Уладзімер Віньнічэнка

**Уладзі́мер Кіры́лавіч Віньнічэ́нка** (; 28 ліпеня 1880, Лізаветград, Хэрсонская губэрня, Расейская імпэрыя — 6 сакавіка 1951, Мужэн, Праванс-Альпы-Лазурны бераг, Францыя) — украінскі грамадзка-палітычны дзеяч, празаік, драматург і мастак.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Пасьля заканчэньня школы і пасьпяховай здачы іспытаў паступіў на юрыдычны факультэт Кіеўскага ўнівэрсытэту. У 1902 годзе стаў сябрам Украінскай рэвалюцыйнай партыі. Займаўся ў ёй прапагандысцкай працай сярод сялянства і працоўных. У 1903 годзе быў арыштаваны і выключаны з унівэрсытэту, арыштаваны. Двойчы яму ўдалося бегчы з турмы. Пасьля чаго жыў у эміграцыі. У 1914 годзе вярнуўся ў Расейскую імпэрыю і пад чужым імем жыў у Маскве да 1917 году.

Пасьля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. і зьвяржэньня царызму быў абраны намесьнікам старшыні Ўкраінскай Цэнтральнай Рады. З 15 чэрвеня 1917 па 22 кастрычніка 1918 гг. быў начальнікам Генэральнага сакратарыяту Ўкраінскай Народнай Рэспублікі — органа выканаўчай улады Цэнтральнай Рады. 22 студзеня 1918 году ў сваім чацьвёртым унівэрсале Рада абвясьціла поўную незалежнасьць Украіны. 30 студзеня 1918 году ён пайшоў у адстаўку разам з усім сваім кабінэтам.

У пэрыяд Гетманату ён стаяў у апазыцыі да гетмана Паўла Скарападзкага. Пасьля яго зьвяржэньня, з 14 сьнежня 1918 году быў старшынёй Дырэкторыі УНР. Захоп Кіевам Чырвонай Арміяй 5 лютага 1919 году і канфлікт з Сымонам Пятлюрам прывёў да адстаўкі Віньнічэнкі 13 лютага 1919 году.

Ён эміграваў да Аўстрыі. У Вене арганізаваў эмігранцкую палітычную групу ўкраінцаў. У траўні 1920 году ён прыехаў у Маскву, дзе яму прапанавалі пасаду намесьніка старшыні Савету Народных Камісараў УССР, разам з пасадай народнага камісара па зьнешняй палітыцы. Аднак ён адмовіўся.

Пасьля капітуляцыі Францыі і яе акупацыі гітлераўскай нямеччынай трапіў у канцэнтрацыйны лягер. Памёр у 1951 годзе у францускім Правансе.

## Крыніцы

## Літаратура
* Володимир Винниченко: [Політ. біогр.] / С.&nbsp;В.&nbsp;Кульчицький, В.&nbsp;Ф.&nbsp;Солдатенко.&nbsp;— : Альтернативи, 2005.&nbsp;— 374 с, іл.&nbsp;— (Особистість і доба).&nbsp;— 
* *Ковальчук О.* Краса і сила у практиках повсякдення (творчість В. Винниченка 1902—1920).&nbsp;— Ніжин, 2008.
* *Марко Роберт Стех*. Про Володимира Винниченка в Парижі // Очима культури.&nbsp;— 2013.&nbsp;— №&nbsp;23.
* *Панченко В. Є.*. Винниченко Володимир Кирилович
* Творчість Володимира Винниченка 1902—1920 рр. у генетичних і типологічних зв’язках з європейськими літературами: дис. д-ра філол. наук : 10.01.01 / Панченко Володимир Євгенович ; Київський ун-т ім. Т. Шевченка.&nbsp;— , 1998.&nbsp;— 358 с.
* *Ясь О. В.* Винниченко Володимир Кирилович
* Тагліна Ю. Володимир Винниченко / Ю. Тагліна.&nbsp;— Харків: Фоліо, 2016.&nbsp;— 120, 1 с.&nbsp;— (Знамениті українці).
* Річицький А. Володимир Винниченко в літературі й політиці: зб. ст. / Анд. Річицький.&nbsp;— Харків: Держ. вид-во України, 1928.&nbsp;— 77, 2 с.
* Винниченко проти Петлюри: зб. ст. / зредагував і дав передм. В. Блакитний (Елланський).&nbsp;— Б. м. : Вид-во Політ. від. Н-ї Совіт. Дивізії «Червона Галичина», 1920.&nbsp;— 24 с.

Катэгорыя:Выпускнікі Кіеўскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Дзеячы Ўкраінскай Народнай Рэспублікі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Ўкраіны
Катэгорыя:Украінская рэвалюцыя (1917—1921)
Катэгорыя:Украінскія драматургі
Катэгорыя:Украінскія мастакі
Катэгорыя:Людзі, у гонар якіх названыя вуліцы
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя