Віктар Цітоў

**Віктар Сьцяфанавіч Цітоў** (, вёска Дрожджаніцы, Крычаўскі раён, Магілёўская вобласьць — ) — беларускі этнограф, гісторык, пэдагог. Доктар гістарычных навук (1991), прафэсар (1995).

## Жыцьцяпіс
Скончыў Магілёўскі пэдагагічны інстытут (1963 год). 3 1963 году быў настаўнікам, працаваў у Міністэрстве асьветы Беларусі. 

3 1974 году працаваў у Гарадзенскім пэдагагічным інстытуце, з 1977 году ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклёру АН Беларусі. 3 1993 году загаднік катэдры Беларускага ўнівэрсытэту культуры, з 1998 году — Беларускага пэдагагічнага ўнівэрсытэту, у 2003—2009 гадох прафэсар Уроцлаўскага унівэрсытэту (Польшча), у 2011—2016 гадох прафэсар Інстытуту парлямэнтарызму і прадпрымальніцтва.

## Навукова-дасьледчая дзейнасьць
Распрацаваў канцэпцыю гістарычна-этнаграфічнага раянаваньня Беларусі. Дасьледаваў тыпалёгію культурных ляндшафтаў, гістарычныя стасункі Беларусі і сумежных тэрыторыяў, беларускую дыяспару, этнічную гісторыю і геаграфію Беларусі, традыцыйную народную культуру, гісторыю народнай адукацыі, праблемы нацыянальных узаемадачыненьняў ды іншыя.

Адзін з аўтараў прац «Праблемы расьсяленьня ў БССР» (1980), «Помнікі этнаграфіі» (1981), «Промыслы і рамёствы Беларусі» (1984), «Палесьсе: Матэрыяльная культура» (1988), «Грамадзкі быт і культура сельскага насельніцтва Беларусі» (1993), «Адраджэньне традыцыйнай мастацкай культуры Палесься» (1994), «Беларусы» (т. 1, 1995), «Беларусы» (1998), «Традыцыйная мастацкая культура беларусаў» (т. 1—6, 2001—2014), «Гісторыя сялянства Беларусі» (т. 2, 2002). Навуковы рэдактар і суаўтар энцыкляпэдычнага даведніка «Народная культура Беларусі» (2002), зборніка «Народныя традыцыі і нацыянальная культура» (кн. 1—2, 2001— 03). Удзельнічаў у распрацоўцы навукова-мэтадычных прынцыпаў аховы помнікаў, арганізацыі музэяў-скансэнаў (Беларускі дзяржаўны музэй народнай архітэктуры і побыту, Нарачанскі нацыянальны парк і інш.), складаньні «Нацыянальнага атлясу Беларусі» (2002).

У энцыкляпэдычным даведніку «Народная культура Беларусі» (пад рэдакцыяй Віктара Цітова), які выйшаў у 2002 годзе ў выдавецтве Беларуская энцыкляпэдыя імя Петруся Броўкі, зазначаецца: «*Сучасныя Л. называюць сваю краіну [[Летува|Летувой]], а сябе — [[Летувісы|летувісамі]], і гэтыя назвы зьяўляюцца больш дакладнымі і гістарычна апраўданымі, чым „[[Літва]]“ і „[[Ліцьвіны|літоўцы]]“, якія на працягу некалькіх вякоў ужываліся ў адносінах да [[Беларусь|Беларусі]]*».

## Выбраная бібліяграфія
* Народные деревообрабатывающие промыслы Белоруссии (1917—1941 гг.). Мн., 1976.
* Историко-этнографическое районирование материальной культуры белорусов, XIX — начало XX в. Мн., 1983.
* Народная спадчына: Матэрыяльная культура ў лакальна-тыпалагічнай разнастайнасці. Мн., 1994.
* Этнаграфічная спадчына: Беларусь: Традыцыйна-бытавая культура. 2-е выд. Мн., 2001.
* Этнаграфічная спадчына: Беларусь: Краіна і людзі. 2-е выд. Мн., 2001.
* Этнаграфія і літаратура (Разам з Цітовай Л. К.). Мн., 2004.
* Гісторыя айчыннай культуры: У 2 ч. Мн., 2009

## Крыніцы

## Літаратура
* 
*  С. 104—105.
* Zeszyty etnologii Wroclawskiej.-- Wroclaw. 2006. NR 1 (8), s. 34 (V. S.Tsitov (Jawarowski).

Катэгорыя:Выпускнікі Магілёўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Беларускія этнографы
Катэгорыя:Дактары гістарычных навук
Катэгорыя:Выкладчыкі БДПУ імя Максіма Танка
Катэгорыя:Выкладчыкі Ўроцлаўскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выкладчыкі Інстытуту парлямэнтарызму і прадпрымальніцтва