - Józef Damse.jpg|Літаграфія кампазытара Юзафа Дамсэ
Józef Hilary Głowacki L A Dmuszewski.jpg|Партрэт рэжысэра Людвіка Дмушэўскага
Joanna Żubrowa.jpg|Партрэт кавалеркі крыжа вайсковай годнасьці Ёаны Жубр


## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Выпускнікі Віленскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Беларускія графікі
Катэгорыя:Беларускія мастакі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Мастакі рамантызму
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты
Катэгорыя:Мастакі-пэйзажысты
Катэгорыя:Памерлі ў Варшаве
Крыстаф Вальц

**Кры́стаф Вальц** (; нарадзіўся 4 кастрычніка 1956 году) — аўстрыйска-нямецкі актор і рэжысэр. З 2009 года пераважна жыве і працуе ў ЗША. Ягоныя ўзнагароды ўключаюць дзьве прэміі Оскар, дзьве прэміі Залаты Глёбус, дзьве прэміі BAFTA і дзьве прэміі Гільдыі кінаактораў.

## Біяграфія
Зь дзяцінства Вальц захапляўся опэрай, аднак, быць опэрным сьпеваком ён ня здолеў празь непрыдатны голас. Адной зь першых заўважных працаў актора стала выкананьне ролі доктара Ганса-Ёахіма Дорфмана ў брытанскім тэлевізійным сэрыяле *«Лёгкія грошы»*.

Ягоная прарыўная роля ў ЗША прыпала на фільм Квэнтына Тарантына *«[[Бясслаўныя вырадкі]]»* 2009 году, у якім ён сыграў афіцэра СС Ганса Лянда. Пазьней ён зноў быў у супрацы з Тарантына ў 2012 годзе, калі ён сыграў паляўнічага за галовамі Кінга Шульца ў фільме *«[[Джанга вызвалены]]»*. За кожную з гэтых роляў актор атрымаў прэміі Оскар, BAFTA і Залаты Глёбус за найлепшую мужчынскую ролю другога пляну. Вальц таксама атрымаў узнагароду за найлепшую мужчынскую ролю на Канскім кінафэстывалі і прэмію Гільдыі кінаактораў за выкананьне ролі Лянды.

Іншымі прыкметнымі ролямі аўстрыйца былі пэрсанаж у цёмнай камэдыі Рамана Палянскага *«[[Рэзаніна (фільм, 2011)|Рэзаніна]]»* (2011), у навукова-фантастычным фільме Тэры Гіліяма *«[[Тэарэма нулю]]»* (2013), біяграфічным фільме Тыма Бэртана *«[[Вялікія вочы]]»* (2014), сатырычным творы Аляксандра Пэйна *«[[Памяншэньне (фільм)|Памяншэньне]]»* (2017) і камэдыі *«[[Фэстываль Рыфкіна]]»* (2020) працы Ўудзі Алена. За выступы ў фільме *«Вялікія вочы»* актор быў намінаваны на Залаты Глёбус за найлепшую мужчынскую ролю. Вальц таксама прыняў удзел у здымках некалькіх фільмаў *«[[Бандыяна|Бандыяны]]»*, зьявіўшыся двойчы ў ролі антаганіста галоўнага героя ў фільмах *«[[Спэктар (фільм, 2015)|Спэктар]]»* (2015) і *«[[Ня час для сьмерці]]»* (2021).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Аўстрыйскія акторы
Катэгорыя:Нямецкія акторы
Кодзі Гакпа

**Кодзі Га́кпа** (;  7 траўня 1999 году) — нідэрляндзкі футбаліст, ўінгер ангельскага клюбу «Лівэрпул» і нацыянальнай зборнай Нідэрляндаў. Гакпа ёсьць выхаванцам акадэміі ПСВ, якую скончыў і дэбютаваў у прафэсійным футболе ў 2018 годзе. Ужо паводле вынікаў сэзону 2021—2022 гадоў гулец быў абраны Найлепшым нідэрляндзкім футбалістам.

## Кар’ера
### ПСВ
Гакпа зьяўляецца выхаванцам клюбнае акадэміі ПСВ. У сэзоне 2016—2017 гадоў далучыўся да табару моладзевай дружыны клюбу, вядомай як «Ёнг ПСВ». Тамака і дэбютаваў у Эрстэдывізіі 4 лістапада 2016 году ў матчы супраць «Гэльманд Спорту». Зь цягам некалькіх гадоў зарэкамендаваў сябе і ў сэзоне 2018—2019 гадоў галоўным трэнэрам ПСВ Маркам ван Бомэлем быў пераведзены ў шэрагі асноўнае каманды. Тым ня менш, адразу прабіцца ў склад у гульца не атрымалася і пэўны час ён ці сядзеў на лаве запасных, ці меў выступы за рэзэрвовую каманду, дзе стала адзначаўся галамі. У рэшце рэшт, 22 сьнежня 2018 году Гакпа дэбютаваў у складзе ПСВ, памяняўшы ў другім тайме Стэвэна Бэргвэйна ў матчы супраць АЗ (3:1). Прарыўным сэзонам дзеля гульца стаў сэзон 2019—2020 гадоў, калі Гакпа ў 25 матчах лігі адзначыўся 7 галамі ў брамы супернікаў.

13 верасьня 2020 году ў першы гульнявы дзень сэзону 2020—2021 гадоў Гакпа двойчы ўлучыў мяч пад папярэчку брамы «Гронінгена», здабыўшы для эйндговэнцаў перамогу зь лікам 3:1. 24 верасьня доблем адзначыўся ў матчы кваліфікацыі Лігі Эўропы супраць славенскай «Муры» (5:1), што дазволіла ПСВ закрочыць у асноўны раўнд спаборніцтваў. У фінале Кубка Нідэрляндаў 2022 году Гакпа забіў пераможны гол у браму «Аякса». 31 жніўня 2022 году зарабіў свой першы хет-трык у матчы супраць «Валендаму» (7:1).

### «Лівэрпул»
28 сьнежня 2022 году Гакпа пагадзіўся падпісаць дамову з ангельскім «Лівэрпулам», як толькі адчынілася трансфэрнае вакно 1 студзеня 2023 году. Як паведамлялася, кантракт гульца разьлічаны на пяць з паловай гадоў, што каштавала ангельцам ад 35,4 да 44,3 млн фунтаў стэрлінгаў. Згодна з гэтым ПСВ, як мяркуецца, атрымаў рэкордныя грошы за футбаліста.

## Дасягненьні
**ПСВ**:
* Уладальнік Кубка Нідэрляндаў: 2022
* Уладальнік Супэркубка Нідэрляндаў: 2021, 2022

**«Лівэрпул»**:
* Чэмпіён Ангельшчыны: 2025
* Уладальнік Кубка футбольнай лігі: 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Нідэрляндзкія футбалісты
Акцябар (Слуцкі раён)

**Акця́бар** — вёска ў Слуцкім раёне Менскай вобласьці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавету. 

## Гісторыя
Вёска заснаваная ў 1927 годзе. Да 1949 году называлася **Трактар**, па назьве калгасу, заснаванага на падставе былога маёнтку **Іваніхі**.

Да 2013 году уваходзіў у склад Акцябарскага сельсавету, у 1924—1939 гадах яго цэнтар.

## Насельніцтва
* 1969 — 211 чалавек, 60 двароў
* 1998 — 370 чалавек, 114 двароў
* 2009 — 315 чалавек
* 2019 — 251 чалавек

## Крыніцы

## Літаратура
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слуцкага р-на і г. Слуцка: у 2 кн. / уклад. В. С. Відлога; рэдкал.: Г. К. Кісялёў (гал. рэд.) і інш.; маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БЕЛТА, 2001.

Катэгорыя:Беліцкі сельсавет (Слуцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Слуцкага раёну
Барыс Цітовіч

**Бары́с Бары́савіч Ціто́віч** (28 чэрвеня 1948, Коркіна, Расея - 20 кастрычніка 2021, Забродзьдзе Вялейскі раён) — беларускі мастак.

## Жыцьцяпіс
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1972). Працаваў у станковай і кніжнай графіцы, манумэнтальным жывапісе, іканапісе і скульптуры.
Сябра Беларускага саюза мастакоў з 1979 году.

Зьяўляўся галоўным мастаком музэйнага комплексу «Дудуткі». Зь ліпеня 2005 году працаваў навуковым супрацоўнікам Вялейскага краязнаўчага музэю па стварэньні мэмарыяльнага комплексу, прысьвечанага падзеям Першай сусьветнай вайны ў вёсцы Забродзьдзе Нарачанскага сельсавету Вялейскага раёну.

Вёў адукацыйную работу з моладзьдзю ў Вялейскім краязнаўчым музэі.

Апошнія гады жыў ў вёсцы Забродзьдзе на Вялейшчыне.

## Творчасьць
Аўтар ілюстрацый да кніг «Людзі на балоце», «Подых навальніцы» (абедзьве 1973), «Завеі, сьнежань» (1978) Івана Мележа, «Дзве аповесці» Віктара Казько (1977), «Пушча» Віктара Карамазава (1979), «Марат Казей» Петруся Броўкі (1980), зборнік вершаў і паэм «Песьня свабоды» Янкі Купалы (1982) на малдаўскай мове, «Летуценьнік», «Смутак белых начэй» абедзьве (1985) Івана Навуменкі, «Ля крыніцы: Аповесьці» Янкі Брыля (1986), «Зэніт» Івана Шамякіна (1987) і інш.; графічных сэрый «Памяці Брэста» (1975), «Поры года» (1978), «Салдацкім удовам прысьвячаецца» (1981), «Мае аднавяскоўцы» (1982), «Сялянскі накцюрн» (1983), «Тыя, хто перанёс вайну» (1985), «Хроніка з нататкамі на палях» (1986), сэрыі помнікаў ахвяр 1-й і 2-й сусьветных войнаў у Вялейскім раёне Мінскай вобласьці, росьпісу Сьвята-Ціханаўскай царквы ў Вялейцы, абразоў, мэмарыяльнай капліцы ў вёсцы Забродзьдзе Вялейскага раёну.

Адзін са стваральнікаў (разам з жонкай Валянцінай) і мастак-пастаноўшчык (з 1975) Нарачанскага ўзорнага дзіцячага тэатру Ялінка ў вёсцы Нароч Вялейскага раёну.

## Узнагароды
* Ляўрэат прэміі «За духоўнае адраджэньне», 
* кавалер ордэна Скарыны

## Сям’я
Бацька скульптара і калекцыянэра Данілы Цітовіча.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Памерлі ў Вялейскім раёне
Катэгорыя:Беларускія мастакі
Інспэкцыя МПЗ Беларусі па Берасьцейскай вобласьці

**Інспэкцыя Міністэрства па падатках і зборах па Берасьцейскае вобласьці** &mdash; управа Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь. Акруга дзейнасьці &mdash; Берасьцейская вобласьць. 

## Назва
Назва ўправы мае адрозьненьне ад правапісу:

## Аддзелы
Сьпіс раённых і гарадзкіх аддзелаў падпарадкаваных Управе Берасьцейскае вобласьці:
* Баранавіцкага раёну
* Бярозаўскага раёну
* Берасьцейскага раёну
* Івацэвіцкага раёну
* Кобрынскага раёну
* Лунінецкага раёну
* Пінскага раёну
* Пружанскага раёну
* Столінскага раёну
* Ленінскага раёну
* Маскоўскага раёну
* Баранавіцкага гарадзкога
* Пінскага гарадзкога

## Глядзіце таксама
* Выканаўчая ўлада Беларусі
* Выканаўчая ўлада Берасьцейскай вобласьці

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.
* Сьледчы камітэт Рэспублікі Беларусь.

## Крыніцы

Катэгорыя:Абласныя ўправы МПЗ Беларусі
Катэгорыя:Выканаўчая ўлада Берасьцейскай вобласьці
Інспэкцыя МПЗ Беларусі па Віцебскай вобласьці

**Інспэкцыя Міністэрства па падатках і зборах па Віцебскае вобласьці** &mdash; управа Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь. Акруга дзейнасьці &mdash; Віцебская вобласьць. 

## Назва
Назва ўправы мае адрозьненьне ад правапісу:

## Аддзелы
Сьпіс раённых і гарадзкіх аддзелаў падпарадкаваных Управе Віцебскае вобласьці:
* Віцебскага раёну
* Глыбоцкага раёну
* Лепельскага раёну
* Аршанскага раёну
* Полацкага раёну
* Пастаўскага раёну
* Чыгуначнага раёну
* Кастрычніцкага раёну
* Першатравенскага раёну
* Новаполацку.

## Глядзіце таксама
* Выканаўчая ўлада Беларусі
* Выканаўчая ўлада Віцебскае вобласьці

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.
* Сьледчы камітэт Рэспублікі Беларусь.
Інспэкцыя МПЗ Беларусі па Гомельскай вобласьці

**Інспэкцыя Міністэрства па падатках і зборах па Гомельскае вобласьці** &mdash; управа Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь. Акруга дзейнасьці &mdash; Гомельская вобласьць.

## Назва
Назва ўправы мае адрозьненьне ад правапісу:

## Аддзелы
Сьпіс раённых і гарадзкіх аддзелаў падпарадкаваных Управе Гомельскае вобласьці:
* Гомельскага раёну
* Жыткавіцкага раёну
* Жлобінскага раёну
* Каленкавіцкага раёну
* Мазырскага раёну
* Рэчыцкага раёну
* Рагачоўскага раёну
* Сьветлагорскага раёну
* Чыгуначнага раёну
* Навабеліцкана раёну
* Савецкага раёну
* Цэнтральнага раёну

## Глядзі таксама
* Выканаўчая ўлада Беларусі
* Выканаўчая ўлада Гомельскае вобласьці

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве
* Сьледчы камітэт Беларусі. Галоўныя ўраднікі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Абласныя ўправы МПЗ Беларусі
Катэгорыя:Гомельская вобласьць
Катэгорыя:Гомель
Катэгорыя:Выканаўчая ўлада
Катэгорыя:Выканаўчая ўлада Гомельскай вобласьці
Катэгорыя:Выканаўчая ўлада Беларусі
Цытовіч

**Цыто́віч** — беларускае прозьвішча; утворанае ад імя *[[Ціт (імя)|Ціт]]*.

## Вядомыя асобы
* Віктар Цытовіч (1824—1882) — расейскі вайсковы і дзяржаўны дзяяч;
* Інацэнт Цытовіч (1877—1917/1918) — расейскі вайсковец;
* Мікалай Цытовіч (1827—1893) — расейскі вайсковец;
* Мікалай Цытовіч (1900—1984) — беларускі савецкі навуковец;
* Мітрафан Цытовіч (1869—1936) — расейскі і савецкі лекар;
* Платон Цытовіч (1833—1894) — расейскі вайсковец, пэдагог;
* Уладзімер Цытовіч (1931—2012) — савецкі і расейскі кампазытар;
* Юзэф Цытовіч (1771—1846) — багаслоў, філёзаф.

## Глядзіце таксама
* Цытовічы
* Цітовіч

## Крыніцы
Інспэкцыя МПЗ Беларусі па Гарадзенскай вобласьці

**Інспэкцыя Міністэрства па падатках і зборах па Гарадзенскае вобласьці** &mdash; управа Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь. Акруга дзейнасьці &mdash; Гарадзенская вобласьць. 

## Назва
Назва ўправы мае адрозьненьне ад правапісу:

## Аддзелы
Сьпіс раённых і гарадзкіх аддзелаў падпарадкаваных Управе Гарадзенскае вобласьці:
* Ваўкавыскага раёну
* Гарадзенскага раёну
* Лідзкага раёну
* Навагародзкага раёну
* Астравецкага раёну
* Слонімскага раёну
* Смаргонскага раёну
* Шчучынскага раёну
* Ленінскага раёну
* Кастрычніцкага раёну

## Глядзі таксама
* Выканаўчая ўлада Беларусі
* Выканаўчая ўлада Гарадзенскае вобласьці

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.
* Сьледчы камітэт Рэспублікі Беларусь.

## Крыніцы

Катэгорыя:Абласныя ўправы МПЗ Беларусі
Катэгорыя:Выканаўчая ўлада Гарадзенскай вобласьці
Інспэкцыя МПЗ Беларусі па Менскай вобласьці

**Інспэкцыя Міністэрства па падатках і зборах па Менскай вобласьці** — управа Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь. Акруга дзейнасьці — Менская вобласьць.

## Назва
Назва ўправы мае адрозьненьне ад правапісу:

## Аддзелы
Сьпіс раённых і гарадзкіх аддзелаў падпарадкаваных Управе Менскае вобласьці:
* Барысаўскага раёну
* Вялейскага раёну
* Валожынскага раёну
* Койданаўскага раёну
* Лагойскага раёну
* Менскага раёну
* Маладэчанскага раёну
* Нясьвіскага раёну
* Пухавіцкага раёну
* Слуцкага раёну
* Смалявіцкага раёну
* Салігорскага раёну
* Стаўпецкага раёну
* Жодзінскага гарадзкога

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве

Катэгорыя:Абласныя ўправы МПЗ Беларусі
Катэгорыя:Выканаўчая ўлада Менскай вобласьці
Парнаграфія ў Азэрбайджане

**Парнаграфія ў [[Азэрбайджан]]е** існуе, але яе закуп даволі цяжкі ў розных частках краіны. Порнавырабы можна нядорага купіць у сталіцы краіны месьце Баку. У праве Азэрбайджану запісанае ў Законе "Аб сродкаха масавае інфармацыі" (1999 год): "Парнаграфічныя вырабы &mdash; мастацкая работа, фотаграфічны здымак карціны, веды  і іншыя вырабы з большага са зьместам грубым і непрыстойным выявы плоці (у руху ці бяз руху) пад час плоцкага каханьня.

Маюцца сьведчаньні аб пакараньні за хабары за спробы правозу праз мяжу Жорсткая парнаграфіяжорсткае парнаграфіі. Мяккая парнаграфія ніколі не каралася, але на мытні яе работнікі бяруць "дзякла" за правоз мяккае парнаграфіі праз мяжу. Існуе самаробная парнаграфія.

## Дзіцячая парнаграфія

Дзіцячая парнаграфія забароненая Законамі "Аб дзіцяці" (1998 год), "Аб сродках масавае інфармацыі" (1999 год); Народны плян чыннае барацьбы з торгам асоб

## Крыніцы

## Глядзі таксама
* Парнаграфія ў Армэніі

Катэгорыя:Парнаграфія ў Азэрбайджане
Фурс

**Фурс** — прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

* Алеся Фурс (1925—2017) — беларуская антысавецкая партызанка;
* Антон Фурс (1927—2021) — беларускі антысавецкі партызан;
* Атанас (Фурс) (1610—1649) — грэка-каталіцкі япіскап;
* Канстанцін Фурс (1935—1987) — савецкі футбаліст;
* Уладзімер Фурс (1963—2009) — беларускі філёзаф.

## Глядзіце таксама
* Фурса
Анэтэ Відман-Маўц

**Анэтэ Відман-Маўц** () у дзявоцтве **Анэтэ Відман** (; нар. , Тубінген, Бадэн-Вюртэмбэрг, Заходняя Нямеччына) – нямецкая палітыкіня партыі Хрысьціянска-дэмакратычны саюз, дэпутат Бундэстагу, парлямэнцкі статс-сакратар  ў 2009–2018 гадох, дзяржміністар у  з 2018 году.

## Біяграфія
Скончыла сярэднюю школу ў , потым вывучала паліталёгію й права ў Тубінгенскім унівэрсытэце. У 1993–1998 гадох працавала ў ім над праектам, арганізаваным .

У 1984 годзе ўступіла ў Хрысьціянска-дэмакратычны саюз Нямеччыны. Адначасова з гэтым стала актывісткаю яго моладзевай арганізацыі «», у 1986–1989 гадох была ейнаю віцэ-прэзыдэнткаю ў Бадэн-Вюртэмбэргу. У 1995 годзе стала рэгіянальнай старшынёю саюза жанчынаў «» у Бадэн-Вюртэмбэргу. У 1999 годзе стала намесьнікам старшыні фэдэральнага камітэту ХДС паводле жаночай палітыкі. У 1999–2009 гадох працавала ў Радзе раёну .

У 1998 годзе ўпершыню атрымала мандат дэпутату Бундэстагу. Пасьпяхова балятавалася на новыя тэрміны на выбарах , , , 2013, 2017 й 2021 гадох. У 2000 годзе ўвайшла ў праўленьне фракцыі ХДС/ХСС, а ў 2012 годзе – у фэдэральную раду ХДС. У 2015 годзе ўзначаліла «» на фэдэральным узроўні. У 2009 годзе стала парлямэнцкім статс-сакратаром  ў кабінэце Ангелы Мэркель. У 2018 годзе перайшла на пасаду , у канцылярыі фэдэральнага канцлера.

22 сьнежня 2020 году ўзяла шэфства над Янаю Арабейка, беларускаю студэнткаю й палітычнаю зьняволенаю.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тубінгене
Катэгорыя:Выпускнікі Тубінгенскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Сябры бундэстага Нямеччыны
Катэгорыя:Сябры Хрысьціянска-дэмакратычнага саюзу Нямеччыны
Царква Сьвятых Барыса і Глеба

Назву **Царква Сьвятых Барыса і Глеба** маюць:

* Царква Сьвятых Барыса і Глеба (Віцебск) — помнік архітэктуры XVIII ст. у Віцебску
* Царква Сьвятых Барыса і Глеба (Горадня) — праваслаўны храм у цэнтральнай частцы Горадні
* Царква Сьвятых Барыса і Глеба (Магілёў) — помнік гісторыі 2-й паловы XIX ст. у Магілёве.
* Царква Сьвятых Барыса і Глеба (Наваградак) — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў Царква Сьвяттых Барыса й Глеба (Наваградак)
* Царква Сьвятых Барыса і Глеба (Полацак) — помнік архітэктуры XII ст. у Полацку
Роўнае Поле (Расонскі раён)

**Ро́ўнае По́ле** — вёска на захадзе Расонскага раёну Віцебскай вобласьці Беларусі.

Уваходзіць у склад Клясьціцкага сельсавету. Вёску акаляе краявідны заказьнік «Чырвоны Бор». Мясцовая аўтадарога забясьпечвае злучэньне на паўночным захадзе зь Мілавідамі і на паўднёвым усходзе з аўтадарогай Р-132, якая вядзе на ўсход празь Якубова і Клясьціцы на Расоны.

## Мінуўшчына
У 1943 годзе ў Роўным Полі месьціліся штабы брыгадаў Расонска-Асьвейскай партызанскай зоны, шпіталі і падпольныя партыйныя органы. У 2-й палове сьнежня 1943 году нямецкія карнікі расстралялі каля 2000 чалавек падчас апэрацыі № 105 «Ота», у ходзе якой спалілі 10 вёсак. Да апэрацыі нямецкія войскі прыцягвалі авіяцыю, артылерыю і танкі. 28—30 сьнежня 1943 году партызанскае камандаваньне вывела праз раку Дрысу за лінію фронту каля 10 000 чалавек.

16 ліпеня 1954 года ў Роўнае Поле перанесьлі цэнтар Мілавідзкага сельсавету, які перайменавалі ў Раўнапольскі. 25 сьнежня 1962 году вёска ўвайшла ў склад новаўтворанага Дрысенскага раёну. 6 студзеня 1965 году перададзеная ў склад адноўленага Расонскага раёну. 3 лістапада 1983 году цэнтар Раўнапольскага сельсавету перанесьлі ў Марачкова, а сельсавет перайменавалі ў Марачкоўскі. 8 красавіка 2004 году Роўнае Поле перадалі ў Клясьціцкі сельсавет замест скасаванага Марачкоўскага.

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Расонскага раёну
Катэгорыя:Клясьціцкі сельсавет
Шыншылявыя

**Шыншылявыя** (Chinchillidae) — сямейства клясы сысуноў, якое ўключае 3 сучасныя роды і 6 сучасных відаў. Яны насяляюць невялікую частку Паўднёвай Амэрыкі. Сустракаюцца як на раўнінах з невялікай вышынёй над узроўнем мора, так і ў высакагор'ях Анд, да вышыні 6000 м. Выкапныя рэшткі вядомыя ад раньняга алігацэну Паўднёвай Амэрыкі.

Члены гэтага сямейства — сярэднія (500 грам) і буйныя (8 кг) грызуны з густым мяккым валасяным полагам; заднія канечнасьці добра развітыя, даўжэйшыя за пярэднія; вочы вялікія; вушы вялікія. Хвост пухнаты, ад кароткага да ≈1/3 даўжыні цела. Валасяны полаг шэрага або шэра-карычневага колеру на верхніх і больш бледнага колеру на ніжніх частках цела. Зубная формула: 1/1, 0/0, 1/1, 3/3 = 20 зубоў.

Члены гэтага сямейства каланіяльныя, жывуць групамі ад некалькіх асобін да сотняў. Яны ў першую чаргу вэгетарыянцы. Члены падямейства Chinchillinae дзённыя жывёлы, якія шукаць прытулку ў норах або расколінах скал. Члены падямейства Lagostominae жывуць на раўнінах і будуюць шырокія сыстэмы нор.

## Сыстэматыка
Сямейства **шыншылявыя** (Chinchillidae)
** род †*Eoviscaccia*
* падсямейства Chinchillinae
** род шыншыла (*Chinchilla*) — віды *Ch. chinchilla* і *Ch. lanigera*
** род віскаша (*Lagidium*) — віды *L. ahuacaense*, *L. viscacia*, *L. wolffsohni*
* падсямейства Lagostominae
** род *[[Lagostomus]]* — віды *L. maximus* і †*L. crassus*
** род †*Pliolagostomus*
** род †*Prolagostomus*

## Крыніцы

Катэгорыя:Сямействы сысуноў
Piece of Mind

***Piece of Mind*** () — чацьверты альбом гэві-мэталічнага гурта Iron Maiden зь Лёндану. Дэбютная пласьцінка ў складзе гурта бубнача Ніка Макбрэйна, які зьмяніў у складзе Клайва Бара. Кампіляцыя пабачыла сьвет 16 траўня 1983 году ў Вялікабрытаніі, дзякуючы намаганьням выдавецтва EMI Records, а той час як у ЗША рэліз быў выпушчаны студыяй Capitol Records. *Piece of Mind* меў крытычны і камэрцыйны посьпех, дасягнуўшы трэцяга месца ў чартах сярод альбомаў у Вялікабрытаніі і здолеўшы зарабіць музыкам плятынавы статус як у Вялікабрытаніі, гэтак і ў Паўночнае Амэрыцы. Ужо традыцыйна дзеля гурту вокладку стварыў ілюстратар Дэрэк Рыгс.

## Сьпіс кампазыцыяў

## Музыкі
* Брус Дыкінсан — сьпявак
* Дэйв Мюрэй — гітара
* Эдрыян Сьміт — гітара, бэк-вакал
* Стыў Гарыс — бас, бэк-вакал
* Ніка Макбрэйн — бубны

Катэгорыя:Брытанскія альбомы
Катэгорыя:Альбомы гэві-мэталу
Эстляндзкая працоўная камуна

**Эстля́ндзкая працо́ўная каму́на** () — бальшавіцкая, савецкая воласьць на землях сучаснае Эстоніі.

Час існаваньня з 29 лістапада 1918 году па 5 чэрвеня 1919 году. Галоўнае места і сталіца воласьці &mdash; Нарва.

## Управа
Найвышэйшая ўстанова дзяржавы &mdash; ***Вальны сабор*** насельнікаў грамады. Ў час яго адсутнасьці дзейнічаў ***Савет грамады***. Савет выбіраў старшыню. Старшынём Савету быў Я. Я. Анвэльт.

## Важныя падзеі
7 сьнежня 1918 году урад РСФСР прызнаў незалежнасьць ЭРГ. Летам 1919 годе землі ЭРГ былі захопленыя праціўнікамі бальшавікоў. Грамада была разагнаная і перастала існаваць.

## Глядзі таксама
* ЭССР

## Крыніцы

Катэгорыя:Эстонская ССР
Катэгорыя:Нарва
Абухаўшчына (Гомельская вобласьць)

**Абу́хаўшчына** — вёска ў Каленкавіцкім раёне Гомельскай вобласьці. Уваходзіць у склад Юравіцкага сельсавету.

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае і Рэч Паспалітая

Найранейшыя пакуль згадкі пра паселішча сустрэтыя ў рэестры трайнога падымнага Мазырскага павету 1670 году, у якім сказана, што пан Базыль Абуховіч выплачваў з  14 дымоў з добраў сваіх Сядзельнікаў, Акунінкі, Нарозьняў (Narozniow) і часткі Абухаўшчыны 21 злоты, а пан Францішак Абуховіч з 5 дымоў у Трасьцянцы, Абухаўшчыне і Сядзельніках — 7 з паловай зл..

У 1671 годзе пісар гродзкі мазырскі Базыль Абуховіч абвінавачваў у судзе стрыечнага брата Дамініка Абуховіча ў памкненьні на забойства і ўчыненьні пагрозаў на шляхецкі гонар і здароўе. Валодаў у Мазырскім павеце спадчыннымі маёнткамі Абухаўшчына, Глінішча, Сядзельнікі, Трасьцяніца і часткай Шарэйкаў.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Абухаўшчына — у межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесьніцтва (губэрні), з 1796 году ў складзе адноўленага Рэчыцкага павету Маларасейскай, а з 29 жніўня 1797 году Менскай губэрні Расейскай імпэрыі.

У крыніцы, заснаванай на зьвестках рэвізіі 1795 году, сказана, што сяло Абухаўшчына і хутар Засьценак належалі панам Абуховічам, «но ныне у Яна Оскирки по декрету».

У парэформавы пэрыяд Абухаўшчына адміністрацыйна належала да Юравіцкай воласьці.

Паводле сьпісу землеўладальнікаў Менскай губэрні, у 1889 годзе двор Засьценак (разам з Абухаўшчынай) з 1795 дзесяцінамі ўгодзьдзяў належаў Альфрэду, сыну Каятана, Абуховічу.

На 1909 год у вёсцы Абухаўшчына налічвалася 44 двароў, 327 жыхароў, у аднадворным фальварку — 12 жыхароў.

У 1911 годзе уладальнікам маёнтку Абухаўшчына ў 72072 дзесяціны, як і раней, заставаўся пан Альфрэд Абуховіч.

Згодна з матэрыяламі скразнога абсьледаваньня прыватнаўласьніцкіх гаспадарак Юравіцкай воласьці, у 1916 годзе маёнткам Засьценак, гаспадарча зьвязаным зь яго ж фальваркам Абухаўшчына, валодаў Станіслаў, сын Альфрэда, Абуховіч. Сям'я гаспадара складалася з 9 чалавек – 3 мужчын (усе работнікі), 6 жанчын (3 работніцы). 1 мужчына на службе, 6 мужчын-работнікаў, зь якіх 1 бежанец (вайна), 12 жанчын, зь іх 4 работніцы. Усяго ў фальварку – 28 чалавек.

### Найноўшы час

9 лютага 1918 году, яшчэ да падпісаньня Берасьцейскага міру з бальшавіцкай Расеяй (3 сакавіка), Нямеччына перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Абухаўшчына, аднак, у складзе Юравіцкай воласьці апынулася ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губэрні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. Ад 18 траўня тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы гэтмана Паўла Скарападзкага.

Да 2013 года вёска была ў складзе Бярозаўскага сельсавету.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Юравіцкі сельсавет (Каленкавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Каленкавіцкага раёну
Сяргей Лагадзінскі

**Сяргей Лагадзінскі** (, ; нар. , Астрахань, РСФСР, СССР) – нямецкі палітык, юрыст і журналіст расейскага й габрэйскага паходжаньня, дэпутат Эўрапейскага парлямэнту IX скліканьня ад партыі Саюз 90/Зялёныя.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў габрэйскай сям’і ў СССР, перасяліўся ў Нямеччыну ў 1993 годзе. Пазьней стаў чальцом бэрлінскага аддзяленьня габрэйскай абшчыны.

У Гётынгенскім унівэрсытэце атрымаў адукацыю ў галіне права, у Гарвардзкім унівэрсытэце – у галіне дзяржаўнага кіраваньня. Атрымаў ступень доктара права ў .

Працаваў у міжнароднай юрыдычнай фірме «Orrick, Herrington & Sutcliffe». У 2003–2008 гадох працаваў праграмным дырэктарам і дарадцаю ў бэрлінскай сядзібе . Таксама займаўся журналісцкай дзейнасьцю, у тым ліку для «», «Нямецкай хвалі», «Сусьветнай службы Бі-Бі-Сі», «» i «».

У 2001 годзе далучыўся да Сацыял-дэмакратычнай партыі Нямеччыны, у якой заснаваў працоўную групу, якая аб’ядноўвала сацыял-дэмакратаў габрэйскага паходжаньня. Выйшаў з партыі ў 2011 годзе, раскрытыкаваўшы ейную пазыцыю ў дачыненьні да . Пазьней пачаў працаваць у , дзе быў кіраўніком аддзелу па справах Эўрапейскага Зьвязу й Паўночнай Амэрыкі.

У 2011 годзе далучыўся да партыі Саюз 90/Зялёныя. На выбарах 2019 году быў абраны ў Эўрапейскі парлямэнт IX скліканьня па партыйным сьпісе.

14 верасьня 2020 году ўзяў шэфства над Максімам Знакам, беларускім адвакатам і палітычным вязьнем.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Нямецкія юрысты
Катэгорыя:Дактары філязофіі
Катэгорыя:Сябры Сацыял-дэмакратычнай партыі Нямеччыны
Катэгорыя:Нямецкія публіцысты
Катэгорыя:Дэпутаты Эўрапарлямэнту з Нямеччыны
Катэгорыя:Сябры Саюза 90 — Партыі зялёных
Алек Болдўін

**А́лек Болдўін** (; нарадзіўся 3 красавіка 1958 году) — амэрыканскі актор, пісьменьнік, комік, кінапрадусар і палітычны актывіст. Ён старэйшым з чатырох братоў-актораў у сям’і Болдўінаў. Актор упершыню атрымаў прызнаньне, выконваючы ролю ў шостым і сёмым сэзонах прайм-тайм мыльнай опэры CBS *«[[Нотс-Лэндынг]]»*. У 2021 годзе на здымках фільму *«[[Іржа (фільм)|Іржа]]»* Болдўін выпадкова застрэліў кінаапэратарку і параніў рэжысэра.

## Жыцьцяпіс
На пачатку сваёй кар’еры ён выконваў як галоўныя, гэтак і другасныя ролі ў розных фільмах, як то *«[[Бітлджус]]»* Тыма Бэртана (1988), *«[[Чынная дзяўчына]]»* Майка Нікалза (1988), *«[[У шлюбе з бандай]]»* Джонатана Дэма (1988) і *«[[Размоўнае радыё (фільм)|Размоўнае радыё]]»* Олівэра Стоўна (1988). У 1994 годзезьняўся ў кіно *«[[Наўцёкі]]»*. Актор прыцягнуў увагу да сябе сваімі выступамі ў ролі Джэка Раяна ў фільмах *«[[Паляваньне за Чырвоным Кастрычнікам (фільм)|Паляваньне за Чырвоным Кастрычнікам]]»* (1990) і ў *«[[Гленгары Глен Рос]]»* (1992). З тых часоў ён працаваў з такімі рэжысэрамі, як Ўудзі Ален у фільмах *«[[Эліс (фільм)|Эліс]]»* (1990), *«[[У Рым з каханьнем]]»* (2012) і *«[[Блакітны язьмін]]»* (2013), а таксама Мартын Скарсэзэ ў фільмах *«[[Авіятар (фільм)|Авіятар]]»* (2004) і *«[[Адступнікі]]»* (2006). За фільм-драму *«[[Тарнач (фільм)|Тарнач]]»* (2003) Болдўін атрымаў намінацыю на «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю другога пляну. Акрамя фільмаў, актор удзельнічаў у мультыплікацыйных праектах, як то *«[[Губка Боб Квадратныя Штаны]]»* (2004), *«[[Мадагаскар 2: Уцёкі да Афрыкі]]»* (2008), *«[[Вартавыя сноў]]»* (2012) і *«[[Малы Бос]]»* (2017).

З 2006 па 2013 год Болдўін атрымаў ухвалу крытыкаў у сыткаме NBC «Студыя 30», за які атрымаў дзьве прэміі «Эмі» і тры ўзнагароды «Залаты Глёбус», а таксама сем прэміяў Гільдыі кінаактораў за сваю працу над сэрыялам. Болдўін — зацяты выканаўца роляў у тэатры, шматкроць выступаў на Брадўэі ў спэктаклях *«[[Трамвай «Жаданьне» (спэктакль)|Трамвай „Жаданьне“]]»*, *«[[Макбэт]]»* ды іншых, дзякуючы чаму мае на сваім рахунку прэмію «Тоні».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* 

Катэгорыя:Акторы ЗША
Бограч

**Бо́грач** () — адмена кацялку ў вугорскай кухні для прыгатаваньня страваў у чыгуне. Бограч-гуляш (*пастуховы суп*) інакш называецца яшчэ й **лэвэш** (&nbsp;— суп).

Страва распаўсюджаная таксама на Закарпацкай Украіне.

## Мінуўшчына
Склад бограчу сыходзіць у даўніну, калі вугорскія качавыя плямёны, а пазьней пастухі ў палявых умовах на вагні гатавалі гэты від стравы на агні ў полі ці ў лесе. У чыгуне гатуюць і першую страву (лэвэш), і другую (гуляш). У сучаснай вугорскай мове з бограчам зьвязваюць турэцкае слова «bakraç»&nbsp;— коўш.

## Прыгатаваньне
Найсмачней атрымліваецца бограч, калі ў яго кідаць рознае мяса адначасова (ялавічына, сьвініна, рабрынкі, галёнка, сала, кілбаскі).

Дзеля прыгатаваньня стравы патрэбна:

* ялавічына (бяз костак)&nbsp;— 1 кг
* бульба&nbsp;— 1 кг
* сьвіное сала (4-5 лустак бэкону)&nbsp;— 80 г
* памідоры&nbsp;— 60 г
* цыбуля-рэпка&nbsp;— 300 г
* папрыка&nbsp;— 3 ст. л.
* соль, кмен, часнык&nbsp;— на смак
* перац (салодкі зялёны)&nbsp;— 140 г

Сакавітае мяса з мноствам сухажылаў (лапатачная частка, зарэз, галёнка) нарэзаць кубікамі 1,5×2&nbsp;см. У растопленым сале пасмажыць да залатога колеру дробна парэзаную цыбулю. Зьменшыць агонь, пакласьці ў крыху асьцюжаны тлушч папрыку, хутка перамяшаць, адразу ж дадаць мяса, тоўчаны часнык, зьмешаны з кменам, даліць крыху вады і, зрэдку перамешваючы, смажыць далей на слабым агні. Пры патрэбе дадаваць ваду, але патроху, каб мяса не варылася, а тушылася ў невялікай колькасьці вадкасьці. Тушыць доўга, да мяккасьці, каб раставала ў роце.

Пакуль смажыцца мяса, абабраць і нарэзаць кубікамі з бокам 1&nbsp;см бульбу, зялёны перац, памідоры, а таксама падрыхтаваць шчыпеткі (дробныя мучныя галушкі). Калі мяса будзе амаль гатовае, даць соку выпарыцца, каб на патэльні застаўся толькі тлушч. Дадаць да мяса бульбу, добра перамяшаць і смажыць да тае пары, пакуль бульба ня стане празрыстай, пасьля гэтага даліць касьцявы булён і пакласьці зялёны перац і памідоры.

Колькасьць гатовага варыва рэгулююць даданьнем касьцявога булёну ці вады, тады ізноў соляць. Не зашкодзяць яшчэ прыправы: чабор, кроп, бядрынец, востры чырвоны перац. Шчыпеткі ўкінуць за 5—10 хвілінаў да гатоўнасьці. У самым канцы можна дадаць нарэзаную зелень. Для водару ў гатовы гарачы бограч выліваюць келіх чырвонага віна.

Па-старадаўняму, калі чыгун здымалі з агню, у гуляш на некалькі імгненьняў апускалі палаючую галавешку, каб суп прапах яшчэ й дымам. Ядуць гарачым, запіваючы халодным чырвоным віном.

## Глядзіце таксама
* Гуляш

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Гісторыя і фотарэцэпт бограчу 

Катэгорыя:Вугорскія супы
Катэгорыя:Украінская кухня
Катэгорыя:Кухенныя судзіны
Айнштайн (неадназначнасьць)

**[[Альбэрт Айнштайн]]** (1879—1955) — нямецкі фізык тэарэтык. Іншыя значэньні:

* Айнштайн — прозьвішча

## Навука і тэхналёгіі
* 2001 Айнштайн — астэроід галоўнага поясу
* Айнштайн — першы тэлескоп на арбіце
* Айнштайн — адзінка вымярэньня, роўная аднаму молю фатонаў
* Айнштайн — кратэр на Месяцы
* Айнштайн — праграма для адсочваньня ўзломаў ЗША
* Айнштайн — хімічны элемэнт
* Айнштайнава задача — матэматычная праблема
* Вежа Айнштайна — астрафізычная абсэрваторыя ў Нямеччыне
* Тэлескоп Айнштайна — праект дэтэктара гравітацыйных хваляў

## Мэдыі
* «Айнштайн» — італьянскі біяграфічны фільм 2008 року
* «Айнштайн» — нямецкі тэлесэрыял
* «Айнштайн» — швайцарскі тэлесэрыял
Іглакавыя

**Іглакавыя** (Hystricidae) — сямейства клясы сысуноў, якое ўключае 3 сучасныя роды і 11 сучасных відаў. Яны насяляюць поўдзень Эўропы (Італія, Альбанія, паўночная Грэцыя [верагодна, рымляне завезьлі гэтых жывёл у Эўропу]), большую частку Афрыкі, поўдзень і заход Азіі (у тым ліку Зондзкія астравы). Яны могуць жыць у пустэльнях, на камяністых участках, у гарах, саванах, сярод ворных земляў, у лясах. Выкапныя рэшткі вядомыя ад міяцэну Эўропы.

Члены гэтага сямейства — сярэднія (1–2 кг) і буйныя (27 кг) павольныя грызуны, якія маюць каржакаватае цела. Даўжыня хваста ня больш за 0.5 даўжыні цела і галавы. Галовы масіўныя і шырокія. Вушы звычайна невялікія, як і вочы. Канечнасьці кароткія і моцна пабудаваныя; кіпцюры кароткія. Сьпіна, бакі, частка хваста пакрытыя іголкамі або шыпамі даўжынёй да 40 см. Валасяны полаг значна адрозьніваецца ад віду да віду. Зубная формула: 1/1, 0/0, 1/1, 3/3 = 20 зубоў.

Гэта наземныя і начныя жывёлы. Яны ў першую чаргу вэгетарыянцы; дадаткова ядуць мярцьвячыну. Абгрызеныя косткі часта засьмечваюць зямлю вакол бярлогаў; якія можна разжоўваць за кальц. Іглакавыя часта выкарыстоўваюць закінутыя глыбокія нары іншых жывёл; яны таксама жывуць у пячорах, расколінах, дуплавых дрэвах або глыбокіх норах, якія яны выкапалі самі.

## Сыстэматыка
Сямейства **іглакавыя** (Hystricidae)
* род *Atherurus* — віды *A. africanus* і *A macrourus*
* род *Trichys * — віды *T fasciculata*
* род *Hystrix* — віды *H. africaeaustralis*, *H. brachyura*, *H. crassispinis*, *H. cristata*, *H. indica*, *H. javanica*, *H. pumila*, *H. sumatrae*, †*H. paukensis*, †*H. primigenia*, †*H. refossa*
* выкапныя роды †*Miohystrix*, †*Xenohystrix*, †*Sivacanthion*

## Крыніцы

Катэгорыя:Сямействы сысуноў
Грызухавыя

**Грызухавыя** (Caviidae) — сямейства клясы сысуноў, якое ўключае 7 сучасных родаў і 23 сучасныя віды. Яны насяляюць большую частку Паўднёвай Амэрыкі. Яны могуць жыць ад багністых поймаў да сухіх, камяністых, вышынных лугоў, але звычайна не сустракаюцца ў густых джунглях. Выкапныя рэшткі вядомыя ад міяцэну Паўднёвай Амэрыкі.

Грызухавыя — марфалагічна разнастайнае сямейства — віды *Galea* важаць да 600 грамаў, а капібара да 79 кг. Шэрсьць грубая і кучаравая. Хвост вельмі маленькі. Caviinae маюць кароткія канечнасьці і кіпцюры кароткія і вострыя або тупыя, а Dolichotinae маюць доўгія вушы і тонкія доўгія канечнасьці і кіпцюры капытападобныя на задніх канечнасьцях. У Hydrochoerinae кіпцюры амаль капытападобныя. Зубная формула: 1/1, 0/0, 1/1, 3/3 = 20 зубоў.

Гэта наземныя або паўводныя жывёлы, а *Microcavia* могуць лазіць па дрэвах. Грызухавыя актыўныя ўдзень і ў прыцемках. Яны выкарыстоўваюць закінутыя нары іншых жывёл або выкопваюць самі. Як правіла, яны сацыяльныя, сустракаюцца ў парах або групах. Члены гэтага сямейства могуць размнажацца круглы год. Грызухавыя ў першую чаргу вэгетарыянцы.

## Сыстэматыка
Сямейства **грызухавыя** (Caviidae)
* падсямейства Caviinae
** род *Cavia * — віды *C. aperea*, *C. fulgida*, *C. intermedia*, *C. magna*, *C. patzelti*, *C. porcellus*, *C. tschudii*
** род *Galea* — віды *G. comes*, *G. flavidens*, *G. leucoblephara*, *G. musteloides*, *G. spixii*
** род *Microcavia* — віды *M. australis*, *M. jayat*, *M. maenas*, *M. niata*, *M. shiptoni*
* падсямейства Dolichotinae
** род *Dolichotis* — від *D. patagonum*
** род *Pediolagus* — від *P. salinicola*
* падсямейства Hydrochoerinae
** род *Hydrochoerus* — віды *H. hydrochaeris*, *H. isthmius*
** род *Kerodon* — віды *K. acrobata*, *K. rupestris*

## Крыніцы
Гоферавыя

**Гоферавыя** (Geomyidae) — сямейства клясы сысуноў, якое ўключае 7 сучасных родаў і 41 сучасны від. Яны насяляюць Паўночную Амэрыку і Цэнтральную Амэрыку ад поўдня Канады да Панамы. Выкапныя рэшткі вядомыя ад раньняга алігацэну Паўночнай Амэрыкі.

Члены гэтага сямейства маюць каржакаватыя цела без выразнай шыі і з кароткімі моцнымі нагамі. Ступні шырокія; кіпцюры на пярэдніх лапах развіты асабліва добра. Хвост кароткі, рэдкашэрсны. Гэтыя жывёлы рухаюцца назад амаль гэтак жа лёгка, як і наперад. Вочы і вушы невялікія. Мяшочкі, якія выходзяць з боку рота назад на плечы, выкарыстоўваюцца для транспарціроўкі ежы. Большасьць гоферавых вагой некалькі сотняў грамаў; некалькі цэнтральнаамэрыканскіх відаў дасягаюць амаль 1 кг. Валасяны полаг, звычайна — адценьне карычневага; часта ён вельмі адпавядае колеру глебы, у якой жыве жывёла. Зубная формула: 1/1, 0/0, 1/1, 3/3 = 20 зубоў.

Гоферавыя амаль усё жыццё праводзяць пад зямлёй. Толькі у выключных выпадках пошук ежы выводзіць іх на паверхню. Яны капаюць кармавыя вельмі вузкія тунэлі, якія праходзяць блізка да паверхні і жылыя тунэлі з гнездавымі, спальнымі і складскімі камерамі больш глыбокія і большыя. Гоферавыя не ўпадаюць у сьпячку. Яны ядуць падземныя часткі расьлін — карані і клубні. Гоферавыя строга адзіночкі, якія толькі ненадоўга збіраюцца разам, каб размнажацца.

## Сыстэматыка
Сямейства **гоферавыя** (Geomyidae)
** род *Cratogeomys* — віды *C. castanops*, *C. fulvescens*, *C. fumosus*, *C. goldmani*, *C. merriami*, *C. perotensis*, *C. planiceps*
** род *Geomys* — віды *G. arenarius*, *G. attwateri*, *G. breviceps*, *G. bursarius*, *G. jugossicularis*, *G. knoxjonesi*, *G. lutescens*, *G. personatus*, *G. pinetis*, *G. streckeri*, *G. texensis*, *G. tropicalis*
** род *Heterogeomys* — віды *H. cavator*, *H. cherriei*, *H. dariensis*, *H. heterodus*, *H. hispidus*, *H. lanius*, *H. underwoodi*
** род *Orthogeomys* — від *O. grandis*
** род *Pappogeomys* — від *P. bulleri*
** род *Thomomys* — віды *T. atrovarius*, *T. bottae*, *T. bulbivorus*, *T. clusius*, *T. idahoensis*, *T. mazama*, *T. monticola*, *T. nayarensis*, *T. sheldoni*, *T. talpoides*, *T. townsendii*, *T. umbrinus*
** род *Zygogeomys* — від *Z. trichopus*

## Крыніцы

Катэгорыя:Сямействы сысуноў
Heteromyidae

**Heteromyidae** — сямейства клясы сысуноў, якое ўключае 5 сучасных родаў і 69 сучасных відаў. Яны насяляюць Паўночную Амэрыку, Цэнтральную Амэрыку, поўнач Паўднёвай Амэрыкі ад поўдня Канады да Эквадору. Многія віды жывуць у пустэльнях і сухіх лугах. Выкапныя рэшткі вядомыя ад алігацэну Паўночнай Амэрыкі.

Гэта дробныя і сярэднія грызуны з даўжынёй цела 6–20 см і хвастом 5–21 см. Валасяны полаг адрозніваецца тэкстурай ад шаўкавістай і мяккай да калючай; колер таксама значна адрозніваецца, часта супадаючы з колерам глебы, на якой жывуць жывёлы. Зубная формула: 1/1, 0/0, 1/1, 3/3 = 20 зубоў.

Члены гэтага сямейства сілкуюцца насеньнем і іншымі часткамі расьлін, але часам рацыён ўключае ежу жывёльнага паходжаньня. Яны збіраюць насеньне ў зашчачныя мяшэчкі і захоўваюць іх у норах для наступнага спажываньня. Большасьць відаў рыюць складаныя тунэльныя сыстэмы з мноствам камер і адтулін на паверхню. *Dipodomys* могуць абыходзіцца без вады.

## Сыстэматыка
Сямейства **Heteromyidae**
* падсямейства Dipodomyinae
** род *Dipodomys* — 20 відаў
** род *Microdipodops* — 2 віды
* падсямейства Heteromyinae
** род *Heteromys* — 17 відаў
* падсямейства Perognathinae
** род *Perognathus* — 10 відаў
** род *Chaetodipus* — 20 відаў

## Крыніцы

Катэгорыя:Сямействы сысуноў
Dasyproctidae

**Dasyproctidae** — сямейства клясы сысуноў, якое ўключае 2 сучасныя роды і 15 сучасных відаў. Яны насяляюць амэрыканскія трапікі ад поўдня Мэксыкі да паўночна-ўсходняй Аргентыны. Многія віды жывуць у пустэльнях і сухіх лугах. Выкапныя рэшткі вядомыя ад самага пачатку алігацэну Паўднёвай Амэрыкі.

Гэта ўмерана буйныя грызуны вагой каля 2 кг. У іх стройнае і грацыёзнае цела з тонкімі і доўгімі нагамі. Заднія канечнасьці прыкметна даўжэй пярэдніх; кіпцюры вострыя, капытападобныя. Галава вялікая, вушы маленькія, але прыкметныя, а вочы вялікія. Хвост кароткі. Валасяны полаг грубы, але мае выразны бляск; колер ад амаль чорнага да жаўтлява-карычневага на спіне, а ніжняя частка звычайна больш бледная, а доўгія валасы над крупам могуць быць кантрасна афарбаваныя. Зубная формула: 1/1, 0/0, 1/1, 3/3 = 20 зубоў.

Гэтыя жывёлы звычайна адзінокія, але іх часам можна ўбачыць невялікімі групамі вакол канцэнтрацыі ежы. Яны звычайна траваедныя — спажываюць садавіну, арэхі, лісьце і нават карані. Dasyproctidae — хуткія бягуны.

## Сыстэматыка
Сямейства **Dasyproctidae**
* род *Dasyprocta* (агуты) — віды *D. azarae*, *D. coibae*, *D. croconota*, *D. fuliginosa*, *D. guamara*, *D. iacki*, *D. kalinowskii*, *D. leporina*, *D. mexicana*, *D. prymnolopha*, *D. punctata*, *D. ruatanica*, *D. variegata*
* род *Myoprocta* (акучы) — віды *M. acouchy*, *M. pratti*
* выкапныя  роды †*Alloiomys*, †*Australoprocta*, †*Branisamys*, †*Incamys*, †*Neoreomys*, †*Megastus*, †*Palmiramys*

## Крыніцы

Катэгорыя:Сямействы сысуноў
Кляўдыя Рот

**Кляўдыя Рот** (; нар. , , Бадэн-Вюртэмбэрг, Заходняя Нямеччына) – нямецкі палітык. Адзін з віцэ-прэзідэнтаў Бундэстагу.

## Палітычная кар’ера
Была дэпутатам Эўрапейскага парлямэнту зь 15 чэрвеня 1989 году па 27 верасьня 1998 году. У 1994 годзе ўзначаліла фракцыю .

З 1998 па 2001 год была дэпутатам Бундэстагу. З 2001 па 2002 год была сустаршынёю партыі Саюз 90/Зялёныя. Паколькі яна была пераабрана ў Бундэстаг у 2002 годзе й заняла пасаду там, ёй давялося пакінуць пасаду сустаршыні. На фэдэральнай дэлегаванай канфэрэнцыі 23 траўня 2003 году было прынята рашэньне дазволіць кіраўнікам партыі адначасова быць і дэпутатамі. 2 кастрычніка 2004 году Рот зацьвердзілі зноўку ў якасьці фэдэральнага сустаршыні партыі Саюз 90/Зялёныя. Яна заставалася на пасадзе да 2013 году.

22 кастрычніка 2013 году абрана віцэ-прэзыдэнтам Бундэстагу.

9 верасьня 2020 году ўзяла шэфства над Марыяю Калесьнікаваю, беларускаю актывісткаю за грамадзянскія правы й палітычнаю зьняволенаю.

Рот жыве ў Швабіі й Бэрліне.

## Кнігі
* Claudia Roth: *Das Politische ist privat, Erinnerungen für die Zukunft.* Aufbau, Berlin 2006, 
* Roth, Fetsum: *So geht Deutschland* Westend, Frankfurt/Main 2016, 

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Біяграфія Кляўдзіі Рот на сайце Бундестагу
* Профіль Кляўдзіі Рот на сайце Abgeordnetenwatch

Катэгорыя:Дэпутаты Эўрапарлямэнту з Нямеччыны
Катэгорыя:Сябры бундэстага Нямеччыны