open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Трэнтына Трэнта

**Трэнты́на** () — італьянскі валейбольны клюб з Трэнта. Быў заснаваны ў 2000 годзе.

## Гісторыя

Валейбольны клюб быў створаны 23 траўня 2000 году. Правы на ўдзел у Сэрыі А былі набыты 25 траўня ў каманды «Равэнна», якая празь фінансавыя праблемы адмовілася ад свайго месца ў элітным дывізіёне. Галоўнымі спонсарамі каманды сталіся кампаніі Itas Assicurazioni і Diatec, папяровую кампанію з Трэнта, якая належала прадпрымальніку Дыега Мосна. Ён жа і стаў прэзыдэнтам валейбольнага клюбу. Першы матч каманды ў Сэрыі А быў згуляны ў Парме 15 кастрычніка 2000 году, дзе трэнційская каманда саступіла зь лікам 3:0 клюбу «Максыкана».

Цягам першых двух сэзонаў каманда, практычна пабудаваная з нуля, змагалася за выратаваньне. У сэзоне 2002—2003 гадоў дружыне ўпершыню ўдалося кваліфікавацца ў плэй-оф. У сэзоне 2003-2004 гадоў «Трэнтына» дасягнула першага месца ў рэгулярным сэзоне, маючы на сваім рахунку 22 перамогамі і 4 паразы, але праз траўмы і недахоп досьведу каманда выбыла ў чвэрцьфінале плэй-оф, саступіўшы «Умбрыі». Аднак, першы радок рэгулярнага сэзону дазволіў клюбу ў наступным сэзоне запачаткаваць выступы ў міжнародных спаборніцтвах. «Трэнтына» ўзяла ўдзел у Кубку найлепшых каманд, дзе саступіла нідэрляндзкаму «Ортэк», а затым у Кубку ЭКВ, дзе саступіла ў першым і другім матчах турэцкаму клюбу «Халкбанк».

Затым у гісторыі клюбу надышоў неспрыяльны час праз сыход спонсараў, асабліва кампаніі Ітас. З сэзону 2014—2015 гадоў «Трэнтына» вярнулася на шлях перамог, здабыўшы перамогу ў чэмпіянаце Італіі і дакрочыўшы да фіналу Кубка ЭКВ. 5 лістапада 2023 году клюб згуляў свой афіцыйны тысячны матч за больш чым дваццацігадовую гісторыю.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Італьянскія валейбольныя клюбы
Любэ Трэя

**Кучы́нэ-Лю́бэ** () — італьянскі валейбольны клюб з Трэі. Быў заснаваны ў 1990 годзе.

## Гісторыя
Валейбольны клюб «Любэ» быў заснаваны ў 1990 годзе ў Трэі, аднак неўзабаве па стварэньні клюб павязаў сваю дзейнасьць з горадам Мачэрата. Каманда пачынала з найніжэйшых ліг, але цягам трох гадоў, а менавіта ў 1993—1994 гадоў, дасягнуў Сэрыі А2. У другім сэзоне другога дывізіёну каманда заняла трэцяе месца, але праз тое, што некалькі клюбаў адмовіліся ад павышэньня, менавіта «Любэ» атрымала месца ў Сэрыі А1, дэбютаваўшы ў элітным дывізіёне ў сэзоне 1995—1996 гадоў.

У сэзоне 1996—1997 гадоў чацьвертае месца ў рэгулярным сэзоне і выхад у чвэрцьфінал плэй-оф дазволілі камандзе запачаткаваць выступы ў эўрапейскіх спаборніцтвах, а менавіта ў Кубку ЭКВ 1997—1998 гадоў. У 2001 годзе каманда здабыла Кубак Італіі і Кубак ЭКВ. А праз год «Любэ» стала пераможцам Лігі чэмпіёнаў, выгуляўшы ў фінале грэцкі «Алімпіякос». Тым ня менш, у італьянскім чэмпіянаце, не зважаючы на перамогу ў рэгулярным сэзоне, каманда завяршыла свой шлях у чвэрцьфінале плэй-оф. У сэзоне 2002—2003 гадоў валейбалісты ў другі раз сталі ўладальнікамі Кубка Італіі. У сэзоне 2005—2006 гадоў каманда ўжо ня толькі была першай цягам рэгулярнага сэзону, але і стала пераможцам Сэрыі А, выгуляўшы клюб «Сыслэй» у фінальнай сэрыі. Наступны сэзон пачаўся зь перамогі ў Супэркубку Італіі, але астатняя частка году была расчаравальнай, бо каманда фінішавала толькі на дзясятым месцы. Далейшыя гады былі адзначаныя шэрагам перамог як у Італіі, гэтак і на міжнароднай арэне. У 2014 годзе кіраўніцтва клюбу пакінула Мачэрату і пераехала ў Трэю. У сэзоне 2014—2015 гадоў клюб у чацьверты раз выйграў Супэркубак Італіі, у з сэзону 2015—2016 гадоў пачаў гуляць на пляцоўцы ў Чывітанова-Марке. У сэзоне 2016—2017 гадоў ён у пяты раз узяў Кубак Італіі і чацьверты раз сьвяткаваў перамогу ў айчынным першынстве.

У сэзоне 2017—2018 гадоў «Любэ» ўпершыню браў удзел у клюбным чэмпіянаце сьвету, саступіўшы ў фінале расейскаму «Зэніту». Рэванш у расейцаў быў узяты ў фінале Лігі чэмпіёнаў 2018–2019 гадоў. Адразу італьянцы сталі пераможцамі клюбнага чэмпіянату сьвету, а ў наступным сэзоне зноў выйгралі нацыянальны кубак і чэмпіянат.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Італьянскія валейбольныя клюбы
Гудаў (зьніклае паселішча)

**Гу́даў** — зьніклы фальварак, які месьціўся на тэрыторыі сучаснага  Хвойніцкага раёну Гомельскай вобласьці Беларусі.

## Гісторыя

### Расейская імпэрыя

Найраней фальварак Гудаў у складзе Хвойніцкага маёнтку пана Ўладыслава, сына Караля, Прозара згаданы ў інвэнтары 1844 году. Тады да яго належалі вёскі Вялікі Бор з 63 дварамі, Дубровіца з 9 дв. і Рудзенька з 3 дв.. Пазначаны ён на тапаграфічнай мапе Менскай губэрні 1846 году, складзенай па здымцы генэрал-маёра А. К. Фіцінгофа, і на вайскова-тапаграфічнай мапе Расейскай імпэрыі, створанай у 1846 – 1863 гадах. Ёсьць згадкі пра Гудаў і ў кнізе «Рэчыцкае Палесьсе» Чэслава Пяткевіча*Хрэст сьвяцей за ўсё, сільней усякае сілы і за ўсё дарожай..._Ось нашто далёка шукаць: калі Насовічу ангел у сьне сказаў, штоб ён паставіў хрэст на раздарожжы, дзе ад рэчыцкага шляху паваротка чэраз Будзішча ідзе ў Гудоў. Ён етак і зрабіў; і цяпер яшчэ жыў Шаціло, лясьнік, той, што яму памагаў у етай справі. Хрэст сабе стаяў, усе, хто толькі ехаў або ішоў, то, як вядзецца між хрышчонымі людзьмі, скідаў шапку і хрысьціўся. Людзі прывыклі і радаваліся, бо, бач, недалёка завод, а там жа смаляная нячыстая сіла арудуе, дак цяпер, баяўшыся сьвятога храста, меньш робіць капасьці... 

* Гэты выпадак, пацверджаны і іншымі сведкамі, меў месца за паўтары кіламетры ад [[Прушын (зьніклае паселішча)|Прушына]], дзе я тады жыў, маючы 10 гадоў. Было гэта ў 1865г.*

У парэформавы пэрыяд Гудаў адміністрацыйна належаў да Хвойніцкай воласьці. У 1875 годзе, каб асушыць балоты ў казённых Загальска-Настольскім, Зашчэлбскім і Аўцюцевіцкім лецішчах, у прыватных маёнтках Хвойнікі, Астрагляды і Старчыцы, у надзелах сялян вёсак Клівы і Куравое, распачалася пабудова магістральнага каналу «Віць». Як паведамлялася ў нарысе І. І. Жылінскага, ужо 20 гадоў і болей канал разам з Гудаўскім яго адгалінаваньнем «*служитъ отличной сплавной артеріей*».  

На 1909 год у адным двары ўрочышча Гудаў было 3 жыхары. Пасьля таго, як 23 верасьня 1911 году быў здадзены ў эксплуатацыю ўчастак чыгункі Васілевічы — Хвойнікі і зьявіўся разьезд, а потым станцыя Аўрамаўская, менавіта ў гэтым урочышчы з 1912 году пачаў працаваць пабудаваны Васілём Міхайлавічам Аўраамавым лесапільна-бандарны завод.

### Найноўшы час

 

У 1932 годзе на Гудаўскім альбо Чырвонаборскім лесазаводзе пры станцыі Аўрамаўская працавала 140 рабочых; валавой прадукцыі ў коштах 1926/27 г. за паўгодзьдзе выраблена на 697,9 тыс. рублёў.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Колішнія населеныя пункты Хвойніцкага раёну
Газ Сэйлз П’ячэнца

**Газ Сэйлз** () — італьянскі валейбольны клюб з П’ячэнцы. Быў заснаваны ў 2018 годзе.

## Гісторыя
«Газ Сэйлз» быў заснаваны ў 2018 годзе. Да гэтага ў горадзе была слынная валейбольнай каманда «П’ячэнца», якая пасьпяхова выступала з 1982 па 2018 гады ня толькі ў Італіі, але і на міжнароднай арэне. Дзякуючы куплі спартовага месца ў «Авэрсы» новы п’ячэнскі клюб атрымаў права ўдзелу ў Сэрыі А2, у якім каманда дэбютавала ў сэзоне 2018—2019 гадоў. Клюб адразу ж забясьпечыў сабе выхад у Сэрыю А празь перамогу ў плэй-оф.

У сэзоне 2020—2021 гадоў каманда кваліфікавалася ў плэй-оф чэмпіянату краіны, выбыўшы ў чвэрцьфінале. У наступным сэзоне каманда ўпершыню брала ўдзел у эўрапейскім спаборніцтве, а менавіта ў Кубку ЭКВ. У 2021 годзе да каманды далучыўся алімпійскі чэмпіён у складзе зборнай Францыі Антуан Брызар, які зь цягам часу стаў капітанам каманды. У сэзоне 2022—2023 гадоў валейбалісты дасягнулі гучнага посьпеху, стаўшы ўладальнікамі Кубка Італіі, абгуляўшы ў фінале «Трэнтына». У сэзоне 2023—2024 гадоў каманда ўпершыню брала ўдзел у розыгрышы Супэркубка Італіі, выбыўшы ў паўфінале, саступіўшы «Любэ». У Лізе чэмпіёнаў каманда была выбітая ў чвэрцьфінале польскім «Ястшэмбскім Вэнглем».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Італьянскія валейбольныя клюбы
Сыр Сэйфці Пэруджа

**Сыр Сэйфці** () — італьянскі валейбольны клюб з Пэруджы. Быў заснаваны ў 2001 годзе.

## Гісторыя

«Сыр Волі» быў заснаваны ў 2001 годзе ў горадзе Бастыя-Умбра з ініцыятывы тытульнага спонсара Sir Safety System. Клюб быў фактычна створаны на грунце папярэдніка, які з рознымі посьпехамі спаборнічаў у рэгіянальным чэмпіянаце Сэрыі С. У сэзоне 2005—2006 гадоў клюб зьмяніў назву на «Сыр Сэйфці». У другой палове 2000-х гадоў каманда пяць сэзонаў правяла ў трэцім італьянскім дывізіёне. У сэзоне 2010—2011 гадоў зьмянілася база клюбу, бо цяпер ён пераехаў з Бастыі-Умбра ў рэгіянальную сталіцу Пэруджу. У хуткім часе каманда прасунулася ў Сэрыю А. У сэзоне 2012—2013 гадоў пэруджанцы трапілі ў плэй-оф, заняўшы ў рэгулярным сэзоне шосты радок. У барацьбе за скудэта «Сыр Сэйфці» быў выбіты «П’ячэнцай» у 1/4 фіналу. Наступны сэзон быў адзначаны яшчэ большым посьпехам, бо каманда трапіла ў фінал Кубка Італіі і Сэрыі А, але ў абодвух двубоях зазнала паразы ад «П’ячэнцы» і «Любэ». Праз год каманда дэбютавала ў Лізе чэмпіёнаў. У наступныя гады «Сыр Сэйфці» трапляў у фіналы розных турніраў, але кожным разам саступаў супернікам.

У сэзоне 2017—2018 гадоў пад кіраўніцтвам Лярэнца Бэрнардзі каманда выйграла першы ў сваёй гісторыі трафэй, якім стаў Супэркубак Італіі, абыграўшы ў фіналу «Любэ». Затым рушылі ўсьлед перамогі ў Кубку Італіі і чэмпіянаце, зноў выгуляўшы клюб з Трэі ў фінале. У сэзоне 2018—2019 гадоў каманда зноў стала ўладальнікам Кубка Італіі, а ў наступныя два гады запар выйгравала Супэркубак Італіі (2019 і 2020). У сэзоне 2021—2022 гадоў дружына ўзяла свой трэці Кубак Італіі. Затым у сэзоне 2022—2023 гадоў пэруджанскія валейбалісты ўзялі свой чацьверты Супэркубак Італіі і свой першы міжнародны трафэй, якім стаў клюбны чэмпіянат сьвету. У фінале гэтага міжнароднага турніру быў перагуляны сваіх суайчыньнікаў з клюбу «Трэнтына». У фінале Лігі чэмпіёнаў 2024—2025 гадоў італьянцы перамаглі польскі «Алюран».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Італьянскія валейбольныя клюбы
Бухарэсцкі мірны дагавор

**Бухарэскі мірны дагавор** мае наступныя значэньні:

* Бухарэсцкі мірны дагавор (1812)
* Бухарэсцкі мірны дагавор (1913)
* Бухарэсцкі мірны дагавор (1918)
Хата бацькоў (Ютуб)

**Хата бацькоў** — запіс выступу гурту «Дразды», які быў выстаўлены для дармовага прагляду ў сеціве на старонцы Ютуб у 2022 годзе. Па стане на 1 студзеня 2025 году той запіс мае 4 800 000 праглядаў. Запіс мае выступ гурту зь песьняю «Хата бацькоў».

5 кастрычніка 2021 году выйшаў запіс песьні «Хата бацькоў». У стварэньні відэакліпа бралі ўдзел апэратарка Ўладзіслава Марыневіч і мантажор Аляксандар Кацяшоў. Зьвядзеньнем запісу займаўся Дзьмітры Білаш. Аранжыроўку ад гурта «Дразды» выканалі: Ільля Нямыцька (баян) і Сяргей Кісялёў (бас-гітара), Андрэй Маўрын (ударныя) і Раман Гарбацкі (электрагітара), Фёдар Шахлевіч (пэркусія) і Канстанцін Цяўрызаў (саксафон). Здымкі праходзілі на сядзібе Забродзьдзе (Нарачанскі сельсавет, Вялейскі раён, Менская вобласьць).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Не прадаецца хата бацькоў

Катэгорыя:Беларускія фільмы 2022 году
Катэгорыя:Фільмы 2022 году
Катэгорыя:2022 год у Ютубе
Катэгорыя:Фільмы беларускіх рэжысэраў
Катэгорыя:Беларускія музычныя фільмы
Катэгорыя:Музычнае кіно
Катэгорыя:Незалежныя беларускія фільмы
Катэгорыя:Незалежныя фільмы
Катэгорыя:Беларускія фільмы
Катэгорыя:Беларускія кароткамэтражныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы, зьнятыя ў Беларусі
Хата бацькоў (неадназначнасьць)

**Хата бацькоў** мае наступныя значэньні:

* Хата бацькоў — верш, які быў напісаны для гурту Дразды
* «Хата Бацькоў» — песьня, якую сьпявае гурт «Дразды»
* «Хата Бацькоў» — запіс выкананьня песьні, якую сьпявае гурт «Дразды»
Восаў (Хвойніцкі раён)

**Восаў** — вёска ў Хвойніцкім раёне Гомельскай вобласьці. Уваходзіць у склад Велікаборскага сельсавету Хвойніцкага раёну Гомельскай вобласьці Беларусі.

## Гісторыя

### Расейская імпэрыя

На 1909 год у адным двары ўрочышча Восаў Хвойніцкай воласьці Рэчыцкага павету Менскай губэрні было 3 жыхары.

### Найноўшы час

9 лютага 1918 году, яшчэ да падпісаньня Берасьцейскага міру з бальшавіцкай Расеяй (3 сакавіка), Нямеччына перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Восаў, аднак, у складзе Хвойніцкай воласьці апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губэрні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка – у Мазыры. Ад 18 траўня тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гэтмана Паўла Скарападзкага. 

1 студзеня 1919, згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі, Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР.

Пасьля другога ўзбуйненьня БССР, з 8 сьнежня 1926 года вёска Восаў — у Велікаборскім сельсавеце Хвойніцкага раёну Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акругі. На 1930 год увёсцы было 40 двароў, 188 жыхароў. З 20 лютага 1938 года Восаў — у Палескай вобласьці з цэнтрам у Мазыры.

Напярэдадні Другой сусьветнай вайны ў Восаве налічвалася 75 двароў з 267 жыхарамі. У чэрвені 1943 году карнікі з баявой групы В. Шымана спалілі вёску і зьнішчылі 16 чалавек. Усяго пад акупацыяй загінулі 23, а на франтах — 19 жыхароў Восава.

З 8 студзеня 1954 году Восаў — у Гомельскай вобласьці. Паводле перапісу 1959 года ў вёсцы налічвалася 334 жыхары. У складзе саўгасу «Велікаборскі».

## Насельніцтва
* 1999 год — 103 жыхары
* 2004 год — 33 двары, 76 жыхароў
* 2009 год — 45 жыхароў
* 2019 год — 19 жыхароў
* 2021 год — 11 двароў, 22 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Велікаборскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Хвойніцкага раёну
Чысты кіт

**Чысты кіт** — клінінгавая платформа, заснаваная ў жніўні 2016 года ў Менску братамі Іванам і Ільём Шыла. У 2019 годзе кампанія пачала сваю дзейнасць у Кіеве. Пасьля падзей 2020 года ў Беларусі Іван і Ілья Шыла прадалі беларускую частку бізнэсу і запусьцілі падобую плятформу ў Польшчы..

## Дзейнасьць
На момант лютага 2024 года офісы *Чыстага кіту* (CleanWhale) адкрыты ў 7 польскіх гарадах — Варшава, Кракаў, Катовіцы, Гданьск, Познань, Вроцлаў, Лодзь. Кампанія таксама працуе ў Латвіі, Славаччыне, Чэхіі і Нямеччыне. Частка бізнэсу належыць мацярынскай кампаніі, зарэгістраванай у Польшчы, а іншая частка (Латвія і Славаччына) зьяўляецца франчайзі. Кампанія працягвае працу ва Украіне.

Па словах Івана Шыла, бізнэс прыносіць прыбытак у памеры 20–25 тысяч эўра ў месяц. Як адзначае сама кампанія, яны — адзіны клінінг у сьвеце з поўнацэнным беларускамоўным інтэрфэйсам. Кампанія ўвяла беларускую мову ў 2018 годзе. У 2018 годзе прапанавала зьніжкі на свае паслугі на 100-годзьдзе БНР.

Падчас пандэміі каранавірусу кампанія страціла да 65% замоваў, але змагла працягнуць сваю дзейнасьць. Кампанія заяўляла: «Зноў жа, будзем сумленныя — прыборка гэта не магічны інструмент і ён не стварае “імунітэт” памяшкання ад каранавіруса, а толькі выдаляе вірусы і бактэрыі з паверхняў на некаторы час».

## Узнагароды
У 2023 годзе кампанія перамагла ў намінацыі «Глябальныя амбіцыі» на конкурсе асацыяцыі беларускага бізнэсу за мяжой (ABBA). Памер узнагароды — 5 тысяч эўра.

Кампанія пашырае пералік сваіх паслуг і пазіцыянуе сябе як сэрвіс, дзе можна знайсьці выканаўцаў для розных хатніх паслуг — ад пераезду да азанаваньня памяшканьня.

## Дабрачыннасьць
У 2017 годзе кампанія была партнэрам выданьня кнігі «Гісторыя ідэй ХХ ст. у адной кнізе — “Тэорыі літаратуры ХХ ст.”» Кампанія падтрымала канфэрэнцыю Цэнтра новых ідэй *Belarus Future Unconference* у 2019 годзе. У тым жа годзе Чысты кіт дапамог у запісе 6 менскіх падкастаў. Кампанія супрацоўнічала зь Беларускай асацыяцыяй маладых інвалідаў і праводзіла майстар-клясы для выхаванцаў.

Кампанія была тытульным спонсарам мэдыя-аматарскага футбольнага клюбу ФК «Аўтазак».

У 2016 годзе кампанія выпусьціла рэкляму «Рэпутацыю адмыць немагчыма, а кватэру — ад 39 рублеў» з выявай Дзьмітрыя Пяскова.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Польская платформа

## Крыніцы

Катэгорыя:Зьявіліся ў 2016 годзе
Катэгорыя:Кампаніі Беларусі
Катэгорыя:Клінінгавыя кампаніі
Валынская крывавая нядзеля

**Валы́нская крыва́вая нядзе́ля** 11 ліпеня 1943 року — кульмінацыйны пункт Валынскай разаніны, масавае людабойства польскага цывільнага насельніцтва Валыні Арганізацыяй украінскіх нацыяналістаў Сьцяпана Бандэры (АУН-Б), Украінскай паўстанчай арміяй (УПА) і цывільнымі ўкраінцамі. Напады адбываліся адразу ў 99 населеных мясцовасьцях, пераважна ў былых Гарохаўскім ды Ўладзімерскім паветах Другой Рэчы Паспалітай.

## Перадумовы

Ад лютага 1943 року АУН-Б і ейнае збройнае крыло — УПА — распачалі напады на польскіх насельнікаў Валыні. Да ліпеня 1943 фармаваныя збройныя сілы ўкраінскіх нацыяналістаў маглі ладзіць акцыі ў абмежаваных маштабах, галоўным чынам на ўсходзе Валыні. У траўні-чэрвені 1943 року ў даводзтве УПА пачаў рыхтавацца плян адначаснага нападу на польскія паселішчы і масавага зьнішчэньня палякаў на Валыні. Гэтаму спрыяла правядзеньне бандэраўцамі злучэньня розных партызанскіх аддзелаў («бульбаўцаў», «мельнікаўцаў»), часта гвалтоўнае, і ўзбуйненьне аддзелаў УПА.

Да канца чэрвеня аддзелы ўкраінскіх нацыяналістаў забілі на Валыні ад 9 да 15 тысячаў палякаў.

### Падрыхтоўка
У пачатку ліпеня аддзелы УПА пачалі зьбірацца ў вакольных лясох. Першы ліпеньскі выпуск бюлетэню УПА «Да зброі» абвяшчаў «ганебную сьмерць» усім палякам, якія застануцца ва Ўкраіне. Агітатары з Усходняй Малапольшчы на сходах ва ўкраінскіх вёсках пераконвалі ў неабходнасьці вынішчэньня палякаў. Нядзеля была выбраная для таго, каб як найбольшую колькасьць палякаў зьнянацку засьпець у касьцёлах.

Польскае падпольле спрабавала дамовіцца з АУН-Б, выслаўшы на перамовы з кіраўніком мясцовай Службы бясьпекі дэлегацыю з валынскай акругі Арміі краёвай. 10 ліпеня іх арыштавалі ў вёсцы Кусьцічах і забілі.

## Разаніны
Уночы з 10 на 11 ліпеня аддзелы УПА з падтрымкай сялянаў Самаабаронных куставых аддзелаў распачалі скаардынаваныя напады на паселішчы, дзе пражывалі палякі, галоўным чынам у былых Гарохаўскім ды Ўладзімерскім, а таксама Ковельскім паветах.

Нападнікі дзяліліся на групы — адныя паддаддзелы атачалі вёскі кардонам, іншыя зганялі ахвяраў у адно месца і ўчынялі расправы. Ачышчэньнем тэрыторыі ад недабіткаў і рабаўніцтвам займаваліся ўкраінскія вяскоўцы. У некаторых вёсках забойствы адбываліся падчас набажэнстваў у касьцёлах.

Гжэгаж Матыка піша, што 11 ліпеня 1943 аддзелы УПА заатакавалі 99 мясцовасьцей, Тымаці Снайдэр падае колькасьці «167 мясцовасьцей ад вечара 11 ліпеня да ранку 12 ліпеня». 12 ліпеня УПА атакавала яшчэ 50 населеных пунктаў, і ў наступныя дні напады працягнуліся. За цэлы ліпень напады адбыліся на 520 паселішчаў, было забіта каля 10—11 тысячаў палякаў.

## Памяць
У 2016 року Сойм Польскай Рэспублікі устанавіў 11 ліпеня Нацыянальным днём памяці ахвяраў генацыду, зьдзейсьненага ўкраінскімі нацыяналістамі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Разаніны Другой сусьветнай вайны
Катэгорыя:Разаніны ва Ўкраіне
Катэгорыя:Польска-ўкраінскія стасункі
Катэгорыя:Гісторыя Валыні
Катэгорыя:Украіна ў час Другой сусьветнай вайны
Катэгорыя:Украінская паўстанцкая армія
Катэгорыя:1943 год ва Ўкраіне
Novaja Varta

**Nо́vaja Vа́rta** — грамадзкі, навуковы, літаратурнны часопіс. Заснаваны ў лістападзе 1931 году ў Вільні Беларускай студэнцкай карпарацыяй «Scorinia». Выходзіў на беларускай мове лацінкай. З 1931 году галоўны рэдактар выданьня — Кастусь Глінскі, трэці нумар рэдагаваў Тамаш Грышкевіч. Друкарня Я. Левіна на Нямецкай вуліцы ў доме 22. Выйшлі 3 нумары. Выданьне спынена ў сувязі з самаліквідацыяй «Скарыніі» у 1934 годзе.

## Зьмест
Аьсвятляў грамадзкую і культурна-асвьветніцкую дзейцасьць беларускіх студэнтаў, узьнімаў пытаньні нацыянальна-вызвольнага руху, супрацоўніцтва з польскімі студэнцкімі арганізацыямі.
Меліся рубрыкі: «Ад рэдакцыі» і Хроніка. 

Публікаваліся дыскусійныя матарыялы, у якіх разглядаліся розныя палітычныя кірункі разьвіцьця сусьветнага грамадзтва: Ян Зянюк — «Абавязак хвіліны»; Аўген Бартуль — «У дарозе да новага ладу» і «Адно з пытаньняў»; «Барацьба з інтэлектам». 

Даследаваньні па гісторыі і літаратуры: Мікалая Шкялёнка — «Леў Сапега — вялікі канцлер літоўскі»; Антон Навіна — «Крытычныя моманты ў жыцьці Купалы і Коласа — паводле іх твораў». 

Абмярковываліся падзеі культурна-грамадзкага жыцьця Заходняй Беларусі: «Чэцьверць веку існаваньня беларускай прэсы»; «Заходн-беларускія заўвагі. Прэса.»; «Наш спорт»; пра менскае радыё пад крыптанімам «Č» «Хваля 1105»: 

Таксама друкаваліся вершы, апавяданьні й пераклады: верш пад крыптанімам «ab» «Восень прыходзіць нанова…»; вершы Xвёдара Ільяшэвіча «У гарадзкім садзе» і «Месячная казка», апавяданьне Хведара Ільяшэвіча — «Бунт» й урывак з раману Джонатана Сўіфта «Вандроўкі Гулівера за няведамых краінах»; вершы «Тэрціны» Вячаслава Багдановіча пад псэўданімам «Віцяблянін»: 
.

## Крытыка, рэцэнзіі

* 
* 
*  
*  
*  
*  

*  
* 
* 
*  
* 

## Крыніцы

## Літаратура

* 
* Г. В. Бабкін. Беларускі студэнцкі саюз. // 

* Сяргей Ёрш, Арсень Ліс. «Новая Варта» («Novaja Varta»). // 
* Сяргей Ёрш, Арсень Ліс. «Новая Варта» («Novaja Varta»). // 

## Вонкавыя спасылки

*  
* 

* 
* 

Катэгорыя:Беларускія часопісы
Катэгорыя:Часопісы на беларускай мове
Катэгорыя:Часопісы Заходняй Беларусі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1931 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1934 годзе
Катэгорыя:Беларускі студэнцкі саюз
Катэгорыя:Беларусы ў Вільні
Катэгорыя:Гісторыя Беларусі (1918—1939)
Ігнат Жаўняровіч

**Ігна́т Фра́нцавіч Жаўняро́віч** (7 лістапада 1890, вёска Бабарыкі Друйскай воласьці Дзісенскага павету, Расейская імпэрыя — жнівень 1937, вёска , Карагандзінская вобласьць Казаскай ССР, СССР) — беларускі каталіцкі сьвятар, грамадзкі дзяяч.

## Жыцьцяпіс
Зь беларускай каталіцкай сям’і. Скончыў Магілёўскую духоўную каталіцкую сэмінарыю ў Пецярбургу (1912). У 1913—1914 роках навучаўся ў Мітрапалітальнай духоўнай каталіцкай акадэміі, дзе ўваходзіў у культурна-асьветны гурток беларускіх студэнтаў. Пасьвячоны ў сьвятары ў 1915 року, прызначаны вікарыем у Прыдруйскі касьцёл. Аднак празь месяц, 22 сьнежня 1915 року, камандзіраваны ў Рыбінск у дапамогу капэляну мясцовага касьцёла і для выкладаньня Закону Божага ў мясцовых навучальных установах. З 17 лютага 1917 часова загадваў . Пазьней быў пераведзены ў Магілёўскую архідыяцэзію, дзе выконваў сьвятарскія абавязкі ў Аршанскай парафіі (1921—1924). Выступаў за беларусізацыю нацыянальна-рэлігійнага жыцьця сярод беларусаў-каталікоў. Удзельнік 1-га зьезду беларускіх каталіцкіх сьвятароў у Менску (24—25 траўня 1917). Сябра Саюзу ксяндзоў-беларусаў. У сярэдзіне 1920-х рокаў выконваў абавязкі адміністратара  ў Маскве. У 1925—1927 роках працаваў адміністратарам у Сьвяцілавіцкай парафіі Магілёўска-Горацкага дэканату, пазьней — у Смаленску.

Перасьледаваўся савецкімі ўладамі. 22 лістапада 1929 року арыштаваны, у 1930 асуджаны на 3 гады высылкі ў Канск (Краснаярскі край РСФСР). Тамака зноў арыштаваны і асуджаны на 5 гадоў салавецкіх канцэнтрацыйных лягераў. Прыгавор адбываў на востраве Анзеры. Да ліпеня 1932 року браў удзел у тайных набажэнствах сярод зьняволеных. У ліку 32 сьвятароў за арганізацыю ў лягеры нелегальнай рэлігійнай службы абвінавачаны ў антысавецкай дзейнасьці. Дзеля ізаляцыі ад астатніх у 1934 року вывезены ў Рыбінск, адкуль вярнуўся ў Смаленск. У 1936 року тамака арыштаваны і асуджаны яшчэ на 5 гадоў. Быў высланы ў Карляг (Казаская ССР), дзе сканаў у жніўні 1937 року.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* [Адкрыты сьпіс](https://by.openlist.wiki/%D0%96%D0%B0%D1%9E%D0%BD%D1%8F%D1%80%D0%BE%D0%B2%D1%96%D1%87_%D0%86%D0%B3%D0%BD%D0%B0%D1%82_%D0%A4%D1%80%D0%B0%D0%BD%D1%86%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87_(1890))

Катэгорыя:Беларускія каталіцкія сьвятары
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў СССР
Антоніё Рота

**Антоніё Рота** (1828–1903) — італьянскі мастак.

Адзін з найвыбітнейшых прадстаўнікоў жанравага жывапісу ў Эўропе XIX стагоддзя. Пакінуў значную мастацкую спадчыну, якая спалучае тэхнічнае майстэрства, маральную глыбіню і разуменьне сацыяльнай дынамікі свайго часу. Пры жыцьці яго называлі «філёзафам пэндзля».

Быў адным з першых італьянскіх мастакоў, што дасягнулі трывалага міжнароднага прызнаньня. Яго працы знаходзяцца ў калекцыях калекцыянераў мастацтва і музэяў у Вене, Парыжы, Мюнхэне і Нью-Ёрку. Яго палотны, часта прысьвечаныя дзяцінству, хатняй пабожнасьці і маўклівым пакутам ніжэйшых слаёў грамадзтва, вызначаюцца этычнай аповеднасьцю, якая папярэднічае верызму і сучаснай гуманістычнай эмпатыі. Ён удзельнічаў у Сусьветнай выставе ў Вене 1873 году і Парыжы 1878 году. Ягоныя творы ўключаныя ў калекцыю Галерэі сучаснага мастацтва ў Вэнэцыі. Зацікаўленасьць эўрапейскай арыстакратыі ў яго творчасьці замацавала яго статус як ключавой фігуры ў італьянскім жывапісе XIX стагоддзя. Адна з самых вядомых яго працаў — *Вэнэцыянскае сьвята* (1863) — была прададзеная на аўкцыёне Сотбіс у Лёндане за больш як 150 000 эўра.

Паводле апошніх аналітычных аглядаў арт-рынку, творы Антоніа Роты дэманструюць устойлівую тэндэнцыю да росту. Некаторыя міжнародныя калекцыянеры лічаць яго адным з самых перспектыўных мастакоў у кантэксце італьянскага жывапісу XIX стагоддзя. Яго найскладанейшыя, гістарычна насычаныя і маральна загружаныя працы, як чакаецца, могуць дасягаць шасьцізначных ацэнак на спецыялізаваных мастацкіх рынках у бліжэйшыя гады.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Фрыўлі-Вэнэцыі-Джуліі
Катэгорыя:Італьянскія мастакі
Катэгорыя:Мастакі XIX стагодзьдзя
Катэгорыя:Памерлі ў Вэнэцыі
Пары Ніжні Ноўгарад

«**Пары́ НН**» () — расейскі футбольны клюб з гораду Ніжняга Ноўгараду. Заснаваны ў 2015 годзе і ад пачатку называўся як «Волга-Алімпіец» ды «Алімпіец». У 2021 годзе дэбютаваў у Прэм’ер-лізе.

## Гісторыя
Раней у горадзе ўжо існавалі прафэсійныя клюбы, як то «Волга», але яны зь цягам часу страчвалі прафэсійны статус. У 2015 годзе быў створаны клюб «Алімпіец», які заявіўся ў Прафэсійную футбольную лігу, якая была трэцім дывізіёнам у герархіі расейскага футболу. За мэту ставілася разьвіцьцё ніжагародзкага футболу шляхам адбору найлепшых мясцовых выхаванцаў. Хатнія матчы каманда «Волга-Алімпіец», перад якой ставілася задача здабыць месца ў другім дывізіёне, цягам усяго сэзону праводзіліся на стадыёне Паўночны. У выніку клуб заняў трэці радок у зоне Ўрал-Паволжа, толькі на адзіны пункты адстаўшы ад іжэўскага «Зэніту». Ужо праз год каманда пераехала на стадыён Лякаматыў, бо «Волга» да гэтага часу ўжо была расфармаваная. Паводле вынікаў другога сэзону каманда фінішавала першай у сваёй зоне і прабілася ў Футбольную нацыянальную лігу.

Сэзон 2017—2018 гадоў у ФНЛ клюб пачаў з двух нічыйных вынікаў на сваім полі, спачатку разышоўшыся зь лікам 2:2 з курскім «Авангардам» і згуляўшы 0:0 з «Крыламі Саветаў», якія ў мінулым сэзоне выступалі ў Прэм’ер-лізе у Дзяржынску на стадыёне Хімік, з прычыны рэканструкцыі Лякаматыва. 21 верасьня 2017 году каманда ў 1/16 фіналу Кубка Расеі выгуляла клюб з Прэм’ер-лігі «Ўфу» ў сэрыі пэнальці. Брамнік «Алімпійца» Артур Анісімаў адбіў пэнальці, а таксама выканаў пераможны ўдар з кропкі.

У год чэмпіянату сьвету, матчы якога ладзіліся ў тым ліку і на стадыёне Ніжні Ноўгарад, клюб зьведаў істотныя зьмены. 28 чэрвеня 2018 году клюб атрымаў новую назву «Ніжні Ноўгарад», а замест Мікалая Пісарава галоўным трэнэрам быў прызначаны Дзьмітры Чэрышаў, зь якім да каманды далучыўся цэлы шэраг футбалістаў. Сэзон ніжагародцы скончылі на 4-м месцы. Паводле вынікаў сэзону 2020—2021 гадоў клюб заняў трэці радок, што дазволіла яму прабіцца ў Прэм’ер-лігу, бо «Арэнбург», які быў на пазыцыю вышэй, ня здолеў прайсьці працэдуру ліцэнзаваньня. 17 чэрвеня 2021 году каманду ачоліў Аляксандар Кержакоў, які працаваў раней у «Тамі». 26 ліпеня ў дэбютным матчы найвышэйшага дывізіёну пад ягоным кіраўніцтвам ніжагародзкая каманда на хатнім стадыёне абгуляла «Сочы», правёўшы гол на 68-й хвіліне сустрэчы. 10 чэрвеня 2022 году стала вядома аб перайменаваньні клюбу ў «Пары Ніжні Ноўгарад» паводле спонсарскай дамове з букмэкерскай канторай. Паводле інфармацыі, памер выплатаў складаў 450 мільёнаў расейскіх рублёў штогод, што стала найдаражэйшым букмэкерскім кантрактам сярод клюбаў расейскага першынства. У наступных гадах каманда змагалася за захаваньне ў эліце, гуляючы ў пераходных матчах.

## Склад
: *Актуальны на 22 лютага 2026 году*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Ніжні Ноўгарад
Вясновыя карціны

[міні|Вясновая карціна мастака зь Японіі па імю [Кацусіка Хакусай, якую ён маляваў каля 1815 году]]
**Вясновыя карціны** ( — назва малюнкаў, якія малявалі ў розны час у Японіі. Іх зьмест — маляваньне каханьня мужчыны і жанчыны. Большасьць карцінаў была намаляваная з 1600-ых гадоў і да 1868 году, калі ў Японію прыплылі насельнікі Эўропы. Пасьля таго Японія пачала запазычываць і пераймаць эўрапейскія звычаі. Гэта было і з выяўленчым мастацтвам.

Вясновыя карціны мелі апісываць каханьне простых людзей, маладыя і старыя, мужчыны і жанчыны. Маглі маляваць свае выдумкі: жанчына з жанчынаю, або мужчына з мужчынаю і г.д.

## Сучасны стан
Пасьля прыбыцьця эўрапейцаў маляваньне вясновых карцінаў у Японіі пачало зьніжацца, бо эўрапейскія карціны і фатаграфіі пачалі замяняць малюнкі японцаў. Бываюць спробы японскіх мастакоў аднавіць старадаўнія малюнкі. Аднак далей за спробы гэта не праходзіць.

## Глядзіце таксама
* Парнаграфія ў Японіі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Яроцкая, Ю. А. Феномен сюнга в культуре Японии / Ю. А. Яроцкая // Веснік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў. - 2020. - № 4 (38). - С. 46-51.

Катэгорыя:Эротыка
Катэгорыя:Парнаграфія ў Японіі
Катэгорыя:Японскае выяўленчае мастацтва
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1603 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1868 годзе
Эратычны музэй Бэаты Ўзэ

**Эратычны музэй Бэаты Ўзэ** — недзяржаўная ўстанова, якая выставіла доя народнага паказу прадметы. Яны з большага зьвязаныя з плоцкімі адносінамі мужчыны і жанчыны. Прадметы сабраныя з розных частак сьвету: Індыя, Кітай, Пэрсія Японія і краіны Афрыкі. Музэй знаходзіцца ў м. Бэрлін, Нямеччына. Ён быў заснаваны 19 студзеня 1996 годзе., а быў закрыты 14 верасьня 2014 годзе. Музэй мае імя Бэаты Ўзэ, якая была заснавальніцай першага сэкс-шопу ў Нямеччыне.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Beate Uhse in Berlin-Charlottenburg: Erotikmuseum aus dem Verkehr gezogen

Катэгорыя:Бэрлін
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1996 годзе
Катэгорыя:Парнаграфія ў Нямеччыне
Катэгорыя:Музэі, заснаваныя ў 1996 годзе
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1996 годзе
Катэгорыя:Колішнія музэі
Катэгорыя:Колішнія музэі Бэрліну
Катэгорыя:Шарлётэнбург (раён Бэрліну)
Катэгорыя:Музэі эротыкі
Катэгорыя:Музэі Нямеччыны
Катэгорыя:Музэі Бэрліну
Катэгорыя:Зьніклі ў 2014 годзе
Твэрк танец Горадня 2015

**Твэрк танец Горадня 2015** () — запіс, які быў зьняты ў 2015 годзе ў Беларусі. Запіс быў выстаўлены ў Ютубе ў 2015 годзе. Вольга Лета яго зьняла і выставіла. Па стане на 1 студзеня 2025 году мае 470 тыс. праглядаў на Ютубе.

## Крыніцы

Катэгорыя:Фільмы 2015 году
Катэгорыя:Беларускія фільмы 2015 году
Катэгорыя:Беларускія кароткамэтражныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы беларускіх рэжысэраў
Катэгорыя:Беларускія музычныя фільмы
Катэгорыя:Музычнае кіно
Катэгорыя:Эратычныя фільмы
Катэгорыя:Беларускія эратычныя фільмы
Катэгорыя:Незалежныя беларускія фільмы
Катэгорыя:Незалежныя фільмы
Катэгорыя:Беларускія фільмы
Катэгорыя:Фільмы, зьнятыя ў Горадні
Катэгорыя:Фільмы, зьнятыя ў Беларусі
Ліга чэмпіёнаў ЭГФ 2025—2026 гадоў

**Ліга чэмпіёнаў ЭГФ 2025—2026 гадоў** — 66-ы розыгрыш галоўнага клюбнага гандбольнага турніру Эўропы, які ладзіцца 10 верасьня 2025 году па 14 чэрвеня 2026 году. Свой тытул бароніць нямецкі клюб «Магдэбург».

## Фармат
Турнір ладзіцца ў тым жа фармаце, што і папярэднія сэзоны. Спаборніцтвы пачнуцца з групавога этапу, у якім бяруць удзел 16 удзельнікаў, якія былі падзеленыя на дзьве групы. Матчы будуць згуляныя ў два колы, такім чынам, каб кожны клюб згуляў з кожным з сваёй групы двойчы, пры гэтым адзін матч мусіць разыграцца на хатняй пляцоўцы, а іншы ў гасьцёх. У групах А і Б дзьве найлепшыя каманды аўтаматычна трапяць у чвэрцьфінал, а каманды з 3 па 6 месцы пройдуць у раўнд плэй-оф.

Стадыя на выбыцьцё ўлучае чатыры раўнды, як то плэй-оф, чвэрцьфінал і фінал чатырох, які складаецца з двух паўфіналаў і фіналу. У плэй-оф восем камандаў згуляюць адна з адной у двубоі. Чатыры пераможцы плэй-оф прасунуцца ў чвэрцьфінал, далучыўшыся да дзьвюх найлепшых камандаў групаў А і Б.

У фінальным турніры чатырох паўфіналы і фінал будуць згуляныя як адзінкавыя матчы ў загадзя абраным горадзе.

## Рэйтынг
У гэтым сэзоне Эўрапейская гандбольная фэдэрацыя пастанавіла скласьці асобны рэйтынг дзеля кожнага клюбнага чэмпіянату:

* Асацыяцыі з 1 па 9 месцы мусілі аўтаматычна накіроўваць сваіх чэмпіёнаў да групавога этапу, а таксама маглі накіраваць заяўку на ўайлдкард.
* Асацыяцыя з найлепшым вынікам мусіла аўтаматычна накіраваць чэмпіёна і віцэ-чэмпіёна ў групавы этап, але не магла падаць заяўку на ўайлдкард.
* Асацыяцыі ніжэйшыя за 9 месца, маглі накіраваць заяўку сваіх чэмпіёнаў толькі на ўайлдкард.

Першыя дзесяць клюбаў сталі вядомыя 18 чэрвеня 2025 году. Каманды, якія падалі свае заяўкі на атрыманьня месца праз ўайлдкард. Атрымалі адмову заяўкі партугальскага «Порту», славенскага «Словану» і швайцарскага «Кадэтэн Шафгаўзэну».

## Групавы этап

16 клюбаў былі падзеленыя на дзьве групы з васьмі ўдзельнікамі ў кожнай. Каманды з адной нацыянальнай асацыяцыі не маглі трапіць у адную групу. У групавым этапе каманды ранжаваліся паводле колькасьці набраных пунктаў, пры гэтым за перамогу каманда атрымлівала 2 пункты, адзіны пункт трапляў на рахунак пры нічыі, а за паразу пунктаў не прадугледжвалася.

### Група А

### Група Б

## Плэй-оф

### 1/8 фіналу

----

----

----

### Чвэрцьфіналы

----

----

----

### Фінал чатырох
Фінал чатырох будзе ладзіцца ў нямецкім Кёльне на Лянксэс Арэне. Гульні адбудуцца 13 і 14 чэрвеня 2026 году.

#### Паўфіналы

#### За 3-е месца

#### Фінал

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Ліга чэмпіёнаў ЭГФ
Катэгорыя:2025 год у гандболе
Катэгорыя:2026 год у гандболе
Акрон Тальяці

«**Акрон**» () — расейскі футбольны клюб з гораду Тальяці. Заснаваны ў 2018 годзе і дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў сэзоне 2024—2025 гадоў.

## Гісторыя
У 2015 годзе Павал Марозаў, які быў дырэктарам і бэнэфіцыярам прамыслова-мэталюргічнай кампаніі «Акрон Холдынг», стварыў футбольны клюб «Акрон». У 2018 годзе каманда пачала выступаць у першынстве Расеі сярод аматараў у зоне Прыволжа, дзе ў першым сэзоне фінішавала на 3-м радку. У наступным годзе «Акрон» згуляў у Кубку Расеі, дзе даколчыў да 1/32 фіналу, саступіўшы «Мардовіі» ў сэрыі пасьляматчавых пэнальці. Галоўным трэнэрам каманды ў час зь лютага 2019 па кастрычнік 2020 году быў Дзьмітры Емяльянаў. Паводле вынікаў сэзону 2020—2021 гадоў каманда спынілася на 17-м месцы ў ФНЛ, але тальяцінцы захавалі прапіску ў другім дывізіёне дзякуючы «Тамбову», які ня стаў праходзіць ліцэнзаваньне.

У сьнежні 2021 году галоўным трэнэрам «Акрона» быў прызначаны гішпанскі адсыловец Рамон Трыбульетч. Але 19 студзеня 2022 году стала вядома, што Трыбульетч праз брак неабходнай ліцэнзіі ня зможа ачольваць дружыну, таму быў пераведзены на пасаду тэхнічнага дырэктара, а трэнэрам зноў стаў Емяльянаў. Перад пачаткам вясновай часткі першынства першага дывізіёну галоўным трэнэрам быў прызначаны Віталь Паноў. У чэрвені 2022 году «Акрон» увайшоў у структуру кіраваньня Акадэміі футболу імя Юрыя Канаплёва. У верасьні 2022 году, па звальненьні Панова, «Акрон» прызначыў новага трэнэра, кім стаў Яўген Калешын. У Кубку Расеі 2022—2023 гадоў клюб сэнсацыйна дайшоў да фіналу шляху рэгіёнаў, выбіўшы на сваім шляху сталічныя клюбы «Спартак», «Лякаматыў», «Дынама», але прагуляўшы на наступным этапе «Краснадару» толькі па пэнальці.

Па заканчэньні заключнага матчу першай часткі сэзону 2023—2024 гадоў у Першай лізе клюбам была абвешчаная пастанова аб спыненьні працоўных дачыненьняў з Калешыным праз рознагалосьсі на шляху разьвіцьця, «Акрон» на той момант займаў трэці радок з адставаньнем у два пункты ад лідэра. Паводле вынікаў сэзону 2023—2024 гадоў «Акрон» заняў 3-е месца і атрымаў права ўзяць удзел у пераходных матчах за права выступаць у Прэм’ер-лізе. 1 чэрвеня 2024 году тальяцінская каманда ўпершыню ў сваёй гісторыі прабілася ў Прэм’ер-лігу, абгуляўшы паводле сумы двух матчаў «Урал». З пачаткам выступаў у найвышэйшай лізе «Акрон» ладзіць свае хатнія матчы на стадыёне Самара Арэна.

## Склад
: *Актуальны на 22 лютага 2026 году*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Тальяці
Марыя Амельчанка

**Мары́я Васі́леўна Аме́льчанка** (4 жніўня 1874, Бондарава слабада Варонескай губэрні, Расейская імпэрыя — 1946/1947, Прага, Чэхаславаччына) — украінская журналістка, выдаўніца, грамадзкая дзяячка.

## Жыцьцяпіс
Марыя Цімафеева скончыла жаночы інстытут у Санкт-Пецярбургу (1908). Працавала настаўніцай у гімназіі, наглядчыцай жаночай прагімназіі ў Анапе (1909—1910), дырэктаркай Кубанскай жаночай настаўніцкай сэмінарыі ў Палтаўскай (1915—1917). Там пазнаёмілася з будучым мужам Рыгорам Васілевічам Амельчанкам.

Брала ўдзел у рэвалюцыйных выступах супраць бальшавікоў. У 1918—1920 працавала ў міністэрстве асьветы Кубані.

У 1920 року разам з мужам эмігравала ў Прагу (Чэхаславаччына). Навучалася ў Карлавым унівэрсытэце. Займалася літаратурай і ўкраінска-чэскімі культурніцкімі повязямі. У 1926—1928 роках — старшыня Ўкраінскага жаночага зьвязу Чэхаславаччыны. У 1927 року з мужам заснавала выдавецтва «Чэска-ўкраінская кніга». Ганаровая сяброўка Таварыства кубанскіх пісьменьнікаў і журналістаў (1934). У 1937 сужэнцы атрымалі чэхаславацкае грамадзянства. Па Другой сусьветнай вайне мужа за „антысавецкую дзейнасьць у часе Грамадзянскай вайны“ дэпартавалі ў СССР, дзе ён і памёр.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Энцыкляпэдыя сучаснай Украіны 

Катэгорыя:Украінскія літаратаркі
Катэгорыя:Украінскія пэдагогі
Катэгорыя:Расейская белая эміграцыя
Рух ісламскага супраціву

**«Рух ісламскага супраціву»** (трансьліт. з араб. Харакат аль-Мукавама аль-Ісламія) — арабская палітычная партыя ў Палестынскай аўтаноміі Ізраілю, заснаваная ў сьнежні 1987 году.

Ставіў за мэту зьнішчэньне дзяржавы Ізраіль і стварэньне на яе месцы арабскай ісламскай дзяржавы. У сваіх Канстантах адзначаў, што «ня верыць у якое-небудзь права габрэяў на Палестыну і заклікае выкарыстоўваць усе палестынскія, арабскія і ісламскія намаганьні і сродкі для іх выгнаньня з яе». У траўні 2017 году зацьвердзіў «Палітычны дакумэнт», у прэамбуле якога цьвердзілася, быццам арабы, якія насялялі Палестыну, «паходзілі зь яе», а не з Арабскага паўвострава. У 3-м пункце «Палітычнага дакумэнту» заяўлялася, што Палестына — толькі «арабская ісламская зямля». У 4-м пункце за палестынцаў прызнаваліся толькі «арабы, якія жылі ў Палестыне да 1947 году», а таксама іх нашчадкі, народжаныя ад такіх арабскіх мужчынаў.

## Мінуўшчына
10 сьнежня 1987 году арабскі рух «Браты-мусульмане» з Эгіпту заснаваў ў суседнім Ізраілі «Рух ісламскага супраціву» («РІС»). 25 студзеня 2006 году «Рух ісламскага супраціву» перамог на выбарах у Палестынскую заканадаўчую раду, атрымаўшы 74 са 132-х месцаў у ёй. 14 чэрвеня 2007 году захапіў Паласу Газы ў Руху за народнае вызваленьне Палестыны. У выніку ўрады Ізраілю і Эгіпту закрылі памежныя пераходы з Паласой Газы. У далейшым «Рух ісламскага супраціву» браў удзел у збройных сутыкненьнях з Ізраілем цягам 2-х месяцаў у 2008—2009 гадох, у лістападзе 2012 году, у ліпені—жніўні 2014 году і ў траўні 2021 году. 7 кастрычніка 2023 году распачаў вайну з Ізраілем праз уварваньне ў Сдэрот.

## Крыніцы

Катэгорыя:Арабскія збройныя групоўкі
Катэгорыя:Джыхадысцкія групоўкі
Катэгорыя:Суніцкія групоўкі
Катэгорыя:Рэлігійныя партыі
Катэгорыя:Нацыяналістычныя партыі
Катэгорыя:Тэрарыстычныя арганізацыі
Катэгорыя:Этнічныя палітычныя партыі
Катэгорыя:Палітычныя партыі ў Ізраілі
Катэгорыя:Арабскі нацыяналізм
Катэгорыя:Шавінізм
Катэгорыя:Палітыка Паласы Газы
Катэгорыя:Палестынская палітыка
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1987 годзе
Турынская сатырычна-эратычная папера

**Турынская сатырычна-эратычная папера** — папера, якая была знойдзеная ў Эгіпьце ў пачатку 19 стагодзьдзя. Папера мае незвычайны зьмест, бо была знойдзена на могілках. Яе зьмест сьмешны і трохі пахатлівы.

Папера мае 27 выяваў, а 15 зь іх сьмешныя. Апошнія зь іх непрыстойныя. З-за непрыстойнасьці паперу ніхто не друкаваў да 1970-ых гадоў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* The Turin Erotic Papyrus

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Парнаграфія ў Эгіпце
Катэгорыя:Культура Старажытнага Эгіпту
Катэгорыя:Эгіпецкія папірусы
Катэгорыя:Старажытнаэгіпецкая літаратура
Катэгорыя:Эратычная літаратура
Катэгорыя:Чалавекападобныя жывёлы
Распусны раман

**Распусны раман** ()  — від раману, які ўзьнік у Францыі ў пачатку 17 стагодзьдзя і быў да канца 18 стагодзьдзя. Яго зьмест быў наступны:
* нянавісьць да каталіцкага касцёлу
* нянавісьць да Каралёў
* Распуснасьць

Сярод першых раманаў можна назваць твор Сэрана дэ Бэржэрака.

## Крыніцы

## Літаратура
* Philippe Laroch, Petits-maîtres et roués, Québec, Les Presses de l’Université de Laval, 1979
* Jacques Rustin, Le vice à la mode : Étude sur le roman français de la 1re partie XVIIIe siècle, Paris, éditions Ophrys, 1979
* Claude Reichler, L’Âge libertin, Paris, Éditions de Minuit, 1987 (ISBN 2707311170)
* Ludovic Michel, La Mort du libertin : agonie d’une identité romanesque Paris, Larousse, 1993 (ISBN 9782035200235)
* Faire Catleya au XVIIIe siècle : lieux et objets du roman libertin, Montréal, Presses de l’université de Montréal, 1996 (ISBN 9782760624900)
* Pierre Hartmann, Le Contrat et la Séduction, Paris, Champion, 1998
* Michel Delon, Le Savoir-vivre libertin, Paris, Hachette Littératures, 2000

Катэгорыя:Літаратурныя жанры
Катэгорыя:Француская літаратура
Тэрэса-філёзаф

**Тэрэса-філёзаф** () — твор, які
быў напісаны ў 1748 годзе ў Францыі. Яго пісаў невядомы чалавек. Аб ім толькі маюцца здагадкі. Твор можна назваць распусны раман, бо ў ім пішацца пра похаці маладое жанчыны.

Магчымы пісьменьнік мог быць Жан Аржан.

## Зьмест
Маладая жанчына піша на паперы свае тайныя мысьлі і жаданьні. Яна піша пра сваю сьвятасьць і пра цяжкія похаці. Ва ўзросьце 7 гадоў Тэрэса пачала сябе самазадавальняць. Яе направілі ў манастыр, каб яна там вучылася. Тэрсэса мучыцца ад похаці плоці і сьвятымі мысьлямі. Яна пачала хварэць. Маці забірае Тэрэсу з манастыру і адвозіць да дому. Тэрэса стала здароваю. Яе спавядае ксёндз Дарыга. Тэрэса бачыць каханьне грэшніцы і яе каханка падобнага спаведніка-ксяндза Дарыга. Тэрэса мучыцца ад прытоку похаці. Далей раман прысьвечаны мысьлям Тэрэсы пра сьвятасьць. Тэрэса затым знаёміцца ў опэры з графам Х, які яе распускае і пры тым недапускае да цяжарнасьці.

## Крыніцы

## Літаратура
* Trousson R. Introduction// D’Argens Boyer (?). Thérèse philosophe. — Romans libertins du XVIII siècle. P., Laffond, 1993. P. 559—573.

## Вонкавыя спасылкі

* Thérèse philosophe

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Парнаграфія ў Францыі
Катэгорыя:Францускія раманы
Катэгорыя:Раманы на францускай мове
Катэгорыя:Эратычная літаратура
Катэгорыя:Ананімныя творы
Катэгорыя:Ананімныя літаратурныя творы
Сочнік

**Сочнік** — гутарковая назва пірагу, які складзены ўдвая ў выглядзе піражка (аладка) з тварожным начыньнем.

Падаюцца для чаяваньня.

## Складнікі
Для пясочнага цеста пад сочнікі бяруць: 450 грамаў мукі, 200 грамаў сьмятаны, 150 грамаў цукру або ягоны заменьнік, 100 грамаў масла, 10 грамаў разрыхляльніка, яечны жаўток і палову гарбатнай лыжкі солі. Для начыньня выкарыстоўваюць 500 грамаў тварагу, 50 грамаў сьмятаны і ванільны цукар.

## Прыгатаваньне
Спачатку муку зьмешваюць з сольлю і разрыхляльнікам. Халоднае масла расьціраюць з мукой у дробную крошку. У атрыманай сумесі робяць паглыбленьне, у якое дадаюць сьмятану, жаўток і цукар або ягоны заменьнік. З гэтага замешваюць мяккае цеста. Усе складнікі тварожнага начыньня зьмешваюць адразу. Затым стол пасыпаюць мукой і раскатваюць на ім цеста таўшчынёй 5—7 мм. У раскатаным цесьце выразаюць кругі велічынёй пад сочнік. Кругам надаюць авальны выгляд з дапамогай скалкі. На адну палову авалаў кладуць тварожнае начыньне з пакіданьнем 1 см да краю. Другую палову авалаў згортваюць паверх начыньня. Сочнікі змазваюць жаўтком і выпякаюць 30 хвілінаў пры +180 °C.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Печыва
Катэгорыя:Печаныя стравы
Катэгорыя:Беларуская кухня
Катэгорыя:Расейская кухня
Катэгорыя:Зьявіліся ў XVI стагодзьдзі
Арыстэнэт

**Арыстэнэт** () — грэцкі паэт і пісьменьнік, які жыў у невядомы час. Яго адносяць да т. зв. несур'ёзных творцаў, бо пісаў пра каханьне ў тым ліку і пра плоцкае каханьне. Сапраўднае імя невядомае. Арыстэнэт — імя аднаго з твораў. Арыстэнэт напісаў толькі два творы «Любоўныя лісты». Жыцьцяпіс Арыстэнэту невядомы і галоўная крыніца пра яго жыцьцё — творы, дзе ён трохі піша пра сябе. Творы Арыстэнэту — эратычная літаратура.

## Крыніцы

## Літаратура
* Византийская любовная проза: Аристенет. Любовные письма. Евмафий Макремволит. Повесть об Исминии и Исмине. Серия «Литературные памятники». М., «Наука», 1995. С. 231.

Катэгорыя:Эратычная літаратура
Катэгорыя:Старажытнагрэцкія пісьменьнікі
Катэгорыя:Грэцкія перапісчыкі
Катэгорыя:Антычныя пісьменьнікі, чые работы дайшлі да нашага часу
Любоўныя лісты

**Любоўныя лісты** — творы, якія напісаў грэцкі пісьменьнік Арыстэнэт. Яны напісаныя ў невядомы час. Першы раз «Любоўныя лісты» былі надрукаванаыя ў Францыі ў 1566 годзе. Першы пераклад на латынь быў надрукаваны ў 1595 годзе, а пераклад на францускаю мову быў перакладзены ў 1597 годзе. У 1600—1700-х гадах твор «Любоўныя лісты» быў добра вядомы і яго чыталі.

Арыстэнэт — не імя пісьменьніка, а імя аднаго з дзеячоў твору.

## Крыніцы

## Літаратура
* Византийская любовная проза. Литературные памятники. Перевод с греческого, статья и примечания С. В. Поляковой. М.-Л. Наука 1965 г. (2-е изд. — 1995 г.)

Катэгорыя:Грэцкая літаратура (Бізантыя)
Катэгорыя:Творы ў жанры перапісчыкаў
Катэгорыя:Эратычная літаратура
Катэгорыя:Парнаграфія ў Грэцыі
Катэгорыя:Парнаграфія ў Францыі
Катэгорыя:Літаратура на грэцкай мове
Савецкая кухня

[міні|Савецкая страва [Селядзец пад футрам|Шуба.]]
**Савецая кухня** — сукупнасьць кухняў народаў, якія насялялі СССР. Большасьць страваў пераймалася з кухняў народаў СССР, але стравы паступова зьмянялі свае асаблівасьці і станавіліся асобнымі стравамі. Напрыклад, шашлык быў пераняты ад народаў Каўказу. У каўказцаў шашлык можа быць толькі з бараніны, а ў савецкае кухні яго пачалі рабіць са сьвініны.

## Крыніцы

## Літаратура
* Похлёбкин В.В. Кухня века. — М.: Полифакт, 2000. — 616 с.
* Похлёбкин В.В. Национальные кухни наших народов. — М.: Лёгкая и пищевая промышленность, 1983. — 304 с.
* Козлов А. И. Советская кухня // Пища людей. — Фрязино: Век 2, 2005. — С. 232—235. — 272 с. — (Наука для всех). — 2500 экз. — ISBN 5-85099-155-7.

## Вонкавыя спасылкі
* Мария Пироговская Краткая история советской кухни
* Кухня СССР: шедевры из простых продуктов

Катэгорыя:СССР
Катэгорыя:Савецкая кухня
Дзяўгеневы дзеі

**«Дзяўгеніевы дзеі»** (, па-руску:Девгениево дѣѧние) — старажытнаруская перакладная аповесць, адаптацыя грэцкага эпасу пра волата Дзяўгена Акрыта. Твор на аснове грэцкага паданьня распавядае пра барацьбу памежных вояў з мусульманамі і ўвасабляе гераічныя ідэалы грэцкага хрысьціянства. На Русі эпас быў перакладзены ў XI—XII стст. і ўспрымаўся не як выдумка, а як праўдзівая гісторыя. У перакладзе ён атрымаў народныя, казачныя рысы і бытаваў у рукапісах аж да XVIII ст. Твор зьмяшчае міталягічныя матывы, характэрныя для ўсходнеславянскай традыцыі.

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Старажытнаруская літаратура XI стагодзьдзя
Катэгорыя:Старажытнаруская літаратура XII стагодзьдзя
Катэгорыя:Старажытнаруская літаратура
Катэгорыя:Хрысьціянская літаратура
Катэгорыя:Ананімныя творы
Катэгорыя:Грэцкая літаратура (Бізантыя)
Дзяўген Акрыт

**Дзяўген Акрыт** — грэцкі мастацкі твор, які наісалі прыблізна ў 11, або 12 стагодзьдзях. Запіс быў у васьмі кнігах няроўнага памеру. Мова кнігаў была грэцкая мова. Знаяная коллькасьць кнігаў і іх перапісаў сьведчыць аб славутасьці і любові да твору сярод чытачоў.

## Зьмест
Дзяўгн Акрыт — асоба, якая мела бацьку сірыйца-мвсульманіна, с маці хрысьціняку. Перад шлюбам бацька перайшоў у хрысьціянства. Дзьве першыя кнігі пішуць пра жыцьцё бацькоў Дзяўгена Акрыта. Яго імя «Дзяўген» з грэцкага перакладаецца «два народжаны», бо ён два разы нарадзіўся ад бацькі і ад маці. Дзяўген ваюе з разбойнікамі, з мусульманамі. Адшэнойчы Дзяўген б'ецца зь жанчынаю Максіма, якую пабіў і настльна кахаўся зь ёю. Пасьля таго жонка Дзяўгена даведалася пра каханьне з Максімаю. Ён даганяе Максіму і забівае Максіму.

Дзяўген памірае ва ўзросьце 33 гадоў. Гэта ўзрост сьмерці Ісуса Хрыста.

## Глядзіце таксама
* Дзяўгеневы дзеі

## Літаратура
* Βασίλειος Διγενής Ακρίτης (κατά το χειρόγραφο του Εσκοριάλ) και το άσμα του Αρμούρη. Κριτική έκδοση, Εισαγωγή, Σημειώσεις, Γλωσσάριο Στυλιανού Αλεξίου. Ερμής, Αθήνα 1985
* Πέτρου Π. Καλονάρου, Βασίλειος Διγενής Ακρίτας. Τα έμμετρα κείμενα Αθηνών (πρώην Άνδρου, μετά συμπληρώσεων και παραλλαγών εκ της διασκευής Τραπεζούντος), Κρυπτοφέρρης και Εσκοριάλ. εκδ. Δημητράκου, Αθήνα 1941

Катэгорыя:Грэцкая літаратура (Бізантыя)
Катэгорыя:Эпасы
Катэгорыя:Нацыянальныя эпасы
Катэгорыя:Літаратура на грэцкай мове
Катэгорыя:Парнаграфія ў Грэцыі