Лявон Бароўскі

**Ляво́н Баро́ўскі** (; 27 чэрвеня 1784, Пінскі павет — 4 красавіка 1846, Вільня) — літаратуразнавец, філёляг, гісторык і тэарэтык літаратуры, пэдагог і публіцыст; адзін зь вядомых прафэсараў Віленскага ўнівэрсытэту 1820-х, калі Адам Міцкевіч і ягоныя аднагодкі атрымлівалі ў Вільні адукацыю; сябра таварыства шубраўцаў.

## Жыцьцяпіс
Па сканчэньні гімназіі ў Паставах пераехаў у Вільню (1800). Вучыўся ў Віленскім унівэрсытэце, адначасова працаваў там сакратаром (1801—1807). У 1803 годзе атрымаў навуковую ступень кандыдата філязофіі. У 1807—1811 гадах выкладаў рыторыку і паэтыку ў Сьвіслацкай, пасьля ў Віленскай гімназіі. Стаў чальцом першага ў Вільні таварыства філяматаў.

У 1814 годзе, па сьмерці прафэсара Эўсэбіюша Славацкага, пачаў выкладаць рыторыку, паэзію, філязофскую граматыку ў Віленскім унівэрсытэце. У 1816 годзе атрымаў ступень магістра філязофіі, з 1821 году — экстраардынарны прафэсар, з 1823 году — ардынарны прафэсар.

Бліскучы лектар, першым пачаў вучыць на сэмінарах аналізу літаратуры. Аказаў значны ўплыў на Адама Міцкевіча, быў адным зь першых прыхільнікаў яго паэзіі і першым назваў геніем. Лекцыі Л. Бароўскага слухалі і іншыя будучыя пісьменьнікі, у т. л. Сімонас Даўкантас, Сімонас Станявічус, Юльюш Славацкі.

Пасьля закрыцьця Віленскага ўнівэрсытэту (1832), у 1833 годзе прызначаны прафэсарам гамілетыкі ў рыма-каталіцкую Віленскую духоўную акадэмію і да 1842 году выкладаў там гамілетыку і польскую літаратуру, пакуль Акадэмія не была пераведзеная зь Вільні ў Санкт-Пецярбург. Доўгі час служыў цэнзарам польскіх выданьняў.

Памёр у 1846 годзе ў Вільні, пахаваны на Бэрнардынскіх могілках. На тыльным баку надмагільля ў выглядзе скалы ў 1900 годзе была зьмешчаная шыльда з тэкстам на польскай мове, дзе Л. Бароўскі названы першым, хто распазнаў у А. Міцкевічы нацыянальнага генія, і тым, хто сфармаваў самых выдатных польскіх паэтаў і празаікаў XIX стагодзьдзя. Помнік упрыгожаны таксама вершаванай эпітафіяй Марыі Канапніцкай.

## Дзейнасьць
Выгадаваны на літаратурных густах XVIII стагодзьдзя, Л. Бароўскі лічыцца адным з заснавальнікаў рамантызму ў польскай літаратуры; спрабаваў узгадняць яго з клясыцызмам. Быў знаёмы з творамі клясычных літаратур. Перакладаў з латыні, францускай, ангельскай на польскую мову. Сярод перакладаў Л. Бароўскага — камэдыі Мальера «Скупы» і «Жанчыны-філёзафы», фрагмэнты твораў Шэксьпіра, Мільтана, Байрана. Пасьля Л. Бароўскага застаўся ў рукапісе пераклад «Дон Кіхота» з гішпанскага арыгіналу. Выдаў паэму «Манахамахія» Ігнацыя Красіцкага са сваімі навуковымі камэнтарамі.

У 1815—1826 гадах супрацоўнічаў з часопісам «Dziennik Wileński», дзе публікавалася адна з галоўных працаў Л. Бароўскага «Заўвагі пра паэзію і рыторыку з пункту гледжаньня іх падабенства і адрозьненьня» (). Аўтар прац па пэдагогіцы, біяграфіі Эўсэбіюша Славацкага, сачыненьняў *«Uwagi nad poezją i wymową»* (1820); *«Retoryka»* (1824); «O poznawaniu zdolności umysłowych w młodzieży» (1826).

## Крыніцы

## Літаратура
* Kasperavičienė Audronė, Surwiło Jerzy. Przechadzki po Wilnie. Zarzecze. Cmentarz Bernardyński. — Wilno: Efekt, 1997. — С. 49—50. — 132 с.
* Конан У. М. Баброўскі Лявон //  С. 364—366

Катэгорыя:Нарадзіліся 27 чэрвеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1784 годзе
Катэгорыя:Польскія паэты
Катэгорыя:Польскія літаратуразнаўцы
Катэгорыя:Польскія перакладчыкі
Катэгорыя:Шубраўцы
Катэгорыя:Філяматы
Катэгорыя:Выпускнікі Віленскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выкладчыкі Сьвіслацкай гімназіі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскай духоўнай акадэміі
Катэгорыя:Памерлі 4 красавіка
Катэгорыя:Памерлі ў 1846 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Вільні
Катэгорыя:Пахаваныя на Бэрнардынскіх могілках