open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Аляксандар Скшынецкі

**Аляксандар Скшынецкі** ( 28 лютага 1990 году) — колішні беларускі футбаліст, паўабаронца. У апошнія гады сваёй кар’ера быў капітанам койданаўскага «Арсэналу». Па заканчэньні гульнёвай кар’еры ўвайшоў у кіроўны орган койданаўскага клюбу.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец менскага МТЗ-РІПА, які пазьней зьмяніў сваю назву на «Партызан». З 2007 году пачаў выступаць за клюбны дубль. На наступны год пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды, аднак за тры сэзоны правёў у ейным складзе толькі 10 матчаў. Пасьля вылету «Партызана» з Найвышэйшай лігі паводле вынікаў сэзону 2010 году апынуўся ў фарм-клюбе «Партызан-2». Пасьля сэзону 2011 году «Партызан» спыніў існаваньне, і Аляксандар працягнуў выступы ў Першай лізе, гуляючы за «Смаргонь» і «Іслач». У 2014 годзе стаў гульцом клюбу «Крумкачы», зь якім прайшоў шлях ад Другой лігі да Найвышэйшай. У сэзонах 2016 і 2017 гадоў быў асноўным апорным паўабаронцам каманды ў Найвышэйшай лізе.

У пачатку 2018 году рыхтаваўся да новага сэзону з «Крумкачамі», аднак пасьля ўзьнікненьня ў клюбу праблемаў з атрыманьнем ліцэнзіі на ўдзел у Найвышэйшай лізе ў сакавіку 2018 году далучыўся да «Смалявічаў». У сэзоне 2018 году быў трывалым гульцом першай адзінаццатцы смалявіцкай каманды. У студзені 2019 году стаў гульцом клюбу НФК. Пакінуў каманду ў студзені 2020 году.

У сакавіку 2020 году ўзмоцніў склад койданаўскага «Арсэнала», дзе быў трывалым гульцом стартавага складу. У студзені 2021 году стала вядома, што паўабаронца застаецца ў «Арсэнале» на наступны сэзон. Паводле вынікаў сэзону 2021 году дапамог клюбу прасунуцца ў Найвышэйшую лігу, дзе заставаўся гульцом асноўнага складу ў 2022 годзе.

У пачатку 2023 году трэнаваўся з бабруйскай «Белшынай», аднак у сакавіку падпісаў новы кантракт з койданаўцамі. Паводле вынікаў сэзону 2023 году дапамог камандзе вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У студзені 2024 году падоўжыў пагадненьне з «Арсэналам» ды зноў склаў працоўную ўгоду з койданаўскай дружынай па заканчэньні сэзону. У пачатку 2026 году скончыў кар’еру футбаліста.

### Міжнародная
Выступаў за юніёрскую зборную Беларусі. У 2010—2011 гадах правёў 10 матчаў за малодшую моладзевую зборную Беларусі.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Сяргей Кошаль

**Сяргей Кошаль** ( 14 сакавіка 1986 году) — беларускі футбаліст, нападнік. У 2009 годзе правёў 1 матч за нацыянальную зборную Беларусі.

## Кар’ера
### Клюбная
Юнаком трапіў у менскае «Дынама», а пазьней у МТЗ-РІПА. У гэтых клюбах гуляў перадусім за дубль, а таксама аддаваўся ў арэнды. У 2006 годзе пэўны час гуляў у Латвіі. У 2008 годзе трапіў у «Менск», дзе найбольш добра праявіў сябе, стаўшы найлепшым бамбардзірам клюбу. У 2009 годзе менчукі выкупілі кантракт Кошаля, але ў хуткім часе ягоная гульня пагоршылася. Другую палову сэзону 2010 году правёў у «Рудзенску», а ў 2011 годзе ўвогуле не займаўся футболам.

У 2012 годзе вярнуўся ў «Менск». Першую палову сэзону выступаў за фарм-клюб «Менск-2», а потым далучыўся да асноўнага складу. З пачатку сэзону 2013 году зноў перайшоў у «Менск-2», дзе трывала выступаў у асноўным складзе, за два гады забіўшы 15 галоў. Па заканчэньні сэзону 2014 году «Менск-2» быў расфармаваны, і Кошаль пакінуў сталічны клюб. У лютым 2015 году падпісаў кантракт з дэбютантам Першай лігі — футбольным клюбам «Крумкачы», стаўшы такім чынам першым прафэсійным гульцом гэтага клюбу. З 17 галамі быў найлепшым бамбардзірам «Крумкачоў» у сэзоне 2015 году і дапамог клюбу прабіцца ў Найвышэйшую лігу. У сэзоне 2016 году саступіў месца асноўнага нападніка Вячаславу Глебу і ў ліпені, пакінуўшы «Крумкачы», падпісаў кантракт з мазырскай «Славіяй». Аднак за асноўны склад мазырскага клюбу згуляў толькі два матчы і ўжо ў верасьні паводле пагадненьня бакоў пакінуў каманду.

У лютым 2017 году праходзіў прагляд у сталічным «Промні», аднак у выніку ў першай палове 2017 году заставаўся без каманды. У жніўні 2017 году стаў гульцом клюбу «Маладэчна-ДЮСШ-4». За палову сэзона забіў 10 галоў і стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сэзоне. У пачатку 2018 году праходзіў прагляд у клюбах «Ашмяны-БДУФК» і «Чысьць», аднак у выніку ў красавіку 2018 году зноў далучыўся да «Крумкачоў», якія былі пазбаўленыя месца ў Найвышэйшай лізе і заявіліся ў Другую лігу. Паводле вынікаў сэзону 2018 году дапамог сталічнай камандзе выйсьці ў Першую лігу. У сакавіку 2019 году падоўжыў кантракт з клюбам, які зьмяніў назву на НФК. У сэзоне 2019 году трывала зьяўляўся ў складзе, чаргуючы выхады ў пачатковым складзе і на замену.

У лютым 2020 году пакінуў НФК і неўзабаве стаў гульцом клюбу «Слонім-2017». У слонімскім клюбе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У ліпені 2020 году скасаваў кантракт з дружынай» і прыяднаўся да рагачоўскага «Дняпра», дзе гуляў да канца сэзону 2020 году.

У пачатку 2021 году зноў далучыўся да «Маладэчна», дзе гуляў да сканчэньня сэзону. З чэрвеня 2022 году пачаў бараніць колеры «Качэрычаў», а сэзон 2023 году пачаў у складзе бабруйскага «Тарпэда».

### Міжнародная
Дзякуючы добрай гульні за «Менскі», Кошаль у 2009 годзе атрымаў выклік у нацыянальную зборную Беларусі, за якую згуляў у таварыскім матчы супраць зборнай Малдовы 9 ліпеня 2009 году.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Фрыдрых фон Візэр

**Фрыдрых фон Візэр** (; , Вена — , Брунвінкель) — эканаміст, прадстаўнік аўстрыйскай школы ў палітычнай эканоміцы.

З 1903 прафэсар палітэканоміі ў Венскім унівэрсытэце. Сумесна з Карлам Мэнгэрам і Эйгэнам фон Бем-Бавэркам распрацоўваў тэорыю лімітаванай карыснасьці і ўвёў гэты тэрмін. Абвяргаў марксісцкую тэорыі працоўнай вартасьці і дадатковай вартасьці.

Стварыў тэорыю забавязваньня, згодна зь якой кожнаму з трох чыньнікаў вытворчасьці — працы, зямлі й капіталу — забавязваецца пэўная частка вартасьці створанага імі вырабу. Прапанаваў тэорыю грошай, вызначаючы іх вартасьць у залежнасьці ад суадносін грашовых і сапраўдных прыбыткаў.

## Літаратура

### Творы
*  () 1884
*  () 1889
*  () 1891
*  () 1891
*  () 1909
*  () 1910
*  () 1911
*  (
*  () 1926

## Вонкавыя спасылкі
* Тэкст «Тэорыі грамадзкай гаспадаркі»

Катэгорыя:Эканамісты аўстрыйскай школы
Катэгорыя:Аўстрыйскія эканамісты
Аляксей Мартынец

**Аляксе́й Мартыне́ц** ( 13 сакавіка 1985 году) — колішні беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Кар’ера
Выхаванец менскай «Зьмены», якая пазьней была пераўтвораная ў клюб «Менск». З 2003 году пачаў выступаць за клюб у Другой лізе і прайшоў зь ім шлях да найвышэйшага дывізіёна. У Найвышэйшай лізе за «Менск», аднак, гуляў нядоўга, бо шмат часу прапусьціў праз пашкоджаньні. Завяршаў кар’еру ў сталічным клюбе ў дублі і фарм-клюбе «Менск-2». Зь лета 2009 году гуляў за «Смаргонь» і жодзінскае «Тарпэда».

У 2011 годзе выступаў у Першай лізе за мікашэвіцкі «Граніт», а пасьля стаў гульцом «Гарадзеі», дзе трывала замацаваўся ў асноўным складзе. Паводле вынікаў сэзону 2015 году дапамог гарадзейцам прабіцца ў Найвышэйшую лігу. У сьнежні 2015 году падоўжыў кантракт з клюбам. У сэзоне 2016 году ня меў сталага месца ў складзе, звычайна зьяўляўчыся на полі праз замены. У першай палове 2017 году амаль не зьяўляўся на полі. У ліпені 2017 году выправіўся на прагляд у летувіскі «Атлянтас», аднак камандзе не падышоў і вярнуўся ў «Гарадзею». Неўзабаве па вяртаньні пакінуў гарадзейскі клюб і перайшоў у «Граніт», за які гуляў да канца сэзону 2017 году.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Менску
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Люмінэсцэнтная лямпа

**Люмінэсцэ́нтная ля́мпа** ( — сьвятло + слабы) — ртутны газаразрадны сьвяцільнік нізкага ціску, што стварае бачнае сьвятло з ультрафіялетавага выпраменьваньня пры дапамозе люмінафора. Улучае  (электрасхема) для падтрыманьня і абмежаваньня току, што павышае ператварэньне цеплыні ў сьвятло да 45%.  ў сярэднім складае 55 люмэнаў/Ват. Пры магутнасьці 12 Ват дае сьветлавы паток у 720 люмэнаў, як лямпа напальваньня на 60 Ват. Тэрмін службы складае да 15 тыс. гадзінаў працы (1 год і 8 месяцаў). Іншыя назовы: лямпа дзённага сьвятла, флюарэсцэнтная лямпа, сьвецень.

Побытавая (кампактная) зьмяшчае 2-5 міліграмаў ртуці. Прамысловая зьмяшчае 30—100 міліграмаў ртуці. Пры разьбіцьці сьмяротнае атручаньне чалавека выклікае ўдыханьне 150 міліграмаў выпаранай ртуці. Для перапрацоўкі ртутных адкідаў выкарыстоўваецца нагрэў да газападобнага стану з наступным астуджэньнем да цьвёрдага. Таксама здароўю шкодзіць сіні складнік спэктра выпрамяненьня, што ўзьнікае ад газавага разраду ў парах ртуці.

## Распрацоўка

У 1934 г. у  (акруга , штат Агаё, ЗША) інжынэр Джордж Інман (1905—1960) распрацаваў прататып люмінэсцэнтнай лямпы для «Джэнэрал Электрык». У 1938 г. пачаліся продажы. 30 красавіка 1939 г. вынаходзтва паказалі на адкрыцьці Сусьветнай выставы ў Нью-Ёрку. У 1941 г. Інмэн атрымаў адпаведны патэнт. У 1951 г. большасьць лямпаў у ЗША склалі люмінэсцэнтныя.

## Беларусь
У Беларусі люмінэсцэнтныя сьвяцільнікі вырабляе Берасьцейскі электралямпавы завод, які з 2013 г. таксама мае ўтылізатар ртутных лямпаў (УРЛ-2м) для перапрацоўкі адкідаў (нагрэў да +4000°C і астуджэньне да −2000&nbsp;°C).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Асьвятленьне
Катэгорыя:Крыніцы сьвятла
Катэгорыя:Фізыка плязмы
Мікіта Рочаў

**Мікіта Рочаў** (нарадзіўся 6 лістапада 1992 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
### Клюбная
Ураджэнец беларускага гораду Ліды. Калі Рочаву было 6 гадоў, ён поруч з бацькамі пераехаў у Маскву, дзе пачаў займацца футболам у СДЮШАР-76. У 2010 годзе вярнуўся ў Беларусь, стаўшы гульцом дубля барысаўскага БАТЭ. У ліпені 2012 году разам зь Яўгенам Шыкаўкам быў аддадзены ў арэнду першалігаваму «Полацку», а ў сакавіку 2013 году, па заканчэньні кантракту з БАТЭ, падпісаў трохгадовае пагадненьне з «Слуцкам».

У складзе «Слуцку» атрымаў перамогу ў Першай лізе ў сэзоне 2013 году, аднак замацавацца ў складзе ня здолеў. У сакавіку 2014 году абаронца быў аддадзены ў арэнду «Іслачы», дзе стаў гульцом асноўнага складу. У лютым 2015 году, скасаваўшы кантракт з «Слуцкам», стаў гульцом «Іслачы» на трывалай аснове і дапамог клюбу выйсьці ў Найвышэйшую лігу. У лютым 2016 году падоўжыў кантракт зь «Іслаччу». У Найвышэйшай лізе працягваў гуляць у асноўным складзе на пазыцыі левага (часам правага) абаронцы.

У студзені 2017 году пакінуў «Іслач», аднак пасьля няўдалага прагляду ў «Слуцку» вярнуўся ў каманду і ў сакавіку склаў новае пагадненьне. У жніўні 2017 году паводле пагадненьня бакоў скасаваў кантракт зь «Іслаччу» і неўзабаве стаў гульцом «Ліды». Па заканчэньні сэзону ў лістападзе 2017 году пакінуў лідзкі клюб.

У сакавіку 2018 году далучыўся да латвійскага клюбу «Валміера», аднак пазьней вярнуўся ў Беларусь і стаў гульцом «Чысьці». У ліпені 2018 году перайшоў у славацкі клюб «Партызан» з Бардзеёва. Пакінуў «Партызан» у студзені 2020 году. У сакавіку 2020 году стаў гульцом бабруйскай «Белшыны», а ў ліпені пакінуў клюб і перайшоў у «Крумкачы», дзе пачаў выходзіць пераважна ў стартавым складзе. У студзені 2021 году падоўжыў кантракт з сталічным клюбам. У сэзоне 2021 году ўжо радзей зьяўляўся на полі. Па заканчэньні сэзону 2021 году пакінуў «Крумкачы».

### Міжнародная
У 2012—2013 гадах гуляў за моладзевую зборную Беларусі.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* Профіль на soccerway.com

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Полацак»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Слуцак»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Іслач» Менскі раён
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Ліда»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Андэрдог» Чысьць
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Белшына» Бабруйск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Крумкачы» Менск
Уладзіслаў Ясюкевіч

**Уладзіслаў Ясюкевіч** (нарадзіўся 30 траўня 1994 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
### Клюбная
Уладзіслаў пачаў кар’еру ў клюбе «Іслач» у Другой лізе і ўжо тады быў асноўным гульцом каманды. Разам з клюбам прайшоў шлях да Найвышэйшай лігі, дзе стаў віцэ-капітанам каманды. У студзені 2016 году падоўжыў кантракт зь «Іслаччу». 1 красавіка 2016 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, у якасьці капітана вывеўшы сваю каманду на матч супраць «Нафтану» (2:0). Пазьней трывала выходзіў на поле на пазыцыі цэнтральнага абаронцы. У другой палове сэзона 2017 году стаў радзей зьяўляцца ў складзе, а канец сэзону прапусьціў праз траўмы. У сэзоне 2018 году звычайна заставаўся на лаўцы запасных, правёўшы за асноўную каманду толькі адзіны матч у Найвышэйшай лізе і два ў Кубку Беларусі, гуляў таксама за дубль. У сьнежні 2018 году па заканчэньні кантракта пакінуў «Іслач».

З студзеня 2019 году знаходзіўся на праглядзе ў берасьцейскім «Руху» і ў выніку падпісаў кантракт з клюбам. Быў трывалым гульцом асноўнага складу берасьцейскай каманды. У студзені 2020 году кантракт з «Рухам» быў ануляваны. У лютым 2020 году стаў гульцом бабруйскай «Белшыны». Трывала гуляў у стартавым складзе бабруйчанаў, але ня выратаваў каманду ад вылету ў Першую лігу. У сьнежні 2020 году пакінуў «Белшыну». У лютым 2021 году далучыўся да берасьцейскага «Дынама». У сэзоне 2021 году часьцей гуляў у пачатковым складзе, аднак нярэдка заставаўся на лаўцы запасных. У лютым 2022 году падоўжыў пагадненьне з дынамаўцамі.

У сакавіку 2023 году стаў гульцом «Маладэчна-2018». Пакінуў клюб у ліпені 2023 году і неўзабаве далучыўся да «Астраўца». У сьнежні 2023 году пакінуў «Астравец».

### Міжнародная
У студзені 2016 году ўпершыню быў выкліканы ў моладзевую зборную Беларусі на ўдзел у Кубку Садружнасьці ў Санкт-Пецярбургу, дзе 23 студзеня і дэбютаваў у камандзе, правёўшы ўвесь матч супраць адналеткаў з Латвіі. Усяго за моладзевую зборную правёў тры матчы.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Іслач» Менскі раён
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Рух» Берасьце
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Белшына» Бабруйск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дынама» Берасьце
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Маладэчна-2013»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Астравец»
Валеры Цыганенка

**Валеры Цыганенка** ( 21 ліпеня 1981 году) — колішні беларускі футбаліст, абаронца. Працуе ў структуры клюбу «Іслач».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец менскіх футбольных школаў «Трактар», «Атака» і «Алімпія». У 2002 годзе ўсьлед за трэнэрам Барысам Лазарчыкам перабраўся ў слонімскі «Камунальнік». У 2004 годзе выступаў за ЗЛіН, па заканчэньні сэзону атрымаў прапанову перайсьці ў «Ведрыч-97», які выйшаў у Найвышэйшую лігу. Аднак празь недахоп сродкаў рэчыцкі клюб адмовіўся ад удзелу ў мацнейшым дывізіёне, а Валеры разам з суайчыньнікам Анатолем Какшаровым пераехаў у фінскі клюб ТП-47. Пазьней вярнуўся ў Беларусь, дзе гуляў за клюбы ніжэйшых дывізіёнаў. У 2007 годзе выступаў за летувіскі «Шаўлі».

У 2009 годзе на прапанову Віталя Ледзянёва выправіўся ў Армэнію ў клюб «Арарат», а ў наступны год перайшоў у адзін з наймацнейшых кыргыскіх клюбаў «Абдыш-Ата». У 2011 годзе гуляў у Таджыкістане, а пасьля падпісаў кантракт з узбэцкім «Наўбахорам», аднак праз мэдычныя праблемы вымушаны быў хутка пакінуць каманду.

У 2012 годзе вярнуўся ў Беларусь. Адгуляўшы год за рэчыцкі «Ведрыч-97», перайшоў у склад дэбютанта Першай лігі клюб «Іслач». У 2015 разам з «Іслаччу» перамог у Першай лізе. Па заканчэньні сэзону 2015 году пастанавіў скончыць гульнёвую кар’еру і перайсьці на трэнэрскую працу, аднак у выніку быў заяўлены на сэзон 2016 году. 1 красавіка 2016 году ў 34-гадовым веку дэбютаваў у беларускай Найвышэйшай лізе ў матчы супраць «Нафтану» (2:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы, а 8 траўня ўжо правёў поўны матч супраць «Менску» (1:0) на пазыцыі цэнтральнага абаронцы. Пазьней згуляў за «Іслач» яшчэ ў некалькіх матчах, дзе звычайна дзейнічаў у абароне, але часам быў нападнікам.

### Трэнэрская
У студзені 2017 году завяршыў кар’еру і цалкам перайшоў на трэнэрскую працу ў «Іслачы». У сэзоне 2017 году ўваходзіў у трэнэрскі штаб дублю, дзе быў гульнёвым трэнэрам. У канцы сэзону таксама прыцягваўся да асноўнай каманды, у адным матчы выйшаў на замену.

У студзені 2018 году стаў асыстэнтам галоўнага трэнэра асноўнай каманды «Іслачы» Віталя Жукоўскага. У студзені 2020 году быў прызначаны галоўным трэнэрам дублюючага складу. У кастрычніку 2022 году падоўжыў кантракт з клюбам на два гады.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Тэорыя забавязваньня

**Тэорыя забавязваньня** () — эканамічная тэорыя, згодна зь якой кожнаму з трох чыньнікаў вытворчасьці — працы, зямлі й капіталу — забавязваецца пэўная частка вартасьці створанага імі вырабу.

Тэорыя была прапанаваная аўстрыйскім эканамістам Фрыдрыхам фон Візэрам. Сам тэрмін «Забавязваньне»  выкарыстоўваецца ў юрыспрудэнцыі. Згодна зь ім, адказнасьць за злачынства можа быць забавязана злачынцу, нягледзячы на тое, што падставай злачынства маглі быць паводзіны ахвяры, кепскае выхаваньне, сацыяльнае асяродзьдзе, грамадзкі лад і г. д. Гэтаксама фармаваньне прыбытку забавязваецца толькі асноўным эканамічным фактарам.

## Літаратура
* Марк Блаўг Economic Theory in Retrospect, 1994, isbn= 5-86461-151-4

## Вонкавыя спасылкі
* Джон Бэйтс Кларк «Размеркаваньне багацьця»

Катэгорыя:Фактары вытворчасьці
Катэгорыя:Марксізм
Катэгорыя:Аўстрыйская школа
Катэгорыя:Эканамічныя канцэпцыі
Аляксандар Халадзінскі

**Алякса́ндар Халадзі́нскі** (нарадзіўся 16 кастрычніка 1991 году) — колішні беларускі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера
Юнаком займаўся ў футбольнай школе менскага МТЗ-РІПА, але ня здолеў трапіць у асноўную каманду. У выніку, пачаў выступаць у чэмпіянаце Менскага раёну за родныя «Калодзішчы». У 2009 годзе згуляў адзін матч за клюб «Гарадзея» ў Другой лізе. Пазьней далучыўся да іншага клюбу зь Менскага раёна, «Іслачы». У 2012 годзе клюб заявіўся ў Другую лігу Беларусі, і Аляксандар прайшоў зь ім шлях да Найвышэйшай лігі, стаўшы капітанам каманды. У 2013 годзе быў у складзе каманды, якая здабыла бронзавыя мэдалі Кубка Рэгіёнаў УЭФА.

У студзені 2016 году на два гады падоўжыў кантракт зь «Іслаччу». У дэбютным сэзоне ў Найвышэйшай лізе працягваў быць асноўным гульцом і капітанам, выступаючы на пазыцыях атакуючага паўабаронцы і нападніка. У сэзоне 2017 году пачаў чаргаваць выхады ў пачатковым складзе і на замену. У студзені 2018 году падоўжыў кантракт з клюбам яшчэ на адзін год. У сэзоне 2018 пераважна выходзіў у стартавым складзе. У канцы 2018 году зьявілася інфармацыя, што нападнік можа пакінуць каманду, аднак у студзені 2019 году зноў падоўжыў кантракт з прысталічнікамі. Пачатак сэзону 2019 году прапусьціў праз траўмы, але з траўня пачаў гуляць за дубль. За асноўную каманду згуляў у адным матчы. У жніўні 2019 году быў аддадзены ў арэнду ў «Андэрдог» з Чысьці, дзе стаў адным з асноўных гульцоў. У сьнежні 2019 году вярнуўся ў «Іслач». У пачатку 2020 году трэнаваўся разам з камандай, аднак у лютым па заканчэньні кантракту пакінуў клюб.

У сакавіку 2020 году зноў далучыўся да «Іслачы», дзе пераважна выходзіў на замену. У ліпені 2020 году пакінуў каманду. У жніўні 2020 году стаў гульцом рэчыцкага «Спадарожніка». Замацаваўся ў якасьці асноўнага нападніка каманды і дапамог ёй прабіцца ў Найвышэйшую лігу. Заставаўся гульцом асновы і ў 2021 годзе ў Найвышэйшай лізе, з траўня пачаў радзей зьяўляцца на полі з-за траўмы. У ліпені 2021 году, пасьля таго як «Спадарожнік» зьняўся з Найвышэйшай лігі, перайшоў у петрыкаўскі «Шахцёр». Пакінуў каманду ў сьнежні 2021 году. У пачатку 2022 году трэнаваўся з «Маладэчнам», аднак у сакавіку 2022 году праз пашкоджаньні выбыў на доўгі час і ня быў заяўлены дзеля ўдзелу ў чэмпіянаце Беларусі.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Іслач» Менскі раён
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Андэрдог» Чысьць
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Спадарожнік» Рэчыца
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Шахцёр» Петрыкаў
Максім Талейка

**Максі́м Тале́йка** ( 20 лютага 1993 году) — колішні беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Кар’ера
Выхаванец СДЮШАР гораду Стоўпцы, кар’еру пачаў у клюбе Другой лігі «Гарадзея». Сэзон 2011 году правёў у арэндзе ў салігорскім «Шахцёры», дзе гуляў за дубль. У 2012 годзе стаў гульцом «Іслач». У студзені 2013 году перайшоў у склад дэбютанта Першай лігі «Смалявічаў-СТІ», але ў жніўні вярнуўся ў «Іслач», якая таксама апынулася ў Першай лізе. У складзе «Іслачы» ўлетку 2013 году выйграў бронзавыя мэдалі Кубка рэгіёнаў УЭФА.

У чэрвені 2014 году «Іслач» скасавала кантракт з Максімам празь ягоны несанкцыяваны выступ у складзе стаўпецкага «Нёмана» у Кубку Менскай вобласьці. У жніўні таго ж году папоўніў склад «Смаргоні», але ніводнага разу не зьявіўся на полі.

У 2015 годзе стаў гульцом клюба «Крумкачы». Пачатак сэзону прапусьціў з прычыны траўмы, але пазьней пачаў праходзіць у асноўны склад. 6 верасьня 2015 году падчас матчу супраць «Бярозы-2010» ударыў кулаком па твары Паўла Назаранку, за што атрымаў чатырохматчавую дыскваліфікацыю. Па адбыцці дыскваліфікацыі вярнуўся ў асноўны склад і дапамог «Крумкачам» заваяваць пуцёўку ў Найвышэйшую лігу. 2 красавіка 2016 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў матчы супраць «Белшыны» (1:1), выйшаўшы ў стартавым складзе на пазыцыі цэнтральнага паўабаронцы. Неўзабаве замацаваўся ў першай адзінаццатцы сталічнага клюбу. 21 красавіка 2017 году забіў свой першы гол у Найвышэйшай лізе, адкрыўшы лік у хатнім матчы супраць БАТЭ, аднак «Крумкачы» ў выніку саступілі зь лікам 2:3.

У жніўні 2017 году перайшоў у «Слуцак». Да канца сэзону 2017 правёў за слуцкі клюб чатыры матчы, пераважна выходзячы на замену. У сьнежні 2017 году паводле пагадненьня бакоў скасаваў кантракт з «Слуцкам». У студзені 2018 году падпісаў двухгадовы кантракт зь «Іслаччу». У сэзоне 2018 году зьяўляўся на полі нерэгулярна. У студзені 2019 году пачынаў трэнавацца зь «Іслаччу», аднак неўзабаве скасаваў кантракт з клюбам і выправіўся на прагляд у сталічны «Прамень», зь якім у лютым падпісаў кантракт. Неўзабаве «Прамень» пераехаў у Магілёў і аб’яднаўся зь мясцовым «Дняпром», аднак паўабаронца не пажадаў пераязджаць у іншы горад і ў красавіку 2019 году далучыўся да сталічнага НФК, дзе стаў адным з асноўных гульцоў. У студзені 2020 году пакінуў НФК.

У сакавіку 2020 году далучыўся да кыргыскага клюбу «Каганат», аднак гэтак і не згуляў за яго і ў жніўні вярнуўся ў Беларусь, узмоцніўшы склад «Смаргоні». У студзені 2021 году стаў гульцом камбаджыйскага клюбу «Ангкор Тайгер». Пакінуў каманду ў лістападзе 2021 году, аднак сам застаўся жыць у Камбоджы.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Ягор Сямёнаў

**Ягор Сямёнаў** ( 6 студзеня 1988 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца сталічнага «Юні Ікс Лабс».

## Кар’ера
Выхаванец менскай «Зьмены». У 2005 годзе выступаў за фарм-клюб «Зьмена-2», аднак праз праблемы са здароўем вымушаны быў скончыць кар’еру. Пазьней вучыўся ва ўнівэрсытэце і працаваў, гуляючы ў футбол на аматарскім узроўні. Пазьнейшае абсьледаваньне выявіла, што праблемы са здароўем зьніклі.

У 2010 годзе пачаў гуляць за смалявіцкі «Вігвам» у Другой лізе. Пасьля пасьпяховага сэзону, у якім быў найлепшым бамбардзірам каманды з 12-ю галамі, атрымаў прапанову ад «Клечаска». У студзені 2012 году падпісаў кантракт з «Гарадзеяй», аднак у красавіку таго ж году быў накіраваны ў арэнду ў «Смаргонь». На наступны год ужо стаў гульцом «Смаргоні» на трывалай аснове, а ў 2014 годзе вырашыў далучыцца да «Смалявічаў-СТІ», дзе стаў адным з асноўных гульцоў. У лютым 2016 году прыбыў на прагляд у стан дэбютанта Найвышэйшай лігі — футбольнага клюбу «Крумкачы» і ў сакавіку скдаў з клюбам працоўную ўгоду. 2 красавіка 2016 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць «Белшыны» (1:1). Спачатку пераважна выходзіў на замену, аднак у канцы сэзону замацаваўся ў стартавым складзе «Крумкачоў» на пазыцыі левага паўабаронцы. Сэзон 2017 году пачынаў у першым складзе каманды, аое пазьней пачаў часьцей выходзіць на замену ці заставацца на лаўцы запасных. У ліпені 2017 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў «Крумкачы». У жніўні 2017 году далучыўся да менскага «Промня», якому паводле вынікаў сэзону 2017 году дапамог прабіцца ў Найвышэйшую лігу. У сэзоне 2018 году быў адным з асноўных гульцоў каманды.

У студзені 2019 году перайшоў у «Слуцак», дзе быў адным з ключавых гульцоў, толькі ў канцы сэзону 2019 году пачаў часьцей заставацца на лаўцы запасных. У сьнежні 2019 году падоўжыў пагадненьне з «Слуцкам». У сэзоне 2020 году быў трывалым гульцом стартавага складу. У студзені 2021 году стала вядома, што Сямёнаў застаецца ў «Слуцку». У 2021 годзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У сьнежні 2021 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў слуцкі клюб. У лютым 2022 году ўзмоцніў склад «Смаргоні». Быў капітанам каманды і дапамог клюбу паводле вынікаў сэзону 2022 году вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У пачатку 2023 году трэнаваўся з камандай, аднак новы кантракт ня быў падпісаны, таму ня трапіў у заяўку «Смаргоні» на сэзон і ня браў удзелу ў афіцыйных матчах. У ліпені 2023 году прыяднаўся да «Астраўца», дзе зь цягам часу стаў капітанам каманды і ключавым футбалістам. На пачатку 2026 году перабраўся ў сталічны «Юні Ікс Лабс» зь Першай лігі.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Manner (кандытарская)

**Manner** — сетка кандытарскіх установаў у Аўстрыі кампаніі **Josef Manner & Comp AG**. Карпарацыя, заснаваная ў 1890 годзе, вырабляе шырокі асартымэнт кандытарскіх вырабаў. Да іх адносяцца вафлі, кандытарскія вырабы працяглага захоўваньня, кандытарскія вырабы з чакаляду, прысмакі, какава і розныя сэзонныя прадукты.

Найбольш вядомым прадуктам кампаніі зьяўляюцца «Нэапалітанскія вафлі», вырабленыя ўпершыню ў 1898 годзе. Іх прадаюць блёкамі па дзесяць вафэль памерамі 47*17*17 мм з фундука-крэмавым напоўненьнем. Фундук першапачаткова імпартаваўся зь італьянскага Нэапалю, адсюль пайшла і назва. Асноўны рэцэпт застаўся вафэль застаецца нязьменным дагэтуль.

Лягатып кампаніі ўяўляе сабой малюнак сабору Сьвятога Стэфана ў Вене. Гэта пайшло з 1890-х гадоў, калі 1890-я гады, калі Юзэф Манэр адкрыў сваю першую краму побач з саборам. Арцыбіскупства Вены і кампанія Манэра вырашыла, што фірма можа выкарыстоўваць сабор у якасьці лягатыпу ў замен на фінансаваньне заробку аднаго муляра, які выконваў рамонтна-аднаўленчыя работы будынку храма.

## Крыніцы

Катэгорыя:Аўстрыйскія кампаніі
Венская парцаляна Аўгартэн

**Венская парцаляна Аўгартэн** () — першая ў імпэрыі Габсбургаў парцалянавая мануфактура, якая знаходзілася ў прадмесьці Вены.

## Гісторыя
Парцалянавая мануфактура ў Вене сталася другой у Эўропе пасьля Майсэнскай.

25 траўня 1718 году аўстрыйскі імпэратар Карл VI сваім загадам перадаў асаблівыя прывілеі Кляўдыюсу Інацэнцыюсу дзю Пак’е (Claudius Innocentius du Paquier) на права манапольнай вытворчасьці парцаляны ў імпэрыі на працягу 25 год. Гэты пэрыяд вытворчасьці аўстрыйскай парцаляны стаў вядомым, як «пэрыяд дзю Пак’е».

Але мануфактура ня здолела вытрымаць канкурэнцыі зь іншымі эўрапейскімі фабрыкамі і ў 1863 годзе стратнае прадпрыемства было зачыненае пастановай парлямэнту.

Мануфактура ізноў распачала працу ў 1923 годзе.

## Галерэя

MKGPorzellanOrientale02.jpg|«Супніца з псэўдаарабскім дэкорам», Венская мануфактура Аўгартэн. 
Porzellan Augarten Vienna 2007 009.jpg|
Grassi Familie des Erzherzog Leopold KGM HF351.jpg|«Сям’я эрцгерцага Леапольда», праца Антоніё Грасі
Porzellan Augarten Vienna 2007 011.jpg|
Museo delle porcellane di Firenze, porcellane viennesi a cineserie, 1799, 01.JPG|Венская парцаляня ў стылі шынуазры, 1799 год
Museo delle porcellane di Firenze, porcellane viennesi con finto legno e vedute.JPG|Парцаляна з краявідам, Вена
Museo delle porcellane di Firenze, porcellane viennesi a cineserie, 1799, 02.JPG|Парцаляна ў стылі шынуазры, Вена, 1799 год


## Крыніцы
* Reinhard Engel, Marta Halpert: *Luxus aus Wien II.* Czernin Verlag, Wien 2002. 
* Waltraud Neuwirth: *Die Wiener Porzellan- Manufaktur Augarten*. Jugend u. Volk, Wien (1996). 
* Waltraud Neuwirth: *Wiener Porzellan. Original, Kopie, Verfälschung, Fälschung*. Jugend u. Volk, Wien. (1996) 
* Waltraud Neuwirth: *Porzellan aus Wien. Von du Paquier zur Manufaktur im Augarten*. Jugend u. Volk, Wien (1992) 
* Waltraud Neuwirth: *Wiener Porzellan. 1744—1864*. Neuwirth, Wien (1983). 
* Wilfried Seipel (Hg.): *Weißes Gold aus Europa*. Ausstellungskatalog, Kunsthistorisches Museum. Wien (1997). 
* Wilhelm Siemens: *Impulse&nbsp;— Europäische Porzellanmanufakturen als Wegbereiter internationaler Lebenskultur*. Zweckverband Dt. Porzellanmuseum, (1995). 

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1718 годзе
Катэгорыя:Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва
Катэгорыя:Аўстрыйскае мастацтва
Катэгорыя:Парцаляна
Уладзіслаў Жук

**Уладзісла́ў Жук** ( 11 чэрвеня 1994 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца віцебскага МЛ.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец ДЮСШ гораду Стоўпцы, але пазьней выступаў за юнацкія каманды розных беларускіх клюбаў. Першым дарослым клюбам Уладзіслава ў 2012 годзе стала «Зорка-БДУ», дзе ён зь цягам часу здолеў замацавацца ў асноўным складзе. Па сэзоне 2014 году праходзіў прагляд у «Гомлі» і «Тарпэда-БелАЗ», аднак у выніку застаўся ў Менску.

У лютым 2016 году прыбыў на прагляд у «Слуцак», але не падышоў і неўзабаве далучыўся да мазырскай «Славіі», у складзе якой пачаў сэзон 2016 году. 2 красавіка 2016 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на пазыцыі левага паўабаронцы ў матчы супраць «Слуцка» (1:1). Здолеў замацавацца на гэтай пазыцыі, паводле вынікаў сэзону 2016 году быў прызнаны аматарамі клюбу найлепшым гульцом каманды. Канец сэзону вымушаны быў прапусьціць праз службу ў войску.

У студзені 2017 году падпісаў кантракт з барысаўскім БАТЭ. Аднак, ня здолеў замацавацца ў складзе і ў красавіку таго ж году вярнуўся ў «Славію» на правах арэнды. Прапусьціўшы пачатак сэзону праз траўмы, пазьней пачаў пераважна выходзіць на замену. Паводле вынікаў сэзону 2017 году «Славія» выбыла ў Першую лігу, а Жук вярнуўся ў БАТЭ.

У студзені 2018 году трэнаваўся з барысаўчанамі, аднак ня трапіў на першы турэцкі збор каманды. У лютым 2018 году далучыўся да «Смалявічаў», і ў сакавіку афіцыйна перайшоў у склад дэбютанта Найвышэйшай лігі ў арэнду з правам выкупу. У складзе «Смалявічаў» быў гульцом першай каманды, аднак у жніўні 2018 году пакінуў дружыну і неўзабаве перайшоў у арэнду ў «Слуцак». У верасьні не гуляў праз траўмы, а пазьней пачаў часам зьяўляцца ў пачатковым складзе слуцкай каманды. У студзені 2019 году пакінуў клюб і неўзабаве скасаваў дамову і з БАТЭ.

З студзеня 2019 году знаходзіўся на праглядзе ў «Славіі» і ў выніку яшчэ раз стаў футбалістам мазырскага клюбу. Хутка замацаваўся ў стартавым складзе мазырчукоў. У студзені 2021 году падоўжыў кантракт з клюбам. У пачатку 2022 году ня трапіў у заяўку «Славіі» на сэзон і толькі ў ліпені зноў зьявіўся на полі. У лістападзе 2023 году пакінуў «Славію». У студзені 2024 году афіцыйна быў дапушчаны да прафэсійнай дзейнасьці спартоўца ў Беларусі камісіяй пры Генпракуратуры. У студзені 2024 году пачаў трэнавацца зь першалігавым віцебскім «Макслайнам» і ў лютым афіцыйна узмацніў склад клюбу, стаўшы цягам сэзону 2024 году гульцом асноўнага складу.

### Міжнародная
У 2014—2016 гадах выступаў за моладзевую зборную Беларусі. Двойчы зь ёй браў удзел у Кубку Садружнасьці ў Санкт-Пецярбургу.

## Дасягненьні
**БАТЭ**:
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2017

**МЛ**:
* Чэмпіён Беларусі: 2025

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Мэджліс крымскататарскага народу

**[[Мэджліс|Мэджлі́с]] крымскатата́рскага наро́ду** ()&nbsp;— прадстаўнічы орган крымскіх татараў, падобны да парлямэнту. Паводле статуту, мэтаю мэджлісу — пераадоленьне наступстваў генацыду, учыненага супраць крымскіх татараў маскоўскаю ўладаю, аднаўленьня правоў і нацыянальна-культурнае самавызначэньне. Разьмешчаны ў Сімфэропалі.

Пасьля анэксіі Крыму Расеяй супраць Мэджлісу і крымскіх татараў чыняцца рэпрэсіі. Так, самаабвешчаная «пракурор» Рэспублікі Крым пагражала забараніць Мэджліс крымскататарскага народу за незалежную праўкраінскую палітыку, а пазьней забароніла ўезд у Крым старшыні Мэджлісу Рафату Чубараву.

## Мінуўшчына
Мэджліс быў заснаваны ў 1991 дзеля прадстаўніцтва інтарэсаў крымскіх татараў перад украінскаю і крымскаю ўладаю, а таксама ў міжнародных арганізацыях.

30 чэрвеня 1991 Мэджліс прыняў нацыянальны гімн і сьцяг крымскіх татараў.

У 2012 Мэджліс стаў удзельнікам Плятформы эўрапейскай памяці і сумленьня — міжнароднага праекту, закліканага дасьледваць дзейнасьць і злачынствы таталітарных рэжымаў у Эўропе ў XX стагодзьдзі і не дапусьціць аднаўленьня таталітарызму ў Эўропе.

## Структура
Мэджліс — выканаўчы орган Курултаю крымскататарскага народу і абіраецца зь ягоных сябраў. Складаецца з 33 чальцоў.

Ад пачатку існаваньня Мэджлісу ягоным старшынём быў Мустафа Джамілеў. У лістападзе 2013 старшынёю стаў Рафат Чубараў. Тады ж было зацьверджаная новая структура Мэджлісу, паводле якое ўведзеныя 5 пасадаў намесьнікаў старшыні Мэджлісу.

Дзеля выкананьня рашэньняў Мэджлісу ва ўсіх месцах пражываньня крымскіх татараў ва Ўкраіне абіраюцца органы нацыянальнага самакіраваньня&nbsp;— рэгіянальныя і мясцовыя мэджлісы, падпарадкаваныя асноўнаму кіроўнаму органу.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына
* Цэнтар інфармацыі і дакумэнтацыі крымскіх татараў

Катэгорыя:Крымскія татары
Катэгорыя:Нацыянальная палітыка
Катэгорыя:Украінская палітыка
Катэгорыя:Украінскія арганізацыі
Даліна гейзэраў

**Даліна гейзэраў** () — адно з найбуйнейшых гейзэрных палёў у сьвеце і адзінае ў Эўразіі. Даліна знаходзіцца на Камчатцы, у Краноцкім дзяржаўным біясфэрным заказьніку.

Уяўляе сабою глыбокі каньён ракі Гейзэрнай, у бартах якога на плошчы ў 6 км² знаходзяцца шматлікія выйсьці гейзэраў, гарачых крыніцаў, тэрмальныя пляцоўкі, вадаспады ды азёры. На гэтай абмежаванай па памерах тэрыторыі назіраецца анамальна высокая біяразнастайнасьць і высокая кантраснасьць прыродных умоваў і мікраклімату.

Катэгорыя:Гейзэры
Катэгорыя:Камчацкі край
Максім Чыж

**Максім Чыж** (нарадзіўся 8 кастрычніка 1993 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Кар’ера
Выхаванец бярозаўскага футболу, кар’еру пачаў у мясцовым клюбе «Бяроза-2010», дзе зь цягам часу замацаваўся ў асноўным складзе ў Першай лізе. У «Бярозе» выступаў на розных пазыцыях ад абаронцы да нападніка. У пачатку 2016 году «Бяроза-2010» спыніла існаваньне, і Максім далучыўся да берасьцейскага «Дынама», зь якім у сакавіку падпісаў кантракт. 2 красавіка 2016 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілінаў у матчы супраць БАТЭ (1:4) на пазыцыі левага абаронцы. Пазьней, аднак, быў пераведзены на флянг паўабароны, дзе стаў трывала выступаць у пачатковым складзе.

У першай палове 2017 году стаў радзей зьяўляцца на полі. У ліпені 2017 году быў аддадзены ў арэнду летувіскаму «Атлянтасу». Аднак, правёўшы за клюб 6 матчаў, атрымаў траўму і выбыў да сканчэньня сэзону. У студзені 2018 году рыхтаваўся да новага сэзону зь берасьцейскай камандай. У лютым ня трапіў на другі турэцкі збор берасьцейцаў і неўзабаве перайшоў у магілёўскі «Дняпро». У ліпені 2018 году быў аддадзены ў арэнду берасьцейскаму «Руху», якому дапамог перамагчы ў Другой лізе. У лістападзе 2018 году скасаваў кантракт з магілёўскім клюбам.

У студзені 2019 году стаў паўнавартасным гульцом «Руха», склаўшы дамову тэрмінам на год. Дапамог клюбу прабіцца ў Найвышэйшую лігу, дзе ў сэзоне 2020 году часьцей заставаўся на лаве рэзэрвовых. У студзені 2021 году па заканчэньні кантракта пакінуў «Рух». У красавіку 2021 году далучыўся да «Маларыты». У лютым 2022 году пачаў трэнавацца зь пінскай «Хваляй» і ў сакавіку падпісаў кантракт з клюбам. Замацаваўся ў першай адзінаццатцы пінскай каманды. У сьнежні 2022 году пакінуў «Хвалю».

У сакавіку 2023 году далучыўся да табару «Нівы» з Доўбізны. Згуляўшы толькі сэзон за вясковы клюб, зышоў з дружыны ў сьнежні 2023 году.

## Дасягненьні
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2017

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* Профіль на soccerway.com

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Бяроза-2010»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дынама» Берасьце
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Атлянтас» Клайпеда
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дняпро» Магілёў
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Рух» Берасьце
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Маларыта»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Хваля» Пінск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Ніва» Доўбізна
Авачынская Сопка

**Авачынская Сопка** — дзеючы вулькан на паўднёвым усходзе Камчаткі, паблізу Петрапаўлаўску-Камчацкага. Вышыня 2741 м. Цэнтральны конус зь юным кратарам высіцца ў старажытным кратары. Складзены андэзітавымі і базальтавымі лавамі, туфамі, дзындрамі і попелам. З 1730-х гг. было 15 вывяржэньняў, найноўшыя ў 1926, 1938 (тры), 1945. На вышыні 1000 м разьмешчана вульканалагічная станцыя.

Катэгорыя:Вульканы Расеі
Катэгорыя:Камчацкі край
Авачынская бухта

**Авачынская бухта (Авачынская губа)** — буйная незамярзальная бухта Ціхага акіяну ля паўднёва-ўсходняга ўзьбярэжжа паўвостраву Камчатка. Зьяўляецца галоўнымі транспартнымі «варотамі» Камчацкага краю. Асноўны порт — Петрапаўлаўск-Камчацкі, абслугоўвае рыбалоўныя і грузавыя судны. Адкрыта Вітусам Бэрынгам у 1729 годзе.

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Камчацкі край
Катэгорыя:Затокі Ціхага акіяна
Камчатка (паўвостраў)

**Камча́тка** — паўвостраў у паўночна-ўсходняй частцы мацерыка Эўразія на тэрыторыі Расеі.

## Геаграфічнае становішча
Абмываецца на захадзе Ахоцкім морам, на ўсходзе — Ціхім акіянам і Бэрынгавым морам. Плошча 370 тыс. км². Паўвостраў выцягнуты з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад на 1200 км. Злучаецца з мацерыком вузкім (да 93 км) перашыйкам — Парапольскім долам. Найбольшая шырыня (да 440 км) — на шыраце мыса Краноцкага.

Агульная плошча паўвостраву — 472,3 тыс. км².

Усходні бераг моцна парэзаны, утварае залівы (Краноцкі, Камчацкі, Азярной, Карагінскі, Корфа) і бухты (Авачынская, Карага, Асора і інш.). Далёка ў мора выступаюць скалістыя паўастравы — Шыпунскі, Краноцкі, Камчацкі, Азярной. Заходні бераг парэзаны слаба.

## Прырода

У сярэдняй частцы Камчатку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад перасякаюць хрыбты Сярэдзінны (вышыня 3621 м, вулькан Ічынская Сопка) і Ўсходні (выш. да 2485 м). Паміж імі Цэнтральнакамчацкая нізіна. На захадзе разьмяшчаецца Заходне-Камчацкая нізіна, на ўсходзе — плятопадобнае ўзвышша з конусамі патухлых і дзейных вульканаў. Усяго на Камчатцы больш за 160 вульканаў, зь якіх дзейнічае 28 (найвышэйшы Ключаўская Сопка). Іншыя вульканы: Авачынская Сопка. Ёсьць шмат гейзэраў і мінэральных крыніцаў (асабліва ў Даліне гейзэраў). Камчатка складзена пераважна зь верхнямэзазойскіх і кайназойскіх асадкавых і эфузыўных адкладаў. Карысныя выкапні: пемза, сьлюда, сера, вугаль, будаўнічыя матэрыялы, ртуць, нафта.

Клімат марскі мусонны на ўзьбярэжжы, унутры кантынэнтальны. Сярэдняя тэмпэратура жніўня 12&nbsp;°C, лютага −13&nbsp;°C. Ападкаў 600—1000 мм за год. Сучаснае зьледзяненьне (плошча 874 км²), больш за 400 ледавікоў. Найбуйнейшыя рэкі: Камчатка, Авача, Вялікая і інш., паўнаводныя. Шмат азёраў у кратарах (Хангар і інш.) і кальдэрах (Краноцкае, Курыльскае , Глаз https://verum.icu/wiki/%D0%93%D0%BB%D0%B0%D0%B7_(%D0%93%D0%9A%D0%93%D0%9D_%E2%84%96_0679448) і інш.).

На поўначы Камчаткі распаўсюджана мохавая тундра. У цэнтральнай частцы паўвостраву і на ўсходзе — тайга (даўрская лістоўніца, саянская елка, піхта і інш.). На ўзвышшах зарасьнікі каменнай бярозы, на схілах гор кедравы сланік. У паніжэньнях высакатраўе. На захадзе шмат балотаў. Прамысловыя зьвяры: собаль, ліса, выдра.

Вядзецца лоўля ціхаакіянскага селядца, кеты, гарбушы, камчацкага краба. Разьвіваецца геатэрмальная энэргетыка.

На Камчатцы створаны Краноцкі біясфэрны запаведнік.

## Гісторыя
У 1737—41 п-аў Камчатка дасьледаваў Сьцяпан Крашаніньнікаў. На аснове сабраных матэрыялаў напісаў навуковую працу па геаграфіі, гісторыі, мовах і побыце народаў Камчаткі («Апісаньне зямлі Камчаткі»).

## Насельніцтва
Найбуйнейшы горад Петрапаўлаўск-Камчацкі. Карэнныя народы: ітэльмэны, камчадалы, каракі, эвэны.

## Глядзіце таксама
* Ічынская сопка

## Літаратура
* Камчатка // БЭ ў 18 т. Т. 7. Мн., 1998.
* Семенов В. В краю горячих источнихов. Петропавловск-Камчатский, 1988.

Катэгорыя:Паўастравы Расеі
Ключаўская Сопка

**Ключаўская Сопка** (Ключаўскі вулькан) — дзеючы стратавулькан на ўсходзе Камчаткі. Маючы вышыню 4850 м, зьяўляецца самым высокім актыўным вульканам на Эўразійскім кантыненце. Узрост вулькану прыблізна 7000 гадоў.

## Асноўныя зьвесткі
Разьмешчаны ў Ключаўской групе вульканаў, на адлегласьці 60 км ад узьбярэжжа Камчацкага заліву Ціхага акіяну, паблізу ад вульканаў Камень і Безыменны. Абсалютная вышыня вулькану складае 4850 мэтраў. Уяўляе сабой правільны конус з 70 пабочнымі конусамі, купаламі і кратарамі. Складзены патокамі базальтавай, збольшага андэзітавай лавы, у верхняй частцы пераважна друзлым матэрыялам. Нягледзячы на вялікую вышыню вулькану, на ім няма сьнегу і ледавікоў. Гэта выклікана актыўнай вульканічнай дзейнасьцю. Імя яму надаў Уладзімер Атласаў.

Зьяўляецца актыўным вульканам, за 270 гадоў адбылося больш за 50 моцных вывяржэньняў; актыўныя фумаролы і сальфатары. У кратары частыя выбухі з выкідамі бомбаў і попелу. У ходзе вывяржэньня 2004-2005 гадоў слуп попелу дасягнуў рэкорднай вышыні ў 8000 м. Апошняе вывяржэньне адбылося ў 2009 годзе — да яго вышыня вулькану складала 4850 м, цяпер яна набліжаецца да 5000 мэтраў, бо вулькан працягвае вывяргацца. З канца 17-га стагодзьдзя да 1932 г. Ключаўскі вулькан фармаваўся толькі за кошт тэрмінальных (вяршынных) вывяржэньняў. У непасрэднай блізкасьці ад вулькану знаходзіцца патухлы вулькан Камень вышынёй 4579 м.

## Літаратура
* БЭ ў 18 тамах. Т.8, Мн., 1999, С.352

## Вонкавыя спасылкі
* Бягучая актыўнасьць вулькану Ключаўскі 
* Буйнамаштабная выява вулькану ў рэжыме On-line 
* Выява вулькану ў рэжыме On-line 
* Падрабязная інфармацыя пра вулькан 
* Kliuchevskoi at Global Volcanism Program 
* Попелапад у райцэнтры на Камчатцы не небяспечны для жыцьця людзей

Катэгорыя:Вульканы Расеі
Катэгорыя:Актыўныя вульканы
Катэгорыя:Стратавульканы
Катэгорыя:Вывяржэньні вульканаў
Камароў

**Камароў** — прозьвішча.

## Вядомыя носьбіты
* Базыль Камароў (нарадзіўся ў 1953 годзе) — беларускі мастак
* Лео Камароў (нарадзіўся ў 1987 годзе) — фінскі хакеіст карэльскага паходжаньня
* Леў Камароў (1938—2001) — беларускі фізык-тэарэтык, выкладчык
* Уладзімер Камароў (1927—1967) — савецкі лётчык-касманаўт, двойчы Герой Савецкага Саюзу

## Глядзіце таксама
* Камарнікі
* Камарова
* Камаровіч
* Камаровічы
* Камароўка
* Камароўшчына
* Камары
* Камарын
* Камарына
* Камарышкі
Валеры Карніцкі

**Валеры Карніцкі** ( 20 жніўня 1991 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца стаўпецкага «Кронану». Ягоны старэйшы брат, Аляксандар, таксама футбаліст.

## Кар’ера
У 2010 годзе выступаў у Другой лізе за клюб «Вігвам» з Смалявічаў. Пазьней гуляў за міні-футбольны «Дынама-БНТУ», за спаўпецкі «Нёман» у чэмпіянаце Менскай вобласьці. У сакавіку 2014 году далучыўся да «Баранавічаў», зь якім выйграў Другую лігу. Пачатак сэзону 2015 году прапусьціў праз траўму, з чэрвеня вярнуў месца ў асноўным складзе каманды.

У лютым 2016 году выправіўся на прагляд у берасьцейскае «Дынама», і ў сакавіку падпісаў кантракт з клюбам. 2 красавіка 2016 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, згуляўшы ўсе 90 хвілінаў у матчы супраць БАТЭ (1:4) на пазыцыі цэнтральнага паўабаронцы. У ліпені 2016 году быў аддадзены ў арэнду «Белшыне», дзе спачатку не гуляў праз траўму, а зь верасьня пачаў праходзіць у асноўны склад.

У лютым 2017 году далучыўся да клюбу «Смалявічы-СТІ». Дапамог смалявічцам прасунуцца ў Найвышэйшую лігу паводле вынікаў сэзону 2017 году, аднак па заканчэньні сэзону пакінуў каманду. У лютым 2018 году быў на праглядзе ў мазырскай «Славіі», але ня даў рады. У выніку пачаў сэзон 2018 году ў складзе «Нёмана-Агра» ў Другой лізе. У пачатку 2019 году далучыўся да койданаўскага «Арсэналу», разам зь якім стаў пераможцам Другой лігі. У сьнежні 2019 году падпісаў новы двухгадовы кантракт з клюбам. Пакінуў «Арсэнал» у ліпені 2021 году. З пачатку 2023 году стаў выступаць у Другой лізе за стаўпецкі «Кронан».

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Сяргей Усеня

**Сяргей Усеня** ( 4 сакавіка 1988 году) — беларускі футбаліст, абаронца «Маладэчна-2018».

## Кар’ера
Выхаванец менскай футбольнай школы «Алімпія». З 2004 году пачаў выступаць за дубль барысаўскага БАТЭ. У асноўную каманду прабіцца ня здолеў, таму стаў аддавацца ў арэнды ў клубы Першай лігі, як то «Хваля», «Белшына», «Баранавічы», «Рудзенск».

У сакавіку 2011 году склаў угоду з жодзінскім «Тарпэда», дзе гуляў за дубль. У ліпені быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею», дзе здолеў замацавацца і на наступны сэзон перайшоў у гэты клюб на трывалай аснове. У лютым 2015 году пераехаў у чэмпіянат Армэніі, стаўшы гульцом клюбу «Алашкерт», куды яго запрасіў іншы беларус Станіслаў Гнядзько. У студзені 2016 году вярнуўся ў «Гарадзею», якая прасунулася ў Найвышэйшую лігу. У складзе «Гарадзеі» замацаваўся ў якасьці асноўнага правага абаронцы. У студзені 2017 году на два гады падоўжыў кантракт з клюбам. У сэзоне 2017 году пачаў часьцей выходзіць на замену, гуляўчы пераважна зьлева ў абароне. У сэзоне 2018 году зноў стаў звычайна гуляць у першай адзінаццатцы.

У лістападзе 2018 году падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на сэзон 2019 году. У сэзоне 2019 году часьцей заставаўся на лаўцы запасных, прыцягваючыся да дублю, а ў верасьні і кастрычніку не гуляў праз пашкоджаньні. У сьнежні 2019 году падоўжыў кантракт з клюбам на наступны сэзон. 2020 год пачынаў у стартавым складзе каманды, аднак у траўні атрымаў траўму, праз якую выбыў да канца году.

У студзені 2021 году трэнаваўся з «Крумкачамі», а неўзабаве выправіўся на прагляд у берасьцейскае «Дынама» і ў лютым падпісаў кантракт. У складзе берасьцейцаў ыыкарыстоўваўся як гулец ратацыі, часьцей застаючыся на лаве запасных. У пачатку 2022 году трэнаваўся з бабруйскай «Белшынай», а ў сакавіку стаў гульцом «Смаргоні». У лютым 2024 году пакінуў «Смаргонь» і далучыўся да «Маладэчна».

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Турызм у Аўстрыі

Турызм зьяўляецца важнай часткай эканомікі Аўстрыі, складаючы каля 9% СУП Аўстрыі. Па стане на 2007 год агульная колькасьць турыстаў складае прыкладна аднолькавую лічбу ў летні і зімовы пэрыяды зь пікам у лютым і ў ліпені/жніўні.

У 2007 годзе Аўстрыя занімала 9 месца ў сьвеце па грашовых прыбытках ад турызму, атрымаўшы $18,9 млрд. Па колькасьці турыстаў краіна заняла 12-е месца — 20,8 млн чалавек.

Сталіца краіны Вена займае першае месца па колькасьці прыехаўшых турыстаў як летам, так у ў зімку. Зальцбург наведваюць прыкладна ў пяць разоў менш турыстаў, што робіць яго другім горадам па наведвальнасьці ў летні пэрыяд. У зімовы сэзон шэраг гарналыжных курортаў у заходняй частцы краіны абыходзяць Зальцбург па колькасьці турыстаў: Зёльдэн, Зальбах-Гінтэрглем, Ішгль, Санкт-Антан-ам-Арльбэрг і Обэртаўэрн.

Турыстычныя туры ў Аўстрыю ў асноўным зводзяцца да паездкі:

* у Вену з наведваньнем Сабору Сьвятога Стэфана, вінных паграбоў і вальсавымі музычнымі мерапрыемствамі;
* у Зальцбург, радзіму Моцарта;
* у Інсбрук, сталіцу Тыроля;
* у Альпы;
* у даліну Дунаю зь вінаграднікамі.

Трыма самымі наведвальнымі славутасьцямі Аўстрыі лічацца Шэнбрун (2,590,000 наведвальнікаў у год), заапарк Шэнбрун (2,453,987 наведвальнікаў у год) і Базыліка Марыяцэлю (1,500,000 наведвальнікаў у год).

*
Аўстрыя
Базыліка Марыяцэлю

**Базыліка Марыяцэ́лю** — каталіцкі храм, які мае статус помніка архітэктуры, у горадзе Марыяцэль, які знаходзіцца ў Штырыі (Аўстрыя). Базыліка вядомая як месца захоўваньня драўлянай фігуркі Багародзіцы, якую называюць «*Вялікая Маці Аўстрыі*» і якая ўшаноўваецца як нацыянальная сьвятыня. Царква носіць ганаровы тытул «*малая базыліка*» і зьяўляецца галоўным месцам каталіцкіх паломніцтваў і турыстаў у Аўстрыі.

Катэгорыя:Касьцёлы Аўстрыі
Катэгорыя:Месцы паломніцтва
Катэгорыя:Турызм у Аўстрыі