open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Капані (Золачаўскі раён)

**Капа́ні** () — вёска ў  Золачаўскага раёна Львоўскай вобласьці Ўкраіны. 

## Геаграфія

Капані разьмешчаная за 4 км на паўночны ўсход ад цэнтра тэрытарыяльнай грамады і раённага цэнтру места Золачава, і за 60 км на ўсход ад абласнога цэнтру места Львова. 

## Клімат
Вёска мае ўмерана кантынэнтальны клімат. Самы халодны месяц — студзень, самы сьпякотны — ліпень. Сярэдняя колькасьць ападкаў: 839 мм штогод.

## Гісторыя
Першая згадка пра вёску адносіцца да 1848 году.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Капані Вярхоўная Рада Ўкраіны 
*  

Катэгорыя:Вёскі Золачаўскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1848 годзе
Катэгорыя:XIX стагодзьдзе ва Ўкраіне
Рудзенька (Хвойніцкі раён)

**Ру́дзенька** — былая вёска ў Беларусі, каля ракі Віці. Уваходзіла ў склад Велікаборскага сельсавету Хвойніцкага раёну Гомельскай вобласьці. 

## Гісторыя
### Пад уладай Расейскай імпэрыі

У крыніцы, заснаванай на матэрыялах расейскай рэвізіі 1795 году, вёска Рудзенка згаданая сярод уладаньняў пана *Людвіка* Прозара, якія былі перайшлі «в казну», але потым «по высочайшему повелению» вернутыя Луізе Прозаравай, спадчыннай іх уладальніцы.

Згодна з шляхецкай рэвізіяй, датаванай 2 сьнежня 1811 году, фальварак Рудзенька з 12 рэвізскімі душамі ў аднаймённай вёсцы трымаў у арэндзе ад паноў Прозараў Ян Паеўскі (55 г.); разам зь ім жыў сын Станіслаў (6 г.). 20 сакавіка 1812 году арэнда таго фальварка з прылегласьцямі, што належаў пані Людвіцы з князёў Шуйскіх, жонцы абознага Караля, Прозаравай, дакумэнтальна пацьверджана шляхцічу Яну Паеўскаму за штогадовую выплату 300 рублёў серабром.

Згодна з інвэнтаром 1844 году Хвойніцкага маёнтку Уладыслава Прозара, Рудзенька з 3 дварамі і 19 жыхарамі належала да фальварку Гудаў.

У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» сказана, што 10 жыхароў Рудзенькі абодвух полаў былі прыхаджанамі Пакроўскай царквы ў мястэчку Хвойніках, а 10 мужчын і 7 жанчын зьяўляліся парафіянамі Астраглядаўскага касьцёлу Ўнебаўзяцьця Найсьвяцейшай Панны Марыі.

У парэформавы пэрыяд Рудзенька адміністрацыйна на лежала да Хвойніцкай воласьці. З кліравой ведамасьці Вялікаборскай Раства Багародзіцкай царквы 1869 году вынікае, што ў вёсцы налічвалася 1 і 1/4 двара, у якіх — 5 прыхаджанаў мужчын і 10 жанчын. На пачатак 1870 году ў вёсцы было 10 гаспадароў зь ліку сялян-уласьнікаў, прыпісаных да Вялікаборскага сельскага таварыства, 3-е аднадворцаў, прыпісаных да воласьці.

У ведамасьці Вялікаборскай царквы запісана, што ў Рудзеньцы ў 2 і 3/4 двара жыло 11 мужчын і 10 жанчын. Паводле перапісу 1897 году ў вёсцы налічвалася 7 двароў з 55 жыхарамі. На 1909 год у Рудзеньцы было 10 двароў, 70 жыхароў.

### Найноўшы час

9 лютага 1918 году, яшчэ да падпісаньня Берасьцейскага міру з бальшавіцкай Расеяй (3 сакавіка), Нямеччына перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Рудзенька, аднак, у складзе Хвойніцкай воласьці апынулася ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губэрні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 траўня тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гэтмана Паўла Скарападзкага.

1 студзеня 1919 г. згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі Хвойніцкая воласьць Рэчыцкага павету ўвайшла ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі была далучаная да РСФСР. Паводле запіскі «Сведения о количестве учащихся школ Хойникской волости Речицкого уезда», на 15 красавіка 1921 году ў Рудзенькаўскай школе першай ступені (г. зн. пачатковай) было 24 вучні.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Велікаборскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Хвойніцкага раёну
Ерэванскі дзяржаўны ўнівэрсытэт

**Ерэва́нскі дзяржа́ўны ўнівэрсытэ́т** () — найстарэйшы дзейны дзяржаўны ўнівэрсытэт Армэніі, які таксама зьяўляецца найбуйнейшым у краіне. Заснаваны ў 1919 годзе яшчэ падчас існаваньня Першай Армянскай рэспублікі, дзякуючы высілкам Сіракана Тыграняна. Выкладаньне ва ўстанове вядзецца на армянскай мове, але таксама даступным зьяўляецца навучаньне на расейскай і ангельскай мовах для замежных студэнтаў. У 2010 годзе паводле з рэйтынгамі ўнівэрсытэтаў паводле акадэмічнай пасьпяховасьці, унівэрсытэт меў самы высокі рэйтынг у Армэніі і раймаў 954-ы радок у сьвеце з 20 тысяч установаў, якія былі уключаныя ў сьпіс.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Унівэрсытэты Ерэвану

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1919 годзе
Шырацкі дзяржаўны ўнівэрсытэт

**Шыра́цкі дзяржа́ўны ўнівэрсытэ́т** () — дзяржаўны ўнівэрсытэт у Гюмры, сталіцы правінцыі Шырак, Армэнія. Быў заснаваны за савецкім часам як пэдагагічны інстытут у 1934 годзе, стаўшы першапачаткова філіялам Армянскага дзяржаўнага пэдагагічнага ўнівэрсытэту. Толькі пэдагагічная спэцыялізацыя была скасавана ў 2016 годзе, бо ўжо з 2017 году ўнівэрсытэт меў 7 факультэтаў. Па стане на 2017 год ва ўнівэрсытэце навучаліся каля 6 тысяч студэнтаў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Армянскія ўнівэрсытэты
Дэляра Буркгарт

**Дэляра Буркгарт** (;  , Гамбург, Нямеччына) – нямецкая палітык Сацыял-дэмакратычнае партыі Нямеччыны, дэпутат Эўрапейскага парлямэнту з 2019 году. Яна зьяўляецца чальцом . У дадатак да даручэньняў камітэту Буркгарт вядзе справы як чалец , міжгрупы Эўрапейскага парлямэнту па морах, рэках, астравах і прыбярэжных зонах і рабочае групы Эўрапейскага парлямэнту па пытаньнях адказнага вядзеньня бізнэсу.

## Жыцьцяпіс
Буркгарт вырысла ў грамадзе  зямлі Шлезьвіг-Гальштайн. У 2012–2016 гадох атрымлівала адукацыю ў галіне паліталёгіі ва  ў Кіле.

23 кастрычніка 2020 года ўзяла шэфства над Алегам Мазговым, трэнерам і палітычным вязьнем з Беларусі. 4 лютага 2021 году ўзяла шэфства над Кацярынаю Андрэевай, беларускаю журналісткаю й палітычнаю зьняволенаю.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка 

Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі
Катэгорыя:Дэпутаты Эўрапарлямэнту з Нямеччыны
Нікол Пашынян

**Ніко́л Пашыня́н** () — армянскі палітык, які займае пасаду прэм’ер-міністра Армэніі з 8 траўня 2018 году.

## Біяграфія
Навучаўся ў Ерэванскім дзяржаўным унівэрсытэце. Працаваў журналістам і рэдактарам, заснаваўшы ўласную газэту ў 1998 годзе, якую праз год закрылі. Быў асуджаны на год за паклёп на тагачаснага міністра нацыянальнай бясьпекі Сэржа Саргсяна. Працаваў рэдактарам газэты *«[[Айкакан жаманак]]»* з 1999 па 2012 гады. Зьяўляючыся прыхільнікам першага прэзыдэнту Армэніі Лявона Тэр-Пэтрасяна, Пашынян вельмі крытычна ацэньваў другога прэзыдэнта Робэрта Качарана, міністра абароны Сэржа Саргсяна і іхных сяброў-алігархаў. На парламэнцкіх выбарах 2007 году Пашынян узначаліў нязначную апазыцыйную партыю, набраўшы 1,3% галасоў.

Пашынян выступіў у падтрымку Тэр-Пэтрасяна, калі той балятаваўся на прэзыдэнцкіх выбарах 2008 году. Тэр-Пэтрасян быў пераможаны Сэржам Саргсянам, а самі выбары былі азмрочаныя шырокай фальсыфікацыяй і гвалтам. Адзначаны сваімі палымянымі прамовамі, Пашынян згуляў значную ролю ў пасьлявыбарчых пратэстах, якія былі жорстка здушаны ўрадавымі сіламі 1 сакавіка 2008 году, у выніку чаго загінулі 10 чалавек. Пашынян, якога абвінавацілі ў арганізацыі масавых беспарадкаў, схаваўся, але зноўку зьявіўся на публіцы ў сярэдзіне 2009 году. Яго асудзілі на сем гадоў пазбаўленьня волі, крок, які разглядаўся як палітычна матываваны. Пашынян быў вызвалены ў траўні 2011 году ў рамках агульнай амністыі. Палітык быў абраны ў парлямэнт ад шырокай апазыцыйнай кааліцыі Тэр-Пэтрасяна — Армянскага нацыянальнага кангрэсу ў 2012 годзе.

Пазьней Пашынян разышоўся з Тэр-Пэтрасянам па палітычных матывах, стварыўшы ўласную партыю Грамадзянскі дамова. Разам з двума іншымі апазыцыйнымі партыямі Пашынян стварыў альянс Елк, які набраў амаль 8% галасоў на парлямэнцкіх выбарах 2017 году. Пашынян ачоліў армянскую рэвалюцыю 2018 году, якая прымусіла прэм’ер-міністра Сэржа Саргсяна і ягоны ўрад сысьці ў адстаўку. 1 траўня 2018 году Пашынян ня здолеў набраць дастаткова галасоў у парлямэнце, каб стаць самім прэм’ер-міністрам, але ўсё ж такі ён быў абраны на пасаду другім галасаваньнем 8 траўня. За часам кіраўніцтва Пашыняна ў Армэніі адбылося значнае паляпшэньне ў сфэрах дэмакратыі, свабоды прэсы і барацьбы з карупцыяй. Эканоміка Армэніі таксама значна вырасла, ператварыўшыся ў адну з найбольш хутка разьвіваных эканомік былога Савецкага Саюзу.

На час Пашыняна прыпала Нагорна-Карабаская вайна 2020 году, канфлікт у Нагорным Карабаху паміж Армэніяй і Азэрбайджанам. Вайна, якая была скончаная пасьля 44-дзённых баёў трохбаковым пагадненьнем аб спыненьні агню, падпісаным Пашынянам 9 лістапада 2020 году. Яна прывяла да значных людзкіх, матэрыяльных і тэрытарыяльных стратаў армянскага боку. Пашынян сутыкнуўся з пратэстамі і заклікамі пакінуць сваю пасаду праз падпісаньне дамоўленасьці з Азэрбайджанам аб перамір’і. 25 лютага 2021 году начальнік Генэральнага штабу ўзброеных сілаў Армэніі Онік Гаспаран і больш за 40 іншых вышэйшых генэралаў запатрабавалі адстаўкі Пашыняна, якую той назваў спробай дзяржаўнага перавароту.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.
Рэгіна Казаран

**Рэгі́на Казара́н** () — армянская мастачка і грамадзкая дзяячка. Вядомая як сяброўка і дабрачынец Егішэ Чарэнца, якая выратавала шмат рукапісаў паэта за часам панаваньня Сталіна.

## Біяграфія
Казаран нарадзілася ў сям’і армянаў з Вану, якія перажылі генацыд армянаў. Маці мастчкі паходзіла з высакароднай сям’і з Ерэвану. Пятнаццацігадовая Казаран, якая на той момант была сіратой, пазнаёмілася з паэтам Егішэ Чарэнцам у 1930 годзе, які стаў ейным сябрам.

У 1937 годзе з турэмнай камэры Чарэнц таемна паведаміў жонцы Ізабэле, што яна павінна даверыць усе ягоныя творы толькі Рэгіне Казаран, бо спадзяваўся, што толькі яна здольна ўратаваць іх ад зьнішчэньня. Пасьля сьмерці Чарэнца Казаран схавала і захавала творы ў садзе. У 1950-х гадох рукапісы яна перадала Музэю літаратуры і мастацтва імя Егішэ Чарэнца. У якасьці ваеннага пілёту Казаран удзельнічала ў Другой сусьветнай вайне. Скончыла Ерэванскі інстытут выяўленчага мастацтва ў 1951 годзе. Карціны Казаран экспануюцца ў розных музэях Армэніі, у тым ліку ў Нацыянальнай галерэі Армэніі. Мастачка ўваходзіла ў Саюз мастакоў Армэніі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Біяграфія мастачкі. Хайазг.

Катэгорыя:Армянскія мастакі і мастачкі
Аганэс Зардаран

**Аганэ́с Зардара́н** () — армянскі мастак.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рамесьніка ў Карсе, што цяпер месьціцца ў Турэччыне. Падчас зыходу армянаў пасьля генацыду сям’я пераехала спачатку ў Армавір, затым у Краснадар, але, нарэшце, асела ў Тыфлісе.

У 1933 годзе, пасьля таго, як Зардаран скончыў заняткі жывапісу у Тыфліскай мастацкай школе, ён пераехаў у Ерэван. Ён паступіў у школу прыкладных мастацтваў, а праз чатыры гады скончыў студыю Сэдрака Аракеляна і Ваграма Гайфэджана. У 1937 годзе ён працягваў навучаньне ў Інстытуце выяўленчага мастацтва і архітэктуры Расейскай акадэміі мастацтваў у Ленінградзе. Па вяртаньні ў Армэнію ў пачатку 1941 году Зардаран быў прызнаны пэрспэктыўным маладым жывапісцам. Падчас Другой сусьветнай вайны мастак быў вызвалены ад вайсковай службы і ўступіў у Саюз мастакоў Армэніі. Вярнуўся ў Расею ў 1944 годзе з сэрыяй нацюрмортаў і армянскіх пэйзажаў, абраных дзеля выставы армянскага мастацтва.

Вярнуўшыся ў Армэнію, Зардаран супрацоўнічаў з рознымі савецкімі мастакамі ў стварэньні буйных карцін. У 1956 і 1958 гадох удзельнічаў у міжнародных выставах у Празе і Індыі, а таксама на Біенале ў Вэнэцыі. Ягоная карціна «Вясна» 1956 году атрымала срэбны мэдаль на выставе Экспа-58 у Брусэлі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Біяграфія мастака. Хайазг.

Катэгорыя:Армянскія мастакі і мастачкі
Вечарнікавыя

**Вечарнікавыя** (Vespertilionidae) — сямейства клясы сысуноў, што ўключае понад 460 відаў. Яны распаўсюджаныя па ўсім сьвеце, на ўсіх кантынэнтах, акрамя Антарктыды. Назва Vespertilionidae абавязана роду Vespertilio — «кажан», што паходзіць ад лацінскага тэрміна vesper, што азначае «вечар». Вечарнікавыя насяляюць самыя розныя месца пражываньня; ад трапічных да ўмераных рэгіёнаў; яны аддаюць перавагу лясістым альбо адкрытым ландшафтам, некаторыя могуць быць знойдзеныя ў пустэльнях.

## Марфалагічныя асаблівасьці
Большасьць відаў адносна невялікія, але могуць вар’іравацца ад 30 да 130 мм у даўжыню і вагой ад 40 да 80 г. Большасьць вечарнікавых мае чорны, карычневы або шэры колер цела зьверху, з ніжняй паверхняй больш бледнай. Аднак некалькі відаў, асабліва з роду *Kerivoula*, вядомыя сваімі яркімі, кантраснымі каляровымі ўзорамі. Плоцевы дымарфізм прысутнічае ў многіх відаў; у гэтых выпадках адрозненьні ў памерах звычайна не рэзкія, але самкі заўсёды большыя, чым самцы.

## Лад жыцьця
Вечарнікавыя лётаюць і актыўныя ў першую чаргу ноччу, днём разьмяшчаюцца ў самых розных месцах — пячоры, шахты, тунэлі, памяшканьня чалавека, дрэвы. Сацыяльнасьць вагаецца ад цалкам адзіночных відаў да каланіяльных відаў. Вечарнікавыя сілкуюцца ў першую чаргу вусякамі і іншымі дробнымі суставаногімі. Аднак некаторыя віды, напрыклад, кажаны паўднёвага захаду ЗША, палююць на скарпіёнаў і іншую буйную здабыч. Вядома, што некаторыя віды, якія належаць да роду *Myotis*, ядуць рыбу з Каліфарнійскага заліва, палююць на крэветак і дробных марскіх рыб. Драпежныя птушкі і сысуны, а таксама змеі могуць паляваць на вечарнікавых. Гэтыя жывёлы звычайна жывуць у дзікай прыродзе каля 4–6 гадоў, але некаторыя жывуць значна даўжэй, напрыклад, некаторыя віды *Myotis* жывуць значна больш за дваццаць гадоў. Палонныя асобіны часьцей дасягаюць адзнакі ў два дзесяцігоддзі. 

## Сыстэматыка
**Вечарнікавыя** (Vespertilionidae)
* роды: *Antrozous*, *Arielulus*, *Baeodon*, *Barbastella*, *Bauerus*, *Chalinolobus*, *Corynorhinus*, *Eptesicus*, *Euderma*, *Eudiscopus*, *Falsistrellus*, *Glauconycteris*, *Glischropus*, *Harpiocephalus*, *Harpiola*, *Hesperoptenus*, *Histiotus*, *Hypsugo*, *Ia*, *Idionycteris*, *Kerivoula*, *Laephotis*, *Lasionycteris*, *Lasiurus*, *Mimetillus*, *Murina*, *Myotis*, *Neoromicia*, *Nyctalus*, *Nycticeinops*, *Nycticeius*, *Nyctophilus*, *Otonycteris*, *Parastrellus*, *Perimyotis*, *Pharotis*, *Philetor*, *Phoniscus*, *Pipistrellus*, *Plecotus*, *Rhogeessa*, *Rhyneptesicus*, *Scoteanax*, *Scotoecus*, *Scotomanes*, *Scotophilus*, *Scotorepens*, *Scotozous*, *Submyotodon*, *Thainycteris*, *Tylonycteris*, *Vespadelus*, *Vespertilio*

## Крыніцы

Катэгорыя:Рукакрылыя
Катэгорыя:Сямействы сысуноў
Юлія Арцюх

**Юлія Арцюх** — беларуская тэлевядоўца, прапагандыстка рэжыму Лукашэнкі.

## Біяграфія

Па ўласных словах, мае эканамічную адукацыю і працавала эканамістам-мэнэджарам у ААТ "Агракамбінат «Дзяржынскі».

У студэнцкія гады працавала нянькай у ЗША.

Актывістка грамадзкага аб’яднаньня дапамогі дзецям, хворым на фэнілкетанурыю «Будучыня бязь межаў».

З 2019 году памочніца дэпутаткі ПП НС Беларусі Людмілы Макарынай-Кібак.

Працавала ў адміністрацыі Маскоўскага раёна г. Мінска.

### Прапагандысцкая дзейнасьць

Атрымала вядомасьць у СМІ ў 2020 годзе як камэнтатарка па розных тэмах, зьвязаных з масавымі пратэстамі, якія адбываліся пасьля сфальсыфікаваных прэзыдэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020 і суправаджаліся беспрэцэдэнтным гвалтам прадстаўнікоў сілавых органаў супраць дэманстрантаў, у тым ліку забойствам некалькіх удзельнікаў пратэстаў. Была прызначаная вядоўцай прапагандысцкіх перадачаў на дзяржаўным тэлеканале СТБ.

У сваіх выступах на тэлевізіі актыўна займалася ачарненьнем і абражаньнем апанэнтаў Лукашэнкі, апраўдвала гвалт сілавых органаў да людзей. Абражала нацыянальныя сымбалі Беларусі.

У красавіку 2021 г. пасьля выпуску перадачы з абразамі на адрас жыхароў Украіны й кіраўніцтва страны была ўнесеная ў базу «Міратворца», куды трапляюць асобы, якія вядуць дзейнасьць супраць інтарэсаў Украіны.

## Сям’я
Мае трох дзяцей. Муж — «афіцэр спэцыяльных апэрацыяў».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Асабістая старонка на сайце СТБ
* Юлія Арцюх на сайце «Міратворца»

Катэгорыя:Беларускія прапагандысты
Катэгорыя:Беларускія журналісткі
Катэгорыя:Супрацоўнікі і аўтары СТБ
Катэгорыя:Вікіпэдыя:Артыкулы з заклікам быць асьцярожнымі пры рэдагаваньні
Тоні Лойд

**То́ні Лойд** () ( 25 лютага 1950) – палітычны дзеяч Лейбарысцкай партыі Вялікабрытаніі. На пасаду дэпутата Палаты абшчынаў ад выбарчай акругі Рочдэйл быў абраны ў 2017 годзе. У 1983–1997 гадох займаў пасаду дэпутата па выбарчай акрузе Стрэтфард. Пасьля гэтага быў дэпутатам Палаты абшчынаў ад Цэнтральнага Манчэстэра да 2012 году. У 2012–2017 гадох займаў пасаду Вялікага камісара Манчэстэра па паліцыі й злачыннасьці, у 2015–2017 гадох выконваў абавязкі Мэра Вялікага Манчэстэра.                         

У 2018–2020 гадох таксама займаў пасаду Ценявога сакратара па справах Паўночнае Ірляндыі, пакуль не саступіў з пасады 28 красавіка 2020 году, каб удзяляць больш часу на рэабілітацыю ад захворваньня на COVID-19.

15 лютага 2021 году ўзяў шэфства над Дар’яю Чульцоваю, беларускаю палітычнаю зьняволенаю.

## Крыніцы

## Літаратура

*  
*  
*  
*  
*  

Катэгорыя:Брытанскія лейбарысты
Парлямэнт Беларусі

**Парлямэнт [[Беларусь|Беларусі]]** — галоўны орган заканадаўчай улады ў Беларусі:
* Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь — найвышэйшы бесьперапынна дзейны прадстаўнічы і заканадаўчы орган дзяржаўнай улады ў Беларусі ў 1991—1996 гадох. Валодаў вяршэнствам і паўнатой заканадаўчай улады, ажыцьцяўляў яе ад імя народу ў межах і формах, вызначаных Канстытуцыяй і законамі Беларусі.
* Нацыянальны сход Рэспублікі Беларусь — галоўны заканадаўчы орган рэжыму Лукашэнкі ў Беларусі, утвораны ў 1996 годзе па разгоне Вярхоўнага Савету Рэспублікі Беларусь 13-га скліканьня як фактычная замена законнага парлямэнту.

З улікам таго, што назва «Вярхоўны Савет» небеларуская і паходзіць ад Беларускай ССР, выказваюцца прапановы вярнуць парлямэнту краіны традыцыйную ад часоў Вялікага Княства Літоўскага назву — Сойм. 

## Крыніцы
Сяргей Паўлавіч Абламейка

**Сяргей Паўлавіч Абламейка** ( 15 кастрычніка 1962, Менск) — беларускі гісторык, журналіст і пісьменьнік. Доктар гістарычных навук.

## Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт БДУ і дактарантуру Каталіцкага ўнівэрсытэту ў Любліне. Быў работнікам на МАЗе, выкладаў гісторыю ў школе, працаваў у Беларускім дзяржаўным музэі народнай архітэктуры і побыту і ў Нацыянальным навукова-дасьледчым цэнтры імя Францішка Скарыны. Быў актывістам «Талакі» і іншых нефармальных моладзевых аб’яднаньняў.

У 1990 годзе стаў адным з стваральнікаў часопісу «Унія» і ініцыятарам аднаўленьня Беларускай грэцка-каталіцкай царквы. Быў першым кіраўніком грэцка-каталіцкай парафіяльнай супольнасьці ў Менску.

З 1990 году — карэспандэнт Радыё Свабода ў Менску. З 1995 году жыве ў Празе і працуе ў Радыё Свабода.

Сябра Рады БНР.

## Навуковая і творчая дзейнасьць
Аўтар цыклаў гістарычных і культуралагічных перадачаў «Terra Incognita» і «Беларускія раздарожжы», шматгадовы аўтар перадачы «Сымбаль Веры» на Радыё Свабода.

Падкрэсьлівае, што «*[[беларусы]] не павінны баяцца тэрміну „[[Русіны|рускі]]“ ў розных гістарычных прыкладаньнях, і, адначасна, не павінны забывацца на этнонім (і палітонім) „[[ліцьвіны]]“. Гэта дзьве складовыя часткі сучаснай беларускай ідэнтычнасьці, важныя гістарычныя маркеры этнічнага разьвіцьця нашага народу*».

Зьвяртае ўвагу на тое, што ліцьвінства ня можа быць альтэрнатывай беларускасьці, бо ёсьць яе неад’емнай складовай часткай. Проціпастаўляць іх — значыць дэструктыўна перакручваць рэальную гісторыю і этнагенэз беларусаў.

## Узнагароды
У 2018 годзе ўзнагароджаны Мэдалём да стагодзьдзя Беларускай Народнай Рэспублікі.

У 2021 годзе стаў ляўрэатам (трэцяе мейсца) Прэміі Ежы Гедройця і ляўрэатам Прэміі Францішка Багушэвіча за кнігу «Каліноўскі і палітычнае нараджэньне Беларусі».

## Кнігі
* 
* 
* 
* 
* 

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сяргей Абламейка, Радыё Свабода
* Блёг на сайце Радыё Свабода
* Сяргей Абламейка, Саюз беларускіх пісьменьнікаў

Катэгорыя:Беларускія гісторыкі
Катэгорыя:Беларускія журналісты
Катэгорыя:Сябры Рады БНР
Катэгорыя:Узнагароджаныя Мэдалём да стагодзьдзя БНР
Пэтар Убаўкіч

**Пэтар Убаўкіч** () — сэрбскі скульптар і матсак, вызнаны галоўным скульптарам Сэрбіі, якому было даручана стварыць шэраг нацыянальных помнікаў. Быў чальцом Сэрбскай акадэміі навук і мастацтваў.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў Бялградзе 12 красавіка 1852 году. Пасьля сканчэньня гімназіі Убаўкіч атрымаў дзяржаўную стыпэндыю, а ў 1866 годзе таксама вывучаў іканаграфію ў вандроўнага італьянскага мастака, які тады жыў у Бялградзе. Дасьледаваньнем мастацтва займаўся ў Панчаве. У 1873 годзе ён пераехаў у Вену, каб навучыцца на скульптура. Праз дрэннага здароўя вярнуўся ў Бялград. Атрымаўшы новую дзяржаўную стыпэндыю, ён аднавіў навучаньне ў прэстыжнай школе ў Мюнхэне ў 1874 годзе.

На думку некаторых, ён лічыцца пачынальнікам сэрбскай скульптуры. Убаўкіч зрабіў мноства грамадзкіх помнікаў, сярод найбольш вядомых работ — бюсты Вука Караджыча, князя Мілаша Абрэнавіча і Джуры Данічыча. Пэтар Убаўкіч памёр у Бялградзе 28 чэрвеня 1910 году, дзе і пахаваны.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Біяграфія мастака. SANU.

Катэгорыя:Сэрбскія мастакі і мастачкі
Стэван Алексіч

**Стэван Алексіч** () — сэрбскі мастак, які нарадзіўся ў Аўстра-Вугоршчыне. Ягоныя працы належаць да Мюнхэнскай школы. Ён асабліва вядомы сваёй сэрыяй аўтапартрэтаў з 1895 па 1922 гады, якія адначасова ілюструюць эвалюцыю ягонага стылю і тэхнікі, а таксама зьмены ў ягоным целаскладзе і характары, і зьяўляецца найбуйнейшай падобнай калекцыяй сэрбскага жывапісу. 

## Біяграфія
Алексіч нарадзіўся 23 сьнежня 1876 году ў горадзе Арад, які на сёньня месьціцца ў Румыніі, у сям’і мастакоў. Ягоны бацька Душан і дзед Нікала таксама былі жывапісцамі. Пачатковую школу скончыў у Арадзе, дзе атрымаў першыя ўрокі жывапісу ад бацькі. У 1895 годзе пераехаў у Мюнхэн, дзе навучаўся ў Акадэміі выяўленчых мастацтваў у клясе Нікаляаса Гізіса. Калі ў 1900 годзе ягоны бацька памёр, ён вырашыў кінуць навучаньне і пераехаць у вёску ў Ваяводзіне. Там ён пабудаваў дом са студыяй і ажаніўся зь мясцовай настаўніцай Стэфаніяй Лукіч у 1905 годзе. Астатняе жыцьцё правёў у Модашы і працаваў жывапісцам. Памёр 2 лістапада 1923 году.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Стэван Алексіч. Галерија Матице српске.

Катэгорыя:Сэрбскія мастакі і мастачкі
Ацяшава

**Аця́шава** (, ) — мястэчка ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Ацяшаўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 80 км ад Саранску, зь якім зьвязаны аўтадарогай Саранск—Ардатаў. Колькасьць насельніцтва на 2020 год складала 6063 чалавекі. У мястэчку маецца чыгуначная станцыя.

## Вонкавыя спасылкі
* Ацяшава на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Вялікае Ігнатава

**Вялікае Ігна́тава** (, ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Вялікаігнатаўскага раёну Мардовіі.

## Геаграфія
Знаходзіцца за 106 км ад Саранску.

## Клімат

## Гісторыя
Вёска была заснавана пасьля 1614 году перасяленцамі зь сяла Старое Качаева. Упершыню згадваецца ў 1624 годзе.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Бальшое Ігнатава на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Вялікія Бярэзьнікі

**Вялікія Бярэ́зьнікі** () — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Вялікабярэзьніцкага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 50 км ад Саранску.

## Вонкавыя спасылкі
* Вялікія Бярэзьнікі на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Дубёнкі (Мардовія)

**Дубёнкі** (, ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Дубёнскага раёну Мардовіі. Паводле зьвестак на 2002 год эрзя складалі 85%.

## Вонкавыя спасылкі
* Дубёнкі на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Ельнікі (Мардовія)

**Е́льнікі** (, ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Ельнікаўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 137 км ад Саранску. Вёска Ельнікі зьяўляецца транспартным вузлом ў сыстэме аўтадарог рэспубліканскага і мясцовага значэньня. Праз вёску праходзяць аўтадарогі на Краснаслабодзк, Цемнікаў.

## Вонкавыя спасылкі
* Ельнікі на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Зубава Паляна

**Зу́бава Паля́на** (, ) — мястэчка ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Зубавапалянскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 201 км ад Саранску. У мястэчку маецца чыгуначная станцыя па лініі Масква—Самара.

## Вонкавыя спасылкі
* Зубава Паляна на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Ардатаў (горад)

**Арда́таў** (, ) — горад у Расеі, адміністрацыйны цэнтар Ардатаўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 114 км ад Саранску. Колькасьць мардвы ў горадзе сягае 32,12% ад агульнай колькасьці насельніцтва паводле зьвестак на 2002 год.

## Вонкавыя спасылкі
* Ардатаў на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Ацюр’ева

**Ацю́р’ева** (, ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Ацюр’еўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 143 км ад Саранску. Колькасьць мардвы ў горадзе сягае 79% ад агульнай колькасьці насельніцтва паводле зьвестак на 2002 год, але колькасьць жыхароў у паселішчы ўвесь час скарачаецца.

## Вонкавыя спасылкі
* Ацюр’ева на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Інсар (горад)

**Інса́р** (, ) — горад у Расеі, адміністрацыйны цэнтар Інсарскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 77 км ад Саранску, зь якім злучаны аўтадарогай. Горад зьяўвіўся як крэпасьць у XVII стагодзьдзі.

## Вонкавыя спасылкі
* Інсар на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Кавылкіна

**Кавы́лкіна** (, ) — горад у Расеі, адміністрацыйны цэнтар Кавылкінскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца на паўднёвым захадзе рэспублікі за 116 км ад Саранску. Заснаваны макшанамі ў 1237 годзе падчас нашэсьця мангола-татараў, населены пункт стаўся часткай створанага Батыем дзяржавы Залатая арда. У 1703 годзе быў перададзены татарскаму князю, які перайшоў на службу расейцам.

## Вонкавыя спасылкі
* Кавылкіна на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Качкурава (Качкураўскі раён)

**Качку́рава** (, ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Качкураўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца на беразе ракі Пырме ў 23 км да Саранску. У вёсцы маюцца шэраг прадпрыемстваў, а асноўнае насельніцтва складаюць эрзя.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Качкурава на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Кемля

**Ке́мля** (, ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Ічалкаўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 63 км да Саранску на чыгуначнай лініі Саранск—Ніжні Ноўгарад.

## Вонкавыя спасылкі
* Кемля на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Лямбір

**Ля́мбір** (, , ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Лямбірскага раёну Мардовіі. Заснаваная ў 1642 годзе цемнікаўскімі татарамі, якія прыбылі сюды дзеля будаўніцтва Саранскай крэпасьці. Знаходзіцца за 12 км да чыгуначнай станцыі Саранск 1 і ў 1 км ад аўтадарогі Саранск—Ніжні Ноўгарад. Татары складаюць палову насельніцтва паселішча.

## Вонкавыя спасылкі
* Лямбір на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Рамаданава (Мардовія)

**Рамада́нава** () — мястэчка ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Рамаданаўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 30 км да Саранску, зь якім злучаны чыгункай і аўтадарогай. Апошнім часам колькасьць насельніцтва скарачаецца, склаўшы 8717 чалавек паводле зьвестак на 2020 год.

## Вонкавыя спасылкі
* Рамаданава на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Краснаслабодзк (Мардовія)

**Краснаслабодзк** (, ) — горад у Расеі, адміністрацыйны цэнтар Краснаслабодзкага раёну Мардовіі. Упершыню згадваецца ў 1571 годзе пад назвай Красная Слабада як умацаванае паселішча, якое абараняе тэрыторыю ад набегаў стэпавых качоўнікаў. Горадам стаў у 1706 годзе, дзякуючы рост ягонай значнасьці. Знаходзіцца за 103 км да Саранску.

## Вонкавыя спасылкі
* Краснаслабодзк на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Рузаеўка

**Руза́еўка** (, , ) — горад у Расеі, адміністрацыйны цэнтар Рузаеўскага раёну Мардовіі. Другі паводле велічыні горад у рэспубліцы пасьля Саранску, фактычна зьяўляецца ягоным горадам-спадарожнікам, утвараючы зь ім адзіную аглямэрацыю.

## Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1631 годзе, калі акруга была падараваная касімаўскаму мурзе Уразаю Танкачаву, ад імя якога сваю назву атрымала былая вёска Ўразаеўка [4] альбо Рузаеўка. З 1725 па 1757 гады вёска належала суднабудаўнікі, лейтэнанту лейб-гвардыі Ціхану Лукіну. У другой палове XVIII стагодзьдзя Рузаеўка належала памешчыку Мікалаю Струйскаму, які захапляўся выяўленчым мастацтвам і складаў вершы. Траецкую царкву і панскі дом будаваў для Струйскага прыгонны майстар Андрэй Зяблаў, які навучаўся ў мастака Ракотава. У 1792 годзе Струйскі пабудаваў у вёсцы адну зь першых у Расеі прыватных друкарняў.

Сядзібныя пабудовы былі зьнесеныя яшчэ да рэвалюцыі. З пачаткам прамысловай рэвалюцыі Рузаеўка сталася вузлавой станцыяй Маскоўска-Казанскай чыгункі. Падчас першай расейскай рэвалюцыі, з 10 па 21 сьнежня 1905 году ў паселішчы была абвешчаная Рузаеўская рэспубліка. Статус гораду Рузаеўка атрымала ўжо за савецкім часам у 1937 годзе. У часы СССР маёнтак памешчыка быў цалкам зьнішчаны, а горад стаў пашырацца за кошт будаўніцтва жыльля. На тэрыторыі былой вёскі быў пабудаваны буйны завод «Рузхіммаш».

## Вонкавыя спасылкі
* Рузаеўка на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Старае Шайгава

**Ста́рае Ша́йгава** (, ) — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Старашайгаўскага раёну Мардовіі. Насельніцтва на 2010 год складала 5158 чалавек, большасьць зь якіх складалі макшаны. Знаходзіцца за 60 км да Саранску.

## Вонкавыя спасылкі
* Старае Шайгава на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Тарбеева (Мардовія)

**Тарбе́ева** (, ) — мястэчка ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Тарбееўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 168 км да Саранску. Праз паселішча праходзіць аўтагарога Саранск—Масква, а таксама маецца чыгуначная станцыя.

## Вонкавыя спасылкі
* Тарбеева на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Цяньгушава

**Цяньгу́шава** () — вёска ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Цяньгушаўскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 216 км да Саранску. Паводле перапісу насельніцтва на 2011 год у вёсцы пражывала 4232 чалавекі, большасьць зь якіх складаюць расейцы.

## Вонкавыя спасылкі
* Цяньгушава на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Чамзінка (Чамзінскі раён)

**Ча́мзінка** (, ) — мястэчка ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Чамзінскага раёну Мардовіі. Знаходзіцца за 50 км да Саранску. Статус мястэчка паселішча атрымала ў 1960 годзе.

## Вонкавыя спасылкі
* Чамзінка на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Кучаняеўскае сельскае пасяленьне

**Кучаняеўскае сельскае пасяленьне** () — муніцыпальнае ўтварэньне ў Ардатаўскім раёне Мардовіі Расейскай Фэдэрацыі.

Адміністрацыйны цэнтар — вёска Кучаняева.

## Гісторыя
Статус і межы сельскага пасяленьня вызначаны Законам Рэспублікі Мардовія ад 28 сьнежня 2004 году № 115-З «Аб устанаўленьні межаў муніцыпальных утварэньняў Ардатаўскага муніцыпальнага раёну і надзяленьні іх статусам сельскага пасяленьня, гарадзкога паселішча і муніцыпальнага раёну».

У 2020 годзе ў Кучаняеўскае сельскае пасяленьне былі ўключаны ўсе населеныя пункты скасаваны Кельвядзінскга сельскага пасяленьня.

## Насельніцтва
Насельніцтва&nbsp;— 941 асоба (2019, 1247 у 2010, 1458 у 2002).

## Крыніцы

Катэгорыя:Пасяленьні Ардатаўскага раёну (Мардовія)
Багэншпэрк

**Багэншпэрк** () — замак часоў эпохі Адраджэньне ў Славеніі, які знаходзіцца на ўзгорку каля мястэчка Двор на паўднёвы-захад ад Ліціі.

## Гісторыя

У 1511 годзе ў выніку землятрусу крэпасьць сям’і Вагэн () побач зь Ліхтэнбэргам была разбурана, і яны пачалі будаўніцтва замку Богэншпэрк. У 1533 годзе замак, згадваецца як уласнасьць сям’і Вагэн, ад якіх атрымаў сваю назву. У 1672 годзе быў набыты вядомым славенскім навукоўцам Янезам Вайкардам Вальвазорам. Вальвазор стварыў багатую бібліятэку і арганізаваў пры замку майстэрню гравіроўкі па медзі. Ён таксама абнавіў замак, паглыбіў калодзеж і пабудаваў капліцу Сьвятой Маці Божай. У 1692 годзе Вальвазор быў вымушаны прадаць замак, пасьля чаго ён некалькі разоў мяняў уладальнікаў. Апошнімі ўладальнікамі (з 1853 году да Другой сусьветнай вайны) былі князі Віндышграц (), пасьля вайны замак выкарыстоўваўся як вайсковы шпіталь, затым у ім жылі езуіты.

Пачынаючы з 1972 году замак пэрыядычна рэстаўрыруецца. У цяперашні час у замку працуе музэй.

## Архітэктура
Замак мае характэрную для эпохі Адраджэньня архітэктуру XVI стагодзьдзя. Па чатырох кутах разьмешчаны вежы, дзьве зь якіх (паўднёва-заходняя і паўночна-ўсходняя) маюць круглявую форму, а іншыя дзьве — квадратнае аснову. На паўночным фасадзе разьмешчаны герб Вагэнаў 1558 году і герб Ліхтэнбэргу, на заходнім — Маці Божая ў стылі Франчэска Робы, а на паўднёвым — герб сям’і Гала. Ўнутраная тэрыторыя сплянаваная яшчэ ў часы Вальвазору. На першым паверсе паўднёва-заходняй вежы разьмяшчаецца кабінэт Вальвазору зь невялікай друкарняй.

## Галерэя

Файл:Grad Bogenšperk dvorišče.jpg|Усярэдзіне замку
Файл:Grad Bogenšperk 4.jpg|Пакой у замку
Файл:Bogenšperk Castle (Wagensberg).jpg|Замок Багэншпэрк летам
Файл:Bogensperk-kapela.JPG|Капліца ў замку



## Вонкавыя спасылкі
* Bogenšperk Castle — Slovenia Cultural Profile 
* Bogenšperk Castle — Architectural Heritage — Slovenia 

Катэгорыя:Славутасьці Славеніі
Катэгорыя:Замкі Славеніі
Ліцыя (горад)

**Ліцыя** (, ) — горад і абшчына ў цэнтральнай частцы Славеніі.

## Гісторыя
Упершыню загадваецца ў 1145 годзе. У горадзе маецца царква Сьвятога Мікалая; сучасны будынак быў збудаваны ў 1884 годзе з прыбудовамі 1997 году.

## Геаграфія
Знаходзіцца на ўсход ад Любляны, ў даліне ракі Сава, на мяжы дзьвух гістарычных абласьцей — Крайны і Штырыі.

## Насельніцтва
Насельніцтва абшчыны на 2002 год складала 19 120 чалавек, насельніцтва самога гораду — 6420 чалавек.

## Галерэя

File:SLO-Litija5.JPG|


## Крыніцы

## Вонкавыя ссылкі
* Афіцыйны сайт абшчыны 

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Ардатаўскае сельскае пасяленьне

**Арда́таўскае сельскае пасяленьне** — назва муніцыпальных утварэньняў у Расеі:

* Ардатаўскае сельскае пасяленьне — у складзе Ардатаўскага раёну Мардовіі.
* Ардатаўскае сельскае пасяленьне — у складзе Дубенскага раёну Мардовіі.
Кадошкіна

**Кадошкіна** (, ) — мястэчка ў Расеі, адміністрацыйны цэнтар Кадошкінскага раёну Мардовіі. У мястэчку маецца чыгуначная станцыя на лініі Масква—Самара.

## Вонкавыя спасылкі
* Кадошкіна на турыстычным партале.

Катэгорыя:Населеныя пункты Мардовіі
Алана Гебрэмарыям

**Алана Гебрэмарыям** (нар. ) — беларуская грамадзкая дзяячка й палітык, палітычны вязень рэжыму Лукашэнкі.

## Біяграфія
У 2019 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны мэдычны ўнівэрсытэт, атрымала спэцыяльнасьць дантыста.

Актывістка Задзіночаньня беларускіх студэнтаў і ініцыятывы «Моладзевы блёк». Сябра Беларускай сацыял-дэмакратычнай Грамады.

У 2019 годзе была кандыдатам на сфальсыфікаваных выбарах у дэпутаты ПП НС Беларусі па Грушаўскай выбарчай акрузе № 98. Пераможцай на гэтай акрузе была абвешчаная Людміла Макарына-Кібак.

## Палітычны перасьлед
Пасьля сфальсыфікаваных прэзыдэнцкіх выбараў 2020 году ўвайшла ў Каардынацыйную раду й стала прадстаўніцай Сьвятланы Ціханоўскай па справах моладзі.

Затрыманая 12 лістапада 2020 году ў межах крымінальнай справы па ч. 1 арт. 342 КК РБ («Арганізацыя альбо ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак»).

Сумеснаю заяваю пятнаццаці арганізацыяў, сярод якіх «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хэльсынскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтар, ад 18 лістапада 2020 году была прызнана палітычнай зьняволенаю. 7 сьнежня шэфства над палітвязьнем узяла , дэпутатка Эўрапейскага парлямэнту.

Утрымлівалася ў СІЗА № 1 Менска («Валадарцы»).

16 сакавіка 2021 году супраць Гебрэмарыям былі выстаўленыя першыя абвінавачаньні ў датычнасьці да арганізацыі масавых мірных пратэстаў, якія адбываліся пасьля сфальсыфікаваных прэзыдэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020 году.

16 ліпеня 2021 году суд Савецкага раёну Менску (судзьдзя – Марына Фёдарава, ужо ўнесеная ў Чорны сьпіс Эўразьвязу 17 сьнежня 2020 году за шматлікія палітычна матываваныя прысуды, пракуроры: Анастасія Маліко, Раман Чабатароў) разам з іншымі фігуратамі  асудзіў яе на два гады й шэсць месяцаў пазбаўленьня волі.

## Асабістае жыццё

Ня замужам. Бацька — ураджэнец Этыёпіі.

## Спасылкі
* Інтэрвію для Эўрарадыё

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка Аланы Гебрэмарыям на сайце Праваабарончага цэнтра «Вясна»

Катэгорыя:Вязьні Валадаркі
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага мэдычнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Беларускія палітвязьні
Катэгорыя:Задзіночаньне беларускіх студэнтаў
Катэгорыя:Вязьні сумленьня паводле ПЦ „Вясна“
Катэгорыя:Беларускія грамадзкія дзеячы і дзяячкі
Шоштань

**Шоштань** (} — горад ў паўночнай Славеніі, цэнтар муніцыпалітэту Шоштань. Раён зьяўляецца часткай традыцыйнага рэгіёну Штырыі. Увесь муніцыпалітэт цяпер уключаны ў статыстычны рэгіён Савінья.
 
У 2012 годзе ў горадзе пражывала 2933 чалавек.

## Гісторыя
Упершыню горад згадваецца ў пісьмовых дакумэнтах, датаваных прыкладна 1200 годам, як замак Шэнштэйн. У якасьці гандлёвага гораду ён быў упершыню згаданы ў 1348 годзе. Яму быў прысвоены статус гораду ў 1919 годзе, і да 1960-х гадоў ён быў цэнтрам даліны Шалек (славенскае назва: Шалеская даліна). У 1963 годзе суседні Вяленье стаў адміністрацыйным цэнтрам. Шоштан зноў стаў муніцыпальным цэнтрам напрыканцы 1990-х гадоў.

Горад мае даўнюю гісторыю гарбарства, прамысловая дзейнасьць пачалася ў 1788 годзе. Фабрыка належала сям’і Вошнаг, анямечанай галіне сям’і Вашняк, да нацыяналізацыі ў 1945 годзе. Завод па перапрацоўцы быў зачынены ў 1999 годзе. У горадзе створаны музэй гарбарнай прамысловасьці.

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Шэнцюр

**Шэнцюр** (; ) — горад рэгіёну Савіньска ва ўсходняй Славеніі. Уваходзіць у склад гістарычнай вобласьці Ніжняя Штырыя. Адміністрацыйны цэнтар аднайменнай акругі (абшчыны). Знаходзіцца на рацэ Ваглайна в 11 км от гораду Цэле.

Насельніцтва — 4723 жыхароў (2002).

## Гісторыя

Першапачаткова называўся **Сьвятога Юрыя (Геогія) пры Цэле** (слав. *Sveti Jurij pri Celju*), у 1952 — быў перназваны ў **Шэнцюр пры Цэле** (*Šentjur pri Celju*).

З 1990 году называецца **Шэнцюр**.

Горад складаецца з двух частак (раёнаў): **Верхняга рынку**, дзе заходзяцца старажытная забудова, і **Дольнай плошчы**, які ўзьнік  пасьля 1846 году, калі тут была пабудаваная Паўднёвая чыгунка.

## Славутасьці
* **Музэй Паўднёвай чыгункі**, які знаходзіцца недалёка ад вакзалу, дзе захоўваецца багаты архіўны матэрыял адносна будаўніцтва чыгункі і абсталяваньне.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт гораду Шэнцюр
* Шэнцюр на сайце Geopedia

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Славеніі

**[[Славенія]]** падзяляецца на 212 муніцыпальных утварэньняў (грамадаў), з якіх 11 маюць статус гарадзкіх. У мэтах забеспячэньня нацыянальнай статыстыкі ў статыстычным упраўленьні Рэспублікі Славеніі тэрыторыя краіны падзелена на 12 статыстычных рэгіёнаў (рэгій):

## Статыстычныя рэгіёны

## Крыніцы
Постайна

**П́остайна** () — горад у паўднёва-заходняй частцы Славеніі, у рэгіёне Ўнутраная Крайна. Цэнтар статыстычнага рэгіёну Нотраньска-Крашка. 

Па дадзеных перапісу 2002 году насельніцтва гораду — 8548 чалавек; насельніцтва ўсёй абшчыны — 14 581 чалавек. Разьмешчана за 45 км на паўднёвы захад ад Любляны. Праз горад праходзіць аўтамагістраль і чыгунка Любляна — Копэр.

## Асобы
* Борут Пагор — славенскі палітык, прэзыдэнт Славеніі

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Словень-Градэц

**Сло́вень-Гра́дэц** () — горад на поўначы Славеніі, цэнтар статыстычнага рэгіёну Корашка. 

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славенскай Штырыі
Катэгорыя:Населеныя пункты гарадзкой грамады Словень-Градэц
Горышка

**Горыцкі рэгіён (Горышка рэгія)** () — статыстычны рэгіён у заходняй Славеніі, на граніцы з Італіяй. Знаходзіцца на тэрыторыі гістарычнай вобласьці Славенскае Прымор’е. Назва рэгіёну паходзіць ад назвы сярэднявечнай вобласьці Горыца (Гарыцыя). Найбуйнейшым горадам рэгіёну зьяўляецца Нова-Горыца.

## Гісторыя
Да пачатку Першай сусьветнай вайны, калі Славенія была ў складзе Аўстра-Вугоршчыны, рэгіён уваходзіў у склад графства Гарыца і Градзішка, а яго сталіцай быў горад Горыца. У гады Першай сусьветнай вайны тэрыторыя была занятая італьянцамі, увайшоўшы ў склад рэгіёну Вэнэцыя-Джулія. Пры Мусаліні пачалася актыўная італізацыя мясцовага насельніцтва. Пасьля Другой сусьветнай вайны тэрыторыя Горышкі перайшла да Югаславіі.

## Адміністрацыйны падзел
У статыстычны рэгіён уваходзіць 13 абшчын:

## Крыніца

Катэгорыя:Статыстычныя рэгіёны Славеніі
Горэньска

**Горэньскі рэгіён (Горэньска рэгія)** () — статыстычны рэгіён у паўночна-заходняй Славеніі. Знаходзіцца на тэрыторыі гістарычнай вобласьці Верхняя Крайна, са сталіцаю ў горадзе Крань.

## Адміністрацыйны падзел
У статыстычны рэгіён уваходзіць 18 абшчын:

## Крыніца

Катэгорыя:Статыстычныя рэгіёны Славеніі
Інва Мула

**Інва Мула** (; нар.  г., Тырана, Альбанія) — альбанская опэрная сьпявачка (лірычнае сапрана).

## Жыцьцяпіс
Сьпяваць пачала ў хоры Парыскай опэры, а потым выспупала як салістка. У 1987 годзе перамагла на конкурсе *Cantante d'Albania* ў Тыране, ў 1988 годзе на Міжнародным конкурсе імя Джорджэ Энеску ў Бухарэсьце, а ў 1992 годзе перамагла на конкурсе Butterfly (Матылёк) у Барсэлёне.

У 1993 годзе яна атрымала ўзнагароду на першым міжнародным конкурсе опэрных сьпевакоў «Апэралія» (Operalia) заснаваным Пласіда Дамінга ў Парыжы. У сувязі з гэтай падзеяй быў выпушчаны дыск канцэрту. У гэтым жа годзе прымала ўдзел у розных канцэртах з гэтым вядомым тэнарам у тэатры Опэра Бастыліі ў Парыжы, на фэстывалі *Europalia Mexico* ў Брусэлі, пазьней у Мюнхэне і ў Осла.

У 1996 годзе ўдзельнічала ў опэры Люіджы Керубіні «Медэя» (запісана для ТБ) у Камп'ене, Францыя. У 1998 годзе яна зьвярнулася да опэеры Жоржа Бізэ «Пэрцкая прыгажуня» (выпушчаны дыск, запіс для ТБ, у Японіі выпушчаны DVD). 

У 1997 годзе ў фільме «Пяты элемэнт» агучыла ролю сьпявачкі Панны Плавалагуны. Пасьля гэтага запісала опэру Пучыні «Ластаўка» з Анжэлай Георгіў для EMI. Для сцэнічнай пастаноўкі 2005 пераняла ад Анжэлы Георгіу галоўную ролю Магды ў пастаноўках у Тулузе і Парыжы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тыране
Катэгорыя:Альбанскія опэрныя сьпевакі і сьпявачкі
Катэгорыя:Сапрана
Якаў Кулдуркаеў

**Якаў Якаўлевіч Кулдуркаеў** (;  — ) — савецкі эрзянскі паэт і пісьменьнік. Аўтар паэмы «Эрьмезь».

## Жыцьцяпіс
Якаў Кулдуркаеў нарадзіўся ў сяле Лабаскі (цяпер Ацяшаўскі раён Рэспублікі Мардовія) у сялянскай сям’і. У 1903—1906 гадах хадзіў у сельскую пачатковую школу. У 1912 годзе скончыў Саранскую рэальную вучэльню. Адправіўся ў Сыбір, дзе працаваў табельшчыкам на Амурскай чыгунцы. У 1915 годзе быў прызваны ў армію, ваяваў у час Першай сусьветнай вайне, быў кантужаны. Пазьней удзельнічаў у Грамадзянскай вайне у шэрагах Чырвонай арміі. Пасьля вяртаньня з фронту скончыў курсы рахункаводаў у Маскве, працаваў рахункаводам, бугальтарам, рэвізорам.

У 1938 годзе быў рэпрэсаваны як «вораг народу». Адбываў зьняволеньне ў лягэрах Комі АССР, Наўгародзкай і Джамбульскай абласьцей. Рэабілітаваны ў 1958 годзе.

Пахаваны на радзіме, у сяле Лабаскі.

## Творчасьць
Паводле словаў Кулдуркаева, першыя яго літаратурныя творы датуюцца 1910 годам. На станаўленьне яго творчасьці аказаў уплыў мардоўскі народны фальклёр, а таксама знаёмства зь пісьменьнікамі Фёларам Часнаковым, Пятром Глухавым і Артурам Мора. У 1928 годзе Кулдуркаеў апублікаваў першыя главы сваёй паэмы «Эрьмезь» у газэце «Якстере теште», а ў 1935 годзе выйшла поўнае выданьне паэмы. У паэме апісваецца мінулае мардоўскага народу XIII стагодзьдзя.

Пасьля вяртаньня са зьняволеньня Кулдуркаеў узяўся за дапрацоўку свайго твору, але не пасьпеў выдаць канчатковы варыянт. Ён быў апублікаваны толькі ў 1980-х гадах. Шэраг твораў Кулдуркаеў напісаў для дзяцей: паэма «Сенксь» («Чапля»), апавяданьне «Андямо» і іншыя.

Паэт Мора так выказаўся пра творчасьць Кулдуркаева:

## Памяць
На радзіме паэта ў сяле Лабаскі ў гонар Кулдуркаева названа вуліца.

## Крыніцы

## Літаратура
* Писатели Мордовии : биографический справочник / сост.: Т. С. Баргова, Е. М. Голубчик. — Саранск : Мордов. кн. изд-во, 2004.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мардовіі
Катэгорыя:Памерлі ў Мардовіі
Катэгорыя:Эрзянскамоўныя паэты
Катэгорыя:Эрзянскамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Савецкія паэты
Катэгорыя:Расейскія паэты
Катэгорыя:Савецкія літаратары
Катэгорыя:Расейскія літаратары
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусьветнай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расеі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў СССР
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Вуліца Валоцкая

**Ву́ліца Вало́цкая** — урбанонім у местах і мястэчках колішніх Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай. Назва ўтварылася ад геаграфічнага кірунку вуліцы на Валокі (ад волак).

## Беларусь
* Валоцкая вуліца ў Менску, перайменаваная савецкімі ўладамі ў вуліцу Інтэрнацыянальную
* Валоцкая вуліца ў Хвойніках, перайменаваная савецкімі ўладамі ў вуліцу Савецкую
Корашка

**Корускі рэгіён (Корашка рэгія)** () — статыстычны рэгіён на поўначы Славеніі, разьмешчаны ўздоўж граніцы з Аўстрыяй. Знаходзіцца на тэрыторыі гістарычнай абласьцей Корушка і Ніжняя Штырыя. Найбуйнейшым горадам рэгіёну зьяўляецца Словень-Градэц.

## Эканоміка
У рэгіёне жыве самы вялікі ў Славеніі адсотак людзей, занятых у прамысловасьці, дзякуючы розным фабрыкам і заводам, горназдабываючай прамысловасьці і іншым індустрыяльным аб’ектах. Таксама рэгіён валодае вялікімі запасамі лясоў. Структура занятасьці: 40,4% — сфэра паслуг, 53,7% — прамысловасьць, 5,9% — сельская гаспадарка.

## Адміністрацыйны падзел
У статыстычны рэгіён уваходзіць 12 абшчын:

## Крыніцы

Катэгорыя:Статыстычныя рэгіёны Славеніі
Майлінда Брэгу

**Майлінда Брэгу** (; , Тырана) — альбанская палітык, міністарка эўрапейскай інтэграцыі з 2007 па 2013 год.

## Жыцьцяпіс
У 1996 годзе скончыла факультэт сацыяльных навук Тыранскага ўнівэрсытэту. Пачынаючы з 2003 году займалася навуковым вывучэньнем праблемы хатняга гвалту і практычнай рэалізацыяй палітыкі гэндэрнай роўнасьці. Аўтарам работ, прысьвечаных сэксуальнасьці, становішчы жанчын у Альбаніі і прастытуцыі.

Брэг абараніла доктарскую дысэртацыю па сацыялёгіі (* Sociology of cultural phenomena's and normative process *) у 2005 годзе ў італьянскім Урбінскім унівэрсытэце. Вучылася па стыпэндыі ў Осла, Манрэалі і Франкфурце-на-Одэры.

У красавіку 2004 году была абрана ў склад Нацыянальнай рады Дэмакратычнай партыі Альбаніі. На выбарах 2005 году атрымала мандат сябра парлямэнту. У сакавіку 2007 году яна была прызначаная прэс-сакратаром ўраду на чале з Салі Берыша.

Замужам, мае дваіх дзяцей. Валодае ангельскай, італьянскай і гішпанскай мовамі.

## Вонкавыя спасылкі
* Kuvendi i Shqiperisë

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тыране
Катэгорыя:Выпускнікі Тыранскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выпускнікі Ўрбінскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Альбанскія палітыкі