Аляксандар Дугін

**Аляксандар Гельевіч Дугін** (нар. 1962, Масква, цяпер Расея) — расейскі палітоляг.

Доктар палітычных (2005) і сацыялягічных навук (2011), кандыдат філязофскіх навук (2001). Прафэсар катэдры сацыялёгіі міжнародных дачыненьняў сацыялягічнага факультэту Маскоўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту (2008—2014). Сябра Экспэртна-кансультацыйнай рады па праблемах нацыянальнай бясьпекі пры старшыні Дзяржаўнай думы Расеі (1998—2003, 2012—2016). Ідэоляг сучаснага эўразійства ў Расеі, як старшыня заснаванага ім у 2003 годзе ГА «Міжнародны эўразійскі рух». У 1997 годзе выдаў кнігу «Асновы геапалітыкі», якую пазьней некалькі разоў перавыдавалі і пераклалі на некалькі моваў. Агулам выдаў звыш 30 кніг.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сям'і афіцэра  Гелія Аляксандравіча Дугіна (1935—1998), які пазьней атрымаў навуковую ступеню кандыдата юрыдычных навук і вайсковую годнасьць генэрал-лейтэнанта, а ў 1990-я гады выкладаў у Расейскай мытнай акадэміі. Маці — Галіна Віктараўна Дугіна (дзяв. Ануфрыенка, 1937—2000) — працавала лекаркай і пазьней атрымала навуковую ступеню кандыдаткі мэдычных навук. У 1979 годзе паступіў у Маскоўскі авіяцыйны інстытут (МАІ). Уступіў разам з паэтам-акультыстам Яўгенам Галавіным і ісламскім паэтам Гейдарам Джамалём у акультны «Южынскі гурток» пісьменьніка Юрыя Мамлеева. У 1980 годзе ўступіў разам зь Гейдарам Джамалём у гурток «Чорны ордэн СС», які ў якасьці «райхсфюрэра» ўзначаліў Яўген Галавін, вучнем якога стаў сябе лічыць. Быў адлічаны з 2-га курсу МАІ. У 1982—1984 гадох працаваў перакладнікам з ангельскай, нямецкай і францускай моваў у Інстытуце каньюнктуры і попыту. Захапляўся працамі румынскага дасьледніка шаманізму Мірчы Іліядэ, францускага філёзафа ізатэрыкі Рэнэ Генона (пераклаў «Памылку духу»), італьянскага філёзафа-ізатэрыка Юліюса Эвалы (пераклаў «Паганскі імпэрыялізм») і нямецкага містыка-ідэоляга нацызму Германа Вірта. У 1985-м у яго ў шлюбе нарадзіўся сын Артур ад на 10 гадоў старэйшай за яго пісьменьніцы Яўгеніі Грышынай, зь якой пазьней расстаўся. У 1988 годзе разам зь Гейдарам Джамалём уступіў у Нацыянальна-патрыятычны фронт «Памяць» Зьмітра Васільева. Быў пазбаўлены сяброўства ў НПФ «Памяць», бо «кантактуе з прадстаўнікамі эмігранцкіх дысыдэнцкіх колаў акультысцка-сатанінскага толку, у прыватнасьці, зь нейкім пісьменьнікам Мамлеевым». У 1988—1991 гадох быў галоўным рэдактарам выдавецтва «ЭОН», у якім зь 1990 году выпускаў ізатэрычны альманах «Мілы анёл». У 1991 годзе стварыў і стаў галоўным рэдактарам выдавецтва «Арктагея», у якім выдаў сваю 1-ю кнігу «Шляхі Абсалюту» і пачаў выпускаць часопіс «Элемэнты».

У 1990—1992 гадох працаваў у рассакрэчаных архівах Камітэту дзяржаўнай бясьпекі СССР, на падставе матэрыялаў якіх выдаў шэраг артыкулаў і падрыхтаваў тэлеперадачу «Таямніцы стагодзьдзя» ў верасьні 1993 году на «1-м канале Астанкіна». У 1992 годзе нарадзілася дачка Дар'я ў 2-м шлюбе ад Натальлі Мяленцьевай, якая была кіраўніцай выдавецтва «Арктагея» і выкладала філязофскія дысцыпліны ў Маскоўскім дзяржунівэрсытэце. У 1993—1995 гадох быў калюмністам газэты «Новы погляд», якая была дадаткам «Маскоўскай праўды». У 1993—1998 гадох быў ідэолягам Нацыянал-бальшавіцкай партыі (партыйнае пасьведчаньне № 2). У 1996—1997 гадох вёў перадачу «Фініс мундзі» на Радыё «101 ФМ». У 1997 годзе выдаў кнігу «Асновы геапалітыкі», якую пазьней некалькі разоў перавыдавалі і пераклалі на некалькі моваў. У 1997—1999 гадох вёў «Геапалітычны агляд» на Радыё «Вольная Расея». У 1998—2003 гадох працаваў дарадцам старшыні Дзяржаўнай думы Расеі Генадзя Селязьнёва ад Камуністычнай партыі. У 1999 годзе завочна скончыў Новачаркаскую дзяржаўную мэліяратыўную акадэмію (Растоўская вобласьць) і ўзначаліў Цэнтар геапалітычных экспэртызаў Экспэртна-кансультацыйнай рады па праблемах нацыянальнай бясьпекі пры старшыні Дзярждумы Расеі. У 2000 годзе пачаў чытаць курс «Філязофія палітыкі» ў Міжнародным незалежным эколяга-паліталягічным унівэрсытэце (Паўночная адміністрацыйная акруга Масквы). Адначасна стаў ганаровым сябрам «Эканоміка-філязофскага сходу» пры Цэнтры грамадзкіх сувязяў Маскоўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту і старшынёй грамадзкага аб'яднаньня «Эўразія». У 2001 годзе абараніў кандыдацкую дысэртацыю «Эвалюцыя парадыгмальных падставаў навукі» пад навуковым кіраўніцтвам прафэсара  ў Паўночна-Каўкаскім навуковым цэнтры найвышэйшай школы (Растоў-на-Доне) і атрымаў навуковую ступеню кандыдата філязофскіх навук. У 2002—2003 гадох узначальваў палітраду партыі «Эўразія».

У 2003 годзе атрымаў годнасьць ганаровага прафэсара Эўразійскага нацыянальнага ўнівэрсытэту (Астана) у Казахстане. 20 лістапада 2003 году заснаваў ГА «Міжнародны эўразійскі рух». У 2003—2004 гадох працаваў калюмністам часопісу «Сельская моладзь» і аўтарам рубрыкі «Ацэфал» у «Літаратурнай газэце». У 2004 годзе абараніў доктарскую дысэртацыю «Трансфармацыя палітычных інстытутаў і структураў у працэсе мадэрнізацыі традыцыйных грамадзтваў» пад кіраўніцтвам Верашчагіна ў Растоўскім юрыдычным інстытуце МУС Расеі. У 2005 годзе атрымаў навуковую ступеню доктара палітычных навук і сустрэўся ў Вашынгтоне з амэрыканскім палітолягам Зьбігневам Бжазінскім. У 2005—2006 гадох працаваў калюмністам расейскага выданьня амэрыканскага музчасопіса «Rolling Stone» і вёў геапалітычную перадачу «Вяхі» на тэлеканале «Спас» Маскоўскай патрыярхіі РПЦ. У 2007 годзе стаў сябрам рады ГА «Сусьветны расейскі народны сабор», які паводле статуту ўзначальваў маскоўскі патрыярх. У 2007—2008 гадох вёў перадачу «Расейская рэч» на Радыё «Расейская служба навінаў». У сакавіку 2008 году ў Бялградзе сустрэўся са старшынёй ураду Сэрбіі Ваіславам Каштуніцай. Зь верасьня 2008 году па чэрвень 2014 году працаваў прафэсарам сацыялягічнага факультэту Маскоўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту. Першы год быў кіраўніком Цэнтру кансэрватыўных дасьледаваньняў, а ў далейшым выконваў абавязкі загадніка катэдры сацыялёгіі міжнародных дачыненьняў. У 2011 годзе абараніў 2-ю доктарскую дысэртацыю «Сацыяльныя структуры грамадзтва ў тэарэтыка-мэтадалягічным кантэксьце сацыялёгіі ўяўленьня» пад кіраўніцтвам Юрыя Рыгоравіча Воўкава ў Паўднёвым фэдэральным унівэрсытэце (Растоў-на-Доне) і атрымаў навуковую ступеню доктара сацыялягічных навук. У сакавіку 2012 году стаў сябрам Экспэртна-кансультацыйнай рады пры старшыні Дзярждумы Расеі Сяргеі Нарышкіне (2011—2016).

У 2014 годзе вугорскі ўрад Віктара Орбана забараніў Дугіну ўезд у краіну, у выніку чаго яму забаранілі ўезд ва ўсе краіны Эўразьвязу ў сувязі з заклікам да расейскага ўварваньня ва Ўкраіну. У 2015 годзе да гэтай забароны далучыліся ўрады ЗША і Канады. У 2016—2017 гадох Дугін працаваў галоўным рэдактарам тэлеканала «Царград ТБ».

## Ацэнкі
У сакавіку 2014 году доктар філязофіі Пётар Рудкоўскі зазначыў: «Навуковая вартасьць ягоных твораў неаднаразова была аб'ектам выказваньняў як расейскіх, так і замежных навукоўцаў. Дугін ёсьць «філёзафам» або «сацыёлагам» прыкладна ў тым жа сэнсе, у якім Сталін быў «выбітым філёлягам» або Лысенка «выбітным біёлагам». Дугін — гэта жрэц-акультыст, які з маладых гадоў жыва цікавіцца рознага роду містычнымі вучэньнямі і практыкамі, арыентаванымі на змрочныя бакі чалавечай экзыстэнцыі. Яго «філязофія» зводзіцца да апантанасьці культам Сілы — брутальнай і зьнявольваючай Сілы, якая не пакідае права выбару і магчымасьці новага шанцу».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
*  ''Александр Штернберг (Дугин)'', «Браво, Марк!».

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маскве
Катэгорыя:Акультысты
Катэгорыя:Выпускнікі расейскіх ВНУ
Катэгорыя:Расейскія філёзафы
Катэгорыя:Кандыдаты філязофскіх навук
Катэгорыя:Расейскія палітолягі
Катэгорыя:Дактары палітычных навук
Катэгорыя:Расейскія тэлевядучыя
Катэгорыя:Выкладчыкі Маскоўскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Дактары сацыялягічных навук
Катэгорыя:Тэарэтыкі кансьпіралёгіі
Катэгорыя:Нацыянал-бальшавізм
Катэгорыя:Геапалітыка
Катэгорыя:Эўразійства
Катэгорыя:Стараверства