open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Цярэхі

**Цярэ́хі** (, па-падляску: *Teréchy*) — прысёлак вёскі Волька Церахоўская ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары прысёлку ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Барбары Кузаве). Па набліжанасьці мясцовай гаворкі да ўкраінскай мовы ў меншай часткі жыхароў украінская нацыянальная ідэнтыфікацыя.

## Гісторыя
Дакумэнты 1786 году сьцьвярджаюць пра існаваньне дзьвёх вёсак — Волькі і Цярэхаў. Пасьля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Кацярына ІІ перадала Цярэхі зь іншымі вёскамі амелянецкага шляхоцкага ключу сям’і князя Гагарына. У міжваенны пэрыяд Ставішчы прыналежалі да гміны гміны Палоўцы, а з 1928 г. да гміны Вярховічы Берасьцейскага павету Палескага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 16 жыхароў (усе праваслаўныя беларусы). Пасьля Другой сусьветнай вайны Цярэхі былі далучаныя да гміны Чаромха.

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Дубляны (неадназначнасьць)

**Дубляны** — шматзначны тэрмін.

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Дубляны — вёска ў Мастоўскім раёне Гарадзенскай вобласьці

### [[Польшча]]
* Дубляны — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва

### [[Украіна]]
* Дубляны — горад у Жоўкаўскім раёне Львоўскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Дуб
Іван Пірыс

**Іва́н Радры́га Пі́рыс** (;  10 сакавіка 1989 году, Ітаўгуа, Парагвай) — парагвайскі футбаліст, абаронца клюбу «Рэкалета» і нацыянальнай зборнай Парагваю. Гуляе пераважна правай нагой.

## Дасягненьні
**«Сэра Партэньнё»**:
* Чэмпіён Парагваю: 2009(а)

**«Лібэртад»**:
* Чэмпіён Парагваю: 2021(а), 2022(а), 2023(а), 2023(к), 2024(а)
* Уладальнік Кубка Парагваю: 2023
* Уладальнік Супэркубка Парагваю: 2023

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на Transfermarkt
* Профіль на BDFA
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Парагвайскія футбалісты
Мігель Самудыё

**Міге́ль А́нхэль Рамо́н Саму́дыё** (;  24 жніўня 1986 году, Капіята, Парагвай) — парагвайскі футбаліст, абаронца нацыянальнай зборнай Парагваю.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец клюбу «Лібэртад», пасьля сканчэньня акадэміі дзеля атрыманьня гульнявой практыкі адправіўся ў клюб «Соль дэ Амэрыка». Пасьля вяртаньня ў «Лібэртад» Мігель некалькі разоў станавіўся чэмпіёнам краіны. У 2014 годзе футбаліст на правах арэнды перайшоў у бразыльскі «Крузэйру». 27 красавіка ў матчы супраць «Сан-Паўлу» Мігель дэбютаваў у бразыльскай Сэрыі А. У тым жа сэзоне гулец разам з клюбам дамогся перамогі ў бразыльскім першынстве.

Напачатку 2015 году перайшоў у табар мэксыканскага клюбу «Амэрыка». Сума трансфэра склала 1,5 мільёну даляраў.

### Міжнародная
За нацыянальную зборную Парагваю дэбютаваў 28 сакавіка 2009 году ў матчы супраць зборнай Уругваю, які скончыўся для парагвайцаў паразай зь лікам 2:0.

## Дасягненьні
**«Лібэртад»**:
* Чэмпіён Парагваю: 2010(к), 2012(к)

**«Крузэйру»**:
* Чэмпіён Бразыліі: 2014
* Чэмпіён штату Мінас-Жэрайс: 2014

**«Амэрыка»**:
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў КОНКАКАФ: 2015, 2016

**«Алімпія»**:
* Чэмпіён Парагваю: 2019(а), 2019(к)

**«Лівэрпул»**:
* Чэмпіён Уругваю: 2023

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Парагвайскія футбалісты
Рафаэль Маркес

**Рафаэ́ль Ма́ркес А́льварэс** (;  13 лютага 1979 году, Самора-дэ-Ідальга, Мэксыка) — мэксыканскі футбаліст, абаронца нацыянальнай зборнай Мэксыкі. Выступае на пазыцыі цэнтральнага абаронцы, аднак, таксама, можа згуляць на пазыцыі паўабаронцы абарончага пляну. Вядомы як адзін з самых выбітных мэксыканскіх абаронцаў за ўсю гісторыю. Маркес зьяўляецца першым гульцом, які чатыры разы быў капітанам на чэмпіянатах сьвету (2002, 2006, 2010, 2014). У сябе на радзіме ў Мэксыкцы Рафаэль часьцяком крытыкуецца за ягоную недысцыплінаванасьць, то бок Маркес можа атрымаць чырвоную картку ў важных матчах.

## Кар’ера
### Клюбная

Маркес пачынаў сваю кар’еру ў гвадаляхарском клюбе «Атляс», у якім ён дэбютаваў у 17 гадоў. Пасьля пасьпяховых выступаў у клюбе, згуляўшы за яго ў 77 гульнях, Маркес атрымаў запрашэньне ў нацыянальную зборную Мэксыкі ў 1997 годзе. У 1999 годзе за 6 млн эўра абаронца перайшоў у «Манака». У Францыі посьпех таксама хутка прыйшоў да Маркеса, і ўжо ў першым сваім сэзоне ён дапамог камандзе стаць чэмпіёнам Францыі. Нягледзячы на ​​прапановы з больш заможных клюбаў, Маркес заставаўся ў «Манака» да 2003 году, пасьля чаго перайшоў у «Барсэлёну» за 5 млн эўра.

У першым сэзоне ў гішпанскім клюбе мэксыканец адгуляў у 21 гульні, выступаючы на ​​пазыцыі цэнтральнага абаронцы, і дапамог камандзе заняць другое месца ў чэмпіянаце. У другім сэзоне Маркес гуляў у асноўным на пазыцыі апорнага паўабаронцы, паколькі траўмы атрымалі Тыягу Мота, Эдмілсан і Хэрард Лёпэс. Ён правёў выдатны сэзон, зьяўляючыся адным з найважнейшых гульцоў «Барсэлёны», якая стала чэмпіёнам Гішпаніі. У «Барсэлёне» Рафаэль выступаў пад 4 нумарам.

1 жніўня 2010 году Маркес падпісаў кантракт з клюбам МЛС «Нью-Ёрк Рэд Булз», куды адправіўся за сваім аднаклюбнікам Т’еры Анры. У 2014 годзе вярнуўся ў Эўропу ў італьянскі клюб «Вэрона».

### Міжнародная
За нацыянальную зборную Мэксыкі дэбютаваў 5 лютага 1997 году ў матчы супраць зборнай Эквадору.

## Дасягненьні
### Клюбныя

**«Манака»**:
* Чэмпіён Францыі: 2000
* Уладальнік Кубка францускай лігі: 2003
* Уладальнік Супэркубка Францыі: 2000

**«Барсэлёна»**:
* Чэмпіён Гішпаніі (4): 2005, 2006, 2009, 2010
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2009
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі (3): 2005, 2006, 2009
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў (2): 2006, 2009
* Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2009
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2009

**«Леон»**:
* Чэмпіён Мэксыкі (2): 2013 (а), 2014 (к)

### Міжнародныя
**Мэксыка**:
* Уладальнік Кубка канфэдэрацыяў: 1999
* Уладальнік Залатога кубка КОНКАКАФ (2): 2003, 2011

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* 
* 
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Мэксыканскія футбалісты
Асвальда Мартынэс

**Асва́льда Даві́д Марты́нэс А́рсэ** (;  8 красавіка 1986 году, Люке, Парагвай) — парагвайскі футбаліст, паўабаронца. Былы гулец нацыянальнай зборнай Парагваю.

## Кар’ера
### Клюбная
Асвальда зьяўляецца выхаванцам клюбу «Спартыва Люкеньнё». У 2002 годзе далучыўся да сталічнага клюбу «Лібэртад», дзе дэбютаваў у прафэсійным футболе ва ўзросьце 17 гадоў. У першым жа сэзоне атрымаў залатыя мэдалі айчыннага чэмпіянату. У 2005 годзе пасьля таго як клюб узначаліў Хэрарда Мартына малады гулец пачаў больш часу праводзіць на пляцоўцы. У 2006 годзе Мартынэс разам з клюбам зноўку стаў чэмпіёнам і дайшоў з клюбам да фіналу Кубка Лібэртадорэс.

У 2009 годзе перайшоў у табар мэксыканскага клюбу «Мантэрэй» за 2,2 млн эўра. 17 студзеня ў матчы супраць «Пуэблі» дэбютаваў у мэксыканскім першынстве, азначыўшыся забітым голам ужо на прешай хвіліне паядынку. У тым ліку дзякуючы намаганьням парагвайскага футбалісту «Мантэрэй» атрымаў перамогу ў чэмпіянаце Мэксыкі і Лізе чэмпіёнаў КОНКАКАФ.

Улетку 2011 году Асвальда перайшоў у клюб «Атлянтэ», а ўзімку 2013 году заключыў кантракт з клюбам «Амэрыка». 6 студзеня 2013 году дэбютаваў за новы клюб у матчы супраць былой каманды «Мантэрэй».

### Міжнародная
За нацыянальную зборную Парагваю дэбютаваў 15 кастрычніка 2008 году ў матчы супраць зборнай Пэру. Амаль праз два гады 12 кастрычніка 2010 году забіў першы гол за зборную ў браму зборнай Новай Зэляндыі. Разам са зборнай атрымаў срэбраныя мэдалі Кубка Амэрыкі 2011 году.

## Дасягненьні
**«Лібэртад»**:
* Чэмпіён Парагваю: 2006(а), 2007(к), 2008(а), 2008(к)

**«Мантэрэй»**:
* Чэмпіён Мэксыкі: 2009(а), 2010(а)
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў КОНКАКАФ: 2011

**«Амэрыка»**:
* Чэмпіён Мэксыкі: 2013(к), 2014(а)
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў КОНКАКАФ: 2015, 2016

**«Сантас Лягуна»**:
* Чэмпіён Мэксыкі: 2018(к)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Парагвайскія футбалісты
Ранкагуа

**Ранкагуа** () — горад у Чылі, адміністрацыйны цэнтар рэгіёну Лібэртадор-Хэнэраль-Бэрнарда-О’Гігінз. Места знаходзіцца за 87 кілямэтраў на поўдзень ад сталіцы краіны гораду Сант’яга-дэ-Чылі. На 2012 год насельніцтва гораду складала 232 211 чалавек. Асноўнымі відамі эканамічнай дзейнасьці гораду зьяўляюцца горназдабыча, турызм, сельская гаспадарка, лясная прамысловасьць.

## Гісторыя
Горад заснаваў Хасэ Антоніё Манса дэ Вэляска, які таксама зьяўляецца пачанальнікам яшчэ шэрагу гарадоў у цэнтральным рэгіёне Чылі. Першапачаткова горад меў назву Вільля-Санта-Крус-дэ-Трыяна. Да прыбыцьця сюды гішпанцаў у рэгіёне жылі індзейскія плямёны.

## Гарады-сябры
* Мэндоса, Аргентына
* Піргаміна, Аргентына
* Курытыба, Бразылія
* Лягроньнё, Гішпанія
* Міяхадас, Гішпанія
* Бэрген, Нарвэгія
* Бельска-Бяла, Польшча
* Паджу, Рэспубліка Карэя
* Сан-Фэрнанда, Чылі

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Гарады Чылі
Ля-Сэрэна (Чылі)

**Ля-Сэрэна** () — горад на поўначы Чылі, адміністрацыйны цэнтар рэгіёну Какімба. Заснаваны ў 1544 годзе, зьяўляючыся другім паводле ўзросту горадам у Чылі пасьля сталіцы краіны Сант’яга-дэ-Чылі, які месьціцца за 471 кілямэтар на поўдзень ад Ля-Сэрэны.

Горад зьяўляецца важным турыстычным цэнтрам, асабліва ў летні час, калі людзі прыяжджаюць сюды наведаць пляжы. У горадзе месьціцца Ўнівэрсытэт Ля-Сэрэны, а таксама знаходзіцца цэнтральнае прадстаўніцтва рымска-каталіцкай эпархіі Ля-Сэрэны, аднаго зь пяці каталіцкіх арцыбіскупаў каталіцкай царквы ў Чылі.

## Гісторыя
Ля-Сэрэна была заснавана паводле загаду Пэдра дэ Вальдывіі ў мэтах забесьпячэньня марскога шляху паміж Сант’яга-дэ-Чылі і Лімай у віцэ-каралеўстве Пэру. Першапачаткова гэта была вёска пад назвай Вільянуэва дэ Ля-Сэрэна. 4 траўня 1552 году кароль Гішпаніі Карл V дараваў месту статус гораду паводле свайго загаду.

## Гарады-сябры
* Кампанарыё, Гішпанія
* Кастуэра, Гішпанія
* Мадрыд, Гішпанія
* Гіла, ЗША
* Мілбрэй, ЗША
* Тляльпэнтля-дэ-Бас, Мэксыка
* Кракаў, Польшча
* Тэнры, Японія

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт
* Даведнік для турыста

Катэгорыя:Гарады Чылі
Зборная Балівіі па футболе

**Зборная Балівіі па футболе** — прадстаўляе Балівіі на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыцьцяўляе кантроль і кіраваньне зборнай, зьяўляецца Балівійская футбольная фэдэрацыя. Зборная ўваходзіць у такія арганізацыі, як ФІФА і КОНМЭБОЛ.

## Гісторыя
Гістарычна склалася, што Балівія зьяўляецца адной з найслабых футбольных зборных Паўднёвай Амэрыкі, таму на ейным рахунку ўсяго тры ўдзелы ў чэмпіянаце сьвету па футболе — 1930, 1950 і 1994 года.

Тым ня менш, зборная ня лічыцца зусім слабай. Балівія праводзіць свае матчы ў Ля-Пасе, на стадыёне імя Эрнанда Сылеса. Ля-Пас разьмешчаны на вышыні 3600 мэтраў над узроўнем мора, што лічыцца недапушчальным для правядзеньня футбольных матчаў, аднак ФІФА зрабіла выключэньне для Балівіі, і з тых часоў балівійцы гуляюць менавіта там. На стадыёне былі здабыты некалькі перамогаў над моцнымі супернікамі, прычым гульцы супернікаў часьцяком скардзяцца на ўмовы надвор’я, да якіх даўно прывыклі балівійцы.

Галоўным дасягненьнем балівійцаў лічыцца перамога ў Кубку Амэрыкі 1963 году. Найвышэйшым дасягненьнем у рэйтынгу ФІФА лічыцца 18-е месца, якое займала зборная ў ліпені 1997 году. Таксама балівійцы праславіліся ў адборачным турніры да чэмпіянату сьвету 2010 году, калі сэнсацыйна разграмілі зборную Аргентыны зь лікам 6:1. У той сустрэчы вызначыліся лепшы бамбардзір у гісторыі зборнай Хаакін Батэра (аформіў хет-трык), Марсэлё Мартынс Марэна ды іншыя. Таксама балівійцы ў той жа адборачнай кампаніі здолелі перамагчы зборную Бразыліі зь лікам 2:1.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт Балівійскай футбольнай фэдэрацыі
* Гульцы зборнай (на RSSSF)

Катэгорыя:Балівійскі футбол
Балівія
Дуглас Коста

**Ду́глас Ко́ста дэ Со́ўза** (;  14 верасьня 1990 году, Сапукая-ду-Сул, Бразылія) — бразыльскі футбаліст, атакуючы паўабаронца італьянскага клюбу «К’ева». Раней абараняў колеры нацыянальнай зборнай Бразыліі.

## Кар’ера
Дуглас далучыўся да акадэміі клюбу «Грэмію», калі яму былі 11 гадоў. Дэбютаваў за дарослую каманду ў 18 гадоў у матчы супраць «Батафогу» 4 кастрычніка 2008 году, забіўшы гол у першай жа сваёй гульні. Ужо праз год і некалькі месяцаў гулец склаў дамову з украінскім клюбам «Шахтар», не зважаючы на цікавасьць з боку іншых эўрапейскіх клюбаў.

У новым клюбе Коста даволі хутка прайшоў адаптацыю, чаму спрыяла вялікая колькасьць бразыльскіх легіянэраў у клюбе. Дуглас зарэкамендаваў сябе як майстар выкананьня штрафных стрэлаў. Дэбют гульца прыпаў на матч Лігі Эўропы супраць ангельскага «Фулгэму», дзе Коста выйшаў на замену на 75 хвіліне. Першы гол у данецкім клюбе гулец забіў 14 сакавіка 2010 году ў пераможным матчы супраць харкаўскага «Мэталісту» (2:1).

У нацыянальнай зборнай Бразыліі гулец дэбютаваў у лістападзе 2014 году ў матчы супраць зборнай Турэччыны, які праходзіў у Стамбуле.

## Дасягненьні
**«Шахтар»**:
* Чэмпіён Украіны: 2010, 2011, 2012, 2013, 2014
* Уладальнік Кубка Ўкраіны: 2011, 2012, 2013
* Уладальнік Супэркубка Ўкраіны: 2010, 2012, 2013

**«Баварыя»**:
* Чэмпіён Нямеччыны: 2016, 2017, 2021
* Уладальнік Кубка Нямеччыны: 2016
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2020

**«Ювэнтус»**:
* Чэмпіён Італіі: 2018, 2019, 2020
* Уладальнік Кубка Італіі: 2018
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на Soccerway

Катэгорыя:Бразыльскія футбалісты
Жуан Міранда

**Жуа́н Міра́нда дэ Со́ўза Фі́льлю** (;  7 верасьня 1984 году, Паранаваі, Бразылія) — колішні бразыльскі футбаліст, абаронца. Былы гулец нацыянальнай зборнай Бразыліі.

## Кар’ера
Кар’еру пачаў у клюбе «Курытыба». 29 ліпеня 2005 году перайшоў у склад францускага клюбу «Сашо», падпісаўшы 4-гадовы кантракт. Пасьля сэзону праведзенага ў Францыі вярнуўся на радзіму, дзе доўгі час выступаў за клюб «Сан-Паўлу». У 2007 і 2008 гадох уваходзіў у сымбалічную зборную бразыльскага чэмпіянату.

У ліпені 2011 году далучыўся да мадрыдзкага «Атлетыка», падпісаўшы трохгадовы кантракт. Дэбютаваў за гішпанскі клюб 25 жніўня 2011 году ў матчы супраць партугальскай «Віторыі». У сэзоне 2013—2014 гадоў дапамог клюбу аформіць першае чэмпіёнства за 17 апошніх гадоў, пры гэтым Жуан быў намінаваны як найлепшы абаронца чэмпіянату.

20 жніўня 2007 году Міранда дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Бразыліі замяніўшы Лусію ў матчы супраць зборнай Альжыру.

## Дасягненьні
**«Курытыба»**:
* Чэмпіён штату Парана: 2004

**«Сан-Паўлу»**:
* Чэмпіён Бразыліі: 2006, 2007, 2008
* Чэмпіён штату Сан-Паўлу: 2021

**«Атлетыка»**:
* Чэмпіён Гішпаніі: 2014
* Уладальнік Кубка Гішпаніі:  2013
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2014
* Пераможца Лігі Эўропы: 2012
* Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2012

**«Цзянсу Сунін»**:
* Чэмпіён Кітаю: 2020

**Бразылія**:
* Уладальнік Кубка канфэдэрацыяў: 2009
* Уладальнік Кубка Амэрыкі: 2019

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Атлетыка»
* 
* 
* 
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Бразыльскія футбалісты
Карляс Санчэс Марэна

**Ка́рляс Са́нчэс Марэ́на** (;  6 лютага 1986 году, Кібдо, Калюмбія) — колішні калюмбійскі футбаліст, апорны паўабаронца. Мае на сваім рахунку матчы ў складзе нацыянальнай зборнай Калюмбіі.

## Кар’ера
### Клюбная
Займаўся ў футбольнай акадэміі ў горадзе Мэдэльіне, а пазьней пераехаў у Мантэвідэо, дзе займаўся ў клюбе «Данубіё». У 2005 годзе далучыўся да ўругвайскага клюбу «Рывэр Плэйт». У ліпені 2007 году падпісаў 5-гадовы кантракт з францускім клюбам «Валянсьен». Дэбютаваў у Лізе 1 4 жніўня хатнім матчам супраць клюбу «Тулюза» (3:1). Улетку 2012 году кантракт Карляса скончыўся і ён пакінуў клюб, аднак пасьля доўгіх і безвыніковых перамоваў з ангельскімі «Ўэст Бромўіч Альбіён» і «Болтан Ўандэрэрз», ён вярнуўся ў «Валянсьен», склаўшы новы кантракт з клюбам.

16 жніўня 2013 году Санчэс перайшоў у склад клюбу «Эльчэ», які на той момант толькі выйшаў у Ля Лігу. Сума трансфэру склала 3,7 млн эўра. Дэбютаваў у складзе новага клюбу 29 жніўня ў стартавым матчы чэмпіянату супраць «Рэал Сасьедаду».

Пасьля сэзону ў Гішпаніі 15 жніўня 2014 году Санчэс перайшоў у склад ангельскага клюбу «Астан Віла».

### Міжнародная
9 траўня 2007 году дэбютаваў у складзе зборнай Калюмбіі ў матчы супраць зборнай Панамы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка на National Football Teams
* 
* 
* 

Катэгорыя:Калюмбійскія футбалісты
Зборная Пэру па футболе

**Зборная Пэру па футболе** — прадстаўляе Пэру на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыцьцяўляе кантроль і кіраваньне зборнай, зьяўляецца Пэруанская футбольная фэдэрацыя. Зборная ўваходзіць у такія арганізацыі, як ФІФА і КОНМЭБОЛ.

## Гісторыя
На працягу сваёй гісторыі за пэруанскую зборную гулялі такія гульцы, як Тэадора Фэрнандэс, Тэафілё Кубільяс, Эктар Чумпітас, Сэсар Куэта, Нальбэрта Саляна, Кляўдыё Пісара, Паолё Герэра і іншыя. Сапраўднай залатой эрай пэруанскага футболу сталі 1970-я гады, калі каманда пад кіраўніцтвам такіх зорак, як Тэафілё Кубільяс, Уга Сатыль, Эктар Чумпітас і Сэсар Куэта, двойчы ўваходзіла ў васьмёрку наймацнейшых камандаў сьвету, а ў 1975 годзе заваявала Кубак Амэрыкі.

У 2000-я гады зборная Пэру паступова скацілася ў лік аўтсайдэраў паўднёваамэрыканскага футболу. На 2 лютага 2011 году каманда займала 68-е месца ў рэйтынгу ФІФА. Аднак з прыходам у якасьці галоўнага трэнэру ўругвайскага спэцыяліста Сэрхіё Маркарана пэруанская каманда значна прыбавіла ў якасьці гульні. На Кубку Амэрыкі 2011 году «інкі» здолелі заняць трэцяе месца, нават нягледзячы на ​​адсутнасьць у складзе з-за траўмаў такіх вопытных гульцоў, як Кляўдыё Пісара і Джэфэрсан Фарфан. Лідэрамі каманды сталі Хуан Мануэль Варгас і Паолё Герэра, апошні зь якіх зь пяцьцю мячамі стаў найлепшым бамбардзірам турніру.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт Пэруанскай футбольнай фэдэрацыі
Зборная Вэнэсуэлы па футболе

**Зборная Вэнэсуэлы па футболе** — прадстаўляе Вэнэсуэлу на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыцьцяўляе кантроль і кіраваньне зборнай, зьяўляецца Вэнэсуэльская футбольная фэдэрацыя. Зборная ўваходзіць у такія арганізацыі, як ФІФА і КОНМЭБОЛ.

## Гісторыя
У 2000-я гады цікавасьць да спорту, і да футболу ў прыватнасьці, у краіне вырасла і зборная па футболе перастала займаць стабільнае апошняе месца ў рэгіянальных спаборніцтвах. На Кубку Амэрыкі 2007 году, які ўпершыню прайшоў у Вэнэсуэле, зборная ўпершыню за доўгія гады здолела выйсьці з групы, але разгромна саступіла зборнай Ўругваю ў 1/4 фіналу, што таксама было прызнана велізарным дасягненьнем (у выніковай клясыфікацыі гаспадары занялі 6-е месца).

На Кубку Амэрыкі 2011 году зборная Вэнэсуэлы дайшла да паўфіналу, дзе прайграла зборнай Парагваю ў сэрыі пасьляматчавых пэнальці. У матчы за 3-е месца «вінатынта» саступілі зборнай Пэру зь лікам 1:4. Гэты вынік стаў лепшым у гісторыі зборнай Вэнэсуэлы.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Вэнэсуэльскай футбольнай фэдэрацыі
* La Vinotinto — Навіны пра футбол у краіне
* Гульцы зборнай (на RSSSF)
* Зборная Вэнэсуэлы на сайце ФІФА

Катэгорыя:Вэнэсуэльскі футбол
Вэнэсуэла
Чэмпіянат Эўропы па гандболе сярод мужчынаў 1994 году

**[[Чэмпіянат Эўропы па гандболе сярод мужчынаў]] 1994 году** — першае эўрапейскае спаборніцтва гандбольных зборных, якое праходзіла ў Партугаліі з 3 па 12 чэрвеня 1994 року. Чэмпіёнам стала зборная Швэцыі, другое і трэцяе месцы занялі зборныя Расеі і Харватыі адпаведна.

## Адборачны этап
Адбор на чэмпіянат адбываўся з 27 лютага 1993 року па 10 сакавіка 1994 року. Зборная Партугаліі як арганізатарка чэмпіянату была вызваленая ад адборачных гульняў. Астатнія 34 каманды былі падзеленыя на 7 групаў, унутры якіх правялі двухколавыя турніры.

У фінальную частку прайшлі наймацнейшыя каманды з кожнае групы і найлепшая з камандаў, што занялі 2-е места. Яшчэ 3 ўдзельнікі фінальнага турніру вызначыліся ў стыкавых матчах між шасьцю астатнімі зборнымі, якія занялі 2-я месцы ў групах.

У межах адбору на чэмпіянат свае першыя афіцыйныя матчы правялі зборныя Беларусі, Грузіі, Латвіі, Летувы, Малдовы, Славаччыны, Славеніі, Украіны, Харватыі й Эстоніі.

### Групавы этап

### Стыкавыя матчы

## Пляцоўкі




## Зборныя




## Папярэдні раўнд

### Група A




### Група B




## Фіналы

## Статыстыка

### Выніковая табліца

### Найлепшыя гульцы
* **[[Найкаштоўнейшы гулец]]**: 
* **Найлепшы бамбардзір**: , 50 мячоў

### Зборная ўсіх зорак
* **Брамнік:** 
* **Левы скрайні:** 
* **Левы гульнёвы:** 
* **Цэнтральны гульнёвы:** 
* **Лінейны:** 
* **Правы гульнёвы:** 
* **Правы скрайні:** 

Крыніца: .

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Зьвесткі на бачыне ЭГФ 
* Зьвесткі на бачыне ehf-euro 

1994
Катэгорыя:1994 год у гандболе
Катэгорыя:Міжнародныя спартовыя спаборніцтвы ў Партугаліі
Катэгорыя:Партугальскі гандбол
Тапаляны

**Тапаля́ны** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Тополя́ны*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Побач зь вёскай працякае рака Супрасьль.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі каталікі (парафія Божага Провіду ў Міхалове) з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй і этнічныя беларусы, у большасьці праваслаўныя (прыход Праабражэньня Гасподняга на месцы).

## Гісторыя
Тапаляны былі заснаваныя на землях заблудаўскіх маёмасьцяў Радзівілаў праўдападобна на канцы 17 ст., тады таксама была пабудаваная першая царква. Пры вёсцы існаваў асобны фалварак, у якім працавалі тутэйшыя мужыкі. Цікава, што царква стала ўніяцкай толькі на пачатку 18 ст., па рашэньні арандатара фальварку Аляксандровіча (у Заблудаве існаваў праваслаўны манастыр). Тапаляны хутка разьвіваліся ў другой палове 18 ст. — у 1763 г. былі тут 52 хаты, а ў 1809 г. ўжо 73. У выніку канфлікту з францускімі жаўнерамі ў 1812 г. Тапаляны былі спаленыя, а палова жыхараў забітая. Амаль 80% жыхароў Тапалянаў падалося ў бежанства ў Расею ў 1915 г., адкуль вярталіся ажно да 1922 г.. У міжваенны пэрыяд Тапаляны прыналежалі да гміны  Заблудаў Беластоцкага павету  Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 454 жыхароў (159 палякаў-каталікоў, 289 праваслаўных беларусаў і 6 немцаў-лютэранаў). У 1932 г. у Тапалянах была заснаваная самастойная праваслаўная парафія (раней тутэйшая царква прыналежала да парафіі ў Заблудаве.

## Зноскі

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Саколя

**Сако́ля** (, па-падляску: *Сако́ля*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Побач зь вёскай праходзіць нядзейная чыгуначная лінія Беласток — Зубкі — Ваўкавыск. Саколя знаходзяцца на паляне ў Кнышынскай пушчы.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі каталікі (парафія Божага Провіду ў Міхалове) з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй і этнічныя беларусы, у большасьці праваслаўныя (прыход сьв. Міколы ў Міхалове).

## Гісторыя
Праўдападобна пачаткам вёскі была корчма на дарозе з Гарадка ў Беласток. Першыя згадкі пра вёску паходзяць з 1775 г., калі тут было 5 хатаў. Да 1789 г. Саколя пабольшаліся да 11 хатаў. У 1815 г. Саколя прыналежалі да фальварку ў Валілах і пражывалі тут 6 мужыцкіх сем'яў. Мужыкі. У 1887 г. 68 тутэйшых сем'яў атрымала зямлю на ўласнасьць, у гэтым самым годзе была пабудаваная чыгуначная лінія Беласток — Ваўкавыск. У міжваенны пэрыяд Саколя прыналежалі да гміны Міхалова Беластоцкага павету  Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 147 жыхароў (62 праваслаўных і 85каталікоў, усе былі пагалоўна запісаныя палякамі). У 1933 г. настаўніца Марыя Лесьняк заснавала тут аматорскі тэатар, які і стаў прычынкам да пабудовы Народнага Дому ім. Юзэфа Пілсудскага. У 1946 г. пражывала тут 246 жыхароў.

## Зноскі

## Літаратура
* Andrzej Kasperowicz, *Monografia wsi Sokole 1775–2010, historia Stanku, Świnobrodu, Zajmy i Żedni*, Sokole 2010.

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Коскі

Назву **Коскі** маюць:

* Коскі — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гарадзенскай вобласьці
* Коскі — вёска ў Койданаўскім раёне Менскай вобласьці
Бітва пад Віцебскам (1664)

**Бітва пад Віцебскам** — перамога войска ВКЛ 6 чэрвеня 1664 году над Маскоўскім войскам падчас Трынаццацігадовай вайны.

Восеньню 1663 году кароль Ян Казімер рушыў на праваўзьбярэжнюю Ўкраіну зь вялікім польскім і літоўскім войскам. У студзені 1664 году войска Рэчы Паспалітай уварвалася на тэрыторыю Расейскага Царства. Вясною 1664 году частка войска начале гетмана польнага літоўскага Міхала Казімера Паца пакінула галоўныя каралеўскія сілы і рушыла на поўнач, каб супрацьстаяць войску Івана Хаванскага.

Маскоўскае войска пасоўвалася па ўсходняй часты ВКЛ, «выпаліла і весекла» на сваім шляху Дуброўна, Оршу, Чарэю і Талачын, «палілі да самога Барысава», а пазьней стаяла да лета каля Віцебска зьбіраючы ежу і чакаючы папаўненьня.

У лютым разьбіўшы пад Бранскам маскоўскае войска начале Баратынскага, Пац рушыў ад Старадуба да Магілёву.

Першыя сутычкі адбыліся 5 чэрвеня 1664 году. Бітва пачалася 6 чэрвеня на раце Лучосе. Падчас бою маскоўцамі было захоплена гетманская харугва Паца. Але пасьля маскоўская коньніца, што наступала без падтрымкі пяхоты, был адкінутая назад і разьбеглася, замест таго каб сабрацца ў лягеры. Так ноўгарадзкія казакі ўцякалі да самога Ноўгараду. Пасьля гэтага рэшткі войска Хаванскага, дзе засталася адна пяхота, былі разьбітыя жаўнерамі ВКЛ.

Хаванскі з часткай арміі ледзь прабіўся да Віцебска, дзе яму дапамог гарадзкі гарнізон.

Пасьля гэтай паразы цар адхіліў Хаванскага ад камандваньняі і прызначыў новага ваяводу — Юрыя Доўгарукага.

## Крыніцы

Катэгорыя:Бітвы вайны Расеі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў
Катэгорыя:Падзеі 1664 году
Катэгорыя:Падзеі 6 чэрвеня
Катэгорыя:Гісторыя Віцебску
Катастрофа Іл-103 пад Берасьцем

**Катастрофа Іл-103 пад Берасьцем** — авіякатастрофа, якая адбылася 14 чэрвеня 2015 году каля вёскі Хабы Берасьцейскага раёну.

## Абставіны
У 12.09 пры выкананьні палётнага заданьня па выяўленьні пажараў у экасыстэмах адбылося падзеньне паветранага судна Іл-103 РУП «Беллесавія» з паўкілямэтры ад вёскі Хабы і ў некалькіх кілямэтрах ад Берасьцейскага аэрапорту.

Па словах сьведкаў, самалёт чамусьці пачаў зьніжэньне над полем, зачапіў спачатку зямлю левым крылом, а пасьля носам.

## Самалёт
Іл-103, бартавы нумар RA-01386, належаў РУП «Беллесавія» і выкарыстоўваўся для выяўленьня пажараў.

## Ахвяры
Загінулі камандзір паветранага судна Міхаіл Мядзьведзеў і старшы лётчык-назіральнік Аляксандар Барысюк.

## Расьсьледаваньне
Створаная камісія для вызначэньня прычынаў падзеньня самалёту.

## Крыніцы

Іл-103
Катэгорыя:Падзеі 14 чэрвеня
Катэгорыя:Берасьцейскі раён
Берсьце
Дакучаеўск

** Дакуча́еўск ** () — места абласнога падпарадкаваньня ў Данецкай вобласьці Ўкраіны, за 40 км на поўдзень ад Данецку. Раней было ў складзе Валнаваскага раёну. Места атрымала назву ад прыродазнаўцы Васіля Дакучаева. Насельніцтва — 24,4 тыс. чалавек (2006).

## Мінулае
Заснаванае места ў 1912 року. На пачатку называлася **Аленаўскія кар’еры**. Статус места атрымала ў 1954 року. Заснаванае ў сувязі з разьвіцьцём здабычы вапны.

## Насельніцтва
У 1939 г. тут жыло 9,2 тыс. асобаў, у 1959 г. — 16,8 тыс. асобаў, у 2011 г. — 23,726 тыс. асобаў. Падчас перапісу 2001 году ў месьце жыло 24 142 асобы, зь іх 27,32% сказалі, што для іх родная мова ўкраінская, 72,13% — расейская, 0,14% — армянская й грэцкая, 0,04% — беларуская, 0,03% — малдаўская й балгарская ды гагавуская.

Нацыянальны склад паводле перапісу 2001 року

## Прамысловасьць
Мае найбольшы ў Эўропе вапнадаламітны камбінат, аўтатранпартнае прадпрыемства.

## Культура
Мае 6 школаў, палац культуры, зьвярынец, стадыён, 8 бібліятэк, лякарня.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Картка на старонкі
Герб Дакучаеўску

**Герб Дакучаеўску** — знак места Дакучаеўску (Данецкая вобласьць, Украіна) ухвалены 26 сакавіка 2003 году рашэньнем мескае рады. Аўтары гербу — У. Мартыненка, А. Кірычак.

## Апісаньне
Зялёны касы крыж дзеліць шчыт на тры залатыя й чорныя часткі. У ніжняй частцы (яна мае чорны колер) выява залатога экскаватара. У сярэдзіне шчыта на перакрыжаваньні крыжа выява чырвонага шчыта на якім намаляваны дуб. Шчыт вакол сябе мае вянок з кляновага й каштанавага лісьця. Сярод вянку ўплеценая чырвоная стужка, на якой унізе напісана «Докучаевск». У гары маецца сярэбраны вянец.

## Тлумачэньне
Залатое поле й зялёны крыж (таксама шчыт з дубам) азначае добры ўклад Дакучаеўску ў разьвіццё лесаахоўных пасадак. Чорнае поле й золаты экскаватар сымбалізуюць здабычу вапны для прамысловасьці. Сярэбраны вянец — знак таго, што места абласнога падпарадкаваньня.

## Глядзіце таксама
* Сьцяг Дакучаеўску

## Вонкавыя спасылкі
* Украінскія знакі

Катэгорыя:Дакучаеўск
Дакучаеўск
Сьцяг Дакучаеўску

**Сьцяг Дакучаеўску** — сьцяг места Дакучаеўску (Данецкая вобласьць, Украіна). Ухвалены 26 сакавіка 2003 году рашэньнем мескае рады. Аўтары сьцягу — Ул. Мартыненка, А. Кірычак.

## Апісаньне
Прамакутнае жоўтае палотнішча з суадносінамі бакоў 2:3, падзеленае наўскос зялёнымі стужкамі. У сярэдзіне малы шчыт з дубам.

## Глядзіце таксама
* Герб Дакучаеўску

## Вонкавыя спасылкі

* Украінскія знакі

Катэгорыя:Дакучаеўск
Дакучаеўск
Сушча

**Су́шча** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Су́шча*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Побач зь вёскай працякае рака Нараў.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, у большасьці праваслаўныя (прыход Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Новай Волі). Невялікая частка насельніцтва вёскі каталікі (парафія Ўнебаўзяцьця Марыі і сьв. біскупа Станіслава ў Нараве), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя
Сушча была заснаваная як вёска вялікакняскіх мужыкоў ялоўскага стараства ў 18 ст., а ўпершыню ў дакумэнтах ўзгадваецца толькі ў 1798 г. (налічвала тады 11 хатаў). У 1857 г. пражывалі тут 102 чалавекі, але ў выніку эпідэміяў тыфу і халеры на пачатку 60-х гадоў 19 ст., насяленьне зьменшылася да 16 чалавек у 1869 г.. 95% жыхароў Сушчы падалося ў бежанства ў Расею ў час Першай сусьветай вайны, адкуль вярталася ажно до 1922 г.. У міжваенны пэрыяд Сушча прыналежала да гміны Тарнаполь  Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 152 жыхароў (усе праваслаўныя, 6 запісаных палякамі, 136 беларусамі). Пасьля Другой сусьветнай вайны Сушча была далучаная да гміны Міхалова.

## Зноскі

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Новая Воля

**Но́вая Во́ля** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Но́ва Во́ля*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Празь вёску праходзіць ваяводзкая дарога .

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, у большасьці праваслаўныя (прыход Нараджэньня Яна Хрысьціцеля на месцы). Невялікая частка насельніцтва вёскі каталікі (парафія Божага Провіду ў Міхалове), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя
Новая Воля была заснаваная на пачатку 18 ст. у мяжах заблудаўскіх маёмасьцяў Радзівілаў, тутэйшыя мужыкі працавалі ў фальварку ў Геранмове. У 1743 г. Ганна Кацярына Радзівіл фундавала тут уніяцкую царкву ў гонар Нараджэньня Божай Маці. Вёска добра разьвівалася і ў 1763 г. налічвала 125 хатаў. У 1771 г. непадалёк Новай Волі адбылася бітва паміж барскімі канфэдэратамі і расейскім войскам, у выніку чаго вёска была часткова зьнішчаная (у 1789 г. было тут 112 хатаў). Праўдападобна пад канец 18 ст. у ўрочышчы Каменны Брод была пабудаваная царква Ўзьнясеньня Гасподняга. Пасьля бунту тутэйшых мужыкоў у 1815 г. Міхал Геранім Радзівіл памер паншчыны для Новай Волі быў зьменшаны. У 1845 г. царква з Камйннога Броду была перанесеная на могілкі. Чарговы пратэст адбыўся ў 1846 г., калі пад кіраўніцтвам Рыгора Серады мужыкі адмовіліся працавць у лесе на прыказ ўладальніка маёнтку ў Геранімове . 38 мужыкоў было арыштаваных царскімі ўладамі і прымушанымі да прыняцьця прысягі на вернасьць царскаму ўраду і ген. К. Дзяконскаму. Калі ў Новую Влу прыбылі 4 роты царскага войска, пасьля катаваньня нававольцы прынямі пад прымусам прысягу. У 1859 г. стараньнямі а. Яна Разьдзялоўскага была тут адчыненая першая школа. Нававольскія мужыкі атрымалі асабістую свабоду і надзелы зямлі ў 1866 г.. Вёска пачала хутка разьвівацца і ў 1806 годзе пачалася пабудова новай царквы ў гонар Нараджэньня Яна Хрысьціцеля. Была асьвячоная япіскапам беластоцкім Уладзімерам. У час Першай сусьветнай вайны большасьць нававольцаў падалося ў бежанства ў глыб Расеі, а вёска (з старой царвой) была ў вялікай частцы спаленая ў выніку нямецка-расейскіх змаганьняў. Вяртаньне зь бежанства працягалася ажно да 1922 г..

У міжваенны пэрыяд Новая Воля прыналежала да гміны  Міхалова Беластоцкага павету  Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 224 жыхароў (8 каталікоў і 216 праваслаўных, 9 палякаў і 215 беларусаў). З 17 да 22 ліпеня 1944 г. немцы абараняліся тут ад савецкага наступленьня, што стала прычынай вялікіх пажараў у вёсцы - згарэла 75 хатаў. Вёска хутка адбудавалася, але ўжо ў 50. гадах пачаўся працэс адплыву маладзёжы і з гэтага часу Новая Воля пастаянна зьменшаецца. З 2012 г. у будынку былой школы дзейнічае Падляскі Анкалагічны Хоспіс.

## Зноскі

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Шахцёрск

**Шахцёрск** () — места абласнога падпарадкаваньня ва Ўкраіне, у Данецкай вобласьці. Месца знаходжаньня раённае ўправы Шахтарскага раёну. Места разьмешчанае на ўсход ад Данецку. Насельніцтва — 59 589 чалавек (2001). Аснова гаспадаркі — здабыча вугля.

## Разьмяшчэньне
Места Шахцёрск разьмешчанае на ўсход ад Данецку на адлегласьці 60 км. Займае плошчу 50,99 км². На ўсходзе места Шахцёрск злучаецца з забудоваю места Тарэз.

## Мінулае
На пачатку XX стагодзьдзя расейскі купец Катык А. І. пачаў здабычу вугля. Ён аснаваў сяло Катык. 20 жніўня 1953 року паселішчы Аляксеева-Арлоўка, Катык і Альхоўчык былі аб’яднаныя ў места, якое атрымала назву Шахцёрск.

## Насельніцтва
Паводле перапісу насельніцтва 2001 году ў Шахцёрску жыло 71,6 тысячы чалавек. Зьмены насельніцтва з 1940-х гадоў па 2000-я гады

Нацыянальны склад Шахцёрску паводле перапісу 2001 року

## Крыніцы


Катэгорыя:Гарады Ўкраіны
Бандары (Польшча)

**Бандары́** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Бандары́*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Побач зь вёскай працякае рака Нараў. Празь вёску праходзіць ваяводзкая дарога . Побач зь вёскай знаходзіцца галоўная плаціна Семяноўскага вадасховішча.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, праваслаўныя (прыход Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Новай Волі). Невялікая частка насельніцтва вёскі каталікі (парафія Перамяненьня Панскага ў Ялаўцы), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя
У 80-х гадах 18 ст. ялоўскі стараста пасяліў над ракой Нараў бондараў, якія прадавалі сваю прадукыю ў Мазовію. Яшчэ ў 1859 г. усе 5 сем’яў, якія пражывалі ў Бандарах, займаліся бондарствам. Пасьля эпідэміяў 60-х гадоў 19 ст. вёска стала хутка разьвівацца і ў 1910 г. налічвала 114 жыхароў. У час Першай сусьветнай вайны ўсе Бандары падаліся ў бежанства, зь якога вярнулася толькі палова даваенных жыхароў. У міжваенны пэрыяд Бандары прыналежалі да гміны Ялоўка Ваўкавыскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 62 жыхароў (усе праваслаўныя і ўсе запісаныя палякамі). Пасьля Другой сусьветнай вайны Бандары былі далучаныя да гміны Міхалова. Калі ў 70-х гадах 20 ст. пачалася будова Семяноўскага вадасховішча, побач з Бандарамі быў пабудаваны Пасёлак Бандары для жыхараў затопленых вадасховішчам вёскаў (Боўтрыкі, Лука, Буды, Гарбары і Рудня). У выніку пабудовы кварталу шматпавярховых панэльных домаў колькасьць жыхароў Бандароў збольшылася з 63 у 1980 г. да 339 у 1990 г..

## Ураджэнцы
* Аляксандар Баршчэўскі (1930—2022) — беларускі паэт і літаратуразнавец, шматгадовы загадчык катэдры беларускай філялёгіі Варшаўскага ўнівэрсытэту.
* Уладзімер Казьбярук(1923—2016) — беларускі пісьменьнік, літаратуразнавец, крытык, перакладчык, кандыдат філялягічных навук, сябра Саюза беларускіх пісьменьнікаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Амбасада Эстоніі ў Беларусі

**Амбаса́да Эсто́ніі ў Рэспу́бліцы Белару́сь** — дыпляматычная місія Эстоніі ў Рэспубліцы Беларусь. Знаходзіцца ў Менску па адрасе вул. Платонава, 1Б.

## Гісторыя дыпляматычных стасункаў
Дыпляматычныя стасункі паміж Эстоніяй і Беларусяй устаноўленыя 6 красавіка 1992. У сакавіку 1994 року было адкрытае генэральнае консульства Беларусі ў Таліне, якое 1 ліпеня 2010 ператварылася ў амбасаду.

Генэральнае консульства Эстоніі ў Менску дзейнічае з 21 ліпеня 1995 року, а са студзеня 2009 року зьяўляецца амбасадай Эстоніі ў Беларусі.

## Амбасадары
* Яак Ленсмэнт (; 2010—2014)
* Майт Мартынсан (; з 2014)

## Глядзіце таксама
* Амбасада Беларусі ў Эстоніі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына амбасады
* Амбасада Рэспублікі Беларусь у Эстоніі

Эстонія
Беларусь
Катэгорыя:Беларуска-эстонскія стасункі
Мацейкавая Гара

**Маце́йкавая Гара́** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Маце́йкава Гара́*) — прысёлак вёскі Аднога-Кузьмы (солтыства Плянты) ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Побач зь вёскай працякае рака Нараў.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі этнічныя беларусы, праваслаўныя (прыход Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Новай Волі) і каталікі (парафія Божага Провіду ў Міхалове), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя
У першай палове XIX ст. у засьценку Адногі была заснаваная маленькая вёска Мацейкавая Гара. Пад канец 60-х гадоў XIX ст. тут пражывала 20 чалавек у 4 хатах. У міжваенны пэрыяд Мацейкавая Гара прыналежала да гміны Тарнаполь (сядзіба гміны знаходзілася ў Луцы) Ваўкавыскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. тут пражывала 55 жыхароў (24 палякі-каталікі і 31 праваслаўны беларус). Пасьля Другой сусьветнай вайны Мацейкавая Гара была далучаная да гміны Міхалова.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Мастаўляны-Калёнія

**Мастаўля́ны-Калёні́я** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Мостоўля́ны*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова (солтыства Ялаўка).

Побач зь вёскай працякае рака Сьвіслач.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці палякі, каталікі (парафія Перамяненьня Панскага ў Ялаўцы). Невялікую частку населніцтва складаюць этніныя беларусы, праваслаўныя (прыход сьв. Яна Багаслова ў Мастаўлянах).

## Гісторыя
Мастаўляны-Калёнія знаходзіцца ў месцы былога фальварку, які ўваходзіў у склад мастаўлянскіх маёмасьцяў. У міжваенны пэрыяд фальварак Мастаўляны, а пасьла Мастаўляны-Калёнія ўваходзіў у склад гміны Галынка Гарадзенскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 77 жыхароў (2 каталікоў, 71 праваслаўных і 4 габрэяў; 6 запісаных было палякамі, 70 беларусамі і 1 расейцам). З 1922 г. Мастаўляны-Калёнія пачалі разьвівацца як самастойная вёска, калі землі былога фальварку пачалі выкуплаць асаднікі з цэнтральнай Польшчы. Пасьля Другой сусьветнай вайны Мастаўляны-Калёнія былі далучаныя да гміны Міхалова. У 1946 г. пражывала тут 462 чалавек, але пасьля правядзеньня мяжы на Сьвіслачы асаднікі пачалі пакідаць вёску (колькасьць населніцтва паміж гадамі 1945 і 1995 зьменшылася на 77,7%).

## Крыніцы

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Масьціскі

**Масьці́скі** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Мосьці́ска*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Побач зь вёскай працякае рака Супрасьль.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі каталікі (парафія Божага Провіду ў Міхалове) з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй і этнічныя беларусы, у большасьці праваслаўныя (прыход Праабражэньня Гасподняга ў Тапалянах.).

## Гісторыя
Вёса была заснаваная ў жніні 1903 г., калі 6 семяў закупілі 207 дзесяцінаў і 1745 сажняў землі ад фальварку ў Тапалянах. Першыя хаты стаялі тут ужо ў 1904 г., а назва вёскі пайшла ад мосту на рацэ Супрасьль. У міжваенны пэрыяд Масьціскі прыналежалі да гміны Міхалова Беластоцкага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 85 жыхароў (27 каталікоў і 58 праваслаўных; палякамі было запісаных 77 чалавек, беларусамі 7 і 1 расейцам).

## Крыніцы

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
ГІФ Сундсваль

**ГІФ** () — швэдзкі футбольны клюб з гораду Сундсвалю. Заснаваны ў 1903 годзе.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Сундсваль‎
Бахуры

**Бахуры́** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Бахуры́*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Вёска знаходзіцца на ўзьбярэжжы Семяноўскага вадасховішча.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі этнічныя беларусы, праваслаўныя (прыход Узьнясеньня Крыжа Гасподняга ў Ялаўцы) і каталікі (парафія Перамяненьня Панскага ў Ялаўцы), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя
Праўдападобна яшчэ на пачатку 18 ст. у ўрочышчы Бахуроўшчына жыхары Шымкаў, Леановічы і Новай Луплянкі пабудавалі праваслаўную капліцу ў гонар сьв. Міколы. Вёска побач з капліцай была заснаваная недзе ў 18 ст.. Вядома, што ў 1764 г. пражывалі тут сем'і Бартламея Хвойкі, Сымона Хвойкі і Сьцяпана Гагеля, якія займаліся бортніцтвам. У 1857 г. Бахуры налічвалі ўжо 102 жыхароў. Капліца сьв. Міколы згарэла ў 1905 г. і толькі ў 1909 г. была адбудаваная. Паводле падлікаў 1910 г. у Бахурах пражывалі 321 жыхары. У 1915 г. усе выехлі ў бежанства ў Расею. У міжваенны пэрыяд Бахуры прыналежалі да гміны Ялаўка  Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 129 жыхароў (108 каталікоў і 21 праваслаўных, усе былі пагалоўна запісаныя палякамі). Да 1937 г. коьлкасьць населніцтва вёскі ўзрасла да 267. У чэрвені 1941 г. фронт зьнішчыў капліцу і 13 хатаў. Капліца была адбудаваная пасьля вайны ў 1948 г. і захавалася па сёньняшні дзень. Пасьля Другой сусьветнай вайны Бахуры былі далучаныя да гміны Міхалова. З 50-х гадоў 20 ст. колькасьць насельніцтва Бахуроў пастаянна зьменшаецца (у 1995 г. пражывала тут толькі 35% колькасьці насельніцтва з 1950 г.), а пасьля пабудовы Семяноўскага вадасховішча вёска набрала характару дачнага пасёлку.

## Зноскі

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Біньдзюга

**Біньдзю́га** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Біньдзю́га*) — вёска (солтыства Сушча) ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Побач зь вёскай працякае рака Нараў.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, праваслаўныя (прыход Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Новай Волі). Невялікая частка насельніцтва вёскі каталікі (парафія Ўнебаўзяцьця Марыі і сьв. біскупа Станіслава ў Нарві), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя
У 1857 г. у Біньдзюзе пражывала 84 жыхары, але ў выніку эпідэміі халеры колькасьць насельніцтва зьменшылася да 42 чалавек у 1869 годзе. Амаль усе жыхары выехалі ў 1915 г. у бежанства, вярталіся да 1922 году. У міжваенны пэрыяд Біньдзюга належала да гміны Тарнаполь Ваўкавыскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 56 жыхароў (53 праваслаўныя і 3 каталікі; 31 жыхар быў запісаны беларусамі, 5 палякамі). Пасьля Другой сусьветнай вайны Біньдзюга была далучаная да гміны Міхалова. У 1950 г. у Біньдзюзе пражывала 101 чалавек і з таго маменту колькасьць насельніцтва сыстэматычна спадае. У 1998 г. афіцыйна польская назва вёскі была зьмененая зь *Біндзюга* (*Bindziuga*) на *Беньдзюга* (*Bieńdziuga*). 25 сакавіка 2012 г. у вёсцы прайшоў вялікі пажар, у якім згарэлі 8 пабудоваў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гміна Міхалова
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Цісоўка

**Цісоўка** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Цісо́ўка*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Вёска знаходзіцца на ўзьбярэжжы Семяноўскага вадасховішча. Побач зь вёскай праодзіць чыгуначны шлях Седльцы — Ваўкавыск, на якім знаодзіцца нядзейны прыпынак *Цісоўка*.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі этнічныя беларусы, праваслаўныя (прыход Узьнясеньня Крыжа Гасподняга ў Ялаўцы) і каталікі (парафія Перамяненьня Панскага ў Ялаўцы), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя

Цісоўка была заснаваная пасьля 1750 г. як вёска бортнікаў. У 1764 г. называлася Лясоты ад прозьвішча першы асаднікаў — Бенэдыкта і Кузьмы Лясотаў (пражывалі тут таксама сем'і Санькі Грыца і Яські Грышчука). На пачатку да вёскі прыналежалі 3,75 валокі зямлі. З канцом 18 ст. пасяліліся тут новыя асаднікі, якія займаліся пераапрацоўкай дрэва, якое спляўлялася ракой Нарвай у Мазовію (ад цясаньня драўніны пайшла назва Цёскі, замененая пасьля ў Цісоўку). У 1857 г. пражывала тут 132 чалавек, а ў 1915 ажно 58 сем'яў. У 1907 г. побач зь вёскай была праведзеная чыгуначная лінія Седльцы — Ваўкавыск. У міжваенны пэрыяд Цісоўка прыналежала да гміны Ялаўка  Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 280 жыхароў (136 каталікоў і 144 праваслаўны, усе былі пагалоўна запісаныя палякамі). Пасьля Другой сусьветнай вайны Цісоўка была далучаная да гміны Міхалова. У 1950 г. у Цісоўцы пражывала 410 чалавек і з таго маменту колькасьць насельніцтва сістэматычна спадае.

## Зноскі

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Юшковы Груд

**Юшко́вы Груд** (, на мясцовай беларускай гаворцы: *Юшко́ў Груд*) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Міхалова.

Празь вёску праходзіць праходзяць ваяводзкія дарогі  і .

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, праваслаўныя (прыход Нараджэньня Божай Маці на месцы). Невялікая частка насельніцтва вёскі каталікі (парафія Божага Провіду ў Міхалове), пераважна з польскай нацыянальнай ідэнтыфікацыяй.

## Гісторыя
Праўдападобна вёска была заснаваная толькі на пачатку 19 ст., але ўжо ў 17 ст. непадалёк зь сёньняшнім Юшковым Грудам існавала корчма на шляху з Нарві ў Ялаўку. Юшковы Груд хутка разьвіваўся, бо ў 20-х гадах 19 ст. была заснаваная юшкоўская воласьць (з цэнтрам у Новай Луплянцы). У Юшкавым Грудзе пражывала ў 1857 г. 151 чалавек, але палова зь іх памерла ў эпідэміі халеры на пачатку 60-х гадоў 19 ст.. Жыхары вёскі ў час паўстаньня Кастуся Каліноўскага заснавалі невялікі паўстанцкі атрад, які быў разьбіты царкімі войскамі ў лесе 2 км ад вёскі. Да 1910 г. колькасьць жыхароў вёскі ўзрасла да 383 чалавек і ў Юшковым Грудзе была заснаваная праваслаўная парафія ў гонар Нараджэньня Божай Маці (раней парафіяльным цэнтрам зьяўлялася Ялаўка). Царква была пабудаваная ў 1912 г., а ўжо ў 1915 г. большасьць жыхароў Юшковага Груду выехала ў бежанства ў Расею. 
. У міжваенны пэрыяд Юшковы Груд прыналежаў да гміны Ялаўка Ваўкавыскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 141 жыхароў (32 каталікоў, 104 праваслаўных і 5 лютэранаў, усе запісаныя пагалоўна палякамі). Польскія ўлады не дазволілі паноўна адкрыць юшкоўскую парафію і да 1930 г. царква стаяла зарытай, толькі тады была адкрытая як філіяў парафіі ў Ялаўцы. Паноўнае адкрыцьцё самастойнай парафіі адбылося толькі ў 1942 г., ужо ў час нямецкай акупацыі. Пасьля Другой сусьветнай вайны Юшковы Груд быў далучаны да гміны Міхалова. У 1950 г. у Юшковым Грудзе пражывала 242 чалавек і з таго маменту колькасьць насельніцтва сістэматычна спадае.

## Ураджэнцы
*  (1936—2012) — польскі паэт беларускага паходжаньня.

## Зноскі

Катэгорыя:Беластоцкі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва