open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дабрапольле

**Дабрапо́льле** () — места абласнога падпарадкаваньня ва Ўкраіне, у Данецкае вобласьці. Месца знаходжаньня раённае ўправы Дабрапольскага раёну. Места разьмешчанае на ўсход ад Данецку на 58 км. Меская рада кіруе акрамя местам Дабрапольле мястэчкамі Беліцкае й Белазёрскае.

## Час заснаваньня
Першае вядомае паселішча на месцы месты быў хутар Парасковіеўка. Гэта было дзесьці ў 1840-я гадах. Стан места Дабрапольле атрымала ў 1953 року.

## Меская гаспадарка
Найбольш высокаразьвіта пераапрацоўка каменнага вугля. Ёсьць вытворчасьць будматэрыялаў, харчовая прамысловасьць (хлебазавод, малочны завод), завод вытворчасьці кармоў для жывёлы. У месьце ёсьць лякарня, 7 мэдпунктаў, 8 сярэдніх школаў, 2 кінатэатры, 2 палацы культуры, 6 бібліятэк, 2 паркі адпачынку.

## Насельніцтва
Насельніцтва места складае 21 850 жыхароў (2025). Разам з падпарадкаванымі мескае радзе Дабрапольля мястэчкамі агульная колькасьць жыхароў складае 29 тыс. чалавек. На пачатак 2004 году насельніцтва складала— 34,5 тыс. чалавек. Пад час перапісу Ўкраіны 2001 году насельніцтва Дабрапольля было 35 977 асобаў, зь якіх 38,50% вызначылі роднаю моваю ўкраінскую, 60,97% — расейскую, 0,14% — беларускую, 0,02% — армянскую й малдаўскую, 0,01% — баўгарскую, нямецкую, польскую, румынскую й грэцкую мовы.

Народны склад насельніцтва места Дабрапольле па стане на 2001 рок

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Добропілля&nbsp;— Інформаційно-пізнавальний портал | Донецька область у складі УРСР (На основі матеріалів енциклопедичного видання про історію міст та сіл України, том&nbsp;— Історія міст і сіл Української РСР. Донецька область.&nbsp;— К.: Головна редакція УРЕ АН УРСР, 1970.&nbsp;— 992 с.)
* *Подолян В. В.* Слово про Добропілля: роки, події, люди / В.&nbsp;В.&nbsp;Подолян.&nbsp;— Донецьк: Престиж-party, 2009.&nbsp;— 367
* http://army.unian.ua/928457-pislya-obstrilu-dobropillya-gradom-teroristiv-bilya-ovochebazi-lishilosya-13-voronok-i-tri-snaryadi.html
* http://texty.org.ua/pg/news/devrand/read/54130/Terorysty_vykorystaly_Grad_dla_obstrilu_mista_Dobropilla
* http://espreso.tv/news/2015/03/11/u_dobropilli_na_donechchyni_znesly_pamyatnyk_leninu
* Офіційний сайт Всеукраїнського перепису населення: Добропільська міськрада
* Життя Добропільського краю&nbsp;— події, інформація
* У Добропіллі місцеві мешканці разом з міліцією створюють загони самооборони для протидії терористам
* Картка на сайті ВР
Тувінская аўтаномная вобласьць

**Тувінская аўтаномная вобласьць**, таксама **Тувінская АВ**, () — адміністрацыйна-тэрытэрыяльная адзінка РСФСР, што існавала з 11 кастрычніка 1944 па 10 кастрычніка 1961 году. Абласная ўправа знаходзілася ў месьце Кызыле.

## Гісторыя
11 кастрычніка 1944 году Тувінская Народная Рэспубліка стала часткаю СССР пад назваю Тувінская аўтаномная вобласьць у складзе РСФСР.

10 кастрычніка 1961 году Тувінская аўтаномная вобласьць была пераўтвораная ў Тувінскую АССР.

## Земскі падзел
У жніўні 1945 году ў Тувінскай АВ мелася 16 хашунаў (акругаў) і 1 места абласнога падпарадкаваньня — Кызыл:
* Байтайгінскі — в. Тэлі,
* Барунхемчыцкі — в. Кызылмажалык,
* Дзунхемчыцкі — м. Чадан,
* Кахемскі — в. Сарыгсеп,
* Кызылскі — м. Кызыл,
* Монгунтайгінскі — в. Мугураксы,
* Авюрскі — в. Хандагайты,
* Піхемскі — м. Туран,
* Сутхольскі — в. Сугаксы,
* Тандзінскі — в. Байхак,
* Тэрэхольскі — в. Чыргаланды,
* Тэсхемскі — в. Самагалтай,
* Таджынскі — в. Торахем,
* Улугхемскі — м. Шагонар,
* Чахольскі — в. Чахоль,
* Эрзінскі — в. Сарыгбулун.

23 лютага 1953 году былі скасаваныя Монгунтайгінскі й Тэрэхольскі раёны. 28 сакавіка 1957 году быў скасаваны Кызылскі раён. 11 красавіка 1961 году былі скасаваныя Сутхольскі, Чахольскі раёны.

Перад утварэньнем Тувінскае АССР было 11 раёнаў:
* Байтайгінскі,
* Барун-Хемчикский,
* Дзунхемчыцкі,
* Кахемскі,
* Авюрскі,
* Піхемскі,
* Тандзінскі,
* Тэсхемскі,
* Таджынскі,
* Улугхемскі,
* Эрзінскі.

## Глядзіце таксама
* Тувінская Народная Рэспубліка

## Ураджэнцы
* Сяргей Шайгу — дзяржаўны дзяяч Расеі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Земскія пераўтварэньні ў Туве

Катэгорыя:РСФСР
Катэгорыя:Усходняя Сібір
Катэгорыя:Зьніклі ў 1961 годзе
Катэгорыя:Дзяржавы і тэрыторыі, заснаваныя ў 1944 годзе
Катэгорыя:1944 год у СССР
Чадан

**Чада́н** ( — «*малы куст*») — места (з 1945 году) у Туве, галоўнае места Дзунхемчыцкага раёну. Насельніцтва 8912 чалавек. Вядомы з 1873 году, як паселішча будыйскіх манахаў.

## Разьмяшчэньне
Чадан знаходзіцца на ўсходзе Тувы на рацэ Чадан. Да сталіцы Тувы 220 км.

## Насельніцтва

## Ураджэнцы
* Сяргей Шайгу (нар. 1955) — дзяржаўны дзяяч Расеі
* Сайнхо Намчылак (нар. 1957) — тувінская сьпявачка

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Тувы
Герб Дабрапольля

**Гэрб Дабрапольля** — знак места Дабрапольля, ухвалены 19 чэрвеня 2002 году паводле рашэньня мескае рады.

## Апісаньне
Герб выглядае як шчыт. На блакітным шчыце над зялёнаю гарою, пад якім ляжыць хвалепадобная стужка, узыходзіць залатое сонца. На чорнае аснове два залатыя малаткі ў выглядзе крыжа. Шчыт мае ў гары сярэбраны вянец з трыма вежкамі, а абапал вянок з сланечнікаў. У гэтыя сланечнікі ўвітая чырвоная стужка, на якой унізе напісана «Дабрапольле».

## Глядзіце таксама
* Сьцяг Дабрапольля

## Вонкавыя спасылкі

* Украінскія знакі

Катэгорыя:Дабрапольле
Дабрапольле
Кызыл

**Кызы́л** () — места сталіца часткі Расеі, Тува. Галоўнае места Тувы, дзе знаходзіцца ўрад. Насельніцтва складае 130 000 асобаў, большасьць зь іх тувінцы.

## Разьмяшчэньне

Места знаходзіцца ў сярэдзіне Тувы на месцы злучэньня рэк Вялікі Енісей і Малы Енісей, што ўтвараюць разам раку Верхні Енісей.

## Надвор’е
Места Кызыл прыраўнены да местаў халодных, паўночных местаў. Надвор’е сухое. Зімою холадна і мала сьнега (10—20 см), вецер слабы. Сярэдняя тэмпэратупа −28,6&nbsp;°C (маразы да −52,2&nbsp;°C). Вясна кароткая. У траўні пачынпаецца рэзкае пацяпленьне. Лета цёплае, сухое. Бываюць частыя засухі, бо да мора далёка. Восень кароткая, пачынаецца ў верасьні. У кастрычніку пачынаюцца зіма з маразамі.

## Мінулае
Мястэчка было заснаванае ў 1914 годзе пад назваю **Белаца́рск**; у 1918 годзе было перайменаванае ў **Хембельдзір**, а ў 1926 годзе — у Кызыл (тув. *чырвоны*).

## Насельніцтва
Паводле перапісу Тувы 2002 году, са 104 105 жыхароў места, тувінцы склалі 58,27 % (60 663 чалавекі), расейцы — 36,54 % (38 036 чалавек), хакасы — 0,70 %, комі — 0,61 %, украінцы — 0,52 %, кіргізы — 0,39 %, татары — 0,38 %, армяне — 0,37 %, бураты — 0,28 %, іншыя — 1,96 %.

## Навука
У месьце маецца Вышэйшая навучальная ўстанова Тувы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Управа места ў сеціве
* Здымкі Кызылу
* Герб Кызылу
* Здымкі Кызылу
Кляшчэльскі раён

**Кляшчэ́льскі раён** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Берасьцейскай вобласьці БССР у 1939—1944 гг. Утвораны ў 1939 г., у пэрыяд з 1941 г. да 1944 г. пад акупацыяй нямецкіх войскаў, у 1944 г. пасьля вызваленьня тэрыторыі раёну ад нямецкіх захопнікаў большая яе частка была перададзеная Польшчы. Адміністрацыйны цэнтар — мястэчка Кляшчэлі.



Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел БССР
Гайдукоўшчына (Падляскае ваяводзтва)

**Гайдукоўшчына** (, па-падляску: *Hajdukôŭščyna*) — невялікая вёска ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Нараў.

## Насельніцтва
Жыхары Гайдукоўшчыны ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Узьдзьвіжаньня Крыжа Гасподняга ў Нарві). Невялікую частку насельніцтва складаюць палякі-каталікі (парафія Ўнебаўзяцьця Найсьвяцейшай Панны Марыі і сьв. Біскупа Станіслава ў Нарві).  

## Гісторыя
У міжваенны пэрыяд Гайдукоўшчына прыналежала да гміны Нараў Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 66 жыхароў (10 каталікоў і 56 праваслаўных, усе пагалоўна запісаныя палякамі).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Падбаравіскі

**Падбараві́скі** (, па-падляску: *Karalukí*) — прысёлак вёскі Прыбудкі ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Нараў.

## Насельніцтва
Жыхары Падбаравіскаў этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Апостала Якава ў Ласінцы.  

## Гісторыя
Месца гэтае згадваецца ў 1820 як Падбаравіскі Асока. У 1847 годзе стаяла тут толькі адна хата. У міжваенны пэрыяд Падбаравіскі прыналежалі да гміны Ласінка Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 36 жыхароў (усе праваслаўныя беларусы). Вёска ў 1939 годзе налічвала ўжо 7 хатаў з 45 жыхатрамі, але была моцна пашкоджаная ў час Другой сусьветнай вайны.

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Рагазы (Падляскае ваяводзтва)

**Рагазы́** (, па-падляску: *Rohozy*) — прысёлак вёскі Іванкі ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Нараў.

## Насельніцтва
Жыхары Рагазоў у большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Узьдзьвіжаньня Крыжа Гасподняга ў Нараве). Частку насельніцтва складаюць палякі-каталікі (парафія Ўнебаўзяцьця Найсьвяцейшай Панны Марыі і сьв. Біскупа Станіслава ў Нараве).

## Гісторыя
Вёска заснаваная праўдападобна ў 15 ст. як баярскае пасяленьне над рэчкай Рудняй. У гэтым стагодзьдзі зьявіўся комплекс баярскіх вёскаў, у склад якога ўваходзілі: Анцуты, Іванкі, Сакі, Рагазы ды Жыўкова. У міжваенны пэрыяд Рагазы прыналежалі да гміны Нараў Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 82 жыхары (42 палякі-каталікі і 40 праваслаўных беларусаў).

## Крыніцы

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва́
Уснаршчына

**Усна́ршчына** (, па-падляску: *Snárščyna*) — прысёлак ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Нараў.

## Насельніцтва
Жыхары Уснаршчыны этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Апостала Якава ў Ласінцы.  

## Гісторыя
У 1596 г. Ян Снарскі, войт Курашэва, атрымаў ад каралевы Ганны 4 валокі зямлі, на якой у 1618 г. быў заснаваны фальварак. Фальварак быў збольшаны ў 1638 г., калі была заснаваная суседняя Буякоўшчына. У 1876 г. была тут толькі адная хата з 6 жыхарамі, але ў 1907 г. ужо 3 хаты з 18 жыхарамі. У міжваенны пэрыяд Уснаршчына прыналежала да гміны Ласінка Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 22 жыхароў (15 палякаў-каталікоў і 7 праваслаўных беларусаў). Вёска ў 1939 годзе налічвала ўжо 8 хатаў з 32 жыхарамі.

## Ураджэнцы
* Мікола Давідзюк  — (нар. 1944) беларуска-польскі мастак, прафэсар Акадэміі Мастацтваў у Лодзі

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Тувінцы

**Тувінцы** (саманазва — *тыва*, множны лік — *тывалар*; старыя назвы: *саёны*, *уранхайцы*, *тану-тувінцы*) — народ, карэннае насельніцтва Тувы (Расея). Размаўляюць на тувінскай мове.

## Колькасьць
Агульная колькасьць тувінцаў складае — каля 300 тыс. чал.

* Расея — 263 934 чал. (па зьвестках перапісу 2010 году; у 1970 годзе — каля 140 тыс. чал., у 1959 годзе — каля 100 тыс. чал.), у тым ліку ў Туве — каля 250 тыс. чал.
* Манголія — ад 3000 да 5169 чал.
* Кітай — каля 3,3 тыс. чал.

## Асобы
* Сяргей Шайгу — дзяржаўны дзяяч Расеі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Цюрскія народы
Солвіта Аболтыня

**Солвіта Аболтыня** (нарадзілася 19 лютага 1963 году ў Рызе, ЛатССР, зараз Латвія) — латвійская палітыкіня, юрыстка й правазнаўца,  Маршалак Сойму Латвійскай рэспублікі ў 2010—2014 гадох, зь 2014 — дэпутатка ў складзе парлямэнцкай фракцыі Адзінства, лідэрка правацэнтрысцкай латвійскай партыі «Адзінства».

## Біяграфія
У 1981 годзе скончыла Рыскую сярэднюю школу №5. У 1986 годзе выпусьцілася зь юрыдычнага факультэта. Мае дачку і сына. Валодае латыскай, нямецкай, ангельскай і расейскай мовамі.

## Палітычная кар’ера
З 1995 году працавала ў консульскім дэпартамэнце Міністэрства замежных справаў Латвійскай рэспублікі. У 2001 годзе далучылася да правай латвійскай партыі «Новы час». На парлямэнцкіх выбарах у 2002 годзе прайшла ў Сойм, але пазьней яна на нейкі час склала дэпутацкі мандат, пасколькі зь 2004 па 2006 год працавала міністрам юстыцыі Латвійскай рэспублікі. У 2006 годзе, на выбарах у Сойм, прайшла як кандыдат партыі «Новы час». У 2008 годзе ўзначаліла партыю. Пазьней, перад парлмэнцкімі выбарамі 2010 году ўзначаліла наваствораны палітычны блёк Адзінства, які створыўся зь некалькіх партыяў і на выбарах перамог, набраўшы больш за 30. Солвіта Аболтыня зьяўлялася сьпікерам Сойму 10-ага і 11-ага скліканьняў.

З 2018 году працуе амбасадаркай Латвіі ў Італіі, Албаніі, Сан-Марына і на Мальце.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Латвіі
Катэгорыя:Міністры Латвіі
Катэгорыя:Паслы на Сойм Латвіі
Парлямэнцкія выбары ў Латвіі 2014 году

**Выбары ў 12-ую [[Саэйма|Саэйму]] [[Латвія|Латвіі]]** адбыліся 4 кастрычніка 2014 року. Выбары праходзілі ў пяцёх выбарчых акругах — Відзэмэ, Латгалія, Зэмгалэ, Курзэмэ і Рыга. У склад Рызкай выбарчай акругі ўваходзіла замежжа.
Яўка на выбары склала 58,85% (913,491 чалавек). На выбарах перамагла левацэнтрысцкая партыя мэра Рыгі Ніла Ўшакова Цэнтар Згоды, якая набрала 23% выбаршчыкаў. Другое месца заняла партыя сьпікера Саэймы Солвіты Аболтыні — Адзінства, набраўшы амаль 22% выбаршчыкаў. Пасьля Адзінства, на трэцяе пазыцыі партыя Зьвяз зялёных і сялянаў, яе вынік — 19,5%. На першым паседжваньні быў абраны кабінэт міністраў, сваю пасаду прэм’ер-міністра захавала Лаймдата Страўюма, але склад кабінэту зьмяніўся. Новым сьпікерам Латвійскай Саэймы была абрана Інара Мурніэцэ.

## Афіцыйныя вынікі

**Вынікі выбараў у 11-ую Саэйму Латвіі**
|-style="background:#E9E9E9;"
!colspan="2" align="left"|Партыі
!Галасоў
!Месцаў
!+/-
|-
|bgcolor="#EB482C"|
|align="left"|Цэнтар згоды
|209,887 (23%)
|24
|7
|-
|bgcolor="#A6C705"|
|align="left"|Адзінства
|199,535 (21,87%)
|23
|3
|-
|bgcolor="#2C943F"|
|align="left"|Зьвяз зялёных і сялянаў
|178,210 (19,5%)
|21
|8
|-
|bgcolor="#FEC71C"|
|align="left"|Нацыянальнае аб'яднаньне
|151,567 (13,88%)
|17
|3
|-
|bgcolor="#AB4E52"|
|align="left"|Ад сэрца для Латвіі
|62,521 (6,85%)
|7
|
|-
|bgcolor="#1D2951"|
|align="left"|Латвійскае рэгіянальнае зьяднаньне
|60,812 (6,66%)
|8
|
|-
|bgcolor="#2A52BE"|
|align="left"|Латвійскі зьвяз расейцаў
|14,390 (1,58%)
|0
|
|-
|bgcolor="#7851A9"|
|align="left"|Адзіны для Латвіі
|10,788 (1,18%)
|0
|
|-
|bgcolor="Red"|
|align="left"|Латвійскае разьвіцьцё
|8,156 (0,89%)
|0
|
|-
|bgcolor="#192956"|
|align="left"|Новая кансэрватыўная партыя
|6,389 (0,7%)
|0
|
|-
|bgcolor=""|
|align="left"|"Свабода. Свабода ад жаху, ненавісці і гневу"
|1,735 (0,19%)
|0
|
|-
|bgcolor=""|
|align="left"|Узрост
|1,515 (0,17%)
|0
|
|-
|bgcolor=""|
|align="left"|Сувэрэнытэт
|1,033 (0,11%)
|0
|
|-
|}

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ЦВК
* Сьпіс кандыдатаў
* - Вынікі выбараў
* Яўка на выбары
* Абраныя дэпутаты

Катэгорыя:Выбары ў Латвіі
PocketBook International

**PocketBook** — міжнародная кампанія, заснаваная ў 2007 року ва Ўкраіне. 4-ы па вялічыні сусьветны вытворца электронных чытальнікаў на аснове тэхналёгіі электроннае паперы, а таксама мультымэдыйных чытальнікаў і пляншэтаў на базе АС Android. Галаўны офіс знаходзіцца ў месьце Люгана (Швайцарыя).

## Прадукцыя
Прадукцыя кампаніі прадаецца больш як у 30 краінах Эўропы, СНД, а таксама ў Ізраілі, Аўстраліі, Новай Зэляндыі й іншых краінах.

## Узнагароды
З 2012 году прадукцыя кампаніі атрымала наступныя ўзнагароды:

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Швайцарскія кампаніі
Катэгорыя:Прылады на АС Android
Катэгорыя:Прылады-электронныя кнігі
Катэгорыя:Пляншэтныя кампутары
Катэгорыя:Электронная папера
Кузава

**Ку́зава** (, па-падляску: *Kúzava*) — вёска ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Барбары на месцы). Па набліжанасьці мясцовай гаворкі да ўкраінскай мовы ў меншай часткі жыхароў украінская нацыянальная ідэнтыфікацыя.

## Гісторыя
У 1560 годзе вёска Бабічы (праўдападобна першым арандатарам вёскі быў Бабіцкі) зьяўлялася каралеўскім прадмесьцем суседніх Кляшчэляў і разьмяшчалася на 30 валоках кепскай зямлі. Пасьля Люблінскай вуніі знаходзілася на самой мяжы паміж Каронай Польскай і ВКЛ (на падляскім, каралеўскім боку). У люстрацыі клашчэлеўскіх маёмасьцяў 1660 году ўпершыню сустракаецца назва Кузава. На рэчцы Нурэц былі тут млыны, а побач зь вёскай існавалі 2 фальваркі. Ужо ў першай палове 19 ст. мясцовымі жыхарамі была пабудаваная вясковая школа. У міжваенны пэрыяд Кузава прыналежала да гміны Кляшчэлі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 180 жыхароў (6 каталікоў і 174 праваслаўных, усе пагалоўна запісаныя палякамі). Пасьля Другой сусьветнай вайны Кузава была далучаная да гміны Чаромха. У 1980 годзе была пабудаваная царква ў гонар сьв. Барбары, а ў 1984 г. заснаваная самастояная парафія (раней жыхары Кузавы прыналежалі да парафіі ў Кляшчэлях.

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Анатоль Іверс

**Анато́ль І́верс** (сапр. — **Іва́н Дарафе́евіч Міско́**; (15 траўня 1912, в. Чамяры, цяпер Слонімскі раён, Беларусь — 26 кастрычніка 1999, Слонім, Беларусь) — беларускі паэт.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У час Першае сусьветнае вайны сям’я, як і многія аднавяскоўцы, у 1914 г. выехала ў бежанства й вярнулася ў 1918 г. У 1926 г. паступіў у Віленскую беларускую гімназію. За ўдзел у рэвалюцыйна-вызваленчым руху быў выключаны зь Віленскай (1928), Клецкай (1929) і Наваградзкай (1931) гімназіяў. З 1931 г. у Чамярах пад наглядам польскай паліцыі. Пачаў пісаць пад псэўданімам *Анатоль Іверс*, адсылаючы ў тагачасную беларускую прэсу. З 1935 г. служыў у Войску Польскім, тымчасова памешчык забіў яго маці.

Пасьля ўзьяднаньня Заходняе Беларусі з БССР працаваў літаратурным работнікам слонімскае раённае газэты «Вольная праца» (1939—1941). Сябра Саюзу пісьменьнікаў СССР з 1940 г. У час Другой сусьветнай вайны — адзін з арганізатараў падпольнага антынацысцкага руху, зь лістапада 1943 г. — партызан брыгады імя К. Ракасоўскага, у сакавіку 1944 г. абраны сакратаром Слонімскага міжраённага антыфашысцкага камітэту. Выдаваў антынацысцкую падпольную газэту «Барацьба». Жонка А. Іверса загінула ў Калдычаўскім лягеры, брат — у баі зь нямецкімі войскамі.

У пасьляваенныя гады савецкія ўлады доўгі час не прызнавалі слонімскую падпольную арганізацыю, А. Іверса некалькі разоў беспадстаўна звальнялі з працы. Потым працаваў у Слонімскім гарсавеце, у рэдакцыі раённае газэты «За перамогу камунізму», у лесахімічнай прамысловасьці. У 1976—1984 гг. — сакратар слонімскага раённага аддзяленьня Таварыства аховы помнікаў гісторыі й культуры. Жыў у Слоніме. Быў знаёмы і сябраваў з Аляксандрай Бергман, Сакратам Яновічам, Віктарам Шведам, Міхасём Хмялеўскім, Георгіем Валкавыцкім і іншымі беларускімі дзяячамі Польшчы.

## Творчасьць
Дэбютаваў у друку вершамі ў 1934 г. Аўтар зборнікаў паэзіі «Песьні на загонах» (Вільня, 1939), «З пройдзеных дарог» (1970), «Жыву ў бацькоўскім краі» (вершы і паэмы, 1982), «Я пайшоў бы ўсьлед за летам» (1987).

Рэвалюцыйна-вызваленчая тэматыка ў творах паэта глыбока зьвязаная з асобай чалавека, грамадзяніна, гераічныя матывы пераходзяць у лірычныя, зьліваюцца ў кранальны напеў пра лёс народу, якому даводзіцца пераадольваць гістарычную несправядлівасьць, наладжваць новае жыцьцё. Вядучыя стылявыя рысы — пявучасьць, шчырасьць інтанацыяў, часам празьмернае захапленьне апісаньнямі.

## Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені і мэдалямі.

## Крыніцы

## Літаратура
* ;
* ;
* Чыгрын С. Не пыталі, ці зжата, ці скошана… // Ніва № 4 (2280), 23 студз. 2000.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Слонімскім раёне
Катэгорыя:Сябры Саюзу пісьменьнікаў СССР
Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў Польскай Рэспубліцы (1918—1939)
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусьветнай вайны
Катэгорыя:Памерлі ў Слоніме
Пагулянка (Падляскае ваяводзтва)

**Пагуля́нка** (, па-падляску: *Pohulánka*) — вёска ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Узьдзвіжаньня Крыжа Гасподяга ў Вярстоку). Па набліжанасьці мясцовай гаворкі да ўкраінскай мовы ў меншай часткі жыхароў украінская нацыянальная ідэнтыфікацыя.  Частку насельніцтва складаюць палякі-каталікі (парафія Прасьвятой Марыі Каралевы Польшчы ў Чаромсе).

## Гісторыя
У міжваенны пэрыяд Пагулянка прыналежала да гміны Вярховічы Берасьцейскага павету Палескага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 56 жыхары (47 каталікоў і 9 праваслаўных; палякамі было запісаных 51 жыхароў, беларусамі 5). Пасьля Другой сусьветнай вайны Пагулянка была далучаная да гміны Чаромха. 

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Раймандс Вэёніс

**Раймандс Вэёніс** (; нарадзіўся 15 чэрвеня 1966 году ў Пскоўскай вобласьці) — латвійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, міністар абароны Латвіі. Прэзыдэнт Латвіі з 8 ліпеня 2015 году па 2019 год.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў Пскоўскай вобласьці, падчас службы яго таты ў Чырвонай арміі. Скончыў Маданскую сярэднюю школу. У 1989 годзе выпусьціўся зь біялягічнага факультэту Латвійскага ўнівэрсытэту. У 1995 годзе атрымаў майстарскі дыплём.

## Крыніцы

Катэгорыя:Прэзыдэнты Латвіі
Апаляванка

**Апалява́нка** (, па-падляску: *Opalovánka*) — частка вёскі Палоўцы ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Пакровы Божай Маці ў Зубачах). Па набліжанасьці мясцовай гаворкі да ўкраінскай мовы ў меншай часткі жыхароў украінская нацыянальная ідэнтыфікацыя.

## Гісторыя
У міжваенны пэрыяд Апаляванка прыналежала да гміны Палоўцы ў Берасьцейскім павеце Палескага ваяводзтва. У 1928 гміна Палоўцы была скасаванаяі Апаляванка была ўключаная ў склад гміны Вярховічы. Пасьля Другой сусьветнай вайны Апаляванка была далучаная да гміны Чаромха.

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Баркі (Гайнаўскі павет)

**Баркі́** (, па-падляску: *Borký*) — неіснуючы прысёлак вёскі Бярэзішча ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Гісторыя
Асаднічы камплекс хутараў быў заснаваны на пачатку 20 ст. у выніку распрадажы маёнтку ў Янцэвічах. Першымі асаднікамі ў Барках былі выхадцы спад Дэмбліна і Радама. У міжваенны пэрыяд Баркі прыналежалі да гміны Палоўцы ў Берасьцейскім павеце Палескага ваяводзтва. У 1928 гміна Палоўцы была скасаваная і Баркі былі ўключаныя ў склад гміны Высокае. Пасьля Другой сусьветнай вайны Баркі былі далучаныя да гміны Чаромха. Пасьля палякі з цэнтральнай Польшчы вярнуліся ў свае вёскі, а некаторыя перасяліліся ў Чаромху. 

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Гайкі

**Гайкі́** (, па-падляску: *Hajký*) — неіснуючы прысёлак вёскі Бярэзішча ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Барбары ў Кузаве).

## Гісторыя
Асаднічы камплекс хутараў у міжваенны пэрыяд называўся Хвояк або Цыганы. У міжваенны пэрыяд Гайкі прыналежалі да гміны Высокае ў Берасьцейскім павеце Палескага ваяводзтва. З 1948 г. сталі тут пасяляцца людзі з Малой Апакі, якія рашылі жыць ў мяжах Польшчы. У пазьнейшы час Гайкі былі далучаныя да гміны Чаромха.

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Зьвяз зялёных і сялянаў

**Зьвяз зялёных і сялянаў** — правацэнтрысцкая палітычная партыя аграрная Латвіі, створаная ў 2002 годзе зь дзьвюх партыяў — Латвійская партыя зялёных і Латвійскі сялянскі зьвяз. Партыя арыентаваная на кансэрватыўную эўраскептычную і зялёную палітыку, маючы нацыяналістычныя і антыліберальныя элемэнты. У той час як афіцыйным лідэрам альянсу ёсьць Эдгарс Таварс, ягонай вядучай фігурай і галоўным фінансавым прыхільнікам ёсьць алігарх Эйварс Лэмбэргс.

## Удзел партыі ў выбарах
### Парлямэнт (''Саэйма'')

### Выбары ў Эўрапарлямэнт

### Выбары ў Рыскую Думу

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Палітычныя партыі Латвіі
Катэгорыя:Палітычныя партыі, заснаваныя ў 2002 годзе
Катэгорыя:Кансэрватыўныя партыі Латвіі
Катэгорыя:Аграрныя партыі
Катэгорыя:2002 год у Латвіі
Палоўцы

**Пало́ўцы** (, па-падляску: *Połóvci*, *Košylí*) — вёска ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы, заснаваная ў канцы ХІХ ст. перасяленцамі з Бельскага і Пружанскага паветаў Гарадзенскай губэрні на месцы аднайменнага фальварку. Дзяржаўны (гаспадарскі) фальварак узьнік у сяр. ХVІ ст. пад час ажыцьцяўлення аграрнай рэформы ў Вялікім Княстве Літоўскім.

Вёска знаходзіцца ў гміне Чаромха.

Побач зь паселішчам разьмяшчаецца беларуска-польскі памежны пераход Пяшчатка — Палоўцы.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Пакровы Божай Маці ў Зубачах). Па набліжанасьці мясцовай гаворкі да ўкраінскай мовы ў меншай часткі жыхароў украінская нацыянальная ідэнтыфікацыя.

## Гісторыя
У пісьмовых крыніцах пач. ХVІ ст. прыгадваецца Палавецкі дзясятак. Дзясятак — адна з самых дробных адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак Вялікага Княства Літоўскага. У рэвізіі Берасьцейскага староства 1566 г. паведамляецца пра новазбудаваны дзяржаўны фальварак Полаўцы, заснаваны на землях (21 валока зямлі), якія раней належалі да в. Хлевішча. Па выніках рэформы Палавецкі дзясятак (воласьць) быў пераўтвораны ў Палавецкае войтаўства, якое ахоплівала наступныя вёскі: Полаўцы (сучасная в. Пагранічная), Пяшчатка, Сухадол, Хлевішча, Ставішча і Сухары (сёньня не існуе, зьлілася са Ставішчамі). У 1670 г. Палавецкае войтаўства пераходзіць у рукі Міхала Казімера Радзівіла. Маёнтак праіснаваў ажно да канца ХІХ ст. (апошнімі ўладальнікамі былі Скарынскія), але быў распраданы сялянам з-пад Гайнаўкі і Пружанаў. Перасяляючыся, людзі цягнулі з сабою вялікія кашылі, нагружаныя майном. Менавіта з-за гэтага новая вёска атрымала неафіцыйную назву Кашылі. Вёска адносілася да праваслаўнай (раней уніяцкай) парафіі Міхала Арханёла. Царква, разбураная камуністычнымі ўладамі ў пач. 1960-х гг., месцілася каля в. Голя, і мела назву Палавецкай. Акрамя Голі і Палоўцаў, парафія ахоплівала вёскі Пяшчатка, Сухадол, Хлевішча, Церахі, Ставішча і Волька Церахоўская. У міжваенны пэрыяд Палоўцы сталі цэнтрам самастойнай гміны ў Берасьцейскім павеце Палескага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г., тут пражывала 38 чалавек (усе праваслаўныя беларусы). У 1928 г. Палавецкая гміна была скасаваная, а Палоўцы ўключаныя ў склад гміны Вярховічы. У выніку пакту Молатава — Рыбэнтропа (1939) вёска ў складзе Берасьцейскай вобласьці БССР. У 1945 г. паселішча апынулася ў складзе Польшчы. Пасьля Другой сусьветнай вайны Палоўцы былі далучаныя да гміны Чаромха. 6 сьнежня 1993 г. побач зь вёскай пачаў працаваць памежны пераход Палоўцы — Пяшчатка. У 1966 г. жыхары Палоўцаў перабудавалі жылую хату на царкву сьв. Яна Багаслова.

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Пазьнікі

**Пазьні́кі** (, па-падляску: *Pozdýki*) — прысёлак вёскі Чаромха-Сяло ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Божай Маці Ўміленьне ў Чаромсе). Па набліжанасьці мясцовай гаворкі да ўкраінскай мовы ў меншай часткі жыхароў украінская нацыянальная ідэнтыфікацыя.

## Гісторыя
Паводле Люстрацыі падляскага ваяводзтва 1560 г. Цімош Поздык атрымаў засьценак у 2 валокі і 6 моргаў зямлі. У 1692 г. былі тут 2 хаты, а ў пазьнейшых часах прысёлак пабольшыўся да 8 хатаў. У міжваенны пэрыяд Пазьнікі прыналежалі да гміны Кляшчэлі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 11 жыхароў (усе праваслаўныя беларусы). Пасьля Другой сусьветнай вайны Кузава была далучаная да гміны Чаромха.

## Зноскі

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Пяшчатка (Падляскае ваяводзтва)

**Пяшча́тка** (, па-падляску: *Piščatka*, *Połovci-Gdańsk*) — неіснуючы прысёлак вёскі Палоўцы ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Гісторыя
Зараз пасьля Другой сусьветнай зямлі сталі тут сяліцца людзі з Пяшчаткі, якія не захацелі жыць у Савецкім Саюзе (раней былі тут іхнія полі, якія апынуліся на польскім боку мяжы).У пазьнейшы час жыхары пасяленьня пакінулі месца і пераехалі ў Чаромху.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Выбары ў Эўрапарлямэнт 2014 году (Латвія)

**Выбары ў Эўрапарлямэнт 2014 году ў Латвіі** адбыліся 17 верасьня 2010 року. Выбары праходзілі ў адной акрузе, замест чатырох, як гэта заўсёды адбываецца на выбарах ў Саэйму.
Яўка на выбары склала 30,24% ці 445 225 латвійскага насельніцтва. У Эўрапарлямэнт ад Латвіі прайшлі 5 партыяў. На выбарах перамагла партыя «Адзінства», якая набрала 46% і атрымала палову мандатаў. Другая партыя — VL-TB/LNNK, набраўшая 14%.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт цэнтральнай выбарчай камісіі Латвіі

Катэгорыя:Выбары ў Латвіі
Картузы (горад)

**Карту́зы** (, , ) — горад у Паморскім ваяводзтве Польшчы, адміністрацыйны цэнтар Картускага павету, сядзіба меска-сельскай гміны Картузы. Горад знаходзіцца паміж чатырох г. зв. Картускіх азёраў: возера Карчэмнае, Кляшторнае Вялікае, Кляшторнае Малое ды Мяленка.

Колькасьць насельніцтва гораду паводле зьвестак на 31 сьнежня 2013 году складае 14 866 чалавек.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Паморскага ваяводзтва
Картузы (неадназначнасьць)

: **[[Картузы]]** альбо **картэзіянцы** — вядомы каталіцкі манаскі ордэн.
: Картузы (горад) — горад у Польшчы
: Картузы (гміна) — гміна ў Польшчы, адміністрацыйным цэнтрам якое зьяўляецца аднайменны горад.
Харцыск

**Харцы́ск** () — места абласнога падпарадкаваньня ў Данецкай вобласьці Ўкраіны. Атрымала статус места ў 1938 годзе. Мае добраразьвітую прамысловасьць.

## Насельніцтва
Колькасьць насельніцтва на 2011 год — 60 016 асобаў. За 2010 год насельніцтва скарацілася на 594 чалавекі.

Украінскую мову падчас перапісу 2001 року назвалі роднаю 16,3% насельніцтва.

Гістарычныя зьмены насельніцтва места (без найбліжэйшых сёлаў, што падпарадкоўваюцца мескае радзе Харцыску)
* XIX стагодзьдзе: 1897 год — 674 чалавекі
* XX стагодзьдзе: 1926 год — 5100 чалавек; 1931 год — 8323 чалавекі; 1939 год — 13 622 чалавекі; 1959 год — 33 641 чалавек; 1970 год — 51 076 чалавек; 1979 год — 57 559 чалавек; 1981 год — 63 000 чалавек; 1989 год — 67 916 чалавек
* XXI стагодзьдзе: 2001 год — 64 175 чалавек; 2005 год — 62 263 чалавекі; 2014 год — 58 641 чалавек

Нацыянальны склад насельніцтва Харцыску за 2001 год

## Мінулае
Назва места паходзіць ад татарскага слова «харцізі». Гэтым словам называлі зьбеглых сялянаў з Рэчы Паспалітае й Расеі, што сяліліся на мяжы паміж Татарскім царствам і Рэччу Паспалітаю-Расеею.

### Захоп места Расеяй
13 красавіка 2014 року места Харцыск было захоплена прыхільнікамі далучэньня да Расеі. 14 лістапада 2014 году Харцыск быў прызнаны Ўкраінай страчаным. Цяпер там пануюць улады т. зв. ДНР

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* «Увесь Харцыск» — выстава ў сеціве места Харцыск
* Пошук працы ў Харцыску
* Харцизьк&nbsp;— Інформаційно-пізнавальний портал | Донецька область у складі УРСР (На основі матеріалів енциклопедичного видання про історію міст та сіл України, том&nbsp;— Історія міст і сіл Української РСР. Донецька область.&nbsp;— К.: Головна редакція УРЕ АН УРСР, 1970.&nbsp;— 992 с.)
*  Расейцы зь мінамётаў абстралялі Харцыск
Герб Харцыску

**Герб Харцыску** () — сымбаль места Харцыску, зьяўляецца знакам, што павінен адрозьніваць места Харцыск ад іншых местаў.

## Апісаньне
Шчыт герба места Харцыску — блакітнага колеру. Гэта сымбалізуе духоўнасьць і вялікадушнасьць. У сярэдзіне шчыта ляціць птушка жоўтага колеру, што сымбалізуе прагу да волі. Герб мае ў гары вянец сярэбранага колеру. Гэты вянец азначае, што Харцыск — места абласнога падпарадкаваньня.

## Глядзіце таксама
* Сьцяг Харцыску

## Вонкавыя спасылкі

* Украінскія знакі

Катэгорыя:Харцыск
Харцыск
Катэгорыя:Гербы з птушкамі
Сьцяг Харцыску

**Сьцяг Харцыску** — сьцяг места Харцыску (Данецкая вобласьць, Украіна). Ухвалены сьцяг быў 30 сакавіка 2004 году рашэньнем мескае рады Харцыску.

## Апісаньне
Сьцяг мае квадратны выгляд, на зялёным полі знаходзіцца белы крыж. У сярэдзіне крыжа разьмешчаная малая выява гербу Харцыску. Колер зялёны азначае надзею, радасьць, волю. Разам зь зялёным колерам белы крыж азначае перакрыжаваньне дарог, дзе быў заснаваны Харцыск.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Украінскія знакі

Катэгорыя:Харцыск
Харцыск
Яўген Фамін

**Яўген Фамін** ( 14 траўня 1994 году) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Выхаванец гомельскага футболу. Дэбютаваў у складзе «Гомля» ў Найвышэйшай лізе 5 чэрвеня 2015 году, зьявіўшыся ў матчы супраць «Нафтану» на 52-й хвіліне замест Івана Суліма. Зь ліпеня 2016 году выступаў за клюб «Асіпавічы» у Другой лізе. У сакавіку 2017 году падпісаў кантракт зь першалігавай «Смаргоні», дзе замацаваўся ў складзе каманды. Тым ня менш, у жніўні 2017 году пакінуў каманду, пасьля чаго далучыўся да клюбу «Спадарожнік», які на той час змагаўся ў Другой лізе. У 2020 годзе далучыўся да гомельскага «Паперпраму», у складзе якога правёў тры гады, але гульцом асноўнага складу ня быў. Перад пачатак сэзону 2023 году было аб’яўлена аб сыходзе Фаміна з каманды.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Гомелю»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Герб Кызылу

**Герб Кызылу** — сымбаль места Кызылу (Тува, Расея). Ён быў ухвалены рашэньнем мескае рады 30 сакавіка 2005 году.

## Апісаньне
Герб места мае выгляд шчыта чырвонага колера, дзе ў сярэдзіне намаляваны жоўтым колерам касматы бык (як) і сонца. Гэты як — свойская жывёліна. Жывёлагадоўля зьяўляецца асноўным заняткам тувінцаў. Над рагамі яка намалявана сонца з рысамі даху намёту (звычайнае жытло пастухоў Тувы). Чырвоны колер гербу азначае ўладу, мужнасьць, справядлівасьць. Жоўты колер азначае дабрабыт, багацьце.

## Глядзіце таксама
* Сьцяг Кызылу

Катэгорыя:Кызыл
Кызыл
Сьцяг Кызылу

** Сьцяг Кызылу** — знак места Кызыл, Тува, Расея. Ён быў ухвалены рашэньнем мескае рады 30 сакавіка 2005 году.

## Апісаньне
Сьцяг места Кызыл уяўляе сабой чырвонае палотнішча з суадносінамі вышыні й даўжыні 2:3, у сярэдзіне сьцяга знаходзіцца выява герба места Кызыл (жоўтага колеру касматы бык (як) з сонцам паміж рагамі). Галоўнае месца ў сьцязе займае бык. Ён сымбалізуе сілу, прагу да волі народу Тувы. Акрамя таго жывёлагадоўля — галоўная крыніца дабрабыту народу Тувы. Чырвоны колер азначае ўладу, мужнасьць, справядлівасьць. Чырвоны колер прывязаны да назвы места Кызыл (перакладаецца з тувінскае мовы — «чырвоны»). Жоўты колер азначае дабрабыт, багацьце.

## Глядзіце таксама
* Герб Кызылу

Катэгорыя:Кызыл
Кызыл
Джон Годсан

**Джон Абрагам Го́дсан** (), раней **Годсан Чыкама Анэквэрэ** () ( 25 лістапада 1970, Умуахія, Нігерыя) — польскі палітык, выкладчык, эвангельскі пастар і актывіст мясцовага самакіраваньня. Пасол на Сэйм VI і VII скліканьняў, у 2013—2014 віцэ-старшыня «Польшчы разам».

## Жыцьцяпіс
Паходзіць зь нігерыйскага народу іба. У 1993 пераехаў у Польшчу, а ў 2001 атрымаў польскае грамадзянства.

Скончыў агранамічны факультэт Дзяржаўнага ўнівэрсытэту Абія ў Нігерыі, факультэт міжнародных стасункаў у Найвышэйшая школа міжнародных стасункаў у Лодзі і дактарантуру Варшаўскага ўнівэрсытэту (факультэт журналістыкі і палітычных навук).

Працаваў старшым выкладчыкам у Шчэцінскай палітэхніцы (1993—1997) і ўнівэрсытэце імя Адама Міцкевіча ў Познані (1997—1998). Чытае выязныя лекцыі wykłady у розных вучэльнях Польшчы і за мяжой. Зьяўляецца кіраўніком Афрыканскага інстытуту ў Польшчы.

Быў пастырам Царквы Божай у Хрысьце і арганізоўваў місію пілігрымаў у Лодзі. З 2008 не займаецца душпастырскай дзейнасьцю.

21 студзеня 2004 стаў чальцом «Грамадзянскай плятформы». У 2008 року быў абраны ў раду самакіраваньня Лодзі, стаўшы ў ёй першым чарнаскурым. У 2010 пераабраны, а пасьля прызначэньня Ганны Зданоўскай на пасаду прэзыдэнта Лодзі заняў ейнае месца ў Сэйме Польшчы паводле партыйнага сьпісу «Грамадзянскай плятформы», стаўшы і там першым чарнаскурым паслом.

На парлямэнцкіх выбарах 2011 року быў пераабраны. 27 жніўня 2013 выйшаў з «Грамадзянскай плятформы» і ейнай фракцыі ў парлямэнце. У сьнежні 2013 стаў сузаснавальнікам новаўтворанай партыі «Польшча разам», заняў у ёй пасаду віцэ-старшыні. У студзені 2014 заснаваў фундацыб «Хрысьціянскі грамадзянскі рух». На выбараў у Эўрапейскі парлямэнт 2014 року быў лідэрам лодзкага сьпісу і атрымаў 7882 галасы, аднак партыя не перасягнула выбарчы парог. 26 чэрвеня сышоў з пасады намесьніка старшыні партыі, а празь дзень быў выключаны зь яе пасьля таго, як прагаласаў за вотум недаверу ўраду Дональда Туска. У пачатку лютага 2015 стаў сябрам парлямэнцкага клюбу Польскай народнай партыі. У 2015 годзе ня быў пераабраны.

## Сям’я
Жанаты, мае чатырох дзяцей.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Прыватная бачына

Катэгорыя:Пяцідзясятніцкія пастары
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Нігерыі
Катэгорыя:Выпускнікі Варшаўскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Выкладчыкі польскіх ВНУ
Катэгорыя:Сябры «Грамадзянскай плятформы»
Катэгорыя:Сябры «Польшчы разам»
Катэгорыя:Сябры Польскай народнай партыі
Катэгорыя:Польскія сьвятары
Катэгорыя:Палітыкі мясцовага кіраваньня Польшчы
Катэгорыя:Дэпутаты Сойму Польскай Рэспублікі
Пісараўшчына

Назву **Пісараўшчына** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Менская вобласьць:
** Пісараўшчына — вёска ў Койданаўскім раёне
** Пісараўшчына — вёска ў Маладэчанскім раёне

## Глядзіце таксама
* Пісарава
* Пісаравічы
* Пісараў
* Пісараўка
Дзьмітры Рагозін

**Дзьмітры Алегавіч Рагозін** ( 21 сьнежня 1963; Масква, РСФСР, СССР, зараз Расея — дзяржаўны дзяяч Расеі, навуковец. Да 2006 году займаўся акрамя навуковаю дзейнасьцю палітычным жыцьцём Расеі. Быў сябрам грамады «Радзіма».

## Жыцьцяпіс

Нарадзіўся ў месьце Масква 21 сьнежня 1963 году ў сям’і вайскоўцаў.
Тата — Алег Канстанцінавіч Рагозін быў генералам. Матка — Тамара Васільеўна Рагозіна (Пракоф’ева) была лякаркай.

### Навука
Вучыўся ў школе, дзе вывучалі францускую мову паглыблена. У 1978 годзе ўступіў у камсамол. У 1981 годзе паступіў Маскоўскі ўнівэрсітэт імя М. Ламаносава на аддзяленьне журналістыкі. У 1982 годзе жаніўся на Тацьцяне Серабраковай (зараз Рагозіна). Вывучыў чатыры мовы: Ангельская мова, італьянская мова, чэская мова, гішпанская мова. У 1986 годзе закончыў вучобу ў ВНУ. У 1988 годзе закончыў партыйнае ВНУ ў Маскве.

### Работа
Пасьля заканчэньня вучобы займаў пасады ў камсамоле. Пасьля распаду СССР рабіў у розных навуковых установах. Адначасова спрабаваў займацца палітычнай дзейнасьцю. Аднак няўдала. У 1993 годзе спрабаваў на выбарах папасьць у Дзяржаўную Думу Расеі, але прайграў.

#### Пасол Думы
У сакавіку 1997 году Дз. Рагозін набраў 37,91 адсоткі галасоў і быў выбраны ў Думу. Там быў яры вораг Б. Ельцына. Выступаў нацыяналістычнымі казаньнямі. У 1998—1999 гадах спрабаваў адсунуць ад улады Ельцына.

#### Прыход У. Пуціна

Пасьля прыходу да ўлады Пуціна Дз. Рагозін пачаў рабіць чыноўніцкую кар’еру. 22 студзеня 2004 году вёў перамовы з Эўрасаюзам па візавых адносінах.
9 студзеня 2008 году Рагозін прызначаны паслом Расеі пры НАТО. 23 сьнежня 2011 году прызначаны намесьнікам старшыні ўрада Расеі. Зараз Рагозін адказвае за ваенна-прамысловую дзейнасьць ва ўрадзе Расеі.

## Глядзіце таксама
* асабістая выстава ў сеціве Дз. Рагозіна

## Спасылкі
* Дмитрий Чёрный. В ответе за космос и оборонку // Литературная Россия, 2016, № 19

Катэгорыя:Расейскія нацыяналісты
Катэгорыя:Расейскія дыпляматы
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расейскай Фэдэрацыі
Катэгорыя:Намесьнікі старшыні Ўраду Расейскай Фэдэрацыі
Ігар Рапавец

**І́гар Рапаве́ц** (9 красавіка 1969, Баранавічы, Беларуская ССР — 1 жніўня 2021) — беларускі гандбаліст.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў Баранавічах у сям’і вайскоўца. Неўзабаве па службе пераехалі ў Малдавію, дзе Ігар Рапавец вучыўся ў школе і займаўся ў гандбольнай сэкцыі.

## Кар’ера
Гуляў за малдаўскі «Візыр». У 1992 року пачаў прафэсійную кар’еру ў Ізраілі, дзе да 1994 року выступаў за «Макабі Ра-анана». Пасьля восем гадоў гуляў у Вугоршчыне: «Озд», «Пік Сэгед». Пасьля вярнуўся ў Малдову і гуляў у кішынёўскай «Баракудзе».

Тры сэзоны правёў у эстонскай «Пыльве». Пасьля ўтварэньня менскага «Дынама» далучыўся да ягонага складу.

Гульнявую кар’еру скончыў у 2010 року. Трэніраваў брамнікаў «Дынама Менск», пасьля развалу клюбу перайшоў на такую ж пасаду ў запароскі «Матор».

З 2015 року разам зь Сяргеем Бябешкам перайшоў на трэнэрскую пасаду Берасьцейскага гандбольнага клюбу імя Мяшкова.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Баранавічах
Катэгорыя:Беларускія гандбалісты
Катэгорыя:Беларускія гандбольныя трэнэры
Катэгорыя:Гандбалісты клюбу «Дынама» Менск
Катэгорыя:Гандбалісты клюбу «Матор» Запарожжа
Катэгорыя:Гандбалісты клюбу «Пік» Сэгед
Катэгорыя:Гандбалісты клюбу «Пыльва»
Дыега Ралян

**Дые́га Раля́н** (;  24 сакавіка 1993 году, Мантэвідэо, Уругвай) — уругвайскі футбаліст, нападнік. Раней прыцягваўся да матчаў нацыянальнай зборнай Уругваю.

## Кар’ера
Пачаў кар’еру ў клюбе «Дэфэнсор Спортынг», калі далучыўся да асноўнага складу гэтага клюбу ў 2011 годзе. Дэбютаваў у нацыянальным першынстве 28 жніўня 2011 году ў матчы супраць «Сэрыта», які скончыўся ўнічыю 1:1. Свой першы гол забіў 13 лістапада 2011 году ў матчы супраць клюбу «Сэра Лягра». 26 лютага 2012 году забіў другі гол у матчы супраць «Насьёналю», які скончыўся зь лікам 2:2. 23 верасьня таго ж году аформіў хет-трык у сустрэчы супраць клюбу «Прагрэса» (4:1).

Напачатку 2013 году пра цікавасьць да футбалісту абвесьцілі некаторыя клюбы Эўропы. 11 лютага 2013 году Ралян падпісаў кантракт з францускім клюбам «Бардо».

## Дасягненьні
**«Бардо»**:
* Уладальнік Кубка Францыі: 2013

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Уругвайскія футбалісты
Фрыксан Эраса

**Фры́ксан Эра́са** (;  5 траўня 1988 году, Эсмэральдас, Эквадор) — былы эквадорскі футбаліст, абаронца. і нацыянальнай зборнай Эквадору.

## Кар’ера
### Клюбная
Кар’еру пачаў у клюбе «Эль-Насьяналь», у якім правёў шэсьць сэзонаў. У студзені 2012 году далучыўся да гуаякільскага клюбу «Барсэлёна», за які дэбютаваў 2 лютага супраць клюбу «Дэпартыва Куэнка» (3:1). 29 красавіка забіў першы гол за новы клюб у матчы супраць каманды ЛДУ (2:2). У першым сэзоне ў «Барсэлёне» стаў чэмпіёнам краіны.

У студзені 2014 году на ўмовах арэнды выступаў за бразыльскі клюб «Фламэнгу». У дэбютным матчы 2 лютага супраць клюбу «Макаэ» ў рамках Лігі Карыёка быў выдалены з пляцоўкі. У 2015 годзе застаўся ў Бразыліі, аднак зьмяніўшы клюб на «Грэмію».

### Міжнародная
Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Эквадору 20 красавіка 2011 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Аргентыны.

## Дасягненьні
**«Барсэлёна»**:
* Чэмпіён Эквадору: 2012

**«Фламэнгу»**:
* Чэмпіён штату Рыю-дэ-Жанэйру: 2014

**«Атлетыку Мінэйру»**:
* Чэмпіён штату Мінас-Жэрайс: 2014

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Эквадорскія футбалісты
Нэстар Артыгоса

**Нэ́стар Эсэк’е́ль Артыго́са** (;  7 кастрычніка 1984 году, Сан-Антоніё-дэ-Падуя, Парагвай) — колішні парагвайскі футбаліст, нападнік. Выступаў у складзе нацыянальнай зборнай Парагваю.

## Кар’ера
### Клюбная
Пачаў кар’еру ў 2004 годзе ў клюбе «Архэнтынас Хуніёрс». У 2005 годзе на невялікі час на правах арэнды далучыўся да «Нуэва Чыкага». У 2007 годзе стаў важным гульцом клюбу «Архэнтынас Хуніёрс». У 2009 годзе стаў ключавым футбалістам каманды, пасьля прызначэньня Кляўдыё Боргі на пасаду галоўнага трэнэра клюбу. Разам з клюбам Нэстар у 2010 годзе стаў чэмпіёнам Аргентыны сэзону Кляўсуры. У чэмпіёнскім сэзоне Артыгоса згуляў 17 матчаў з 19 с забіў 3 мячы, зьяўляючыся пры гэтым капітанам.

У 2011 годзе за 2,2 млн даляраў гулец перайшоў у склад «Сан-Лярэнса», падпісаўшы трохгадовы кантракт. У ліпені 2012 году падпісаў аднагадовы кантракт арэнды з эмірацкім клюбам «Эмірэйтс», пасьля чаго вярнуўся ў аргентынскі клюб, зь якім атрымаў перамогу ў Кубку Лібэртадорэс у 2014 годзе.

### Міжнародная
Праз свайго бацьку футбаліст атрымаў права выступаў за нацынальную зборную Парагваю, у якую яго запрасіў Хэрарда Мартына.

## Дасягненьні
**«Архэнтынас Хуніёрс»**:
* Чэмпіён Аргентыны: 2010(к)

**«Сан-Лярэнса»**:
* Чэмпіён Аргентыны: 2013(і)
* Уладальнік Кубка Лібэртадорэс: 2014
* Уладальнік Супэркубка Аргентыны: 2015

**«Расарыё Сэнтраль»**:
* Уладальнік Кубка Аргентыны: 2018

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 
* Профіль на FIFA
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Парагвайскія футбалісты
Селякевіч

**Селяке́віч** (, па-падляску: *Selakévyč*) — неіснуючы прысёлак вёскі Янцэвічы ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Гісторыя
Асаднічы камплекс хутараў быў заснаваны на пачатку 20 ст. у выніку распрадажы маёнтку ў Янцэвічах. У міжваенны пэрыяд Селякевіч прыналежаў да гміны Палоўцы ў Берасьцейскім павеце Палескага ваяводзтва. У 1928 гміна Палоўцы была скасаваная і Селякевіч быў уключаны ў склад гміны Высокае. Пасьля Другой сусьветнай вайны Селякевіч быў далучаны да гміны Чаромха. Пасьля жыхары Коніка перасяліліся ў Чаромху. 

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Туроўшчына (Падляскае ваяводзтва)

**Туро́ўшчына** (, па-падляску: *Turuv́ščyna*) —  прысёлак вёскі Баброўкі ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Пакровы Божай Маці ў Зубачах).

## Гісторыя
Першымі ўладальнікамі Туроўшчыны былі Туроўскія, цэнтр іхніх маёмасьцяў месьціўся ў Зубачах. Апошнімі ўладальнікамі Туроўшчыны былі Кунаховічы (пачатак XX ст.). У міжваенны пэрыяд Туроўшчына прыналежала да гміны Палоўцы ў Берасьцейскім павеце Палескага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 36 жыхары (10 ў фальварку і 26 ў вёсцы, зь іх 6 было палякамі рымакаталікамі і 30 праваслаўнымі беларусамі). У 1928 гміна Палоўцы была скасаваная і Туроўшчына была ўключаная ў склад гміны Высокае. Пасьля фінальнага правядзеньня польска-савецкай мяжы ў 1948 г. усе полі Туроўшчыны апынуліся па савецкім боку мяжы. Пасьля Другой сусьветнай вайны Туроўшчына была далучанная да гміны Чаромха.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Хлевішча (гміна Чаромха)

**Хлеві́шча** (, па-падляску: *Chlivýśće*) — прысёлак вёскі Ставішча ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Чаромха.

## Насельніцтва
Жыхары прысёлку ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Пакровы Божай Маці ў Зубачах). Па набліжанасьці мясцовай гаворкі да ўкраінскай мовы ў меншай часткі жыхароў украінская нацыянальная ідэнтыфікацыя.

## Гісторыя
Прысёлак гэта самая паўночная частка вёскі Хлевішча, якая пасьля правядзеньня польска-савецкай мяжы ў 1948 г. апынулася на польскім яе баку.

## Зноскі

## Глядзі таксама
* Хлевішча

Катэгорыя:Гайнаўскі павет
Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Гарэт Макліры

**Га́рэт Джэймз Маклі́ры** (;  15 траўня 1987, Оксфард, Ангельшчына) — ямайскі футбаліст, ўінгер ангельскага клюбу «Джылінггэм» і нацыянальнай зборнай Ямайкі.

## Кар’ера
### Клюбная
Нарадзіўся ў Ангельшчыне, у горадзе Оксфард, дзе пачаў гуляць за мясцовую каманду «Оксфард Сіці», некаторы час правёўшы ў клюбе «Оксфард Юнайтэд». Далей выступаў за мінорныя клюбы «Слаў Таўн» і «Бромлі». 31 студзеня 2008 году заключыў дамову з клюбам «Нотынггэм Форэст», за які дэбютаваў 3 сакавіка 2008 году, выйшаўшы на замену на 87 хвіліне ў хатнім матчы супраць «Карлайл Юнайтэд» (0:1). У сэзоне 2011—2012 гадоў Макліры забіў 9 галоў.

У траўні 2012 году скасаваў дамову ад нотынггэмскага клюбу і склаў кантракт з клюбам «Рэдынг», які выступаў у Прэм’ер-лізе. У рамках найвышэйшага ангельскага дывізіёну свой першы мяч забіў 27 кастрычніка 2012 году ў браму «Фулгэма» (3:3).

### Міжнародная
У кастрычніку 2012 году быў запрошаны ў склад нацынальнай зборнай Ямайкі, за якую дэбютаваў 6 лютага 2013 году матчам адбору да чэмпіянату сьвету 2014 году супраць зборнай Мэксыкі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Рэдынг»
* Профіль на Soccerbase
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Ангельскія футбалісты
Катэгорыя:Ангельцы афрыканскага паходжаньня
Катэгорыя:Ямайскія футбалісты