Мін

**Мін** (*Мінь*), **Мен** (*Мень*), **Міна** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Міна, Мена або Меня (Minno, Menno, Menia) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -мін- (-мен-) паходзіць ад гоцкага minan 'менаваць, памятаць, любіць', minthi 'памяць'. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Мінейка (Мініка, Мінка, Менейка, Меніка), Мінела (Меніль, Менюл), Мінаўт (Міналт), Мінвід (Мінвіт), Мінігайла (Мінгель), Мінгіла, Мінгер, Мінгірд, Мінігаўд (Менгаўд, Менькоўт), Мінгін (Мінген, Менгін), Мінгуд (Мінгот), Мінар, Менарт, Міндаў (Міндаг, Мендаг, Мендах), Мінконт, Мінят, Альмін, Ярмін (Армін), Асьміна (Ашміна, Ашмена, Ясьмін), Гайлімін (Гальмін), Гедзімін (Гідзімін, Гідмін), Гермін, Гудымін, Кармін, Ягмін (Ягімін, Якмін), Ямін (Амін). Адзначаліся германскія імёны Minnico (Meniko), Minnul (Mennel), Minolt, Minuit, Minigelus (Mengel), Mengilo, Minger, Mingard, Menegald (Minegolt), Minchin (Mennigen, Mennikin), Mengodus (Mengotus), Minar (Mennarius), Mennert (Minnert), Mindach (Mendoch), Menegundia, Miniatus, Almin (Almen), Armin, Osminna, Geleminus (Galmin), *Giddeminus (паводле запісу *Diddeminum*), Germinus, Goudemen, Carmin, Agminus (Egiminus), Ammin (Emino).

Адпаведнасьць імя Мін (Мінь) германскаму імю Minno (Mini) сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскіх імёнаў Menko, Minar (Menera), Minardus, Menricus, Menrota, Menold, Germin (Girmin), Hermino.

У Прусіі бытавалі імёны *Mine / Myne* (1334 і 1409 гады), *Menike / Mineko / Mineke / Myneke* (1353, 1370, 1386 і 1389 гады), *Menit*, *Mynaute / Minaute / Menaute / Mynawte* (1267, 1334, 1335, 1347, 1379, 1400 і 1429 гады), *Mynnegayle / Minigal* (1391 год), *Minnegaude* (1339 і 1353 гады), *Mynothe / Mynotte / Minate* (1387 і 1399 гады), *Gaylemynne* (1360 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *чотыри чоловеки… а Меня* (1440—1492 гады); *в [[Гарадзенскі павет|Городенском повете]] в Жорославскои волости люди… а Манца Миневича, а Олешка Миневича* (20 кастрычніка 1512 году); *земль Новгородского повета… а Миневщины* (26 студзеня 1517 году); *люди… Рокгоиша Минича* (29 лютага 1517 году); *пан Мина Сеньковичъ, чашникъ, староста мельницкий* (11 лістапада 1533 году); *Мин Смонтовичъ* (14 красавіка 1542 году); *село Миневичи* (1554 год); *Andrzei Miniewic* (1558 год); *Myn Iwanowycz… Myn Chodorowycz* (1558 год); *Min Wiktor* (1560 год); *Минъ Прихожи… Минъ Жуковичъ… Минъ Ковалянчинъ… Минъ Гомзичъ… Минъ а Фарионъ Жуковичъ* (1566 год); *слугу на имя [[Вела|Веля]] Миновича шляхтича* (1567 год); *Минь Борысовичъ, Иванъ Миневичъ* (24 красавіка 1580 году); *пана Якуба Меновича* (1 кастрычніка 1581 году); *Jan Mieniowicz* (17 кастрычніка 1618 году); *Krystoph Min* (20 кастрычніка 1655 году).

## Носьбіты
* Міна Сенькавіч — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, чашнік і староста мельніцкі
* Веля Мінавіч — шляхціч Наваградзкага павету, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1567 году
* Юры Рымкавіч Мяневіч — расенскі зямянін, які ўпамінаецца ў 1596 годзе
* Крыштап Мін — літоўскі шляхціч, які падпісаў Кейданскую унію
* Адам і Ігнат Міны — шляхцічы Менскага ваяводзтва, якія ўпамінаюцца ў 1787 годзе

Міневічы — літоўскі шляхецкі род.

Менічы (Mienicz, Menicz) гербу Корчак — літоўскі шляхецкі род з Ашмянскага павету.

Міновіч (Minowicz) — прозьвішча, зафіксаванае ў XIX стагодзьдзі ў ваколіцах Сувалкаў.

На 1901 год існавала вёска Мінаўка ў Сураскім павеце Чарнігаўскай губэрні.

На 1910 год існаваў маёнтак Мінаўка ў Амсьціслаўскім павеце Магілёўскай губэрні.

Назву Мінічы маюць вёскі на гістарычных Ваўкавышчыне і Наваградчыне, назву Міневічы — вёскі на гістарычных Берасьцейшчыне і Гарадзеншчыне. На гістарычнай Гарадзеншчыне існуе вёска Мінявічы, на гістарычнай Упіччыне — Мінішкі.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны