open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Алег Праляскоўскі

**Але́г Віто́льдавіч Праляско́ўскі** ( 1 кастрычніка 1963, Загорск, Маскоўская вобласьць, РСФСР) — міністар інфармацыі Беларусі (2009—2014), прапагандыст рэжыму Лукашэнкі.

## Біяграфія
Нарадзіўся 1 кастрычніка 1963 году ў горадзе Загорск (цяпер Сергіеў Пасад) Маскоўскай вобласьці ў сям’і працоўнага.

У 1985 годзе скончыў Менскую вышэйшую інжынэрную зэнітную ракетную вучэльню СПА. У 1998 годзе — юрыдычны факультэт БДУ па спэцыяльнасьці правазнаўства.

Служыў у Групе савецкіх войскаў у Нямеччыне, з 1990 па 2002 гады — у Менскім ВІЗРУ, Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь на розных пасадах, у Службе бясьпекі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь, дзе ўзначальваў аддзел. Працаваў генэральным дырэктарам «Беларускага тэлеграфнага агенцтва» (БЕЛТА).

25 сакавіка 2003 году ўказам прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь №125 прызначаны намесьнікам кіраўніка Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь.

9 студзеня 2007 году прызначаны памагатым прэзыдэнта — начальнікам Галоўнага ідэалягічнага кіраваньня Адміністрацыі прэзыдэнта РБ. 10 студзеня 2008 году вызвалены ад пасады і прызначаны дырэктарам Інфармацыйна-аналітычнага цэнтру пры Адміністрацыі прэзыдэнта.

4 сьнежня 2009 году прызначаны міністрам інфармацыі Беларусі. 4 чэрвеня 2014 адстаўлены.

Уваходзіць у кіраўніцтва грамадзкага аб’яднаньня «Белая Русь».
### Удзел у рэпрэсіўнай сістэме Аляксандара Лукашэнкі
У рамках міжнародных санкцыяў супраць рэжыму Лукашэнкі ў Беларусі пасьля здушэньня апазыцыі пасьля прэзыдэнцкіх выбараў 2010 року Алег Праляскоўскі стаў суб’ектам забароны на паездкі й замарожваньня актываў Эўрапейскім Зьвязам як частка сьпісу беларускіх чыноўнікаў, адказных за палітычныя рэпрэсіі, падтасоўку вынікаў галасаваньня й прапаганду. У сваім рашэньні  назвала Праляскоўскага «адной з асноўных крыніцаў і галасоў дзяржаўнай прапаганды і ідэалагічнай падтрымкі рэжыму. Яго павысілі да пасады міністра, і з таго часу ён працягваў актыўна прапагандаваць і падтрымліваць дзеяньні рэжыму ў адносінах да дэмакратычнай апазыцыі й грамадзкай супольнасьці».

## Узнагароды й дасягненьні

Прысвоены першы кляс службоўцы дзяржаўнага апарату.

## Сям’я

Жанаты. Мае двух дачок.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на праекце «Хто ёсьць хто ў РБ»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Сергіевым Пасадзе
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Беларускія юрысты
Катэгорыя:Міністры інфармацыі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Супрацоўнікі Беларускага тэлеграфнага агенцтва
Катэгорыя:Беларускія прапагандысты
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным сьпісе ЭЗ
Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь
Козыраўскае прадмесьце

**Козырава, Козыраўскае [[прадмесьце]]** — гістарычная мясцовасьць Менску, разьмешчаная ў паўднёвай частцы места, уздоўж Лібаўска-Роменскай чыгункі.

На паўночны захад ад Козырава пачынаюцца Сенажаны, на поўнач — Серабранскія Млыны.

## Гісторыя

Козыравам месьцічы называлі паўднёвую частку чыгуначнага пасёлку (цяпер паміж вуліцай Маякоўскага і чыгункай ад Сямёнава да камвольнага камбінату) — у гонар кіраўніка Лібаўска-Роменскай чыгункі Козырава, які стаў ініцыятарам пабудовы пасёлку і школы для дзяцей і чыгуначнікаў.

У пачатку XX ст. Козырава ўваходзіла ў чацьвертую паліцэйскую частку места. Праз прадмесьце праходзілі Германаўская (цяпер Сямёнава), Пушкінская (Фізкультурная), Вялікая Марская (Вялікаморская), Лібаўска-Роменская, Лошынская (Сонечная), Лібаўская (Роменская), 1-я і 2-я Лінія вуліцы, Ігуменскі тракт.

Імаверна ў другой палове 1930-х гадоў бальшавікамі спалена Мікалаеўская царква. У 1935 годзе настаяцель царквы Іаан Зянюк, сьвятары і актыўныя прыхаджане былі асуджаныя да розных тэрмінаў зьняволеньня. У 1943 року намаганьнямі пратаярэя Іаана Кур’яна ў прадмесьці адбудавана царква Сьвятога Мікалая (зруйнавана ў 1960 годзе). Ёсьць зьвесткі, што некалі ў Козыраве існавала каталіцкая парафія.

У 1917 року адкрыліся Козыраўскія могілкі, закрытыя ў 1967 року.

## Старыя адрасы
**Пушкінская.* Машынабудаўнічы завод «Тэхноляг», заснаваны ў 1897 року інжынэрамі І. Залкіндам і Г. Вільбушэвічам. Вырас з інжынэрна-мэханічнай майстэрні. Разьмяшчаўся ў камяніцы з прыбудовамі для кузьні і паравога катла. У 1900 року тут вырабляліся станкі для апрацоўкі драўніны, машыны для млыноў і маслабойкі, выконваліся разнастайныя кацельныя і рамонтныя працы. Да 1913 року завод распачаў вытворчасьць турбінаў і машынаў для вінакурных прадпрыемстваў. Тэхнічнае і электратэхнічнае бюро на заказ ажыцьцяўляла мантаж абсталяваньня і выпісваньне машынаў на іншыя прадпрыемствы. Завод месьціўся ў раёне цяперашняй Фізкультурнай вуліцы, там, дзе яна набліжаецца да чыгункі (будынкі № 11, 11а).

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Шпацыраваньне Козыравам, Бібліятэка Менчука
* План губернского города Минска (1903), Бібліятэка Менчука
* Формирование территории Минска (1800—2004), Бібліятэка Менчука
* План губернского города Минска (1898), Бібліятэка Менчука

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Менску
Райнбэрн

**Райнбэрн** (**Reinbern**; ? — 1013/1015, Кіеў) — рымска-каталіцкі дзяяч, першы й адзіны біскуп Калобжэгу (Кольбергу) у архідыяцэзіі Гнезна. Інфармацую пра яго падае ў сваёй хроніцы адзін Тытмар Мэрзэбурскі.

## Біяграфія
Паходзіў з рэгіёну Гасэгаў у княстве Саксонія. У 1000 абраны першым біскупам калобжэскай дыяцэзіі новаўтворанае архідыяцэзіі Гнезна. Праводзіў хрысьціянізацыю Памор’я, змагаўся з паганствам (у тым ліку кінуў у мора чатыры камяні, намашчоныя сьвятымі алеямі й сьвянцонай вадой).

У 1004 ягоны капэлян знаходзіўся разам з польскім князем Баляславам І Харобрым. Верагодна, што й сам біскуп быў пры князі ў Кракаве. У 1013 прыбыў зь місіяй у Тураў, як капэлян невядомае зь імя дачкі Баляслва Харобрага, якая паміж 1005 і 1012 выйшла замуж за тураўскага князя Сьвятаполка Яраполчыча. Мяркуецца, што незадоўга да таго ў Памор’і распачалося паганскае паўстаньне, што прывяло да ліквідацыі польскага панаваньня й пачаткаў мясцовай царкоўнай арганізацыі. Заняпад калобжэскае дыяцэзіі датуецца каля 1007. Калі ў 1124—1128 Ота фон Бамбэрг праводзіў паўторную хрысьціянізацыю Памор’я, пра Райнбэрна там ужо забыліся.

На Русі быў зьняволены разам з жонкай Сьвятаполка, пасьля паўстаньня таго супраць Уладзімера І. Магчыма, што памёр у зьняволеньні ў Кіеве. Тэоляг Гельмут Гольцапфэль лічыў, што Райнбэрн памёр мучаніцкай сьмерцю. Мяркуецца, што ён мог узначальваць першую лацінскую дыяцэзію ў Беларусі.

Сёньня лічыцца першым біскупам створанае ў 1972 Кашалінска-калобжэскае дыяцэзіі.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў X стагодзьдзі
Катэгорыя:Польскія біскупы
Катэгорыя:Каталіцкая царква на Беларусі
Катэгорыя:Памерлі ў XI стагодзьдзі
Абсурд (неадназначнасьць)

**Абсу́рд** (, «нестройны, недарэчны») — у шырокім сэнсе — нешта нелягічнае, недарэчнае, бессэнсоўнае. 
* **reductio ad absurdum** — прывядзеньне да абсурду, доказ ад адваротнага.
* Абсурд
* Абсурд (Абсурдызм) — разьвіцьцё філязофіі экзыстэнцыялізму.
* Літаратура абсурду;
* Тэатар абсурду;
* Абсурд (гурт) — музычны гурт.

## Глядзіце таксама
* Нонсэнс
* Абсурдыстан
Нонсэнс

: *Гэты артыкул аб філязофскім і філялягічным тэрміне «нонсэнс». Аб біялягічным тэрміне гл. [[Нонсэнс (біялёгія)]].*
**Нонсэнс** (,  — няма і  — сэнс) — выказваньне (радзей — дзеяньне), пазбаўленае сэнсу або самаадсутнасьць сэнсу, бяссэнсіца. Разнавіднасьць алягізму або лягічнай памылкі. Тэрмін «нонсэнс» вельмі блізкі па сэнсе да тэрміна абсурд (недарэчнасьць, нязгоднасьць).

Паколькі лягічна бессэнсоўныя выказваньні (напрыклад, самасупярэчнасьць або іншая лягічная памылка) робяць вызначаны эстэтычны эфэкт, нонсэнс выкарыстоўваецца ў мастацтве (напрыклад, ён зьяўляецца асновай рытарычнай постаці аксюмарону). У ангельскай літаратуры існуе цэлы мастацкі кірунак, які эксплюатуе гэта прыём — літаратура нонсэнсу. Да яе прыналежылі Эдуард Лір і Льюіс Кэрал. Да твораў першага адносяць «Кнігу нонсэнсу» (1846), якая ўтрымоўвае лімэрыкі.

У сучаснай філязофіі (у постмадэрнісцкім яе варыянце) тэрмін пераасэнсоўваецца: нонсэнс ёсьць поўная адсутнасьць назаўжды зададзенага сэнсу. Менавіта таму ён зьяўляецца ўмовай магчымасьці сэмантычнага руху як такога (гэта значыць стварэньні сэнсу).

## Глядзіце таксама
* Генэратар тэксту

## Літаратура
* Логіка выказванняў: вучэбны дапаможнік / Гарбузаў, Віктар Мікалаевіч; Немец, Уладзімер Сьцяпанавіч; ГрДУ імя Я. Купалы. — Гродна: ГрДУ, 1997. — 44 с.
* Матэматыка: вучэб.-мэтад. дапам. У 2 ч. Ч. 1 — 2-е выд., перапрац. / Баранцэвіч, Канстанцін Зянонавіч; Пакала, Аляксандар Анатольевіч. — Мн., БДПУ, 2005. — 176 с.
* Матэматыка: вучэб.-мэтад. дапам. У 2 ч. Ч. 1. / Баранцэвіч, Канстанцін Зянонавіч; Пакала, Аляксандар Анатольевіч. — Мн., 1996.
* Кантрольная праца па матэматыцы / Баранцэвіч, Канстанцін Зянонавіч; Пакала, Аляксандар Анатольевіч. — Мн., 1993.
* Геаметрыя 7 — 11. / Пагарэлаў А. — Мн., 1991.
* Задачнік-практыкум па матэматыцы / Пакала А. А. — Мн., 1994.
* Асновы пачатковага курса матэматыкі / Стойлава Л. П., Пышкала А. М.— Мн., 1990.

Катэгорыя:Агульная тэорыя навукі
Катэгорыя:Літаратурныя прыёмы
Катэгорыя:Сэмантыка
Катэгорыя:Лёгіка
Катэгорыя:Філязофскія тэрміны
Катэгорыя:Ангельская літаратура
Катэгорыя:Постмадэрнізм
Юры Кашыра

Благаслаўлёны **Юры Кашыра** MIC (4 красавіка 1904, Аляксандраў, Мёрскі раён — 18 лютага 1943, Росіца, Дрысенскі раён) — рымска-каталіцкі дзеяч, ксёндз-марыянін, пакутнік, блажэнны рымска-каталіцкага касьцёлу.

## Біяграфія
З праваслаўнай сям’і, дзе захоўваліся ўніяцкія традыцыі. Быў ахрышчаны ў праваслаўнай царкве в. Чарэсы. Ягоная маці перайшла на каталіцтва ў 1907, сам жа зрабіў гэта 22 кастрычніка 1922. У 1924-1925 вучыўся ў Друйскай гімназіі айцоў марыянаў, 2 жніўня 1926 сам уступіў у гэты манаскі закон. Навіцыят адбываў у Друі, якім кіраваў тады а. Андрэй Цікота. Потым вучыўся ў Рыме, Вільні. Высьвячаны на сьвятара 20 чэрвеня 1935, праз тры дні адбылася прыміцыя ў Друйскім касьцёле. Год служыў ў Вільні, пасьля зноў у Друі. Працаваў тут кіраўніком ювэнату, прэфэктам гімназіі. За сваю беларускую дзейнасьць 23 чэрвеня 1933 на загад ваяводы разам з айцамі Дашутам, Хамёнкам, Смулькам прымусова вывезены з Друі. Быў прызначаны пробашчам у Расьне, але пасьля таго, як бальшавікі занялі Расну, выйшаў адтуль і прыбыў у Скурац (Польшча). Аднак, праз пэўны час вымушаны быў зноў пайсьці адтуль у Вільню, каб зноў апынуцца ў Друі. У 1942 разам з ксяндзом Антоніем Ляшчэвічам выехаў у Росіцу, дзе распачаў місіянэрскую дзейнасьць сярод мясцовага насельніцтва. У 1943 застаўся разам зь людзьмі, зачыненымі фашыстамі ў вясковай хаце, дзе й згарэў жыўцом.

Бэатыфікаваны 13 чэрвеня 1999 разам з 107 іншымі мучанікамі часоў Другое сусьветнае вайны.

## Вонкавыя спасылкі
* Notka biograficzna 
* Beato Giorgio (Jerzy) Kaszyra
* Martyrs killed in odium fidei by the nazis during the second world war

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мёрскім раёне
Катэгорыя:Каталіцкія блаславёныя
Катэгорыя:Марыяне
Катэгорыя:Другая сусьветная вайна на Беларусі
Катэгорыя:Каталіцкія сьвятыя зь Беларусі
Катэгорыя:Беларускія каталіцкія сьвятары
Катэгорыя:Росіцкія мучанікі
Катэгорыя:Памерлі ў Дрысенскім раёне
Катэгорыя:Перасьледы каталіцтва ў Беларусі
Крупцы

**Крупцы**, **Крупецкае [[прадмесьце]]** — гістарычная мясцовасьць Менску, разьмешчаная ў паўночна-заходняй частцы места.

На пачатак ХХ ст. Крупцы стаялі адасоблена на Менску, хоць і ўваходзілі ў ягоны склад.

## Гісторыя
Маёнтак Крупцы ўпамінаецца ў царкоўным паданьні, паводле якога на тутэйшай крыніцы ў 1612 року адбылося цудоўнае зьяўленьне абраза Божай Маці. У 1622 року Мікалай Вароніч, ахвяраваў на карысьць Сьвята-Петрапаўлаўскага праваслаўнага манастыра, які дзейнічаў у Менску, дзьве сенажаці: адну на Камароўскім балоце, а другую — у Крупцах. На пачатку XVII ст. Крупецкая ікона ўжо была вядомай сьвятыняй у Менску. Яна захоўвалася ў невялікай драўлянай капліцы, што стаяла на ўзгорку, якая звалася Пакроўскай. Паводле зьвестак XVIII ст., капліца ў Крупцах была крытай гонтай і завяршалася купалам. Абраз, што знаходзіўся ў ёй, упрыгожвалі дзьве срэбныя кароны. У 1856 року на месцы старой, струхнелай царквы збудавалі новую. Пачынаючы з 1884 року, з блаславеньня менскага япіскапа Варлаама, жыхары места сталі рэгулярна рабіць з Крупецкім абразам урачыстыя хрэсныя хады.

У пачатку XX ст. Крупцы былі ўрочышчам на ўскрайку Менску ў 5-й паліцэйскай частцы. Да 1924 року Крупцы, як і вёска Вясьнінка, знаходзілася ў Сёмкава-Гарадоцкай воласьці Менскага павету. Вёска налічвала 20 двароў, у якіх, паводле зьвестах 1917 року, пражывалі 113 жыхароў. У 1924 року савецкія ўлады сьпярша зачыненілі, а ў 1936 року — зьнішчылі Крупецкую царкву. У 1941—1944 рокі ў раёне ўрочышча праводзіліся расстрэлы Менскага жыдоўскага гета.

У 2009 року Камісія па найменьні і перайменаваньні праспэктаў, вуліцаў і іншых частак Менску прыняла пастанову аб пераменаваньні могілак «Піянэрскія» ў «Крупцы».

У наш час пра колішнюю вёску і прадмесьце напамінае вуліца Крупцы, аднайменныя могілкі і прыпынак грамадзкага транспарту «Крупцы». У апошні час аднавілася шанаваньне Крупецкае крыніцы (14 кастрычніка 1997 року на месцы зруйнавай у савецкія часы пачалося будаваньне новай царквы). 1 чэрвеня 2012 году на менскіх могілках Крупцы (прасп. Пераможцаў), дзе праводзіліся пахаваньні ў XVI—XX стагодзьдзях, пачалося добраўпарадкаваньне магілаў, якія захаваліся.

## Старыя адрасы
**Крупцы.* Кафляны завод М. Айзэнштата, заснаваны ў 1884 року. У 1897—1904 роках завод арандаваў А. Пінэс. Захаванасьць будынка застаецца нявызначанай.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* в. Крупцы (Менск), Radzima.org
* Формирование территории Минска (1800—2004), Бібліятэка Менчука

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Менску
Беларусь на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2004

На «Эўрабачаньні-2004» Беларусь прадставілі дуэт «Аляксандра і Канстанцін» зь песьняй «My Galileo» (*Мой Галілей*).

## Нацыянальны адбор
Пераможца нацыянальнага конкурсу «Эўрабачаньне-2004» быў вызначаны ўвечары 31 студзеня, пасьля трансьляцыі фінальнага туру. Паводле вынікаў тэлефоннага і Інтэрнэт-галасаваньня, перамог дуэт «Аляксандра і Канстанцін» (2313 галасоў). Другое месца заняла сьпявачка Натальля Падольская, якая паводле афіцыйнай вэрсіі атрымала 2213 галасоў. Але на сайце дзяржаўнай кампаніі «Белтэлекам» былі адлюстраваныя іншыя лічбы — пераважная большасьць галасоў аддадзеныя сьпявачцы Натальлі Падольскай (14 506 галасоў), 2-ое месца — Максім Сапацькоў (2610 галасоў), і толькі на трэцім месцы з 2260 галасамі «Аляксандра і Канстанцін».

Падчас галасаваньня шматлікія тэлегледачы не маглі датэлефанавацца па вызначаных нумарах. Асабліва гэта закранула Гомельскую вобласьць, у сувязі з чым Гомельскі аблвыканкам распаўсюдзіў заяву, у якой назваў галасаваньне неаб’ектыўным.

Бацька Падольскай падаў у суд пазову аб прызнаньні несапраўднымі вынікаў галасаваньня і зварот да генэральнага пракурора з просьбай прыцягнуць вінаватых да адказнасьці за махлярства. Суд прызнаў наяўнасьці парушэньняў падчас галасаваньня, але вынікі галасаваньня так і не былі перагледжаныя.

## Галасаваньне
### У паўфінале

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эўрабачаньня 
* Белтэлерадыёкампанія, Падборка матэрыялу пра Эўрабачаньне-2004
* Радыё Свабода, СКАНДАЛ ВАКОЛ ВЫНІКАЎ ГАЛАСАВАНЬНЯ КОНКУРСУ «ЭЎРАБАЧАНЬНЕ-2004»

2004
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2004
Беларусь на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2006

На «Эўрабачаньні-2006» Беларусь прадставіла Паліна Смолава зь песьняй «Mama».

## Нацыянальны адбор
## Галасаваньне
### У паўфінале

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эўрабачаньня
* Белтэлерадыёкампанія, Падборка матэрыялу пра Эўрабачаньне-2006

2006
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2006
Грушаўка

Назву **Гру́шаўка** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Грушаўка — вёска ў Камянецкім раёне 
** Грушаўка — вёска ў Ляхавіцкім раёне

* Гарадзенская вобласьць:
** Грушаўка — вёска ў Мастоўскім раёне

* Гомельская вобласьць:
** Грушаўка — пасёлак у Добрускім раёне 
** Грушаўка — вёска ў Нараўлянскім раёне 

## Іншае
* Грушаўка — мікрараён у Менску
* Грушаўка — гістарычны раён Менску
* Грушаўка — станцыя Маскоўскай лініі Менскага мэтрапалітэну

## Глядзіце таксама
* Грушоўка
Павульскае возера

**Павульскае**, **Павульле**, **Цётча** — возера ў Беларусі, у басэйне ракі Тураўлянкі. Знаходзіцца ва Ўшацкім раёне Віцебскай вобласьці, за 18 км на паўночны ўсход ад Ушачаў. Належыць да групы Ўшацкіх азёраў. Плошча паверхні возера 8,45 км². Даўжыня 6,4 км, найбольшая шырыня 1,5 км. Найбольшая глыбіня дасягае 5,5 м, сярэдняя складе 3,1 м. Аб’ём вады 26,75 млн м³. Даўжыня берагавой лініі 25 км.

На заходнім беразе возера стаіць гістарычнае мястэчка Павульле.

## Апісаньне
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 6—8 м, на поўначы і захадзе вышыня схілаў сягае да 20 м, разараныя. Берагі нізкія, знаходзяцца пад хмызьняком. На пэўных дзялянках берагі забалочаныя. Возера мае выспу, плошча якой складае 6 га (0,06 км²).

Праз возера цячэ рака Тураўлянка, якая злучае яго з азёрамі Бярозаўскім і Яновам. У возера ўпадаюць 5 ручаёў, у тым ліку ручаі з азёраў Чарсьцьвяцкага і Вяркудзкага.

## Флёра і фаўна
Расьліннасьць у возеры пашыраецца да глыбіні 3 м. Растуць чарот, разак, трысьнёг, рдзесты.

У возеры водзяцца шчупак, судак, лешч, язь, плотка, лінь, краснапёрка.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Ўшацкага раёну
Павульле (неадназначнасьць)

Назву **Павульле** маюць:

* Павульле (альбо *Павульскае*) — возера ў складзе Ўшацкай групы азёр ва Ўшацкім раёне Віцебскай вобласьці
* Павульле — вёска ва Ўшацкім раёне Віцебскай вобласьці
* Павульле — колішняе мястэчка, цяпер вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласьці
Крывое возера (Ушацкі раён)

**Крывое возера** — возера ва Ўшацкім раёне Віцебскай вобласьці. Знаходзіцца за 25 км на ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Дубраўка. Належыць да групы Ўшацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басэйне ракі Тураўлянка. Плошча возера Крывое складае 4,5 км². Найбольшая глыбіня возера — 31,5 м. Даўжыня возера — 6 км, найбольшая шырыня — 1,1 км. Даўжыня берагавой лініі — 21 км. Аб’ём вады ў возеры складае 43 млн м³, плошча вадазбору возера — 65,4 км².

Схілы катлавіны возера маюць вышыню 10—15 м, пераважна парослыя ялова-хваёвым лесам і хмызьняком. На паўночным захадзе і паўднёвым усходзе вышыня схілаў сягае да 50 м. На мысах схілы прадстаўленыя озавымі градамі. Берагі на пэўнах участках зьліваюцца з схіламі, знаходзяцца пад хмызьняком. На поўначы і поўдні берагі нізкія, часта забалочаныя.

Дно вадаёма да глыбіні 10—20 м высланае сапрапэлем, на большых глыбінях — глеем.

Возера мае выспу, плошча якой складае 0,2 га (0,002 км²).

Крывое вызера вызначаецца высокай празрастасьцю вады. Зарастае ня вельмі моцна. Шырыня паласы надводнай прыбярэжнай расьліннасьці складае 5—10 м.

У возера расьце палушнік азёрны, які занесены ў Чырвоную кнігу.

Крывое возера злучанае ручаямі з азёрамі Сосенка, Усая, Жэнна, Паўазер’е. З возера выцякае ручаіна ў раку Дзіва.

У 1979 годзе возера і прылеглая тэрыторыя былі абвешчаныя азёрным заказьнікам «Крывое».

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Ўшацкага раёну
Пятроўшчына (прадмесьце)

**Пятро́ўшчына** — гістарычная мясцовасьць Менску, разьмешчаная ў паўднёва-заходняй частцы места, на беразе ракі Мышкі (прыток Сьвіслачы). Знаходзіцца на паўднёвым захадзе ад Грушаўкі.

## Гісторыя
*Маёнтак Пятроўшчына* ў канцы ХІХ ст. належаў зямяніну К. Чарноцкаму. Паноў Чарноцкіх часам наведвала жонка летувіскага мастака М. Чурлёніса Соф’я Кіманайце. Тамака ж, у Пятроўшчыне, яна нарадзіла дачку Дануце.

Хуткае засяленьне чыгуначнага раёну прывяло да таго, што ў канцы 1880-х рокаў месьцічы пачалі сяліцца на надзелах *вёскі [[Пятроўшчына (Менскі раён)|Пятроўшчыны]]* Сеньніцкай воласьці Менскага павету, прылеглай да мяжы места.

У 1893 року сяляне згадзіліся на афіцыйнае далучэньне сваёй зямлі да тэрыторыі Менску. Яны працягвалі здаваць сваю зямлю ў арэнду, але праз тагачасныя паўпрыгоньніцкія законы не маглі прадаць свае надзелы месьцічам. Таксама яны мусілі плаціць падвойныя падаткі — мескія і сельскія. У 1903 року сяляне зьмянялі сваю мескую ўласнасьць на ворыўныя палеткі зямяніна Бунге з разьліку адну дзесяціну на тры, хаця тыя землі былі значна даражэйшымі.

У наш час тапонім захаваўся ў назвах аднайменных вуліцы і завулку. У лістападзе 2012 року на тэрыторыі прадмесьця адкрылася станцыя «Пятроўшчына» Маскоўскай лініі Менскага мэтрапалітэну.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Формирование территории Минска (1800—2004), Бібліятэка Менчука

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Менску
Атолава

**Ато́лава** — возера ва Ўшацкім раёне Віцебскай вобласьці. Знаходзіцца за 16 км на ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Загор’е. Належыць да групы Ўшацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басэйне ракі Тураўлянкі. Плошча Атолава складае 8,2 км². Найбольшая глыбіня возера — 16,4 м. Даўжыня возера — 9,4 км, найбольшая шырыня — 2,2 км. Даўжыня берагавой лініі — 38,8 км. Аб’ём вады ў возеры складае 27,9 млн м³, плошча вадазбору возера — 318 км².

Катлавіна возера мае некалькі плёсаў. Схілы пераважна высокія, месцамі тэрасаваныя. На паўднёвым усходзе схілы нізкія, забалочаныя. Берагі возера высокія. У паўночнай і паўночна-заходняй частцы берагі зьліваюцца з схіламі. Таксама на поўначы і паўночным захадзе разьмяшчаецца озавая града, вышыня якой складае 30—35 м.

Дно вадаёма мае ўпадзіны і мелі. Уздоўж берагоў дно пяшчанае, у паўночна-заходнім плёсе — камяністае і пяшчана-галечнікавае, на глыбінях — сапрапэлістае.

Атолава мае 7 выспаў, агульная плошча якіх складае 0,3 км².

У паўночна-заходнім і паўднёвым плёсах расьліннасьць утварае паласу шырынёй да 200 м.

Возера злучанае пратокамі з азёрамі Ліпна і Чорная Ўрода. Праз возера працякае рака Дзіва.

## Літаратура
*  С. 46
* Блакітны скарб Беларусі: Рэкі, азеры, вадасховішчы / Маст.: Ю.А. Тарэеў, У.І. Цярэнцьеў — Мн.: БелЭн, 2007.

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры басэйну Дзьвіны
Катэгорыя:Азёры Ўшацкага раёну
Таўцівіл Кейстутавіч

**Таўціві́л Ке́йстутавіч** (у каталіцтве **[[Конрад]]**; 1355? — верасень 1390) — літоўскі князь, сын вялікага князя Кейстута. Быў актыўным паплечнікам Вітаўта ў ягоным змаганьні зь Ягайлам за вялікакняскую ўладу.

## Імя

Тэўдавіл (Theudowills) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -тэўд- (-дэўт-, -тыд-) (імёны ліцьвінаў Таўдвід, Таўтвін, Таўтгерд; германскія імёны Teutwidis, Teutwin, Teutgerdis) паходзіць ад гоцкага þiuda, германскага þeudo 'род, народ', а аснова -віл- (імёны ліцьвінаў Вільбут, Вільгейда, Мунтвіл; германскія імёны Willebut, Williheid, Muntwil) — ад гоцкага wilja 'воля'. Такім парадкам, імя Таўцівіл азначае «воля роду».

Адпаведнасьць імя Таўтвіла германскаму імю Theowilh сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў.

Варыянты імя князя ў гістарычных крыніцах: *minen bruder herczog Tewtewiln das her in gegeben hatte* (*Tewtewil*; Мэмарыял Вітаўта, 1390 год); *Thowtiwil* (18 студзеня 1401 году); *Theowothowil* (каля 23 красавіка 1430 году); *Thotwil* (Ян Длугаш).

## Біяграфія
У 1382 годзе па забойстве Ягайлам Кейстута й уцёкаў Вітаўта з ВКЛ быў пазбаўлены Ягайлам Наваградзкага княства, якім кіраваў разам з братам Войдатам. Далучыўся да Вітаўта, 21 кастрычніка 1383 году хрысьціўся ў каталіцтва. Загінуў у гэтым змаганьні падчас аблогі Вільні супольным войскам Вітаўта й крыжакоў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 
* 

Катэгорыя:Кейстутавічы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў XIV стагодзьдзі
Катэгорыя:Памерлі ў 1390 годзе
Антоні Ляшчэвіч

Блаславёны **Антон Ляшчэвіч** MIC (30 верасьня 1890, Абрамаўшчына, цяпер Смаргонскі раён — 18 лютага 1943, Росіца, Дрысенскі раён) — рымска-каталіцкі дзяяч, ксёндз-марыянін, мучанік, блаславёны Рымска-Каталіцкага Касьцёлу.

## Біяграфія
Сын Яна й Караліны з Садоўскіх. У 1909 паступіў у Духоўную сэмінарыю ў Пецярбургу. Высьвячаны на сьвятара 13 красавіка 1914. Быў вікарыем, настаўнікам рэлігіі й лацінскае мовы, пробашчам у Іркуцку, Чыце й Харбіне. У 1934 узнагароджаны польскім Срэбраным крыжом заслугі за дзейнасьць на карысьць бедных. Напрыканцы 1937 выехаў у Японію, а напачатку 1938 прыбыў у Рым. 13 чэрвеня 1939 уступіў у Ордэн айцоў-марыянаў. Служыў душпастырам парафіі ў Друі. Разам зь сёстрамі эўхарысткамі выехаў да Росіцы, што каля Дрысы. 18 лютага 1943 застаўся разам зь людзьмі, зачыненымі немцамі ў вясковай хаце, дзе й згарэў жыўцом.

Бэатыфікаваны папам Янам Паўлам II 13 чэрвеня 1999 разам з 107 іншымі мучанікамі часоў Другое сусьветнае вайны.

## Крыніцы

Катэгорыя:Каталіцкія блаславёныя
Катэгорыя:Беларусы ў Кітаі
Катэгорыя:Каталіцкі касьцёл у Расеі
Катэгорыя:Марыяне
Катэгорыя:Другая сусьветная вайна на Беларусі
Катэгорыя:Каталіцкія сьвятыя зь Беларусі
Катэгорыя:Беларускія каталіцкія сьвятары
Катэгорыя:Росіцкія мучанікі
Катэгорыя:Перасьледы каталіцтва ў Беларусі
Катэгорыя:Памерлі ў Дрысенскім раёне
Загор’е

Назву **Заго́р’е** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Загор’е — вёска ў Баранавіцкім раёне
** Загор’е — вёска ў Пружанскім раёне

* Віцебская вобласьць:
** Загор’е — вёска ў Глыбоцкім раёне
** Загор’е — вёска ў Мёрскім раёне
** Загор’е — вёска ў Талачынскім раёне
** Загор’е — вёска ва Ўшацкім раёне
** Загор’е — вёска ў Шаркоўшчынскім раёне

* Гарадзенская вобласьць:
** Загор’е — вёска ў Красьненскім сельсавеце Карэліцкага раёну
** Загор’е — вёска ў Турэцкім сельсавеце Карэліцкага раёну
** Загор’е Дзяляціцкае — вёска ў Наваградзкім раёне
** Сеньненскае Загор’е — вёска ў Наваградзкім раёне
** Загор’е — вёска ў Слонімскім раёне
** Загор’е — вёска ў Смаргонскім раёне

* Гомельская вобласьць:
** Загор’е — былы хутар у Жыткавіцкім раёне
** Загор’е — былая вёска ў Чачэрскім раёне
** Загор’е — вёска ў Шацілавіцкім раёне

* Магілёўская вобласьць:
** Загор’е — вёска ў Шклоўскім раёне

* Менская вобласьць:
** Загор’е — вёска ў Весялоўскім сельсавеце Барысаўскага раёну
** Загор’е — вёска ў Мсьціскім сельсавеце Барысаўскага раёну
** Загор’е — вёска ў Ігуменскім раёне
** Загор’е — вёска ў Лагойскім сельсавеце Лагойскага раёну
** Загор’е — вёска ў Плешчаніцкім сельсавеце Лагойскага раёну
** Загор’е — вёска ў Салігорскім раёне
** Загор’е — вёска ў Слуцкім раёне
** Загор’е — вёска ў Драчкаўскім сельсавеце Смалявіцкага раёну
** Загор’е — вёска ў Забалоцкім сельсавеце Смалявіцкага раёну

### [[Славаччына]]
* Загор’е — гістарычная вобласьць

## Урочышчы
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Загор’е — урочышча ў Івацэвіцкім раёне 

* Гомельская вобласьць:
** Загор’е — урочышча ў Жыткавіцкім раёне 

* Менская вобласьць:
** Загор’е — урочышча ў Лагойскім раёне 

## Іншае
* Загор’е — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласьці

## Падвойныя назвы
* Вольнае Загор'е
* Дзяляціцкае Загор’е
* Сеньненскае Загор’е

## Глядзіце таксама
* Загорнае
* Загорцы 
* Загоршчына
* Загоры
* Падзагор’е
Марта (жонка Міндоўга)

**Марта** (***Марфа, Морта***; ? — каля 1262) — вялікая княгіня (да 1253) і каралева літоўская.

Пра яе амаль нічога невядома. Марта — гэта яе хрысьціянскае імя, якое яна атрымала пры хрышчэньні ў 1252 годзе. У дамове 1219 году ўзгадваецца, што спачатку яна была жонкай Вішымута Булевіча, забітага Міндоўгам. Тады ж яна стала й жонкай Міндоўга. Апроч яе ў Міндоўга былі й іншыя жонкі. Гэтак, Войшалк, старэйшы сын вялікага князя, быў ужо дарослым, калі дзеці Марты былі яшчэ зусім малымі. У 1261 годзе ўзгадваюцца два яе сыны — Рэпля й Герстук, у 1263 два яе сыны, Рукля й Рупейка, былі забітыя разам зь Міндоўгам. Невядома, ці былі гэта адны й тыя ж людзі, альбо чатыры розныя сыны. Пасьля сьмерці Марты Міндоўг ажаніўся зь ейнай сястрой Агнай, жонкай нальшанскага князя Даўмонта.

Катэгорыя:Вялікія княгіні літоўскія
Катэгорыя:Памерлі ў XIII стагодзьдзі
Сакалянка (прадмесьце)

**Сакалянка, Сакалянскае [[прадмесьце]]** — гістарычная мясцовасьць Менску, разьмешчаная ў паўднёвай частцы места, на правым беразе Сьвіслачы.

На паўднёвы захад ад Сакалянкі пачынаецца Козырава, на паўночны захад — Серабранскія Млыны, на паўночны ўсход — Тры Карчмы.

## Гісторыя
Назва прадмесьця паходзіць ад вёскі Сакалянкі, што далучылася да места ў 1959 року.

У наш час тапонім захаваўся ў назьве аднайменнага завулка, што праходзіць праз прадмесьце і перасякае Дзянісаўскую вуліцу.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Шпацыраваньне Сакалянкай, Бібліятэка Менчука
* План губернского города Минска (1903), Бібліятэка Менчука
* Формирование территории Минска (1800—2004), Бібліятэка Менчука
* План губернского города Минска (1898), Бібліятэка Менчука

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Менску
Вольга Курыленка

**Во́льга Канстаўці́наўна Курыле́нка** (; нарадзілася 14 лістапада 1979, Бярдзянск) — украінская акторка.

## Біяграфія

Расла ў беднаце, у кватэры з Вольгай жылі яе цётка, дзядзька, бабуля, дзядуля і стрыечны брат. Маці разьвялася з бацькам неўзабаве пасьля нараджэньня. Выхоўвалася маці і бабуляй. Ва Ўкраіне да 13 гадоў вучыла мовы, 7 гадоў вывучала фартэпіяна і хадзіла ў студыю балета. 

Ва ўзросьце 13 гадоў, Вольга і яе маці прыехалі ў Маскву. Тамака мадэльны агент выпадкова сустрэўшы Вольгу ў мэтро зрабіў ёй прапанову папрацаваць. Спачатку маці Вольгі насьцярожылася, але неўзабаве ўхваліла прапанову. Ва ўзросьце 16 гадоў яна пераехала па працы ў Парыж, вывучыла францускую за шэсьць месяцаў і пасьля падпісала кантракт з агенцтвам Madison. Ва ўзросьце 18 гадоў, Вольга зьявілася на вокладцы Glamour, Elle, Madame Figaro, Marie Claire і Vogue, яна таксама стала асобай кампаніі Lejaby, Bebe clothing, Clarins and Helena Rubinstein.

У 1999, Вольга выйшла замуж за свайго сябра, францускага фатографа Сэдрыка ван Моля і разьвялася зь ім праз 3,5 гады. Першы досьвед у кіно — галоўная роля ў малабюджэтным эратычным фільме L'Annulaire (2005) францускага рэжысэра Дыяны Бэртран. Набыла вядомасьць як акторка пасьля вынахаду фільма «Парыж, я кахаю цябе» (2006), згуляўшы ў пары з Элайджэй Вудам. У студзені 2008 абраная на ролю «дзяўчыны Бонду» ў чарговым фільме-сэрыяле пра агента 007.

## Фільмаграфія

* 2005 — «Безназоўнае палец» / *L'Annulaire* — Касач
* 2006 — «Парыж, я кахаю цябе» / *Paris, je t'aime* (эпізод «Quartier de la Madeleine») — Вампір
* 2006 — «Зьмяя» / Le Serpent — Сафія
* 2007 — «Гітман» / *Hitman* — Ніка
* 2008 — «Квант суцяшэньня» — Каміла
* 2008 — «Макс Пэйн» — Наташа
* 2013 — «Забыцьцё» / *Oblivion* — Юлія Русакова

## Узнагароды

* 2006: Названая лепшай акторкай Бруклінскага міжнароднага кінафэсту за галоўную ролю ў фільме L'Annulaire.

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Фотагалерэя Вольгі Курыленка
* Камуністы пагарджаюць Вольгу Курыленка

Катэгорыя:Нарадзіліся 14 лістапада
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1979 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Бярдзянску
Катэгорыя:Францускія акторкі
Катэгорыя:Украінскія акторкі
Замошша (возера, Ушацкі раён)

**Замо́шша** — возера ва Ўшацкім раёне Віцебскай вобласьці. Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы захад ад Ушачаў, каля вёскі Замошша. Належыць да групы Ўшацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басэйне ракі Ушача. Плошча Замошша складае 0,33 км². Найбольшая глыбіня возера — 30,7 м. Даўжыня возера — 1,24 км, найбольшая шырыня — 0,52 км. Даўжыня берагавой лініі — 3,29 км. Аб’ём вады ў возеры складае 3,07 млн м³, плошча вадазбору возера — 135 км². Возера вызначаецца высокай празрыстасьцю вады.

Схілы катлавіны возера маюць вышыню 10—20 м. Схілы разараныя, на поўдні і паўднёвым усходзе знаходзяцца пад лесам. Берагі зьліваюцца з схіламі. На поўдні і паўднёвым усходзе берагі нізкія, пяшчаныя, знаходзяцца пад хмызьняком.

Возера падзеленае на 2 плёсы: паўночны і паўднёвы. Найбольшую глыбіню возера мае ў паўднёвыя плёсе. У паўночным плёсе найбольшая глыбіня складае 17,9 м. Паміж плёсамі знаходзіцца невялікая выспа.

Дно вадаёма да глыбіні 6—7 м пяшчанае, на большых глыбінях — глеістае.

Надводная расьліннасьць пашыраная да глыбіні 2 м.

Возера Замошша ўваходзіць у зону курорта «Ўшачы».

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Ўшацкага раёну
Гомель (возера)

**Го́мель**, **Гомля** — возера ў Беларусі, у басэйне ракі Тураўлянкі. Знаходзіцца ў Полацкім раёне Віцебскай вобласьці, за 18 км на поўдзень ад Полацку. Належыць да групы Ўшацкіх азёр. Плошча паверхні возера 3,46 км². Даўжыня возера 3,4 км, найбольшая шырыня 1,2 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 23 м. Даўжыня берагавой лініі 11,7 км. Аб’ём вады 19,01 млн м³, плошча вадазбору 744 км².

На ўсходнім беразе возера стаіць гістарычнае мястэчка Гомель.

## Апісаньне
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 4—8 мэтраў, на паўднёвым захадзе вышыня схілаў сягае да 18 мэтраў. Схілы пераважна разараныя, у ніжняй частцы парослыя хмызьняком. Берагавая лінія зьвілістая. Берагі возера пясковыя, на пэўных дзялянках галечныя і камяністыя.

Вадаём падзяляецца на два плёсы: паўночны і паўднёвы, якія злучаюцца неглыбокай пратокай. Дно паўночнага плёсу роўнае, паўднёвага — больш глыбокае, лейкападобнае, з стромкімі схіламі. Мелкаводзьдзе возера мясковае і пяскова-галькавае.

У паўднёвай затоцы возера мае выспу, плошча якой складае 0,1 га (0,001 км²). У возега ўпадае ручаіна з возера Канашоў. Таксама злучаецца пратокай з возерам Зашчатамі, існуе сьцёк пратокай у возера Сую.

Возера ўваходзіць у зону адпачынку «Азёрная».

## Флёра і фаўна
Шырыня паласы прыбярэжнай расьліннасьці складае да 100 мэтраў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Полацкага раёну
Катэгорыя:Гомель (вёска)
Гомель (неадназначнасьць)

Назву **Гомель** маюць:

* Гомель — горад у Беларусі, цэнтар Гомельскай вобласьці і Гомельскага раёну
* Гомель — возера ў складзе групы Ўшацкіх азёр у Полацкім раёне Віцебскай вобласьці
* Гомель — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласьці
* Гомель — беларускі футбольны клюб з гораду Гомель
Квант суцяшэньня

**«Квант суцяшэньня»** () — 22-і фільм з сэрыі фільмаў пра ангельскага агента Джэймза Бонда, заснаваны на адным з аповедаў Ена Флемінга. Агент 007, чыю ролю выконвае Дэніел Крэйг, адпраўляецца на пошукі забойцаў Вэспэр, і высьвятляе, што яе шантажавалі. Рэжысэр фільму — Марк Форстэр. Сцэнар напісаны, у прыватнасьці, ляўрэатам прэміі «Оскар» Полам Гагісам

Прэм’ера фільму адбылася 29 кастрычніка 2008 г. у Вялікабрытаніі.

## Зьмест

Пасьля здрады Ўэспэр агент 007 дужаецца з жаданьнем ператварыць апошняе заданьне ў асабістую вэндэту. У пошуках ісьціны Бонд і М дапытваюць Містэра Ўайта, ад якога дазнаюць, што Арганізацыя, якая шантажавала Ўэспэр, нашмат складанейшая і небясьпечнейшая, чым можна было падумаць.

Судмэдэкспэрты Mi6 усталёўваюць сувязь Ўэспэр з ананімным банкаўскім рахункам на Гаіці. Тамака Бонд выпадкова знаёміцца з баявой дзяўчынай Камілай, якая таксама прагне помсты. Праз Камілу Бонд выходзіць на Дамініка Грына, жорсткага бізнэсмэна і не апошняга чалавека ў Арганізацыі.

Пабываўшы ў Аўстрыі, Італіі і Паўднёвай Амэрыцы, Бонд дазнаецца пра сумесную змову Грына і генэрала Мэдрана з мэтай усталяваньня кантролю над сусьветнымі запасамі нафты. Выкарыстоўваючы магчымасьці Арганізацыі і адданых яму людзей у ЦВК і брытанскай выведцы, Грын абяцае генэралу зрынуць існы рэжым у выдуманай лацінаамэрыканскай краіне ў абмен на, здавалася б, пустынны ўчастак зямлі.

Бонд зьвяртаецца па дапамогу старых сяброў, каб усталяваць ісьціну. Чым бліжэй да высьвятленьня асобы чалавека, які пхнуў Ўэспэр на здраду, тым складаней Бонду быць на крок наперадзе ЦВК, тэрарыстаў і нават М, каб раскрыць злачынны плян Грына і спыніць яго Арганізацыю.

## У ролях
* Дэніел Крэйг — *[[Джэймз Бонд]]*
* Мат’ё Амальрык — *Дамінік Грын* галоўны злыдзень фільму, які прыкрываецца пад выглядам «добрага хлопца, які працуе ў вобласьці экалёгіі, расьлін, дрэваў і ўкладвае дабрачынныя сродкі ў навуку аб навакольным асяродзьдзі».
* Вольга Курыленка — *Каміла*, дзяўчына Бонда.
* Гема Артэртан — *Філдс* агент MІ-6 якая працуе консулам у балівійскім пасольстве. Гема была абраная на ролю з 1500 кандыдатак.
* Джудзі Дэнч — *[[M (бандыяна)|М]]* глава брытанскай сакрэтнай службы MІ-6, начальнік Бонда.
* Джэфры Райт — *[[Фэлікс Лэйтэр]]* саюзьнік Бонда з Цэнтральнай разьведвальнай ўправы, які дапамагаў у казіно Раяль. Гэта будзе другі раз, калі ролю Фэлікса Лэйтэра выконвае адзін і той жа актор два разы запар.
* Еспэр Крыстэнсэн — *Містэр Ўайт* працаўнік таемнай арганізацыі, які выкраў выйграныя грошы Бонда ў казіно Раяль.
* Джанкарлё Джаніні — *Рэнэ Матыс* францускі падвойны агент, які дапамагаў Бонду ў Чарнагорыі раскрываць Ле Шыфра, таксама працаваў на Містэра Ўайта.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Музычная тэма для Джэймса Бонда («Квант суцяшэньня»)

Катэгорыя:Брытанскія фільмы
Катэгорыя:Брытанскія фільмы 2008 году
Катэгорыя:Фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2008 году
Катэгорыя:Фільмы-баевікі
Катэгорыя:Фільмы Columbia Pictures
Суя

**Суя** — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласьці. Знаходзіцца за 18 км на поўдзень ад Полацку, каля вёскі Плусы. Належыць да групы Ушацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басэйне ракі Тураўлянка. Плошча Суі складае 1,54 км². Найбольшая глыбіня возера — 3,6 м.

Вышыня схілаў возера месцамі сягае да 14 м.

Берагі вадаёма нізкія, пяшчаныя, месцамі забалочаныя.

Возера Суя злучанае пратокамі з азёрамі Гомель і Туроўля.

Суя ўваходзіць у зону адпачынку «Азёрная».

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Полацкага раёну
Туроўля

**Туроўля** (**Емяльянікі**) — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласьці. Знаходзіцца за 16 км на поўдзень ад Полацку, каля вёскі Емяльянікі. Належыць да групы Ўшацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басэйне ракі Тураўлянка. Найбольшая глыбіня возера — 1 м. Плошча возера складае 1,08 км².

Возера забалочанае, моцна зарастае.

Злучанае пратокай з возерам Суя.

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Полацкага раёну
Емяльянікі

Назву **Емяльянікі** маюць:

* Емяльянікі (Туроўля) — возера ў складзе групы Ўшацкіх азёраў у Полацкім раёне Віцебскай вобласьці
* Емяльянікі — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Емяльянава
* Емяльянавічы
* Емяльянаў
* Емяльянаўка
* Емяльянішкі
Урода

**Урода** — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласьці. Знаходзіцца за 27 км на паўночны ўсход ад Лепелю, каля вёскі Заслаўкі. Належыць да групы Ушацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басэйне ракі Тураўлянка. Плошча Уроды складае 1,64 км². Найбольшая глыбіня возера — 4,2 м.

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Лепельскага раёну
Янова

**Янова** — возера на мяжы Ушацкага і Полацкага раёнаў Віцебскай вобласьці. Знаходзіцца за 22 км на поўдзень ад Полацку і за 16 км на паўночны ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Бікульнічы. Належыць да групы Ушацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басэйне ракі Дзіва. Плошча Янова складае 7,7 км². Найбольшая глыбіня возера — 13,2 м. Даўжыня возера — 6 км. Даўжыня берагавой лініі — 25 км. Плошча вадазбору возера — 729 км².

## Крыніцы

Катэгорыя:Ушацкія азёры
Катэгорыя:Азёры Лепельскага раёну
Катэгорыя:Азёры Полацкага раёну
Падбродзьдзе

**Падбродзьдзе** () — горад у Летуве, знаходзіцца ў Сьвянцянскім раёне Віленскага павету. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёну Аўкштота. Падбродзе знаходзіцца на рацэ Жэймяне, пры ўпадзеньні ў яе ракі Дубінкі. Горад аддалены ад Сьвянцянаў на 38 км. Да 1939 году горад уваходзіў у склад Польшчы (Сьвянцянскі павет), зьяўляўся буйным чыгуначным вузлом на лініі Варшава — Дзьвінск.

## Войска
На 2021 год на вайсковым палігоне ў Падбродзьдзі за 15 км ад беларуска-летувіскай мяжы знаходзілася батальённая тактычная група.

## Гісторыя
Першыя ўспаміны аб Падбродзе датуюцца канцом XV стагодзьдзя. У гэтыя час гэта выла невялікая вёска, у якой да 1928 году не было нават школы. У канцы ХІХ стагодзьдзя, разам з пракладкай Варшаўска-Пецярбурскай чыгункі, у паселішчы значна ўзрасла колькасьць насельніцтва (да 312 хатаў). Большасьсь жыхароў была непісьменная, і тыя хто меў дастаткова грошаў езьдзіў вучыцца ў Беларусь у Кемелішкі.

У 1905 годзе ў вёсцы *Баярэле*, каля Падбродзьдзя (цяпер гэта частка гораду), была пабудавана трохгадовая пачатковая школа. Усе тры клясы вучыліся ў адным пакоі.

У 1919 годзе праездам да роднага дома ў вёсцы Зулаве, тут затрымаўся Юзэф Пілсудзкі. Жыхары зьвярнуліся да маршала з просьбай надаць Падбродзю статуса гораду і гэты статус быў атрыманы.

У 1928 годзе пачалася пабудова сямігадовай школы. Праз тры гады, у 1931 годзе будова была скончана і школа атрымала імя Пілсудзкага.

У 1939 годзе горад, разам зь Віленшчынай быў далучаны да БССР, але ў 1940 годзе адыйшоў да Летувіскай ССР.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Летувы
Зьміцер Бартнянскі

**Зьмі́цер Сьцяпа́навіч Бартня́нскі** (; 1751, Глухаў — , Санкт-Пецярбург) — кампазытар Украіны і Расеі, заснавальнік расейскай кампазытарскай школы, адзін зь першых заснавальнікаў клясычнай расейскай музычнай традыцыі.

## Біяграфія
Зь мяшчан. Нарадзіўся ў Глухаве. У 1758 годзе быў вызначаны пеўчым у Пецярбург у Прыдворную пеўчую капэлу. У 1769 годзе адпраўлены ў Італію для навучаньня музыцы. У 1779 годзе Бартнянскі вярнуўся ў Расею. У 1780—1784 гадах — капэльмайстар Прыдворнай пеўчай капэлы, кіраваў хорамі ў Сухапутным шляхецкім корпусе і Смольным інстытуце.

У 1758 годзе Бартнянскі атрымаў прызначэньне капэльмайстрам пры «малым» двары вялікага князя Паўла Пятровіча. З 1796 году Бартнянскі — кіруючы Прыдворнай пеўчай капэлай, галоўным хорам Расейскай дзяржавы, з 1801 году — дырэктар Прыдворнай пеўчай капэлы. Зь дзейнасьцю Бартнянскага зьвязаны яе росквіт. У 1804 годзе абраны ганаровым членам Акадэміі мастацтваў у Пецярбурзе. У 1791—1814 напісаў шэраг кантат і араторыяў на вершы Г. Р. Дзяржавіна, Ю. А. Няледзінскага-Мялецкага, П. А. Вяземскага, М. М. Хераскава, а таксама духоўнай музыкі, выконваемай дагэтуль. У 1816 годзе Бартнянскі прызначаны цэнзарам усіх нот духоўнай музыкі, якія выдаюцца ў Расеі.

Аўтар опэр «Сокал» (1786), «Сын-супернік, або Новая Стратоніка» (1787), фартэпіянных санат, камэрных ансаблей.

## Крыніцы

## Літаратура
* *Рыцарева М.* Композитор Бортнянский. Жизнь и творчество.&nbsp;— Лен.,1979
* ** Дмитро Бортнянський.&nbsp;— К., 1980
* Ковалёв К. Бортнянский (Серия ЖЗЛ). — М.: Молодая гвардия, 1989. — 304 с, илл. (2-е изд., дополненное — М.: 1998).
* *Чувашов А. В.* Автографы Д. С. Бортнянского в КР РИИИ. С. 21—119. СПб. 2020.
* *Чувашов А. В.* Неизвестная оратория Д. С. Бортнянского на текст П. Метастазио. (Временник зубовского института. No 1 (32) / 2021. С. 60-67).
* *Чувашов А. В.* Д. С. Бортнянский. Духовные концерты с оркестром (кантаты на основе духовных концертов). Временник Зубовского института. 2022. № 3 (38). С. 48-74.
* *Чувашов А. В.* Нотные копиисты Д. С. Бортнянского в Италии и России. Научный вестник Московской консерватории. Том 13. Выпуск 4 (декабрь 2022). С. 656—677.
* *Чувашов А. В.* Бортнянский Д. С. «Песнословие на Прибытие Е. И. В. Павла Первого в Москву 1797-го году». Неизвестные подробности первого исполнения. История отечественной культуры в архивных документах : сборник статей / сост. и отв. ред. Е. А. Михайлова, ред. Л. Н. Сухоруков. СПб, 2022. Вып. 3. С. 115—122.

### Выданьні музыкі Бартнянскага
* Светские произведения. Редактор-составитель А. В. Чувашов. СПб.: Планета музыки, 2018. 104 с.
* Мотеты. Публикация, исследования и комментарии А. В. Чувашова. СПб.: Планета музыки, 2023. 248 с.

Катэгорыя:Расейскія кампазытары
Катэгорыя:Украінскія кампазытары
Катэгорыя:Духоўныя кампазытары
Катэгорыя:Опэрныя кампазытары
Расея на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008

Расею на конкурсе «Эўрабачаньне-2008» прадстаўляў Дзіма Білан зь песьняй «Believe». Разам зь ім удзельнічалі ў нумары Эдвін Мартан, знакаміты скрыпач, і Яўген Плюшчанка, Алімпійскі чэмпіён па фігурным катаньні. Дзіма Білан заняў першае месца, набраўшы 272 балы і атрымаўшы галоўны прыз конкурсу «Крыштальны мікрафон».

## Нацыянальны адбор
Выканавец абраны 9 сакавіка 2008 году тэлеглядацкім, інтэрнэт і галасаваньнем журы. Было пададзена больш за 100 заявак, зь іх адабрана 25 (пазьней затым дададзена яшчэ 2) прэтэндэнтаў. Дзіма Білан атрымаў 27 балаў ад журы 27 ад тэлегледачоў.

## Галасаваньні

### У паўфінале

### У фінале

## Вонкавыя спасылкі
* Расея на афіцыйным сайце конкурсу песьні «Эўрабачаньне-2008» 
* Тэлеканал «Расея» — Эўрабачаньне
* Расея на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008 (esckaz.com)

Катэгорыя:Расея на конкурсе песьні Эўрабачаньне
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008
Азэрбайджан на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008

На «Эўрабачаньні-2008» Азэрбайджан прадстаўлялі два маладыя выканаўцы — Эльнур Гусейнаў і Самір Джавадзадэ. Кандыдатура апошняга была прадстаўленая ў самім канцы. Гэтыя два выканаўца дэбютавалі ў дуэце зь песьняй кампазытара Гоўхара Гасанзадэ «Day After Day» на словы Захры Бадалбэйлі. Менавіта з гэтай песьняй яны выйгралі нацыянальны адбор, які праходзіў 2 лютага 2008 году ў Баку, пакінуўшы ззаду іншых кандыдатаў — Айнур Іскандэрлі і рок-гурт «Unformal». У кампазыцыі Гусейнава і Джавадзадэ задзейнічаны опэрны жанр, а таксама нацыянальныя матывы Азэрбайджану, у прыватнасьці азэрбайджанскі народны музычны стыль мугам (выкананы Самірам).

## Нацыянальны адбор




## Прома-тур
Яны выступілі ў Тбілісі, Кіеве, Рызе і Атэнах. У рамках прома-тура Эльнур і Самір наведалі фіналы нацыянальных адбораў Украіны (23 лютага), Грэцыі (27 лютага) і Латвіі (1 траўня). У песьні абгульваецца тэма дужаньня дабра і зла. Эльнур увасабляе дабро (анёл), а Самір — зло (д’ябал). Ідэя «супрацьстаяньні» выкарыстаная і ў прэвію-кліпе.

## Галасаваньні
### Паўфіналу

### Фіналу

## Глядзіце таксама
* Конкурс песьні Эўрабачаньне-2008

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Старонка Азэрбайджана на сайце ESCKaz
* Неафіцыйны расейскамоўны сайт аб гурце

Катэгорыя:Азэрбайджан на конкурсе песьні Эўрабачаньне
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008
Альбанія на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008

На конкурсе «Эўрабачаньне-2008» Альбанію прадставіла Олта Бока зь песьняй «Zemrën e lamë peng». Альбанія заняла 17 месца з 55 баламі ў фінале.

## Нацыянальны адбор
14 і 15 сьнежня былі праведзеныя паўфіналы. Усяго песень было 30. 16 сьнежня мінуў фінал, і першае месца заняла Олта Бока зь песьняй «Zemrën e lamë peng».

## Галасаваньне
### У паўфінале

### У фінале

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эўрабачання
* Тэкст песьні «Zemrën e lamë peng»
* інфармацыя аб нацыянальным адборы ў Альбаніі

Катэгорыя:Альбанія на конкурсе песьні Эўрабачаньне
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008
Андора на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008

Андору прадставіла на Эўрабачаньні-2008 сьпявачка **Жызэля** зь песьняй «Casanova», але яна не патрапіла ў фінал конкурсу і заняла 15 месца з 22 баламі ў першым паўфінале.

## Унутраны адбор
Канал RTVA зьвярнуўся да музычнага лэйбла *Filmax Music*, каб знайсьці выканаўца, які б прадставіў Андору на Эўрабачаньне-2008. *Filmax Music* прапанаваў кандыдатуру сьпявачкі з Гішпаніі Жызэля. 10 сьнежня Жызэля была зацьверджаная на прадстаўніка Андоры на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008.

## Галасаваньне
### У паўфінале
Так як Андора не змагла патрапіць у фінал, дык за яе галасавалі толькі ў першым паўфінале.

### У фінале

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эўрабачаньня

2008
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2008