open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Аляксандар Какорын

**Алякса́ндар Како́рын** (;  19 сакавіка 1991 году, Валуйкі, СССР) — расейскі футбаліст, нападнік кіпрскага клюбу «Арыс» і нацыянальнай зборнай Расеі. У кастрычніку 2018 году быў арыштаваны паводле абвінавачваньня ў нападзе на чалавека. Пазьней гулец быў прызнаны вінаватым, праз што правёў у турме прыкладна год.

## Кар’ера
### Клюбная
Перад сэзонам 2008 году Аляксандар падпісаў трохгадовы кантракт з маскоўскім «Дынама». Клюб адчуваў цяжкасьці з нападнікамі, у выніку чаго 17-гадовы Какорын дэбютаваў у расейскай Прэм’ер-лізе ў матчы 24-га тура супраць «Сатурну» й забіў гол у матчы, які скончыўся на карысьць дынамаўцаў зь лікам 2:1, стаўшы самым маладым аўтарам гола ў тым чэмпіянаце.

3 ліпеня 2013 году на сходзе дырэктароў «Дынама» Какорын сказаў, што жадае працягнуць кар’еру ў «Анжы». Сума адчэпных склала 19 млн эўра. 10 ліпеня афіцыйны сайт «Анжы» абвесьціў, што Аляксандар далучыцца да каманды ў найбліжэйшыя дні. 16 жніўня 2013 году Какорын вярнуўся ў «Дынама», гэтак і не згуляўшы за «Анжы» ніводнага матчу. Разам зь ім «Дынама» папоўнілі Ігар Дзянісаў і Юры Жыркоў.

### Міжнародная
У кастрычніку 2011 году сваёй добрай гульнёй Какорын заслужыў выклік у нацыянальную зборную Расеі на таварыскі матч супраць зборнай Грэцыі, у якім адбыўся ягоны дэбют за зборную.

## Дасягненьні
**«Зэніт»**:
* Чэмпіён Расеі: 2019
* Уладальнік Кубка Расеі: 2016
* Уладальнік Супэркубка Расеі: 2016

**«Арыс»**:
* Чэмпіён Кіпру: 2023

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Дынама» Масква
* Профіль на сайце РФПЛ
* Профіль на сайце sports.ru

Катэгорыя:Расейскія футбалісты
Memento mori

**Memento mori** (з  літаральна — «памятай пра сьмерць») — лацінскі выраз, напамін пра тое, што нельга пазьбегнуць сьмерці: кожны нарэшце памрэ і ня можа таго зьмяніць, бо чалавек ня можа ніяк на гэта ўплываць.

Выраз шмат разоў ўжываўся ў сусьветнай ліатаратуры. У беларускай літаратуры Янка Брыль мае апавяданьне з такой назваю.

## Глядзіце таксама
* Carpe diem
* In vivo

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Лацінскія словы і выразы
Carpe diem

**Carpe diem** ( літаральна — «*хапай (лаві) дзень*») — лацінскі выраз, што паходзіць з паэзіі Гарацыюса. Азначае «карыстайся кожным днём».

Упершыню выраз згадваецца ў «Одзе» І.11 «Да Леўканоі»:

Пераклаў Антон Францішак Брыль

У іншым беларускім перакладзе Алеся Жлуткі выраз пададзены як «**лаві хвілю**».

## Глядзіце таксама
* Memento mori

## Крыніцы

Катэгорыя:Лацінскія словы і выразы
Катэгорыя:Філязофія антычнасьці
Менскае гета

**Менскае гета** — жыдоўскае гета, створанае нямецкімі акупантамі 19 ліпеня 1941 г. пасьля захопу Менску ў ходзе ўварваньня ў СССР. Было адным з найвялікшых гета ва Ўсходняй Эўропе і найвялікшым на акупаванай немцамі тэрыторыі СССР. У ім знаходзілася каля 100 000 жыдоў, большасьць якіх загінула ў Галакосьце.

## Гісторыя
Савецкі перапіс 1926 году налічваў 53 700 жыдоў, што жылі ў Менску. Гэта складала прыблізна 41% насельніцтва. 26 чэрвеня 1941 г. немцы ўвайшлі Менск, які 28 чэрвеня 1941 г. цалкам захапілі сіламі 20-й дывізіі пры дапамозе танкаў (Плян Барбароса). 2 ліпеня 1941 г., на пяты дзень акупацыі, немцы забілі 2000 людзей з жыдоўскай інтэлегенцыі. З гэтага моманту забойствы жыдоў набылі рэгулярны характар. 19 ліпеня 1941 г. камэндант палявой камэндатуры К. Шлегэльхофэр падпісаў Распараджэньне № 812 аб стварэньні гета. Каля 20 000 жыдоў былі забітыя ў першыя месяцы нямецкай акупацыі, галоўным чынам гэта зьдзяйсьнялася групамі Айнзацгрупэ. Усяго насельніцтва гета складала каля 80 000 чалавек, зь якіх 50 000 жылі ў горадзе да вайны, і астатнія 30 000 (ці болей) чалавек былі бежанцамі і жыдамі, якіх немцы прымусілі перасяліцца ў гета.

У лістападзе 1941 году ў Менску было створана другое гета, у якое перасялялі жыдоў з Захаду. Большасьць тых жыдоў паходзіла зь Нямеччыны і Пратэктарату Багеміі і Маравіі. У ім знаходзілася каля 35 000 чалавек. Паміж двумя гетамі амаль што не было кантакту. Накшалт іншых гета, жыдоў прымушалі працаваць на фабрыках альбо іншых установах, што падпарадкоўваліся немцам. Жыхары гета былі прымушаны жыць у вельмі цяжкіх умовах, зь недахопам ежы і мэдыкамэнтаў. 2 сакавіка 1942 г. было забіта каля 5000 жыдоў. На гэтым месцы цяпер знаходзіцца мэмарыял Яма. Згодна зь нямецкімі афіцыйнымі дакумэнтамі, у жніўні гета налічвала менш за 9000 жыдоў. Гета ліквідавалі 21 кастрычніка 1943. У дадатак, шмат менскіх жыдоў загінулі ў лягеры сьмерці Сабібор. Некалькі тысячаў былі забітыя ў Малым Трасьцянцы. Калі Чырвоная Армія вярнула горад 3 ліпеня 1944, у ім засталіся ўсяго некалькі жыдоў.

## Супраціў
У Менскім гета вёўся супраціў, арганізатары якога супрацоўнічалі з Савецкімі партызанамі. Каля 10 000 жыдоў ўцяклі з гета і далучыліся да партызанаў, што дзейнічалі ў лясах непадалёк.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Энцыкляпэдыя Галакосту
* Менскае гета
* Артыкул па-ангельску на Радыё Свабода
* «Успомні мяне калі-небудзь»: як жыло і як памірала Мінскае гета

Гета
Катэгорыя:Габрэйскія гета ў Генэральным Камісарыяце Беларусь
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1941 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1943 годзе
Агнэбі

**Агнэбі** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўднёва-ўсходняй частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтар — Агбавіль. Плошча — 9080 км², насельніцтва складае 822 592 чалавекі (на 2007 год).
Бафінг

**Бафінг** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўночна-заходняй частцы краіны, мяжуе з Гвінэяй на захадзе. Адміністрацыйны цэнтар — Туба. Плошча — 8720 км², насельніцтва складае 203 608 чалавек (на 2007 год).
Ба-Сасандра

**Ба-Сасандра** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўднёва-заходняй частцы краіны, мяжуе з Лібэрыяй на захадзе. Адміністрацыйны цэнтар — Сан-Пэдра. Плошча — 25 800 км², насельніцтва складае 1 202 761 чалавек (на 2007 год).
 
## Крыніцы
Дэнгеле

**Дэнгеле** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўднёва-заходняй частцы краіны, мяжуе з Гвінэяй на захадзе й на поўначы з Малі. Адміністрацыйны цэнтар — Адыенэ. Плошча — 20 600 км², насельніцтва складае 316 045 чалавек (на 2007 год).
Дыз-юіт Мантань

**Дыз-юіт Мантань** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў заходняй частцы краіны, мяжуе на захадзе з Гвінэяй і Лібэрыяй. Адміністрацыйны цэнтар — Ман. Плошча — 16 600 км², насельніцтва складае 1 284 657 чалавек (на 2007 год).
Фрамажэ

**Фрамажэ** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўднёвай частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтар — Гагноа. Плошча — 6900 км², насельніцтва складае 775 840 чалавек (на 2007 год).
О-Сасандра

**О-Сасандра** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў цэнтральнай частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтар — Далёа. Плошча — 15 200 км², насельніцтва складае 1 354 028 чалавек (на 2007 год).
Мярлінскі сельсавет

**Мярлі́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Столінскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Мярлін.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Давыд-Гарадоцкага раёну Пінскай вобласьці (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай). 19 студзеня 1961 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Столінскага раёну.

2 кастрычніка 1962 году сельсавет скасаваны.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 2

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 191
*  С. 425
*  С. 194

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Столінскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1962 годзе
Лягюн

**Лягюн** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўднёвай частцы краіны, самы вялікі паводле колькасьці рэгіён краіны, які мае да таго ж выхад да Гвінэйскага заліва. Адміністрацыйны цэнтар — Абіджан. Плошча — 13 172 км², насельніцтва складае 4 804 106 чалавек (на 2007 год).
Муаен-Каваі

**Муаен-Каваі** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў заходняй частцы краіны, мяжуе зь Лібэрыяй. Адміністрацыйны цэнтар — Гільё. Плошча — 14 150 км², насельніцтва складае 505 706 чалавек (на 2007 год).
Муаен-Камаэ

**Муаен-Камаэ** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ўва ўсходзе краіны, мяжуе з Ганай. Адміністрацыйны цэнтар — Абэнгуру. Плошча — 6900 км², насельніцтва складае 557 086 чалавек (на 2007 год).
Юзэф Сцыпіён

**Ю́зэф Сцыпіё́н** (***Юзэф Сцыпіё дэль Кампа***; ? — да 9 чэрвеня 1743) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Маршалак дворны літоўскі (з 1739).

У 1718 з дазволу караля і вялікага князя Аўгуста Моцнага атрымаў ад бацькі вёску Горні, у 1735 — Кульбакі, у 1736 — Борці і Пуршчы ў Лідзкім павеце. Апроча таго, ад бацькі меў Шчучынак, Балотна, Палубнікі, Сукурчы ў Лідзкім павеце і Канюхі ў Ваўкавыскім павеце. Па сьмерці першай жонкі (1739) завалодаў усёй спадчынай Фірлеяў ў Люблінскім і Рускім ваяводзтвах, у тым ліку юрыдыкай у Любліне. Трымаў Лідзкае староства (з 1720). Кавалер Ордэна Белага Арла (1742).

## Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Сцыпіёнаў гербу ўласнага, сын Яна, кашталяна смаленскага, і Тэрэзы з Юзэфовічаў-Глябіцкіх. Адзіны іхны сын, што дасягнуў паўналецьця.

Быў дэпутатам Галоўнага Трыбуналу ў 1717. Неаднаразова абіраўся паслом на сойм — ад Лідзкага павету, Смаленскага ваяводзтва і Інфлянтаў. На соймах 1729, 1730 і 1733 спрабаваў атрымаць пасаду маршалка, але беспасьпяхова.

Некалькі разоў выконваў замежныя місіі. Вёў перамовы з папскім нунцыем (1724), працаваў у камісіі датычна справаў Курляндыі (1727). Ня здолеў атрымаць пасаду кашталяна троцкага, чаму перашкодзіў падканцлер Міхал Фрыдэрык Чартарыйскі.

Значна палепшыў маёмасны і дынастычны стан роду. Першы раз ажаніўся ў 1728 зь Веранікай, дачкой кашталяна каменскага Андрэя Фірлея. Па сьмерці ў 1730 ейнага брата Якуба Вераніка зрабілася адзіным нашчадкам усёй маёмасьці роду, якая такім чынам трапіла да Сцыпіёнаў. Дзякуючы сваім багацьцям рабіў вялікія ахвяраваньні кляштарам піяраў у Шчучыне і Вярэнаве, дамініканаў у Канюхах. Падтрымаў сваю маці ў заснаваньні ў Шчучыне кляштару сясьцёр міласэрнасьці (1742). Другі раз узяў шлюб у 1740 з Тэрэзай Барбарай, дачкой ваяводы наваградзскага Мікалая Фаўстына Радзівіла.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* Данскіх С. Шляхта італьянскага паходжання ў Лідскім павеце ВКЛ: пытанні рэцэпцыі і асіміляцыі // «Герольд Litherland» № 17, 2006. С. 57—68.

Юзэф
Катэгорыя:Старосты лідзкія
Катэгорыя:Дэпутаты Сойму Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Сьвецкія сэнатары Рэчы Паспалітай
Нзі-Камаэ

**Нзі-Камаэ** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ўва ўсходзе частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтар — Дымбакро. Плошча — 19 560 км², насельніцтва складае 1 038 166 чалавек (на 2007 год).
Саван (Кот д’Івуар)

**Саван** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўночнай частцы краіны, мяжуе на поўначы з Буркіна-Фасо й Малі. Адміністрацыйны цэнтар — Караго. Плошча — 40 323 км², насельніцтва складае 1 386 445 чалавек (на 2007 год).
Сюд-Бандама

**Сюд-Бандама** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўднёвай частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтар — Дыво. Плошча — 10 677 км², насельніцтва складае 942 873 чалавек (на 2007 год).
Сюд-Камаэ

**Сюд-Камаэ** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўднёва-ўсходняй частцы краіны, мяжуе з Ганай. Самы маленькі паводле плошчы рэгіён Кот д’Івуара. Адміністрацыйны цэнтар — Адыяке. Плошча — 7278 км², насельніцтва складае 612 129 чалавек (на 2007 год).
Варадугу

**Варадугу** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў цэнтральнай частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтар — Сегеля. Плошча — 21 900 км², насельніцтва складае 456 708 чалавек (на 2007 год).
Занзан

**Занзан** () — адзін зь дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот д’Івуара, які месьціцца ў паўночна-ўсходняй частцы краіны, мяжуе з Буркіна-Фасо й Ганай. Адміністрацыйны цэнтар — Бандуку. Плошча — 38 000 км², насельніцтва складае 957 314 чалавекі (на 2007 год).
Дзьмітры Камбараў

**Дзьмітры Камбараў** (;  22 студзеня 1987 году, Масква, СССР) — былы расейскі футбаліст, паўабаронца нацыянальнай зборнай Расеі.

## Кар’ера
### «Дынама»
Дзьмітры разам са сваім братам-блізьнюком Кірылам пачалі трэнірвацца ў дзіцячай футбольнай школе маскоўскага «Спартаку» пакуль не перайшлі ў футбольную школу маскоўскага «Дынама», з-за сваркі с трэнэрам. З 2004 году яны сталі гуляць за дубль «бела-блакітных». 13 ліпеня 2005 году Дзьмітры дэбютаваў у асноўным складзе клюбу ў матчы Кубка Расеі супраць бранскага «Дынама».

### «Спартак»
У жніўні 2010 году пачаліся перамовы з нагоды пераходу абодвух братоў Камбаравых у маскоўскі «Спартак». Брат Дзьмітрыя, Кірыл, адмовіўся камэнтаваць чуткі пра трансфэр, аднак 15 жніўня Камбаравы сталі гульцамі «Спартака», сума за трансфэр абодвух футбалістаў склала 10 млн даляраў.

## Міжнародная кар’ера
У лютым 2012 году быў выкліканы ў зборную Расеі на таварыскі матч супраць зборнай Даніяй. Выйшаў на поле ў перапынку паміж таймамі.

## Дасягненьні
**«Спартак»**:
* Чэмпіён Расеі: 2017
* Уладальнік Супэркубка Расеі: 2017

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Спартак» Масква
* Профіль на сайце РФПЛ
* Блог братоў Камабаравых

Катэгорыя:Расейскія футбалісты
Бжастоўскія

**Бжастоўскія** () — шляхецкі род гербу Стрэмя.

Паходзілі з Малой Польшчы. На тэрыторыю Вялікага Княства Літоўскага перабраліся ў першай палове XVII стагодзьдзя.

У 1798 годзе адна зь лініяў роду атрымала графскі тытул ў Прусіі, пацьверджаны ў 1846 годзе ў Расейскай імпэрыі.

## Радавод
# Ян
## Цыпрыян Павал (1612 — 8.6.1688), кашталян троцкі ў 1681—1684, ваявода троцкі з 1684;
### Эмануэль (? — 20.12.1689), пісар вялікі літоўскі з 1683;
### Канстантын Казімер (1644 — 24.10.1722), сакратар духоўны вялікі літоўскі ў 1670—1684, біскуп смаленскі ў 1684—1687 і віленскі з 1687;
### Ян Уладзіслаў (1646 — 29.9.1710), пісар вялікі літоўскі ў 1672—1698, рэфэрэндар вялікі літоўскі ў 1681—1705, кашталян троцкі з 1705
#### Канстантын Бэнэдыкт (? — да 12.11.1722), пісар вялікі літоўскі ў 1705—1707 і 1711—1715, кашталян амсьціслаўскі з 1715;
##### Міхал (1722 — 3 або 21.5.1784), пісар вялікі літоўскі ў 1758—1762, канюшы вялікі літоўскі ў 1762—1764, падскарбі вялікі літоўскі з 1764;
##### Адам (1722—1790), кашталян полацкі ў 1758—1776;
###### Аляксандар (?—1820), кашталян мазавецкі з 1790;
###### Міхал (?—1800);
#### Юзэф (? — 3.1745), пісар вялікі літоўскі з 1715;
##### Станіслаў (2.3.1733 — 8.4.1769), ваявода інфлянцкі з 1767;
###### Міхал Геранім (17.4.1762 — 1806);
##### Павал Ксавэры (30.3.1739 — 17.11.1827), пісар вялікі літоўскі ў 1762—1774, рэфэрэндар духоўны вялікі літоўскі ў 1774—1787
##### Робэрт (7.6.1748 — па 1795), чашнік вялікі літоўскі ў 1787—1791, кашталян полацкі з 1791;
### Антоні (30.4.1666 — 25.9.1718), рэктар Менскага езуіцкага калегіюму ў 1714—1717.

## Галерэя

Gienavefa Bžastoŭskaja (Aginskaja). Генавэфа Бжастоўская (Агінская) (1748).jpg|Генавэфа Бжастоўская (з Агінскіх)
Kanstantyn Kazimier Bžastoŭski. Канстантын Казімер Бжастоўскі (XVIII).jpg|Канстантын Казімер Бжастоўскі
Jan Kazimier Bžastoŭski. Ян Казімер Бжастоўскі (1648).jpg|Ян Казімер Бжастоўскі
Pavał Ksavery Bžastoŭski. Павал Ксавэры Бжастоўскі (1750).jpg|Павал Ксавэры Бжастоўскі


Eva Bžastoŭskaja (Chraptovič). Эва Бжастоўская (Храптовіч) (M. Bacciarelli, XIX).jpg|Эва Бжастоўская (з Храптовічаў)
Teafilija Bžastoŭskaja (Radzivił). Тэафілія Бжастоўская (Радзівіл) (XIX).jpg|Тэафілія Бжастоўская (з Радзівілаў)
Michał Brzostowski.jpg|Міхал Бжастоўскі
Karal Bžastoŭski. Караль Бжастоўскі (1904).jpg|Караль Бжастоўскі


## Крыніцы

## Літаратура
* 

*
Астрашыцка-Гарадоцкі раён

**Астрашыцка-Гарадоцкі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1931 гадах. Плошча 0,76 тыс. км², 374 населеныя пункты (1925). Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Астрашыцкі Гарадок.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 у складзе Менскай акругі. Падзяляўся на 8 сельсаветаў. Па скасаваньні (18 студзеня 1931) тэрыторыя ўвайшла ў склад Менскага гарсавету, Заслаўскага, Лагойскага і Смалявіцкага раёнаў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Раёны Беларускай ССР
Храпунскі сельсавет

**Храпунскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Столінскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Храпунь.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Давыд-Гарадоцкага раёну Пінскай вобласьці (з 8 студзеня 1954 году — Берасьцейскай). 19 студзеня 1961 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Столінскага раёну.

2 кастрычніка 1962 году сельсавет скасаваны.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 3

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 191
*  С. 425
*  С. 194

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Столінскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1962 годзе
Высачанскі раён

**Высача́нскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1930 гадах. Плошча 776 км², насельніцтва 32,3 тыс. чал., 420 населеных пунктаў (1925). Адміністрацыйны цэнтар — вёска Высачаны.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 году ў складзе Віцебскай акругі. З 20 жніўня 1924 году падзяляўся на 10 сельсаветаў: Асінаўскі, Бабінавіцкі, Выдрэйскі, Высачанскі, Кабыльнікаўскі, Каралёўскі, Касьцяёўскі, Крынкаўскі, Старабабыльскі, Стасеўскі. Па скасаваньні (8 ліпеня 1931 году) тэрыторыя ўвайшла ў склад Лёзьненскага раёну.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1931 годзе
Гарадзецкі раён

**Гарадзе́цкі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1927 гадах. Плошча 500 км², насельніцтва 25 685 чал., 119 населеных пунктаў (1925). Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Гарадзец.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 году ў складзе Бабруйскай акругі. З 20 жніўня 1924 году падзяляўся на 7 сельсаветаў: Вішанскі, Гарадзецкі, Курганскі, Маластралкоўскі, Меркулавіцкі, Прыбарскі, Стоўпенскі (Стаўпнянскі). 21 жніўня 1925 году створаны Сьвяцкі (Сьвяткаўскі) сельсавет. Па скасаваньні (4 жніўня 1927 году) тэрыторыя ўвайшла ў склад Рагачоўскага раёну.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 472

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1927 годзе
Другі Бабруйскі раён

**Другі Бабруйскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1927 гадах. Плошча 1072 км², насельніцтва 42,3 тыс. чал., 311 населеных пунктаў (1925, без Бабруйску).

Утварыўся 17 ліпеня 1924 году ў складзе Бабруйскай акругі. Падзяляўся на 14 сельсаветаў: Баранавіцкі, Берасьнёўскі, Гарадзецкі, Казуліцкі, Капусьцінскі (зь верасьня 1926 — нацыянальны расейскі сельсавет), Лешчанскі, Любоніцкі, Міхалёўскі, Мышкавіцкі, Падрэцкі, Паўлавіцкі, Старцоўскі, Харлапавіцкі, Хімоўскі. 4 жніўня 1927 году ў зьвязку з узбуйненьнем раёнаў аб’яднаны зь Першым Бабруйскім у адзіны Бабруйскі раён.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Дрэтунскі раён

**Дрэ́тунскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкай акругі Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1925 гадах. Плошча 1265 км², насельніцтва 22 319 чал., 438 населеных пунктаў (1925). Адміністрацыйны цэнтар — вёска Дрэтунь.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 году ў складзе Полацкай акругі. З 20 жніўня 1924 году падзяляўся на 11 сельсаветаў: Алёсаўскі, Арлейскі, Васілёўскі, Дрэтунскі, Круцікаўскі, Маласітнянскі, Паповалуцкі, Старадворскі, Тродавіцкі, Чырвонаборскі, Шнітаўскі. 3 ліпеня 1925 году перайменаваны ў Краснапольскі раён.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 304
*  С. 538
*  С. 111
*  С. 39

Катэгорыя:Раёны Беларускай ССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1925 годзе
Лосьвідзкі раён

**Ло́сьвідзкі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924 годзе. Адміністрацыйны цэнтар — станцыя Лосьвіда.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 году ў складзе Віцебскай акругі. З 20 жніўня 1924 году падзяляўся на 10 сельсаветаў. 29 кастрычніка 1924 году перайменаваны ў Кузьняцоўскі раён. Цэнтар раёну перанесьлі ў Віцебск.

## Крыніцы

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1924 годзе
Кузьняцоўскі раён

**Кузьняцоўскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1927 гадах. Адміністрацыйны цэнтар — места Віцебск.

Быў утвораны 17 ліпеня 1924 году ў складзе Віцебскай акругі пад назвай Лосьвідзкі раён, 29 кастрычніка 1924 году перайменаваны ў Кузьняцоўскі, назва — ад вёскі Кузьняцова (сучасны Віцебскі раён). Падзяляўся на 10 сельсаветаў: Бараўлянскі, Віцебскі, Даўжанскі, Дражнаўскі, Заронаўскі, Лятчанскі, Мікалаеўскі, Міхалёўскі, Старасельскі, Шніцінскі. Па скасаваньні 26 сакавіка 1927 году тэрыторыя ўвайшла ў склад Віцебскага раёну.

## Крыніцы

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1927 годзе
Мяжанскі раён

**Мяжанскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1931 гадах. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Мяжа.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 году ў складзе Віцебскай акругі (да 26 ліпеня 1930). Падзяляўся на 9 сельсаветаў: Вышадзкі, Вярэцкі, Газьбенскі (Газьбянскі), Зайкаўскі, Мяжанскі, Палоўскі, Паташненскі (Паташнянскі), Руднянскі (Рудненскі), Шабраўскі (Шаброўскі). Па скасаваньні (8 ліпеня 1931) тэрыторыя ўвайшла ў склад Сураскага і Гарадоцкага раёнаў.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 248

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1931 годзе
Варашылаўскі сельсавет

**Варашы́лаўскі сельсаве́т** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Вомельна.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 18

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 144

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1939 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1962 годзе
Сіроцінскі раён

**Сіроцінскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1961. Адміністрацыйны цэнтар — станцыя Сіроцін, з 1927 — мястэчка Шуміліна.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 у складзе Віцебскай акругі. 20 лютага 1938 увайшоў у склад Віцебскай вобласьці. У 1941 падзяляўся на мястэчка Шуміліна і 4 сельсаветы. У лістападзе 1961 перайменаваны ў Шумілінскі.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Першы Бабруйскі раён

**Першы Бабруйскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1927 гадах. Плошча 1453 км², насельніцтва 46,9 тыс. чал., 196 населеных пунктаў (1925, без Бабруйску).

Утварыўся 17 ліпеня 1924 у складзе Бабруйскай акругі. Падзяляўся на 13, потым 14 сельсаветаў: Багушоўскі (зь верасьня 1926 нацыянальны расейскі сельсавет), Броскі, Варатынскі, Восаўскі, Гарбацэвіцкі, Кавалёўскі, Каменскі, Малеўскі, Продзьвінскі, Рымаўцоўскі, Сычкаўскі, Туркоўскі, Цялускі, Бортнікаўскі (з жніўня 1925). 4 жніўня 1927 у зьвязку з узбуйненьнем раёнаў аб’яднаны з Другім Бабруйскім у адзіны Бабруйскі раён.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1924 годзе
Ульскі раён

**Ульскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1931 і 1946—1956 гадах. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Ула.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 году ў складзе Полацкай акругі. З 20 жніўня 1924 году падзяляўся на 13 сельсаветаў: Баранькаўскі, Гарбаціцкі, Глыбачанскі, Зарачанскі, Клётчынскі, Мішкавіцкі, Обальскі, Сокараўскі, Сушанскі, Ульскі, Усайскі, Усьвейскі, Хоцінскі. Па першым скасаваньні (8 ліпеня 1931) тэрыторыя ўвайшла ў склад Бешанковіцкага. Лепельскага, Сіроцінскага, Ушацкага і Чашніцкага раёнаў.

Зноў утварыўся 9 верасьня 1946 году ў складзе Віцебскай вобласьці. Падзяляўся на 11 сельсаветаў. Па другім скасаваньні (17 сьнежня 1956) тэрыторыя ўвайшла ў склад Лепельскага, Ушацкага, Сіроцінскага і Бешанковіцкага раёнаў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Катэгорыя:Былыя раёны Беларусі
Чарэйскі раён

**Чарэйскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1924—1931. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Чарэя.

Утварыўся 17 ліпеня 1924 у складзе Барысаўскай акругі (з 9 чэрвеня 1927 да 26 ліпеня 1930 у Аршанскай акрузе). З 20 жніўня 1924 падзяляўся на 12  сельсаветаў. Па скасаваньні (8 ліпеня 1931) тэрыторыя ўвайшла ў склад Крупскага і Чашніцкага раёнаў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Валеўскі раён

**Валеўскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1940. Плошча 600 км², 132 населеныя пункты. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Валеўка.

Утварыўся 15 студзеня 1940 у складзе Баранавіцкай вобласьці. Падзяляўся на 14 сельсаветаў: Асташынскі, Валеўскі, Варанчанскі, Вялікакасіцкі, Дальнаруцкі, Запольскі, Карэліцкі, Малюшыцкі, Машэвіцкі, Міратыцкі, Райцаўскі, Руткевіцкі, Цырынскі і Ятранскі. У зьвязку зь пераносам адміністрацыйнага цэнтру ў мястэчка Карэлічы 25 лістапада 1940 перайменаваны ў Карэліцкі раён.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Антопальскі раён

**Антопальскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1940—1959 гадах. Плошча 900 км², 85 населеных пунктаў. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Антопаль.

Утварыўся 15 студзеня 1940 году ў складзе Берасьцейскай вобласьці. З 12 кастрычніка 1940 году падзяляўся на 13 сельсаветаў: Акцябарскі, Аніскавіцкі, Асіпавіцкі, Галоўчыцкі, Гарадзецкі, Дзераноўскі, Дзеткавіцкі, Дзямідаўшчынскі, Заніўскі, Іласкі, Каменскі, Першамайскі, Худлінскі. У ліпені 1954 году скасаваныя Асіпавіцкі, Дзераноўскі, Дзямідаўшчынскі, Заніўскі, Іласкі, Каменскі і Худлінскі; пазьней утварыліся Грушаўскі і Імянінскі сельсаветы. У сакавіку 1959 году скасаваны Акцябрскі сельсавет. 8 жніўня 1959 году раён скасаваны. Антопаль і 4 сельсаветы (Галоўчыцкі, Дзеткавіцкі, Імянінскі і Першамайскі) перайшлі ў склад Дарагічынскага раёну, Аніскавіцкі, Гарадзецкі і Грушаўскі сельсаветы — ў Кобрынскі раён.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Былыя раёны Беларусі
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1959 годзе
Мехаўскі раён

**Мехаўскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1935—1958 гадах. Плошча 1,3 км² (на 1 студзеня 1941 году). Адміністрацыйны цэнтар — станцыя Езярышча.

Утварыўся 12 лютага 1935 году ў складзе Віцебскай акругі. Падзяляўся на 15 сельсаветаў. З 20 лютага 1938 году ў складзе Віцебскай вобласьці. У студзені 1942 году на Калінінскім фронце 249-я стралковая дывізія 4-й ударнай арміі СССР упершыню падчас Нямецка-савецкай вайны ўварвалася на захопленыя землі Беларускай ССР — у Сураскі і Мехаўскі раёны Віцебскай вобласьці.

18 сакавіка 1958 году перайменаваны ў Езярышчанскі раён.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 129


Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1935 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1958 годзе
Даманавіцкі раён

**Даманавіцкі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР. Існаваў у 1935—1960 гадах. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Азарычы (з 27 верасьня 1938 — вёска).

Утварыўся 12 лютага 1935 у складзе Мазырскай акругі. Падзяляўся на 18 сельсаветаў: Азарыцкі, Асташкавіцкі, Валосавіцкі, Давыдаўскі, Даманавіцкі, Зеляноцкі, Кабыльшчынскі, Капліцкі, Крукавіцкі, Ламавіцкі, Ліпаўскі, Людзьвінаўскі, Мартынавіцкі, Навасёлкаўскі, Савіцкі, Сухавіцкі, Халмянскі, Хамічоўскі.

З 20 лютага 1938 у Палескай вобласьці. 20 лютага 1938 Зеляноцкі і Ліпаўскі сельсаветы перайшлі ў склад Васілевіцкага раёну, 28 чэрвеня 1939 Ламавіцкі перайшоў у склад Акцябарскага, 3 ліпеня 1939 Сухавіцкі — у склад Каленкавіцкага раёнаў. На 1 студзеня 1941 улучаў 13 сельсаветаў. З 8 студзеня 1954 у Гомельскай вобласьці. Па скасаваньні (20 студзеня 1960) 3 сельсаветы і мястэчка Сасновы Бор перайшлі ў склад Парыцкага раёну, 5 сельсаветаў і мястэчка Азарычы — Каленкавіцкага раёну, па 1 сельсавеце ў склад Акцябарскага і Капаткевіцкага раёнаў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Былыя раёны Беларусі
Катэгорыя:Раёны, створаныя ў 1935 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1960 годзе
Паўлава (Пружанскі раён)

**Па́ўлава** — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавету. Знаходзіцца за 45 км на паўночны ўсход ад Пружанаў, 38 км ад чыгуначнай станцыі Івацэвічы на лініі Баранавічы — Берасьце.

## Мінуўшчына
За расейскім часам — сяло і жыдоўская калёнія ў Ружанскай воласьці Слонімскага павету Гарадзенскай губэрні. Жыды ўпершыню зьявіліся тут у 1850 року. Гэта былі перасяленцы зь Ясянёўкі, Пяскоў, Лыскава і Ваўкавыску, якія займаліся земляробствам.

У 1886 у Паўлаве 373 жыхары, 25 двароў, малітоўны дом, школу, піцейны дом; на пачатку XX стагодзьдзя 390 жыхароў. Жыдоўскае насельніцтва ў 1887 року складала 249 чалавек у 25 сем’ях. Сярод іх меліся прадстаўнікі наступных прафэсіяў: 9 будаўнікоў, 7 фабрычных працаўнікоў, 3 краўцы, 4 сапожнікі, 3 цесьляры, 1 ганчар, 1 стальмах, 2 кавалі і 3 мясьнікі.

За польскім часам — калёнія і фальварак у гміне Ружаны Косаўскага павету Палескага ваяводзтва.

Зь верасьня 1939 року ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 у Ружанскім, а з 25 сьнежня 1962 у Пружанскім раёнах Берасьцейскай вобласьці (8 студзеня — 19 чэрвеня 1954 — Гарадзенскай вобласьці). З 1954 — вёска, цэнтар сельсавету. 29 траўня 2015 году Ружанскі пасялковы савет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў ператвораны ў сельсавет.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1999 год — 236 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2003 год — 230 жыхароў, 105 двароў; 2005 год — 244 жыхары, 108 двароў; 2010 год — 262 жыхары

## Інфраструктура
Аддзяленьне сувязі, крама, клюб, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, сярэдняя школа.

## Транспарт
Вёска ляжыць на аўтамабільнай дарозе  Ружаны — Івацэвічы.

## Турыстычная інфармацыя
* Братэрская магіла савецкіх воінаў і партызанаў (1941—1944)

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Населеныя пункты Пружанскага раёну
Катэгорыя:Ружанскі сельсавет
Мішкавіцкі сельсавет

**Мі́шкавіцкі сельсаве́т** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сіроцінскага раёну Віцебскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Мішкавічы.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны ў складзе Ульскага раёну Полацкай акругі (да 26 ліпеня 1930 году). 8 ліпеня 1931 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Сіроцінскага раёну. 9 верасьня 1946 году сельсавет перададзены адноўленаму Ўльскаму раёну Віцебскай вобласьці. 17 сьнежня 1956 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Сіроцінскага раёну.

1 красавіка 1960 году сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены Мікалаеўскаму сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 23

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 303, 581
*  С. 90

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Сіроцінскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1960 годзе
Вінцэнт Дмахоўскі

**Вінцэ́нт Дмахо́ўскі** (1807, маёнтак Нагародавічы Слонімскага павету — , Вільня) — маляр, майстар гістарычнага жанру.

## Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў у Шчучынскім піярскім калегіюме (паводле некаторых зьвестак, таксама навучаўся ў Наваградку). У 1826 паступіў у Віленскі ўнівэрсытэт на літаратурны факультэт, адначасна браў урокі малярства ў Яна Рустэма.

Далучыўся да вызвольнага паўстаньня (1830—1831), па паразе якога мусіў эмігрыраваць у Прусію. Калі ў 1837 царскі ўрад аб’вясьціў амністыю, вярнуўся ў Вільню. Адкрыў майстэрню, якая зрабілася мастацкай школай, дзе навучаліся многія вядомыя майстры, у тым ліку А. Скірмунт і інш. Часта наведваў родавы маёнтак Нагародавічы. У 1855—1858 жыў у вёсцы Брацянка каля Наваградку.

Ажаніўся з Салямэяй Арлоўскай. У шлюбе меў сына Ўладзіслава, таксама маляра.

## Творчасьць
Сучасьнікі налічвалі больш за сотню пэйзажаў і жанравых карцін В. Дмахоўскага, якога называлі «Клёдам Лярэнам віленскіх ваколіц». Творчая спадчына мастака захоўваецца ў музэях Летувы і Польшчы.

На заказ Яўстаха Тышкевіча ў 1853 напісаў сэрыю відаў руінаў літоўскіх замкаў. Сярод іх «Руіны замка ў Лідзе», «Руіны замка ў Медніках», «Руіны замка на Троцкім возеры», «Руіны замка ў Гальшанах».

Аўтар рамантычных пэйзажаў «Радзіма» («Двор у Нагародавічах», 1843), «Вуліца ў Вільні», «Дом Міцкевіча ў Наваградку», «Сядзіба ў Туганавічах», «На начлезе», «Каля пераправы», «Наваградак», «Возера Свіцязь». Сярод маляўнічых работ таксама «Крыжакі пры аблозе крэпасьці Пуня» (1837), «Габрэйскае вясельле» (каля 1860-х).
 
Атрымаў вядомасьць як скульптар і сцэнограф. У 1850—1854 афармляў спэктаклі ў Віленскім мескім тэатры («Галька» Станіслава Манюшкі, «Італьянка ў Алжыры» Джаакіна Расыні, «Фаварытка» Гаэтана Даніцэці і інш.).

## Галерэя

Файл:1837. Крыжакі перад атакай замка Пуня.jpg|Крыжакі перад атакай замка Пуня
Файл:Naharodavičy. Нагародавічы (V. Dmachoŭski, 1843).jpg|Нагародавічы
Файл:1853. Руіны замка на возеры Троцкім.jpg|Руіны замка на возеры Троцкім
Файл:Miednicki zamak. Медніцкі замак (V. Dmachoŭski, 1853).jpg|Руіны замка ў Медніках
Файл:Halšanski zamak. Гальшанскі замак (V. Dmachoŭski, 1853).jpg|Руіны замка ў Гальшанах
Файл:1854. Замак у Троках.jpg|Замак у Троках
Файл:1861. Туганавічы, двор і пуня.jpg|Туганавічы, двор і пуня
Файл:Tuhanavičy, Vieraščaka, Kaplica. Туганавічы, Верашчака, Капліца (V. Dmachoŭski, 1861).jpg|Капліца на ўзгорку ў Туганавічах
Файл:1860. Лясны пажар.jpg|Лясны пажар
Файл:Navahradak. Наваградак (V. Dmachoŭski, XIX).jpg|Базылянская царква ў Наваградку
Файл:Вуліца ў Вільне.jpg|Вуліца ў Вільні
Файл:Кляштар у Пажайсце.jpg|Кляштар у Пажайсьце


## Крыніцы

## Літаратура
* Лаўрэш Л. Нагародавічы // «Наша Слова» № 49 (1044), 7 сьнежня 2011.
* 

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1807 годзе
Катэгорыя:Беларускія мастакі і мастачкі
Касьцёл Нараджэньня Найсьвяцейшай Панны Марыі (Браслаў)

**Касьцёл Нараджэ́ньня Найсьвяце́йшай Па́нны Мары́і** — помнік архітэктуры XIX стагодзьдзя ў Браславе. Знаходзіцца на гістарычным Рынку. Дзее. Твор архітэктуры нэараманскага стылю. Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гістарычна-культурных каштоўнасьцяў Беларусі.

## Гісторыя
### Вялікае Княства Літоўскае

Першыя дакладныя зьвесткі пра каталіцкую сьвятыню ў Браславе датуюцца XV ст., калі на Замкавай гары збудавалі драўляны касьцёл пад тытулам Маці Божай. Неаднойчы ён зьнішчаўся пажарамі (апошні раз у 1794 годзе).

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
Па трэцім падзеле Рэчы Паспалітай (1795 год), калі Браслаў апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, касьцёл працягваў дзеяць. У 1824 годзе каля падэшвы Замкавай гары збудавалі новы мураваны будынак. Па пажары ў 1832 годзе, які зьнішчыў манастыр базылянаў, тамтэйшы абраз Маці Божай перанесьлі ў касьцёл. 

З прычыны невялікага памеру касьцёла, неўзабаве пачалі ўзводзіць новы, які скончылі да 1897 году. 

### Найноўшы час

На 1928 год у парафіі налічвалася каля 7 тыс. вернікаў. У 1942 годзе нацысты забілі кс. пробашча Мечыслава Акрэйца за тое, што ён ратаваў жыдоў, якія хаваліся ў касьцёле. У 1950 годзе савецкія ўлады зачынілі касьцёл і прызначылі яго пад сховішча збожжа, але ўжо праз два гады будынак аддалі парафіянам. Перасьлед вернікаў, аднак, працягваўся да 1989 году.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры нэараманскага стылю. Гэта 3-нэфавая базыліка. Падоўжаны прастакутны ў плянс аб’ем накрывае 2-схільны дах. Сылюэт галоўнага фасаду фармуюць кутнія пінаклі з шпілямі і высунутая наперад ярусная шатровая вежа-званіца, да якой вядуць выкладзеныя з буйных вапняковых блёкаў сходы. У муроўцы выкарыстоўваецца мясцовы прыем г.зв. браслаўскай мазаікі.

## Галерэя
### Гістарычныя здымкі

Brasłaŭ, Rynak. Браслаў, Рынак (1911).jpg|Агульны выгляд, 1911 г.
Brasłaŭ, Zamkavaja hara-Vialikaja. Браслаў, Замкавая гара-Вялікая (1915).jpg|Агульны выгляд, 1915 г.
Brasłaŭ, Rynak. Браслаў, Рынак (1918).jpg|З боку Рынку, 1918 г.
Brasłaŭ, Naviaty. Браслаў, Навяты (1910-29).jpg|З боку возера Навятаў, да 1930 г.


Brasłaŭ, Rynak. Браслаў, Рынак (J. Bułhak, 1934).jpg|З боку Рынку. Я. Булгак, 1934 г.
Brasłaŭ, Dryviaty. Браслаў, Дрывяты (1.07.1936).jpg|З боку возеры Дрывятаў,  1936 г.
Brasłaŭ, Sadovaja-Rynak. Браслаў, Садовая-Рынак (U. Grabski, 1919-39).jpg|Агульны выгляд, У. Грабскі, да 1939 г.
Brasłaŭ, Rynak-Sadovaja. Браслаў, Рынак-Садовая (1919-39).jpg|Агульны выгляд, 


Brasłaŭ, Naviaty. Браслаў, Навяты (1919-39).jpg|З боку возера Навятаў, да 1939 г.
Brasłaŭ, Naviaty. Браслаў, Навяты (1919-39) (2).jpg|З боку возера Навятаў, да 1939 г.
Brasłaŭ, Rynak. Браслаў, Рынак (1919-39).jpg|Агульны выгляд, 
Brasłaŭ, Rynak. Браслаў, Рынак (1930-39).jpg|З боку Рынку, 1930-я гг.


### Сучасныя здымкі

Kaścioł - Brasłaŭ - 13.jpg|Агульны выгляд
Kaścioł - Brasłaŭ - 11.jpg|З боку апсыды
Kaścioł - Brasłaŭ - 06.jpg|Інтэр'ер
Kaścioł - Brasłaŭ - 23.jpg|Галоўны алтар


## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Касьцёлы Віцебскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Рэлігія ў Браславе
Катэгорыя:Збудаваньні Браслава
Монс

**Монс** (, ) — горад у Бэльгіі, адміністрацыйны цэнтар правінцыі Эно ў рэгіёне Валёнія. Насельніцтва гораду на 2011 год складала 92 523 чалавекі. Знаходзіцца за 50 км ад Брусэлю.

## Гісторыя
Назву горад атрымаў па лягеры, які быў наладжаны тут Юліюсам Цэзарам, а лягер, у сваю чаргу — па ўзгорку ( — «гара»), на якіх раскінуўся сучасны Монс. Паселішча на месцы цяперашняга Монсу існавала яшчэ ў эпоху нэаліту. Горад быў заснаваны ў VII стагодзьдзі.

## Славутасьці
* Гатычная ратуша XV стагодзьдзя
* гатычны сабор сьвятой Вальдэтруды, які будаваўся з 1450 па 1686 гады
* 81-мятровая бэфруа, збудаваная ў 1661 годзе

## Эканоміка
У горадзе існуюць прадпрыемствы коксахімічнай, шкло-керамічнай, цэмэнтавай, харчовай, лёгкай прамысловасьці, а таксама заводы па мэталаапрацоўцы. Монс зьяўляецца чыгуначным вузлом, а таксама гістарычным цэнтрам каменнавугальнага басэйна.

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт гораду
* Cercle Archeologique de Mons — сьпіс крыніцаў па гісторыі Монсу

Катэгорыя:Гарады правінцыі Эно

Катэгорыя:Сталіцы правінцыяў Валёніі
Касьцёл Найсьвяцейшай Тройцы і кляштар дамініканаў (Дунілавічы)

**Касьцёл Найсьвяцейшай Тройцы і кляштар дамініканаў** — помнік архітэктуры XVIII стагодзьдзя ў Дунілавічах. Знаходзіцца ў цэнтры колішняга мястэчка, на гістарычным Рынку. Касьцёл дзее, кляштар існаваў да 1850 году. Твор архітэктуры віленскага барока. Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гістарычна-культурных каштоўнасьцяў Беларусі.

Комплекс складаўся з касьцёла і кляштарнага корпуса. Да пачатку XX ст. улады Расейскай імпэрыі зруйнавалі будынак кляштару (імаверна, захаваліся падмуркі).

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае
Касьцёл будаваўся ў 1769—1773 гадох пры 2-павярховым мураваным кляштары дамініканаў.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
Па другім падзеле Рэчы Паспалітай (1793 год), калі Дунілавічы апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, касьцёл і кляштар працягвалі дзеяць. Па здушэньні вызвольнага паўстаньня (1830—1831) у 1850 годзе расейскія ўлады ліквідавалі кляштар, па чым касьцёл дзеяў як парафіяльны.

Па здушэньні нацыянальна-вызвольнага паўстаньня (1863—1864) у 1866 годзе касьцёл гвалтоўна перарабілі пад царкву Ўрадавага сыноду Расейскай імпэрыі (Маскоўскай царквы). Да пачатку XX ст. расейскія ўлады зруйнавалі будынак кляштару.

### Найноўшы час
У 1919 годзе ўлады міжваеннай Польскай Рэспублікі вярнулі будынак касьцёла каталікам.

## Архітэктура
Касьцёл — помнік архітэктуры віленскага барока. Гэта 3-нэфавая 2-вежавая базыліка з трансэптам і прастакутнай апсыдай. 2-схільныя дахі крылаў трансэпта і цэнтральнага нэфа закрываюцца ў тарцах фігурнымі франтонамі. Над разьвітым антаблемэнтам галоўнага фасаду — 2 чацьверыковыя з скошанымі вугламі 2-ярусныя вежы з паўсфэрычнымі купаламі і дэкаратыўнымі ліхтарамі.

Вакол касьцёл агароджа з каванай брамай, помнік архітэктуры нэарэнэсансу.

## Галерэя
### Гістарычныя здымкі

Duniłavičy, Rynak. Дунілавічы, Рынак (1900).jpg|каля 1900 г.
Duniłavičy, Daminikanski. Дунілавічы, Дамініканскі (1901-39).jpg|Кляштар, да 1900 г.
Duniłavičy, Rynak, Daminikanski. Дунілавічы, Рынак, Дамініканскі (A. Konstantinov, 1915-16).jpg|1915—1916 гг.
Duniłavičy, Rynak, Daminikanski. Дунілавічы, Рынак, Дамініканскі (1922-29).jpg|Па вяртаньні каталікам, 1920-я гг. 


Duniłavičy, Rynak, Daminikanski. Дунілавічы, Рынак, Дамініканскі (J. Kłos, 1930).jpg|Ю. Клос, 1930 г.
Duniłavičy. Дунілавічы (1931).jpg|1931 г.
Duniłavičy, Daminikanski. Дунілавічы, Дамініканскі (1919-39).jpg|да 1939 г.
Duniłavičy, Rynak, Daminikanski. Дунілавічы, Рынак, Дамініканскі (1921-39).jpg|да 1939 г.


### Сучасныя здымкі

Duniłavičy. Дунілавічы (21.03.2011).jpg|Галоўны фасад
Касьцёл Найсьв. Тройцы.jpg|Бакавы фасад 
Дунілавічы Касьцёл Найсьв. Тройцы інт.jpg|Інтэр’ер
Дунілавічы Касьцёл Найсьв. Тройцы інт1.jpg|Хоры


## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* 
* 

Дунілавічы
Катэгорыя:Касьцёлы Віцебскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Дунілавічы
Касьцёл Найсьвяцейшай Панны Марыі (Задарожжа)

**Касьцёл Найсьвяцейшай Панны Марыі** — помнік архітэктуры пачатку XX стагодзьдзя ў Задарожжы. Дзее. Твор архітэктуры нэаготыкі. Аб’ект Дзяржаўнага сьпісу гістарычна-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя
У 1902 годзе згарэў стары драўляны касьцёл, па чым пачалося будаваньне новага мураванага, скончанае ў 1910 годзе.

Сьвятыню на сваім малюнку адлюстраваў беларускі мастак Язэп Драздовіч.

## Архітэктура
Помнік архітэктуры нэаготыкі. Гэта магутная 3-нэфавая базыліка з 5-граннай апсыдай. Абапал галоўнага фасаду ўзвышаюцца 2-ярусныя 4-гранныя вежы з шпілямі. Сьцены рытмічна падзяляюцца ступеньчатымі контрфорсамі ў прасьценках высокіх стральчатых аконных праёмаў. 

У інтэр’еры — стральчатыя скляпеньні, над уваходам — хоры.

Вакол касьцёла бутавая агароджа з 3-аркавай брамай і кутняй 2-яруснай шатровай званіцай.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* 

Катэгорыя:Касьцёлы Віцебскай дыяцэзіі
Ян Цігараў

**Ян Ці́гараў** (нарадзіўся 10 сакавіка 1984 году, Усурыйск, СССР) — беларускі футбаліст, апорны паўабаронца. У 2005—2014 гадах згуляў за нацыянальную зборную Беларусі 35 матчаў і забіў 1 гол.

## Кар’ера
### «Дынама»
Цігараў пачаў займацца футболам у ДЮСШ гораду Жодзіна. У 2001 годзе выступаў за менскае «Дынама-2». За асноўную каманду «Дынама» гуляў з 2002 па 2007 гады. За гэты час выйграў зь менскім клюбам залатыя мэдалі чэмпіянату Беларусі, а таксама стаў уладальнікам Кубка краіны.

### «Мэталюрг» Запарожжа
У 2007 годзе перайшоў у запароскі «Мэталюрг», за які згуляў больш за 100 матчаў. Адзіны гол за клюб забіў 2 жніўня 2009 году ў браму «Ільлічоўцу». У пачатку 2011 году ў СМІ зьявілася інфармацыя аб цікавасьці да футбалісту маскоўскага «Дынама» і нямецкага «Гановэру».

### «Том»
2 сакавіка 2011 году футбольны клюб «Том» дасягнуў прынцыповай дамоўленасьці аб пераходзе футбаліста, і на наступны дзень Цігараў падпісаў кантракт з томскім клюбам тэрмінам на 2,5 году. Сума трансфэру склала 300 тысячаў эўра. Дэбют футбаліста ў чэмпіянаце Расеі адбыўся 14 сакавіка 2011 году, калі «Том» на выезьдзе саступіла ніжагародзкай «Волзе» зь лікам 0:2. На старце чэмпіянату Расеі 2011—2012 гадоў стаў найлепшым футбалістам лігі па колькасьці выйграных адзінаборстваў і ўдалых адбораў мяча, аднак у матчы 12 туру з маскоўскім «Лякаматывам» атрымаў сур’ёзную траўму: абсьледаваньне выявіла разрыў унутранага мэніска, пярэдняй крыжападобнай і бакавой зьвязак правай каленнай суставы. Такім чынам, футбаліст выбыў са строю як мінімум на паўгоду.

### «Лякаматыў»
29 сьнежня 2011 году на правах вольнага агента заключыў кантракт з маскоўскім «Лякаматывам» тэрмінам на 3,5 году.

### «Дынама» (Менск)
У ліпені 2015 году перайшоў у менскае «Дынама». У чэрвені 2016 году кантракт зь менскім «Дынама» быў скасаваны, пасьля чаго завяршыў кар’еру.

## Міжнародная кар’ера
З 2004 па 2006 гады правёў 10 матчаў за моладзевую зборную Беларусі. У галоўнай зборнай краіны дэбютаваў 12 лістапада 2005 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Латвіі.

## Дасягненьні
**«Дынама» Менск**:
* Чэмпіён Беларусі: 2004
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2005, 2006
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2003
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2003

**«Лякаматыў»**:
* Уладальнік Кубка Расеі: 2015

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Лякаматыва»
* Профіль на афіцыйным сайце «Томі»
* Профіль на сайце sports.ru
* Статыстыка на сайце National Football Teams

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты зборнай Беларусі
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дынама» Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Мэталюрг» Запарожжа
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Том» Томск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Лякаматыў» Масква
Касмапалітызм

**Касмапаліты́зм** — ідэалёгія, сьветапогляд, згодна зь якім, ўсе чалавечыя этнічныя групы належаць да адной супольнасьці, заснаванай на агульнай маралі. Касмапалітызм можа пацягнуць за сабой ідэю стварэньня свайго роду сусьветнага ўраду, ці можа проста зьвярнуцца да больш шырокіх маральных, эканамічных і / ці палітычныя адносін паміж дзяржавамі і асобамі з розных краінаў. Чалавек, што прытрымліваецца ідэі касмапалітызму ў любых яго формах называецца касмапалітам. Касмапалітызм гэта таксама ідэя сусьветнага грамадзянства, якая ставіць агульначалавечыя інтарэсы і каштоўнасьці вышэй за інтарэсы асобнай нацыі, альбо такі панятак увогуле адмаўляюць.

Касмапалітычная супольнасьць можа грунтавацца на ўсёабдымнай маралі, агульных эканамічных адносінах, альбо палітычнай структуры, якая ўключае ў сабе розныя народы. Напрыклад, Кваме Энтані Апія прадугледжвае магчымасьць існаваньня касмапалітычнае супольнасьці, у якой людзі з розных месцаў, прастораў (фізычных, эканамічных ды іншых) уваходзяць у адносіны ўзаемнай павагі, нягледзячы на розныя вераваньні ды перакананьні (рэлігійныя, палітычныя і іншыя).

## Этымалёгія
Слова паходзіць ад грэцкага космас Κόσμος (Сусьвету) і поліс Πόλις (горад).

## Гісторыя
Ідэі касмапалітызму мы можам упершыню бачыць ў Дыягена з Сынопа (каля 412 да н. э.), бацькі-заснавальніка руху кінікаў у Старажытнае Грэцыі. Дыягена на пытаньне, адкуль ён прыйшоў, адказаў: «Я грамадзянін сьвету (kosmopolitês)». Гэта была наватарская канцэпцыя, таму што шырокая аснова сацыяльнай ідэнтычнасьці ў Старажытнае Грэцыі ў той час была за асобнымі гарадамі-дзяржавамі (полісамі) альбо за ўсімі грэкамі (элінамі) у цэлым. Стоікі, якія пазьней прынялі ідэю Дыягена і ператварылі ў натуральна поўнамаштабную канцэпцыю, пры гэтым падкрэсьлівалі, што кожны чалавек жыве адразу ў двух грамадзтвах — мясцовай супольнасьці, дзе ён нарадзіўся, і супольнасьці чалавечых аргумэнтаў і памкненьняў. Заняпад палітычнага жыцьця грэцкіх гарадоў пасьля Пэляпанэскае вайны, а таксама разьвіцьцё філязофскае думкі прывялі да адмоўных адносінаў элінаў да патрабаваньняў абмежаванага мясцовага патрытызму. Цяпер, са стратай незалежнасьці і ўвогуле — са скарачэньнем значэньня гарадоў у эканоміцы (асабліва пасьля македонскай і рымскай заваёў Грэцыі), элін пачаў усьведамляць сябе грамадзянінам усяго сьвету.