open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Голдава

**Го́лдава** — вёска ў Беларусі, на рацэ Голдаўцы. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Алда або Гальда (Aldo, Haldo) — імя германскага паходжаньня. Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Olda (Olt, Holt), вытворнага ад Aldo.

Адзначалася, што даўнейшай формай назвы вёскі ёсьць *Олдава* (*Ołdowo*).

## Гісторыя
Да 18 кастрычніка 2013 году — цэнтар Голдаўскага сельсавету. 18 кастрычніка 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Голдаўскага ў склад Ходараўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 456 чалавек
* 2010 год — 328 чалавек

## Крыніцы

## Літаратура
* Лаўрэш Л. Прыходы ў Голдаве і Бабрах // Лідскі Летапісец. № 4 (84), 2018. С. 22—40.

Катэгорыя:Ходараўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Зіновічы (Гарадзенская вобласьць)

**Зіно́вічы** — вёска ў Ходараўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
18 кастрычніка 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Голдаўскага ў склад Ходараўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 35 чалавек
* 2010 год — 18 чалавек

## Вядомыя асобы
* Кіпрыян Кандратовіч (1859—1932) — вайсковы дзяяч, сябра Народнага Сакратарыяту БНР

## Крыніцы

Катэгорыя:Ходараўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Лесьнікі

Назву **Лесьнікі** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Лесьнікі — вёска ў Дарагічынскім раёне

* Віцебская вобласьць:
** Лесьнікі — вёска ў Глыбоцкім раёне
** Лесьнікі — вёска ў Сеньненскім раёне

* Гарадзенская вобласьць:
** Лесьнікі — вёска ў Ваўкавыскім раёне
** Лесьнікі — вёска ў Лідзкім раёне

* Менская вобласьць:
** Лесьнікі — вёска ў Дорскім сельсавеце Валожынскага раёну
** Лесьнікі — вёска ў Пяршайскім сельсавеце Валожынскага раёну
** Лесьнікі — вёска ў Вялейскім раёне
** Лесьнікі — вёска ў Лагойскім раёне

## Глядзіце таксама
* Лесьнік
* Лесьнікова
Парачаны

**Парача́ны** — вёска ў Тарноўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
21 сьнежня 2009 году вёска перададзеная з Голдаўскага ў склад Тарноўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 76 чалавек
* 1999 год — 128 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Тарноўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Цьвербуты

**Цьве́рбуты** — вёска ў Беларусі, каля ракі Голдаўкі. Уваходзяць у склад Ходараўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Паводле менскага дасьледніка Алёхны Дайліды, які разьвівае германскую (перадусім усходнегерманскую) этымалёгію імёнаў літоўскіх князёў і баяраў, імя Цьвербут складаецца з фармантаў -цьвер-, які паходзіць ад гоцкага þwairhs 'гнеўны, порсткі, ваяўнічы', і -бут-, які паходзіць ад усходнегерманскага but- з значэньнем 'корань, камель' (гепіцкае butilo — 'камель'). Такім парадкам, імя Цьвербут азначае «корань ваяўнічасьці».

## Гісторыя
18 кастрычніка 2013 году вёску перадалі зь ліквідаванага Голдаўскага ў склад Ходараўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 80 чалавек
* 2010 год — 43 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Ходараўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Дакудава 2

**Даку́дава 2** — вёска ў Беларусі, на правым беразе Нёмана. Уваходзіць у склад Трацьцякоўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Знаходзіцца за 25 км на паўднёвы ўсход ад места і чыгуначнай станцыі Ліды.

Дакудава — даўняе мястэчка гістарычнай Лідчыны (частка Віленшчыны).

## Назва
Варыянты назвы ў гістарычных крыніцах: *Докудовъ* (1553 год).

## Гісторыя
### Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўпамін пра Дакудава датуецца 1392 годам, калі князь Карыбут Альгердавіч запатрабаваў у вялікага князя Вітаўта вярнуць яму Ліду. Каля паселішча адбылася бітва паміж іхнымі войскамі. Адпаведная вытрымка зь Віленскай хронікі:

Пад 1436 годам Дакудава ўпамінаецца як вёска, уладаньне Кучукоў. У пачатку XVI ст. маёнткам валодалі Юшкі. Каля 1513 году, паводле тэстамэнту Барбары Кішчанкі, маёнтак Дакудава атрымаў яе муж, гарадзенскі староста Юры Радзівіл. Каля 1533 году тут збудавалі касьцёл. У 1669 годзе паселішча атрымала статус мястэчка. У XVII—XVIII стагодзьдзях тут дзеяў кальвінскі збор. На 1763 год у мястэчку было 37 двароў.

### Пад уладай Расейская імпэрыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Дакудава апынулася ў складзе Расейскай імпэрыі, дзе стала цэнтрам воласьці Лідзкага павету Віленскай губэрні. Маёнтак знаходзіўся ў валоданьні Радзівілаў, пазьней Вітгенштэйнаў. На 1809 год тут было 34 двары, дзеяла царква. На 1886 год у мястэчку было 28 двароў, дзеяла царква, працавалі школа і карчма. 

За часамі Першай сусьветнай вайны ў 1915 годзе Дакудава занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

### Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дакудава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР. У 1919—1920 гадох Дакудава займалі бальшавікі. Згодна з Рыскай мірнай дамовай 1921 году Дакудава апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Лідзкім павеце Наваградзкага ваяводзтва.

У 1939 годзе Дакудава ўвайшло ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 году стала цэнтрам сельсавету Лідзкага раёну. Статус паселішча панізілі да вёскі. На 1970 год тут было 153 двары, на 1995 год — 334, на 1997 год — 318. 18 кастрычніка 2013 году ў зьвязку зь ліквідацыяй Дакудаўскага сельсавету вёску перадалі ў склад Трацьцякоўскага сельсавету.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* XIX стагодзьдзе: 1886 год — 316 чал. у *мястэчку Дакудаве* і 119 чал. у *фальварку Дакудаве*; 1886 год — 378 чал.; 1897 год — 781 чал. у *вёсцы Дакудаве*, у тым ліку бесьперапынна пражывалі 771 чал. (375 муж. і 396 жан.) і 571 чал. у *сяле Дакудаве*, у тым ліку бесьперапынна пражывалі 543 чал. (261 муж. і 282 жан.)
* XX стагодзьдзе: 1901 год — 566 чал.; 1970 год — 375 чал.; 1995 год — 770 чал.; 1997 год — 723 чал.; 1999 год — 408 чал.
* XXI стагодзьдзе: 2010 год — 283 чал.

### Інфраструктура
У Дакудаве працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, клюб, бібліятэка, пошта.

## Турыстычная інфармацыя
### Славутасьці
Помнікі археалёгіі: 2 селішчы VI—VIII і XI—XII стагодзьдзі

* Царква Раства Багародзіцы (1866; мураўёўка)

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Дакудава, Radzima.org
Анацкі

**Ана́цкі** — вёска ў Трацьцякоўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
18 кастрычніка 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Дакудаўскага ў склад Трацьцякоўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 13 чалавек
* 1999 год — 15 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Трацьцякоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Ельня (Лідзкі раён)

**Е́льня** — вёска ў Беларусі, у міжрэччы Нарвы і Нёману. Уваходзіць у склад Трацьцякоўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
У 1668 годзе і паміж 1670 і 1675 гадамі сярод вернікаў Ельненскай парафіі ўпаміналася старалітва.

18 кастрычніка 2013 году вёску перадалі зь ліквідаванага Дакудаўскага ў склад Трацьцякоўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 12 чалавек
* 2010 год — 7 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Трацьцякоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Дворышча (Лідзкі раён)

**Дво́рышча** — вёска ў Дварышчанскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Цэнтар сельсавету.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дварышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Бянейкі

**Бяне́йкі** — вёска ў Беларусі, каля ракі Жыжмы. Уваходзяць у склад Дварышчанскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Бенека або Беніка (Beneko, Bennico) — імя германскага паходжаньня. Адпаведнасьць літоўскіх імёнаў на -ейка (-іка) германскім імёнам з суфіксам -к- (Вілейка — Wilico, Мінейка — Minnico, Радзейка — Radecke < Radacho і г. д.) сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дварышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Гервянікі

**Гервяні́кі** — вёска ў Дварышчанскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дварышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Гімбуты

**Гі́мбуты** — вёска ў Беларусі, каля ракі Жыжмы. Уваходзяць у склад Дварышчанскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Паводле менскага дасьледніка Алёхны Дайліды, які разьвівае германскую (перадусім усходнегерманскую) этымалёгію імёнаў літоўскіх князёў і баяраў, імя Гінібут (Гімбут) складаецца з фармантаў -гін-, які паходзіць ад гоцкага gin- 'пачатак', і -бут-, які паходзіць ад усходнегерманскага but- з значэннем 'корань, камель' (гепіцкае butilo — 'камель'). Такім парадкам, імя Гінібут азначае «зачатак корня». Адзначалася старажытнае германскае імя Genobod.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дварышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Гурыны (Гарадзенская вобласьць)

**Гурыны́** — вёска ў Дварышчанскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дварышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Меляшы

Назву **Меляшы́** маюць:
* Меляшы — вёска ў Жабінкаўскім раёне Берасьцейскай вобласьці
* Меляшы — вёска ў Лідзкім раёне Гарадзенскай вобласьці
Эйтуны

**Эйту́ны** — вёска ў Беларусі, на левым беразе ракі Жыжмы. Уваходзяць у склад Дварышчанскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Айтун або Эйдун (Aittuni, Eidunn) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова эйт- (айт-, эйд-) (імёны ліцьвінаў Эйціла, Эйтаўт, Эйтман; германскія імёны Eitel, Aitald, Eitmann) паходзіць ад гоцкага aiths, стараверхненямецкага eid 'клясьціся, прысягаць' або стараверхненямецкага eit 'агонь'.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дварышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Дзітва (пасёлак)

**Дзітва́** — пасёлак у Дзітвянскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Эканоміка
У пасёлку знаходзіцца адно з найбуйнейшых торфапрадпрыемстваў Беларусі ОАО «Торфабрыкетны завод «Дзітва».

## Крыніцы

Катэгорыя:Дзітвянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Абрубы

**Абрубы́** — вёска ў Дзітвянскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

Да 16 сакавіка 2023 году вёска ўваходзіла ў склад скасаванага Крупаўскага сельсавету.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дзітвянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Гуды (Гарадзенская вобласьць)

**Гу́ды** — вёска ў Беларусі, каля вытоку ракі Крупкі. Уваходзяць у склад Дварышчанскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Гуда або Года (Gudo, Godo) — імя германскага паходжаньня.

## Гісторыя
У XIX ст. Гуды ўваходзілі ў склад Лідзкага павету Віленскай губэрні.

Да 16 сакавіка 2023 году вёска ўваходзіла ў склад скасаванага Крупаўскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 813 чалавек
* 2010 год — 522 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Дварышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Мажэйкава

**Мажэ́йкава** (да 2002 — *Малое Мажэйкава*) — вёска ў Беларусі, каля ракі Лебяды. Цэнтар сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Мазека або Мазіка (Mazecha, Mazika) — імя германскага паходжаньня. Адпаведнасьць літоўскіх імёнаў на -ейка (-іка) германскім імёнам з суфіксам -к- (Вілейка — Wilico, Мінейка — Minnico, Радзейка — Radecke < Radacho і г. д.) сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мажэйкаўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Гасьцілаўцы

**Гасьці́лаўцы** — вёска ў Беларусі, на рацэ Лебядзе. Уваходзяць у склад Мажэйкаўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Імя Гастыла або Гастэль (Gastila, Gostilo, Gastel) можа мець як славянскае, так і германскае (гоцкае) паходжаньне.
Паводле менскага дасьледніка Алёхны Дайліды, які разьвівае германскую (перадусім усходнегерманскую) этымалёгію імёнаў літоўскіх князёў і баяраў, фармант -гаст- (германскія імёны Gasto, Gasticho, Gastald) паходзіць ад гоцкага і германскага gasts 'госьць, вандроўнік'.

## Гісторыя
У XIX ст. Гасьцілаўцы ўваходзілі ў склад Лідзкага павету Віленскай губэрні.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мажэйкаўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Лебяда (вёска)

**Лебяда́** — вёска ў Мажэйкаўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
У 1662 г. згадваецца ў складзе Лідзкага павету ВКЛ.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мажэйкаўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Масявічы

Назву **Масявічы** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Масявічы — вёска ў Пінскім раёне
** Масявічы — вёска ў Пружанскім раёне

* Гарадзенская вобласьць:
** Масявічы — вёска ў Ганчарскім сельсавеце Лідзкага раёну
** Масявічы — вёска ў Мажэйкаўскім сельсавеце Лідзкага раёну

## Глядзіце таксама
* Масевічы
Пескаўцы (Лідзкі раён)

**Пе́скаўцы** — вёска ў Беліцкім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
Да 26 верасьня 2016 году — цэнтар Пескаўскага сельсавету. 26 верасьня 2016 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Пескаўскага ў склад Беліцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 417 чалавек
* 2010 год — 348 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Беліцкі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Буцілы

**Буцілы́** — вёска ў Беларусі, каля ракі Лебяды. Уваходзяць у склад Беліцкага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Буціла (Butila) — імя германскага (гоцкага) паходжаньня.

## Гісторыя
26 верасьня 2016 году вёску перадалі зь ліквідаванага Пескаўскага ў склад Беліцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 225 чалавек
* 2010 год — 152 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Беліцкі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Карытніца (Гарадзенская вобласьць)

**Кары́тніца** — вёска ў Парэцкім сельсавеце Зьдзецельскага раёну Гарадзенскай вобласьці. Да 1 сьнежня 2019 году ўваходзіла ў склад Беліцкага сельсавету Лідзкага раёну.

## Гісторыя
У 1624 годзе згадваецца ў складзе Зьдзецельскай воласьці ва ўласнасьці Сапегаў.

26 верасьня 2016 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Пескаўскага ў склад Беліцкага сельсавету.

Прэзыдэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам 15 сакавіка 2019 году быў падпісаны ўказ № 104 «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным уладкаваньні Берасьцейскай, Гарадзенскай і Менскай абласьцей». Згодна зь ім вёска Карытніца выключаная з складу Лідзкага раёну і ўключаная ў склад Зьдзецельскага раёну. Гэтае рашэньне абумоўленае тым, што гэты сельскі населены пункт аказаўся адзіным у раёне, разьмешчаным на левым беразе Нёману. Дарога ад Ліды да Карытніцы складае 76 км, а ад Зьдзецелу — 23 км. У час правядзеньня грамадзкага абмеркаваньня была атрыманая згода ўсіх жыхароў вёскі на прыняцьце рашэньня аб зьмяненьні межаў раёнаў. Новыя межы ўсталяваныя зь 1 сьнежня 2019 году.

## Насельніцтва
* 1999 год — 116 чалавек
* 2010 год — 67 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Парэцкі сельсавет (Зьдзецельскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Зьдзецельскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVII стагодзьдзі
Тарнова

**Тарно́ва** — вёска ў Тарноўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Цэнтар сельсавету.

## Крыніцы

Катэгорыя:Тарноўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Агароднікі (Тарноўскі сельсавет)

**Агаро́днікі** — вёска ў Тарноўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Тарноўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Гарняты

**Гарня́ты** — вёска ў Тарноўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Тарноўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Дзітрыкі (Тарноўскі сельсавет)

**Дзі́трыкі** — вёска ў Беларусі, каля ракі Дзітвы. Уваходзяць у склад Тарноўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Тэўдзірык, Тэўтрых, Тыдрых або Дзітрык (Theudericus, Theutrich, Thidrich, Ditricus) — імя германскага паходжаньня

## Крыніцы

Катэгорыя:Тарноўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Дудары

Назву **Дудары́** маюць:

* Дудары — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласьці
* Дудары — вёска ў Лідзкім раёне Гарадзенскай вобласьці
* Дудары — вёска ў Крупскім раёне Менскай вобласьці
Дзітрыкі

Назву **Дзітрыкі** маюць:
* Дзітрыкі — вёска ў Ганчарскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці

* Дзітрыкі — вёска ў Тарноўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці
Любары

**Лю́бары** — вёска ў Беларусі, каля Малой Рэчкі. Уваходзяць у склад Тарноўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Любэр (Luber) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -люб- (імёны ліцьвінаў Любень, Любш, Любарт; германскія імёны Luben, Lubisch, Lubert) паходзіць ад гоцкага liufs, германскага leuba, стараверхненямецкага liub 'лю́бы, каханы, мілы, прыемны', а аснова -гер- (-ер-) (імёны ліцьвінаў Герман, Гунтэр, Кіндэр; германскія імёны Herman, Gunter, Kinder) — ад гоцкага harjis, германскага heri 'войска, загон' або гоцкага hairus, германскага heru 'меч'.

## Гісторыя
Паводле вопісу парафіяў Лідзкага дэканату 1784 году, Любары належалі да Няцецкай парафіі і былі ў валоданьні віленскага біскупа Ігнація Якуба Масальскага.

## Насельніцтва
* 1921 — 290 чалавек
* 1996 — 93 чалавекі
* 2004 — 59 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Тарноўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Трацьцякоўцы (Гарадзенская вобласьць)

**Трацьцяко́ўцы** — вёска ў Трацьцякоўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Цэнтар сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 141 чалавек
* 1999 год — 164 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Трацьцякоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Вялічкі (Гарадзенская вобласьць)

**Вялі́чкі** — вёска ў Трацьцякоўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Вядомыя ўраджэнцы
* Ян Карцан (? — 1611) — друкар і кнігавыдавец

## Крыніцы

Катэгорыя:Трацьцякоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Мінойты

**Міно́йты** — вёска ў Трацьцякоўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
З 1960-х гадоў у Мінойтах месьціўся 170-ы ракетны полк 49-й ракетнай дывізіі (Ліда). 26 лістапада 1996 году 170-ы полк стаў апошнім з 4-х палкоў 49-й дывізіі (іншыя ў Гезгалах, Ружанах і Шарашове), чые ракетныя комплексы «Таполя» зь ядзернай зброяй вывелі ў Расею. Пасьля гэтага Беларусь стала бязьядзернай дзяржавай.

## Крыніцы

Катэгорыя:Трацьцякоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Паддубна (Гарадзенская вобласьць)

**Падду́бна** — вёска ў Трацьцякоўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Трацьцякоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Пескі (Лідзкі раён)

**Пе́скі** — вёска ў Трацьцякоўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Трацьцякоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Ходараўцы

**Хо́дараўцы** — вёска ў Ходараўскім сельсавеце Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці, цэнтар сельсавету.

## Крыніцы

Катэгорыя:Ходараўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Відугараўшчына

**Віду́гараўшчына** — вёска ў Беларусі, каля ракі Лебяды. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Відыгер (Wideger) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -від- (імёны ліцьвінаў Відмунд, Мельвід, Торвід; германскія імёны Widmund, Melvid, Torvid) паходзіць ад гоцкага wida 'повязь, злучэньне, моцнасьць' або ад гоцкага і германскага widus 'дрэва', а аснова -гер- (-гар-, -гір-) (імёны ліцьвінаў Гералт, Гермонт, Бутгер; германскія імёны Gerolt, Geromont, Butger) — ад стараісьляндзкага geirr, стараверхненямецкага gēr 'дзіда'. Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Widegerius (Widgerius).

Варыянты назвы ў гістарычных крыніцах: *Widugierowszczyzna* (1893 год).

## Крыніцы

Катэгорыя:Ходараўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Вольгаўцы

**Во́льгаўцы** — вёска ў Беларусі, каля ракі Лебяды. Уваходзяць у склад Ходараўскага сельсавету Лідзкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Вольга — усходнеславянская форма германскага (паўночнагерманскага) імя Гэльга (Hélga, Helca, Helcha). Імя Вольга (Альга, Гольга) гістарычна бытавала ў Польшчы.

## Гісторыя
У XIX ст. Вольгаўцы (Ольгаўцы) уваходзілі ў склад Лідзкага павету Віленскай губэрні.

## Крыніцы

Катэгорыя:Ходараўскі сельсавет (Лідзкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лідзкага раёну
Ажуройсьці (Гарадзенская вобласьць)

**Ажуро́йсьці** — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. За 19 км на паўднёвы ўсход ад Астраўцу, 22 км ад чыгуначнай станцыі Гудагай на лініі Маладэчна — Вільня, 252 км ад Горадні.

## Гісторыя
У XVI стагодзьдзі ў Ашмянскай воласьці Віленскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага. У 1551 г. Ужаройсьці — путныя і цяглыя людзі ва ўладаньні караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта Аўгуста. Пасьля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у Расейскай імпэрыі. У XIX стагодзьдзі вёска — цэнтар маёнтку ў Ашмянскім павеце Віленскай губэрні. Паводле рэвізіі 1857 г. вёска, 25 сялянскіх душ. У 1865 г. маёнтак належаў памешчыку Калпакоўскаму. Вёска адносілася ад Кавальскай сельскай грамады. У 1897 г. у вёсцы 11 двароў, 72 жыхары. У пачатку XX стагодзьдзя ў Сольскай воласьці. У 1905 г. вёска, 62 жыхары, 89 дзесяцін зямлі. Побач зь вёскай разьмяшчаўся аднайменны засьценак, у якім 16 жыхароў, 22 дзесяцін зямлі. З 1922 году ў складзе Польшчы. У 1938 годзе ў вёсцы 61 двор, 81 жыхар, у суседнім засьценку 4 двары, 26 жыхароў, у Сольскай гміне Ашмянскага павету Віленскага ваяводзтва. Зь лістапада 1939 году ў складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 году ў Дравяніцкім сельсавеце Астравецкага раёну Вялейскай вобласьці. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году акупаваны нямецка-фашыстоўскімі захопнікамі. З 20 верасьня 1944 году ў Маладэчанскай, з 20 студзеня 1960 году ў Гарадзенскай абласьцях, з 26 сьнежня 1962 году ў Ашмянскім, з 6 студзеня 1965 году ў Астравецкім раёнах, з 26 чэрвеня 1965 году ў Ізабелінскім сельсавеце. У 1970 годзе 88 жыхароў. З 1987 году ў Астравецкім сельсавеце. У 2004 годзе 11 гаспадарак, 22 жыхары, у складзе СВК «Дайлідкі», крама. 26 лютага 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Астравецкага ў склад Гервяцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 34 жыхары
* 2010 год — 17 жыхароў
* 2014 год — 10 жыхароў, 9 двароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Альгіняны

**Альгіня́ны** — вёска ў Беларусі, каля ракі Лошы. Уваходзяць у склад Гудагайскага сельсавету Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Знаходзяцца за 12 км на паўночны ўсход ад Астраўцу, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Гудагай (лінія Маладэчна — Вільня), за 230 км ад Горадні.

## Назва

Гэлігін або Алькін (Heligin, Alkin) — імя германскага паходжаньня.

## Гісторыя
У XV стагодзьдзі маёнтак у Вялікім Княстве Літоўскім. У 1468 годзе ва ўладаньні ўдавы Юрыя Гаталтовіча Ганны і яе сына Юрыя Юр’евіча Гаталтовіча. У 1542 годзе ўласнасьць гаспадарскай баярыні Соф’і, удавы Пятра Кандратовіча. У 1558 годзе ўпамінаецца як сяло Альгінянскае ў складзе маёнтка Сьвіраны. У 1567 годзе ўпамінаецца ў перапісу войска літоўскага як шляхецкая ўласнасьць зямяніна Станіслава Гастамскага ў Віленскім павеце Віленскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага. У 1591 годзе маёнтак ва ўладаньні Яна Войцехавіча Вялічкі.

Па трэцім падзеле Рэчы Паспалітай (1795) у Расейскай імпэрыі, у Ашмянскім павеце Віленскай губэрні. У XIX стагодзьдзі вёска, цэнтар маёнтку ў Віленскім павеце Віленскай губэрні. Паводле рэвізіі 1857 году ў вёсцы налічвалася 36 сялянскіх душ. У 1870 годзе маёнтак належаў памешчыку Будзьку. Вёска ўваходзіла ў Варнянскую воласьць. Цэнтар Альгінянскай сельскай грамады. У 1897 годзе 14 двароў, 108 жыхароў. На беразе ракі Лоша разьмяшчаўся аднайменны маёнтак (3 двары, 20 жыхароў), які належаў двараніну Ваньковічу. Непадалёку каля сажалкі знаходзіўся другі аднайменны маёнтак, 3 двары, 11 жыхароў. У пачатку XX стагодзьдзя ў Варнянскай воласьці. У 1905 годзе ў вёсцы 130 жыхароў, у суседнім маёнтку 14 жыхароў, уласнасьць памешчыка Будзькі.

З 1922 году ў складзе Польшчы. Зь лістапада 1939 году ў складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 году вёска ў Дравяніцкім сельсавеце Астравецкага раёну Вялейскай вобласьці. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году акупаваны нямецка-фашыстоўскімі захопнікамі. З 20 верасьня 1944 году ў Маладэчанскай вобласьці. З 20 студзеня 1960 году ў Гарадзенскай вобласьці, з 26 сьнежня 1962 году ў Ашмянскім, з 6 студзеня 1965 году ў Астравецкім раёнах, з 26 чэрвеня 1965 году ў Ізабелінскім с/с. У 1970 годзе 171 жыхар. З 27 студзеня 1987 году ў Астравецкім с/с. У 2004 годзе 37 гаспадарак, 96 жыхароў, у складзе СВК імя Гашкевіча, крама, базавая школа. 26 лютага 2013 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Астравецкага ў склад Гудагайскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 96 жыхароў
* 2010 год — 78 жыхароў
* 2014 год — 67 жыхароў, 35 двароў

## Крыніцы

Катэгорыя:Гудагайскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Бялькішкі

**Бялькі́шкі** — былая вёска ў Астравецкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Цяпер у складзе гораду Астраўцу.

## Гісторыя
26 лютага 2013 году вёска перададзеная ў склад гораду Астраўцу.

## Насельніцтва
* 2010 год — 229 чалавек
* 1999 год — 237 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Астравецкага раёну
Катэгорыя:Астравец
Міклі

**Міклі́** — былая вёска ў Астравецкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
Вёска ліквідаваная 11 лістапада 2011 году.

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Астравецкага раёну
Авены

**Аве́ны** — вёска ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. У 20 км ад Астраўца, 26 км ад чыг. ст. Гудагай на лініі Маладэчна-Вільня; 271 км ад Горадні.

У 17 стагодзьдзі ў Высакадворскай воласьці Віленскай эканоміі Віленскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага. У 1669 годзе ў складзе фальварка Шульнікі, які ўваходзіў у двор Міхалішкі, уласнасьць Цыпрыяна Бжастоўскага. Пасьля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у Расейскай імпэрыі. У 19 стагодзьдзі ў Варнянскай воласьці Віленскага павету Віленскай губэрні. У 1886 годзе вёска, 8 двароў, 74 жыхары. У 1897 годзе 5 двароў, 79 жыхароў. У 1909 годзе 8 двароў, 74 жыхары. Ад 1922 годе ў складзе Польшчы. У 1938 г. вёска, 19 двароў, 96 жыхароў, у Гервяцкай гміне Віленска-Троцкага павету Віленскага ваяводзтва. Ад лістападу 1939 году ў складзе БССР. Ад 12 кастрычніка 1940 году вёска ў Шульніцкім сельсавеце Астравецкага раёну Вілейскай вобласьці. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году акупаваны нямецка-фашыстоўскімі захопнікамі. Ад 20 верасьня 1944 году ў Маладэчанскай вобласьці. Ад 16 ліпеня 1954 году ў Газянскім сельсавеце. У 1959 годзе 57 жыхароў. Ад 20 студзеня 1960 г. у Гарадзенскай вобласьці, ад 26 сьнежня 1962 году ў Ашмянскім, а 6 студзеня 1965 году ў Астравецкім раёнах. У 1970 годзе 72 жыхары. Ад 27 студзеня 1975 году ў Міхалішкаўскім сельсавеце, у 1990 годзе ў складзе калгасу імя Чапаеца (цэнтар — вёска Варняны). У 2004 годзе 15 гаспадарак, 24 жыхары, у складзе СВК «Варняны».

## Крыніцы

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVII стагодзьдзі
Бадзівалы

**Бадзі́валы** — вёска ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Бабраўнікі (вёска)

**Бабраўні́кі** — вёска ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. У 2014 годзе ў вёсцы былі крама, бібліятэка, музэй. Помнік землякам, якія загінулі падчас Вялікай Айчыннай вайны. Капліца 19 стагодзьдзя.

## Крыніцы

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Больнікі

**Бо́льнікі** — вёска ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Варона (вёска)

**Варо́на** — аграгарадок ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Насельніцтва
* 2010 год — 344 чалавекі
* 1999 год — 339 чалавек

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Фатаздымкі на «Радзіме майго духу»

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Рудзішкі 1

**Ру́дзішкі 1** — вёска ў Беларусі, каля ўтоку ракі Ашмянкі ў Вяльлю. Уваходзяць у склад Варнянскага сельсавету Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Грода, Рода або Руда (Hrodo, Roda, Ruodo) — імя германскага паходжаньня.

Яшчэ этнограф і мовазнаўца Яўхім Карскі зьвяртаў увагу на тое, што ў латыскай Курляндыі, «*большасьць [[Беларуская мова|беларускіх]] населеных месцаў заканчваюцца на -ішкі*», пазьней у рэчышчы палітыкі летувізацыі падобныя тапонімы на -ішкі азначылі як «гістарычна балтыйскія» і нават «тыпова летувіскія». Тым часам менскі дасьледнік Алёхна Дайліда зазначае, што «*ва [[Усходнегерманскія мовы|ўсходнегерманскіх мовах]] быў пашыраны суфікс -isk-: такім парадкам, так менаваная «лінія Сафарэвіча» (мяжа перавагі паселішчаў з назовамі на -ішкі ў Панямоньні) не абавязкова зьнітаваная з балтамі*».

## Гісторыя
4 сакавіка 2014 году назву вёскі зьмянілі з Рудзішкі на Рудзішкі 1.

## Насельніцтва
* 1999 год — 9 чалавек
* 2010 год — 1 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Хралы (Гарадзенская вобласьць)

**Хралы́** — вёска ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Насельніцтва
* 2010 год — 16 чалавек
* 1999 год — 27 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Анапаль

**Ана́паль** (Анопаль) — хутар у Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. У адлегласьці 12 км на паўночны ўсход ад Астраўца, 15 км ад чыгуначнай станцыі Гудагай, якая знаходзіцца на лініі Маладэчна-Вільня, 263 км ад Горадні.

У 19 стагодзьдзі фальварак Янаполь Варнянскай воласьці, у Віленскім павеце Віленскай губэрні. Разьмяшчаўся каля Безданскага тракта. У 1897 годзе ў фальварку 1 двор, 2 жыхары. У 1905 годзе фальварак Зайцавай (2 жыхары). Ад 1922 году ў складзе Польскай Рэспублікі. У 1938 годзе 1 двор, 6 жыхароў, у Варнянскай гміне Віленска-Трокскага павету Віленскага ваяводзтва. Зь лістапада 1939 году ў складзе БССР. Ад 12 кастрычніка 1940 году ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Вілейскай вобласьці. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году хутар акупаваны нямецкімі войскамі. Ад 20 верасьня 1944 году ў Маладэчанскай вобласьці. У 1959 годзе 3 жыхары. Ад 20 студзеня 1960 году ў Гарадзенскай вобласьці, з 26 сьнежня 1962 году ў Ашмянскім, ад 6 студзеня 1965 году ў Астравецкім раёнах, у 1990 годзе ў складзе калгасу імя К. Маркса (цэнтар — вёска Варона). У 2004 годзе 1 гаспадарка, 6 жыхароў, у складзе сельскагападарчага вытворчага каапэратыву «Варняны».

## Крыніцы

Катэгорыя:Варнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Бабраўнікі

Назву **Бабраўнікі** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гарадзенская вобласьць:
** Бабраўнікі — вёска ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну
** Бабраўнікі — хутар у Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну
** Бабраўнікі — хутар у Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну

## Глядзіце таксама
* Бабёр
* Бабраняты
* Баброва
* Бабровічы
* Баброўнікі
* Баброўня
* Баброўскі
* Баброўцы
* Баброўшчына
* Бабруйск
* Бабры
* Бобр
Ажулаўка

**Ажу́лаўка** — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. У 29 км на паўночны ўсход ад Астраўца, 32 км ад чыг. ст. Гудагай на лініі Маладэчна-Вільня, 279 км ад Горадні.

У 19 стагодзьдзі засьценак у Янішскай воласьці Віленскага павета Вленскай губэрні. У 1897 г. засьценак (3 двары, 20 жыхароў) у Варнянскай воласьці. У 1905 г. 21 жыхар. У 1909 годзе 2 двары, 23 жыхары. З 1922 году ў складзе Польшчы. У 1938 г. засьценак, 7 двароў, 45 жыхароў, у Гервяцкай гміне Віленскага павета Віленскага ваяводзтва. З лістапада 1939 г. у складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 г. вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёна Вілейскай вобласьці. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупаваная нямецка-фашыстоўскімі захопнікамі. Ад 20 верасьня 1944 году ў Маладзечанскай вобласьці. Ад 20 студзеня 1960 году ў Гарадзенскай вобласьці. Ад 26 сьнежня 1962 году ў Смаргонскім, ад 6 студзеня 1965 году ў Астравецкім раёнах. У 1970 г. 29 жыхароў, у 1990 годзе ў складзе калгаса «Сьвітаньне» (цэнтар — в. Рымдзюны). У 2004 г. 5 гаспадарак, 12 жыхароў, у складзе СВК «Гервяты».

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Антонішкі

**Анто́нішкі** — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Знаходзіцца ў 34 км на паўночны ўсход ад Астраўца, 37 км ад чыг. ст. Гудагай на лініі Маладэчна-Вільня, 261 км ад Горадні.

У 19 стагодзьдзі вёска ў складзе маёнтка Сакалойці, у Віленскім павеце Віленскай губэрні. У 1860 годзе вёска, мела 15 рэвіскіх душ, знаходзілася ва ўладаньні памешчыка Рэйнэ. У 1870 г. вёска, Варнянская воласьць, Сакалойцінская сельская грамада. У 1897 годзе ў вёсцы было 9 двароў, 58 жыхароў. У 1905 годзе ў вёсцы жылі 36 чалавек, якія апрацоўвалі 26 дзесяцін зямлі. У 1909 годзе 3 гаспадаркі, 68 чалавек. Ад 1922 году ў складзе Польскай Рэспублікі. У 1938 годзе вёска, 11 гаспадарак, 56 жыхароў, Гервяцкая гміна Віленска-Троцкага павету Віленскага ваяводзтва. У лістападзе 1939 году далучаная да БССР. Ад 12 кастрычніка 1940 г. вёска ў Рымдзюнскім сельсавеце Астравецкага раёну Вілейскай вобласьці. У Вялікую Айчынную вайну акупаваная нямецка-фашыстоўскімі войскамі ад канца чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году. Ад 20 верасьня 1944 году ў Маладэчанскай вобласьці, ад 20 студзеня 1960 году ў Гарадзенскай вобласьці. Ад 26 сьнежня 1962 году ў Гервяцкім сельсавеце Смаргонскага, ад 6 студзеня 1965 году — Астравецкага раёнаў. У 1970 годзе 65 чалавек. У 2004 годзе было 5 гаспадарак, 8 жыхароў.

## Выбітныя ўраджэнцы
* Альгерд Бульба (1884—1939) — беларускі грамадзкі дзеяч, этнограф, крытык і публіцыст.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Багданішкі (Астравецкі раён)

**Багда́нішкі** — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Насельніцтва
* 2010 год — 3 чалавекі
* 1999 год — 7 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Бязданы

**Бязда́ны** — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Гальчуны

**Гальчу́ны** — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Гелюны

**Гелю́ны** — вёска ў Беларусі, на рацэ Ашмянцы. Уваходзяць у склад Гервяцкага сельсавету Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Гелун або Гелюн (Gelunus, Geluni) — імя германскага паходжаньня.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Грэбалы

Назву **Грэбалы** маюць:
* Грэбалы — вёска ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці

* Грэбалы — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці
Гудзянікі

**Гудзяні́кі** — вёска ў Беларусі, каля ракі Лошы. Уваходзяць у склад Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Гудзін або Годзін (Gudin, Godin) — імя германскага паходжаньня.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Пугавічы

**Пу́гавічы** — вёска ў Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Гісторыя
У 1664 г. згадваецца ў складзе Ашмянскага павету ВКЛ.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Валейкуны

**Валейку́ны** — хутар у Беларусі, каля ўтоку ракі Ашмянкі ў Вяльлю. Уваходзяць у склад Гервяцкага сельсавету Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Назва

Валіка або Валейка (Walica, Waleicho) — імя германскага паходжаньня. Адпаведнасьць літоўскіх імёнаў на -ейка (-іка) германскім імёнам з суфіксам -к- (Вілейка — Wilico, Мінейка — Minnico, Радзейка — Radecke < Radacho і г. д.) сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Хрыстос Збавіцель (статуя)

**Статуя Хрыста Збавіцеля** () — скульптура Ісуса Хрыста, якая знаходзіцца на халме Каркаваду, побач з Рыё-дэ-Жанэйра, у Бразыліі.

Разьмешчана на ўзроўні 709 мэтраў вышэй за ўзровень мора. Скульптура складае ў вышыню 38 мэтраў, 8 мэтраў складае стэнд.

Будавалася пяць гадоў, а афіцыйнае адкрыцьцё адбылася 12 кастрычніка 1931 году. Ідэя будаўніцтва рэлігійнага помніка ўпершыню зьявілася ў 1859 годзе. Прапанова паступіла ад Пэдра Марыя Босу й прынцэсы Ізабэлы. Ідэя была ізноў прынятая да ўвагі ў 1921 годзе.

Першы камень быў закладзены 4 красавіка 1922 году, маштабныя працы пачаліся ў 1926 годзе. Сярод шматлікіх людзей, хто ўдзельнічаў у будаўніцтве гэтага помніка, можна згадаць Эйтора да Сылву Кошта () — аўтар праекту, мастака Асвальда Карласа () і францускага скульптара Поля Ландоўскага ().

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт
* Праект скульптуры
* Фатаздымкі

Катэгорыя:Помнікі Рыю-дэ-Жанэйру
Катэгорыя:Помнікі Бразыліі
Катэгорыя:Калясальныя статуі
Катэгорыя:Статуі Хрыста
Катэгорыя:Скульптуры Бразыліі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1931 годзе
Пэтра

**Пэ́тра** ( — *Аль-Батра*,  — *скала*) — старажытны горад у паўднёвай Ярданіі, у мугафазе Маан. Славуты сваёй  і вадаправоднай сыстэмай. Часам Пэтру яшчэ называюць Ружовым горадам з-за колеру камянёў, зь якіх выразаныя ягоныя пабудовы.

Атаясамліваецца са сталіцай Ідумэі (Эдома); праўдападобней жа заснаваная ў 4 стагодзьдзі да н. э. як сталіца Набатэйскага царства. Разьмешчаны на вышыні больш за 900 мэтраў над узроўнем мора й 660 мэтраў над навакольнай мясцовасьцю, далінай Аравы, у натуральна ўмацаванай даліне Вадзі Муса («Даліна Майсея»). Праход у даліну толькі празь цясьніны, разьмешчаныя на поўначы й на поўдні, тады як з усходу й захаду скалы строма абрываюцца, утвараючы натуральныя сьцены да 60 мэтраў у вышыню. Іншым буйным цэнтрам набатэйскай цывілізацыі была Хегра.

6 сьнежня 1985 улучаная ў сьпіс сусьветнае спадчыны ЮНЭСКО, у 2007 годзе выбрана адным з новых цудаў сьвету. Зьяўляецца сымбалем Ярданіі і яе найбольш наведваным турыстычным аб’ектам.


Petra-Obeliskengrab-06-2010-gje.jpg
Petra-Siq-22-Pferdewagen-2010-gje.jpg
Petra-Jabal al-Madbah-26-Auftstieg-2010-gje.jpg
Petra-Opferplatz-06-2010-gje.jpg
Petra-Wadi al-Farasa-08-2010-gje.jpg
Petra-Wadi al-Farasa-56-Graeber-2010-gje.jpg
Petra-El Deir-Klostergrab-19-2010-gje.jpg
Petra-Jabal al-Deir-26-2010-gje.jpg


## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Пэтра ў 3D
* ВікіВандроўка 

Катэгорыя:Колішнія гарады
Катэгорыя:Аб’екты сусьветнай спадчыны ў Ярданіі
Катэгорыя:Біблейскія месцы
Мачу-Пікчу

**Ма́чу-Пі́кчу** (кечуа: *Machu Pikchu*, у перакладзе — «старая вяршыня») — горад старажытнай Амэрыкі, які знаходзіцца на тэрыторыі сучаснага Пэру на вяршыні горнага хрыбта на вышыні 2450 мэтраў над узроўнем мора, узьняўшыся над далінай ракі Урубамбы. Таксама Мачу-Пікчу часьцяком называюць «горадам у нябёсах» ці «горадам сярод аблокаў», часам называюць «страчаным горадам інкаў». Некаторыя археолягі мяркуюць, што гэты горад быў створаны як сьвяты горны прытулак вялікім кіраўніком інкаў Пачакутэкам за стагодзьдзе да заваяваньня ягонай імпэрыі, гэта значыць прыблізна ў 1440 годзе, і функцыянаваў да 1532 году, калі гішпанцы ўварваліся на тэрыторыю імпэрыі інкаў. У 1532 годзе ўсе ягоныя жыхары таямніча зьніклі. Падобны да Мачу-Пікчу высакагорны горад Чакекіраа праіснаваў значна даўжэй, да 1570-х гадох.

У 2007 годзе ўганараваны званьнем Новага цуду сьвету.

## Гісторыя

Больш за 400 год гэты горад быў забытым і знаходзіўся ў запусташэньні. Яго знайшоў амэрыканскі дасьледнік з Ельскага ўнівэрсытэту, прафэсар Гайрэм Бінггэм 24 ліпеня 1911 году. Калі ён упершыню падабраўся сюды ў суправаджэньні мясцовага хлопчыка-правадніка й атраду аховы, якія былі вылучаныя ўрадам краіны, знайшоў сялян, што стала жылі тут. Раней у Мачу-Пікчу ўжо пабывалі аматары славутых мясьцінаў, якія пакінулі свае імі, накрэмзанныя вугольлем на гранітных сьценах.

## Панарамныя выявы

Катэгорыя:Колішнія гарады
Катэгорыя:Руіны ў Пэру
Катэгорыя:Інкі
Катэгорыя:Зьявіліся ў XV стагодзьдзі
Катэгорыя:Археаастраномія
Катэгорыя:Археалягічныя аб’екты ў Пэру
Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Пэру
Катэгорыя:Зьніклі ў XVI стагодзьдзі
Катэгорыя:Аб’екты Сусьветнай спадчыны ў Пэру
Катэгорыя:Куска (дэпартамэнт)
Слабодка (Гервяцкі сельсавет)

**Слабо́дка** — хутар у Гервяцкім сельсавеце Астравецкага раёну Гарадзенскай вобласьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гервяцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Астравецкага раёну
Васіль Мачульскі

**Васіль Хведаравіч Мачульскі** (9 жніўня 1893, в. Навасады, Койданаўская воласьць, Менскі павет, Менская губэрня, Расейская імпэрыя — 29 кастрычніка 1973, Масква, РСФСР, СССР) — літаратуразнавец. Кандыдат філялягічных навук (1946).

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і праваслаўнага сьвятара. Ягоны бацька Хведар Хведаравіч (1862—1919), скончыў Менскую духоўную сэмінарыю, быў сьвятаром ў в. Навасады і м. Магільна, маці Аляксандра Сямёнаўна (1862—1922), хатняя гаспадыня.

Пасьля заканчэньня Менскага духоўнага вучылішча з 1907 г. вучыўся ў Менскай духоўнай сэмінарыі, але ня скончыўшы яе ў 1911 г. паступіў на юрыдычны факультэт Варшаўскага ўнівэрсытэту, з 1912 г. вучыўся на славяна-рускім аддзяленьні філялягічнага факультэту ўнівэрсытэту, у кастрычніку 1915 г. перавёўся на гісторыка-філялягічны факультэт Маскоўскага ўнівэрсытэту, які скончыў у 1917 г. У 1918 г. чалец Беларускай сацыялістычнай грамады, супрацоўнік Беларускага нацыянальнага камітэту ў Маскве, у 1919—1924 гг. выкладчык у Слуцку, у 1925—1933 гт. навуковы супрацоўнік Інбелкульту, АН Беларусі, адначасова (з 1929) выкладчык Камуністычнага ўнівэрсытэту ў Менску.

21 лютага 1933 г. рашэньнем Прэзыдыюму БАН быў звольнены з Інстытуту літаратуры і мастацтва як «клясава-варожы элемэнт». У 1934—1971 гг. выкладчык ВНУ Масквы: Камуністычнага ўнівэрсытэту, Прамакадэміі, Акадэміі грамадзянскага паветранага флёту. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны ў апалчэньні. У 1934—1947 гг. працаваў настаўнікам, дырэктарам школы ў Маскве. 1945 г. чалец КПСС, з 1947 г. выкладчык Ваенна-палітычнай акадэміі, Паліграфічнага інстытуту. У 1952—1971 гг. дацэнт катэдры расейскай літаратуры філялягічнага факультэту Маскоўскага ўнівэрсытэту.

Друкаваўся з 1927 г. Удзельнічаў у падрыхтоўцы выданьня твораў Максіма Багдановіча (т. 1—2, 1927—1928), Алеся Гаруна (1929).

## Творы
* Да пытаньня аб беларускім элемэнце ў «Слове аб палку Ігаравым». Менск. 1933.
* Тэхніка работы з кнігай. Менск. 1933.

## Літаратура
* Барашка І. Клясавы вораг у тоге «вучонага». // Савецкая Беларусь. Менск.10 сакавіка 1931.
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся 9 жніўня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1893 годзе
Катэгорыя:Выпускнікі ВНУ
Катэгорыя:Выкладчыкі ВНУ
Катэгорыя:Памерлі 29 кастрычніка
Катэгорыя:Памерлі ў 1973 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Маскве
Міхась Ганько

**Міхась Ганько**, псэўд.: *В. Аганёк*, *М. Волат;* (28 лютага 1918, в. Каледзіно, Вялейскі павет, Віленская губэрня, цяпер Маладэчанскі раён — ?) — беларускі грамадзка-палітычны дзяяч, рэдактар.

## Жыцьцяпіс
У 1938—1939 гадах навучаўся на мэдыцынскім факультэце Віленскага ўнівэрсытэту. У 1939—1941 гадах працаваў дырэктарам Лужкоўскай няпоўнай сярэдняй школы (Маладэчанскі раён).

У чэрвені 1941 году мабілізаваны ў Чырвоную Армію. У сьнежні 1941 году трапіў у нямецкі палон. Вызвалены зь лягэру па хадайніцтве Фабіяна Акінчыца. Скончыў школу прапагандыстаў. Працаваў у аддзеле прапаганды пры Генэральным камісарыяце Беларусі. Супрацоўнічаў зь беларускай прэсай. 22 чэрвеня 1943 году ўзначаліў Кіраўнічы штаб СБМ. Быў галоўным рэдактарам часопісу «Жыве Беларусь!», дзе друкаваўся пад псэўданімамі.

Удзельнік 2-га Усебеларускага кангрэсу. У ліпені 1944 году выехаў у Нямеччыну. Імкнуўся перавесьці ўзброеныя атрады, сфармаваныя зь ліку сяброў СБМ, пад кіраўніцтва генэрала А. Уласава.

На пачатку 1945 году паступіў у падпольную Беларускую незалежніцкую партыю. Служыў афіцэрам-прапагандыстам у дэсантным батальёне «Дальвіц». Рэдагаваў часопіс «Змагар». Пасьля раззбраеньня батальёну «Дальвіц» сьляды Ганько зьнікаюць. Ёсьць зьвесткі, што ў 1945 годзе нелегальна вярнуўся на Беларусь, дзе браў удзел у антысавецкай партызанцы.

Паводле Герцага, які карыстаўся зьвесткамі Нікеля, Міхась Ганько загінуў у траўні 1945 г. у Празе. Адсутнасьць верагодных сьведчаньняў пра ягоны ўдзел у збройным змаганьні дазваляе меркаваць, што ён або выпадкова загінуў падчас Праскага паўстаньня, або скончыў жыцьцё самагубствам.

## Узнагароды
* Мэдаль для ўсходніх народаў 2-й ступені ў срэбры

## Крыніцы

## Літаратура
* Соловьев А. К. Белорусская Центральная Рада. Мн., 1995;
* Беларускі нацыяналізм: Даведнік / Укладальнік Пятро Казак. [Б. м. і г. в.]: Голас краю;
* Лявон Юрэвіч Вырваныя бачыны. Да гісторыі Саюзу Беларускае Моладзі. Мн., 2001.

## Вонкавыя спасылкі

* Міхась Ганько і Вільгельм Кубэ на адным фатаздымку
* Дзёньнік М. Ганько

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маладэчанскім раёне
Катэгорыя:Выпускнікі Віленскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусьветнай вайны
Катэгорыя:Беларускія рэдактары
Катэгорыя:Беларускія грамадзкія дзеячы і дзяячкі
Катэгорыя:Сябры Беларускай незалежніцкай партыі
Катэгорыя:Удзельнікі Другога ўсебеларускага кангрэсу
Катэгорыя:Сябры Саюзу беларускай моладзі
Катэгорыя:Беларускія калябаранты з нацысцкай Нямеччынай
Малая Шатаноўшчына

**Мала́я Шатано́ўшчына** — вёска ў Станькаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 6 км ад Койданава, 47 км ад Менску, 6 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
30 кастрычніка 2009 году вёска перададзеная зь ліквідаванага Ляхавіцкага ў Станькаўскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1991 год — 9 двароў, 19 жыхароў; 1999 год — 15 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 8 двароў, 14 жыхароў; 2010 год — 10 жыхароў

## Славутасьці
Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Станькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Малінаўка (Койданаўскі раён)

**Малі́наўка** — вёска ў Койданаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 7 км ад Койданава, 37 км ад Менску, 5 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя хутар Малінаўка Станькаўскай воласьці Менскага павету.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1924 год — 2 двары, 16 жыхароў; 1997 год — 7 двароў, 12 жыхароў; 1999 год — 9 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — б двароў, 8 жыхароў; 2010 год — 11 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Койданаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну
Магалеўшчына

**Магале́ўшчына** — вёска ў Станькаўскім сельсавеце Койданаўскага раёну Менскай вобласьці Беларусі. За 12 км ад Койданава, 40 км ад Менску, 10 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.

## Гісторыя
У пачатку XX стагодзьдзя у Станькаўскай воласьці Менскага павету.

## Насельніцтва
* 20 стагодзьдзе: 1924 год — 26 двароў, 138 жыхароў; 1998 год — 39 двароў, 78 жыхароў; 1999 год — 75 жыхароў
* 21 стагодзьдзе: 1 студзеня 2004 году — 31 двор, 69 жыхароў; 2010 год — 59 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Станькаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Койданаўскага раёну