open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Google Glass

**Акуляры «Гугла»** () — акуляры дадатковай рэчаіснасьці, якія распрацоўвала амэрыканскае прадпрыемства «Гугл».

У прыладзе выкарыстоўвалі дысплэй, які дазваляў ў любы момант ім карыстацца, ён знаходзіцца трошкі вышэй за правае вока.Распрацоўвалі ў лябараторыі Google X, а кіраўніком праекту быў Бабак Парвіз, які таксама сачыш за інтэграцыяй сыстэмаў мапаграфічнага адсочваньня мясцовасьці з дапамогаю акуляраў.

Прадукт пачаў тэставаньне ў красавіку 2012 году, а газэта The New York Times паведаміла пра навінку ў канцы лютага 2012 году. Мяркуецца, што акуляры будуць каштаваць каля 1500 амэрыканскіх даляраў, а першыя экзэмпляры зьявяцца ў пачатку 2013 году. Прадзаказ можна будзе зрабіць толькі на канфэрэнцыі Google I/O.

Асноўным сэгмэнтам пакупнікоў Google Glass мелі быць уладальнікі смартфонаў пад кіраваньнем Android ды ня толькі, гэта аргумэнтавана тым, што падобны функцыянал можна атрымаць без патрэбы даставаць з карману гаджэт, дастаткова зрабіць некалькі галасавых командаў і атрымаць чаканы вынік.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны блог Google Glass
* Google паказала канцэпт кампутара, які можна насіць як акуляры // РИА Новости, 00:58 05/04/2012
* Google запатэнтаваў алектронныя акуляры Google Glass, Андрей Письменный, 15.05.2012
* Google дэманструе «акуляры дадатковай рэчаіснасьці» // Русская служба BBC, 5 апреля 2012 г
* Очки Google Project Glass зьнялі свой першы відэаролік // Новостная служба Ferra.ru, 27.05.2012

Катэгорыя:Гугл
Навашыно

Назву **Навашыно** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Навашыно — вёска ў Карэліцкім раёне Гарадзенскай вобласьці
* Навашыно — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Навашын
* Навашына
На куцьцю

**«На Куцьцю»** — паэма Янкі Купалы, завершаная 14 сьнежня 1911 году ў Санкт-Пецярбургу. Упершыню надрукаваная ў газэце «Наша Ніва» 22 сьнежня 1911 году. Сваёй патрыятычнай накіраванасьцю і маштабнасьцю твор выходзіць за межы вершаванай аповесьці і набліжаецца да героіка-рамантычнае паэмы. У яго структуры і прыёмах мастацкага абагульненьня адчуваецца цесная сувязь з традыцыямі славянскага рамантызму, асабліва з А.Міцкевічам і Ю.Славацкім.

## Апісаньне
Сюжэт паэмы пабудаваны вакол фантастычнай сцэны княжацкага балю на старым замчышчы ў калядны вечар. Праз калярытнае ўзнаўленьне старажытных звычаяў і павер’яў, сымбалічныя вобразы і дэталі аўтар разгортвае глыбокі філязоофскі роздум пра мінулае і будучыню роднага краю.

Паэма вызначаецца стройнасьцю кампазыцыйнае будовы, рэзкім чляненьнем усіх яе 12 разьдзелаў, строгай пасьлядоўнасьцю сюжэту, умелай перадачай старажытнага калярыту вобразаў і жанравых сцэнаў. Агульнай узьнёслай настраёвасьці, эпічнай манумэнтальнасьці сцэнаў і вобразаў адпавядаюць чаканны 4—стопны ямб зь вельмі выразнай і гучнай перакрыжаванай рыфмоўкай, багацьце інтанацыйнага малюнку, рытарычныя звароты, эмацыянальныя выклічнікі.

## Водгукі

## Пераклады і мастацкія ўвасабленьні
На расейскую мову паэму пераклаў В.Тарас, на украінскую — П.Гірнык. Ілюстраваў паэму беларускі мастак Я.Кулік. Беларускае тэлебачаньне ў 1982 годзе паставіла па паэме аднайменны тэлеспэктакль. Урыўкі з паэмы выкарыстаны ў спэктаклі Нацыянальнага тэатру імя Янкі Купалы «Сны аб Беларусі».

## Крыніцы

## Літаратура
* Янка Купала: Энцыкл. даведнік / БелСЭ; Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн., БелСЭ, 1986. — 727 с, 26 л. іл.; Артыкул «На куцьцю» / Аўтар — М.Грынчык. — С. 416—417.
* Грынчык М. Фальклорныя традыцыі ў беларускай дакастрычніцкай паэзіі. — Мн., 1969. — С.229—231.
* Лазарук М. Беларуская паэма ў другой палавіне ХІХ- пачатку ХХ стагоддзя. — Мн., 1970.
* Лойка А. Гісторыя беларускай літаратуры. Дакастрычніцкі перыяд. Ч.2. — Мн., 1980.

## Вонкавыя спасылкі
* Паэма Я.Купалы «На Куцьцю»: кароткі зьмест і мастацкія асаблівасьці / Т.Грамадчанка на сайце slowo.ws

Катэгорыя:Паэмы Янкі Купалы
Катэгорыя:Творы 1911 году
Катэгорыя:Сьнежань 1911 году
Даніеле Банэра

**Даніеле Банэра** (;  31 траўня 1981 году, Брэшыя, Італія) — былы італьянскі футбаліст і гулец нацыянальнай зборнай Італіі. Гуляў на пазыцыі абаронцы.

## Кар’ера
### «Брэшыя»
Выхаванец клюбу «Брэшыя», дзе й пачаў прафэсійную кар’еру ў 1999 годзе.

### «Парма»
З 2002 па 2006 гады гуляў за «Парму», дзе стаў адным зь лідэраў каманды.

### «Мілян»
У ліпені 2006 году падпісаў чатырохгадовы кантракт зь «Мілянам». У камандзе ў Сэрыі A дэбютаваў 17 верасьня 2006 году ў матчы супраць «Пармы» (0:2). У сэзоне 2006—2007 гадоў разам зь «Мілянам» атрымаў перамогу ў Лізе чэмпіёнаў. У чэрвені 2009 году падоўжыў кантракт зь «Міланам» да 2013 году.

23 траўня 2013 году, не зважаючы ўвагі на чуткі аб пераходзе ў «Ювэнтус», Банэра падпісаў новы кантракт зь «Мілянам» да 30 чэрвеня 2015 году.

## Міжнародная кар’ера
Даніеле мае на сваім рахунку шаснаццаць матчаў у футболцы нацыянальнай зборнай Італіі. Дэбют у складзе зборнай адбыўся 5 верасьня 2001 году ў матчы супраць зборнай Марока. Банэра быў уключаны ў сьпіс зборнай на чэмпіянат сьвету 2006 году ў якасьці рэзэрвовага гульца, але пасьля таго, як Джанлюка Дзамброта пацьвердзіў, што здольны гуляць, Даніеле быў адпраўлены дадому.

## Дасягненьні
### Клюбныя
**Мілян**:
* Чэмпіён Італіі: 2011
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2007
* Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2007
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2007

### Міжнародныя
**Італія**:
* Бронзавы прызэр Алімпійскіх гульняў: 2004

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Міляну»
* Профіль на FIFA
* Профіль на FIGC

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Катэгорыя:Італьянскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2004 году
Таварскія

**Тава́рскія** — вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласьці. Месьціцца за 41 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 43 км ад Менску. Таварскія ўваходзяць у склад Навапольскага сельсавету.

## Гісторыя

Вёска вядомая з XX ст.

Да Другой сусьветнай вайны ў вёсцы быў 41 дом, налічвалася 167 жыхароў. У 1943 годзе спаленыя ўсе дамы, забітыя 9 чалавек. Пасьля вайны вёска была адноўленая.

У 1960 годзе пасёлак у Цітвянскім сельсавеце, 172 жыхары. З 31 сакавіка 1977 году пасёлак у Вузьлянскім сельсавеце, у калгасе «Перамога».

У 2013 годзе на тэрыторыі сельскагаспадарчай філіі «Азярычанскі» КУП «Жылкампасылугі-Сьвіслач». Да 28 траўня 2013 году ў Вузьлянскім сельсавеце. Пасьля скасаваньня Вузьлянскага сельсавету ўключаная ў Навапольскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 1960 год — 172 чалавекі
* 1999 год — 41 чалавек
* 2002 год — 31 чалавек, 20 гаспадарак
* 2007 год — 22 чалавекі, 13 гаспадарак
* 2010 год — 21 чалавек

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Навапольскі сельсавет
Баравая Слабада

**Барава́я Слабада́** — вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласьці. Баравая Слабада ўваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавету.

## Гісторыя
Да 28 траўня 2013 году ўваходзіла ў склад Вузьлянскага сельсавету. Пасьля скасаваньня Вузьлянскага сельсавету ўключаная ў Пярэжырскі сельсавет.

## Крыніцы

Катэгорыя:Пярэжырскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Кухараўка

**Ку́хараўка** — вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласьці. Кухараўка ўваходзіць у склад Навапольскага сельсавету.

## Гісторыя
Вядомая з XX ст.

Перад Другой сусьветнай вайной пасёлак, 30 двароў, 123 жыхары. З канца чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году акупаваная нацысцкімі войскамі, якія ў траўні 1944 году спалілі пасёлак, загубілі 5 жыхароў. Пасьля вайны вёска адноўленая.

Да 28 траўня 2013 году ў Вузьлянскім сельсавеце. Пасьля скасаваньня Вузьлянскага сельсавету ўключаная ў Навапольскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 14 чалавек
* 1999 год — 16 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Навапольскі сельсавет
Махоўка

**Махо́ўка** — вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласьці. Махоўка ўваходзіць у склад Навапольскага сельсавету.

## Гісторыя
У канцы XIX ст. фальварак Махаўшчына ў Дудзіцкай воласьці Ігуменскага павету Менскай губэрні, 12 жыхароў; урочышча, 11 жыхароў. У пачатку XX ст. фальварак, 12 жыхароў; урочышча, 7 жыхароў; хутар, 7 жыхароў. У 1917 годзе ў фальварку 11 жыхароў; на хутары 2 двары, 11 жыхароў; лесьнічоўка, 5 жыхароў.

З лютага па сьнежань 1918 году акупаваная войскамі кайзэраўскай Нямеччыны, з жніўня 1919 году па ліпень 1920 году — войскамі Польшчы. Пасьля ў БССР.

У Другую сусьветную вайну з канца чэрвеня 1941 па 1944 год акупаваная войскамі нацысцкай Нямеччыны.

Да 28 траўня 2013 году ў Вузьлянскім сельсавеце. Пасьля скасаваньня Вузьлянскага сельсавету ўключаная ў Навапольскі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2010 год — 6 чалавек
* 1999 год — 9 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Навапольскі сельсавет
Алешандрэ Пату

**Алешандрэ Радрыгес да Сылва** (;  2 верасьня 1989 году, Пату-Бранку, Бразылія) — бразыльскі нападнік. Колішні гулец нацыянальнай зборнай Бразыліі. Выхаванец школы бразыльскага «Інтэрнасьёналу». У жніўні 2007 году італьянскі «Мілян» абвесьціў аб куплі ў «Інтэрнасьёналу» Пату за 22 мільёны эўра.

## Кар’ера
### «Інтэрнасьёнал»
У 2006 годзе Алешандрэ стаў чэмпіёнам Бразыліі ва ўзроставай катэгорыі да 20 гадоў. Пасьля таго як «Інтэрнасьёнал» атрымаў перамогу ў розыгрышы Кубка Лібэртадорэс і з каманды сышлі шматлікія лідэры, клюб займеў праблемы з нападнікамі. Гэта прымусіла зьвярнуць увагу галоўнага трэнэра Абэля Брагу на ўласную школу. Адтуль прыцягнулі ў асноўны склад на той момант найлепшых маладых нападнікаў Паўднёвай Амэрыкі — Алешандрэ Пату й Луіса Адрыяну.

Гэтыя двое гульцоў па-сапраўднаму раскрыліся ў другой палове сэзону. Дэбют Пату ў чэмпіянаце Бразыліі адбыўся 26 лістапада ў матчы супраць «Палмэйрасу». «Інтэрнасьёнал» разграміў суперніка зь лікам 4:1, а Пату зрабіў тры дзейсныя перадачы й забіў сам адзін гол.

### «Мілян»
2 жніўня 2007 году «Мілян» абвесьціў аб куплі Алешандрэ. За яго была выплачана мінімальная сума, абумоўленая ў кантракце футбаліста з клюбам з Порту-Алегры, то бок 22 мільёны эўра.

Першую частку новага сэзону ў «Міляне» Пату вымушаны быў правесьці па-за гульнёй. Аднак малады бразылец прымаў удзел у таварыскіх матчах новага клюбу. 13 студзеня 2008 году ў складзе «Міляну» Алешандрэ правёў свой ​​першы матч і забіў адзін гол.

### «Карынтыянс»
Перйшоў у «Карынтыянс» у студзені 2013 году, Алешандрэ абышоўся бразыльскаму гранду ў 15 млн эўра.

## Міжнародная кар’ера
26 сакавіка 2008 году дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Бразыліі, забіўшы адзіны гол у матчы супраць зборнай Швэцыі.

## Дасягненьні
**«Інтэрнасьёнал»**:
* Уладальнік Рэкопы Паўднёвай Амэрыкі: 2007
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2006

**«Мілян»**:
* Чэмпіён Італіі: 2011
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2011

**«Карынтыянс»**:
* Чэмпіён штату Сан-Паўлу: 2013
* Уладальнік Рэкопы Паўднёвай Амэрыкі: 2013

**«Арланда Сіці»**:
* Уладальнік Кубка ЗША: 2022

**«Сан-Паўлу»**:
* Уладальнік Кубка Бразыліі: 2023

**Бразылія**:
* Срэбны прызэр Алімпійскіх гульняў: 2012
* Бронзавы прызэр Алімпійскіх гульняў: 2008

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на афіцыйным сайце «Міляну»
* Профіль на FootballDatabase.com
* 
* 
* 

Катэгорыя:Бразыльскія футбалісты
Катэгорыя:Бразыльскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 году
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2008 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2012 году
Марыё Епэс

**Марыё Альбэрта Епэс Дыяс** (;  13 студзеня 1976 году, Калі, Калюмбія) — калюмбійскі футбаліст і футбольны трэнэр. Выступаў за нацыянальную зборную Калюмбіі.

## Кар’ера
### Клюбная
З 1995 па 1997 гады гуляў у калюмбійскім клюбе «Картулюа». З 1997 па 1999 гады выступаў у шэрагах іншага калюмбійскага клюбу «Дэпартыва» (Калі). З 1999 па 2002 гады зьяўляўся гульцом аргентынскага гранду «Рывэр Плэйт». З 2002 па 2004 гады гуляў за францускі клюб «Нант», пакуль не перайшоў у іншы францускі клюб «Пары Сэн-Жэрмэн», у якім выступаў па 2008 год. Пасьля па 2010 год выступаў за італьянскі клюб «К’ева» з Вэроны.

26 сакавіка 2010 году Епэс падпісаў кантракт зь «Мілянам» на 2 гады. 12 траўня 2012 году Епэс доўжыў кантракт з клюбам яшчэ на адзін год да лета 2013 году. Пасьля ягонага сканчэньня перайшоў у іншы італьянскі клюб «Аталянта».

### Міжнародная
Епэс правёў больш за 80 гульняў за нацыянальную зборную Калюмбіі з моманту свайго дэбюту ў 1999 годзе. Ён быў часткай каманды зборнай Калюмбіі, якая перамагла ў розыгрышу Кубка Амэрыкі ў 2001 годзе, а таксама стала ўдзельнічаў у іншым міжнародных спаборніцтвах.

## Дасягненьні
### Клюбныя
**«Дэпартыва»**:
* Чэмпіён Калюмбіі (2): 1998, 1999

**«Рывэр Плэйт»**:
* Чэмпіён Аргентыны (2): 1999 (а), 2000 (к)

**«Пары Сэн-Жэрмэн»**:
* Уладальнік Кубка Францыі: 2006
* Уладальнік Кубка францускай лігі: 2008

**«Мілян»**:
* Чэмпіён Італіі: 2011
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2011

### Міжнародныя
**Калюмбія**:
* Уладальнік Кубка Амэрыкі: 2001

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на ESPN
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Калюмбійскія футбалісты
Зборная Аргентыны па футболе

**Збо́рная Аргенты́ны па футбо́ле** — прадстаўляе Аргентыну ў міжнародных матчах і турнірах па футболе. Кіруецца і кантралюецца Асацыяцыяй футболу Аргентыны. Двухразовыя чэмпіёны сьвету (1978, 1986). Чатырнаццаціразовы ўладальнік Кубка Амэрыкі (1921, 1925, 1927, 1929, 1937, 1941, 1945, 1946, 1947, 1955, 1957, 1959, 1991, 1993).

## Вонкавыя спасылкі
Зборная Бразыліі па футболе

**Збо́рная Бразы́ліі па футбо́ле** — прадстаўляе Бразылію ў міжнародных матчах і турнірах па футболе. Кіруецца і кантралюецца Бразыльскай канфэдэрацыяй футболу. Пяціразовыя чэмпіёны сьвету (1958, 1962, 1970, 1994, 2002). Васьміразовыя ўладальнікі Кубка Амэрыкі (1919, 1922, 1949, 1989, 1997, 1999, 2004, 2007).

Як і за некаторымі іншымі зборнымі, за бразыльцамі замацавалася мянушка «Сэлесан» ( — «абраныя», «зборная»). Таксама з 2002 году пасьля пятай перамогі на чэмпіянаце сьвету іх называюць «пэнтакампэонамі», што азначае «пяціразовыя чэмпіёны».
Сьвятая Літургія

**Літургі́я** — багаслужба, якая займае першае і выключнае месца сярод усіх астатніх і грэка-каталіцкіх і праваслаўных багаслужбаў. Ейны назоў паходзіць ад грэцкіх словаў «леітос» — усеагульны, і «эргон» — служба, дзеяньне. Сьвятая Літургія зьяўляецца зьвянчэньнем усіх астатніх багаслужбаў, малітваў і абрадаў, якія адбываюцца ў Царкве. У часе Літургіі выконваецца таінства Сьвятой Эўхарыстыі, устаноўленае Ісусам Хрыстом напярэдадні свайго ўкрыжаваньня. У Вялікі чацьвер, пасьля абмыцьця ног вучням у знак пакоры, Хрыстос «узяў хлеб, дабраславіў, паламаў, даў вучням і сказаў: бярыце, ешце, гэта ёсьць Цела Маё». Затым, узяўшы келіх і ўчыніўшы падзяку, падаў ім і сказаў: «Піце зь яе ўсе, бо гэта ёсьць Кроў мая новага запавету, якая за многіх будзе пралітая на дараваньне грахоў» (Мацьв. 26, 26-28). На заканчэньне Хрыстос рэкамэндаваў вучням: «Рабіце гэта на памятку Маю» (Лук. 22, 19)..

## Крыніцы

Катэгорыя:Хрысьціянскія набажэнствы
Бэйтар Ерусалім

«**Бэйтар**» — ізраільскі футбольны клюб з гораду Ерусаліму. Заснаваны ў 1936 годзе. Шасьціразовы чэмпіён Ізраілю, васьміразовы ўладальнік Кубка Ізраілю. Клюб ёсьць адным з самых папулярных у Ізраілі і ўваходзіць у лік ізраільскіх клюбаў з найбольшай колькасьцю заўзятараў у краіне. Быў заснаваны ў 1936 годзе Шмуэлем Кірштэйнам і Давідам Горнам, якія ачолілі аддзел «Бэйтару» у Ерусаліме. Некалькі сябраў каманды таксама ўваходзілі ў склад забароненых апалчэньняў Іргун і Легі, цесна зьвязаных з правым рэвізіянісцкім сіянісцкім рухам. Заўзятары «Бэйтару» неафіцыйна павязаныя з рэвізіянісцкім сіянісцкім рухам і правай партыяй Лікуд. Клюб, чыя фанацкая база вядомая сваім антыарабскім расізмам і антымусульманскай рэлігійнай нецярпімасьцю, застаецца адзіным у Прэм’ер-лізе, які аніколі не падпісваў кантрактаў з арабскімі гульцамі, але ў мінулым за клюб выступалі неарабскія мусульмане.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Ерусалім
Максім Рамашчанка

**Максі́м Юр'евіч Рама́шчанка** (; нарадзіўся 31 ліпеня 1976 году) — беларускі футбаліст украінскага паходжаньня, паўабаронца. Найлепшы бамбардзір нацыянальнай зборнай Беларусі (20 галоў). Найлепшы футбаліст Беларусі 2004 году. Уваходзіць у Клюб беларускіх бамбардзіраў для футбалістаў, якія забілі 100 і болей галоў на найвышэйшым узроўні.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец днепрапятроўскага футболу. Пачынаў дарослую кар’еру ва Ўкраіне, у клюбе «Паліграфтэхніка». З 1993 году выступаў у Беларусі за «Дняпро», «Фандак» і МПКЦ (разам з апошнім клюбам стаў чэмпіёнам краіны).

Выступаў у маскоўскім «Дынама» з 1997 году па 2006 год (зь перапынкам). У дублюючым складзе «Дынама» правёў 14 матчаў і забіў 3 галы. За асноўны склад правёў 116 матчаў, забіў 22 мячы. У 2007 годзе быў гульцом маскоўскага «Тарпэда», які выступаў у першым дывізіёне Расеі. Клюб ня даў рады ў справе вяртаньня ў Прэм’ер-лігу, а ўмовы новага кантракта, прапанаванага тарпэдаўскім кіраўніцтвам, Рамашчанка не задаволілі, і ён пакінуў каманду. У студзені 2008 году Рамашчанка склаў працоўную дамову з турэцкім клюбам «Бурсаспор» тэрмінам на паўтара гады. 26 чэрвеня 2009 году Максім падпісаў кантракт з расейскімі «Хімкамі» таксама тэрмінам на паўтара гады. Па заканчэньні сэзону на правах свабоднага агента пакінуў клюб.

26 студзеня 2010 году падпісаў кантракт зь белгарадзкім «Салютам», які раней ачоліў быў ягоны брат Міраслаў. Улетку таго ж году Максім, на ўзаемную згоду скасаваў кантракт з клюбам. 23 ліпеня падпісаў кантракт з бранскім «Дынама» да канца 2010 году з магчымай пралангацыяй, а 10 студзеня 2011 году клюб падоўжыў пагадненьне з паўабаронцам паводле схемы «год + паўгады». У канцы жніўня 2012 году вярнуўся ў «Хімкі». Завяршыў прафэсійную кар’еру ў 2013 годзе па сканчэньні сэзону ў клюбе «Хімкі» і застаўся жыць у Маскве.

### Міжнародная
У 1998—2008 гадах быў гульцом нацыянальнай зборнай Беларусі. Найлепшы бамбардзір зборнай (20 галоў). Усяго за зборную зрабіў адзіны хет-трык і чатыры дубля, у тым ліку аформіў дубль у браму зборнай Італіі ў матчы 13 кастрычніка 2004 году, калі беларусы ў гасьцях саступілі зь лікам 4:3.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Хімак»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты зборнай Беларусі
Дзяржаўная Дума

**Дзяржа́ўная Ду́ма Фэдэра́льнага Схо́ду Расе́йскай Фэдэра́цыі (Дзяржду́ма)** — прадстаўнічы заканадаўчы орган улады, ніжняя палата парлямэнту Расеі.

Першая Дзяржаўная Дума абіралася 12 сьнежня 1993 году (тэрмінам на два гады) разам з выбарамі ў Савет Федэрацыі і прыняцьцем праекту новай Канстытуцыі Расеі, згодна зь якой засноўвалася Дзяржаўная Дума. Тэрмін паўнамоцтваў 2—5 скліканьняў Дзяржаўнай Думы — чатыры гады. Пачынаючы з 6 скліканьня, дэпутатаў выбіраюць тэрмінам на пяць гадоў.

Працу Дзярждумы ўзначальвае старшыня (сьпікер) і яго намесьнікі, пры гэтым кожная фракцыя або дэпутацкая група можа вылучыць намесьніка старшыні. Праца дэпутатаў ажыцьцяўляецца ў рамках камітэтаў Дзярждумы.

Дзярждума складаецца з 450 паслоў. Выбары ў Дзяржаўную Думу праводзіліся ў 1993, 1995, 1999, 2003, 2007, 2011 і 2016 гадах. З 2011 году дэпутатаў абіраюць кожныя пяць гадоў.

## Старшыні Дзярждумы
**Дзяржаўная Дума I скліканьня** (14 студзеня 1994 г. — 17 студзеня 1996 г.)
* Рыбкін Іван Пятровіч (абраны 14 студзеня 1994 г.), фракцыя Аграрнай партыі Расеі
**Дзяржаўная Дума II скліканьня** (17 студзеня 1996 г. — 18 студзеня 2000 г.)
* Селязьнёў Генадзь Мікалаевіч (абраны 17 студзеня 1996 г.), фракцыя КПРФ
**Дзяржаўная Дума III скліканьня** (18 студзеня 2000 — 29 сьнежня 2003 г.)
* Селязьнёў Генадзь Мікалаевіч (абраны 18 студзеня 2000 г.), фракцыя КПРФ, з 4 чэрвеня 2002 г. — незалежны дэпутат
**Дзяржаўная Дума IV скліканьня** (29 сьнежня 2003 — 24 сьнежня 2007 г.)
* Грызлоў Барыс Вячаслававіч (абраны 29 сьнежня 2003 г.), фракцыя «Адзіная Расея»
**Дзяржаўная Дума V скліканьня** (24 сьнежня 2007 г. — 4 сьнежня 2011 г.)
* Грызлоў Барыс Вячаслававіч (абраны 24 сьнежня 2007 г.), фракцыя «Адзіная Расея»
**Дзяржаўная Дума VI скліканьня** (21 сьнежня 2011 г. — 5 кастрычніка 2016 г.)
* Нарышкін Сяргей Яўгенавіч (абраны 21 сьнежня 2011 г.), фракцыя «Адзіная Расея»
**Дзяржаўная Дума VII скліканьня** (з 5 кастрычніка 2016 г.)
* Валодзін Вячаслаў Віктаравіч (абраны 5 кастрычніка 2016 г.), фракцыя «Адзіная Расея»

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Афіцыйны сайт Дзяржаўнай Думы Фэдэральнага Сходу Расейскай Фэдэрацыі 

Катэгорыя:Парлямэнт Расеі
Катэгорыя:Дзяржаўная дума Расейскай Фэдэрацыі
Акра (турма)

**Турма́ Акра**, таксама **турма А́ка** — колішная турма ў Акры (Ізраіль).

Збудаваная як фартэцыя падчас атаманскага пэрыяду ў 1750—1752 роках. Выкарыстоўвалася кіраўнікамі Акі як палац, таксама тут знаходзіліся склады зброі і кашары. Пазьней пераўтвораная ў турму, дзе ў 1868—1870 сядзеў Бахаула (заснавальнік рэлігіі бахаі).

За часам Брытанскага мандату ў Палестыне ўлады таксама выкарыстоўвалі турму для ўвязьненьня злачынцаў, а таксама арабаў-удзельнікаў паўстаньня 1936—1939 рокаў.

19 красавіка 1947 ў турме былі павешаныя чатыры чальцы партыі Іргун, якія сталіся першымі паваеннымі «мучанікамі» Іргуну. Падчас суду адзін з пакараных Доў Грунэр назваў Брытанскую армію і адміністрацыю «злачыннымі арганізацыямі». Пасьля гэтае падзеі іншыя вязьні-жыды вырашылі зладзіць уцёкі, скантактаваўшыся з ізраільскімі арганізацыямі на волі.

4 траўня 1947 аб’яднаныя сілы Іргуну і Лехі напалі на турму і вызвалілі 28 чальцоў Лехі й Іргуну, разам зь якімі ўцяклі і 182 арабы. Падчас штурму 3 чалавекі з нападаючых загінулі, 5 трапілі ў палон да ангельцаў. Тры зь іх былі прысуджаныя да сьмяротнага пакараньня. У адказ Іргун правяла апэрацыю па выкраданьні двух сяржантаў брытанскай арміі і пагражала іхнім забойствам у выпадку выкананьня судовага выраку. Тым ня меней, усе тры чальцы Іргуну былі пакараныя сьмерцю, пасьля чаго іргунаўцы павесілі і сваіх закладнікаў.

Цяпер у будынку турмы разьмяшчаецца музэй вязьняў падпольля. Гэта таксама месца паломніцтва вернікаў-бахаістаў.

## Глядзіце таксама
* Уцёкі з турмы Акра

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Ізраіль
Відзэў Лодзь

«**Ві́дзэў**» () — польскі футбольны клюб з гораду Лодзі. Заснаваны ў 1910 годзе. Чатырохразовы чэмпіён Польшчы, уладальнік Кубка Польшчы (1985). Праз свае чырвона-белыя колеры мае мянушку «Чырвоная армія».

## Гісторыя

Клюб быў заснаваны ў 1910 годзе як таварыства аматараў фізычнага разьвіцьця «Відзэў». Назва клюбу паходзіць ад назвы раёну Лодзі. Заклалі клюб польскія рабочыя і нямецкія прамыслоўцы, якія займаліся тэкстыльнымі мануфактурамі. На сёньня ў назьве клюбу ўсё яшчэ прысутны прыметнік «рабочы», але цікава, што на момант стварэньня расейскімі ўладамі было забаронены карыстаць такі прыметнік у назвах асацыяцыяў. На момант стварэньня клюбу Лодзь уваходзіў у склад Расейскае імпэрыі. Па Першай сусьветнай вайне і здабыцьці Польшчаю незалежнасьць клюб здолеў перайначыць імя, дадаўшы прыметнік «рабочы» ў сваю назву.

«Відзэў» станавіўся чэмпіёнам Польшчы ў сэзоне 1981—1982 і 1982—1983 гадах, а ў 1985 годзе стаў уладальнікам Кубка Польшчы. У розыгрышы Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў 1982—1983 гадоў польскі клюб пасьлядоўна выбіваў з турніру мальтыйскі «Гібэрніянз», аўстрыйскі «Рапід» і ангельскі «Лівэрпул», але ў паўфінале ня здолеў пераадолець італьянскі «Ювэнтус». Пасьля выяздной паразы 2:0, гульцы «Відзэва» згулялі з турынцамі ўнічыю 2:2, дзякуючы двум галам Кшыштафа Сурліта. За год да гэтага ў розыгрышы Кубка УЭФА 1980—1981 гадоў лодзкі клюб таксама быў выкінуты з турніру «Ювэнтусам», але перад гэтым у першым раўндзе палякі выбілі ангельскі «Манчэстэр Юнайтэд». Наступным залатым часам для клюбу стаў канец 1990-х гадоў. «Відзэў» стаў чэмпіёнам Польшчы паводле вынікаў сэзону 1996—1997 гадоў. Галоўнай перавагай клюбу стала моцная абарона, а таксама бліскучая гульня брамніка Анджэя Возьняка. За 34 матчы першынства ладзяне толькі 22 разы атрымлівалі гол у сваю браму, а за ўвесь сэзон Экстраклясы аніводнага разу клюб не атрымліваў паразу. У наступны год «Відзэў» абараніў свой тытул, прапусьціўшы яшчэ менш галоў — 21.

У 2015 годзе празь фінансавыя чыньнікі клюб быў ліквідаваны, а на ягоным месцы паўстаў новы клюб, які ў тым жа годзе заявіўся ў Чацьвертую лігу. У 2020 годзе каманда вярнулася ў Першую лігу, а яшчэ праз два гады дасягнула Экстраклясы.

## Склад
: *Актуальны на 22 лютага 2026 году*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Лодзь
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1910 годзе
Сьпіс аб’ектаў Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО ў Ізраілі

**Сьпіс [[Сусьветная спадчына ЮНЭСКО|Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО]] ў [[Ізраіль|Дзяржаве Ізраіль]]** складаецца з 9 аб’ектаў (на 2018 рок), што складае  ад агульнае колькасьці ( на ). Усе аб’екты ўключаныя ў сьпіс з культурных крытэраў. Акрамя таго, яшчэ адзін аб’ект — Старое места Ерусаліму — афіцыйна не прызнанае ЮНЭСКО як частка Ізраілю. Старое места Ерусаліму і ягоныя муры з 1982 року знаходзяцца ў сьпісе Сусьветнай спадчыны пад пагрозай.

Па стане на 2018 рок яшчэ 18 аб’ектаў на тэрыторыі Ізраілю знаходзяцца ў ліку кандыдатаў на ўключэньне ў сьпіс сусьветнай спадчыны. Дзяржава Ізраіль ратыфікавала Канвэнцыю пра ахову сусьветнай культурнай і прыроднай спадчыны 6 кастрычніка 1999 року. Першыя два аб’екты былі занесеныя ў сьпіс у 2001 року на 25-й сэсіі Камітэту Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО.

## Сьпіс
У дадзенай табліцы аб’екты разьмешчаныя ў парадку іх даданьня ў сьпіс Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО.

### Ерусалім
Ерусалім мае асаблівы статус як месца разьмяшчэньня сьвятыняў юдаізму, хрысьціянства і ісламу. Як Ізраіль, так і Палестынская аўтаномія афіцыйна лічаць яго сваёй сталіцай, не прызнаючы такога права за іншым бокам. Ізраільскі сувэрэнітэт над усходняй часткаю места афіцыйна ня быў прызнаны ААН, ЮНЭСКО і значнай часткаю міжнароднае супольнасьці. У Ерусаліме знаходзяцца Кнэсэт і ўсе дзяржаўныя і ўрадавыя ўстановы Ізраілю. Органы ж улады Палестынскай аўтаноміі ніколі ў ім не разьмяшчаліся.

Ерусалім як аб’ект сусьветнае спадчыны быў прапанаваны Ярданіяй.

## Кандыдаты ў сьпіс
У дадзеным сьпісе зьмешчаныя аб’екты, прапанаваныя ўрадам Ізраілю ў якасьці кандыдатаў на ўлучэньне ў сьпіс Сусьветнай спадчыны. У табліцы аб’екты разьмешчаныя ў парадку іх даданьня ў сьпіс кандыдатаў.

## Глядзіце таксама
* Турызм у Ізраілі
* Сьпіс аб’ектаў Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО ў Азіі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Ізраіль на UNESCO World Heritage Centre


Ізраіль
Палянэз Агінскага (фільм)

«**Палянэ́з Агі́нскага**» — фільм рэжысэра Льва Голуба, зьняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1971 годзе.

## Сюжэт
Гісторыя пра маленькага скрыпача, які стаў сіратой у першы дзень вайны. Бадзяючыся па вёсках Заходняй Беларусі ў пошуках ежы, ён трапляе ў партызанскі атрад. Адцягваючы салдат фашысцкага пікету гульнёй на скрыпцы, юны Васіль забясьпечвае прыкрыцьцё сапёрнай групе, якая мініруе чыгуначны мост.

На наступную апэрацыю па падрыве вайсковага эшалёну адпраўляецца ўжо сам Вася разам з адным з партызанаў атрада. Пасьля ўдалага выбуху складаў сябру арыштоўвае патруль, а Васіль здолеў схавацца ў каталіцкім касьцёле. Там ён знаёміцца з польскім арганістам Франакам.

…Празь некалькі гадоў пасьля заканчэньня вайны на фэстывалі маладых выканаўцаў у Польшчы Васіль сустракае дзядзьку Франака…

## Здымачная група
* Аўтар сцэнара: Кастусь Губарэвіч
* Рэжысэр-пастаноўшчык: Леў Голуб
* Апэратар-пастаноўшчык: Рыгор Масальскі
* Кампазытар: Генрых Вагнэр
* Мастак-пастаноўшчык: Вячаслаў Кубараў

## Узнагароды
* Галоўны прыз ЦК ВЛКСМ «Алая гвоздика» «за стварэньне фільму, які садзейнічае вырашэньню праблемы героіка-патрыятычнага выхаваньня дзяцей і моладзі» на Ўсесаюзным кінафэстывалі дзіцячых фільмаў (Масква, 1971)

* III Міжнародны кінафэстываль фільмаў для дзяцей у межах VII Маскоўскага міжнароднага кінафэстывалю (1971):
** Прыз Міністэрства асьветы СССР «За найлепшы фільм для дзяцей» 
** Прыз-сюрпрыз (жоўты мяч з аўтографамі Льва Яшына і іншых вядомых футбалістаў) ад дзіцячага журы «За найлепшае выкананьне дзіцячай ролі» — Ільлю Цукеру.

* Дзяржаўная прэмія БССР 1972 году ў галіне кінэматаграфіі:
** К. Губарэвічу
** Л. Голубу — за фільмы «Дзяўчынка шукае тату», «Анюціна дарога», «Палянэз Агінскага» 
** Г. Масальскаму — за фільм «Палянэз Агінскага»

## Вонкавыя спасылкі
* Пра «Палянэз Агінскага» на сайце kinopark.by
* Фільм «Палянэз Агінскага» на youtube.com

Катэгорыя:Фільмы «Беларусьфільму»
Катэгорыя:Фільмы 1972 году
Катэгорыя:Фільмы пра Другую сусьветную вайну
Катэгорыя:Міхал Клеафас Агінскі
Вячаслаў Кубараў

**Вячаслаў Кубараў** (12 ліпеня 1931 — 5 ліпеня 1995) — мастак кіно, жывапісец, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі.

Нарадзіўся ў в. Кочава Яранскага раёну Кіраўскай вобласьці, Расея.

У 1957 годзе скончыў Горкаўскае мастацкае вучылішча. У 1963 скончыў Усерасейскі дзяржаўны інстытут кінэматаграфіі. З 1964 году ў Беларускім саюзе мастакоў.

З 1981 году — заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі. У 1999 годзе атрымаў званьне Заслужаны мастак Расеі.

Вядомасьць мастака кіно прыйшла пасьля фільма «Альпійская баляда».
Працаваў у фільме «Палянэз Агінскага» ды інш.

## Вонкавыя спасылкі
* - Выстава да 80-годзьдзя Кубарава ў галерэі Шчамялёва
* - Беларусь-1: Вячаслава Кубарава ведаў некалі ўвесь вялізны і адзіны Савецкі Саюз

Катэгорыя:Беларускія мастакі і мастачкі
Катэгорыя:Памерлі ў 1995 годзе
Равіч (герб)

**Равіч** () — прыватны шляхецкі герб.

## Апісаньне
На залатым полі крочачы ўлева чорны мядзьведзь, на ім сядзіць жанчына ў чырвонай сукенцы з разьведзенымі ў бакі рукамі, распушчанымі залатымі косамі ў залатой кароне. Кляйнот: над прылбіцай з каронай паміж аленевымі рагамі палова чорнага мядзьведзя, які накіраваны ўлева і трымае чырвоную ружу ў правай лапе.

## Гісторыя
У Эўропе вядомы з пачатку XIV стагодзьдзя. На тэрыторыі Вялікага княства Літоўскага распаўсюджваўся пасьля Гарадзельскай вуніі 1413 року.

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
*: герб Равіч, адмены і карыстальнікі 

Катэгорыя:Шляхецкія гербы
Катэгорыя:Гербы з выявай чалавека
Катэгорыя:Гербы з каронамі
Буйніцкае поле

**Буйніцкае поле** — месца значных гістарычных падзеяў каля вёскі Буйнічы Магілёўскага раёну Беларусі.

У час антыфэадальнага казацка-сялянскага паўстаньня ў 1595 тут адбыўся бой паміж казацка-сялянскім атрадам Налівайкі і войскам ВКЛ.

У Вялікую Айчынную вайну Буйніцкае поле стала месцам жорсткіх баёў савецкіх воінаў 172-й стралковай дывізіі і магілёўскіх апалчэнцаў зь нямецкімі захопнікамі ў часе абароны Магілёва. Падчас бітвы, 13—14 ліпеня на полі знаходзіўся карэспандэнт газэты «Известия» Канстанцін Сіманаў. Падзеі тых часоў ён адлюстраваў у рамане «Жывыя і мёртвыя» і ў дзёньніку «Розныя дні вайны».

На месцы баёў пастаўлены помнік у гонар воінаў 388-га стралковага палка, на ўшанаваньне памяці Сіманава — мэмарыяльны знак.

## Глядзіце таксама
* Буйнічы

Катэгорыя:Магілёўскі раён
Аляксей Шабуня

**Аляксей Алегавіч Шабуня** ( 4 кастрычніка 1977, Наваполацак) — беларускі культурыст.

## Біяграфія
Бацька — Шабуня Алег Гаўрылавіч, маці — Семеж Яўгенія Віктараўна. Да захапленьня бодыбілдынгам займаўся лыжным спортам, боксам, дужаньнем. У 1995 годзе Аляксей упершыню прыйшоў у трэнажорную залу — так пачалося яго захапленьне культурызмам. Першым трэнерам Аляксея стаў Сяргей Мучэнка. У 1997 годзе пачалася спаборніцкая кар’ера Аляксея Шабуні: ён прыняў удзел у турнірах, праводжаных пад эгідай WABBA, а з 1998 году — і IFBB. Сем разоў Аляксей станавіўся абсалютным чэмпіёнам Рэспублікі Беларусь.
 
У 2005 годзе пачаўся новы этап у спаборніцкай кар’еры Аляксея Шабуні. Стаўшы чальцом «IronWorld Club», ён пераехаў у Менск і пачаў трэніравацца самастойна. У 2005 годзе Шабуня заваяваў тытул абсалютнага чэмпіёна Ўсходняй Эўропы, а таксама званьне пераможца Гран-пры «Айронмэн» і «Жалезны сьвет». Быў перапынак (з-за траўмы). Перамог у маскоўскім турніры Гран-Пры «Імперыя Фітнэса-2010», на Чэмпіянаце сьвету па бодыбілдынгу сярод мужчын (3—8 лістапада 2010 году, Баку) — срэбра.

## Асабістае жыцьцё
Жыве ў Менску. Працуе пажарнікам у МНС рэспублікі Беларусь. У 1994 годзе ажаніўся. Жонка Ірына.

## Дасягненьні
* 1997 — абсалютны чэмпіён Расеі (WABBA, юніёры); чэмпіянат Беларусі сярод юніёраў — 2 месца
* 1998 — абсалютны чэмпіён Эўропы (WABBA, юніёры); абсалютны чэмпіён Рэспублікі Беларусь (юніёры)
* 1998—2004 — абсалютны чэмпіён Рэспублікі Беларусь сярод дарослых
* 1999 — прызёр Гран-пры Бельгіі (IFBB)
* 2000 — чэмпіянат Эўропы — 15 месца
* 2001 — чэмпіянат Эўропы — 13 месца
* 2003 — чэмпіянат Эўропы — 3 месца; Гран-пры Летувы — 1 месца; турнір «Містэр і міс Балтыя» — 2 месца; Гран-пры «Жалезны сьвет» — 4 месца; Гран-пры «Айронмэн» — 6 месца
* 2004 — чэмпіянат сьвету — 3 месца; Гран-пры «Айронмэн» — 4 месца; Гран-пры «Жалезны мір» — 3 месца
* 2005 — абсалютны чэмпіён Усходняй Эўропы; Гран-пры «Айронмэн» — 1 месца; Гран-пры «Жалезны сьвет» — 1 месца
* 2006 — Мемарыяла Н’Шыла — 1 месца; Турнір Rhein-Neckar Pokal — абсалютны пераможца; Міжнародны чэмпіянат Бэрліна — 1 месца; Міжнародны чэмпіянат Баварыі — 1 месца; Гран-пры Заксэна — абсалютны пераможца; Эўра-эліт тур (г. Талін, Эстонія) — 1 месца; Эўра-эліт тур чэмпіёнаў (Портсмут, Вялікабрытанія) — 1 месца
* 2010 — чэмпіянат сьвету — 2 месца; Гран-пры «Імперыя Фітнэса» — 1 месца

## Вонкавыя спасылкі
* Пэрсанальны сайт Аляксея Шабуні

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Наваполацку
Катэгорыя:Культурысты
Мобі Дык

**Мобі Дык, або Белы Кіт** () — раман Гэрмана Мэлвіла, апублікаваны ў 1851 годзе. «Мобі Дык» лічыцца адным зь Вялікіх амэрыканскіх раманаў і скарбам сусьветнай літаратуры. Раман апавядае пра прыгоды марака Ішмаэля на судзіне «Пікод», якой кіруе капітан Ахаб. Хутка Ішмаэль дазнаецца, што адзіная мэта Ахаба — знайсьці Мобі Дыка, дзікага і таямнічага белага кашалёта. Пасьля папярэдняй сустрэчы капітана і кіта апошні зьнішчыў лодку Ахаба і пакінуў яго без нагі, што змушвае капітана шукаць помсты.

У «Мобі Дыку» Мэлвіл выкарыстоўвае стылізаваную мову, сымбалізм і шматлікія мэтафары для выкрыцьця няпростых тэмаў. На ўсім шляху галоўных герояў, у спраўджаньні ўласных перакананьняў і пошуку свайго месца ў сьвеце, паўстаюць пытаньні клясавага і сацыяльнага статусу, дабра і зла, існаваньня Бога. Вобразы, якія стварае апавядальнік, а таксама быт герояў на кітабойнай судзіне, увітыя ў аповед разам з шэксьпіраўскімі літаратурнымі прыёмамі, як вялікія салілёквіюмы, апарты і апісаньне месца дзеяньня і герояў у ім. У рамане адлюстроўваецца зьнішчальная апантанасьць і манаманія, а праз антрапамарфізм — чалавечыя інстынкты, якасьці і стымулы. Мобі Дык бязьлітасна нападае на маракоў, што жадаюць забіць яго, але менавіта з-за Ахаба натуральныя інстынкты кіта перакрываюцца апантанай злосьцю. Насамрэч, толькі Ахабу ўласьцівая злосьць.

«Мобі Дык» адносяць да амэрыканскага рамантызму. Упершыню раман быў выдадзены Рычардам Бэнтлі ў Лёндане 18 кастрычніка 1851 году; гэта была экспургаваная вэрсія ў трох тамох пад назвай **The Whale** (). 14 лістапада 1851 году раман быў выдадзены ў Нью-Ёрку выдавецтвам Harper & Brothers пад назвай *Moby-Dick; or, The Whale*.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

### Тэксты ў Сеціве
* Мобі Дык у Праекце «Гутэнбэрг»

### Кінаадаптацыі
*  (1926) — Джон Бэрымор у ролі капітана Ахаба
*  (1930) — Джон Бэрымор у ролі капітана Ахаба
*  (1956) — Грэгары Пэк у ролі капітана Ахаба
*  (1978) — Джэк Эрансан, 13 роляў
*  (1998) — Патрык Ст’юарт у ролі капітана Ахаба
*  (2011) — Ўільям Хёрт у ролі капітана Ахаба

### Дакумэнтальныя фільмы
* Into the Deep: America, Whaling & the World, PBS, ''American Experience, 2010

### Мапы
* Месцы і маршруты ў рамане «Мобі Дык»

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1851 годзе
Катэгорыя:Раманы на ангельскай мове
Катэгорыя:Мастацкія творы пра караблі
Катэгорыя:Помста ў культуры і мастацтве
Рагаля (герб)

**Рагаля** () — прыватны шляхецкі герб.

## Апісаньне
Шчыт вэртыкальна падзелены на дзьве часткі. Зьлева на чырвоным полі разьмешчаны срэбны аленевы рог з чатырма адросткамі, у правым срэбным полі — чырвоны буйвалавы рог. Кляйнот: над прылбіцай з каронай рогі паўтараюцца, таксама могуць мяняцца месцамі.

## Гісторыя
Легенда з’яўленьня ссылаецца на здарэньне, якое адбылося ў 1109 року падчас вяртаньня з паходу польскага князя Балеслава Крывавуснага, з Прусіі і Памераніі, які астанавіўся ля вёсачкі Раські для адпачынку. Пад час паляваньня, на прыбліжанага князю рыцара Біберштэйна наляцеў раз’яроны буйвал. Мужны Біберштэйн, не разгубіўшыся, схапіў жывёлу за рог, дый так зжаў ў руцэ, што той зламаўся. Гэта бачыў Баляслаў і ў знак павагі да яго мужнасьці дазволіў дадаць да ягонага гербу з аленевым рогам рог буйвала.

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Гербы беларускае шляхты
* Herbu Rogala

Катэгорыя:Шляхецкія гербы
Глорыя Быстрыца

«**Глорыя**» () — былы румынскі футбольны клюб з гораду Быстрыца. Заснаваны ў 1922 годзе. Уладальнік Кубка Румыніі (1994).

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Быстрыца (горад)
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1922 годзе
Вішанька

Назву **Вішанька** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гомельская вобласьць:
** Вішанька — вёска ў Рагачоўскім раёне

* Менская вобласьць:
** Вішанька — вёска ў Валевачоўскім сельсавеце Ігуменскага раёну
** Вішанька — вёска ў Руднянскім сельсавеце Ігуменскага раёну

* Магілёўская вобласьць:
** Вішанька — вёска ў Быхаўскім раёне
** Вішанька — вёска ў Качэрыцкім раёне
** Вішанька — былая вёска ў Шклоўскім раёне

## Глядзіце таксама
* Вішнева
* Вішневічы
* Вішнеў
* Вішнеўка
* Вішнеўцы
* Вішнёва
* Вішнёвае
* Вішнёвая
* Вішнёўка
* Вішніцы
* Вішнявец
Дубянецкі

**Дубяне́цкі** ( **Дубянецкая**) — беларускае, польскае і ўкраінскае прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

## Дубянецкі
* Міхась Дубянецкі (1927—1990) — беларускі літаратар
* Станіслаў Дубянецкі — філёзаф, палітоляг і публіцыст
* Уладзімер Дубянецкі (Уладас Дубянецкіс) (1888—1932) — летувіскі архітэктар і тэатральны мастак
* Эдуард Дубянецкі (1966—2020) — беларускі гісторык, культуроляг, публіцыст, паэт

## Дубянецкая
* Галіна Дубянецкая (нар. 1962) — беларуская літаратарка
* Ірына Дубянецкая (нар. 1964) — беларуская багаслоўка, філёзаф
Эдмунд Галей

**Эдму́нд Гале́й** FRS (; 29 кастрычніка (8 лістапада) 1656 — 14 (25) студзеня 1742) — ангельскі астраном, геафізык, матэматык, мэтэароляг і фізык, вядомы ў першую чаргу за вылічэньне арбіты Камэты Галея. Ён стаў другім каралеўскім астраномам у Вялікабрытаніі, сьледам за Джонам Флэмстыдам.

## Аб’екты, названыя ў гонар Галея
* Камэта Галея (сыдэрэчны пэрыяд каля 76 гадоў)
* Галей (кратэр, Месяц)
* Галей (кратэр, Марс)
* Дасьледчая станцыя Галея ў Антарктыдзе
* Мэтад Галея для лікавага рашэньня раўнаньняў
* Гара Галея на востраве Сьвятая Гэлена (680 м)

У гонар Галея названыя таксама вуліцы ў гарадох Аўстраліі, Вялікабрытаніі, ЗША і Францыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Біяграфія Эдмунда Галея 

Катэгорыя:Брытанскія астраномы
Катэгорыя:Ангельскія вынаходнікі
Катэгорыя:Ангельскія мэтэаролягі
Катэгорыя:Ангельскія фізыкі
Катэгорыя:Брытанскія геафізыкі
Катэгорыя:Брытанскія кліматолягі
Катэгорыя:Савільскія прафэсары геамэтрыі
Катэгорыя:Асобы, у гонар якіх названы астэроід
Катэгорыя:Асобы, у гонар якіх названыя камэты
Катэгорыя:Асобы, у гонар якіх названы кратэр на Марсе
Катэгорыя:Асобы, у гонар якіх названы кратэр на Месяцы
Эстэбан Камб’яса

**Эстэбан Матыяс Камб’яса Дэлё** (;  18 жніўня 1980 году, Буэнас-Айрэс, Аргентына) — аргентынскі футбаліст і былы гулец нацыянальнай зборнай Аргентыны. Перш за ўсё вядомы дзякуючы выступам за італьянскі клюб «Інтэрнацыянале», у якім правёў 10 гадоў.

## Кар’ера
### «Рэал»
Камб’яса ёсьць выхаванец школы «Архэнтынас Хуніёрс», хаця ўжо ў шаснаццаць гадоў, разам са сваім братам, пераехаў у Гішпанію, дзе пачаў выступаць за юнацкія каманды мадрыдзкага «Рэалу». Аднак зайграць у аснове «Рэалу» гэтак і ня здолеў, пасьля чаго ў 1998 годзе быў адпраўлены на радзіму ў арэнду ў «Індэпэнд’ентэ», адкуль у 2001 годзе перайшоў у «Рывэр Плэйт», адразу ж атрымаўшы з клюбам перамогу ў чэмпіянаце Аргентыны.

У 2002 годзе тагачасны трэнэр «Рэалу» Вісэнтэ дэль Боске вярнуў Камб’яса ў каманду, і Эстэбан з камандай тут жа выйграў Супэркубак Эўропы. У 2003 годзе гулец стаў чэмпіёнам Гішпаніі і ўладальнікам Міжкантынэнтальнага кубка. Аднак, з-за вялікай колькасьці высакаклясных паўабаронцаў Камб’яса па-ранейшаму вельмі рэдка трапляў у асноўны склад «Рэалу», і кіраўніцтва «каралеўскага клюбу» вырашыла не падаўжаць з ім кантракт, які мінаў 30 чэрвеня 2004 году.

### «Інтэрнацыянале»
У ліпені 2004 году Эстэбан, на правах вольнага агента, перайшоў у «Інтэр», падпісаўшы з клюбам чатырохгадовы кантракт. У жніўні 2006 году Камб’яса падоўжыў кантракт з «Інтэрам» да лета 2010 году, а ў сакавіку 2009 году — да 30 чэрвеня 2014 году.

### «Лэстэр Сіці»
28 жніўня 2014 году як вольны агент падпісаў гадавы кантракт з ангельскім клюбам «Лэстэр Сіці», каб дапамагчы наваку Прэм’ер-лігі захаваць сваё месца ў турніры.

## Міжнародная кар’ера
У нацыянальнай зборнай Аргентыны Эстэбан дэбютаваў 20 сьнежня 2000 году ў матчы супраць зборнай Мэксыкі ў Лос-Анджэлесе. Камб’яса звачайна выконваў ролю асноўнага апорнага паўабаронцы, пра што кажа футболка зь пятым нумарам.

## Дасягненьні
**«Рывэр Плэйт»**:
* Чэмпіён Аргентыны: 2002(к)

**«Рэал»**:
* Чэмпіён Гішпаніі: 2003
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2005, 2006, 2010
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2003
* Уладальнік Супэркубка УЭФА: 2003

**«Інтэрнацыянале»**:
* Чэмпіён Італіі: 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
* Уладальнік Кубка Італіі: 2005, 2006, 2010, 2011
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2005, 2006, 2010
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2010
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2010

**«Алтмпіякос»**:
* Чэмпіён Грэцыі: 2016, 2017

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Інтэрнацыянале»
* Профіль на сайце sports.ru
* Статыстыка на сайце footballplayers.ru

Катэгорыя:Аргентынскія футбалісты
Радван (герб)

**Радван** () — прыватны шляхецкі герб.

## Апісаньне
У чырвоным полі залатая царкоўная харугва з трыма канцамі, з махрамі зьвісаючымі унізе, зьверху разьмешчаны залаты кавалерскі крыж. Кляйнот: над прылбіцай з каронай тры або пяць страусавых пёраў.

## Гісторыя
Вядомы з пачатку XV стагодзьдзя.

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Гербы беларускае шляхты

Катэгорыя:Шляхецкія гербы
Роля (герб)

**Роля** () — прыватны шляхецкі герб.

## Апісаньне
На чырвоным полі ад срэбнай ружы з пяцьцю пялёсткамі адыходзяць тры срэбныя сашнікі. Кляйнот: над прылбіцай з каронай пяць страусавых пёраў.

## Гісторыя
У аднаго знатнага, але паміраючага шляхціца з дому Rorajczyk была адзіная дачка, якую ён аддаў замуж за князя, што быў у яго на службе і належаў да гербу Крое. А каб нашчадкам засталася памяць аб гэтым шлюбе, то паміж сашнікоў з гербу Крое была разьмешчана ружа, якая сымбалізавала адзіную любімую дачку шляхціца.

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Гербы беларускае шляхты
* Herbu Rola

Катэгорыя:Шляхецкія гербы
Богдан Лобанц

**Богдан Лобанц** (;  18 студзеня 1978 году, Хунэдаара, Румынія) — румынскі футбаліст, брамнік. У 1998—2013 гадах выступаў за нацыянальную зборную Румыніі.

## Кар’ера
### Раньнія гады
Богдан пачаў кар’еру ў сваім родным горадзе Хунэдаара, выступаючы за клюб «Карвінул». У 1997 годзе Лобанц перайшоў у склад «Рапіда» Бухарэст, у якім выдатна выступаў. У 2000 годзе Лобанц перайшоў у нідэрляндзкі клюб «Аякс». Але неспрактыкаванасьць, а пазьней і траўма не дазволілі Богдану стаць гульцом асноўнага складу, і на адзін сэзон ён быў аддадзены ў арэнду бухарэсцкаму «Дынама». Вярнуўшыся ў «Аякс», Лобанц пэрыядычна абараняў браму клюбу, добра зарэкамендаваўшы сябе ў матчах чэмпіянату Нідэрляндаў і Лізе чэмпіёнаў.

У студзені 2006 году Лобанц быў прададзены клюбу італьянскай Сэрыі А «Фіярэнтыне», які шукаў замену брамніку Сэбаст’ену Фрэю, які атрымаў траўму. Не зважаючы на тое, што Лобанц выдатна гуляў за клюб, па вяртаньні Фрэя Богдан стаў запасным гульцом.

Страціўшы месца ў нацыянальнай зборнай, Лобанц вырашыў пакінуць клюб і ў 2006 годзе вярнуўся на радзіму гуляць за «Дынама» Бухарэст, у якім да таго выступаў у арэндзе. Шмат у чым дзякуючы Богдану «Дынама» стала пераможцам чэмпіянату Румыніі й прайшло кваліфікацыю Лігі чэмпіёнаў.

### «Рома»
31 жніўня 2009 году «Рома» выкупіла кантракт гульца ў «Дынама». Першае сваё зьяўленьне ў складзе рымскага клюбу Лобанц зьдзейсьніў 4 кастрычніка, калі выйшаў на зьмену ў матчы супраць «Напалі». У «Роме» Богдан ня быў асноўным брамнікам, а выходзіў на матчы толькі калі асноўны брамнік ня можа згуляць. Гэтак у сэзоне 2011—2012 гадоў Лобанц 4 разы зьявіўся ў браме на матчах Сэрыі А, калі Стэкеленбург атрымаў траўму.

## Міжнародная кар’ера
Лобанц зьяўляецца брамнікам зборнай Румыніі з 1998 году, згуляўшы за гэты час больш за 70 матчаў у складзе нацыянальнай каманды.

## Дасягненьні
### Клюбныя
**«Рапід»**:
* Чэмпіён Румыніі: 1999
* Уладальнік Кубка Румыніі: 1998
* Уладальнік Супэркубка Румыніі: 1999

**«Дынама»**:
* Чэмпіён Румыніі (2): 2002, 2007

**«Аякс»**:
* Чэмпіён Нідэрляндаў: 2004

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на сайце RomanianSoccer.ro
* Статыстыка на сайце National Football Teams

Катэгорыя:Румынскія футбалісты
Паблё Асвальда

**Паблё Даніель Асвальда** (;  12 студзеня 1986 году, Буэнас-Айрэс, Аргентына) — былы італьянскі футбаліст аргентынскага паходжаньня. У 2011—2014 гадах выступаў за нацыянальную зборную Італіі на пазыцыі нападніка.

## Кар’ера
### Клюбная
Паблё зьяўляецца выхаванцам юнацкіх камандаў аргентынскіх футбольных клюбаў «Лянус», «Банфільд» і «Уракан».

У дарослым футболе дэбютаваў у 2004 годзе выступамі за каманду клюбу «Ўракан», у якой правёў адзін сэзон, прыняўшы ўдзел у 33 матчах чэмпіянату й забіўшы 11 галоў. Малады аргентынскі нападнік прыцягнуў увагу скаўтаў эўрапейскіх клюбаў і ўжо ў 2006 годзе пераехаў у Італію, заключыўшы кантракт з клюбам «Аталянта». Правёўшы ўсяго тры гульні за гэтую каманду, Паблё перабраўся ў іншы клюб з Сэрыі B, «Леччэ», які заключыў з «Аталянтай» дамову аб сумесных правах на футбаліста.

Сваёй гульнёй за апошнюю каманду прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнэрскага штаба клюбу «Фіярэнтына», у склад якога далучыўся 2007 году. Адгуляўшы за «фіялак» няпоўныя два сэзоны сваёй гульнявой кар’еры, у 2009 годзе перайшоў у «Балёньню».

Наступным клюбам у кар’еры гульца стаў гішпанскі «Эспанёл», колеры якога ён абараняў на працягу 2010—2011 гадоў. У 2011 годзе вярнуўся ў Італію, далучыўшыся ў склад клюбу «Рома».

18 жніўня 2013 году Асвальда падпісаў чатырохгадовы кантракт з ангельскім клюбам «Саўтгэмптан», сума зьдзелкі паміж клюбамі склала 15,1 млн эўра ў дадатак да магчымых бонусаў у памеры 2 млн эўра. Дэбютаваў за новы клюб 24 жніўня ў матчы супраць клюбу «Сандэрлэнд», які скончыўся зь лікам 1:1, выйшаўшы на замену ў пачатку другога тайму. Першы гол гульца прыйшоўся на сустрэчу супраць «Крыстал Пэлас» (2:0).

31 студзеня 2014 году Асвальда вярнуўся ў Італію, дзе далучыўся на правах арэнды да клюбу «Ювэнтус» на астатнюю частку сэзону 2013—2014 гадоў. Клюб атрымаў да 31 траўня 2014 году апцыён на куплю правоў на гульца па кошце 19 млн эўра.

4 жніўня 2014 году Асвальда зноўку вярнуўся ў Італію, на гэты раз у клюб «Інтэрнацыянале» паводле арэнданга пагадненьня паміж клюбамі, пры гэтым у адваротным кірунку рушыў паўабаронца Сафір Тайдэр.

### Міжнародная
Маючы права на атрыманьне італьянскага грамадзянства праз прадзеда, які нарадзіўся ў Філятрана, а пазьней эміграваў у Аргентыну, Асвальда вырашыў выступаў за нацыянальную зборную Італіі. 5 кастрычніка 2011 году, у сувязі з траўмамі Марыё Балятэльлі й Джампаолё Пацыні, Асвальда атрымаў свой ​​першы выклік у зборную на адборачныя гульні да чэмпіянату Эўропы 2012 году супраць зборных Сэрбіі й Паўночнай Ірляндыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце ESPN
* Профіль на сайце transfermarkt.co.uk
* Статыстыка на сайце Guardian

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Катэгорыя:Аргентынскія футбалісты