open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Адам Піці

**А́дам Джордж Пі́ці** (; 28 сьнежня 1994 году) — ангельскі плывец, які спэцыялізуецца на плаваньні брасам. Спартовец здабыў залаты мэдаль на дыстанцыі 100 мэтраў брасам на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 году, стаўшы першым брытанскім плыўцом за 24 гады, і захаваў тытул на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году, стаў першым брытанскім плыўцом, які захаваў алімпійскі тытул. Піці таксама васьміразовы чэмпіён сьвету, шаснаццаціразовы чэмпіён Эўропы і чатырохразовы чэмпіён гульняў Садружнасьці. Паводле зьвестак Міжнароднай фэдэрацый плаваньня Піці зважаецца дамінуючым плыўцом брасам сваёй эпохі.

Піці ўсталяваў сусьветны рэкорд на дыстанцыях 50 і 100 мэтраў брасам. Ён 14 разоў усталёўваў сусьветныя рэкорды, стаўшы першым чалавекам, які праплыў дыстанцыю 50 мэтраў брасам менш за 26 сэкундаў, і першым, хто праплыў дыстанцыю 100 мэтраў брасам за 58 і 57 сэкундаў. Ён першы плывец у гісторыі, які атрымаў перамогу ў абодвух спрынтарскіх заплываў брасам на адным чэмпіянаце сьвету, і зважаецца пасьпяховым брытанскім плыўцом на адным чэмпіянаце сьвету.

Піці ёсьць адным з шасьці брытанскіх плыўцоў, поруч з Дэйвідам Ўілкі, Рэбэкай Эдлінгтан, Джэймзам Гаем, Данканам Скотам і Томасам Дынам, якія здабывалі залатыя медалі на ўсіх чатырох буйных міжнародных спаборніцтвах, як то Алімпійскіх, сусьветных, эўрапейскіх гульнях і гульнях Садружнасьці. Піці поруч з Дэйвідам Ўілкі ёсьць адзінымі плыўцамі, якія адначасова заваявалі ўсе чатыры асноўныя залатыя мэдалі ў адным і тым жа спаборніцтве. Гэта ён зьдзейсьніў, перамогшы на дыстанцыі 100 мэтраў брасам на Алімпійскіх гульнях 2016 году, захаваўшы першы радок за сабой на Алімпійскіх гульнях 2020 году. Піці ёсьць шасьціразовым плыўцом году ў Эўропе, захоўваючы гэты тытул з 2014 па 2019 гады запар. Ён таксама двойчы абіраўся плыўцом году ў сьвеце ў 2015 і 2018 гадах.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай фэдэрацыі плаваньня.

Катэгорыя:Брытанскія плыўцы
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 году
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2016 году
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 году
Катэгорыя:Чэмпіёны сьвету па плаваньні
Катажына Фігура

**Катажына Малгажата Фігура** () — польская акторка. Вядомая ў Польшчы і іншых краінах. Нарадзілася 22 сакавіка 1962 году, ПНР, места Варшава.

## Работа
Катажына Фігура — асоба, якая стала ў Польшчы знакаваю постцьцю. Яна была «сэкс сымбалем». Яе постаць, вялікія грудзі былі вядомыя ў Польшчы. Зьнялался ў стужках, дзе Катажына Фігура паказвае свае асаблівасьці плоці. Яе вядомыя стужкі зь яе ўдзелам: Кілер, Кілераў два, Порна і іншыя.

## Сям'я
Была неалькі разоў замужам. З 1986 па 1989 была замужам за Янам Хьмялеўскім. У 1987 годзе нарадзіла сына Аляксандра. У 1990-ых гадах была зьвязаная з рэжысэрам Абэлем Фэрараю. У 2000 годзе выйшла замуж за Кая Шэнгальса. 24 кастрычніка 2000 году нарадзіла дачку Како Клер, а 12 лютага 2005 году нарадзіла дачку Кашмір Амбэр. 24 верасьня 2021 году разьвялася з мужам.

## Глядзіце таксама
* Сэрэна Вялікая
* Тэрэса Арлоўская

## Крыніцы

## Літаратура
* Katarzyna Jurkowska, Katarzyna Kościelak: Kobiety przełomu. Znak Horyzont, 2020. ISBN 978-83-240-7789-2.

## Вонкавыя спасылкі
* Катажына Фігура на БЗФІ
* Катажына Фігура на Энцыкляпэдыя польскага тэатру
* Катажына Фігура на Фільмвэб
* Катажына Фігура на Фільмпольскі
* Катажына Фігура на Фататэка
Бундэсьліга чэмпіянату Нямеччыны па футболе 2015—2016 гадоў

**Бундэсьліга 2015—2016 гадоў** — 53-і розыгрыш Бундэсьлігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Нямеччыны, які праходзіў з 14 жніўня 2015 году па 14 траўня 2016 году. Чэмпіёнам чацьвёрты раз запар стала мюнхэнская «Баварыя», якая тым самым здабыла свой 25-ы тытул Бундэсьлігі і 26-ы чэмпіёнскі тытул.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 16 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону (у тым ліку і пераможца пераходных матчаў «Гамбург»), а два клюбы прасунуліся з Бундэсьлігі 2 — «Інгальштат-04» і «Дармштат-98». Гэтыя клюбы замянілі «Фрайбург» і «Падэрборн-07».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж франкфурцкім «Айнтрахтам», які заняў 16-е месца ў Бундэсьлізе, і «Нюрнбэргам», які заняў трэцяе месца ў Бундэсьлізе 2. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў «Айнтрахт», і клюбы засталіся ў сваіх лігах.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Бундэсьлігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Нямеччыны па футболе
Катэгорыя:2015 год у футболе
Катэгорыя:2016 год у футболе
Нуры Казрай

**Нуры Казрай** (, 1951 — Іран, Тэгеран 21 студзеня 2018 году.) — пэрсыдзкая акторка.

Памерла ў Тэгеране 21 студзеня 2018 году. Яе цела знайшлі празь некалькі дзён пасьля яе сьмерці. Прычынай сьмерці было крывазьліцьцё ў галаве.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Нуры Казрай на БЗФІ
* Сьпіс стужкаў Нуры Казрай

Катэгорыя:Парнаграфія ў Іране
Belarusmusic.com

**Беларусь музыка** — беларускамоўная старонка ў сеціве, яна дае магчымасьць бясплатна слухаць беларускія песьні. Мае свой рэйтынг сваіх песень на старонцы.

Разьдзелы песень, якія маюцца на старонцы.

## Сьпіс песень
Маецца наступныя песьні на старонцы:

## Глядзіце таксама
* Кінакіпа

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве

Катэгорыя:Вэб-сайты
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2022 годзе
Катэгорыя:Вэб-сайты, якія зьявіліся ў 2023 годзе
Катэгорыя:Музычныя сайты
Сайт аналізатар

**Сайт аналізатар** быў заснаваны ў 2013 годзе для работы па паляпшэньню старонак у сеціве. Мае беларускамоўныя магчымасьці.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве

Катэгорыя:Вэб-сайты
БалтаСлаў

**Балтаслаў** — беларускамоўная старонка ў сеціве, якая дае магчымасьць перарабляць беларускія словы з наркамаўкі ў тарашкевіцу і наадварот. Старонка мае вялікую колькасьць наведвальнікаў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Тарашкевізатар

Катэгорыя:Вэб-сайты
Аўра

**«Аура»** () — беларускі гурт, які выконвае музыку ў стылі поп, поп-рок. Гэта творчы і сямейны саюз двух вядомых аўтараў і выканаў — Юліі Быкавай і Яўгена Алейніка, у актыве якіх больш за 300 песень, напісаных для артыстаў Беларусі, Расеі, Малдовы.

## Гісторыя
Стварыць уласны праект «Аўра» Юлія Быкава і Яўген Алейнік вырашылі ў 2005 годзе. «Аўра» зьявілася на сьвет зь песьняю «Whisper of Silence», у напісаньні якой выкарысталі неіснуючую мову з элементамі ангельскай, італьянскай, латыні. У 2006 годзе песьня заняла 3-е месца на фэстывалі «Eurovision Forum Contest». Праз год «Аўра» разам з амэрыканскім рэпэрам Doobie (Дубі) запісала песьню «Ноччу на Купальле». У 2009 годзе група «Аўра» была адзначана радыёпрэміяй «Золотое ухо» у намінацыі «Творчы патэнцыял». 19 сьнежня 2010 года «Аўра» перамагла ў тэлепраекце АНТ «Музыкальный суд» зь песьняй «Затрымай мяне». 15 чэрвеня 2011 года ў Палацы прафсаюзаў адбыўся сольны канцэрт гурта, на якім быў прадстаўлены першы альбом калектыва. Дыск пад назвай «Aura» стаў зборкай лепшых песень, напісаных з 2005 па 2011 гады. Сёньня гурт рыхтуецца да выхаду канцэртны DVD-дыск і яшчэ адзін сольны альбом.

## Дыскаграфія
* «Aura» (2011, Вігма)

## Кліпы
* «Free», 2009
* «Я твоя земля», 2010

## Глядзіце таксама
* Чуеш мяне

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Группа AURA: Мы подарили песню Надежде Бабкиной
* Юлия Быкова: «Чтобы стать популярным, надо быть странным» 

Катэгорыя:Беларускія поп-гурты
Затрымай мяне

**Затрымай мяне** — песьня беларускага гурту Аўра. Была выстаўленая ў сеціве 10 кастрычніка 2010 году.

## Глядзіце таксама
* Чуеш мяне

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Песьні на Беларусь музыка

Катэгорыя:Беларускамоўныя песьні
Томас Чэкон

**То́мас Чэко́н** (; 27 студзеня 2001 году) — італьянскі плывец, які спэцыялізуецца на плаваньні на сьпіне. Рэкардсмэн сьвету на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне і на дыстанцыі 4×100 мэтраў вольным стылем на кароткай вадзе. Чэкон таксама ёсьць рэкардсмэнам Італіі на дыстанцыі 50 мэтраў на сьпіне і 50 мэтраў батэрфляем. Чэмпіён сьвету 2022 году на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне і чэмпіён Эўропы 2022 году на дыстанцыях 100 мэтраў на сьпіне і 50 мэтраў батэрфляем. Срэбны мэдаліст летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году ў эстафэце 4×100 мэтраў вольным стылем і бронзавы мэдаліст у эстафэце 4×100 метраў у комплексным плаваньні. 29 ліпеня 2024 году здабыў залаты мэдаль на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне на летніх Алімпійскіх гульнях у Парыжы.

## Біяграфія

У 2018 годзе спартовец здабыў першы залаты мэдаль на летніх юнацкіх Алімпійскіх гульнях на дыстанцыі 50 мэтраў вольным стылем. Таксама на тых гульнях браў яшчэ чатыры мэдалі. Ён заваяваў два залатыя мэдалі на чэмпіянаце сьвету па плаваньні сярод юніёраў у 2019 годзе.

На летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году, якія ладзіліся ў 2021 годзе праз пошасьць каранавірусу, Чэкон здабыў срэбраны мэдаль у эстафэце 4×100 мэтраў вольным стылем у другі дзень спаборніцтваў, праплыўшы свой адрэзак за 47,45 сэкундаў на другім этапе эстафэты, каб дапамагчы італьянскай дружыне ўсталяваць рэкорд Італіі ў 3:10,11. Увечары трэцяга дня плывец паказаў асабісты рэкордны час у 47,71 сэкунды ў папярэдніх заплывах на дыстанцыі 100 мэтраў вольным стылем і адабраўся ў паўфінале, але далей ня даў рады. 31 ліпеня Чэкон дапамог заняць чацьвертае месца ў зьмяшанай эстафэце 4×100 мэтраў, праплыўшы сваю частку эстафэты на сьпіне за 52,23 сэкунды, чым зрабіў важкі ўнёсак у выніковы ўсталяваны рэкорд Італіі ў 3:39,28. На наступны дзень таксама ў эстафэце, але гэтым разам у комплексным плаваньнем, здабыў чарговы бронзавы мэдаль.

Італьянец выдатна правёў чэмпіянаты Эўропы і сьвету ў 2022 годзе, здабыўшы на кожным зь іх некалькі залатых мэдалёў. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў Парыжы спачатку здабыў бронзавы мэдаль у эстафэце 4×100 мэтраў вольным стылем, пры гэтым паказаўшы другі вынік у камандзе, а потым у індывідуальным заплыве на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне здабыў залаты мэдаль.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай фэдэрацыі плаваньня.

Катэгорыя:Італьянскія плыўцы
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Эрэдывізія 2022—2023 гадоў

**Эрэдывізія 2022—2023 гадоў** — 67-ы розыгрыш Эрэдывізіі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Нідэрляндаў, які праходзіў з 5 жніўня 2022 году па 28 траўня 2023 году. Чэмпіёнам стаў «Фэеноорд», які тым самым здабыў свой 16-ы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Ээрстэ дывізіі — «Эмэн», «Валендам» і «Эксэльсіёр». Гэтыя клюбы замянілі «Гэраклес», «Вілем II» і «Зволе».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Плэй-оф за эўракубкі
У плэй-оф за эўракубкі прымалі ўдзел чатыры найлепшыя каманды табліцы, якія яшчэ не кваліфікаваліся ў эўракубкі. Паўфіналы і фінал складаліся зь дзьвюх матчаў (хатніх і гасьцявых); матчы праходзілі з 1 па 11 чэрвеня 2023 году. Пераможца здабыў кваліфікацыю ў другі кваліфікацыйны раўнд Лігі канфэрэнцыяў.

## Плэй-оф за Эрэдывізію
У плэй-оф за Эрэдывізію (павышэньне або паніжэньне) прымалі ўдзел сем камандаў — адна з Эрэдывізіі (якая заняла 16-е месца) і шэсць з Ээрстэ дывізіі (наступныя пасьля першых двух, якія павысіліся ў Эрэдывізію наўпрост, без уліку фарм-клюбаў), прычым каманда з Эрэдывізіі пачынала з паўфіналу. Матчы праходзілі з 22 траўня па 11 чэрвеня 2023 году. Пераможца здабыў месца ў Эрэдывізіі, астатнія шэсць клюбаў наступны сэзон правялі ў Ээрстэ дывізіі.

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эрэдывізіі

Катэгорыя:Чэмпіянат Нідэрляндаў па футболе
Катэгорыя:2022 год у футболе
Катэгорыя:2023 год у футболе
Жаночая зборная Бразыліі па валейболе

**Жаночая зборная Бразыліі па валейболе** — нацыянальная каманда, якая прадстаўляе Бразылію на міжнародных валейбольных турнірах. Кіруецца Бразыльскай канфэдэрацыяй валейболу.

## Гісторыя
Дэбют жаночай зборнай Бразыліі адбыўся ў верасьні 1951 году на першым чэмпіянаце Паўднёвай Амэрыкі, які ладзіўся ў Рыю-дэ-Жанэйру. Пад кіраўніцтвам Адолфу Гільермэ бразыльянкі здабылі чэмпіёнскі тытул, атрымаўшы перамогі над зборнымі Ўругваю, Пэру і Аргентыны. З 1950-х па 1980-я гады «канарыньяс» сем разоў станавіліся чэмпіёнкамі Паўднёвай Амэрыкі, дзе іхнымі галоўным супернікам была зборная Пэру. У 1959 і 1963 гадах яны здабывалі перамогу на Панамэрыканскіх гульнях, дэманструючы ў той жа час невысокія вынікі на чэмпіянатах сьвету і на летніх Алімпійскіх гульнях.

У 1956 годзе ў Парыжы бразыльянкі ўпершыню бралі ўдзел на чэмпіянаце сьвету, дзе пасьля паразаў у матчах групавога этапу ад зборных КНДР і Румыніі, але здабылі перамогі ў суцяшальным турніры і занялі 11-е месца. Праз чатыры гады на хатняй арэне сцэнар выступу апынуўся супрацьлеглым. Бразыльскія валейбалісткі перамаглі зборныя ФРН і ЗША ды прасунуліся ў фінальную частку, дзе ня здолелі аніводнага разу здабыць перамогу ў больш статусных камандаў. Аднак, выніковы пяты радок ажно да 1986 году бразыльская каманда на чэмпіянатах сьвету ня была ў стане паўтарыць. У 1980 годзе зборная Бразыліі дэбютавала на летніх Алімпійскіх гульнях, дзе спынілася на 7-м месцы, адзначыўшыся толькі адной перамогай над зборнай Румыніі.

У 1986 годзе пад кіраўніцтвам Жоржэ Баросы зборная Бразыліі была пятай на чэмпіянаце сьвету ў Чэхаславаччыне, атрымаўшы перамогі над гаспадынямі першынства, а таксама над зборнымі Рэспублікі Карэі, СССР і Японіі. У 1990 годзе Ана Мозэр была ўганараваная прызам найлепшай нападніцай чэмпіянату сьвету, на якім бразыльянкі фінішавалі сёмымі. У 1992 годзе на летніх Алімпійскіх гульнях у Барсэлёне маладая бразыльская каманда пад кіраўніцтвам Вадсана Лімы ня здолела трапіць у прызэры, прайграўшы ў паўфінале зборнай СНД, а ў матчы за бронзу камандзе ЗША. Бэрнардыньню, які ачоліў зборную ў 1994 годзе, адразу прывёў яе да перамогі ў Гран-пры па валейболе, а ў кастрычніку таго ж году бразыльянкі здабылі срэбра на хатнім чэмпіянаце сьвету, пацярпеўшы толькі адную паразу ад кубінак у фінальным матчы. У 1996 і 2000 гадах зборная Бразыліі двойчы была бронзавым прызэрам Алімпійскіх гульняў, у абодвух выпадках саступіўшы ў паўфіналах зборнай Кубы.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Бразылія
Жаночая зборная Польшчы па валейболе

**Жаночая зборная Польшчы па валейболе** — нацыянальная каманда, якая прадстаўляе Польшчу на міжнародных валейбольных турнірах. Кіруецца Польскім валейбольным зьвязам.

## Гісторыя
Першы міжнародны матч жаночая зборная Польшчы згуляла 14 лютага 1948 году ў Варшаве, перамогшы валейбалістак з Чэхаславаччыны зь лікам 3:1. 10 лютага 1949 году ў рамках чэмпіянату Эўропы зборная Польшчы згуляла свой першы афіцыйны матч, уступіўшы зборнай СССР у трох партыях. У 1950-я і 1960-я гады польская нацыянальная каманда стабільна ўваходзіла ў лік лідэраў сусьветнага валейболу. У гэты час яна тройчы паднімалася на п’едэстал гонару чэмпіянатаў сьвету, здабывала бронзавыя мэдалі на першых двух алімпійскіх турнірах, аднак нязьменна саступала ў барацьбе за першае месца зборным СССР і Японіі.

Восем разоў за гэты час зборная Польшчы была прызэрам чэмпіянатаў Эўропы, але і тут звычайна здабывала толькі срэбраныя ці бронзавыя мэдалі. Характэрна, што на васьмі чэмпіянатах Эўропы, якія ладзіліся ў пэрыяд з 1949 па 1971 гады, полькі бралі срэбра толькі ў тых выпадках, калі перамагалі чэхаславацкіх валейбалістак, як то ў 1950, 1963 і 1967 гадах, і аднойчы, калі Чэхаславаччына не брала ўдзел.

Упершыню полькі ледзь не парушылі такую герархію ў 1958 годзе. У першым матчы фінальнай групы чэмпіянату Эўропы ў Празе яны ледзь не абгулялі гаспадыняў спаборніцтваў, але маючы перавагу ў ліку 6:1 у пятай, вырашальнай, партыі не далі рады, прапусьцілі 13 пунктаў запар і прагулялі матч. Перад апошнім днём турніру валейбалісткі трэнэра Зьбігнева Шпыта прэтэндавалі на срэбра. Дзеля гэтага неабходна было перамагчы зборную СССР зь лікам 3:0 ці 3:1. І зноў «бела-чырвоныя» змарнавалі шанец, бо займелі перавагу ў сэтах зь лікам 2:0, але выпусьцілі перамогу з рук.

На летніх Алімпійскіх гульнях 1964 году зборная Польшчы, ачоленая Станіславам Пабуркам, была адзінай камандай, якая здолела выйграць партыю ў зборнай Японіі, але да гэтага ў трох сэтах саступіла зборнай СССР. Праз чатыры гады на Алімпіядзе ў Мэхіка з новым трэнэрам Бэнэдыктам Крысікам, полькі маглі моцна ўскладніць сваё становішча ў першым жа матчы, калі ледзь не прагулялі паўднёвакарэйскай камандзе, але зь ліку 0:2 па сэтах здолелі выйграць матч і ў далейшым выступалі на сваім узроўні, прагуляўшы зборным СССР і Японіі і перамогшы ўсіх іншых суперніцаў.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Польшча
Пакой Бідэрэра

міні|Здымак Бідэрэра і невядомае жанчыны.
**Пакой Бідэрэра** — назва вытворцаў здымкаў, якія рабілі браты Жак Бідэрэр (1887 — 1942 г.) і Шарль Бідэрэр (1892 — 1942 г.). Яны паходзілі зь места Острава, які ў Чэхіі.

## Дзейнасьць
Браты Бідэрэры нарадзіліся ў Аўстра-Вугоршчыне. Жак пераехаў у Парыж у 1908 годзе. Яго брат Шарль пераехаў да брата ў 1913 годзе. Яна рабілі ў сваім пакоі, дзе здымалі здымкі. Пакой быў месьце Парыж на вуліцы Замкавае, дом 33. Браты Бідэрэры выдавалі свае вырабы пад назваю «Друк Остра». Яны дзейнічалі ў 1920-ыя і 1930-ыя гады. Іх творы былі зьвязаныя з насільствам жанчыны над жанчынаю, зьвязваньнем, быцьцём. Браты Бідэрэр здымалі нямое кіно, дзе былі плоцькія адносіны.

У 1942 годзе іх адвезьлі ў Асьвенцім, дзе яны былі забітыя.

## Здымкі
Некаторыя захаваныя здымкі:

Ostra woman and car.jpg|Жанчына мяняе кола на машыне. Яе ногі разсунутыя.
Ostra woman on bed.jpg|Жанчына на ложку
Ostra Three naked women.jpg|Тры голыя жанчыны
Female in Corset Chained.jpg|Жанчына ў гарсэце і ў кайданках


## Заўвагі

## Крыніцы

## Вонкавя спасылкі

* Пакой Бідэрэра

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Парнаграфія ў Францыі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1913 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1942 годзе
Альбэрт Ален

**Альбэрт Артур Ален** () — амэрыканскі фатограф і рэжысэр. Быў вядомы з-за зьместу здымкаў — голых целаў на здымках.

## Дзейнасьць
Альбэрт Ален нарадзіўся ў ЗША ў 1886 годзе ў Новае Англіі. Для вучобы пераехаў места Бостан. Ва ўзросьце 21 гадоў пераехаў у Каліфорнію. У 1916 годзе заснаваў прадпрыемства з назваю «Аленаў Інстытут прыгожага і складанага мастацтва». У 1925 годзе дом, дзе інстытут згарэў. На тым папялішчы быў пабудаваны новы дом і Альбэрт Ален еазваў свае новае прадпрыемства «Таварыства Клясычная пачуцьцёвая карціна». Альбэрта Алена пакаралі за продаж непрыстойнах здымкаў паміж штатамі ЗША. Таварыства пазьней было закрытае, бо ніхто не хацеў купляць здымкі Альберта Алена. Доўгі час пра яго машчалі. Толькі праз 17 гадоў пасьля сьмерці Альбэрта Алена адбылася выстава яго вырабаў.

Астатняе жыцьцё Альбэрта Алена невядомае. Ён памёр ва ўзросьце 75 гадоў у Каліфорніі.

## Глядзіце таксама
* Забытыя дачкі

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* Allen, Albert Arthur (1919). Alo Studies. Allen Art Studios. ASIN B00088DF7E.
* Allen, Albert Arthur; Kaplan, Daile (2001). Premiere Nudes. Twin Palms Publishers. ISBN 978-0944092880.

## Вонкавыя спасылкі
* Альбэрт Ален
Забароненыя дачкі

***Забароненыя дачкі*** () — амэрыканскі нямы фільм зьняты ў 1927 годзе, жанр&nbsp;— драма-эротыка.

## Зьмест

Альва мела вестку ад мужа Расэля, які даўно прапаў. Альва едзе ў Афрыку. Яна даведалася, дзе яе муж. Ён у палоне ў княжны Лома. Альва 
павінная даказаць, што яна лепшая за Лому.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Забароненыя дачкі на БЗФІ

Катэгорыя:Фільмы 1927 году
Катэгорыя:Кароткамэтражныя фільмы ЗША бяз гуку
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы ЗША
Том Фінскі

**Том Фінскі** (), або **То́ўка Валія Ла́ксанэна** (; 8 траўня 1920, Карына, Фінляндыя — , места Хэльсынкі, Фінляндыя) — фінскі мастак-малявальнік, які аказаў уплыў на гомасэксуальную субкультуру сваімі шматлікімі гомапарнаграфічнымі малюнкамі. Публікаваўся пад псэўданімам.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Tom of Finland Foundation Фонд Тома з Фінляндыі

Катэгорыя:Мастакі Фінляндыі
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары Фінляндыі
Катэгорыя:Гомасэксуальная парнаграфія
Катэгорыя:ЛГБТ у Фінляндыі
Эрэдывізія 2019—2020 гадоў

**Эрэдывізія 2019—2020 гадоў** — 64-ы розыгрыш Эрэдывізіі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Нідэрляндаў. Сэзон пачаўся 2 жніўня 2019 году, апошнія матчы прайшлі 8 сакавіка 2020 году, пасьля чаго 12 сакавіка 2020 году розыгрыш спынілі ў зьвязку з пандэміяй каранавірусу.

24 красавіка 2020 году Каралеўскі нідэрляндзкі футбольны зьвяз прыняў рашэньне пра завяршэньне турніру. Табліца станам на 8 сакавіка стала канчатковай, аднак «Аякс» не атрымаў чэмпіёнскага тытулу. Была скасавана ратацыя паміж дывізіёнамі, а месцы ў эўракубках атрымалі першыя пяць камандаў табліцы.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Ээрстэ дывізіі — «Твэнтэ», «Спарта» і «Ваальвэйк». Гэтыя клюбы замянілі «Эксэльсіёр», «Дэ Граафсхап» і НАК.

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эрэдывізіі

Катэгорыя:Чэмпіянат Нідэрляндаў па футболе
Катэгорыя:2019 год у футболе
Катэгорыя:2020 год у футболе
Уладзімерскі летапісец

**Уладзімерскі кароткі летапісец** — рускі летапіс пачатку XVI стагодзьдзя, які заканчваецца 1523 годам.

Тэкст летапісцу супадае зь Сімяонаўскім і даступнымі фрагмэнтамі Траецкага летапісу да паведамленьня пад 1379 годам. Дадатковыми крыніцамі, як мяркуецца, былі Наўгародзкі чацьверты летапіс або іншы летапіс XV стагодзьдзя, блізкі да яго, і маскоўскае летапісаньне XVI стагодзьдзя, асновай якога быў адзін з маскоўскіх вялікакняскіх летапісных зводаў.

Гісторык Вітаўт Чаропка зьвяртае ўвагу на тое, што летапісец называе «Літвой» зямлю драўлянаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Старажытнарускія летапісы
Юсуф Дыкеч

**Юсу́ф Дыке́ч** (;  1 студзеня 1973) — турэцкі спартовы стралец, колішні унтэр-афіцэр Жандармэрыі. Срэбны мэдаліст Алімпійскіх гульняў 2024 року разам з Шэвалем Ылайдам Тарганам; чэмпіён (2014), срэбны (2014, 2023) і бронзавы прызэр (2014) сьвету; чэмпіён (2013, 2016, 2018), срэбны (2012, 2013) і бронзавы прызэр (2021) Эўропы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Юсуф Дыкеч на сайце ISSF
* Юсуф Дыкеч на сайце Olympics.com
* Юсуф Дыкеч на сайце Алімпэдыя

Катэгорыя:Турэцкія стральцы і стральчыхі
Катэгорыя:Стральцы і стральчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 году
Катэгорыя:Стральцы і стральчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 году
Катэгорыя:Стральцы і стральчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 году
Катэгорыя:Стральцы і стральчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Стральцы і стральчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Катэгорыя:Турэцкія срэбныя алімпійскія мэдалісты
Катэгорыя:Алімпійскія мэдалісты па стральбе
Катэгорыя:Выпускнікі ўнівэрсытэту Газі
Глябовічы

**Глябовічы** — шляхецкі род гербу Ляліва, які ў XVI стагодзьдзі ўвайшоў у лік магнатаў Вялікага Княства Літоўскага.

Валодалі местамі Дуброўнай і Заслаўем, маёнткамі ў Аршанскім, Мазырскім і Наваградзкім паветах, на Смаленшчыне, Віцебшчыне і ў Каралеўстве Польскім, палацамі ў Вільні і Менску.

## Прозьвішча

Глеб — усходнеславянская форма германскага (паўночнагерманскага) імя Gudleifr (Guðleifr). Іменная аснова -гуд- (-год-, -гут-) (імёны ліцьвінаў Готарт, Гудман, Саўгут; германскія імёны Gotard, Gutmann, Savegot) паходзіць ад гоцкага guþs 'Бог', gôþs 'добры, старанны, пабожны' або *guts 'гот', а аснова -леб- (-лейб-, -лейф-) (імя ліцьвінаў Улеб; германскае імя Uleifr) — ад гоцкага laiba 'заставацца', стараісьляндзкага leifr 'нашчадак'. Такім парадкам, імя Глеб азначае 'адданы пад Боскую абарону' або 'нашчадак Бога'.

## Паходжаньне

Першы вядомы з роду — Глеб Вяжэвіч, ваявода смаленскі і дарагабускі.

Некаторыя дасьледнікі выводзяць паходжаньне роду ад Гедзіміна або ад маршалка Манівіда. Хутчэй за ўсё паходзяць з баяраў Смаленскай або Полацкай зямлі.

У Радзівіліядзе Яна Радвана Глябовічы (разам з Радзівіламі і Хадкевічамі) упамінаюцца як ліцьвіны: «*…о Глябовічы, непараўнальны сьветач народу, зорка паміж ліцьвінаў*» ().

## Найбольш вядомыя з роду
* Станіслаў Глябовіч (? — па 1513) — маршалак гаспадарскі (1492—1511), намесьнік віцебскі (1495—1501), браслаўскі (1501—1502), ваявода полацкі (з 1502)
* Пётар Глябовіч (? — па 1522) — намесьнік наваградзкі (1502) і крэўскі (1511—1522)
* Юры Глябовіч (? — паміж 1520 і 1524) — намесьнік смаленскі (1492—1499), віцебскі (1503—1508) і смаленскі (1508—1514).
:* Мікалай Юрʼевіч Глябовіч (? — 1514) — староста дарагічынскі і слонімскі
:* Ян Юр’евіч Глябовіч (каля 1480—1549) — маршалак гаспадарскі (1516—1542), ваявода віцебскі (1528—1532), полацкі (1532—1542) і віленскі (з 1542), канцлер вялікі літоўскі (з 1546)
::* Ян Янавіч Глябовіч (1544—1590) — кашталян менскі (1571—1585), падскарбі земскі літоўскі і пісар вялікі літоўскі (1580—1586), кашталян (1585—1586) і ваявода троцкі (з 1586)
::* Мікалай Янавіч Глябовіч (? — 1632) — падстолі вялікі літоўскі (1605—1611), ваявода смаленскі (1611—1621), кашталян віленскі (з 1621 году)
:::* Юры Караль Глябовіч (? — 1669) — ваявода смаленскі (1643—1653), староста генэральны жамойцкі (1653—1668), ваявода віленскі (з 1668); апошні мужчына з роду

## Галерэя

Marcybeła Aginskaja (Hlabovič). Марцыбэла Агінская (Глябовіч) (1688).jpg|Марцыбэла Агінская з Глябовічаў
Kaciaryna Hlabovič (Radzivił). Кацярына Глябовіч (Радзівіл) (1733-37).jpg|Кацярына Глябовіч з Радзівілаў
Sofja Alena Radzivił (Hlabovič). Соф’я Алена Радзівіл (Глябовіч) (H. Lajbovič, 1758).jpg|Соф'я Алена Радзівіл з Глябовічаў


## Крыніцы

## Літаратура
*
Рэган Сьміт

**Рэ́ган Сьміт** (; 9 лютага 2002 году) — амэрыканская плыўчыха, якая спэцыялізуецца на плаваньні на сьпіне і батэрфляем. Паводле стану на 2024 год Сьміт трэнуецца пад кіраўніцтвам Боба Боўмана з клюбу «Лонггарн Акуотыкс». Рэкардсмэнка сьвету сярод юніёраў на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне і 200 мэтраў на сьпіне. Удзельніца летніх Алімпійскіх гульняў 2020 і 2024 гадоў.

## Кар’ера
У 2017 годзе на чэмпіянаце сьвету ў Будапэшце ў паўфінале на дыстанцыі 200 мэтраў на сьпіне Сьміт усталявала сусьветны рэкорд сярод юніёраў з вынікам 2:07,19. У фінале гэтага спаборніцтва яна стала толькі восьмай (2:07,42).

Праз год на Ціхаакіянскім чэмпіянаце ў Токіё яна здабыла бронзавы мэдаль на дыстанцыі 200 мэтраў на сьпіне, абнавіўшы сусьветны рэкорд сярод юніёраў (2:06,46). У 2019 годзе падчас чэмпіянату сьвету ў Кванджу ў паўфінале на дыстанцыі 200 мэтраў на сьпіне плыўчыха пераўзвысіла сусьветны рэкорд з вынікам 2:03,35. У фінале гэтага спаборніцтва з вынікам 2:03,69 заваявала залаты мэдаль. Яна таксама здабыла золата ў комплекснай эстафэце 4×100 м і поруч зь Лілі Кінг, Келсі Даліяй і Сымонай Мануэл пабіла сусветны рэкорд у гэтай дысцыпліне. На першым этапе эстафэты Сьміт таксама пабіла сусьветны рэкорд на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне, праплыўшы сваю частку за 57,57 сэкундаў. Сьміт таксама стала першай спартоўкай у гісторыі, якая праплыла гэтую дыстанцыю менш чым за 58 сэкундаў у малым басэйне.

На летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году ў Токіё здабыла срэбраны мэдаль на дыстанцыі 200 мэтраў батэрфляем з вынікам у 2:05,30. У спаборніцтвах на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне яна стала трэцяй з вынікам 58,05 сэкундаў. У дзявяты дзень спаборніцтваў яна брала ўдзел ў фінальным заплыве эстафэты 4×100 мэтраў комплексным плаваньнем у складзе зборнай ЗША поруч зь Лідыяй Джэйкабі, Торы Гаск і Эбі Ўэйцэл. Паўночнаамэрыканская каманда здабыла срэбраны мэдаль з вынікам 3:51,73, адстаўшы ўсяго на 0,13 сэкунды ад алімпійскага рэкорду Аўстраліі 3:51,60. На чэмпіянаце сьвету 2022 году брала ўдзел у трох індывідуальных дысцыплінах, як то 50 і 100 мэтраў на сьпіне і 200 мэтраў батэрфляем. Толькі на дыстанцыі 100 мэтраў на сьпіне плыўчыха атрымала перамогу з вынікам 58,22 сэкундаў, апярэдзіўшы срэбраную прызэрку Кайлі Мас менш чым на дзьве дзясятых сэкунды. У астатніх заплывах была чацьвертай. У апошні дзень спаборніцтваў стала чэмпіёнкай у складзе зборнай ЗША ў камбінаванай эстафэце 4×100 мэтраў.

Праз год на чарговым чэмпіянаце сьвеце Сьміт здабыла толькі адзіны залаты мэдаль у камбінаванай эстафэце 4×100 мэтраў. На турніры плыўчыха тройчы была срэбранай прызэркай у індывідуальных заплывах ды яшчэ аднойчы атрымала бронзавы мэдаль. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году амэрыканска заваявала срэбраныя мэдалі на дыстанцыях 100 мэтраў на сьпіне і 200 мэтраў батэрфляем, давёўшы агульную колькасьць алімпійскіх мэдалёў да пяці.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай фэдэрацыі плаваньня.

Катэгорыя:Плыўчыхі ЗША
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны сьвету па плаваньні
Віялета Бардзілоўская

**Віялета Бардзілоўская** (нар. 7 чэрвеня 2005 году, Магілёў, Беларусь) — беларуская гімнастка ў скачках на батуце. Брала ўдзел у летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў якасьці індывідуальнай нэўтральнай атлеткі і здабыла срэбраны мэдаль. Чэмпіёнка Эўропы сярод юніёраў 2021 году ў сынхронных скачках на батуце.

## Біяграфія
Нарадзілася 7 чэрвеня 2005 году ў Магілёве. Пачала займацца гімнастыкай на батуце, калі ёй было чатыры гады.

Заняла 19-е месца ў асабістым заліку на сусьветных спаборніцтвах ва ўзроставай групе 2017 году ў катэгорыі 11—12 гадоў. Яна выступала на юніёрскім чэмпіянаце Эўропы 2021 году і здабыла там залаты мэдаль у сынхронных спаборніцтвах з партнэркай Марыяй Сяргеевай. Акрамя таго, зборная Беларусі па скачках на батуце заваявала срэбраны мэдаль, саступіўшы Расеі. Затым на чэмпіянаце сьвету 2021 году ва ўзроставых групах Бардзілоўская і Сяргеева заваявалі срэбраны мэдаль у сынхронным заліку. У асабістым заліку Бардзілоўская заняла 49-е месца.

Спартоўка дэбютавала ў дарослым складзе ў лютым 2022 году на Кубку сьвету ў Баку і заняла сёмае месца ў фінале асабістага заліку. У сакавіку 2022 году Міжнародная фэдэрацыя гімнастыкі (МФГ) дыскваліфікавала расейскіх і беларускіх спартоўцаў праз расейскае ўварваньне ва Ўкраіну. Бардзілоўская па-ранейшаму выступала на хатніх турнірах, заваяваўшы тытул чэмпіёнкі Беларусі ў асабістым заліку ў 2022 годзе У 2024 годзе МФГ зацьвердзіла сьпіс некаторых спартоўцаў як «нэўтральных» дзеля іхняга вяртаньня на міжнародныя спаборніцтвы. Яна вярнулася да ўдзелу ў спаборніцтвах на чэмпіянаце сьвету ў Баку 2024 году і заняла дзясятае месца ў паўфінале, што зрабіла яе першай рэзэрвовай спартоўкай дзеля ўдзелу ў фінале. Затым беларуска брала ўдзел на Кубку сьвету ў Котбусе і заняла 12-е месца.

Заваявала квоту на летнія Алімпійскія гульні 2024 году паводле вынікаў сэрыі Кубка сьвету 2024 году. У чэрвені была зацьверджаная Міжнародным алімпійскім камітэтам дзеля ўдзелу ў спаборніцтвах у якасьці індывідуальнай нэўтральнай атлеткі. На Алімпійскіх гульнях Бардзілоўская здабыла срэбраны мэдаль у індывідуальных спаборніцтвах па скачках на батуце, саступіўшы брытанцы Браяні Пэйдж.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія скакухі на батуце
Катэгорыя:Гімнасты і гімнасткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Прымэйра-Ліга 2023—2024 гадоў

**Прымэйра-Ліга 2023—2024 гадоў** — 90-ы розыгрыш Прымэйра-Лігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Партугаліі, які праходзіў з 11 жніўня 2023 году па 19 траўня 2024 году. Чэмпіёнам стаў «Спортынг», які тым самым здабыў свой 20-ы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся зь Лігі 2 — «Марэйрэнсі», «Фарэнсі» і «Эштрэла». Гэтыя клюбы замянілі «Марытыму», «Пасуш дзі Фэрэйра» і «Санта-Клару».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Партыманэнсі», які заняў 16-е месца ў Прымэйра-Лізе, і АВС, які заняў трэцяе месца ў Лізе 2. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў АВС і павысіўся ў Прымэйра-Лігу, а «Партыманэнсі» адправіўся ў Лігу 2.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Партугальскай лігі

Катэгорыя:Прымэйра-Ліга
Катэгорыя:2023 год у футболе
Катэгорыя:2024 год у футболе
Эльбурс

**Эльбу́рс** () — горны хрыбет у паўночным Іране ад граніцы з Азэрбайджанам да Каптэдагу ў паўночным Харасане. Складае частку Альпійскага поясу. Найвышэйшая гара — Дамаванд (5610 м) — адначасна ёсьць найвышэйшай гарой Ірану.

## Этымалёгія
Назва *Эльбурс* паходзць ад легендарнай гары зараастрызму — Гара Бэрэзайці, якая па-стараіранску азначае *Абарончая гара*, ці *Вартавая гара*. У сярэднепэрсыдзкай мове *Гара Бэрэзайці* пераўтварылася ў *Гэрбуз*, па-сучаснапэрсыдзку — *Эльбурс*, што сугучна з найвышэйшай гарой Каўказу — Эльбрусам.

## Крыніцы

Катэгорыя:Горныя сыстэмы Ірану
Катэгорыя:Касьпійскае мора
Катэгорыя:Іранскае плято
Катэгорыя:Фізыяграфічныя правінцыі
Катэгорыя:Альборз
Катэгорыя:Ардабіль (астан)
Катэгорыя:Гілян
Катэгорыя:Галенстан
Катэгорыя:Мазандаран
Катэгорыя:Сэмнан (астан)
Катэгорыя:Тэгеран (астан)
Торы Гаск

**То́ры Гаск** (; 7 сьнежня 2002 году) — амэрыканская плыўчыха. Прызэрка летніх Алімпійскіх гульняў 2020 і 2024 году, а таксама чэмпіёнка сьвету. Маці спартоўкі паходзіць з Кітаю, адкуль эмігравала ў 1991 годзе.

## Кар’ера
З 2017 году спартоўка брала ўдзел у школьных спаборніцтвах і нават была капітанам каманды штату на ўнутраных спаборніцтвах. У 2019 годзе брала ўдзел у чэмпіянаце ЗША па плаваньні. У жніўні 2019 году дэбютавала на юніёрскім чэмпіянаце сьвету ў Будапэшце, дзе назьбірала пяць залатых мэдалёў і адзін срэбраны.

Першы мэдаль быў здабыты 21 жніўня у зьмяшанай камбінаванай эстафэце 4×100 мэтраў, праплыўшы свой адрэзак эстафэты батэрфляем за 58,04 сэкунды і дапамогшы ўсталяваць новы сусьветны юніёрскі рэкорд і рэкорд чэмпіянату 3:44,84. На наступны дзень Гаск заваявала срэбраны мэдаль на дыстанцыі 100 мэтраў вольным стылем з вынікам 54,54 сэкунды ў фінале, адстаўшы ад залатой прызыркі Грэтчэн Ўолш на 8 дзясятых сэкунды. У фінале заплыву на дыстанцыі 50 мэтраў батэрфляем 23 жніўня Гаск апярэдзіла сваю партнэрку па камандзе Клэр Керзан і здабыла залаты мэдаль з вынікам 25,70 сэкундаў. Гаск выйграла свой чацьверты мэдаль на чэмпіянаце 24 жніўня ў эстафэце 4×100 мэтраў вольным стылем. 25 жніўня, у заключны дзень чэмпіянату, Гаск заваявала залаты мэдаль на дыстанцыі 100 мэтраў батэрфляем з вынікам 57,71 сэкундаў, пабіўшы свой уласны рэкорд. Свой шосты мэдаль плыўчыха здабыла ў камбінаванай эстафэце 4×100 мэтраў, праплыўшы адрэзак эстафэты батэрфляем за 57,86 сэкундаў.

Пазьней Гаск пагадзілася плаваць у складзе каманды Стэнфардзкага ўнівэрсытэту. На нацыянальным адборы да летніх Алімпійскіх гульняў 2020 году спартоўка ўсталявала некалькі рэкордаў, але на саміх гульнях здолела здабыць толькі срэбраны мэдаль у складзе эстафэтнай каманды ў камбінаванай эстафэце 4×100 мэтраў. У жніўні Гаск склала спонсарскае пагадненьне з кампаніяй TYR Sport ды ў 2021 і 2022 годаха брала ўдзел у студэнціх спаборніцтвах. Таксама ў 2021 годзе брала ўдзел у чэмпіянаце сьвету на кароткай вадзе, дзе здабыла два залатых і адзін срэбраны мэдаль у дысцыплінах вольнага стылю. На чэмпіянаце сьвету па водных відах спорту 2022 году здабыла тры залатых мэдаля і столькі бронзавых.

На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў Парыжы перамагла на дыстанцыі 100 мэтраў батэрфляем з вынікам 55,59 сэкундаў. Напярэдадні яна таксама плыла ў эстафэце 4×100 мэтраў вольным стылем поруч з Кейт Дуглас, Грэтчэн Ўолш і Сымонай Мануэл, зь якімі здабыла срэбраныя мэдалі і ўсталявала новы рэкорд Амэрыкі з вынікам 3:30,20.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай фэдэрацыі плаваньня.

Катэгорыя:Плыўчыхі ЗША
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Плыўцы і плыўчыхі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Чжан Бахэн

**Чжан Бахэн** (; 4 сакавіка 2000 году) — кітайскі гімнаст.

## Кар’ера
У 2015 годзе Галоўная ўправа спорту Кітаю надала гімнасту званьне элітныага спартоўца нацыянальнай клясы. На чэмпіянаце Кітаю па спартовай гімнастыцы 2021 году быў у камандзе Хэнаню. У фіналах каманднага шматборства здабыў срэбраны мэдаль, а ў індывідульных вольных практыкаваньнях стаў найлепшым. У выніку быў уключаны ў алімпійскую трэнавальную каманду, аднак на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году быў толькі запасным спартоўцам.

На чэмпіянаце сьвету па спартовай гімнастыцы 2021 году заняў другое месца на кольцах і паралельных брусах. У фінале індывідуальнага шматборства здабыў залаты мэдаль, апярэдзіўшы японца Дайкі Хасімота і ўкраінца Ільлю Коўтуна. Ужо праз год на наступным чэмпіянаце сьвету саступіў Хасімоце золата ў індывідуальных шматборстве, але быў у складзе дружыны-пераможцы каманднага шматборства. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году здабыў два срэбраных мэдаля ў шматборстве, як у індывідуальным заліку, гэтак і камандным.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай гімнастычнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Кітайскія спартовыя гімнасты
Катэгорыя:Гімнасты і гімнасткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Дайкі Хасімота

**Да́йкі Хасімота** (; 7 жніўня 2001 году) — японскі гімнаст, шматразовы алімпійскі чэмпіён і чэмпіён сьвету. Мае мянушку Містэр Бясконцая Цягавітасьць.

## Кар’ера
Дэбютаваў на чэмпіянатах сьвету ў Штутгарце ў 2019 годзе, дзе ў складзе каманды здабыць бронзавы мэдаль у шматборстве. Сапраўдны прарыў спартовец зьдзейсьніў у 2021 годзе на чэмпіянаце Японіі. У шматборстве Хасімота зарабіў 88,532 пунктаў, што было найвышэйшым паказьнікам сьвету таго году, пакуль яго не пераўзвысіў кітайскі атлет Чжан Бахэн на кітайскім алімпійскім адборы. Гімнаст браў удзел яшчэ ў некалькіх айчынных спаборніцтваў, дзе таксама меў добрыя вынікі. У выніку Хасімота быў запрошаны да алімпійскай каманды краіны.

На летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году, якія ладзіліся ў Токіё ў 2021 годзе, Хасімота ў складзе зборнай у камандным заліку здабыў срэбраны мэдаль, адстаўшы ад каманды расейскіх атлетаў усяго на 0,103 пункты. Ён таксама здабыў два залатыя мэдалі ў індывідуальным шматборстве і на ашэстку, што зрабіла яго найбольш пасьпяховым гімнастам на гульнях у Токіё. Хасімота таксама ў свае 19 гадоў стаў другім наймаладзейшым японскім атлетам пасьля Кендза Сіраі, які здабыў каманднае золата у 2016 годзе і быў маладзейшы Хасімота на шэсьць дзён. У 2022 годзе гімнаст удала абараніў свой тытул чэмпіёна краіны ў шматборстве, крыху пазьней, але ў тым жа годзе, паказаў свой найлепшы вынік у 88,331 пунктаў. На чэмпіянаце сьвету па спартовай гімнастыцы 2022 году ў Лівэрпулі ў камандных заліку японская дружына разам з Хасімота фінішавала другой пасьля кітайцаў. У асабістым заліку спартовец быў другім у вольных практыкаваньнях і ашэстку. На чэмпіянаце сьвету ў наступным годзе спартовец блага пачаў турнір, але ў камандным фінале ўпершыню з 2015 году заваяваў для Японіі залатыя мэдалі. Гэтак жа наймацнейшым у шматборстве гімнаст стаў у індывідуальным заліку ды здабыў свой першы залаты мэдаль чэмпіянатаў сьвету на ашэстку, выканаўшы адное з найлепшых практыкаваньняў у сваёй кар’еры.

Хасімота ўваходзіў склад каманды, якая прадстаўляла Японію на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў Парыжы, поруч з Ватару Танігава, Сінасуке Ока, Кадзума Кая і Такаакі Сугіна. Каманда здабыла залатыя мэдалі ў шматборстве, абышоўшы даўняга суперніка зборную Кітаю.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай гімнастычнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Японскія спартовыя гімнасты
Катэгорыя:Гімнасты і гімнасткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Гімнасты і гімнасткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Сяо Жатэн

**Ся́о Жатэ́н** (; 30 студзеня 1996 году) — кітайскі гімнаст.

## Кар’ера
Жатэн пачаў займацца спартовай гімнастыкай у веку пяці гадоў. Галоўная ўправа спорту Кітаю надала яму званьне элітнага спартоўца нацыянальнай клясы ў 2012 і 2016 гадах. У першыню на чэмпіянатах сьвету зьявіўся ў 2015 годзе, дзе ягоная каманда фінішавала на трэцім месцы ў шматборстве. Праз два гады Жатэн на чэмпіянаце Азіі здабыў залаты мэдаль у складзе каманды, а таксама быў першым у індывідуальным заліку ў шматборстве і на ашэстку. У 2018 годзе на чэмпіянаце сьвету ў Досе ягоная каманда здабыла золата ў шматборстве. У асабістым заліку ён стаў чэмпіёнам сьвету ў практыкаваньнях на кані і другім у шматборстве. У выніку агенцыя Сыньхуа назвала яго адным зь дзесяці найлепшых спартоўцаў году Кітаю.

У 2019 годзе на чэмпіянаце сьвету вынікі былі няўдалымі, то бок Жатэн здабыў срэбра ў камандным шматборстве ды быў трэцім у вольных практыкаваньнях. На летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году атлет у складзе кітайскай каманды здабыў бронзу ў шматборстве, а таксама быў другім у індывідуальным заліку гэтай жа дысцыпліны. У дадатак Жатэн паклаў на свой рахунак бронзу ў вольных практыкаваньнях. Наступныя чэмпіянаты сьвету спартовец прапусьціў, але вярнуўся ў каманду на летнія Алімпійскія гульні 2024 году. З кітайскай дружынай стаў другім у камандным заліку шматборства ды здабыў бронзавы мэдаль у асабістым заліку.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай гімнастычнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Кітайскія спартовыя гімнасты
Катэгорыя:Гімнасты і гімнасткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Гімнасты і гімнасткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Сінасуке Ока

**Сінасуке Ока** (; 31 кастрычніка 2003 году) — японскі гімнаст.

## Кар’ера

Ока дэбютаваў на юніёрскім чэмпіянаце Азіі 2018 году, дзе адразу здабыў некалькі мэдалёў. Гэтак жа ён выступіў на юніёрскім чэмпіянаце сьвету ў 2019 годзе. На дарослым чэмпіянаце Японіі па спартовай гімнастыцы 2021 годзе ён быў толькі 60-м у шматборстве, але ўжо ў 2023 годзе на айчынным першынстве быў ужо дзясятым. У тым жа 2023 годзе японец нечакана здабыў перамогу на чэмпіянаце Азіі ў індывідуальным шматборстве, а таксама быў другім у індывідуальным заліку ў шматборстве, на брусах і ашэстку.

Ока пачаў сэзон 2024 году на чэмпіянаце Японіі, дзе выйграў срэбраны мэдаль у шматборстве, саступіўшы першы радок Дайкі Хасімоту. У выніку спартовец атрымаў месца ў алімпійскай зборнай Японіі, якая ў камандным спаборніцтве здабыла залатыя мэдалі, перамогшы свайго даўняга суперніка зборную Кітаю. Ужо праз два дні Ока стаў алімпійскіх чэмпіёнам у асабістым заліку шматборства.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Міжнароднай гімнастычнай фэдэрацыі.

Катэгорыя:Японскія спартовыя гімнасты
Катэгорыя:Гімнасты і гімнасткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Прымэйра-Ліга 2022—2023 гадоў

**Прымэйра-Ліга 2022—2023 гадоў** — 89-ы розыгрыш Прымэйра-Лігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Партугаліі, які праходзіў з 5 жніўня 2022 году па 27 траўня 2023 году. Чэмпіёнам стала «Бэнфіка», якая тым самым здабыла свой 38-ы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся зь Лігі 2 — «Рыю Аві», «Каза Пія» і «Шавіш». Гэтыя клюбы замянілі «Марэйрэнсі», «Тандэлу» і «Бэленэнсіш САД».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Марытыму», які заняў 16-е месца ў Прымэйра-Лізе, і «Эштрэлай», якая заняла трэцяе месца ў Лізе 2. Перамогу ў сэрыі пэнальці здабыла «Эштрэла» і павысілася ў Прымэйра-Лігу, а «Марытыму» адправіўся ў Лігу 2.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Партугальскай лігі

Катэгорыя:Прымэйра-Ліга
Катэгорыя:2022 год у футболе
Катэгорыя:2023 год у футболе
Прэм’ер-Ліга 2024—2025 гадоў

**Прэм’ер-Ліга 2024—2025 гадоў** — 33-і розыгрыш Прэм’ер-Лігі, які ладзіўся з 16 жніўня 2024 году па 25 траўня 2025 году. Улічваючы іншыя дывізіёны, якія былі папярэднікамі Прэм’ер-Лігі і мелі статус найвышэйшага дывізіёну, гэта быў 126-ы розыгрыш чэмпіянату Ангельшчыны ў найвышэйшым дывізіёне. 

«Лівэрпул» выйграў свой другі тытул у Прэм’ер-Лізе, які стаў 20-м за ўсю гісторыю найвышэйшага дывізіёну.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 20 клюбаў, зь якіх 17 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Чэмпіёншыпу — «Лэстэр Сіці», «Іпсўіч Таўн» і «Саўтгэмптан». «Лэстэр Сіці» і «Саўтгэмптан» вярнуліся ў Прэм’ер-Лігу праз год адстунасьці, у той час як «Іпсўіч Таўну» спатрэбілася 22 гады, каб вярнуцца ў эліту. У адваротным кірунку рушылі «Лутан Таўн», «Бэрнлі» і «Шэфілд Юнайтэд». Гэта таксама першы сэзон з 2015—2016 гадоў, калі ў лізе бракавала клюбу зь Ёркшыру.

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Бамбардзіры

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Чэмпіянат Ангельшчыны па футболе
Катэгорыя:2024 год у футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Бундэсьліга чэмпіянату Нямеччыны па футболе 2024—2025 гадоў

**Бундэсьліга 2024—2025 гадоў** — 62-і розыгрыш Бундэсьлігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Нямеччыны, які ладзіўся з 23 жніўня 2024 году па 17 траўня 2025 году. Чэмпіёнам стала мюнхэнская «Баварыя», якая тым самым здабыла свой 33-і тытул Бундэсьлігі і 34-ы чэмпіёнскі тытул.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 16 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся з Бундэсьлігі 2 — «Санкт-Паўлі» і «Гольштайн». Апошні з памянёных клюбаў дэбютаваў у розыгрышах Бундэсьлігі, у той час як «Санкт-Паўлі» вярнуўся ў элітны дывізіён пасьля 13 гадоў адсутнасьці. У адваротным кірунку рушылі «Кёльн» і «Дармштат-98».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Гайдэнгаймам», які заняў 16-е месца ў Бундэсьлізе, і «Эльфэрсбэргам», які заняў трэцяе месца ў Бундэсьлізе 2. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў «Гайдэнгайм», і клюбы засталіся ў сваіх лігах.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Бамбардзіры

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Чэмпіянат Нямеччыны па футболе
Катэгорыя:2024 год у футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Прымэйра-Ліга 2021—2022 гадоў

**Прымэйра-Ліга 2021—2022 гадоў** — 88-ы розыгрыш Прымэйра-Лігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Партугаліі, які праходзіў з 6 жніўня 2021 году па 15 траўня 2022 году. Чэмпіёнам стаў «Порту», які тым самым здабыў свой 30-ы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся зь Лігі 2 — «Эштарыл», «Візэла» і «Арока». Гэтыя клюбы замянілі «Рыю Аві», «Фарэнсі» і «Насьёнал».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Марэйрэнсі», які заняў 16-е месца ў Прымэйра-Лізе, і «Шавішам», які заняў трэцяе месца ў Лізе 2. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў «Шавіш» і павысіўся ў Прымэйра-Лігу, а «Марэйрэнсі» адправіўся ў Лігу 2.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Партугальскай лігі

Катэгорыя:Прымэйра-Ліга
Катэгорыя:2021 год у футболе
Катэгорыя:2022 год у футболе
Ліга 1 чэмпіянату Францыі па футболе 2024—2025 гадоў

**Ліга 1 2024—2025 гадоў** — 87-ы розыгрыш Лігі 1, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Францыі, які ладзіўся з 16 жніўня 2024 году па 17 траўня 2025 году. Пераходныя матчы за права згуляць у Лізе 1 у наступным сэзоне былі згуляныя ў 21 і 29 траўня 2025 году. Свой тытул удала абараніў парыскі «Пары Сэн-Жэрмэн».

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся зь Лігі 2 — «Асэр», «Анжэ» і «Сэнт-Эт’ен». Першы два з памянёных вярнуліся ў элітны дывізіён пасьля сэзону адсутнасьці, а «Сэнт-Эт’ену» спатрэбілася на сэзон больш. У адваротным кірунку рушылі «Мэц», «Ляр’ен» і «Клермон».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Рэймсам», які заняў 16-е месца ў Лізе 1, і «Мэцам», пераможцам стыкавых матчаў Лігі 2. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў «Мэц» і павысіўся ў Лігу 1, а «Рэймс» адправіўся ў Лігу 2.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Бамбардзіры

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Чэмпіянат Францыі па футболе
Катэгорыя:2024 год у футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе