open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лукаш Падольскі

**Лукаш Падольскі**, таксама *Люкас Падольскі* (празь нямецкае вымаўленьне; , ;  4 чэрвеня 1985 году, Глівіцы, Польшча) — нямецкі футбаліст польскага паходжаньня, які выступае за забжэскі клюб «Гурнік» з Польшчы на пазыцыі нападніка. Мае на сваім рахунку выступы за нацыянальную зборную Нямеччыны. Чэмпіён сьвету 2014 году.

## Раньнія гады
Лукас Падольскі нарадзіўся на тэрыторыі былой Верхняй Сылезіі, у спартовай сям’і Крысьціны і Вальдэмара Падольскіх. Ягоная маці выступала за жаночую зборную Польшчы па гандболе, а бацька быў прафэсійным футбалістам, у складзе клюбу «Шамбэркі» з гораду Бытаму ў 1980 годзе ў станавіўся чэмпіёнам Польшчы. У 1987 годзе сям’я вырашыла эміграваць у Заходнюю Нямеччыну ў якасьці этнічных немцаў. Лукас гадаваўся ў Бэрггайме, а пазьней у Пульгайме — невялікіх гарадах каля Кёльну.

## Клюбная кар’ера
### Вяртаньне ў «Кёльн»
Улетку 2009 году Падольскі вярнуўся ў «Кёльн», падпісаўшы 4-гадовы кантракт. У свой час Лукас пасьля чэмпіянату сьвету 2006 году перайшоў з «Кёльну» ў мюнхэнскую «Баварыю», але ў новай камандзе ў Падольскі ня надта заладзілася. Акрамя таго, догляду Лукаса з «Баварыі» паспрыяла рашэньне кіраўніцтва клюбу летам набыць харвацкага нападніка «Гамбургу» Івіцу Оліча.

### «Арсэнал»
30 красавіка 2012 году было абвешчана, што Падольскі ў летні трансфэрны час пяройдзе ў лёнданскі «Арсэнал», падпісаўшы 4-гадовы кантракт.

### «Інтэрнацыянале»
5 студзеня 2015 году Падольскі быў ададзены ў арэнду мілянскаму «Інтэру» тэрмінам на паўгады з правам далейшага набыцьця. Ужо на наступны дзень гулец быў заяўлены на матчы супраць турынскага «Ювэнтуса» і выйшаў на пляцоўку ў другім тайме. Гульня скончылася ўнічыю зь лікам 1:1.

## Зборная
У канцы сэзону 2003—2004 гадоў «Кёльн» растаўся з Бундэсьлігай, аднак гульня Падольскі настолькі ўразіла трэнэра галоўнай нямецкай зборнай Рудзі Фёлера, што той запрасіў яго ў сваю каманду. Дэбют форварда ў зборнай Нямеччыны адбыўся 6 чэрвеня 2004 году ў Кайзэрсьляўтэрне ў матчы супраць зборнай Вугоршчыны, Падольскі выйшаў на замену ў самым канцы гульні.

## Дасягненьні
**«Баварыя»**:
* Чэмпіён Нямеччыны: 2008
* Уладальнік Кубка Нямеччыны: 2008

**«Арсэнал»**:
* Уладальнік Кубка Ангельшчыны: 2014

**«Галатасарай»**:
* Уладальнік Кубка Турэччыны: 2016
* Уладальнік Супэркубка Турэччыны: 2015, 2016

**«Вісэл Кобэ»**:
* Уладальнік Кубка Японіі: 2019

**Нямеччына**:
* Чэмпіён сьвету: 2014
* Бронзавы прызэр чэмпіянату сьвету: 2006, 2010
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Эўропы: 2008

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на афіцыйным сайце «Кёльну»

Катэгорыя:Нямецкія футбалісты
Катэгорыя:Чэмпіёны сьвету па футболе
Ксанці (футбольны клюб)

«**Ксанці**» — грэцкі футбольны клюб з гораду Ксанці. Заснаваны ў 1967 годзе.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Ксанці
Нагаўскі сельсавет

**Нага́ўскі сельсавет**, **Нага́ўкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Нагаўкі.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны ў складзе Пастаўскага раёну Вялейскай вобласьці (з 20 верасьня 1944 году — Маладэчанскай, з 20 студзеня 1960 году — Віцебскай). 25 лістапада 1940 году сельсавет перададзены Мядзельскага раёну.

Сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзеныя Слабадзкому сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 24

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 246, 430

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мядзельскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Ружаны (мэтэарыт)

**Ружа́нскі мэтэары́т** — мэтэарыт, які трапіў на тэрыторыю Беларусі. Адносіцца да аднаго з найбольш распаўсюджаных тыпаў — хандрытаў. Вага — 26 кг, памер — два футбольныя мячы.

## Мінуўшчына
Мэтэарыт быў бачны 7 сьнежня 1894 а 19:30 жыхарам некаторых губэрняў Царства Польскага, Віленшчыны і Гарадзеншчыны. Упаў ля Ружанаў, за 23 вярсты ад Слоніму і 43 ад Дзярэчыну. Ягоны пралёт апісвалі мясцовыя карэспандэнты «Gazety Warszawskiej», «Gazety Świątecznej», чытачы з-пад Любліну, Кельцаў, Ловічу, Ломжы, Налэнчаву, Уладавы, Панявежу, Вільні, Пружаны, Слоніму і Беластоку.

Падзеньне мэтэарыту апісваў польскі навуковец Ежы Пакрыўніцкі (). Савецкі астраном Яўген Крынаў нават дасьледаваў нейкія ўзоры нібыта з рэштак мэтэарыту і высьветліў, што гэта псэўдамэтэарыт. Амэрыканскі астраном Фрэдэрык Чарлз Леанард залічваў яго да польскіх мэтэарытаў.

Мэтэарыт быў выяўлены ў 2013 року ў агароджы ружанскае царквы сьвятых Пятра і Паўла. Імаверна, ён трапіў туды пасьля Другой сусьветнай вайны сярод іншых камянёў, зьвезеных з ваколіцаў. Падчас перакладаньня агароджы настаяцель храма зацікавіўся незвычайным камянём і зьвярнуўся да супрацоўнікаў музэю, якія пацьвердзілі, што гэта мэтэарыт.

## Іншыя вэрсіі
Асобныя дасьледчыкі, абагульненыя назвай «Міжнародны рух „Касмапошук“ у Беларусі», ня лічаць знойдзены асобнік Ружанскім мэтэарытам, пакуль ягонае паходжаньне ня будзе спраўджанае Акадэміяй навук. Яны сьцьвярджаюць, што сьвятар і супрацоўнікі музэю ня могуць пэўна вызначыць характар знаходкі і ў доказ прыводзяць, у прыватнасьці, разыходжаньне названага імі тыпу мэтэарыту — хандрыту (каменнага мэтэарыту) — са складам, паводле якога мэтэарыт зьмяшчае шмат жалеза. Паводле гэтага апісаньня мэтэарыт меў быць аднесены да жалеза-каменных мэтэарытаў.

У 1935 року слонімскі краязнаўца Язэп Стаброўскі адшукаў пад Азярніцай Слонімскага павету фрагмэнты, якія назваў рэшткамі «мэтэарыту Ружаны» і перадаў у Слонімскае аддзяленьне Польскага краязнаўчага таварыства. У 1955 савецкія навукоўцы зрабілі выснову, што гэта не мэтэарыт, а «кавалак асадкавай пароды».

На пачатку 90-х рокаў XX стагодзьдзя пад Ружанамі «быў знойдены» яшчэ адзін мэтэарыт у выглядзе пласьцінаў блакітнага крохкага мэталу вагой 200—300 кг.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Ружанскі мэтэарыт на ruzhany.info
* Мэтэарыт Ружаны на wiki.meteoritica.pl
* Мэтэарыт Ружаны ў базе зьвестак Міжнароднага мэтэарытнага таварыства

Катэгорыя:Мэтэарыты Беларусі
Мэтэарыт
Катэгорыя:Геалёгія Пружанскага раёну
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1894 годзе
Катэгорыя:Падзеі 7 сьнежня
Кляас-Ян Гюнтэляар

**Кляас-Ян Гюнтэляар** (;  12 жніўня 1983 году, Воор-Дрэмпт, Нідэрлянды) — былы нідэрляндзкі футбаліст, які выступаў на пазыцыі нападніка. Адзін з самых выніковых футбалістаў нацыянальнай зборнай Нідэрляндаў. Гюнтэляар зьяўляецца пладавітым нападнікам з бліскучай тэхнікай і атлетызмам, яго часьцяком параўноўваюць па стылі з такімі гульцамі, як Марка ван Бастэн і Руўд ван Ністэльрой.

## Кар’ера
### Клюбная
У 2000 годзе шаснаццацігадовы Гюнтеляар паступіў у футбольную акадэмію ПСВ і неўзабаве праявіў сябе ў моладзевай камандзе як добры бамбардзір. Ён дэбютаваў у матчы за асноўны склад ПСВ у другой палове сэзону 2002—2003 гадоў, але гэты матч стаў адзіным, праведзеным за клюб з Эйндговэну ў чэмпіянаце Нідэрляндаў. Ня здолеўшы замацавацца ў асноўным складзе ПСВ, Гюнтелар адправіўся ў арэнду ў клюб «Дэ Граафсхап», каб набрацца вопыту. Ён згуляў 9 матчаў у чэмпіянаце і адзін у Кубку Нідэрляндаў, але ні разу ня здолеў забіць.

Улетку 2003 году ён зноў быў адпраўлены ў арэнду, на гэты раз у клюб «Апэльдорн», які выступаў у першым дывізіёне. Там Гюнтэляару атрымалася забіць 26 галоў у 35 матчах і стаць найлепшым бамбардзірам дывізіёну. Пасьля таго, як гулец вырашыў не падаўжаць свой ​​кантракт з ПСВ, «Гээрэнвээн» набыў яго за 100 тысяч эўра. У першым сваім паўнавартасным сэзоне ў найвышэйшым дывізіёне Гюнтэляар забіў 17 галоў у 31 матчы й дапамог «Гээрэнвээну» патрапіць у Кубак УЭФА. За палову сэзона 2005—2006 гадоў ён забіў 17 галоў у 15 матчах і зімой перайшоў у «Аякс», які заплаціў за яго 9 млн эўра. Гюнтэляар адразу дамогся посьпеху ў «Аяксе», забіўшы адзін з самых прыгожых галоў сэзону ўдарам празь сябе ў дададзены час на паўфінальным матчы Кубка Нідэрляндаў супраць «Роды». Паводле выніках сэзона Гюнтэляар стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату, забіўшы 33 галы.

У пачатку сьнежня 2008 году было абвешчана аб тым, што «Аякс» і мадрыдзкі «Рэал» дасягнулі пагадненьня па трансфэры футбаліста, 4 сьнежня прайшла цырымонія, у якой нідэрляндзкі футбаліст быў афіцыйна прадстаўлены ў якасьці гульца «каралеўскага клюбу» й атрымаў футболку з нумарам 19. 7 жніўня 2009 году Гюнтэляар падпісаў кантракт да 30 чэрвеня 2013 году з італьянскім «Мілянам», сума трансфэру склала каля 15 мільёнаў эўра. 31 жніўня 2010 году Гюнтэляар перайшоў у нямецкі «Шальке-04», дзе да яго вярнулася ягонага ранейшая выніковасьць.

### Нацыянальная
Дэбютаваў у зборнай Нідэрляндаў 16 жніўня 2006 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Ірляндыі й адразу забіў 2 мячы.

## Дасягненьні
**«Аякс»**:
* Чэмпіён Нідэрляндаў: 2019, 2021
* Уладальнік Кубка Нідэрляндаў: 2006, 2007, 2019
* Уладальнік Супэркубка Нідэрляндаў: 2006, 2007, 2019

**«Шальке 04»**:
* Уладальнік Кубка Нямеччыны: 2011
* Уладальнік Супэркубка Нямеччыны: 2011

**Нідэрлянды**:
* Срэбраны прызэр чэмпіянату сьвету: 2010

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Профіль на сайце «Шальке 04»

Катэгорыя:Нідэрляндзкія футбалісты
Сьпіс рабінаў Ружанаў

**Сьпіс рабі́наў [[Ружаны|Ружа́наў]]** (няпоўны) ў храналягічным парадку. Дзеля прагляду сьпісу ў альфабэтным парадку глядзіце катэгорыю Рабіны Ружанаў.

* Ізраэль бэн Шалом (XVII стагодзьдзе), забіты хрысьціянамі ў 1657 року як помста за сьмерць хрысьціянскага хлопчыка. Ягоныя нашчадкі пасьля гэтага ўзялі імя Зак, скарачэньне ад «Зэра Кадаш» (сьвятое семя)
* Тобія бэн Ёсэф (XVII стагодзьдзе), забіты хрысьціянамі ў 1657 року як помста за сьмерць хрысьціянскага хлопчыка
* Еганатан бэн Ёсэф (XVII стагодзьдзе)
* Шлёма бэн Эльханан (1685—1692)
* Ехезкель Катцэнэльбойген (?—1704)
* Мошэ Зэеў (?—?)
* Аарон Ха-Кахэн (XVIII стагодзьдзе)
* Эліэзэр (?—1715)
* Авігдор бэн Шмуэль («Харыф»; XVIII стагодзьдзе)
* Якаў Софэр Ха-Кахэн (XVIII стагодзьдзе), быў рабінам таксама ў Пінску, дзе й пахаваны. Быў таксама софэрам
* Ізраэль Гальперн (?—1819)
* Ісаак Хавэр (1819—1833)
* Эфраім Залман (?—?)
* Гірш Закін (1838—?)
* Дубэр Кэсьцін (XIX стагодзьдзе)
* Якаб Эйзэр Шарашоўскі (XIX стагодзьдзе)
* Мардэхай Гімпэль Яфэ (Іофэ; 1856—1888), каляніст у Эрэц-Ісраэль
* Шабтай Валах (1888—?), нашчадак Закаў і дзядзька Максіма Літвінава, наркама замежных справаў СССР
* Залман Вайс (XX стагодзьдзе)
* Іцхак Ігнац Лембергер (1912—?)

## Вонкавыя спасылкі
* Rabbis of Ruzhany
* Rabbis in Ruzhany


Катэгорыя:Сьпісы:Беларусь
Катэгорыя:Сьпісы кіраўнікоў
Пагарэльскі сельсавет

Назву **Пагарэ́льскі [[сельсавет]]** маюць:

* Пагарэльскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Асіпавіцкага раёну Магілёўскай вобласьці
* Пагарэльскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясьвіскага раёну Менскай вобласьці
* Пагарэльскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўпецкага раёну Менскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Негарэльскі сельсавет
Грыцкавічы

Назву **Грыцкавічы** маюць:

* Грыцкавічы — вёска ў Зэльвенскім раёне Гарадзенскай вобласьці
* Грыцкавічы — вёска ў Крупскім раёне Менскай вобласьці
* Грыцкавічы — вёска ў Нясьвіскім раёне Менскай вобласьці
Франсуа Алянд

**Франсуа́ Аля́нд** () — францускі палітык (сацыяліст). 24-ы прэзыдэнт Францускай рэспублікі 3 15 траўня 2012 году па 14 траўня 2017 году. Дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі (1988—1993; з 1997), мэр гораду Цюль (2001—2008). Прэзыдэнт галоўнай рады дэпартамэнту Карэз з 2008.

Удзельнік прэзыдэнцкіх выбараў у Францыі 2012 ад Сацыялістычнай партыі. Лічыўся галоўным канкурэнтам дзейнага прэзыдэнта Нікаля Сарказі. У першым туры атрымаў 28,63% галасоў, заняўшы першае месца і прайшоўшы ў другі тур з Сарказі. Атрымаў перамогу над Сарказі ў другім туры 6 траўня 2012 году, стаўшы такім чынам 24-м прэзыдэнтам Францыі. У 2-м туры яўка выбарцаў склала 80,34%. Паводле Міністэрства ўнутраных справаў Францыі, Алянд атрымаў 51,62% галасоў, Сарказі — 48,38%.

Ад удзелу ў выбарах на пасаду кіраўніка дзяржавы ў 2017 годзе адмовіўся з-за нізкага ўзроўню падтрымкі выбаршчыкаў. У выбарах 2017 году падтрымаў Эмануэля Макрона.

## Замежная палітыка
21 траўня 2012 г. на саміце Арганізацыі Паўночнаатлянтычнай дамовы (НАТО) ў Чыкага (ЗША) абвясьціў пра пачатак вываду францускага войска з Аўганістану, што знаходзілася ў складзе Міжнародных сілаў садзейнічаньня бясьпецы. У студзені 2013 г. накіраваў францускае войска ў Малі супраць Руху за адзінства і джыхад у Заходняй Афрыцы. У сьнежні 2013 г. разьмясьціў 1000 францускіх жаўнераў у Цэнтральна-Афрыканскай Рэспубліцы, дзе са сьнежня 2012 г. ішла грамадзянская вайна.

## Крыніцы

Катэгорыя:Прэзыдэнты Францыі
Стаўбцоўскі кратэр

**Стаўбцоўскі кратэр** — утварыўся ў выніку падзеньня мэтэарыта ў Стаўбцоўскім раёне ў канцы 19 стагодзьдзя. Да цяперашняга часу вядуцца раскопкі на месцы магчымага падзеньня.

## Выяўленьне
У 2001 годзе мясцовы жыхар зьвярнуўся да Акадэміі Навук з наступным расказам:

У канцы 19 стагодзьдзя тутэйшых вёсак пачулі соцны грукат і пабачылі ў небе 2 сонцы, адно зь іх імкліва набліжалася да зямлі. Пасьля падзеньня нябеснага цела ў поле, ўсё наўкола затраслося. Людзі пабеглі да кратэра і пабачылі вялікі камень. 

Спачатку камень хацелі выцягнуць з катлавіны, але ён быў занадта цяжкім, таму яміну вырашылі закапаць і ўзараць. 

Гэтае ўсё пачуў Гендрык Талейка ад сваёй маткі, якой было ў тыя часы толькі 10 год.

## Апісаньне кратэра
Паводле сьведчаньнях экспедыцыі кратэр мае форму даўгакруга з дыямэтрам 110 мэтраў.

## Вонкавыя спасылкі
Артыкул пра Стаўбцоўскі кратэр

Катэгорыя:Кратэры Эўропы
Катэгорыя:Рэльеф Беларусі
Катэгорыя:Мэтэарыты Беларусі
Кунтуш

**Кунтуш** — верхняе мужчынскае адзеньне заможных жыхароў Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага, якое апраналі на жупан.

## Гісторыя
Адзеньне ўсходняга паходжаньня. Прыйшоў з Вугоршчыны ў Каралеўства Польскае, потым, у XVI ст., у Вялікае Княства Літоўскае. Разам з жупаном зрабіўся традыцыйным адзеньнем шляхты.

У 1778 вызначаліся колеры кунтушоў ураднікаў паасобных ваяводзтваў, што надавала ім характар ваяводзкага мундзіра:
* Амсьціслаўскае: цёмна-сіні («гранатовы»)
* Віленскае: цёмна-сіні («гранатовы»)
* Менскае: малінавы («кармазыновы»)
* Наваградзкае: пунсовы
* Полацкае: малінавы («кармазыновы»)
* Смаленскае: малінавы («кармазыновы»)
* Троцкае: пурпуровы

## Выгляд
Быў доўгім (ніжэй за калені), з разрэзам сьпераду, зашпільваўся на гаплікі або вялікія гузікі. Верхняя частка не зашпільвалася, каб было відаць жупан. Адметнасьць — разрэзаныя рукавы, якія вольна зьвісалі ўздоўж цела або закідваліся за плечы.

У XVI ст. шыўся з сукна, пазьней з ядвабу, узімку падшываўся лёгкім футрам. Звычайна меў яскравы колер, цямнейшы за жупан. Падкладка была іншага колеру, у дадатак ішоў тканы каляровы пояс (у тым ліку Слуцкія паясы).

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 

Катэгорыя:Адзеньне
Катэгорыя:Беларускае нацыянальнае адзеньне
Сярэдняя школа імя Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага (Вільня)

**Гімна́зія імя́ Ю́зэфа Ігна́цыя Крашэ́ўскага ў Ві́льні** (, ) — сярэдняя школа з польскай мовай навучаньня. Знаходзіцца ў Вільні (Летува) на вуліцы Rugiagėlių (), 15. Названая ў гонар польскага пісьменьніка Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага.

Да II сусьветнае вайны на месцы школы знаходзілася гімназія імя сьв. Казімера. У 1945 року ў Новай Вілейцы (цяпер раён Вільні) была створаная XXVI гімназія з польскай мовай навучаньня, у 1954 пераўтвораная ў сярэднюю школу.

У 1951 року тымчасовая гімназія атрымала новы будынак, пазьней некалькі разоў разбудоўваны. У 1993 року школе нададзенае імя Крашэўскага.

## Вядомыя навучэнцы
* Чэслаў Акінчыц (палітык, юрыст)
* Адам Божабагаты (скончыў даваенную гімназію сьв. Казімера)
* Войцех Божабагаты (скончыў даваенную гімназію сьв. Казімера)
* Славамір Варатынскі (паэт)

## Літаратура
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Віленскія школы
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1954 годзе
Катэгорыя:Новая Вільня
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Юзэфа Ігнацыя Крашэўскага
Адвароты

**Адваро́ты** — падкладзеная, вывернутая вонкі частка строю заможных жыхароў Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага, ці ваеннага строю. Звычайна разьмяшчаліся на грудзях (называліся рабаткамі), рукавах і полах.

У войску зьявіліся ў XVIII стагодзьдзі разам с нямецкім тыпам строю. Нярэдка малі колер так званага прыборнага сукна, які адрозніваўся ад асноўнага колеру строю. У залежнасьці ад краіны, часу і роду зброі маюць розныя формы і колеры.

У 1778 вызначаліся колеры адваротаў ураднікаў паасобных ваяводзтваў, што надавала ім характар ваяводзкага мундуру.

## Літаратура
* Słownik terminologiczny sztuk pięknych. — Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.

Катэгорыя:Элемэнты адзеньня
Катэгорыя:Вайсковая форма
Катэгорыя:Нашыйнае адзеньне
Качановіцкі сельсавет (Нясьвіскі раён)

**Качано́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясьвіскага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Качановічы.

## Гісторыя
12 кастрычніка 1940 году створаны Качановіцкі сельсавет у складзе Нясьвіскага раёну Баранавіцкай вобласьці (з 8 студзеня 1954 году — Менскай).

## Літаратура
*  С. 347

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Нясьвіскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1940 годзе
Яўтушкавічы

**Яўтушкавічы** (з 1926 году — *Прасьве́т*) — вёска ў Беларусі, каля ракі Іпы. Уваходзяць у склад Давыдаўскага сельсавету Шацілавіцкага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва на 2004 год — 125 чалавек. Знаходзяцца за за 21 км на паўднёвы захад ад Шацілавічаў, за 5 км ад чыгуначнай плятформы Узнаж (лінія Жлобін — Каленкавічы); аўтамабільная дарога злучае вёску з Шацілавічамі.

Яўтушкавічы — даўняе мястэчка гістарычнай Рэчыччыны (Панізоўя).

## Гісторыя
### Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Яўтушкавічы ўпамінаюцца ў XVI стагодзьдзі як вёска ў складзе Рэчыцкага павету Менскага ваяводзтва. У 1737 яны ўваходзілі ў склад маёнтку Ліпава ў валоданьні Горватаў.

У 1753 годзе ў Яўтушкавічах збудавалі драўляную царкву Раства Багародзіцы.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Яўтушкавічы апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Мазырскім павеце Менскай губэрні. На 1795 год у мястэчку было 12 двароў, паштовая станцыя. У розны час Яўтушкавічы знаходзіліся ў валоданьні Горватаў, Баліцкіх, Палянскіх. На 1834 год — 17 двароў. Дзеяла расейская царкоўна-прыходзкая школа.

За часамі Першай сусьветнай вайны ў лютым 1918 году Яўтушкавічы занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

### Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Яўтушкавічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, дзе сталі цэнтрам сельсавету (цяпер у Давыдаўскім сельсавеце). 1 студзеня 1926 году бальшавікі перайменавалі паселішча ў Прасьвет.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* **XX стагодзьдзе**: 1959 год — 263 чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 2004 год — 125 чал.

### Інфраструктура
У Яўтушкавічах працуе дом культуры.

## Забудова
Плян Яўтушкавічаў складаецца з простай вуліцы з 2 завулкамі, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Турыстычная інфармацыя
### Страчаная спадчына
* Царква Раства Багародзіцы (1753; Сьвяты Пасад)

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Давыдаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Шацілавіцкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Новая Беліца

**Но́вая Бе́ліца** — даўняе места гістарычнай Рэчыччыны (Панізоўя), былое прадмесьце Гомля, цяпер частка места — Навабеліцкі раён.

## Гісторыя

Заснаваньне паселішча адбылося згодна з указамі маскоўскай гаспадыні Кацярыны II ад 28 сакавіка і 7 ліпеня 1785 году ў зьвязку зь пераносам павятовага цэнтру зь Беліцы (цяпер вёска Старая Беліца) бліжэй да Гомля. На супрацьлеглым беразе ракі Сажа Расейская імпэрыя выкупіла ў зямянаў Кільчэўскіх і Ўсьціновічаў мясцовасьць пад назвай Шчокат зь вёскай Сеўругай (140 рэвіскіх душаў, 4594 дзесяціны зямлі). 10 сакавіка 1791 году Сэнат даручыў магілёўскаму намесьніку П. Пасеку перасяліць 302 сяляніны зь вёсак Прыбыткаў і Дуянаўкі на пасад Новай Беліцы.

У 1786—1852 гадох Новая Беліца была цэнтрам Беліцкага павету. У 1828 годзе тут збудавалі Васільеўскую (пазьней згарэла), у 1842 годзе — Мікольскую (не захавалася) цэрквы. У сярэдзіне XIX ст. месьцічам перадалі царкву скасаванага ў 1850 годзе стараверскага Пахом’ева манастыра ўва ўрочышчы Чонцы, перабудаваную ў царкву Аляксандра Неўскага (не захавалася).

У 1854 годзе Новую Беліцу далучылі да Гомля як прадмесьце. На 1880 год тут было 1646 жыхароў, 305 будынкаў. Зьвязак з Гомлем ажыцьцяўлялася драўляным мостам праз Сож. Паводле вынікаў перапісу 1897 году, у Новай Беліцы 2957 жыхароў, 405 двароў, дзеялі 2 царквы, 2 малітоўныя стараверскія дамы і 3 юдэйскія малітоўныя школы, працавалі прыходзкая вучэльня (з жаночай зьменай), 2 чыгуначныя станцыі на лініі Лібава-Роменскай і Палескай чыгунак, крупадзёрка, вятрак, запалкавая фабрыка, канатны завод, пенькатрапальня, пякарня, 26 крамаў, 6 корчмаў. У пачатку XX ст. існавалі лесапільная фабрыка і лесапільна-бандарны завод. За часамі Першай сусьветнай вайны ў лютым 1918 году Новую Беліцу занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

У 1940 годзе ўтварыўся Навабеліцкі раён места Гомля (у 1948 годзе скасаваны, у 1951 годзе адноўлены).

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Гісторыя Гомля
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Асееўка

**Асе́еўка** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Асееўка ўваходзіць у склад Навадворскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 48 чалавек
* 2010 год — 36 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Навадворскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Рубельская гаворка

**Рубе́льская гаво́рка** (мясцовая назва: *рубэ́льская гово́рка*) — гаворка жыхароў вёскі Рубель Столінскага раёну. Гаворка мае свае асаблівасьці, пашырана оканьне.

## Параўнаньні
### 207-слоўны [[сьпіс Сўодэша]]

### Дадатак

## Глядзіце таксама
* Загародзкія гаворкі
* Падляскія дыялекты

## Літаратура
* Рубельскі лексіка-фразеалагічны слоўнік: для студ.-філолагаў / М. І. Пашкевіч. — Брэст: Выд-ва БрДУ, 2008. — 66 с. (файл)

Катэгорыя:Беларуская мова
Кляўдыё Маркізіё

**Кля́ўдыё Маркі́зіё** (;  19 студзеня 1986 году, Турын, Італія) — былы італьянскі футбаліст, які выступаў на пазыцыі паўабаронцы. За нацыянальную зборную Італіі правёў 55 матчаў. Выхаванец школы «Ювэнтусу». Пасьля прагрэсу ў гульні ў сэзоне 2008—2009 гадоў, Маркізіё сталі часьцяком параўноўваць зь легендай «Ювэнтусу» й зборнай Італіі мінулых гадоў, Марка Тардэльлі. Спэцыялісты адзначаюць ягоны жорсткі стыль і добрае чытаньне гульні. Маркізіё любіць гуляць на пазыцыі цэнтральнага паўабаронцы, але ў стане гуляць на любой пазыцыі ў паўабароне.

## Кар’ера
### «Ювэнтус»
У акадэміі Маркізіё доўгі час гуляў на пазыцыі другога нападніка, асацыюючы сябе са сваім кумірам Алесандра Дэль П’ера, але ва ўзросьце 16 гадоў быў пераведзены ў паўабарону. У сэзоне 2005—2006 гадоў паводле рашэньне Фабіё Капэльлё ён быў пераведзены ў галоўную каманду й трэніраваўся разам з асновай. У матчы супраць «Кальяры» ён трапіў у заяўку, але на поле гэтак і ня выйшаў. Пазьней у тым сэзоне, ён вярнуўся ў прымавэру «Ювентусу», стаў ейным капітанам, і дапамог ёй выйграць чэмпіянат, упершыню за 12 гадоў.

## Нацыянальная зборная
12 жніўня 2009 году Маркізіё дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Італіі ў матчы супраць зборнай Швайцарыі, які скончыўся нулявой нічыёй.

## Дасягненьні
**«Ювэнтус»**:
* Чэмпіён Італіі (7): 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
* Уладальнік Кубка Італіі (4): 2015, 2016, 2017, 2018
* Уладальнік Супэркубка Італіі (3): 2012, 2013, 2015

**«Зэніт»**:
* Чэмпіён Расеі: 2019

**Італія**:
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Эўропы: 2012

## Асабістае жыцьцё
У чэрвені 2008 году Маркізіё ажаніўся з сваёй даўняй сяброўкай Рабэртай, а ў жніўні 2009 году ў іх нарадзіўся сын Давідэ, а ў сакавіку 2012 году — другі сын Леанарда. Паводле іроніі лёсу, ягоная жонка зь дзяцінства была аматарам заклятых супернікаў «б’янканэры» — «Тарына», бо ейны бацька ў свой ​​час навучаўся ў акадэміі гэтага клюбу.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Ювэнтусу»

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Катэгорыя:Італьянскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 году
Судкоўскі сельсавет

**Судко́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хвойніцкага раёну Гомельскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Судкова.

## Гісторыя
1 сьнежня 2009 году Дварышчанскі сельсавет быў перайменаваны ў Судкоўскі.

21 верасьня 2010 году ліквідаваная вёска Слабада.

## Крыніцы


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Хвойніцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 2009 годзе
Падлосьсе

**Падло́сьсе** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, каля МКАД (). Падлосьсе ўваходзіць у склад Навадворскага сельсавету. Вёска месьціцца непадалёк ад ракі Сьвіслач.

## Насельніцтва
* 1999 год — 69 чалавек
* 2010 год — 69 чалавек

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Навадворскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Новая Беліца (неадназначнасьць)

Назву **Но́вая Бе́ліца** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Віцебская вобласьць:
** Новая Беліца — вёска ў Сеньненскім раёне 

* Гомельская вобласьць:
** Новая Беліца — даўняе места гістарычнай Рэчыччыны (Панізоўя), былое прадмесьце Гомелю, цяпер частка места — Навабеліцкі раён
** Новая Беліца — вёска ў Шацілавіцкім раёне

* Магілёўская вобласьць:
** Новая Беліца — вёска ў Чэрыкаўскім раёне

## Глядзіце таксама
* Беліца
* Малая Беліца
* Старая Беліца
Загальле (неадназначнасьць)

Назву **Зага́льле** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гомельская вобласьць:
** Загальле — вёска ў Хвойніцкім раёне

* Менская вобласьць:
** Загальле — вёска ў Любанскім раёне

## Глядзіце таксама
* Загалічы
* Загальская Слабада
Джорджа К’еліні

**Джорджа К’еліні** (;  14 жніўня 1984 году, Піза, Італія) — колішні італьянскі футбаліст, які выступаў за нацыянальную зборную Італіі на пазыцыі абаронцы. Джорджа пачаў сваю кар’еру ў якасьці левага абаронцы, але зрабіў сабе імя жорсткага цэнтральнага абаронцы са схільнасьцю да выкананьня стандартаў. Зьяўляецца ўлюбёнцам заўзятараў клюбу, а таксама другім віцэ-капітанам каманды пасьля Джанлюіджы Буфона. Доўгі час абараняў колеры «Ювэнтуса».

## Кар’ера
### «Ліворна»
Зьяўляецца выхаванцам клюбу «Ліворна». У асноўнай камандзе клюбу гуляў на працягу чатырох сэзонаў — два сэзоны ў Сэрыі C1 і два ў Сэрыі B.

### «Парма»
Улетку 2004 году ён перайшоў у склад «Ювэнтуса» за 6,5 мільёну эўра. «Ювэ» прадаў 50% правоў на гульца «Фіярэнтыне» за 3,5 мільёну эўра, і ў «Фіярэнтыне» ён адгуляў увесь сэзон 2004—2005 гадоў, пасьля чаго быў выкуплены «Ювэнтусам» за 4,3 мільёну эўра.

### «Ювэнтус»
12 кастрычніка 2006 году К’еліні падоўжыў кантракт зь «Ювэнтусам» да 2011 году, а ў чэрвені 2008 году — да 2013 году. 23 лістапада 2010 году К’еліні падоўжыў кантракт зь «Ювэнтусам» да 2015 году з заробнай платай у 3,5 млн эўра за сэзон.

## Нацыянальная зборная
Джорджа дэбютаваў у італьянскай зборнай у лістападзе 2004 году ў матчы супраць зборнай Фінляндыі й з тых часоў рэгулярна выходзіць на поле ў складзе нацыянальнай каманды.

## Дасягненьні
**«Ювэнтус»**:
* Чэмпіён Італіі: 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020
* Уладальнік Кубка Італіі: 2015, 2016, 2017, 2018, 2021
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2012, 2013, 2015, 2018, 2020

**«Лос-Анджэлес»**:
* Уладальнік Кубка МЛС: 2022
* Пераможца Сапортэрс Шылдс: 2022

**Італія**:
* Чэмпіён Эўропы: 2020

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* 
* 
* 

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Катэгорыя:Італьянскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2004 году
Украінская грэка-каталіцкая царква

**Украі́нская грэ́ка-каталі́цкая царква́ (УГКЦ)** — адна з усходніх каталіцкіх Цэркваў, якая прытрымліваецца грэцкага (бізантыйскага) абраду, знаходзіцца ў поўнай еднасьці з Рымскім Апостальскім Пасадам ды прызнае ўладу і духоўны аўтарытэт Рымскага Архірэя. Яна — адна з чатырох традыцыйных ўкраінскіх Цэркваў — спадчыньніц Уладзімеравага хросту.

УГКЦ налічвае сёньня каля 6 млн вернікаў ува ўсіх рэгіёнах Украіны і на шасьці кантынэнтах. Зьяўляецца самай вялікай Усходняй Каталіцкай самаўпраўнай Царквой (*Ecclesia sui juris*). Мае статус вярхоўнага архібіскупства, у апошнія дзесяцігодзьдзі спрабуе дабіцца прызнаньня за сабою патрыяршага статусу. Зьверхнікам Царквы з 27 скавіка 2011 году ёсьць Вярхоўны архібіскуп Кіева-Галіцкі Ўладыка Сьвятаслаў Шаўчук. УГКЦ захоўвае бізантыйска-ўкраінскі абрад, гэта значыць літургічную, багаслоўскую, духоўную і праўную спадчыну кіеўскага хрысьціянства. Сёньня УГКЦ імкнецца таксама да аднаўленьня першаснай еднасьці Кіеўскай Царквы. У 2002 годзе Сынод біскупаў УГКЦ прыняў пастанаўленьне пра перанос пасаду Першаярарха гэтай Царквы з Львова ў сталіцу Ўкраіны Кіеў, дзе цяпер заканчваеца ўзьвядзеньне Патрыяршага сабора.

УГКЦ цьвёрда і пасьлядоўна адстойвае права ўкраінскага народу на сваю незалежную дзяржаву і падтрымоўвае станаўленьне ў ёй сталай грамадзянскай супольнасьці, рэалізуе вялікую колькасьць дабрачынных і грамадзкіх праектаў ува Ўкраіне і за яе межамі.

1-2 лютага 2023 г. у Львове- Сынод біскупаў УГКЦ пастанавіў, што з 1 верасьня 2023 г. Украінская грэка-каталіцкая царква ва Ўкраіне пераходзіць на новы стыль () для нерухомых сьвятаў з захаваньня Пасхаліі, абвешчанай Вярхоўным Архіэпіскапам  6 лютага 2023.

## Назвы, якія выкарыстоўваюцца для вызначэньня УГКЦ

Існуе шэраг назваў, якія выкарыстоўваюцца для вызначэньня УГКЦ:

* Уніяцкая Царква;
* Украінская Каталіцкая Царква;
* Украінская Каталіцкая Царква бізантыйскага абраду;
* Кіеўская Каталіцкая Царква.

Назву *Грэка-Каталіцкая Царква* ўпершыню ўвяла ў Аўстра-Вугоршчыне імпэратрыца Марыя-Тэрэза ў 1774 годзе для таго, каб адрозьніць яе ад *Рыма-Каталіцкай* і *Армянскай Каталіцкай Цэркваў*.

Раней у афіцыйных царкоўных дакумэнтах для абазначэньня Грэка-Каталіцкай Царквы на тэрыторыі сучаснай Украіны, Беларусі і Польшчы ўжывалі тэрмін *Ecclesia Ruthena unita*.

З 1960 году ў афіцыйных дакумэнтах фігуруе таксама назва Ўкраінская Каталіцкая Царква ў дачыненьні да ўкраінскіх католікаў дыяспары і падпольнай у той час Грэка-Каталіцкай Царквы ў савецкай Украіне. У папскім статыстычным штогодніку *Annuario Pontificio* выкарыстоўваюць назву *Ўкраінская Каталіцкая Царква бізантыйскага абраду*. На Сынодзе Біскупаў УГКЦ (верасень 1999 г.) было прапанавана ўжываць яшчэ й назву *Кіеўская Каталіцкая Царква*, якая падкрэсьлівала б ідэнтычнасьць гэтай Царквы.

## Глядзіце таксама
* Уніяцкая царква ў Рэчы Паспалітай
* Берасьцейская унія
* Каляндарная рэформа ва Ўкраіне

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Українська Греко-Католицька Церква (УГКЦ)
Істанбул Башакшэхір

«**Істанбул Башакшэхір**» () — турэцкі футбольны клюб з гораду Стамбулу, базуецца ў раёне Башакшэхір. Заснаваны ў 1990 годзе. Чэмпіён Турэччыны (2020). Упершыню клюб дамогся права выступу ў найвышэйшых турэцкім дывізіёне ў сэзоне 2007—2008 гадоў. Хатнія матчы клюб праводзіць на стадыёне «Фатых Тэрмім» у Стамбуле і знаходзяцца ў падпарадкаваньні Міністэрства моладзі і спорту Турэччыны. З другой паловы 2010-х гадоў клюб стала выступае ў эўрапейскіх турнірах, як то Ліга чэмпіёнаў і Ліга Эўропы.

## Гісторыя
Клюб быў заснаваны ў 1990 годзе. Ранейшай назвай клюбу была «ISKI SK», сам клюб належыў кампаніі па разьмеркаваньні вады. «ISKI SK» спаборнічаў у рэгіянальнай аматарскай футбольнай лізе ў сэзоне 1990—1991 гадоў і трапіў у Другую лігу Турэччыны. Пасьля прасоўваньня назва клюбу зьмянілася на «Істанбул Бююкшэхір Бэледыесі». Клюб выступаў у Другой лізе да 1996 году, але пасьля сэзону 2006—2007 гадоў яны прасунуліся ў Супэрлігу. 

У дэбютным сэзоне 2007—2008 гадоў клюб заняў 12 радок у выніковай табліцы, што дазволіла яму застацца ў Супэрлізе на наступны сэзон. У сэзоне 2009—2010 гадоў клюб заняў 6-е месца. У сезоне 2012—2013 гадоў клюб заняў 16-е месца і вылецеў у Першую лігу (гэтак стала называцца Другая ліга). Аднак, клюб неадкладна вярнуўся ў найвышэйшы турэцкі дывізіён, здабыўшы перамогу ў спаборніцтве Першае лігі наступным годам. У чэрвені 2014 году назва клюбу зьмянілася на сёньняшнюю, акрамя таго клюб быў перафарматаваны. То бок, за клюб пачаў адказваць раён Башакшэхір, бо ў мінулым кіраваньне клюбам ажыцьцяўлялася гарадзкім муніцыпалітэтам Стамбулу. Разам са зьменамі ў кіраўніцтве зьмяніліся эмблема і клюбныя колеры гульнявой формы футбалістаў каманды. Наступнымі сэзонамі клюб займаў 4-ы радок два гады запар.

Дзякуючы добрым вынікам клюб атрымаў магчымасьць выступіць і Лізе Эўропы ў сэзоне 2015—2016 гадоў. Дэбют, аднак, не задаўся, бо ў трэцім кваліфікацыйным раундзе турніру турэцкі клюб двойчы трываў паразу ад нідэрляндзкага АЗ і, у выніку, адразу вылецеў з розыгрышу. Наступным сэзонам клюб здолеў пераадолець трэці кваліфікацыйны раўнд Лігі Эўропы, зь цяжкасьцю прайшоўшы харвацкую «Рыеку», дзякуючы большай колькасьці галоў, забітых у гасьцёх. У наступным раўнд, клюб двойчы трымаў паразу украінскаму «Шахтару», саступіўшы ўкраінскаму клюбу права выступу ў групавым раўндзе.

У 2016—2017 гадох клюб упершыню ў сваёй гісторыі стаў срэбным прызэрам турэцкага першынства. У сэзоне 2018—2019 гадоў паўтарыў гэтае дасягненьне, а ў наступным сэзоне ўпершыню стаў чэмпіёнам Турэччыны.

## Склад
: *Актуальны на 22 лютага 2026 году*

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Спорт у Стамбуле
Вільям Квіст

**Ві́льям Квіст Ёргэнсэн** (;  24 лютага 1985 году, Рэндэ, Данія) — былы дацкі футбаліст, які выступаў за нацыянальную зборную Даніі на пазыцыі абаронцы.

## Кар’ера
### Клюбная
Займацца футболам Вільям Квіст пачаў у дзіцячай камандзе клюбу «Торсагер Рэндэ» са свайго роднага гораду. У сэзоне 2004—2005 гадоў Вільям дэбютаваў у чэмпіянаце Даніі ў складзе клюбу «Капэнгаген», 23 красавіка 2005 году па ходзе матчу з камандай «Норшэлян» замяніўшы траўмаванага Оле Тобіясэна. Першыя сэзоны ў клюбе Вільям Квіст правёў, у асноўным выходзячы на ​​замену. Стабільнае месца ў асноўным складзе футбаліст атрымаў у 2007 годзе, калі з каманды сышоў асноўны правы абаронца Лярс Якабсэн. 16 чэрвеня 2011 году было абвешчана, што гулец дацкага «Капэнгагену» Вільям Квіст перайшоў у нямецкі «Штутгарт». Падчас свайго другога сэзону ў нямецкім клюбе Квіст стаў менш выходзіць на пляцоўку, таму ў міжсэзонны час 2013 году вёў перамовы з мадрыдзкім «Атлетыка», якія аднак скончылся бяз посьпеху.

30 студзеня 2014 году Квіст далучыўся да табару «Фулгэму» на правах арэнды да канца сэзону 2013—2014 гадоў з магчымасьцю падпісаць зь ім кантракт на сталай аснове ў летні час. Праз два дні пасьля гэтага ён дэбютаваў у матчы супраць «Саўтгэмптану», які новы клюб гульца скончыла паразай зь лікам 0:3. 1 верасьня 2014 году Квіст перайшоў на правах вольнага агента ў клюб «Ўіган Атлетык», зь якім падпісаў аднагадовы кантракт.

### Нацыянальная
22 жніўня 2007 году футбаліст правёў свой першы матч за галоўную зборную краіны, дэбют прыйшоўся на таварыскі матч супраць зборнай Ірляндыі.

## Дасягненьні
**«Капэнгаген»**:
* Чэмпіён Даніі: 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2016, 2017, 2019
* Уладальнік Кубка Даніі: 2009, 2016, 2017

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце нацыянальнай каманды
* Профіль на сайце fussballdaten.de

Катэгорыя:Дацкія футбалісты
Цэсіна

**Цэ́сіна** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Цэсіна ўваходзіць у склад Навадворскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1999 год — 47 чалавек
* 2010 год — 75 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Навадворскі сельсавет (Менскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Ананіцкі сельсавет

**Ана́ніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Сітнікі.

## Гісторыя
У лістападзе 1917 году створаны Пудзіцкаслабадзкі сельсавет у складзе Кліноцкай воласьці Ігуменскага (зь верасьня 1923 году — Чэрвеньскага) павету Менскай губэрні (да 18 сакавіка 1921 году) РСФСР (з 1 студзеня 1919 году — Беларускай ССР), з 20 жніўня 1924 году — Пухавіцкага (з 12 лютага 1935 году — навастворанага Рудзенскага, з 12 сакавіка 1935 году — Пухавіцкага) раёну Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 году), з 20 лютага 1938 году — Менскай вобласьці з цэнтрам у вёсцы Пудзіцкая Слабада (да 1927 году, 1927—1939 — вёска Капскія, 1939—1954 — вёска Сітнікі). 16 ліпеня 1954 году сельсавет перайменаваны ў Ананіцкі, цэнтар перанесены ў вёску Ананічы (зь лістападу 1973 году — вёска Сітнікі).

28 траўня 2013 году сельсавет ліквідаваны, усе населеныя пункты — Ананічы, Баські, Дубраўка, Капскія, Крамяні, Падбярэжжа, Сітнікі, Слабада, Стары Двор, Хочын — перададзеныя ў склад Турынскага сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1974 году — 10
* 1 студзеня 1986 году — 10

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 112
*  С. 327
*  С. 110
*  С. 86

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 2013 годзе
Блонскі сельсавет

**Бло́нскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Блонь.

## Гісторыя
У 1917 годзе створаны ў складзе Пухавіцкай воласьці Ігуменскага (з 18 верасьня 1923 году — Чэрвеньскага) павету Менскай губэрні РСФСР (з 1 студзеня 1919 году — Беларускай ССР), з 20 жніўня 1924 году — Пухавіцкага раёну Менскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году), з 20 лютага 1938 году — Менскай вобласьці.

У 1939 годзе цэнтар сельсавету перанесены ў вёску Зарэчча. Пад час Другой сусьветнай вайны з чэрвеня 1941 году да ліпеня 1944 году тэрыторыя сельсавету была акупіаваная нямецкімі войскамі. 

16 ліпеня 1954 году цэнтар сельсавету вернуты ў вёску Блонь. 8 верасьня 2017 году ў склад сельсавету з раённага падпарадкаваньня перададзены 5 вёсак (Залужжа, Ізьбішча, Рошча, Цагельня і Чырвоны Бераг).

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 11

## Насельніцтва
Насельніцтва сельсавету паводле перапісу 2009 году (8 населеных пунктаў) — 2306 чалавек, зь іх 89,2 % — беларусы, 7,3 % — расейцы, 1,1 % — украінцы.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 9


Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1917 годзе
Дукорскі сельсавет

**Дуко́рскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Дукора.

## Гаспадарка
На 2022 год ва Ўборках працавала «Беларуская нацыянальная біятэхналягічная карпарацыя», якая вырабляла амінакісьлі і камбікармы для жывёлы, а таксама прэміксы да іх і глютэн.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны ў складзе Сьмілавіцкага раёну Менскай акругі. 18 студзеня 1931 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну. 12 лютага 1935 году сельсавет далучаны да навастворанага Рудзенскага раёну. 6 ліпеня 1935 году раён перайменаваны ў Сьмілавіцкі, які з 11 лютага 1938 году атрымаў ранейшую назву. 20 студзеня 1960 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну.

28 траўня 2013 году ў склад сельсавету перададзеныя ўсе населеныя пункты — Белае, Вішнёўка, Вясёлае, Горкі, Градзьдзё, Груд, Дрычын, Калінаўка, Капейнае, Каробавічы, Красны Яр, Малінаўка, Маргі, Нізоўка, Ніўкі, Новы Кут, Паддуб’е, Пенякі, Салаўі, Сетча, Станіславова, Шыманаў Кут, Янкава — ліквідаванага Дрычынскага сельсавету.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 9, 126, 367


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Сьмілавіцкага раёну
Навапольскі сельсавет

**Навапо́льскі сельсаве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Навапольле.

## Гісторыя
28 жніўня 1924 году створаны Вузьлянскі сельсавет у складзе Самахвалавіцкага раёну Менскай акругі. 18 студзеня 1931 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну. 12 лютага 1935 году сельсавет далучаны да навастворанага Рудзенскага раёну. 6 ліпеня 1935 году раён перайменаваны ў Сьмілавіцкі, які з 11 лютага 1938 году атрымаў ранейшую назву. 8 красавіка 1954 году сельсавет перайменаваны ў Навапольскі. 20 студзеня 1960 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Ўзьдзенскага раёну. 25 сьнежня 1962 году сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну.

28 траўня 2013 году да сельсавету далучаныя населеныя пункты Азярычын, Будзёнаўка, Вераб’ёўка, Кухараўка, Ленінскі, Махоўка, Таварскія, Шалягі, якія ўваходзілі ў склад Вузьлянскага сельсавету; а таксама ўсе населеныя пункты — Барбарова, Валасач, Дубрава, Кабылічы, Кавалевічы, Крыстампальле, Кукіга, Лебядзінае, Малінаўка,  Слопішчы, Сяргеевічы, Церабель — скасаванага Праўдзінскага пасялковага савету.

## Літаратура
*  С. 9, 126, 217

## Крыніцы


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1954 годзе
Вецярэвіцкі сельсавет

**Вецярэ́віцкі сельсавет** — колішняя адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйным цэнтрам зьяўлялася вёска Вецярэвічы 2.

## Гісторыя
29 чэрвеня 2006 году ў склад сельсавету перададзеныя ўсе населеныя пункты — Борцы, Бярэзьнікі, Выемка, Глод, Грыбное, Дубавое, Ельнікі, Завод, Ільлінка, Карнічае, Кашалі, Ладымер, Міжылішча,  Медзенае, Пагарэлец, Паднямонец, Парэчча, Пахар, Рудзіца, Селецак, Селішча, Ямнае — ліквідаванага Селецкага сельсавету.

28 траўня 2013 году сельсавет ліквідаваны, усе населеныя пункты — Антанова, Борцы, Бярэзьнікі, Вецярэвічы, Вецярэвічы 2, Выемка, Вяркалы, Глод, Грыбное, Дубавое, Ельнікі, Завод, Ільлінка, Карнічае, Кашалі, Ладымер, Лучкі, Медзенае, Міжылішча,  Міхалова, Пагарэлец, Паднямонец, Парэчча, Пахар, Пратасаўшчына, Пруцак, Рудзіца, Селецак, Селішча, Слабада, Ямнае — перададзеныя ў склад Шацкага сельсавету.

## Крыніцы

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1964 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 2013 годзе
Суцінскі сельсавет

**Су́цінскі сельсавет** — колішняя адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйным цэнтрам зьяўлялася вёска Суцін.

## Гісторыя
20 жніўня 1924 году створаны ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай акругі.

Сельсавет скасаваны рашэньнем Менскага абласнога савету народных дэпутатаў ад 28 траўня 2013 году, усе населеныя пункты — Залог Пяцілеткі, Каменка, Красны Пасёлак, Мацеевічы, Суцін, Шэлехава — перададзеныя ў склад Блускага сельсавету.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 6

## Літаратура
*  С. 9
*  С. 144

## Крыніцы

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 2013 годзе
Шацкі сельсавет

**Ша́цкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Шацак.

## Гісторыя
28 жніўня 1924 году створаны ў складзе Шацкага раёну Менскай акругі. 4 жніўня 1927 году раён скасаваны. 12 лютага 1935 году сельсавет далучаны да навастворанага Рудзенскага раёну. 6 ліпеня 1935 году раён перайменаваны ў Сьмілавіцкі, які з 11 лютага 1938 году атрымаў ранейшую назву. 20 студзеня 1960 году раён скасаваны, сельсавет далучаны да Ўзьдзенскага раёну. 1 красавіка 1960 году сельсавет далучаны да Пухавіцкага раёну.

28 траўня 2013 году ў склад сельсавету перададзеныя ўсе населеныя пункты — Антанова, Борцы, Бярэзьнікі, Вецярэвічы, Вецярэвічы 2, Выемка, Вяркалы, Глод, Грыбное, Дубавое, Ельнікі, Завод, Ільлінка, Карнічае, Кашалі, Ладымер, Лучкі, Медзенае, Міжылішча,  Міхалова, Пагарэлец, Паднямонец, Парэчча, Пахар, Пратасаўшчына, Пруцак, Рудзіца, Селецак, Селішча, Слабада, Ямнае — ліквідаванага Вецярэвіцкага сельсавету.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 9, 126
*  С. 203


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шацкага раёну
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Сьмілавіцкага раёну
Блускі сельсавет

**Блу́скі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — аграгарадок Блужа.

## Гісторыя
У 1917 годзе створаны ў складзе Пухавіцкай воласьці Ігуменскага (з 18 верасьня 1923 году — Чэрвеньскага) павету Менскай губэрні РСФСР (з 1 студзеня 1919 году — Беларускай ССР), з 20 жніўня 1924 году — Пухавіцкага раёну Менскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году), з 20 лютага 1938 году — Менскай вобласьці.

30 кастрычніка 2009 году сельсавету перададзеныя ўсе населеныя пункты — Арэшкавічы, Блускі Бор, Весялова, Вялікае Поле, Дзям’янаўка, Калінаўка, Каляюгі, Ленінск, Лявонаўка, Малінаўка, Насыцк, Рудня, Слабодка, Талька, Церабуты, Чароты, Яноўка — скасаванага Талькаўскага сельсавету.

29 студзеня 2010 году вёска Блужа ператвораная ў аграгарадок.

28 траўня 2013 году сельсавету перададзеныя ўсе населеныя пункты — Залог Пяцілеткі, Каменка, Красны Пасёлак, Мацеевічы, Суцін, Шэлехава — скасаванага Суцінскага сельсавету.

29 сьнежня 2015 году разьезд Блужа і пасёлак Шэлехава ператвораныя ў вёскі.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 11
* 1 студзеня 2009 году — 9
* 1 студзеня 2010 году — 26

## Насельніцтва
* 1 студзеня 2009 году — 907 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 9


Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1917 годзе
Анопаль (пасёлак)

**Ано́паль** — пасёлак у Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Анопаль уваходзіць у склад Крупіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 6 чалавек
* 1999 год — 8 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Крупіцкі сельсавет
Анопаль (вёска)

**Ано́паль** — вёска ў Беларусі, на левым беразе ракі Пцічы. Уваходзіць у склад Крупіцкага сельсавету Менскага раёну Менскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 524 чалавекі. Знаходзіцца на дарозе .

## Гісторыя

Anopal. Анопаль (N. Orda, 1864-76).jpg|Касьцёл. Н. Орда, 
Anopal. Анопаль (J. Ździachoŭskaja, 1891).jpg|Касьцёл. 1891 г. 
Anopal. Анопаль (XIX).jpg|Касьцёл. XIX ст. 
Anopal, Radzivił. Анопаль, Радзівіл (H. Wrangel, 1901-17).jpg|Парк Радзівілаў. Г. Ўрангель, 1901—17 гг. 


Anopal, Radzivił. Анопаль, Радзівіл (J. Bułhak, 1901-17).jpg|Парк Радзівілаў. Я. Булгак, 1901—17 гг. 
Anopal, Śviatoj Hanny. Анопаль, Сьвятой Ганны (1900-07).jpg|Касьцёл, да 1908 г. 
Anopal, Śviatoj Hanny. Анопаль, Сьвятой Ганны (1901-17).jpg|Касьцёл, да 1918 г.  
Anopal, Śviatoj Hanny. Анопаль, Сьвятой Ганны (J. Čakierski, 1909).jpg|Касьцёл. Ю. Чакерскі, 


## Насельніцтва
* **XX стагодзьдзе**: 1999 год — 491 чал.
* **XXI стагодзьдзе**: 2010 год — 524 чал.

## Турыстычная інфармацыя
### Славутасьці
* Сядзібна-паркавы комплекс Радзівілаў (XVIII—XIX стагодзьдзі)

### Страчаная спадчына
* Касьцёл Сьвятой Ганны (XVIII ст.)
* Палац Радзівілаў (XVIII ст.)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Крупіцкі сельсавет
Вербнікі

**Ве́рбнікі** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе , каля яе скрыжаваньня з шашой . Вербнікі ўваходзяць у склад Крупіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 44 чалавекі
* 1999 год — 49 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Крупіцкі сельсавет
Дубіцкая Слабада

**Дубі́цкая Слабада́** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Дубіцкая Слабада ўваходзіць у склад Крупіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 66 чалавек
* 1999 год — 89 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Крупіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Балоцкі сельсавет

**Бало́цкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Балоча.

## Гісторыя
У 1917 годзе створаны ў складзе Пухавіцкай воласьці Ігуменскага (з 18 верасьня 1923 году — Чэрвеньскага) павету Менскай губэрні РСФСР (з 1 студзеня 1919 году — Беларускай ССР), з 20 жніўня 1924 году — Пухавіцкага раёну Менскай акругі (17 ліпеня 1924 году — 26 ліпеня 1930 году), з 20 лютага 1938 году — Менскай вобласьці.

16 жніўня 1973 году сельсавет перайменаваны ў Чырвонакастрычніцкі.

## Населеныя пункты
* 1 студзеня 1947 году — 22
* 1 чэрвеня 1955 году — 18
* 1 студзеня 1964 году — 16
* 1 студзеня 1968 году — 15

## Крыніцы

## Літаратура
*  С. 9
*  С. 217
*  С. 118, 174

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы, створаныя ў 1917 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы, скасаваныя ў 1973 годзе
Закружка

**Закру́жка** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на дарозе . Закружка ўваходзіць у склад Крупіцкага сельсавету. Вёска месьціцца на беразе ракі Пціч.

## Насельніцтва
* 2010 год — 104 чалавекі
* 1999 год — 100 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Крупіцкі сельсавет
Крупіца

**Крупі́ца** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці, на скрыжаваньні дарогі  з , недалёка ад трасы . Цэнтар Крупіцкага сельсавету. Месьціцца на беразе ракі Пціч.

## Насельніцтва
* 2010 год — 1029 чалавек
* 1999 год — 973 чалавекі

## Крыніцы

Катэгорыя:Крупіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну