open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сэрбіявоз

**«Сэрбіявоз»** — дзяржаўнае чыгуначнае прадпрыемства пасажырскіх перавозак Сэрбіі, заснаванае ў ліпені 2015 году.

На 2024 год прапаноўваў картку «Срб Плюс» для чыгуначных паездак па Сэрбіі са зьніжкай 30 %. Таксама дзеці 6—14 гадоў атрымлівалі зьніжку 50 %, а малечаў да 6 гадоў вазілі задарма. 

## Рухомы склад
На 2024 год «Сэрбіявоз» меў:
* 145 цягнікоў — 55 цеплавозаў (сэрыі 710, , 712 і ) і 48 электрацягнікоў (сэрыі , 412 і ), 25 электравозаў (сэрыі 441 і 461) і 12 дызэль-электрычных (сэрыі 621, 622 і 661) лякаматываў, а таксама 4 вузкакалейныя лякаматывы і 1 паравоз;
* 152 вагоны — 60 4-восевых зь сядзеньнямі, 27 двухпавярховых для самаходаў, 22 , 19 4-восевых спальных, 15 «Рамантыка» і 9 «Шарган».

## Мінуўшчына
2 ліпеня 2015 году старшыня ўраду Сэрбіі Аляксандар Вучыч падпісаў Пастанову аб заснаваньні акцыйнага таварыства чыгуначных перавозак падарожнікаў, якое вылучылі са складу «Чыгункі Сэрбіі». Паводле 6-га артыкула Пастановы, галаўную сядзібу АТ «Сэрбія Воз» («Сэрбія Цягнік») разьмясьцілі ў Бялградзе па вуліцы Нэмані, д. 6. Згодна з 11-м артыкулам асноўны капітал прадпрыемства склаў 21,1 млрд дынараў (190 млн даляраў), зь якіх палову склалі грашовыя сродкі.

У сакавіку 2022 году высакахуткасны цягнік пачаў хадзіць па перабудаванай лініі Бялград — Нові Сад. Рух на хуткасьці 200 км/гадз дазваляў ажыцьцяўляць чыгуначнае злучэньне між гарадамі за 35 хвілінаў. Сам 2-павярховы цягнік налічваў 316 месцаў. 10 лістапада 2023 году назву прадпрыемства зьмянілі на «Сэрбіявоз». За 2023 год прадпрыемства перавезла рэкордныя 7,1 млн падарожнікаў і ўпершыню стала прыбытковым. Пры гэтым 3,5 млн падарожжаў прыпала на высакахуткасны цягнік «Сокал», які злучаў Бялград і Нові Сад 60 разоў штодня.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
** Расклад, зьвесткі грамадзкай значнасьці

Катэгорыя:Прадпрыемствы Сэрбіі
Катэгорыя:Пасажырскі чыгуначны транспарт Эўропы
Катэгорыя:Эўрапейскія транспартныя кампаніі
Катэгорыя:Бялград
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2015 годзе
Шумадыйская акруга

**Шумадыйская акруга** () — акруга ў цэнтральнай частцы Сэрбіі, адносіцца да статыстычнага рэгіёну Шумадыя і Заходняя Сэрбія/

## Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі падзеленая на 7 абшчын:
* Аранджалавац
* Тапола
* Рача
* Баточына
* Кныч
* Лапова
* **[[Крагуевац]]:**
** Страгары
** Аэрадром
** Півара
** Станова
** Стары град

## Насельніцтва
У акрузе пражываюць 282 772 сэрбаў (96,4%), 927 чарнагорцаў (0,3%), 2095 цыган (0,7%) і іншыя народнасьці (2011).).

### Населеныя пункты


## Крыніцы
Раская акруга

**Раская акруга** () — акруга ў паўднёва-заходняй частцы Сэрбіі, адносіцца да статыстычнага рэгіёну Шумадыя і Заходняя Сэрбія. Названы ў гонар Рашкі — сэрбскай гістарычнай вобласьці. Галоўным горадам зьяўляецца Кралева.

## Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі падзеленая на 5 абшчын:
* Кралева
* Врнячка Баня
* Рашка
* Нові-Пазар
* Тутын

## Насельніцтва
У акрузе пражываюць 188 208 сэрбаў (60,9%), 105 488 басьнякоў (34,1%), 5255 мусульман (1,7%), 2435 цыган (0,8%) і іншыя народнасьці (2011).).

### Населеныя пункты


## Крыніцы
Расынская акруга

**Расынская акруга** () — акруга ў цэнтральнай частцы Сэрбіі, адносіцца да статыстычнага рэгіёну Шумадыя і Заходняя Сэрбія/

## Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі падзеленая на 6 абшчын:
* Варварын
* Трстэнік
* Чычэвац
* Крушавац
* Аляксандровац
* Брус

## Насельніцтва
У акрузе пражываюць 232 552 сэрбаў (96,1%), 3265 цыган (1,3%) і іншыя народнасьці (2011).).

### Населеныя пункты


## Крыніцы
Бэрсэн

**Бэрсэн** ( — «біржа», таксама  — «біржавы будынак») — фондавая біржа ў Капэнгагене (Данія), архітэктурны помнік  XVII стагодзьдзя. Збудаваны ў часы валадараньня Крыстыяна IV, разьмешчаны каля будынку дацкага парлямэнту. Быў адметны сваім шпілем у форме пераплеценых хвастоў чатырох цмокаў, 56 м вышынёй.

Гандлёвыя рады дзейнічалі ад часу збудаваньня ў 1625 року да 1974. Пазьней тут разьмяшчалася .

16 красавіка 2024 року ў будынку здарыўся , які зьнішчыў шпіль. Мастацкія зборы і мэблю, якія захоўваліся ў будынку, пасьпелі выратаваць з дапамогай пажарнікаў і мімаходцаў.   параўнаў гэтую катастрофу з пажарам парыскай катэдры Божай Маці 2019 року.

## Крыніцы

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1640 годзе
Катэгорыя:Цагляныя збудаваньні Даніі
Катэгорыя:Будынкі і збудаваньні Капэнгагену
Катэгорыя:Фінансавая гісторыя Даніі
Катэгорыя:Рэнэсансныя збудаваньні Даніі
Катэгорыя:Будынкі фондавых біржаў
Катэгорыя:Славутасьці Капэнгагену
Катэгорыя:Сьлётсгольмэн
Катэгорыя:Згарэлыя збудаваньні Эўропы
Кірыл Радзівонаў

**Кіры́л Радзіво́наў** ( 9 траўня 2020 году) — беларускі футбаліст, цэнтральны абаронца «Віцебску».

## Кар’ера
Выхаванец менскага «Дынама». З 2017 году пачаў выступаць за клюбны дубль, дзе неўзабаве стаў адным з асноўных гульцоў. Да сэзону 2020 году рыхтаваўся разам з галоўнай камандай, прыцягваўся да ейных матчаў, аднак заставаўся на лаўцы запасных.

У ліпені 2020 году быў аддадзены ў арэнду ў «Смалявічы». 10 ліпеня 2020 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілінаў у матчы супраць «Іслачы» (3:1). Далей пачаў трывала гуляць у стартавым складзе, але пазьней пачаў заставацца на лаўцы запасных, прыцягваючыся да дубля. У сьнежні 2020 году па заканчэньні тэрміну арэнды вярнуўся ў «Дынама».

У пачатку 2021 году рыхтаваўся да новага сэзону з дублем дынамаўцаў. Таксама некаторы час знаходзіўся на праглядзе ў берасьцейскім «Дынама», а ў сакавіку на правах арэнды стаў гульцом бабруйскай «Белшыны». Замацаваўся ў асноўным складзе бабруйскай каманды, дапамог ёй паводле вынікаў сэзону 2021 году вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У студзені 2022 году па вяртаньні з арэнды пачаў трэнавацца зь менскім «Дынама». Пазьней праходзіў прагляд у жодзінскім «Тарпэда-БелАЗ», а ў лютым зноў быў арандаваны «Белшынай». У сэзоне 2022 году заставаўся гульцом пачатковага складу бабруйчанаў.

У студзені 2023 году на правах арэнды стаў гульцом «Іслачы», дзе гуляў пераважна ў першай адзінаццатцы. У сьнежні 2023 году па заканчэньні арэнды пакінуў «Іслач», аднак у студзені 2024 году вярнуўся ў клюб, падпісаўшы паўнавартасны аднагадовы кантракт, працягнуўшы дамову ў канцы году яшчэ на сэзон. У матчы 14 верасьня 2024 году супраць гарадзенскага «Нёману» атрымаў сур’ёзную траўму пятавага сухажыла, якая патрабавала хірургічнага ўмяшальніцтва. У красавіку 2025 году паўнавартасна вярнуўся ды шыхтаў клюбу, аднак заставаўся на лаве запасных. Першы матч у сэзоне згуляў 12 ліпеня 2025 году ў матчы Кубка Беларусі супраць доўбізнаўскай «Нівы», выйшаўшы на замену на 86-й хвіліне. У чэмпіянаце па вяртаньні першы раз згуляў толькі 17 кастрычніка 2025 году, пры гэтым зьявіўся на пляцоўцы толькі на 92-й хвіліне. У студзені 2026 году далучыўся да «Віцебску».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Арцём Дзенісенка

**Арцём Дзенісенка** ( 12 красавіка 1999 году) — беларускі футбаліст, брамнік «Смаргоні».

## Кар’ера
Выхаванец берасьцейскага «Дынама». З 2016 году пачаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе. Тады ж пачаў прыцягвацца і да асноўнай каманды ў якасьці рэзэрвовага брамніка. Дэбютаваў у «Дынама» 29 ліпеня 2018 году ў матчы Кубка Беларусі супраць «Клецка» (2:2, па пэнальці 2:1), калі адгуляў усе 120 хвілінаў.

У ліпені 2019 году на правах арэнды далучыўся да берасьцейскага «Руха», дзе таксама стаў рэзэрвовым брамнікам. У студзені 2020 году, пакінуўшы «Дынама», стаў паўнавартасным гульцом «Руха». У сэзоне 2020 году выступаў пераважна за дубль каманды. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 2 жніўня 2020 году ў матчы супраць «Менску» (1:0), правёўшы на полі ўсе 90 хвілінаў. У пачатку 2021 году зноў пачаў трэнавацца зь берасьцейскім «Дынама». Праз траўмы прапусьціў пачатак сэзону, а з красавіка стаў другім брамнікам дружыны. Быў рэзэрвовым брамнікам берасьцейскай каманды, жаднага разу зьявіўшыся на полі. Па заканчэньні сэзону 2021 году пакінуў клюб.

У сакавіку 2022 году трэнаваўся зь «Лідай», а неўзабаве ўзмацніў склад бабруйскай «Белшыны». У сэзоне 2022 году быў асноўным брамнікам бабруйскай каманды, а ў 2023 годзе, пасьля аднаўленьня ад траўмы Аляксея Харытановіча, саступіў яму месца ў складзе. У жніўні 2023 году прыяднаўся да «Іслачы». У прысталічным клюбе ня даў рады, саступіўшы ў канкурэнтнай барацьбе за месца асноўнага брамніка Аляксандру Сьвірскаму. У лютым 2025 годзе стаў футбалістам наваполацкага «Нафтану». У Найвышэйшай лізе 2025 году згуляў  матчаў, усё ж такі часьцей зьяўляючыся дублёрам асноўнага брамніка Харытановіча. У пачатку 2026 году падпісаў кантракт з «Смаргоньню», якая страціла месца ў элітным дывізіёне.

## Дасягненьні
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2019

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Уладзімер Маслоўскі

**Уладзімер Маслоўскі** ( 20 сьнежня 2000 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца «Смаргоні».

## Кар’ера
Выхаванец менскага РЦАР-БДУ. У 2019 годзе пачаў выступаць за дубль «Энэргетыка»-БДУ, а ў жніўні таго ж году выправіўся ў арэнду ў «Смаргонь», дзе пачаў пераважна выходзіць на замену. У пачатку 2020 году перайшоў у «Смаргонь» на трывалай аснове, замацаваўшыся ў пачатковым складзе каманды. 13 сакавіка 2021 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме сустрэчы супраць «Энэргетыка»-БДУ (0:3). У далешым працягваў часам выходзіць на замену.

У ліпені 2021 году пакінуў смаргонскі клюб і неўзабаве далучыўся да сталічнага клюба БДУ з Другой лігі. З пачатку 2022 году пачаў трэнавацца з «Маладэчнам-2018» і ў красавіку афіцыйна ўзмоцніў склад каманды. Замацаваўся ў стартавым складзе маладэчанскага клюбу. У студзені 2023 году падоўжыў пагадненьне з «Маладэчнам». У студзені 2024 году трэнаваўся зь «Іслаччу» і ў лютым склаў двухгадовы кантракт з клюбам, але ў складзе каманды амаль не зьяўляўся. У лютым 2025 году вярнуўся ў «Смаргонь».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Іван Хавалка

**Іва́н Хава́лка** ( 9 чэрвеня 2003 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца клюбу «Іслач».

## Кар’ера
З 2020 году пачаў выступаць за дубль менскага «Дынама». На наступны год замацаваўся ў складзе дубля. Улетку 2022 году пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 27 жніўня 2022 году, калі выйшаў на замену ў другім тайме матчу супраць бабруйскай «Белшыны» (0:0). У сэзоне 2023 году выступаў пераважна за дубль, у асноўнай камандзе выйшаў на замену ў двух матчах Найвышэйшай лігі. У студзені 2024 году пакінуў «Дынама» і неўзабаве ўзмоцніў склад «Іслачы», падпісаўшы трохгадовы кантракт.

## Дасягненьні
* Чэмпіён Беларусі: 2023

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Антон Кавалёў

**Антон Кавалёў** ( 19 красавіка 2000 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца барысаўскага БАТЭ (у арэндзе з расейскага клюбу «Факел»). Ягоны старэйшы брат Юры таксама футбаліст.

## Кар’ера
### Клюбная
З 2017 году пачаў выступаць за дубль салігорскага «Шахцёра». Гуляў у Юнацкай лізе УЭФА. У 2019 годзе пачаў прыцягвацца да асноўнага складу. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 24 лістапада 2019 году ў матчы супраць «Менску» (0:1), калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы.

У сакавіку 2020 году поруч з таварышам па камандзе Яўгенам Козелам быў аддадзены ў арэнду латвійскаму клюбу «Тукумс-2000». Аднак у сувязі з пандэміяй каранавірусу пачатак чэмпіянату Латвіі быў адкладзены. У ліпені 2020 году быў адкліканы з арэнды ў «Шахцёр», гэтак і не згуляўшы ў Латвіі аніводнага матчу. У другой палове 2020 году выступаў за дубль «Шахцёра». У студзені 2021 году пачаў трэнавацца зь «Іслаччу» і ў выніку быў арандаваны клюбам. Здолеў замацавацца ў асноўным складзе, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У сьнежні 2021 году па заканчэньні арэнды вярнуўся ў «Шахцёр».

У студзені 2022 году пачаў рыхтавацца да новага сэзону з «Шахцёрам», аднак хутка пакінуў клюб і стаў гульцом жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ». У студзені 2024 году трэнаваўся з расейскім «Факелам», аднак пасьля вярнуўся ў жодзінскі клюб і ў лютым падоўжыў зь ім кантракт.

У пачатку 2025 году прыяднаўся да расейскага «Факелу». Паводле словаў гульца расейскі клюб доўгі час прыглядаўся да яго, перш чым наважыцца набыць футбаліста. Дэбютаваў у расейскай Прэм’ер-лізе 2 сакавіка 2025 году, адгуляўшы першы тайм у выяздным матчы супраць «Хімак». «Факел» ня здолеў утрымацца ў элітным дывізіёне, таму ўлетку спартовец ужо ў складзе клюбу спаборнічаў у Першай лізе. Замацавацца ў складзе ня здолеў, таму на пачатку 2026 году на правах арэнды накіраваўся ў барысаўскі БАТЭ.

### Міжнародная
2 верасьня 2021 году дэбютаваў у зборнай Беларусі (да 21 году), выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матчу чэмпіянату Эўропы супраць зборнай Ісьляндыі (1:2).

## Дасягненьні
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2019, 2023, 2024
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2023
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Цімафей Шаркоўскі

**Цімафей Шаркоўскі** ( 4 лютага 2004 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца малдаўскага клюбу «Зымбру».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец футбольнага клюбу «Менск». Яшчэ юнаком перабраўся ў структуру барысаўскага БАТЭ. З 2020 году пачаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе. 22 чэрвеня 2021 году дэбютаваў за асноўную каманду БАТЭ, калі адгуляў другі тайм матчу Кубка Беларусі супраць «Баранавічаў» (6:1) і адзначыўся забітым голам. З чэрвеня 2022 году пачаў рэгулярна зьяўляцца ў асноўнай камандзе барысаўчанаў. 18 чэрвеня 2022 году ўпершыню згуляў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матчу супраць «Іслачы» (0:1). У чэрвені 2023 году пакінуў барысаўскі клюб. У верасьні 2023 году ўзмоцніў склад жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ». Першыя два сэзоны гулец уважаўся рэзэрвовым футбалістам, толькі з другой палове сэзону 2024 году Шаркоўскі пачаў зьяўляцца на полі часьцей, але толькі на частку матчу. 17 жніўня 2024 году адзначыўся першым голам у Найвышэйшай лізе, трапіўшы ў браму гарадзенскага «Нёману». У першай палове 2025 году ўжо часьцей гулеў у складзе каманды. 14 чэрвеня 2025 году паўдзельнічаў у разгроме «Менску» зь лікам 1:5, зрабіўшы галявую перадачу і правёўшы адзін з галоў сваёй каманды. У канцы чэрвеня 2025 году прыяднаўся да малдаўскага «Зымбру», які напярэдадні ачоліў Алег Кубараў.

### Міжнародная
У верасьні 2022 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы.

## Дасягненьні
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2022, 2023, 2024
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Рыгор Марцьянаў

**Рыгор Марцьянаў** ( 22 жніўня 2002 году) — беларускі футбаліст, абаронца «Слуцку» (у арэндзе з жодзінскага «Тарпэда-БелАЗу»).

## Кар’ера
У 2019 годзе выступаў за дубль «Менску». У 2020 годзе перабраўся ў барысаўскі БАТЭ, дзе таксама выступаў за рэзэрвовую каманду. У 2021 годзе пачаў прыцягвацца і да асноўнай каманды барысаўчан, дэбютаваўшы за БАТЭ 22 чэрвеня 2021 году, калі адгуляў усе 90 хвілінаў у матчы Кубка Беларусі супраць «Баранавічаў» (6:1).

У пачатку 2022 году пачаў трэнавацца з жодзінскім «Тарпэда-БелАЗ», які ў лютым арандаваў абаронцу. 3 красавіка 2022 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матчу супраць «Энэргетыка»-БДУ (1:3). У трох наступных матчах выходзіў у пачатковым складзе, але пасьля трапіў на лаўку запасных. У чэрвені 2022 году, пакінуўшы БАТЭ, быў прыдбаны жодзінскім клюбам на рэгулярнай аснове. У 2023 годзе згуляў за «Тарпэда-БелАЗ» толькі ў адным матчы, часьцей быў на лаве запасных. У ліпені 2023 году на правах арэнды далучыўся да магілёўскага «Дняпра». У сьнежні 2023 году па заканчэньні арэнды вярнуўся ў «Тарпэда-БелАЗ». Да сэзону 2024 году пачаў рыхтавацца з жодзінскім клюбам. У першай палове 2024 году абараняў колеры за фарм-клюбу каманды ў Першай лізе, а ў ліпені 2024 году быў арандаваны «Слуцкам». Умова арэнды была падоўжаная яшчэ на год перад пачаткам сэзону 2025 году.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Фёдар Лапавухаў

**Фёдар Лапаву́хаў** ( 20 чэрвеня 2003 году) — беларускі футбаліст, брамнік баўгарскага клюбу ЦСКА і зборнай Беларусі. Найлепшы футбаліст Беларусі 2024 году.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец акадэміі менскага «Дынама». Першым трэнэрам футбаліста быў Уладзімер Лук’яненка. У менскім клюбе футбаліст выступаў за юнацкія каманды 2003 году нараджэньня ў рамках юнацкага першынства. У ліпені 2021 году гулец на правах арэнды далучыўся да «Ліды» да канца сэзону. Дэбютаваў за клюб 25 жніўня 2021 году ў матчы супраць гомельскага «Лякаматыва». Цягам сэзону футбаліст быў адным з асноўных гульцоў у лідзкім клюбе, двойчы вызначыўшыся «сухімі» матчамі. Па заканчэньні арэнднай дамовы пакінуў клюб.

У пачатку 2022 году футбаліст выправіўся выступаць за дублюючы склад менскага «Дынама». У студзені 2023 году брамнік пачаў трэнавацца з асноўнай камандай клюбу. Запачаткаваў выстуры за клюб 2 красавіка 2023 году ў матчы супраць мазырскай «Славіі». Трапіў у сымбалічную зборную 2-га тура Найвышэйшай лігі. Таксама стаў найлепшым брамнікам 4 тура чэмпіянату. У матчы 29 красавіка 2023 году супраць гарадзенскага «Нёмана» атрымаў чырвоную картку, зьбіўшы з ног Алімардона Шукурава, пасьля чаго той страціў прытомнасьць і пакінуў поле на самаходзе хуткай дапамогі. У ліпені 2023 году разам з клюбам выправіўся на кваліфікацыйныя матчы Лігі канфэрэнцыяў УЭФА. Першы матч у эўракубкавых турнірах згуляў 13 ліпеня 2023 году супраць басьнійскага клюбу «Жалезьнічар». Паводле вынікаў сэзону 2023 году гулец стаў пераможцам чэмпіянату.

У 2024 годзе заставаўся асноўным брамнікам каманды. Цягам сэзону бараніў колеры клюбу ў розных турнірах, у чэмпіянаце краіны прапусьціў толькі два матчы. Паводле вынікаў сэзону зноў стаў чэмпіёнам краіны і быў прызнаны найлепшым футбалістам Беларусі. Брамнікам цікаваліся гішпанскі «Вальядалід» і бэльгійскі «Гент», але ён абраў баўгарскі ЦСКА. Дэбютаваў у складзе новага клюбу 8 лютага ў матчы баўгарскага чэмпіянату супраць сталічнай «Славіі».

### Міжнародная
У чэрвені 2021 году разам з зборнай Беларусі (да 19 гадоў) браў удзел у таварыскім матчы супраць зборнай Азэрбайджану, аднак застаўся на лаўцы запасных, гэтак і не дэбютаваўшы за зборную. У сакавіку 2023 году футбаліст атрымаў выклік у зборную Беларусі (да 21 году). Запачаткаваў кар’еру за зборную 15 чэрвеня 2023 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Расеі.

У сакавіку 2024 года футбаліст атрымаў выклік у нацыянальную зборную Беларусі замест Андрэя Кудраўца дзеля ўдзелу ў таварыскіх матчах, аднак у браме не зьяўляўся. Першы матч за зборную згуляў 11 чэрвеня 2024 году ў таварскім матчы супраць зборнай Ізраілю, замяніўшы на 80-й хвіліне Сяргея Ігнатовіча.

## Дасягненьні
* Чэмпіён Беларусі: 2023, 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Ігнат Прановіч

**Ігнат Прановіч** ( 2 траўня 2003 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца наваполацкага «Нафтану».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец сталічнага клюбу «Менск», дзе першым трэнэрам гульца быў Віталь Тараканаў. У 2021 годзе Прановіч запачаткаваў выступы за клюбны дубль, пры гэтым некалькі разоў трапляў у заяўку галоўнай каманды. У сакавіку 2022 году на правах арэнды прыяднаўся да наваполацкага «Нафтану», які выступаў у Першай лізе. Ужо 9 красавіка дэбютаваў у прафэсійным футболе, зьявіўшыся ў матчы супраць петрыкаўскага «Шахцёра». Дэбютным голам адзначыўся 22 траўня ў сустрэчы з «Макслайнам». Гулец хутка стаў адным з ключавых футбалістаў каманды, якая здабыла перамогу ў розыгрышы другога дывізіёну.

Па заканчэньні арэнды вярнуўся ў сталічны клюб, дзе рыхтаваўся з асноўным складам да новага сэзону. У складзе «Менску» дэбютаваў у пачатковым матчы новага сэзону Найвышэйшай лігі, адгуляўшы ўсе 90 хвілінаў сустрэчы, якая скончылася перамогай «мяшчанаў» зь лікам 2:0 над мазырскай «Славіяй». Першую палову чэмпіянату быў адным з галоўных гульцоў каманды, але з чэрвеня трапіў на лаўку запасных. У ліпені 2023 году вярнуўся на правах арэнды ў «Нафтан», дзе замацаваў у складзе. 18 жніўня забіў важны гол у браму сталічнага «Энэргетыка»-БДУ, чым дапамог здабыць буйную перамогу зь лікам 4:0. У студзені 2024 году падоўжыў супрацу з «паўночнікамі». 7 красавіка 2024 году адзначыўся галявым дублем у выяздным матчы супраць менскага «Дынама» (2:2). Сам гулец гэты матч назваў найлепшым у сваёй кар’еры.

### Міжнародная
У траўні 2021 году футбаліст атрымаў выклік у зборную Беларусі (да 19 гадоў), дэбютаваўшы ў ейным складзе 2 чэрвеня 2021 году ў матчы супраць зборнай Азэрбайджану.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Ігар Кабілянскі

**Ігар Кабілянскі** (, Камрат, Малдова) — малдаўскі кінарэжысэр.

## Жыцьцяпіс
Вучыўся на рэжысёрскім факультэце кіно і тэлебачаньня Бухарэсцкай акадэміі тэатру і кіно (1991—1995). Вярнуўшыся ў Рэспубліку Малдова пасьля заканчэньня вучобы, ён працуе тэлевядучым TV la Catalan TV (1997—2001). На гэтым тэлебачаньні ён прадставіў ранішняе шоў «Teledinamic», шоу «Extreme-XT» (таксама яго рэжысёр) і г. д.

З 2001 году працуе рэжысэрам на OWH TV Studio. Сярод рэалізаваных праграм-музычнае шоў «Rock Vagon», цыкл сацыяльных шоў «Metropolis», цыкл музычных шоў «Start» і да т. п.

Акрамя працы на тэлебачаньні, Ігар Кабілянскі актыўна выступае ў якасьці рэжысэра дакумэнтальных фільмаў і кароткамэтражных мастацкіх фільмаў, працуючы са студыяй «Moldova-film». У 2001 годзе ён становіцца сябрам Саюзу кінэматаграфістаў Малдовы. На сходзе Саюзу кінэматаграфістаў Малдовы ў 2004 годзе ён балятаваўся на пасаду прэзыдэнта гэтай установы.

У красавіку 2008 году Румынскі Інстытут Культуры прысьвяціў яму памятны вечар.

## Фільмаграфія

### Мастацкія
* *Când se stinge lumina* (2005)
* *Sasa, Grisa și Ion* (2006)ў
* *Plictis și inspiratie* (2007)
* *[[Tache]]* (2008)
* *[[La limita de jos a cerului]]* (2013) 
* *Colecția de arome* (2013)
** *[[Umbre]] 1* (2014) — эпізод 1 — HBO Europe
** *Umbre 2* (2014) — эпізод 2 — HBO Europe
** *Umbre 3* (2015) — эпізод 3 — HBO Europe
** *Umbre 4* (2015) — эпізод 4 — HBO Europe
** *Umbre 7* (2015) — эпізод 7 — HBO Europe
** *Umbre 8* (2015) — эпізод 8 — HBO Europe
* *[[Afacerea Est]]* (2016)
* *Umbre 2* (2017) — эпізод 2 — HBO Europe
* *Umbre 2* (2017) — эпізод 3 — HBO Europe
* *[[Hackerville (2018)|Hackerville]] 1* (2019) — эпізод 1 — HBO Europe
* *Hackerville 1* (2019) — эпізод 2 — HBO Europe
* *Hackerville 1* (2019) — эпізод 5 — HBO Europe
* *Hackerville 1* (2019) — эпізод 6 — HBO Europe
* *Practica* (2019)

### Дакумэнтальныя фільмы
* *Noli me tangere* (Academia de Teatru și Film, 1992)
* *Unirea. Aspirație sau complex comercial* (ATF, 1993)
* *Murind pentru Madrid* (OWH TV Studio, 1999)
* *Legendele Țipovei* (1999)
* *Răsăritul bălților* (1999)
* *Roata dracului* (2000)
* *Întoarcere la viață* (Departamentul Cinematografie, Ministerul Sănătății, «Moldova-film», 2003)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Малдаўскія кінарэжысэры
Катэгорыя:Малдаўскія рэжысэры
Трстэнік

**Трстэнік** () — места ў Сэрбіі. Адміністрацыйны цэнтар аднайменнай абшчыны Расынскай акругі.

Першыя згадкі пра горад паходзяць з 1381 году.

## Галерэя

Файл:Zapadna_Morava_-_Trstenik.jpg|Заходняя Морава
Файл:Trstenik_-_city_entrance.jpg|Уезд у горад
Файл:Ljubostinja4.JPG|Кляштар Любастыня
Файл:Trstenik_-_Monument.jpg|Помнік югаслаўскім партызанам
Файл:Trstenik highest building.jpg|Самы высокі будынак у горадзе


## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* афіцыйны сайт гораду
* Попис становништва, домаћинстава и станова 2011. у Републици Србији

Катэгорыя:Гарады Сэрбіі
Андрэй Рум

**Андрэй Рум** ( 19 студзеня 2002 году) — беларускі футбаліст, абаронца «Слуцку».

## Кар’ера
### Клюбная
Пачынаў займацца футболам у Лідзе, а на юнацкім узроўні выступаў за гарадзенскі «Нёман».

Гулец таксама навучаўся ў менскай Акадэміі АБФФ, пасьля заканчэньня якой у 2019 годзе трапіў у склад «Слуцку», дзе пачаў выступаць за дубль. У 2020 годзе пачаў прыцягвацца да першай каманды клюбу. Дэбютаваў за «Слуцак» 29 жніўня 2020 году ў матчы Кубка Беларусі супраць гомельскага «Лякаматыва» (2:0), калі выйшаў на замену ў другім тайме. 1 лістапада 2020 году ўпершыню згуляў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы супраць «Энэргетыка»-БДУ (2:0). Пасьля працягваў зьяўляцца ў асноўнай камандзе, а з 2022 году рэгулярна трапляў на лаўку запасных, зрэдку выходзячы на поле. У студзені 2024 году падоўжыў кантракт з «Слуцкам», застаўшыся ў статусе гульца ратацыі.

### Міжнародная
У кастрычніку 2018 году гуляў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. У сакавіку 2019 годзе знаходзіўся ў складзе зборнай на элітным раўндзе чэмпіянату Эўропы, але на футбольную пляцоўку не выходзіў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Аляксей Шалашнікаў

**Аляксе́й Шала́шнікаў** ( 22 сакавіка 2002 году) — беларускі футбаліст, абаронца клюбу гарадзенскага «Нёману».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец гарадзенскай школы «Белкард», а пазьней навучаўся ў Акадэміі АБФФ. Пасьля заканчэньня акадэміі ў 2019 годзе далучыўся да барысаўскага БАТЭ, што выклікала незадаволенасьць гарадзенскага «Нёману», які меў першачарговае права на гульца. У БАТЭ пачаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе. Да сэзону 2021 году рыхтаваўся з асноўнай камандай БАТЭ, а ў лютым быў аддадзены ў арэнду ў «Іслач». Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 12 сакавіка 2021 году ў матчы першага туру супраць мазырскай «Славіі» (1:0), адгуляўшы ўсе 90 хвілінаў. У далейшым працягваў зьяўляцца ў стартавым складзе, часам заставаўся на лаўцы запасных.

У лістападзе 2021 году па заканчэньні арэнды пакінуў «Іслач», аднак у студзені 2022 году зноў пачаў трэнавацца з камандай, а ў лютым арэнда была падоўжаная да канца 2022 году. Але, у сакавіку 2022 году паводле пагадненьня бакоў арэнднае пагадненьне было прыпыненае і неўзабаве абаронца далучыўся да гарадзенскага «Нёману». У гарадзенскім клюбе выкарыстоўваўся як гулец ратацыі, за сэзон 2022 году правёў 10 матчаў у чэмпіянаце і адзін у Кубку Беларусі.

У сьнежні 2022 году па вяртаньні з арэнды пачаў трэнавацца з БАТЭ, а ў студзені 2023 году на правах арэнды стаў гульцом мазырскай «Славіі». Не замацаваўся ў складзе мазырчукоў, згуляўшы толькі адзіны матч, і ў ліпені 2023 году пакінуў «Славію». Пасьля быў прылучаны да дублю БАТЭ, аднак ня быў заяўлены за каманду і ня браў удзелу ў афіцыйных матчах. У пачатку 2024 году трэнаваўся з БАТЭ, а ў сакавіку скасаваў кантракт з клюбам і ўзмоцніў склад гарадзенскага «Нёману», пасьля чаго неўзабаве выправіўся ў арэнду ў «Смаргонь».

### Міжнародная
У кастрычніку 2018 году гуляў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 году ў элітным раўндах чэмпіянату Эўропы.

## Дасягненьні
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Альбэрт Капыціч

**Альбэ́рт Капы́ціч** ( 12 чэрвеня 2002 году) — беларускі футбаліст, нападнік наваполацкага «Нафтану».

## Кар’ера
Выхаванец СДЮШАР «Белкард». Юнаком трапіў у Акадэмію АБФФ, а ў 2018 годзе далучыўся да гарадзенскага «Нёмана», дзе спачатку гуляў за юнацкую каманду, а зь лета 2019 году пачаў выступаць за дубль. Улетку 2021 году пачаў прыцягвацца да першай каманды «Нёмана». 22 жніўня 2021 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы зь «Менскам» (4:0). У далейшым працягваў зьяўляцца на лаўцы запасных асноўнай каманды.

У лютым 2022 году праходзіў прагляд у «Слуцку», а ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду «Смаргоні». Замацаваўся ў асноўным складзе, дзе чаргаваў выхады ў пачатковым складзе і на замену. У студзені 2023 году арэнда была падоўжаная. У пачатку 2024 году стаў гульцом «Смаргоні», склаўшы дамову на сталай аснове. Быў гульцом ратацыі, а ў канцы сэзону стаў радзей трапляць у склад. У студзені 2025 году прыяднаўся да наваполацкага «Нафтану».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Максім Гаявы

**Максі́м Гаявы́** ( 27 траўня 2002 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец барысаўскага БАТЭ, а таксама Акадэміі АБФФ. У 2019 годзе запачаткаваў выступы ў складзе барысаўскага дублю. У складзе галоўнай каманды БАТЭ дэбютаваў 29 жніўня 2020 году ў матчы Кубка Беларусі супраць мікашэвіцкага «Граніта», зьявіўшыся на 72-й хвіліне сустрэчы заместа Дзьмітра Багі. У тым жа матчы адзначыўся голам. Тым ня менш, гулец працягнуў гуляць за дубль. Чарговым разам зьявіўся ў складзе першай каманды амаль праз год 22 чэрвеня 2021 году ў матчы кубка краіны супраць «Баранавічаў».

У лютым 2022 годзе далучыўся на правах арэнды да койданаўскага «Арсэнала», дзе пачаў сэзон на лаве запасаных. 19 чэрвеня запачаткаваў кар’еру ў Найвышэйшай лізе, зьявіўшыся 19 чэрвеня 2022 году ў матчы супраць салігорскага «Шахцёра». У складзе каманды, аднак, гуляў зусім вобмаль. У студзені 2023 году праходзіў прагляд у «Смаргоні». У сакавіку 2023 году футбаліст афіцыйна прыяднаўся да клюбу, склаўшы аднагадовы кантракт з камандай. Дэбютаваў за клюб у матчы 19 сакавіка 2023 году супраць бабруйскай «Белшыны». Дэбютны гол у кар’еры забіў 14 траўня 2023 году ў матчы супраць гарадзенскага «Нёмана». Пераважна цягам сэзону выходзіў на замену. У лютым 2024 году футбаліст працягнуў супрацу з клюбам яшчэ на год. У новым сэзоне гульнёвы час футбаліста фактычна павялічыўся ўдвая. Гулец цягам году некалькі разоў аддаваў галявыя перадачы на таварышаў, чым неаднаразова забясьпечваў каманду пунктамі. У 2025 годзе вярнуўся ў койданаўскі «Арсэнал». У матчы 2 жніўня 2025 году супраць берасьцейскага «Дынама» быў выдалены за грубую гульню, а пазьней афіцыйна атрымаў двухматчавую дыскваліфікацыю. Цягам сэзону гуляў на розных пазыцыях, у тым ліку нападніка, але галамі не вызначаўся. У студзені 2026 году прыяднаўся да жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ», склаўшы двухгадовы кантракт.

### Міжнародная
Гулец браў удзел у таварыскіх матчах у юнацкіх зборных Беларусі да 16 і да 17 гадоў.

## Дасягненьні
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2021

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Карыбутавічы

**Карыбутавічы** — літоўскі княскі род гербу Пагоня, нашчадкі Карыбута. Галіна Гедзімінавічаў.

## Прозьвішча

Карыбода або Карыбут (Karibaudis, Korybut) — імя германскага паходжаньня. Іменная -кар- (-кор-) (імёны ліцьвінаў Караман, Карымонт, Карыят; германскія імёны Caroman, Caromond, Cariatto) паходзіць ад гоцкага kaurus 'цяжкі, важкі' або ад гоцкага і бургундзкага kara 'турбота, клопат', а аснова -бут- (-бот-) (імёны ліцьвінаў Бутвід, Бутрык, Вільбут; германскія імёны Botvid, Butariks, Willebut) — ад усходнегерманскага but- з значэньнем 'корань, камель' (гепідзкае butilo 'камель') або ад асновы -буд- (-бод-) (у старажытных тэкстах *bod* праз доўгае *о* пісалася як *baud*). Такім парадкам, імя Карыбут азначае «цяжкі корань».

Германскае паходжаньне імя Карыбут (Korybut) сьцьвердзіў этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук — ад германскага імя Hariboth (Harboth), якое таксама фіксуецца ў форме Cariobaud (Cario-baud). Адзначалася гістарычнае бытаваньне імя Карыбут у Польшчы: *Mathias Coributh… vicarius perpetuus in ecclesia [[Гнезна (Польшча)|Gneznensi]]* (1440 год); *domino… Coributh* (1451 год); *Koributh… Kuriboth* (1495 год).

## Найбольш вядомыя
* Жыгімонт Карыбутавіч ( 1385—1435) — кароль чэскі, водца войска Вялікага Княства Літоўскага

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Беларускія шляхецкія роды
Катэгорыя:Гедзімінавічы
Альгердавічы

**Альгердавічы** — галіна вялікакняскай дынастыі ў Вялікім Княстве Літоўскім ў XIV—XVI стагодзьдзях, нашчадкі вялікага князя Альгерда. Галіна Гедзімінавічаў. Сын Альгерда Ягайла даў пачатак дынастыі Ягайлавічаў.

## Прозьвішча

Алгерд, Алгерт, Олгард, Алгард, Алгарда, Алгарт, Галгерд або Галгард (Algerd, Algeard, Algerðr, Algert, Olgard, Algardus, Algardis, Algart, Hallgerðr, Halgardus) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова ал- (імёны ліцьвінаў Алігут, Альмін, Аламунт; германскія імёны Algut, Almin, Alamunt) паходзіць ад гоцкага alls 'увесь, кожны', а аснова -гард- (-герд-, -герт-) (імёны ліцьвінаў Вісігерд, Мундыгерд, Тэўтыгерд; германскія імёны Wisgeard, Mundgerd, Teutgerdis) паходзіць ад гоцкага gairdan 'падпяразваць' (пераноснае 'ахоўваць'), garda 'агароджа' (пераноснае 'ахова, бясьпека').

Адпаведнасьць імя Альгерд германскаму імю Olgard (Olgardus) сьцьвердзіў мовазнаўца і літаратуразнаўца-мэдыявіст Аляксандар Бразгуноў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Беларускія шляхецкія роды
Катэгорыя:Альгердавічы
Віталь Ліхцін

**Віта́ль Лі́хцін** ( 30 ліпеня 1995 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца мазырскай «Славіі».

## Кар’ера
Выхаванец жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ». На пачатку 2016 году прыяднаўся да сталічнага «Тарпэда», у складзе якога дэбютаваў 16 красавіка 2016 году ў матчы Першай лігі супраць «Смалявічаў-СТІ». У жніўні таго ж году перабраўся да складу «Ашмяны»-БДУФК, які таксама спаборнічаў на той час у Першай лізе. Згуляў за клюб у сямі матчах да сканчэньня сэзону. Сэзон 2017 году правёў у складзе клюбу «Асіпавічы», дзе быў гульцом асноўнага складу. Свой першы гол у прафэсійным статусе забіў 7 кастрычніка 2017 году ў браму «Смаргоні». Паводле вынікаў сэзону каманда страціла месца ў другім дывізіёне, але гулец працягнуў свае выступы за «Асіпавічы». Улетку 2018 году далучыўся да другалігавага «Спадарожніка», зь якім прасунуўся ў Першую лігу. Рэчыцкім клюбе таксама замацаваўся ў першай адзінаццатцы.

У лютым 2020 году футбаліст перайшоў у «Крумкачы». Дэбютаваў за клюб 18 красавіка 2018 году ў матчы супраць мікашэвіцкага «Граніта». Футбаліст адразу ж стаў адным з ключавых гульцоў каманды. Дэбютны гол за менчукоў забіў 12 верасьня 2020 году ў матчы супраць гомельскага «Лякаматыва». Паводле выніку сэзону футбаліст разам з клюбам стаў бронзавым прызэрам Першай лігі. У пераходных матчах паводле сумы сустрэчаў мацнейшым апынуўся «Слуцак», які захаваў сваё месца ў элітным дывізіёне. У сьнежні 2020 года футбаліст працягнуў супрацу з клюбам, аднак паўабаронца страціў месца ў асноўнай камандзе. Як і годам раней каманда зноў здабыла бронзавыя мэдалі, але ў пераходных матчах саступіла «Славіі». У сьнежні 2021 году футбаліст пакінуў клюб.

У сакавіку 2022 году прыяднаўся да «Смаргоні», дзе замацаваўся ў пачатковым складзе. Поруч з камандай здабыў срэбраныя мэдалі Першай лігі. На пачатку 2023 году рыхтаваўся з смаргонцамі да новага сэзону. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 19 сакавіка 2023 году ў матчы супраць бабруйскай «Белшыны». Падчас гульні не рэалізаваў пэнальці. Паўабаронца страціў месца ў складзе ды зьяўляўся на полі толькі эпізадычна. У жніўні 2023 году прыяднаўся да першалігавага «Жодзіна-Паўднёвага», дзе замацаваўся ў складзе. Па заканчэньні кантракту зышоў з клюбу. У студзені 2024 году футбаліст праходзіў прагляд у «Слуцку». Неўзабаве футбаліст афіцыйна далучыўся да слуцкага клюбу. У сакавіку 2024 году гулец скасаваў кантракт з «Слуцкам», за які гэтак і не дэбютаваў. Неўзабаве далучыўся да «Смаргоні», дзе стаў гульцом асноўнага складу і капітанам каманды. У красавіку 2025 году стаў футбалістам «Славіі».

## Дасягненьні
**«Славія»**:
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Карыятавічы

**Карыятавічы** — літоўскі княскі род, нашчадкі Карыята. Галіна Гедзімінавічаў.

## Прозьвішча

Карыята або Карыета (Cariatto, Carietto) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -кар- (-кор-) (імёны ліцьвінаў Каргоўт, Караман, Карымунт; германскія імёны Caragolt, Caroman, Karmunt) паходзіць ад гоцкага kaurus 'цяжкі, важкі' або гоцкага і бургундзкага kara 'турбота, клопат', а аснова -ют- (-ят-) (імёны ліцьвінаў Ютэль, Вілят, Даўят; германскія імёны Jutilo, Wiliatus, Dowyatt) — ад гоцкага iuþa, старагерманскага joþ 'дзіцё, народзінец, нашчадак'. Такім парадкам, імя Карыят азначае «цяжкі народзінец».

Адпаведнасьць імя Карыят германскаму імю Cariatto (Carietto, Charietto) сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў.

## Паходжаньне
Паводле летапісаў Вялікага Княства Літоўскага, братоў Карыятавічаў Юрыя, Аляксандра і Канстантына вялікі князь Альгерд у 1362 годзе ўзяў у выправу супраць татараў. У выніку бітвы на Сініх Водах да Вялікага Княства Літоўскага была далучаная Падольская зямля, дзе Карыятавічы былі пасаджаныя намесьнікамі, «*пачалі бараніць Падольскую зямлю ад татараў*» і збудавалі гарады Смотрыч, Бакоту, Камянец-Падольскі.

Зь іншых крыніц паходзяць зьвесткі пра яшчэ некалькіх Карыятавічаў. Відаць, першыя ўладаньні на Падольлі Карыятавічы атрымалі ад князя Любарта, які вёў змаганьне за Падольле з польскім каралём Казімерам III па сьмерці апошняга падольскага князя Баляслава (Юрыя) Трайдзенавіча.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Беларускія шляхецкія роды
Катэгорыя:Гедзімінавічы
Манівідавічы

**Манівідавічы**, **Манівіды** — літоўскі шляхецкі род гербу Ляліва.

## Прозьвішча

Манвід (Manvidus) і Відзіман (Widiman) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -ман- (імёны ліцьвінаў Мангерд, Дзерман, Есьман; германскія імёны Mangerðr, Derman, Esmann) паходзіць ад гоцкага manna, германскага man 'чалавек', а аснова -від- (імёны ліцьвінаў Відмунд, Мельвід, Торвід; германскія імёны Widmund, Melvid, Torvid) — ад гоцкага wida 'повязь, злучэньне, моцнасьць' або ад гоцкага і германскага widus 'дрэва'. Такім парадкам, імя Манівід азначае «чалавек моцы» (тое ж, што і імя Відзіман).

## Гісторыя
Заснавальнік роду — літоўскі баярын Войцех Манівід (каля 1360—1424), намесьнік віленскі, з 1413 году ваявода. Манівід быў прыхільнікам Вітаўта і ўзвысіўся дзякуючы яго заступніцтву і нададзеным ім землям. Сын Манівіда Івашка (каля 1400—1458) пашырыў уладаньні бацькі за кошт наданьняў вялікага князя Казімера і набыцьця Міру, які атрымаў па сьмерці стрыечнага брата Пятра Гедыгольдавіча.

Апошнім з роду быў сын Івана Войцех. Па яго сьмерці ў 1475 годзе шырокія ўладаньні Манівідавічаў падзялілі паміж яго сёстрамі: Ядвігай (жонкай Алехны Судзімонтавіча) і Софʼяй (жонкай Мікалая Радзівілавіча).

Ад Манівіда выводзілі сваё паходжаньне Аляхновічы, Дарагастайскія і Забярэзінскія, а таксама, магчыма, Вяжэвічы і Глябовічы (абодва роды лічылі сябе нашчадкамі Вяжа, родзіча Манівіда). Падкрэсьліваючы сваё паходжаньне, выхадцы з гэтых родаў часам да ўласных прозьвішчаў дадавалі прыдомак Монвід.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Манівіды
Вакары (род)

**Вакары** — літоўскі шляхецкі род гербу Корвін.

## Прозьвішча

Вагер або Вакар, пазьней Вэгер (Wagher, Wacar, Vaccarus, Wacaro, Weger) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова вак- паходзіць ад гоцкага wakan 'пільны', а аснова -гер- (-ер-) (імёны ліцьвінаў Герман, Гунтэр, Кіндэр; германскія імёны Herman, Gunter, Kinder) — ад гоцкага harjis, германскага heri 'войска, загон' або гоцкага hairus, германскага heru 'меч'.

## Гісторыя
У 1586 годзе Мікалай Вакар за вайсковыя заслугі атрымаў ад караля і вялікага князя прывілей на маёнткі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Шляхецкія роды Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Беларускія шляхецкія роды
Драгаты

**Драгаты**, **Драгатавічы** — літоўскі шляхецкі род гербу Альгерд.

## Прозьвішча

Дорг або Дрога (Drogo) і Гад або Гата (Had, Hatho) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова дрог- (дорг-) (імёны ліцьвінаў Даргіла, Доргень; германскія імёны Drogila, Drogin) паходзіць ад бургундзкага drogo 'ваяр', а аснова -гад- (-ад-, -ат-) (імёны ліцьвінаў Ядвіга, Гатман, Бернат; германскія імёны Hadwig, Hadoman, Bernat) — ад гоцкага *haþus, германскага hathu 'бой'.

## Гісторыя
У 1578 годзе Мікалай Драгат атрымаў маёнтак ад караля і вялікага князя.

## Крыніцы

Катэгорыя:Шляхецкія роды Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Беларускія шляхецкія роды
Кезгайлы

**Кезгайлы** (*Кежгайлы*) — літоўскі шляхецкі род гербу Задора.

## Прозьвішча

Геза або Кеза (Geso, Keso) і Гайла (Gailo) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -гез- (-гіз-, -кез-) (імёны ліцьвінаў Геска, Гізель, Гесмонт; германскія імёны Geske, Giesel, Gismondus) паходзіць ад гоцкага gais 'суліца, кап’ё', германскага gaizá 'завостраны кій', а аснова -гайл- (-гал-, -гел-) (імёны ліцьвінаў Відзігайла, Інгела, Монтгайла; германскія імёны Widigail, Ingeila, Montigel) — ад гоцкага і бургундзкага gails 'жвавы, свавольны, ганарысты'. Такім парадкам, імя Кезгайла азначае «жвавае кап’ё».

## Гісторыя
Продкамі Кезгайлаў былі баяры Бушка (каля 1320 — па 1385) і яго сын Валімонт (каля 1350 — па 1398), якія валодалі Дзевялтовым (імаверна, пачатковым уладаньнем роду), Соламі і Сьвядасьцю ў Вількамірскім павеце. Ад трэцяга сына Валімонта — Кезгайлы (каля 1380—1449) — род атрымаў сваё імя. У 1413 годзе на Гарадзельскай уніі старэйшы брат Кезгайлы Яўнут з сваякамі атрымаў герб Задора. Кезгайла Валімонтавіч, які доўгі час быў жамойцкім старостам, ад вялікага князя Вітаўта атрымаў Крожы, Плоцеле ды іншыя ўладаньні.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Кезгайлы
Гудвіловічы

**Гудвіловічы** — літоўскі шляхецкі род гербу Астоя.

## Прозьвішча

Гатэсьвіла або Гудвілі (Goteswillo, Góðvili) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -гуд- (-год-, -гут-) (імёны ліцьвінаў Готарт, Гудман, Саўгут; германскія імёны Gotard, Gutmann, Savegodo) паходзіць ад гоцкага guþs 'Бог', gôþs 'добры, старанны, пабожны' або *guts 'гот', а аснова -віл- (імёны ліцьвінаў Вільбут, Вільгейда, Мунтвіл; германскія імёны Willebut, Williheid, Muntwil) — ад гоцкага wilja 'воля'.

## Крыніцы

Катэгорыя:Шляхецкія роды Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Беларускія шляхецкія роды
Артур Цішко

**Артур Цішко** ( 30 ліпеня 1995 году) — беларускі футбаліст, абаронца «Смаргоні».

## Кар’ера
Выхаванец сталічнага МТЗ-РІПА, але пазьней трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. У Барысаве браў удзел у розыгрышы групавога этапу юнацкай Лігі УЭФА. У 2015 годзе пачаў абараняць колеры барысаўскага дублю. На наступны год БАТЭ склаў дамову аб супрацы з «Смалявічамі», якія сталіся фарм-клюбам БАТЭ. У выніку гулец быў выпраўлены ў смалявіцкую каманду з мэтай атрыманьня досьведу. Дэбютаваў у Першай лізе 16 красавіка 2016 году ў матчы супраць менскага «Тарпэда». Звычайна быў гульцом ратацыі, зьяўляючыся на гульнявую пляуцоўку на зьмену партнэрам.

На пачатку 2017 году вольным агентам далучыўся да стаўпецкага «Нёман-Агра», у кашулі якога дэбютаваў 9 красавіка 2017 году ў матчы супраць «Баранавічаў». Першым сваім голам адзначыўся праз 20 дзён у сустрэчы зь «Лідай». Цішко хутка замацаваўся ў складзе каманды, аднак ужо ўлетку зышоў з каманды. У жніўні прыяднаўся да «Граніта», склаўшы працоўную дамову да заканчэньня сэзону. У Мікашэвічах таксама быў гульцом першай адзінаццатцы. Сэзон 2018 году пачаў у складзе «Смаргоні», замацаваўшыся ў складзе, але ўлетку далучыўся да сталічнага «Тарпэда», за які, аднак, не згуляў.

Да сэзону 2019 году абаронца рыхтаваўся з наваполацкім «Нафтанам», але ў выніку ўзгодніў кантракт з «Слонімам-2017». Праз год гулец вярнуўся ў «Граніт», але цягам сэзону зноў прыяднаўся да слонімскага клюбу. У абодвух клюбах футбаліст быў ключавых футбалістам складу. Па заканчэньні сэзону, гулец перайшоў у «Баранавічы», зь якім быў зьвязаны кантрактам да сканчэньня 2021 году. 2 кастрычніка адзначыўся дублем у браму свайго былога клюбу з Слоніму. У студзені 2022 года футбаліст праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне», а ўжо празь месяц далучыўся да пінскай «Хвалі», падпісаўшы аднагадовы кантракт. Гулец ня здолеў замацавацца ў клюбе, выходзячы пераважна на замены. У сакавіку 2023 году прыяднаўся да клюбу «Жодзін-Паўднёвы», у складзе якога дэбютаваў 1 красавіка ў матчы супраць «Хвалі». Хутка замацаваўшыся ў складзе, Цішко адгуляў 22 сустрэчы ў кашулі жодзінскай дружыны. Перад пачаткам новага сэзону клюб быў ліквідаваны, у выніку чаго абаронца апынуўся ў складзе «Смаргоні». Свой дэбютны матч у Найвышэйшай лізе згуляў 16 сакавіка 2024 году супраць менскага «Дынама». Гулец зьявіўся ў пачатковым складзе, а смаргонскі клюб ўшчэнт быў перагуляны зь лікам 5:0.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Іван Навічкоў

**	Іван Навічкоў** ( 14 лістапада 2003 году) — беларускі футбаліст, брамнік «Віцебску».

## Кар’ера
Выхаванец футбольнай акадэміі «Віцебску». У сэзоне 2020 годзе пачаў гуляць у дублюючым складзе клюбу, дзе замацаваўся як першы брамнік каманды. У кастрычніку 2021 году ўпершыню трапіў у заяўку на матч першай дружыны, але за клюб не згуляў. У красавіку 2023 году на правах арэнды прыяднаўся да гомельскага «Лякаматыву». Дэбютаваў у Першай лізе ў матчы 8 красавіка супраць петрыкаўскага «Шахцёра». Хутка замацаваўся ў асноўным складзе каманды, усталяваўшы рэкорд паводле колькасьці адбітых пэнальці. Па заканчэньні арэнды вярнуўся ў «Віцебск», дзе рыхтаваўся да старту новага сэзону. У лютым 2024 году быў на праглядзе ў «Смаргоні», да якой далучыўся на правах арэнды ў сакавіку. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў матчы 16 сакавіка супраць сталічнага «Дынама», прапусьціўшы ў сваю браму пяць галоў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Уладзіслаў Далідовіч

**	Уладзіслаў Далідовіч** ( 1 верасьня 2004 году) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера
У юнацтве займаўся футболам у акадэміях клюбаў «Смалявічы» і «Менск». Пазьней перабраўся ў Акадэмію АБФФ. У траўня 2021 году гулец далучыўся да мар’інагорскай «Вікторыі». У верасьні 2021 году футбаліст вярнуўся ў Акадэмію АБФФ. У ліпені 2022 году нападнік далучыўся да «Энэргетыка»-БДУ. У сталічным клюбе пачаў выступаць за дублюючы склад. У пачатку 2023 году быў пераведзены ў асноўную каманду клюбу. Дэбютаваў за клюб 30 красавіка 2023 года ў матчы супраць «Гомля», зьявіўшыся на замену на 65-й хвіліне. Агулам за сэзон зьявіўся толькі ў двух матчах, але ўсьцяж працягваў выступаць за дублюючы склад. У сакавіку 2024 году нападнік прыяднаўся да «Смаргоні» на правах свабоднага агента. У канцы сьнежня разьвітаўся з клюбам.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Гран-пры Вугоршчыны

**Гран-пры́ Вуго́ршчыны** () — штогадовае гонкавае спаборніцтва ў Вугоршчыне. З 1976 року ўваходзіць у каляндар чэмпіянату сьвету Формулы-1.

## Мінуўшчына
Першае Гран-пры Вугоршчыны адбылося 21 чэрвеня 1936 року на трасе ў будапэшцкім . Удзел бралі каманды Мэрсэдэс-Бэнцу, Auto Union і Фэрары. Далейшым спаборніцтвам перашкодзіла палітыка і Другая сусьветная вайна.

Вялікім дасягненьнем тагачаснага прэзыдэнта  Бэрні Эклстоўна стаў прарыў Жалезнай заслоны:  стала першай гонкай Формулы-1 у сацыялістычных дзяржавах. Ад тае пары яна ладзіцца на трасе Хунгарарынг у Мадзяродзе пад Будапэштам.

На Гран-пры Вугоршчыны атрымалі свае першыя перамогі Дэйман Гіл (1993), Фэрнанда Алёнса (2003, першы гішпанскі пераможца і наймаладзейшы пераможца Гран-пры на той час), Джэнсан Батан (2006), Хэйкі Коваляйнэн (2008), Эстэбан Акон (2021). У 2001 року Міхаэль Шумахэр зраўняўся на Хунгарарынгу з Аленам Простам паводле рэкорднай колькасьці перамогаў (51) і стаў чатырохразовым чэмпіёнам, таксама дагнаўшы Проста па гэтым паказьніку.

На  у 8-ы раз перамог Льюіс Гэмілтан, што зраўняла яго зь Міхаэлем Шумахэрам паводле колькасьці перамог на адным Гран-пры (для Шумахэра гэта было Гран-пры Францыі).

## Характарыстыка
Вузкая, вілюжная і пыльная траса Хунгарарынгу патрабуе прафэсійнага кіраваньня. Абгоны на гэтай трасе рабіць надта складана, таму нярэдка ўтвараюцца «цягнікі» з гоначных аўтамабіляў. Дзякуючы гэтаму ў 1990 року Т’еры Бутсэн здолеў перамагчы на павольнейшым Ўільямзе, не прапусьціўшы наперад лідэра чэмпіянату Айртана Сэну. Аднак здараюцца і выняткі: у 1989 року Найджэл Мэнсэл на Фэрары, стартаваўшы 12-м, дзякуючы абгонам перамог у гонцы.

У 2003 року трасу зьлёгку зьмянілі, каб зрабіць абгоны прасьцейшымі.

## Пераможцы
*Ружовае тло азначае, што гонка не ўваходзіць у каляндар Чэмпіянату сьвету Формулы-1.*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына 

Катэгорыя:Вугорскія аўтагоначныя спаборніцтвы
Вугоршчына
Вугоршчына
Вугоршчына
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1936 годзе
Катэгорыя:Міжнародныя спартовыя спаборніцтвы ў Вугоршчыне
Катэгорыя:Спартовыя спаборніцтвы ў Будапэшце