open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Гран-пры Мэксыкі

**Гран-пры́ Мэ́ксыкі** (), таксама **Гран-пры Мэхіка** () — аўтагоначнае спаборніцтва ў Мэхіка (Мэксыка), якое ладзіцца з 1962 року. З 1963 увайшла ў каляндар чэмпіянату сьвету Формулы-1.

## Мінуўшчына
Першая гонка на трасе Магдалены Мішукі адбылася 4 лістапада 1962 року па-за чэмпіянатам, яе выйгралі пілёты Лотасу Трэвар Тэйлар і Джым Кларк. Захад азмрочыла сьмерць маладой мэксыканскай зоркі Рыкарда Радрыгеса дэ ля Вэгі падчас трэніроўкі.

, ужо ў чэмпіянатнай гонцы, зноўку перамог Джым Кларк, зраўняўшыся тым самым з Хуанам Мануэлем Фанхіё паводле колькасьці перамог за адзін сэзон.

У 1970 року на  прыйшоў двухсоттысячны натоўп, які жадаў пабачыць Пэдра Радрыгеса. Арганізатары ня здолелі даць рады такой колькасьці і былі вымушаныя затрымаць пачатак гонкі на гадзіну. Падчас заезду гледачы кідалі на трасу бутэлькі, а ў адным моманце на дарогу выбег сабака, якога зьбіў Джэкі Ст’юарт. Складанасьць кіраваньня гледачамі, а таксама сьмерць Пэдра Радрыгеса прывялі да скасаваньня мэксыканскага этапу з 1971 року.

У 1980—1981 на трасе Магдалены Мішукі, перайменаванай ужо ў гонар братоў Радрыгесаў, адбыліся гонкі амэрыканскай сэрыі ІндыКара. Празь некалькі гадоў трасу вырашылі перабудаваць, каб і лягчэй было кантраляваць гледачоў. У 1986 року Гран-пры Мэксыкі вярнулася ў Формулу-1. У 1988 час правядзеньня перанесьлі з сярэдзіны кастрычніка на канец траўня, каб спалучыць з іншымі паўночнаамэрыканскімі Гран-пры. У 1990 перанесьлі гонку на канец чэрвеня.

Перад сэзонам 1992 року МФА запатрабавала абнавіць трасу, якая заставалася няроўнай і выбоістай. У тым годзе яе паставілі ў календары на сакавік. Арганізатары ўвялі дадатковыя захады бясьпекі, зрабіўшы павольнейшымі павароты; аднак гоначнікі ўсё адно турбаваліся бясьпекай, бачачы няроўнасьці на дарозе. На трэніроўцы Найджэл Мэнсэл ледзь не разьбіў машыну ў павароце Пэральтада, а Айртан Сэна ў хуткім Эсэсе наляцеў на сэрыю купінаў, ад чаго аўтамабіль страціў кіраваньне і ўдарыўся ў бэтонны мур. Бразылец здолеў узяць удзел у гонцы, але пасьля такіх інцыдэнтаў, праблемаў з брудным паветрам у Мэхіка і хуткім ростам насельніцтва Гран-пры Мэксыкі закрылі.

З 2002 року на значна пераробленай трасе шэсьць гадоў запар ладзіліся спаборніцтвы амэрыканскай сэрыі Champ Car. З 2015 у Мэксыку вярнулася і Формула-1. У 2019 року мэр Мэхіка Кляўдыя Шэйнбаўм плянавала адмовіцца ад далейшага правядзеньня гонкі, аднак пазьней усё ж было вырашана ладзіць яе пад назвай Гран-пры Мэхіка, каб паказаць удзел самакіраваньня места ў ягоным фінансаваньні. Тым ня меней, налета Гран-пры было скасаванае з прычыны пандэміі каранавірусу, і першая гонка з назовам Гран-пры Мэхіка адбылася ў 2021 року.

## Пераможцы

* *Ружовае тло азначае, што гонка не ўваходзіць у каляндар Чэмпіянату сьвету Формулы-1.*
* *З 2021 року захад адбываецца пад назвай «Гран-пры Мэхіка».*

## Крыніцы

Катэгорыя:Мэксыканскія аўтагоначныя спаборніцтвы
Мэксыка
Мэксыка
Мэксыка
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1962 годзе
Baranowiczer moment

**Baranowiczer moment** (*⁨⁨באראנאוויטשער מאמענט⁩⁩*) — жыдоўская газэта. Выходзіла з 10 лютага да 15 сакавіка 1932 году у Баранавічах.. Выдавалася на ідыш і польскай мовах.

Штодзённая газэта, якую рэдагаваў Марк Манскі, выходзіла ў Баранавічах у лютым-сакавіку 1932 году. На яе першых старонках публікаваліся замежныя і сусьветныя навіны, а на апошніх – мясцовыя. У ёй таксама былі апублікаваныя апавяданьні і навэлы, быў разьдзел гумару.

## Крыніцы

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1932 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1932 годзе
Катэгорыя:СМІ ў Баранавічах
Катэгорыя:Польскія газэты
Катэгорыя:Газэты на польскай мове
Катэгорыя:Газэты на ідыш
Арманда Бо

**Арманда Бо** (, 3 траўня 1914 — 8 кастрычніка 1981) — аргентынскі актор, сцэнарыст і рэжысэр. Здымаў стужкі з драмаю. Былі голыя целы і насільле над жанчынамі. У 1960-ыя і 1970-ыя гады здымаў сваю таварышку Ізабэля Сарлі. Яна стала вядомай з-за свайго голага цела ў кіно. Арманда Бо зьняў стужку Гром сярод лісьця, дзе была першая дзея з голым целам акторкі ў аргентыскім кіно. Арманда Бо — бацька рэжысэра Віктар Бо і дзед сцэнарыста Арманда Бо.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Арманда Бо на БЗФІ

Катэгорыя:Сям’я Бо
Катэгорыя:Аргентынскія баскетбалісты і баскетбалісткі
Катэгорыя:Аргентынскія кінарэжысэры
Катэгорыя:Кінаакторы Буэнас-Айрэсу
Катэгорыя:Аргентынскія кінапрадусары
Катэгорыя:Пахаваныя на могілках Рэкалета
Рэкалета (могілкі)

**Могілкі Рэкалета** () — могілкі ў Аргентыне ў месьце Буэнас-Айрэс. На могілках пахаваныя многія асобы. Сярод многа важных і значных людзей. Могілкі знаходзяцца ў аднайменнае акрузе места. Могілкі былі заснаваныя ў 1822 годзе. Да гэтага месьціўся манастыр францысканцаў Назва «Рэкалета» паходзіць ад гішпанскага слова, якое перакладаецца на беларускую «аскетычны».

Тут пахаваны ў 1981 годзе рэжысэр, кінаактор, сцжнарыст Арманда Бо.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Дзіва з могілак
* Могілкі Рэкалета - Панарама на 360°

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1822 годзе
Катэгорыя:Могілкі Буэнас-Айрэсу
Ізабэля Сарлі

**Ізабэля Сарлі** (, 9 ліпеня 1929 — 25 чэрвеня 2019) — аргентынская акторка, мадэль. Вядомая сваімі вобразамі ў стужках з насільлем над жанчынамі. У 1955 годзе стала каралевай прыгажосьці Аргентыны. У 1956 годзе ўдзельнічала ў міжнародным конкурсе прыгажосьці, дзе пазнаёмілася з Арманда Бо. Ён запрасіў яе для здымкаў ў кіно. Яна згадзілася. Ізабэля Сарлі была першая жанчына, якая зьнялася голаю ў стужцы «Гром сярод лісьця». Яе голае цела было ўпершыню зьнятае ў Аргентынскім кінэматографе.

Пасьля сьмерці Арманда Бо ў 1981 годзе Ізабэля Сарлі была забытая. Яе спомнілі ў 1983 годзе і пераўтварылі ў знакавую асобу ЛГБТ руху ў Аргентыне.

## Крыніцы

## Вонкавя спасылкі

* Ізабэля Сарлі на БЗФІ

Катэгорыя:Сям’я Бо
Гром сярод лісьця

***Гром сярод лісьця*** () — аргетынская і парагвайская стужка, якая была зьнятая з 1958 гадзе. Фільм здымалі ў дзьвюх краінах — у Аргентыне й Парагваі. Выхад для паказу адбыўся ў Аргентыне. Стужка сабрала вялікую капу грошаў. Стужка заснаваная на аповесьці «Дачка міністра». Яе напісаў Аўгуста Роа-Бастас.

## Зьмест

Жонка начальніка прыязджае і вырываецца напружанасьць сярод работнікаў. Яна назапасілася праз доўгі час. Начальнік не зьвяртаў увагі на людзей.

Стужка пра прыгнёт работнікаў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* ''Гром сярод лісьця'' на БЗФІ

Катэгорыя:Фільмы на гішпанскай мове
Катэгорыя:Фільмы 1958 году
Катэгорыя:Аргентынскія эратычныя фільмы
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы Аргентыны
Сьвятавіт

**Сьвятавіт** (*Сьвентавіт*, *Сьветавіт*) — паганскае боства ў заходнеславянскай міталёгіі. Ушаноўваўся як бог вайны і дастатку, увасабляў першасную творчую сілу, сьвятасьць сьвятла й жыцьця. Выяўляўся ў выглядзе чатырохгаловага або чатырохтварага ідала. Атрыбуты Сьвятавіта — белы конь, меч і копʼі.

У горадзе Арконе на востраве Ругене (цяпер Нямеччына) знаходзіўся культавы цэнтар Сьвятавіта — чатырохслуповая бажніца-сьвяцілішча (разбураная ў 1168 годзе).

У 1585 годзе навукоўца з Ростаку Давід Хітрэй (*David Chytraeus*) адзначыў умураваны ў адзін з касьцёлаў вострава Ругену камень Сьвятавіта (*Swantevit*), якога «*жыхары Ругену цяпер называюць [[Вітаўт (імя)|Вітальдам]]*».

У 1848 годзе ў рацэ Збручы (левы прыток Днястра) каля вёскі Лычкаўцаў (цяпер Тарнопальская вобласць, Украіна) знайшлі Збруцкі ідал, які меў выявы Рода і Сьвятавіта ды іншых падпарадкаваных ім паганскіх бостваў.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 

Катэгорыя:Славянскія багі
Катэгорыя:Палабскія славяне
Ляўда

**Ляўда** (у шырокім сэнсе — *[[Ковенскі павет (ВКЛ)|Ковеншчына]]*) — этнаграфічна-гістарычны рэгіён, разьмешчаны на поўнач ад Коўны, назва якога паходзіць ад ракі Ляўды, правага прытока Нявежы. Абыймае абшар паміж Нёманам, Вяльлёй і Дубісай, за якой пачыналася этнічная Жамойць. 

## Гісторыя

З даўніх часоў каля ракі Ляўды існавала вялікая колькасьць шляхецкіх ваколіцаў або засьценкаў, дзе галоўным парадкам мешкала ляўданская шляхта, вядомай з раману «Патоп» Генрыка Сянкевіча. Адзначалася мясцовае выслоўе, што «*ад [[Датнава]] да [[Янава (Летува)|Янава]] паўсюль чуваць польскую мову*». Увогуле, абшар гістарычнай Ляўды лякалізаваўся паміж пунктамі, пазначанымі местамі Кейданамі, Панявежам і Расенамі.

У 1923 годзе ў Ковенскім павеце летувісы складалі 56,7%, а ў самой Коўне — толькі 29,9%, палякаў у гэтым месьце было 31,5%, а жыдоў — 31,8%. Значную частку буйных зямельных уласьнікаў складала шляхта-«старалітоўцы», якія валодалі 26% зямлі ў новай дзяржаве і палітычна арыентаваліся на міжваенную Польскую Рэспубліку.

Перад Другой сусьветнай вайной у Вальмонтавічах (адзін з найбольш вядомых ляўданскіх засьценкаў) мешкалі наступныя шляхецкія радзіны: Мантвілы, Гасьцевічы, Самалевічы, Рымкевічы, Лаўрыновічы, Лаўданскія, Дамашэвічы, Людкевічы, Бутрымы ды іншыя. 

Адзначаецца, што этнічны выгляд Ляўды кардынальна зьмяніўся празь міжваенную і асабліва паваенную летувізацыю, а таксама савецкія рэпрэсіі і дэпартацыі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Крэсы Ўсходнія
Катэгорыя:Геаграфія Летувы
Рабочы люд

**Рабочы люд** () — ізраільскае выдавецтва, якое было заснаванае ў 1942 годзе. Яго заснавальнікам быў Бэрл Кацнэльсан, які быў першым рэдактарам і выдаўцом таварыства. Выдавецтва пачало мець таварскія адносіны з Гістадрутам. Выдавецтва мела задачу выдаваць кнігі для работнікаў, якія былі габрэямі.

Выдавецтва «Рабочы люд» выдае ў сьвет каля 100 новых назваў твораў штогод. Яшчэ да таго можна дадаць каля 250 кнігаў штогод з вядомых пісьменьнікаў Ізраілю.

## Глядзіце таксама
* За Сіняй Гарой

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Старонка ў сеціве

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1942 годзе
Гістадрут

**Вальны саюз работнікаў Зямлі Ізраільскае**, або **Гістадрут** (; *Вальны саюз работнікаў Зямлі Ізраільскае*) — дзяржаўны прафсаюзны цэнтр у Ізраілі. Гістадрут быў створаны ў сьнежні 1920 года ў Хайфе для абароны правоў габрэйкіх работніаў у падмандатнай Палестыне.

Пасьля здабыцьця Ізраілем незалежнасьці, Гістадрут стаў асновай рабочага сыянісцкага руху і адной з самых уплывовых устаноў дзяржавы Ізраіль. Апроч выкананьня задачы работніцаага саюзу, ён таксама стаў уладальнікам многіх прадпрыемстваў, утварыўшы цэлы сектар эканомікі. Гістрадрут зьяўляўся другім, пасьля дзяржавы, працадаўцам у краіне. Праз свой эканамічны аддзел, Гістадрут валодаў шматлікімі прадпрыемствамі, у тым ліку найбуйнейшымі прамысловымі кангламератамі краіны, найбуйнейшым банкам краіны Апалім і найбуйнейшай суднаходнай кампаніяй краіны ЗІМ.

У 1985 годзе большасьць даходных прадпрыемстваў Гістадрута была далучаная да дзяржавы, у тым ліку і банк Апалім.

Да 2009 года прафсаюз не прымаў у свае шэрагі работнікаў-мігрантаў. Пасьля шэрагу крытыкі ад эўрапейскіх прафсаюзаў і міжнародных праваабарончых груп, Гістадрут стаў прымаць у сябры работнікаў не габрэйсае нацыянальнасьці і мігрантаў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Прафсаюзы Ізраіля
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1920 годзе
Катэгорыя:Брытанскі мандат у Палестыне
Катэгорыя:Сіянісцкія арганізацыі
Катэгорыя:Гістадрут
Катэгорыя:Працоўны сіянізм
Катэгорыя:Прафзьвязы
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1920 годзе брытанскім мандаце ў Палястыне
Азрыель Брашы

Азрыэль Брашы (Бераставіцкі), 18 мая 1897 - 1 сакавіка 1986 — ізраільскі педагог і навуковец, адзін з родапачынальнікаў культуры падарожжаў і вывучэння зямлі Ізраіля і суседніх краін. На працягу многіх гадоў узначальваў турыстычны аддзел Цэнтра культуры і адукацыі прафсаюза рабочых. Член камітэта Тэль-Авіўскага аддзялення яўрэйскага таварыства даследавання зямлі Ізраіля і яе старажытнасцяў.

Нарадзіўся ў Лыскаве, 18 мая 1987 года. Бацька, рабін Якаў Бераставіцкі служыў даянам (суддзя ў іудзейскім рэлігійным судзе) у Ваўкавыску на працягу 20 гадоў, маці Хая, Дачка Мошэ Грудзенчыка са Слоніма. Вучыўся ў хедэры і ешыве, а затым працягнуў навучанне ў Іерусаліме.

Перад Першай сусветнай вайной, падчас візіту Іосіфа Шпрынчэка ў Польшчу і Літву з місіяй "малады Хапаэль(рабочы)", адгукнуўся на заклік і далучыўся да маладых людзей, якія рыхтаваліся паехаць на заробкі ў Ізраіль. З-за пачатку вайны яго паездка была адкладзена і ў 1915-1917 гадах, падчас нямецкай акупацыі, быў настаўнікам у дзяржаўнай народовай школе ў Лыскаве. 

Пасля пераехаў у Ізраіль як першапраходзец, разам са сваімі сябрамі са свайго горада і яго ваколіц. Працаваў на дарогах Хайфа-Джыда, Цыфіна, Бейт-Шэхана і іншых. Пры стварэнні Цэнтральнага камітэта культуры ўсеагульнага прафсаюза працоўных быў прыняты на працу выкладчыкам. Працаваў настаўнікам у школах, а затым дырэктарам школы для працуючых маладых людзей у Ерусаліме.

Вывучаў сваю краіну і суседнія краіны, 

(Іарданію, Сірыю, Ліван, Кіпр, Егіпет, Ірак і Курдыстан). З 1926 года быў лектарам-падарожнікам ад імя культурных устаноў Ізраіля ў вывучэнне сваёй краіны і суседніх краін, кіраваў многімі падарожжамі і апублікаваў шмат артыкулаў у газетах краіны і дыяспары.
Выбары ў Гістадруце 1920 году

**Выбары ў Вальным саюзе работнікаў Зямлі Ізраільскае** ў 1920 годзе — першыя выбары ва ўправу грамады Гістадрут з часу яе заснаваньня ў 1920 годзе. Зьезд, які быў устаноўчы стаў і выбарчым зьездам. На ім выбіраліся ўправа грамады. Зьезд адбыўся ў месьце Хайфа, тады ў мандаце Палястыне. Ён быў часткаю т. зв. Брытанскае імпэрыі.

Зьезд пачаў дзейнічаць 4 сьнежня 1920 году. Было на ім 4433 асоб. Разам жыло ў Між-ярданіі дыло каля 7000 работнікаў габрэяў. Грамада Сацыялістычная партыя работнікаў выказала заўвагу на панаваньне грамадаў, якія былі выбраныя большасьцю ва ўправу Вальнага саюзу. 

## Выніку выбараў
Выніку выбараў былі наступныя:

## Глядзіце таксама
* Выбары ў Гістадруце 1965 году

## Крыніцы

Катэгорыя:Выбары 1920 году
Катэгорыя:Гістадрут
Выбары ў Гістадруце 1965 году

**Выбары ў Вальным саюзе работнікаў Зямлі Ізраільскае** ў 1965 годзе — выбары ва ўправу грамады Гістадрут з часу яе заснаваньня ў 1920 годзе. На ім выбіраліся ўправа грамады. Зьезд адбыўся ў дзяржаве Ізраіль.

Зьезд пачаў дзейнічаць у траўні і чэрвені 1965 годзе. Разам маглі галасаваць каля 862000 работнікаў Ізраілю. Зь іх каля 77,08% скарысталася правам і прагаласавалі на выбарах ва ўправу грамады.

## Выніку выбараў
Выніку выбараў былі наступныя:

## Глядзіце таксама
* Выбары ў Гістадруце 1920 году

## Крыніцы

Катэгорыя:Выбары 1965 году
Катэгорыя:Выбары ў Ізраілі 1965 году
Катэгорыя:Гістадрут
Жамчужныя каралі (парнаграфія)

thumb|Жамчужныя каралі
**Жамчужныя каралі** — слова, якіое адносіцца да палавога акту, пры якім адбываецца мужчынская эякуляцыя на шыю (або каля яе) каханкі, грудную клетку або жаночыя грудзі. Гэта можа адбыцца падчас нарвасадаты ці аральнага сексу. Вынік візуальна нагадвае жамчужныя каралі, адсюль і назва тэрміна.

## Крыніцы

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Формы сэксуальнай актыўнасьці
Новэ-Места-на-Мораве

**Новэ-Ме́ста-на-Мара́ве** () — горад у акрузе Ж’яр над Сазаваў ў краі Высачына ў Чэхіі. Места налічвае блізу 9900 жыхароў. Вядомы як курорт зімовых відаў спорту. Гістарычны цэнтар гораду добра захаваўся і ахоўваецца законам.

## Гісторыя
Першая пісьмовая згадка пра Новэ-Места-на-Мараве датуецца 1267 годам, калі яно называлася назвай Бочкаў. Паселішча было закладзенае за часам калянізацыі каралеўскім бургграфам Бочкам з Обраны пасьля заснаваньня ў 1252 годзе суседняга цыстэрцыянскага кляштара ў Ж’яр над Сазаваў, але не пазьней за 1255 году. Назва Новэ-Места ўпершыню была выкарыстаная ў грамаце караля Вацлава II і ўпершыню згадваецца як мястэчка.

У 1312 годзе Новэ-Места перайшло ў спадчыну ўладарам Ліпам. Верагодна, у канцы XIV стагодзьдзя тут была пабудаваная крэпасьць. У 1496 годзе яго набыў Вільгэльм II Пэрнштэйн. За часам іхняга панаваньня горад зьведаў эканамічны ўздым. Была пабудаваная рэнэсансная ратуша, а крэпасьць была перабудаваная ў рэнэсансны замак. Род Пэрнштэйнаў валодаў Новэ-Местам да 1588 году. Наступнымі ўладальнікамі былі Вілем Дубскі, які рэканструяваў замак, арцыбіскуп Франц фон Дытрыхштайн і род Крацэраў, якія рупіліся эканамічным росквітам маёнтка і падтрымлівалі ў маёнтку вытворчасьць шкла і жалеза.

У канцы XIX стагодзьдзя атрымаў разьвіцьцё лыжны спорт, дзякуючы якому мястэчка стала цэнтрам зімовых відаў спорту. Чыгунка была пабудавана ў 1905 годзе.

## Славутасьці

Пасярод гістарычнага цэнтру месьціцца Враціславаўскі пляц, названы ў гонар Враціслава Пэрнштэйна. Менавіта ў гэтым месьце можна знайсьці большасьць славутасьцяў гораду. Выцягнуты пляц забудаваны дамамі ў стылі эпохі Адраджэньня, барока і нэаклясыцызму.

Пасярод пляцу стаіць царква Сьвятой Кунігунды, які зважаецца за найстарэйшы помнік у месьце. Першая згадка пра касьцёл адносіцца да 1362 году. Фасаднае ўбраньне зграфіта было зробленае мастаком Карлам Немцам у 1928—1929 гады. Таксама тут месьціцца фантан працы таго ж аўтара.

Замак у Новэ-Места-на-Мараве быў перабудаваны ў стылі барока ў XVIII стагодзьдзі і ў стылі нэарэнэсансу ў 1874 годзе. Цяпер у будынку знаходзіцца Горацкая галерэя, дзе ладзяцца выставы вырабаў з шкла, ляндшафтнага дызайну і скульптураў XX стагодзьдзя. Рэнэсансны будынак былой ратушы цяпер служыць Горацкім музэем.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Гарады Чэхіі
Эякуляцыя на чалавека

міні|Прыклад эякуляцыі на чалавека.
**Эякуляцыя на чалавека**, **камшот** — жаргонны тэрмін, які шырока выкарыстоўваецца ў парнаграфіі для абазначэньня мужчынскай эякуляцыі на іншага чалавека (мужчыну ці жанчыну), у ягоны рот ці на язык (эякуляцыя на грудзі завецца «жамчужныя каралі»). Найбольш часта дасягаецца шляхам мастурбацыі, мінэта ці ручной стымуляцыі. Эякуляцыя нярэдка зьяўляецца прадметам сэксуальнага фэтышызму, зьяўляецца «фінальным акордам» большасьці порна-сцэн.

## Кінэматограф
[міні|[Грудзі|Жаночыя грудзі пасьля эякуляцыі.]]
* Выключэньнем для гэтай сцэны зьяўляюцца эратычныя фільмы, так як у іх можа быць намаляваны толькі палавы акт без эякуляцыі.
* Звычайна эякуляцыя не прысутнічае ў лезьбійскай парнаграфіі па прычыне таго, што жаночая эякуляцыя зьяўляецца хутчэй выключэньнем і здараецца даволі рэдка.

## Глядзіце таксама
* Жамчужныя каралі;
* Букакэ;
* Эякуляцыя на твар;
* Аргазм;
* Эякуляцыя.

Катэгорыя:Формы сэксуальнай актыўнасьці
Катэгорыя:Парнаграфія
Ліга Эўропы УЭФА 2021—2022 гадоў

**Ліга Эўропы УЭФА 2021—2022 гадоў** — 51-ы сэзон другога паводле статуснасьці эўрапейскага турніру УЭФА, і 13-ы зь іх пасьля перайменаваньня Кубка УЭФА ў Лігу Эўропы УЭФА.

У фінале, які прайшоў на стадыёне «Рамон Санчэс Пісхуан» у Сэвільлі 18 траўня 2022 году, нямецкі «Айнтрахт» у сэрыі пэнальці перамог шатляндзкі «Рэйнджарз» і ўпершыню ў сваёй гісторыі стаў пераможцам турніру.

## Кваліфікацыйныя раўнды

### Трэці кваліфікацыйны раўнд

### Кваліфікацыйны раўнд плэй-оф

## Групавы этап

### Група A

### Група B

### Група C

### Група D

### Група E

### Група F

### Група G

### Група H

## Плэй-оф

### Раўнд плэй-оф

### 1/8 фіналу

### Чвэрцьфінал

### Паўфінал

### Фінал

## Вонкавыя спасылкі
* Ліга Эўропы УЭФА 2021—2022 гадоў на афіцыйным сайце УЭФА

2022
Катэгорыя:2021 год у футболе
Катэгорыя:2022 год у футболе
Гран-пры Ангельшчыны

**Гран-пры́ Анге́льшчыны** () — пазачэмпіянатнае гонкавае спаборніцтва Формулы-1, якое ладзілася ў 1994—2010 роках на трасе ў Донінгтане. Пасьля гэтага аб’яднанае з Гран-пры Вялікабрытаніі.

## Пераможцы

Ангельшчына
Катэгорыя:Ангельскі спорт
Бязьдзелічы

**Бязьдзелічы** (з 30 ліпеня 1964 году — *Раздольная*) — вёска ў Беларусі, на левым беразе ракі Друці. Уваходзяць у склад Валосаўскага сельсавету Талачынскага раёну Віцебскай вобласьці.

## Гісторыя
Упамінаюцца ў 1646 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Віцебскага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага.

Да 29 снежня 1961 году Бязьдзелічы ўваходзілі ў склад Навасельскага сельсавету, да 18 сакавіка 1963 году — у склад Плоскаўскага сельсавету, да 7 чэрвеня 1966 году — у склад Навасельскага сельсавету.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Валосаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Талачынскага раёну
Бэкаа (даліна)

**Бэкаа́** () — пладавітая даліна ва ўсходнім Лібане, найважнейшы сельскагаспадарчы рэгіён краіны. Разьмешчаная за 30 км на ўсход ад Бэйруту, між гарамі Лібанам і Антылібанам. Працягласьць даліны — 120 км, шырыня — 16 км. Клімат міжземнаморскі з вільготнымі зімамі і сухімі цёплымі летамі. Ад вялікай колькасьці ападкаў з мора даліну захінае гара Лібан. Тым ня меней, у даліне бяруць выток дзьве ракі: Аронт, якая цячэ на поўнач у Сырыю і Турэччыну; і Літані, якая цячэ па поўдзень і ўпадае ў Міжземнае мора.

З часоў Рымскай імпэрыі даліна Бэкаа была крыніцай збожжа для Леванту. У наш час даліна складае 40% ворных земляў краіны. У паўночнай, менш пладароднай частцы, пражываюць качавыя пастухі. На поўдні вырошчваюць пшаніцу, маіс, бавоўну ды гародніну. Наркагандляры экспартуюць з даліны гашыш і . У 1957 дзеля арашэньня земляў на рацэ Літані збудаваная дамба і вадасховішча Караун.

## Крыніцы

Катэгорыя:Даліны Лібану
Катэгорыя:Вялікая рыфтавая даліна
Катэгорыя:Сампсігераміды
Катэгорыя:Славутасьці Лібану
Гапоны

**Гапоны** (з 30 ліпеня 1964 году — *Заве́тнае*) — вёска ў Беларусі, на беразе возера Серакаротні. Уваходзяць у склад Багушэўскага сельсавету Сеньненскага раёну Віцебскай вобласьці.

## Гісторыя
Да 20 траўня 1960 году Гапоны знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаваньні Багушэўскага пассавету.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Багушэўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Сеньненскага раёну
Гарадзец (Шаркоўшчынскі раён)

**Гарадзец** — вёска ў Беларусі, на рацэ Мнюце. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавету Шаркоўшчынскага раёну Віцебскай вобласьці.

## Гісторыя
У 1969 годзе ў рэчышчы палітыкі русіфікацыі (расейскага этнацыду беларусаў) савецкія ўлады перайменавалі Гарадзец ў *Дзіўнае* (), у 1994 годзе вёсцы вярнулі традыцыйную гістарычную назву.

## Насельніцтва
* 1921 год — 207 чал.
* 1931 год — 215 чал.

## Турыстычная інфармацыя

### Інфраструктура
Дзее Гарадзецкі музэй мастацтва і этнаграфіі, філія Германавіцкага музэю культуры і побыту.

### Славутасьці
* Гарадзішча (каля вёскі, на высокім беразе ракі Мнюты)
* Капліца прыдарожная (канец XVIII ст.).
* Сядзіба Плятэраў (XVIII ст.)

## Галерэя

Капліца ў в. Гарадзец.jpg|Прыдарожная капліца
Former Manor of Platers in Haradziec - panoramio - Andrej Kuźniečyk.jpg|Палац
Smithy at Platers Estate in Haradziec - panoramio.jpg|Кузьня
Комплекс былой сядзібы Зіберг-Плятэра 1.JPG|Капліца


## Крыніцы

Катэгорыя:Лужкоўскі сельсавет (Шаркоўшчынскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Шаркоўшчынскага раёну
Глісьцянец

**Глісьцянец** (з 1964 году — *Залесіна*) — былая вёска ў Беларусі, уваходзіла ў склад Полацкага раёну Віцебскай вобласьці.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Полацкага раёну
Глыбокі Брод

**Глыбокі Брод** — вёска ў Беларусі, каля ракі Малышу. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавету Бялыніцкага раёну Магілёўскай вобласьці.

## Гісторыя
У 1949 годзе ў рэчышчы палітыкі русіфікацыі (расейскага этнацыду беларусаў) савецкія ўлады перайменавалі Глыбокі Брод у *Кіраўку* ().

## Крыніцы

Катэгорыя:Запольскі сельсавет (Бялыніцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бялыніцкага раёну
Шакары Рычардсан

**Шака́ры Ры́чардсан** (; 25 сакавіка 2000 году) — лёгкаатлетка ЗША, якая спэцыялізуецца на спрынтарскім бегу на 100 і 200 мэтраў.

## Кар’ера
У школьныя гады пачала спаборнічаць у бегу ў родным штаце Тэхасе. Падлеткам брала ўдзел у розыгрышах у ЗША і на міжнародным узроўні. У 2018 годзе далучылася да каманды Ўнівэрсытэту штату Луізыяна. У 2019 годзе склала першы прафэсійны кантракт.

Рычардсан кваліфікавалася на летнія Алімпійскія гульні 2020 году на дыстанцыю 100 мэтраў з часам 10,77 сэкунды на Алімпійскіх выпрабаваньнях ЗША 2020 году. Аднак, па тэставаньні на допінг быў выяўлены станоўчы вынік, што было вынікам ужываньня канопляў. Гэта паставіла пад пытаньне ейны ўдзел у Алімпійскіх гульнях пад сумнеў. Па кансультаваньні яна пагадзілася на месячную дыскваліфікацыю Антыдопінгавай агенцыяй ЗША, якая пачалася 28 чэрвеня 2021 году. У выніку спартоўка прапусьціла летнія Алімпійскія гульні.

Амэрыканка вярнула да спаборніцтваў на этапе Прыфантэйн клясык 2021 году Дыямэнтавай лігі. У траўні 2023 году яна атрымала сваю першую перамогу ў Дыямэнтавай лізе, перамогшы на дыстанцыі 100 мэтраў у Досе з новым рэкордам этапу 10,76 сэкундаў. У ліпені 2023 году Рычардсан узяла ўдзел у чэмпіянаце ЗША 2023 году ў Юджыне. 7 ліпеня 2023 году бягуха стала нацыянальнай чэмпіёнкай ЗША ў спрынце на 100 мэтраў, выйграўшы фінальны забег на 100 мэтраў за 10,82 сэкундаў, кваліфікаваўшы, такім чынам, на чэмпіянат сьвету 2023 году ў Будапэшце. У трэці дзень чэмпіянату сьвету яна здабыла свой першы буйны індывідуальны тытул на міжнароднай арэне, здабыўшы залаты мэдаль у спрынце на 100 меэраў з рэкордам чэмпіянату ў 10,65 сэкундаў. 25 жніўня яна здабыла бронзу ў фінале забегу на 200 мэтраў за 21,92 сэкунды, фінішаваўшы пасьля Габрыель Томас і дзейнай чэмпіёнкі Шэрыкі Джэксан. Таксама спартоўка здабыла залаты мэдаль у складзе каманды ЗША ў эстафэце 4×100 мэтраў з рэкордам чэмпіянату ў 41,03 сэкунды.

Сэзон 2024 году пачала зь перамогі на дыстанцыі 100 мэтраў Дыямэнтавай лігі на этапе Прыфантэйн клясык. Пазьней на чэмпіянаце ЗША абараніла свой тытул чэмпіёнкі краіны на 100 мэтрах. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году на дыстанцыі 100 мэтраў Рычардсан заняла другое месца пасьля Жульен Альфрэд зь Сьвятой Люсіі, якая хутчэй пачала з старту і захавала перавагу да фінішу. У жаночай эстафэце 4×100 Рычардсан прабегла апошні этап забегу, пасьля Габрыель Томас спартоўка ўзьняла амэрыканак з трэцяга месца на першае, здабыўшы свой першы залаты алімпійскі мэдаль. Праз год на чэмпіянаце сьвету ў Токіё ў той жа дысцыпліне стала ўладальніцай залатога мэдаля.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Спрынтаркі ЗША
Катэгорыя:Лёгкаатлеты і лёгкаатлеткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Брытані Браўн

**Бры́тані Браўн** (; 18 красавіка 1995 году) — лёгкаатлетка ЗША, якая спэцыялізуецца на спрынтарскім бегу на 200 мэтраў.

## Кар’ера
У 2019 годзе Браўн перамогла ў бегу на 300 мэтраў на чэмпіянаце ЗША ў памяшканьні з рэкордам чэмпіянату ў 35,95 сэкундаў. Яна была адабраная дзеля ўдзелу ў забегу на 200 мэтраў на чэмпіянаце сьвету пасьля таго, як заняла другі радок у спаборніцтвах на чэмпіянаце ЗША. На сусьветным першынстве 2019 году здабыла срэбраны мэдаль, паказаўшы асабісты рэкордны час у 22,22 сэкунды, фінішаваўшы пасьля Дыны Эшэр-Сьміт.

У 2020 годзе Браўн склала кантракт з кампаніяй Адыдас. На чэмпіянаце сьвету 2023 году прабілася ў фінальны забег на дыстанцыю 100 мэтраў, дзе заняла 7-е месца. На этапе Бісьлецкіх гульняў Дыямэнтавай лігі 2024 году перамагла ўпершыню ў забегах лігі. Брала ўдзел у Алімпійскіх выпрабаваньнях ЗША 2024 году, дзе кваліфікавалася на дыстанцыю ў 200 мэтраў. Пасьля падпісала дамову з кампаніяй Nike. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў Парыжы бягуха заваявала бронзавы мэдаль з вынікам 22,20 сэкунды на дыстанцыі 200 мэтраў, фінішаваўшы пасьля Габрыель Томас і Жульен Альфрэд.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Спрынтаркі ЗША
Катэгорыя:Лёгкаатлеты і лёгкаатлеткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Мэліса Джэфэрсан-Ўудэн

**Мэлі́са Джэ́фэрсан-Ўу́дэн** (; 21 лютага 2001 году) — лёгкаатлетка ЗША, якая спэцыялізуецца на спрынтарскім бегу на 100 мэтраў.

## Кар’ера
У 2022 году пачала браць удзел у студэнцкіх спаборніцтвах, прадстаўляючы Берагавы Каралінскі ўнівэрсытэт.

Спартоўка перамагла ў бегу на дыстанцыі 100 мэтраў на чэмпіянаце ЗША на адкрытым паветры ў 2022 годзе, дзякуючы чаму кваліфікавалася на чэмпіянат сьвету 2022 году, які ладзіўся ў Юджыне. На сусьветным першынстве Джэфэрсан прабілася ў фінал, але заняла так толькі восьмае месца. Тым ня менш, з чэмпіянату амэрыканка прывязла залаты мэдаль, які здабыла ў складзе эстафэтнай каманды ЗША 4×100 мэтраў. Праз год яна яшчэ раз стала пераможцай чэмпіянату сьвету ў той жа дысцыпліне.

У красавіку 2024 году Джэфэрсан была ў складзе зборнай ЗША, якая здабыла перамогу ў эстафэце 4×100 мэтраў на чэмпіянаце сьвету па лёгкаатлетычных эстафэтах 2024 году, які ладзіўся ў Насаў. У чэрвені 2024 году бягуха заняла другі радок у бегу на 100 мэтраў на Алімпійскіх выпрабаваньнях ЗША 2024 году ў Юджыне, адолеўшы дыстанцыю за 10,80 сэкундаў. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў Парыжы стала бронзавай прызэркай у індывідуальным бегу на 100 мэтраў, а таксама здабыла залаты мэдаль у эстафэце 4×100 мэтраў.

На чэмпіянаце ЗША па лёгкай атлетыцы на адкрытым паветры 2025 году ў Юджыне перамагла ў забегу на 100 мэтраў з часам 10,65 сэкундаў, што зрабіла яе пятай паводле хуткасьці жанчынай у гісторыі. Яна таксама ўсталявала асабісты рэкорд, адолеўшы суперніцаў у забегу на 200 мэтраў на чэмпіянаце з часам у 21,84 сэкунды. Пазьней у тым жа месяцы яна перамагла ў забегу на 100 мэтраў на спаборніцтвах Дыямэнтавай лігі ў Сылезіі з часам у 10,66 сэкундаў. На чэмпіянаце сьвету 2025 году яна перамагла ў забегах на 100 і 200 мэтраў, а таксама ў эстафэце 4×100 мэтраў. Пры гэтым дысцыпліна на самую каротную дыстанцыю спартоўца завяршыла з новым рэкордным часам чэмпіянату ў 10,61 сэкундаў, што дазволіла ёй стаць чацьвертай паводле хуткасьці жанчынай у гісторыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Спрынтаркі ЗША
Катэгорыя:Лёгкаатлеты і лёгкаатлеткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Тўаніша Тэры

**Тўаніша Тэры** (; 24 студзеня 1999 году) — лёгкаатлетка ЗША, якая спэцыялізуецца на спрынтарскім бегу на 100 мэтраў.

## Кар’ера
Займалася лёгкай атлетыкай падчас навучаньня ва Ўнівэрсытэце Паўднёвай Каліфорніі. Першы посьпех на міжнародным узроўні атрымала ў сэзоне 2018 году, калі ўвайшла ў склад нацыянальнай зборнай ЗША і брала ўдзел на юніёрскім спаборніцтве ў Тампэрэ, дзе ў бегу на 100 мэтраў здабыла срэбраны мэдаль. Спрабавала прайсьці адбор на летнія Алімпійскія гульні 2020 году ў Токіё, аднак не дала рады. Неблагія вынікі займела ў 2022 годзе. У гэтым годзе на хатнім чэмпіянаце сьвету здабыла залаты мэдаль у эстафэце 4×100 мэтраў. Праз год паўтарыла посьпех на чэмпіянаце сьвету ў Будапэшце. На летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году ў Парыжы ў складзе нацыянальнай каманды стала чэмпіёнкай у эстафэце 4×100 мэтраў. Праз год на чэмпіянаце сьвету ў Токіё ў той жа дысцыпліне стала ўладальніцай залатога мэдаля.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Спрынтаркі ЗША
Катэгорыя:Лёгкаатлеты і лёгкаатлеткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2024 году
Гнілякі

**Гнілякі** (з 30 ліпеня 1964 году — *Ро́шча*) — вёска ў Беларусі, каля ракі Мнюты. Уваходзяць у склад Пліскага сельсавету Глыбоцкага раёну Віцебскай вобласьці.

## Насельніцтва
* 1921 год — 160 чал.
* 1931 год — 161 чал.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Пліскі сельсавет (Глыбоцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Глыбоцкага раёну
Літані

**Літані** (), у антычнасьці **Леонтас** ( — *львіная рака*) — рака ў паўднёвым Лібане, якая выцякае з даліны Бэкаа і ўпадае ў Міжземнае мора на поўнач ад Тыру. Найдаўжэйшая рака Лібану працягласьцю 140&nbsp;км, працякае толькі ўнутры краіны. Асноўная крыніца абвадненьня, водазабесьпячэньня і гідраэнэргетыкі ня толькі Паўднёвага Лібану, але і краіны ў цэлым.

## Этымалёгія
Назва ракі паходзіць ад угарыцкага боства , сямігаловага марскога зьмея і служкі марскога бога .

## Геаграфія
Даўжыня Літані разам з прытокамі складае 174&nbsp;км, на працягу якіх клімат зьмяняецца ад сухога кантынэнтальнага да вільготнага субтрапічнага. Плошча вадазбору складае 2110 км², што займае каля 20% плошчы краіны. Вадазборны басэйн складае каля 30% усяго вадапатоку Лібану.

Большую частку рэчышча ідзе на поўдзень паралельна сырыйскай граніцы, пасьля чаго рэзка заварочвае на захад. На гэтым адцінку рака называецца Касыміе і цячэ амаль раўналежна граніцы з Ізраілем. За 10&nbsp;км на поўнач ад Тыру на рацэ стаіць старажытны .

## Мінуўшчына
Ранейшыя гісторыкі лічылі, што біблійны Місфэрот-Маім, куды Ісус Навін выгнаў пераможаныя плямёны, знаходзіўся ў вусьці ракі Літані.

У чэрвені 1941 року ў вусьці адбылася  з сіламі Вішысцкай Францыі.

У 1959 адкрытае штучнае возера Караун і дамба Літана вышынёй 60 м ды даўжынёй 1350 м. Найбуйнейшая гідраэлектрастанцыя краіны здольная вырабляць 185 МВт электрычнасьці.

## Крыніцы

Катэгорыя:Рэкі Лібану
Вялікі Лібан

**Дзяржава Вялікага Лібану** (, ), нефармальная назва **Францускі Лібан** — абвешчаная 1 верасьня 1920 дзяржава, з траўня 1926 року стала **Лібанскай рэспублікай** ( **, ), а пасьля цяперашнім Лібанам.

Створаная паводле  як , заплянаваны на 1923 рок. Аднак пасьля Сэўрскага пагадненьня, якое зафіксавала распад Асманскай імпэрыі, апеку над гэтымі тэрыторыямі ўзялі Вялікабрытанія і Францыя, і лібанскую частку атрымала Францыя.

Генэрал Гуро абвясьціў дзяржаву ў ейных цяперашніх межах, усталяваў сталіцай Бэйрут, надаў сьцяг, які спалучаў колеры Францыі зь лібанскім кедрам.

## Крыніцы

Катэгорыя:Францускі мандат у Сырыі і Лібане
Катэгорыя:Колішнія дзяржавы Заходняй Азіі
Катэгорыя:Дзяржавы і тэрыторыі, скасаваныя ў 1943 годзе
Катэгорыя:Колішнія дзяржавы міжваеннага пэрыяду
Машэ Даян

**Машэ́ Дая́н** (; 20 траўня 1915 — 16 кастрычніка 1981) — ізраільскі вайсковы і палітычны дзяяч. Камандэр Ерусалімскага фронту ў першай араба-ізраільскай вайне (1948), чалец Генэральнага штаба Арміі абароны Ізраілю (1953—1958) у часе Сынайскай вайны (1956), міністар абароны ў часе Шасьцідзённай вайны (1967), дзякуючы чаму стаў сусьветным сымбалем барацьбы Дзяржавы Ізраілю.

Сябра жыдоўскай ваенізаванай арганізацыі Хагана з 1930-х рокаў. У часе арабскага паўстаньня ў Палестыне служыў у Спэцыяльных начных аддзелах. У часе нападу вішысцкіх войскаў на Лібан страціў вока. У 1965 року разам з Давыдам Бэн-Гурыёнам і Шыманам Пэрэсам партыі стварыў партыю Рафі. Перад пачаткам Шасьцідзённай вайны заняў пасаду міністра абароны. Пасьля вайны Суднага дня (1973) сышоў з пасады праз крытыку. У 1977 выключаны з Ізраільскай працоўнай партыі, бо ў сфармаваным Лікудам урадзе атрымаў пасаду міністра замежных справаў і адыграў істотную ролю ў падпісаньні мірнай угоды з Эгіптам.

## Крыніцы

Катэгорыя:Чальцы Генэральнага штаба Ізраілю
Катэгорыя:Памерлі ад раку тоўстай кішкі
Катэгорыя:Дэпутаты Кнэсэту
Катэгорыя:Сябры „Хаганы“
Катэгорыя:Ашкеназы
Катэгорыя:Удзельнікі араба-ізраільскай вайны (1948—1949)
Катэгорыя:Удзельнікі вайны Суднага дня
Катэгорыя:Украінскія жыды
Катэгорыя:Жыдоўскія вайскоўцы
Катэгорыя:Міністры сельскай гаспадаркі Ізраілю
Катэгорыя:Міністры абароны Ізраілю
Катэгорыя:Міністры замежных справаў Ізраілю
Катэгорыя:Удзельнікі Суэцкага крызісу
Катэгорыя:Ізраільскія атэісты
Катэгорыя:Пахаваныя на Нахаляльскіх могілках
Жардан Бардэля

**Жарда́н Бардэля́** (,  13 верасьня 1995 году, Дрансі, Францыя) — францускі палітык.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў грамадзе Дрансі дэпартамэнту Сэн-Дэні, які мяжуе з Парыжам на поўначы і ёсьць часткай мэгаполісу Вялікі Парыж, у сям’і італьянскіх эмігрантаў, якія хутка па нараджэньні сына разышліся, але ў якіх Жардан жыў па чарзе.

Скончыў прыватную сярэднюю школу ў Сэн-Дэні. За часам вучобы ў старэйшых клясах ён поруч зь сябрамі двойчы на тыдзень даваў урокі францускай мовы мігрантам. Пасьля Жардан паступіў у Сарбону на геаграфічны факультэт. Але на трэцім курсе яго кінуў, каб прысьвяціць сябе палітыцы. Падчас прэзыдэнцкіх выбараў 2017 году ён уваходзіў у перадвыбарчую каманду Марын Лё Пэн. А праз год ачоліў моладзевую арганізацыю партыі.

На выбарах у Эўрапейскі парлямэнт увесну 2019 году, на чале выбарчага сьпісу Нацыянальнага абʼяднаньня якога стаяла імя Бардэлі, заняло першае месца, атрымаўшы 22 мандаты з 79 магчымых. У 23 гады Жардан стаў эўрадэпутатам. У тым жа годзе ён увайшоў у склад Выканаўчага бюро партыі і заняў пасаду другога старшыні. У лістападзе 2022 году быў абраны пераемнікам Марын Лё Пэн на пасадзе старшыні Нацыянальнага аб’яднаньня. Так упершыню кіраўніком гэтай ультраправай партыі стала асоба, якая не была павязаная зь ёй сямейнымі сувязямі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Францускія палітыкі
Музычны прадусар

**Музы́чны праду́сар** (ад )&nbsp;— галоўны кіраўнік праекту па стварэньні музыкі, у абавязкі якога можа ўваходзіць шэраг творчых і тэхнічных функцыяў. Як правіла, гэтая праца ўключае ў сябе практычнае кіраўніцтва сэсіямі гуказапісу; забесьпячэньне прымальнай якасьці выступаў артыстаў, кантроль за тэхнічным забесьпячэньнем запісу, а таксама каардынацыю працы вытворчай каманды й працэсу. Удзел прадусара ў музычным праекце можа быць розным паводле глыбіні й маштабу. Часам у папулярных жанрах прадусар можа ствараць увесь гук і структуру запісу, аднак, напрыклад, пры запісе клясычнай музыкі прадусар служыць хутчэй сувязным зьвяном паміж дырыгентам і камандай гукарэжысэраў.

Ролю музычнага прадусара часта параўноўваюць з роляй кінарэжысэра, хоць ёсьць і істотныя адрозьненьні. Роля музычнага прадусара адрозьніваецца ад ролі выканаўчага прадусара, які ўдзельнічае ў праекце запісу ў асноўным на адміністрацыйным узроўні, і ад ролі гукарэжысэра, які кіруе тэхналёгіяй запісу.

У залежнасьці ад праекту, прадусар можа выбіраць ці не выбіраць ўсіх выканаўцаў. Калі выкарыстоўваюцца толькі сынтэзаваныя альбо сэмплаваныя інструмэнты, прадусар можа быць адзіным выканаўцам. І наадварот, некаторыя выканаўцы самі займаюцца прадусаваньнем. Некаторыя прадусары зьяўляюцца ўласнымі гукарэжысэрамі, кіруючы тэхналёгіяй у рамках усяго праекту: перадпрадакшн, запіс, зьвядзеньне й майстарынг.

## Гісторыя
Папярэднікамі музычных прадусараў былі «A&R men», якія таксама маглі спалучаць прадпрымальніцкія, творчыя й тэхнічныя ролі, але часта аказвалі нязначны творчы ўплыў, паколькі ў 1950-я гады вытворчасьць гуказапісу па-ранейшаму была засяроджаная на простым паляпшэньні гукавой адпаведнасьці запісу й жывога выступу артыстаў.

Дасягненьні ў тэхналёгіі гуказапісу, асабліва зьяўленьне ў 1940-х гадах магнітнай стужкі, якую Лес Пол хутка ўдасканаліў, распрацаваўшы шматканальны запіс, і зьяўленьне ў 1950-х гадох электронных інструмэнтаў, ператварылі вытворчасьць запісаў у спэцыяльнасьць. У папулярнай музыцы такія прадусары, як Джордж Мартын, Філ Спэктар і Браян Іна, прывялі яе да сучаснага выкарыстаньня складаных тэхнік і нерэальных гукаў, ствараючы песьні, якія немагчыма выканаць ужывую. Пасьля 1980-х гадоў пераход ад аналягавай да лічбавай вытворчасьці яшчэ больш пашырыў магчымасьці. Цяпер DAW, альбо лічбавыя гукавыя працоўныя станцыі, такія як Logic Pro, Pro Tools і Studio One, ператвараюць звычайны кампутар у вытворчую кансоль, з дапамогай якой самотны пачатковец можа стаць кваліфікаваным прадусарам у эканомнай хатняй студыі. У 2010-я гады пачаліся намаганьні па павелічэньні колькасьці музычных прадусарак і гукарэжысэрак, якія моцна саступалі мужчынам і атрымалі прызнаньне толькі ў клясычнай музыцы.

## Глядзіце таксама
* Самотнік
* Гукарэжысэр

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 
* 
* 
* 


Катэгорыя:Музычная вытворчасьць
Катэгорыя:Музычныя прафэсіі
Жыве Беларусь! (1943)

**«Жыве́ Белару́сь!»** — галоўны друкаваны орган Саюзу беларускай моладзі, які выдаваўся ў 1943—1944 роках.

## Мінуўшчына
Выдаваўся кіраўнічым штабам Саюзу беларускай моладзі ў Менску, выходзіў зь ліпеня 1943 да жніўня 1944 року. У Беларусі выйшлі 10 нумароў, адзінаццаты — у Тропаве, агулам выйшлі 12. Рэдактары —  і Расьціслаў Нарушэвіч; выдавец — Міхась Ганько; супрацоўнікі рэдакцыі — Надзея Абрамава, Алесь Кароткі, Галіна Бузук, , Барыс Суравы, Аўген Калубовіч ды іншыя.

Публікаваліся артыкулы пра мэты і задачы СБМ; інфармацыя пра сэмінары, нарады; папулярныя нарысы па гісторыі Беларусі; беларускія вершы і песьні; антысавецкая і антысэміцкая публіцыстыка ды інш.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Электронныя варыянты часопісу

Катэгорыя:Беларускія часопісы
Катэгорыя:Саюз беларускай моладзі
Катэгорыя:Часопісы на беларускай мове
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1944 годзе
Жыві, родная Беларусь!

**«Жыві, родная Беларусь!»** (іншая назва **Беларускі кінаканцэрт**) — беларускі музычны фільм рэжысэра Ўладзімера Корш-Сабліна, зьняты ў 1943 року.

Упершыню паказаны 15 чэрвеня 1944.

## Сюжэт
Фільм дэманструе посьпехі майстроў мастацтваў Беларусі. Канцэртныя нумары аб’яднаныя канфэрансам.

## Стваральнікі

### Ролі

### Кінатрупа
Рэжысэр — Уладзімер Корш-Саблін, Мікола Садковіч.

Сцэнарысты — Уладзімер Корш-Саблін, Мікола Садковіч.

Апэратар — Гаўрыіл Егіязараў.

Кампазытар — Ісак Любан.

Мастачка — Людміла Блатава.

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Савецкія фільмы 1943 году
Катэгорыя:Фільмы «Беларусьфільму»
Панкіская цясьніна

**Панкіская цясьніна** (груз. პანკისის ხეობა) — цясьніна на поўначы Грузіі.

## Разьмяшчэньне
Панкіская цясьніна разьмешчаная ў Ахмэцкім муніцыпалітэце Кахеты (Грузія) ў верхаваніх ракі Алазані. Цясьніна праходзіць на адлегласьці 60 км паралельна грузіна-расейскай мяжы, і аддзеленая ад яе горным хрыбтом. Працягласьць цясьніна складае 60 кілямэтраў, шырына — каля пяці кілямэтраў. У цясьніна размешчаны 16 населеных пунктаў чачэнцаў-кістынцаў.

## Насельніцтва
У Панкіскай цясьніне пражываюць галоўным чынам кістынцы — чачэнцы Грузіі, нашчадкі перасяленцаў XVI—XIX стагодзьдзя. Маюцца таксама грузінскія і асятынскія населеныя пункты. У 1990-х гадах тутака ж уладкаваліся бежанцы з Чачні часоў першай чачэнскай вайны.
Па даных на люты 2008 году, у цясьніне пражывала каля 600 бежанцаў з Чачні. Па даных на чэрвень 2000 году, іх было каля 6500 чалавек.

Падчас Другой чачэнскай вайны ў цясьніне нароўні з мірнымі жыхарамі хаваліся баевікі, сярод якіх былі атрады Руслана Гелаева. У 2002 годзе па цясьніне невядомымі самалётамі і верталётамі былі нанесены некалькі авіяўдараў. Да сярэдзіны лета 2004 года сіламі грузінскага і расейскай спэцназу і Панкіская цясьніна была зачышчаная ад баевікоў. У 2008 годзе ў часе грузінска-расейскай вайны зноўку ў Панкіскай цясьніне дзейнічалі баевікі, адкуль былі часткова зьнішчаныя, а часткова сышлі на тэрыторэю Дагестану і Інгушэтыі.

Па розных даных у 2012—2014 гадах ад 50 да 200 жыхароў Панкіскай цясьніны пайшлі ваяваць у складзе баявікоў Ісламскай дзяржавы.

## Заўвагі

# ↑ Грузія абвергла інфармацыю аб баявіках у Панкіскай цясьніне // РИА Новости, 9 лютага 2008. Дата звароту: 17 лютага 2008. Архівавана з арыгіналу 10 лютага 2008 году.
# ↑ Грузінская Ічкерыя. Архівавана з арыгіналу 5 лістапада 2004 году.
# ↑ ХРОНІКА ПІКІРАВАЛЬНАГА КАНФЛІКТУ. Дата звароту: 22 сьнежня 2021. Архівавана 22 сьнежня 2021 году.
# ↑ У цясьніне няма баявікоў. Дата звароту: 24 лютага 2015. Архівавана з арыгіналу 4 сакавіка 2016 году.
# ↑ США дадалі экс-вайсковага з Грузіі ў сьпіс вядомых тэрарыстаў — Міхаіл Вігнанскі — Расейская газета. Дата звароту: 2 сьнежня 2019. Архівавана 22 лістапада 2020 году.
# ↑ «Была бы заля для рэгбі — не патрэбны быў джыхад». Дата звароту: 24 лютага 2015. Архівавана 9 ліпеня 2015 году.
# ↑ Пасол ЗША ў Грузіі абверг інфармацыю аб базах ІГ у Панкіскай цясьніне: Каўказ: Былы СССР: Lenta.ru. Дата звароту: 21 лютага 2016. Архівавана 23 лютага 2016 году.

## Вонкавыя спасылкі
Бельскі сельсавет (Крычаўскі раён)

**Бе́льскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёну Магілёўскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Бель 1.

## Гісторыя
27 верасьня 2024 году Лабковіцкі сельсавет перайменаваны ў Бельскі.

## Крыніцы


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Крычаўскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 2024 годзе
Сядзібна-паркавы комплекс Дабрынецкіх (Вельямовічы)

**Сядзібна-паркавы комплекс Дабрынецкіх** — помнік архітэктуры і садова-паркавага мастацтва XIX стагодзьдзя ў вёсцы Вельямовічах.

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае
Сядзіба Вельямовічы ўпершыню ўпамінаецца ў XVI стагодзьдзі.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
3 1862 году маёнтак належаў роду Юльяна Канапінскага, па здушэньні нацыянальна-вызвольнага паўстаньня 1863—1864 гадоў улады Расейскай імпэрыі канфіскавалі і распрадалі маёнтак. Напярэдадні Першай сусьветнай вайны існавалі два фальваркі: адна сядзіба належала роду Саковічаў, другая — Дабрынецкім.

### Найноўшы час
Па Першай сусьветнай вайне Саковічы прадалі адну частку свайго фальварку Ялавіцкаму, другую — Дабрынецкім.

Па Другой сусьветнай вайне палац цалкам зьнішчылі.

## Парк
Пэйзажны парк займае плошчу 3 га і мае ў пляне форму прастакутніка. Пэйзажная частка парку разьмяшчаецца перад парадным партэрам, абмяжоўваецца на захадзе дзьвюма сажалкамі. У асноўным растуць ліпа, ясень, граб, клён, конскі каштан ды іншыя. За паркавым партэрам разьмяшчаўся невялікі сад з маршрутамі дзеля шпацыру грабавай алеяй, уздоўж ліпавай пасадкі і глыбокага яра з ручаём.

Парк захаваўся амаль у ранейшых межах, але зьдзічэў, зарос хмызьняком, сажалкі забруджаныя.

## Крыніцы

## Літаратура
* Несцярчук Л. Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны X—XX стагоддзяў (гісторыя, стан, перспектывы). — : БЕЛТА, 2002.

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Зьнішчаныя збудаваньні Беларусі
Хусіты

**Хусі́ты** (  ), афіцыйная назва **Анса́р Ала́х** ( , ) —  вайскова-палітычная арганізацыя, заснаваная ў Емэне ў 1990-х роках пачаткова як апазыцыйная тагачаснаму прэзыдэнту Алі Абдулу Салегу.

У 2003 року пад уплывам лібанскай шыіцкай арганізацыі Хэзбалы хусіты прынялі дактрыну супраць ЗША, Ізраілю і жыдоў. Першага кіраўніка руху, , у 2004 року забілі емэнскія вайскоўцы, пасьля чаго выбухла хусіцкае паўстаньне. З тае пары кіраўніцтва арганізацыяй пераняў Хусэйнаў брат .

У 2011 року хусіты падтрымалі , далучыліся да Канфэрэнцыі нацыянальнага дыялёгу, але пазьней выйшлі зь мірнага працэсу. У канцы 2014 року падтрымалі Салега, з дапамогай якога  сталіцу Емэну. Пасьля гэтага Саудаўская Арабія ўзначаліла  з мэтай вярнуць . З тае пары ў дзяржаве трывае грамадзянская вайна.

Хусіты ня толькі змагаюцца супраць Саудаўскай Арабіі ды ААЭ. Ад пачатку вайны ХАМАСу з Ізраілем у 2023 року яны пачалі абстрэл Ізраілю ды напады на караблі ў Чырвоным моры.

Хусіцкі рух прываблівае жыхароў Емэну сваім вобразам барацьбітоў за эканамічнае разьвіцьцё і спыненьне палітычнай маргіналізацыі зэйдысцкага шыізму. Пры гэтым яны процістаяць сунітам, але наймаюць і іх.

## Крыніцы

Катэгорыя:Арабскія збройныя групоўкі
Катэгорыя:Антысэмітызм у Емэне
Катэгорыя:Іслам у Емэне
Катэгорыя:Тэрарызм у Емэне
Катэгорыя:Ісламскі фундамэнталізм
Катэгорыя:Антыамэрыканізм
Катэгорыя:Антыімпэрыялізм
Катэгорыя:Антыгомасэксуальныя арганізацыі
Катэгорыя:Антысіянісцкія арганізацыі
Катэгорыя:Правы антысэмітызм
Катэгорыя:Украінафобія
Катэгорыя:Арганізацыі, якія ЗША прызналі тэрарыстычнымі
Катэгорыя:Арганізацыі, якія ААЭ прызналі тэрарыстычнымі
Катэгорыя:Арганізацыі, якія Саудаўская Арабія прызнала тэрарыстычнымі
Катэгорыя:Ісламскі нацыяналізм
Катэгорыя:Русафілія
Катэгорыя:Шыіцкія групоўкі
Катэгорыя:Емэнскі крызіс
Катэгорыя:Зэйдызм
Катэгорыя:Рухі супраціву
Катэгорыя:Вось супраціву
Катэгорыя:Супраціўнікі Ісламскай дзяржавы Іраку і Леванту
Катэгорыя:Арабская вясна
Гусіты

**Гусі́ты** ( або *Kališníci*, ) — чэскі  рух пасьлядоўнікаў рэфарматара Яна Гуса у часе Багемскай рэфармацыі.

Пасьля спальваньня Яна Гуса на Канстанцкім саборы пачаўся шэраг крыжовых паходаў, грамадзянскіх войнаў, перамогаў і кампрамісаў між рознымі бакамі з рознымі багаслоўскімі поглядамі. У выніку Гусіцкіх войнаў 1420—1434 рокаў падтрымваныя каталікамі чашнікі адолелі табарытаў і запанавалі ў Багеміі.

Па выніках  1485 року каталікі і чашнікі Багеміі былі ўраўнаваныя ў правох. Цягам двух стагодзьдзяў Багемія і Маравія заставаліся пераважна гусіцкімі, пакуль пасьля бітвы на Белай Гары сьвяты рымскі імпэратар ня ўвёў па ўсёй Чэхіі каталіцтва.

Гусіцкія традыцыі працягваюцца ў Мараўскай і адноўленай Чэхаславацкай гусіцкай цэрквах.

## Крыніцы


Катэгорыя:Пратэстанцтва ў Чэхіі
Катэгорыя:Ян Гус
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Лібану

Лібан падзяляецца на 9 правінцый, ці мугафазаў (), якія ў сваю чаргу падзяляюцца на 26 раёнаў (*када* ). Раёны падзяляюцца на акругі.

## Мугафазы

Усе мугафазы, за выняткам Бэйруту і Акару, падзеленыя на раёны, а тыя - на муніцыпалітэты.

## Раёны

## Акругі

## Крыніцы
Эйгот

**Эйгот** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Эйгут або Эйгот (Øyguti, Eyguti, Eygoti) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -эйх- (-эй-) (імёны ліцьвінаў Эйгерд, Эйман, Эймунт; германскія імёны Eygerd, Eimann, Eymunt) паходзіць ад гоцкага agi 'лязо, булат, меч', а аснова -гуд- (-год-, -гут-) (імёны ліцьвінаў Готарт, Гудман, Саўгут; германскія імёны Gotard, Gudman, Savegot) — ад гоцкага guþs 'Бог', gôþs 'добры, старанны, пабожны' або *guts 'гот'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *den [[Ліцьвіны|Litauern]] Eygote* (21 студзеня 1315 году).

## Глядзіце таксама
* Эйх
* Гуда

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны