open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Прэм’ер-ліга чэмпіянату Босьніі і Герцагавіны па футболе 2018—2019 гадоў

**Прэм’ер-ліга 2018—2019 гадоў** — 19-ы розыгрыш Прэм’ер-лігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Босьніі і Герцагавіны, які праходзіў з 21 ліпеня 2018 году па 25 траўня 2019 году. Чэмпіёнам стала «Сараева», якое тым самым здабыла свой чацьвёрты тытул у найвышэйшым басьнійскім дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 12 клюбаў, зь якіх дзесяць былі ўдзельнікамі папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся зь лігаў другога дывізіёну — «Слога» (зь Першай лігі Фэдэрацыі Босьніі і Герцагавіны; зьмяніла пры гэтым назву на «Тузла Сіці») і «Зьвіезда 09» (зь Першай лігі Рэспублікі Сэрбскай). Гэтыя клюбы замянілі «Борац» і «Вітэз».

## Табліца


## Вынікі гульняў
### 1—22 туры

### 23—33 туры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Футбольнага зьвязу Босьніі і Герцагавіны

Катэгорыя:Чэмпіянат Босьніі і Герцагавіны па футболе
Катэгорыя:2018 год у футболе
Катэгорыя:2019 год у футболе
Прэм’ер-ліга чэмпіянату Босьніі і Герцагавіны па футболе 2017—2018 гадоў

**Прэм’ер-ліга 2017—2018 гадоў** — 18-ы розыгрыш Прэм’ер-лігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Босьніі і Герцагавіны, які праходзіў з 22 ліпеня 2017 году па 20 траўня 2018 году. Чэмпіёнам стаў «Зрынскі», які тым самым здабыў свой шосты тытул у найвышэйшым басьнійскім дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 12 клюбаў, зь якіх дзесяць былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся зь лігаў другога дывізіёну — «Габэла» (зь Першай лігі Фэдэрацыі Босьніі і Герцагавіны) і «Борац» (зь Першай лігі Рэспублікі Сэрбскай). Гэтыя клюбы замянілі «Мэталеге-БСІ» і «Алімпік».

## Рэгулярны сэзон
### Табліца


### Вынікі гульняў

## Чэмпіёнская група

### Вынікі гульняў

## Група на паніжэньне

### Вынікі гульняў

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Футбольнага зьвязу Босьніі і Герцагавіны

Катэгорыя:Чэмпіянат Босьніі і Герцагавіны па футболе
Катэгорыя:2017 год у футболе
Катэгорыя:2018 год у футболе
Заесьсе

**Зае́сьсе** — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласьці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавету.

## Гісторыя
У XVIII стагодзьдзі вёска ўваходзіла ў склад маёнтку Халопенічы ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. З 1730-х гадоў знаходзілася ва ўладаньні роду Храптовічаў.

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 годзе апынулася ў складзе Расейскай імпэрыі, у Барысаўскім павеце Менскай губэрні. У вайну 1812 году вёска і маёнтак былі разрабаваныя і разбураныя францускімі войскамі. У канцы XIX стагодзьдзя вёска належала да Валасевіцкай воласьці. У 1909 годзе тут было 67 двароў і 469 жыхароў.

Савецкая ўлада ўсталяваная ў сярэдзіне лістапада 1917 году. З канца лютага да верасьня 1918 году тэрыторыя была акупаваная нямецкімі войскамі. З 1919 году ў складзе РСФСР, з 29 жніўня 1919 году да 10 жніўня 1920 году — у Гомельскай губэрні. Зь ліпеня 1919 па ліпень 1920 году акупаваная польскімі войскамі.

З 3 сакавіка 1924 году — у складзе БССР. З 17 ліпеня 1924 году ў Халопеніцкім раёне Барысаўскай акругі, з 20 жніўня 1924 году ў Красналуцкім сельсавеце. З 9 ліпеня 1927 году ў Менскай акрузе (да 26 ліпеня 1930 году). З 8 ліпеня 1931 году ў Лепельскім, з 12 лютага 1935 году зноў у Халопеніцкім раёне. З 26 чэрвеня 1935 году ў Лепельскай акрузе. З 29 лютага 1938 году ў Менскай вобласьці. У 1940 годзе налічвалася 88 двароў і 383 жыхары.

У Вялікую Айчынную вайну, зь ліпеня 1941 году да канца чэрвеня 1944 году, вёска была акупаваная нямецка-фашыстоўскімі захопнікамі, якія зьнішчылі 5 двароў і загубілі 17 жыхароў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі і прапалі бяз вестак 32 вяскоўцы. На прымусовую працу ў Нямеччыну былі вывезеныя 9 жыхароў.

З 20 студзеня 1960 году ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласьці, з 6 студзеня 1965 году ў Чашніцкім раёне. У 1996 годзе ў вёсцы было 66 гаспадарак і 127 жыхароў, знаходзілася ў саўгасе «Красналуцкі» (цэнтар — в. Красналукі). З 2003 году ў складзе СВК «Красналуцкае». Паводле перапісу 2009 году, у вёсцы пражывала 53 чалавекі. У 2020 годзе ў складзе КУСП «Красналуцкае».


File:Zaesse-casnicki-rajon-1.jpg|вёска Заесьсе. Заезд з боку Гараўкі
File:Zaesse-casnicki-rajon-2.jpg|вёска Заесьсе. хата Ліштва
File:Zaesse-casnicki-rajon-3.jpg|вёска Заесьсе. вуліца Заесская
File:Zaesse-casnicki-rajon-4.jpg|вёска Заесьсе. старая хата


## Вядомыя асобы
* Ігар Мікалаевіч Асінскі (нар. 1949) — беларускі журналіст.

## Літаратура
* Гарады і вёскі Беларусі: энцыкляпэдыя. Т. 10. Віцебская вобласьць. Кн. 5 / рэдкал.: У.У. Ванін (гал. рэд.) [і інш.]. — Мн.: БелЭн, 2021. — 760 с.: іл. ISBN 978-985-11-1278-0.

## Спасылкі

Катэгорыя:Красналуцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Чашніцкага раёну
Калі

**Сант’я́га-дэ-Ка́лі** () — горад у Калюмбіі і цэнтар дэпартамэнту Вальле-дэль-Каўка. Гэта самы густанаселены горад на паўднёвым захадзе краіны. Як адзіны буйны калюмбійскі горад з выхадам да Ціхага акіяна, Калі ёсьць галоўным эканамічным цэнтрам на поўдні краіны і мае адну з самых хуткарослых эканомік у Калюмбіі. Горад быў заснаваны 25 ліпеня 1536 году гішпанскім дасьледнікам Сэбастыянам дэ Бэлялькасарам.

## Гісторыя

Да прыходу гішпанцаў у гэтым рэгіёне жылі карэнныя плямёны, пераважна носьбіты карыбскіх моваў. З прыбыцьцём гішпанцаў гэты рэгіён быў захоплены Сэбастыянам дэ Бэлялькасарам. Сант’яга-дэ-Калі стаў важным цэнтрам для Бэлялькасара, бо знаходзіўся па-за межамі Імпэрыі інкаў. Пасьля захопу і пакараньня сьмерцю інскага імпэратара Атаўальпы Франсіска Пісара паслаў Бэлялькасара захапіць Гуаякіль і Кіта ад ягонага імя, але Калі, які быў па-за межамі тэрыторыі кечуа, быў абвешчаны Бэлялькасарам сваёй уласнасьцю. Па ягонай сьмерці нашчадкі захавалі за сабою большую частку земляў ажно да вайны за незалежнасьць супраць Гішпаніі.

На загаду Бэлялькасара капітан Мігель Муньяс перанёс горад на ягонае сучаснае месцазнаходжаньне ў 1537 годзе, дзе капелан Сантас дэ Анаска зладзіў імшу на месцы, якое сёньня займае царква Ля-Мэрсэд, а першым кіраўніком гораду быў прызначаны Бэлялькасарам Пэдра дэ Аяля. У каляніяльны час Сант’яга-дэ-Калі ўваходзіў у склад губэрнатарства Папаяна. Не зважаючы на тое, што першапачаткова Калі быў сталіцай гэтага рэгіёну, але Бэлялькасар перанёс гэтую функцыю ў Папаян у 1540 годзе празь лепшае надвор’я там. 3 ліпеня 1810 году Сант’яга-дэ-Калі адмовіўся прызнаць рэгенцкую раду Гішпаніі і стварыў уласную хунту. Гэта мясцовае паўстаньне на 17 дзён апярэдзіла нацыянальнае ў Багаце. Жыхары Калі зьвярнуліся па дапамогу да Вярхоўнай хунты ў Багаце, якая накіравала кантынгент пад камандаваньнем палкоўніка Антоніё Бараі дзеля падтрымкі справы незалежнасьці. У 1819 годзе, пасьля таго як Сымон Балівар разьбіў асноўную частку раялісцкай арміі ў бітве пры Баяцы. Эканоміка была сканцэнтраваная вакол жывёлагадоўлі, цукровага трысьнёга, сыру і золата, здабытага ў Ціхім акіяне. Таксама разьвіваўся прамысловы і фінансавы сэктар.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.
Мэдэін

**Мэдэі́н** () — другі паводле велічыні горад Калюмбіі пасьля Багаты і сталіца дэпартамэнту Антыёкія.

Месьціцца ў даліне Абура, то бок цэнтральным рэгіёне Андаў, на паўночным захадзе Паўднёвай Амэрыкі. Згодна са зьвесткамі 2018 году насельніцтва гораду складала  чалавек. Агулам аглямэрацыя мае насельніцтва больш за 4 мільёны чалавек.

## Гісторыя
На запыт Гаспар дэ Родас яму ў 1574 годзе вылучыліся надзел у 10 км² дзеля разьвядзеньня статкаў і ранча ў даліне. Пасьля зьяўленьня ў даліне Гаспара дэ Родаса, насельніцтва ў мясцовасьці пачало расьці. Згодна з царкоўнымі запісамі, паміж 1646 і 1650 гадамі пабраліся шлюбам шэсьць пар, а паміж 1671 і 1675 гадамі іх ужо было 41. На паўночны ўсход ад Антыёкіі былі распрацаваныя залатыя капальні, а побач разьвівалася сельская гаспадарка. Да стварэньня места жыхары былі раскіданыя па ўсёй даліне.

Пасьля каралеўскага ўказа пасяленцы абралі месца Ана сэрцам будучага гораду. Дамы найбольш важных людзей былі двухпавярховымі. У 1682 годзе гандляры і замежнікі пачалі будаўніцтва Царквы Вэракрус, які быў асьвячоны біскупам Папаяну ў 1712 годзе. У 1675 годзе быў зладжаны першы перапіс насельніцтва ў каляніяльныя часы, у час якога было налічана 3 тысячы чалавек. У 1808 годзе, за два гады да таго, як Калюмбія атрымала незалежнасьць, у горадзе жыло . У 1803 годзе на Цэнтральным пляцы, дзе сёньня месьціцца парк Бэрыё, быў заснаваны Каралеўскі каледж францысканцаў з катэдрамі граматыкі, філязофіі і тэалёгіі. Неўзабаве пасьля гэтага каледж пераехаў у новы будынак на невялікім пляцы Сан-Ігнасьё. У 1821 годзе ён быў перайменаваны ў каледж Антыёкіі, які ў 1901 годзе стаў унівэрсытэтам Антыёкіі.

У першай палове ХХ стагодзьдзя насельніцтва Мэдэіну павялічылася ў шэсьць разоў. Тысячадзённая вайна 1899—1902 гадоў спыніла прамысловае разьвіцьцё гораду, але грамадзянская вайна не закранула рэгіён беспасярэдне. У выніку рэформаў, ініцыянаваных прэзыдэнтам Рафаэлем Рэесам пасьля канфлікту, горад атрымаў прамысловае разьвіцьцё. У выніку была створаная гандлёвая палата, якая распрацавала рэгіянальны транспартны праект, які злучыў Мэдэін зь іншымі калюмбійскімі рэгіёнамі і іншымі краінамі. Здабыча вугалю за некалькі кілямэтраў на поўдзень ад даліны Абуры, а таксама будаўніцтва гідраэлектрастанцыяў забясьпечылі новыя галіны прамысловасьці энэргіяй, што дазволіла стварыць мноства меншых галінай прамысловасьцяў. Антыякійская чыгунка, пабудаваная ў 1875 годзе, пераадолела складаную геаграфію аднаго з самых горных рэгіёнаў Паўднёвай Амэрыкі, у прыватнасьці, дзякуючы тунэлю Ля-К’ебра, які злучыў прамысловы цэнтар з ракой Магдалена, то бок найбуйнейшай суднаходнай ракой у Калюмбіі. У 1932 годзе ў Мэдэіне таксама быў пабудаваны першы аэрапорт.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.
Кукута

**Ку́кута** () — горад у Калюмбіі і цэнтар дэпартамэнту Нортэ-дэ-Сантандэр. Горад разьмешчаны ў аднайменнай даліне ля падножжа Ўсходніх хрыбтоў Калюмбійскіх Андаў на мяжы з Вэнэсуэлай. Насельніцтва гораду складае  жыхароў, што робіць яго самай густанаселенай гарамой у дэпартамэнце і шостым паводле колькасьці насельніцтва горадам у краіне.

## Гісторыя

Кукута першапачаткова была паселішчам дагішпанскай эпохі. У 1550 годзе Пэдра дэ Ўрсуа перадаў яго Сэбастыяну Лярэнца ў якасьці энкам’енды. Хуана Ранхэль дэ Куэльяр заснавала Кукуту 17 чэрвеня 1733 году. Вёска значна пашырылася дзякуючы свайму стратэгічнаму камэрцыйнаму разьмяшчэньню і стала горадам. У горадзе ладзіўся Кангрэс 1821 году, на якім была зацьверджаная канстытуцыя Кукуты. Гэтая канстытуцыя фактычна стварыла Вялікую Калюмбію, краіну, якая ахоплівала тэрыторыі сучасных Калюмбіі, Вэнэсуэлы, Эквадору і Панамы. Ля Кукуты 28 лютага 1813 году адбылася вырашальная бітва, якая заклала посьпех ваеннай кампаніі Сымона Балівара. 18 траўня 1875 году Кукута была ў значнай ступені зьнішчаная землятрусам. У XIX стагодзьдзі будаўніцтва чыгункі паклала пачатак прамысловай рэвалюцыі. Паўночная лінія будавалася з 1878 па 1888 гады і злучыла Кукуту з Пуэрта-Сантандэрам і Вэнэсуэлай. Будаўніцтва ўсходняй і паўднёвай лініяў таксама пачалося ў 1878 годзе, пры гэтым паўднёвая лінія забясьпечыла злучэньне з Памплёнай і сканчвалася ў Эль-Дыямантэ.

## Эканоміка

Горад вядомы гранічным гандлем і вытворчасьцю. Ягонае разьмяшчэньне на мяжы паміж Калюмбіяй і Вэнэсуэлай дазволіла наладзіць моцныя сувязі з вэнэсуэльскім горадам Сан-Крыстабаль. Свабодная зона Кукуты ёсьць адной з самых актыўных ня толькі ў краіне, але ўва ўсёй Лацінскай Амэрыцы.

Найбольш разьвітымі галінамі прамысловасьці ёсьць малочная, будаўнічая, тэкстыльная, абутковая і скураная. Горад уважаецца вядучым вытворцам цэмэнту, а ягоная гліняная і каменная прамысловасьць мае найлепшую рэпутацыю ў краіне дзякуючы высокай якасьці. Здабыча вугалю таксама гуляе важную ролю ў мясцовай эканоміцы. Унівэрсытэт Франсіска дэ Паўля Сантандэр у Кукуце ёсьць адной зь нешматлікіх навучальных установаў, якія забясьпечваюць падрыхтоўку горных інжынэраў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.
Букараманга

**Букарама́нга** () — горад у Калюмбіі і цэнтар дэпартамэнту Сантандэр. Букараманга мае пятую паводле велічыні эканоміку па ВУП у краіне, а таксама найніжэйшы ўзровень беспрацоўя. Гэта дзявятым паводле колькасьці насельніцтва горад у краіне з насельніцтвам 613 тысяч чалавек. У Букараманзе маецца больш за 160 паркаў, раскіданых па ўсім горадзе, дзякуючы чаму места атрымала мянушку «Горад паркаў» і «Прыгожы горад Калюмбіі».

## Гісторыя

Хірон быў першым і найбольш значным горадам, заснаваным гішпанскімі калянізатарамі ў рэгіёне. Букараманга, якая была заснаваная 22 сьнежня 1622 году, не магла абыйсьці Хірон паводле колькасьці насельніцтва і эканамічнай значнасьці да пачатку XIX стагодзьдзя. Букараманга ў першую чаргу паўстала на здабычы золата. У 1860-х і 1870-х гадах горад прыцягваў значную колькасьць нямецкіх купцоў і шукальнікаў прыгод, а напружанасьць паміж тубыльцамі і новымі засельнікамі абвастрылася ў 1879 годзе. Пасьля палітычнай рэарганізацыі 1886 году Букараманга стала цэнтрам дэпартамэнту. Рэгіён, але ня сам горад, быў спустошаны грамадзянскай вайной 1899—1902 гадоў, што прывяло да сьціплага росту Букарамангі ў першай палове XX стагодзьдзя.

## Эканоміка
У Букараманзе разьвітая абутковая прамысловасьць. З гэтае прычыне ў горадзе маецца Асацыяцыя вытворцаў абутку. Мясцовы абутак прадаецца ня толькі на мясцовым калюмбійскім рынку, але таксама робяцца пастаўкі ў Аргентыну, Бразылію, Канаду, Эквадору, Італію, на некаторыя астравы Карыбскага басэйну, ЗША, Пэру, Вэнэсуэлу і Мэксыку. Таксама існуе буйная швачная прамысловасьць. Павялічваецца колькасьць цэнтраў тэхналягічных дасьледаваньняў у розных тэмах, такіх як энэргетыка, газавая і нафтавая прамысловасьць ды аграпрамысловае разьвіцьцё.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.
Ібаге

**Ібаге́** () — горад у Калюмбіі і цэнтар дэпартамэнту Таліма. Горад месьціцца ў цэнтры краіны на цэнтральным горным хрыбце Калюмбійскіх Андаў, недалёка ад Нэвада-дэль-Талімы. Гэта адзін з самых густанаселеных гарадоў краіны, маючы 500 тысяч жыхароў, што ставіць яго на адзінаццаты радок у сьпіс, складзены паводле колькасьці насельніцтва Калюмбіі.

## Гісторыя

Ібаге быў заснаваны 14 кастрычніка 1550 году гішпанскім капітанам Андрэсам Лёпэсам дэ Галярсам. З красавіка па сьнежань 1854 году Ібаге нядоўга быў сталіцай Новай Гранады пасьля дзяржаўнага перавароту, які зладзіў генэрал Хасэ Марыяй Мэлё. У 1908 годзе, калі быў створаны дэпартамэнт Таліма, Ібаге быў прызначаны ягоным адміністрацыйным цэнтрам. Талімскі ўнівэрсытэт паўстаў у 1945 годзе і атрымаў статус дзяржаўнай навучальнай установы ў 1954 годзе. Горад таксама ёсьць цэнтрам рымска-каталіцкага арцыбіскупства Ібаге.

## Транспарт
Гарадзкія перавозкі робяцца некалькімі мясцовымі аўтобуснымі кампаніямі, якія абслугоўваюць мікрааўтобусамі ня толькі ўвесь горад, але і прылеглыя вёскі.

Ібаге месьціцца на скрыжаваньні нацыянальных дарог 40 і 43, якія злучаюць горад з далінай ракі Магдалена і Багатой на ўсходзе, Армэніяй і далінай Каўка на захадзе і Ондай на поўначы. У горадзе маецца міжгародні аўтобусны тэрмінал зь перасадкамі на большасьць буйных гарадоў Калюмбіі. Рэйсы робяцца ў Багату, Калі, Мэдэін, а таксама функцыянуюць некалькі начных аўтобусаў, якія кіруюцца ў Картахэну, Баранкільлю і сэзонныя рэйсы ў Санта-Марту.

Прыкладна за 10 км на ўсход ад горада месьціцца аэрапорт Пэралес, які выконвае некалькі рэйсаў у дзень у Багату і Мэдэін.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.
Папаян

**Папая́н** () — горад у Калюмбіі і цэнтар дэпартамэнту Каўка. Месьціцца ў даліне Пубэнса на паўднёвым захадзе краіны паміж Заходнім і Цэнтральным горнымі хрыбтамі. Насельніцтва грамады складае 318 тысяч чалавек, а плошча сягае 483 км². Места слыннае сваёй каляніяльнай архітэктурай і сваім унёскам у калюмбійскае культурнае і палітычнае жыцьцё. Мае мянушку «белы горад» празь белы колер большасьці каляніяльных будынкаў у цэнтры места.

## Гісторыя

Бракуе запісаў пра дагішпанскую гісторыю тубыльцаў колішняга паселішча, якое стаяла на месцы сучаснага гораду. У Папаяне месьціцца старажытная дагішпанская піраміда, вядомая як Эль-Мора-дэль-Тулькан, якая ўжо была закінутая ў часы, калі прыбылі першыя гішпанцы. 13 студзеня 1537 году гішпанскі канкістадор Сэбастыян дэ Бэлялькасар прыбыў у Папаян. У XVI і XVII стагодзьдзях места кіравалася прызначаным губэрнатарам пад юрысдыкцыяй Кіта, якое на той час было часткай віцэ-каралеўства Пэру.

Папаян быў вельмі важным горадам дзякуючы свайму разьмяшчэнню паміж Лімай, Кіта і Картахэнай. У ваколіцах меліся капальні, а таксама тут біліся залатыя манэты эскуда ды срэбныя рэалы з 1760 па 1819 гады. Пасьля 1826 году тут працягвалася біцьцё манэтаў, але ўжо для новай Рэспублікі Калюмбія. Папаян быў пашкоджаны некалькімі землятрусамі. Самы разбуральны зь іх доўжыўся ўсяго васямнаццаць сэкундаў 31 сакавіка 1983 году, але рэканструкцыя места пасьля гэтага заняла больш за дзесяць гадоў, і на сёньня ўсё яшчэ можна авбачыць некаторыя вучасткі, якія не былі адноўленыя. У выніку гэтага землятрусу ў Калюмбіі быў створаны першы кодэс сэйсьмічнага праектаваньня.

Гістарычны цэнтар Папаяну зьмяшчае ўзоры барочнай архітэктуры, якая захавалася больш за чатыры стагодзьдзі. Брукаваныя вуліцы былі амаль усе пакрытыя асфальтам у 1937 годзе, аднак у цяперашні час рэалізуецца некалькі праектаў, накіраваных на аднаўленьне першапачатковага выгляду старога гораду.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.
Раднічкі Крагуевац

«**Ра́днічкі 1923**» () — сэрбскі футбольны клюб з гораду Крагуевацу. Заснаваны ў 1923 годзе. Назва «Раднічкі» з сэрбскай мовы перакладаецца як «рабочы», што адсылае на карані клюбу паходзяць зь ягонай сувязі з рабочымі рухамі першай паловы XX стагодзьдзя.

## Гісторыя
Клюб быў створаны ў 1923 годзе падчас сходу ў рэстаране ў Крагуевацы. Спачатку каманда атрымала назоў «Младзі Раднік», што перакладаецца на беларускую мову як «малады рабочы». Першым прэзыдэнтам клюбу стаў Аляксандар Раткавіч, а першы матч малады клюб згуляў зь мясцовай камандай «Трыглаў», саступіўшы супернікам зь лікам 2:0. У 1929 годзе «Младзі Раднік» зьмяніў сваю назву на «Раднічкі». Значнасьць і статус клюбу павялічыліся з 1933 году. Уласны стадыён ён займеў у 1935 годзе, а першы матч на новым стадыёне быў згуляны 18 жніўня 1935 году супраць мясцовай «Славіі». У той час клюб таксама зладзіў шэраг міжнародных матчаў. У даваенныя гады Другой сусьветнай вайны «Раднічкі» прымаў дома такія каманды, як то марсэльскі «Алімпік», вугорскія «Фэрэнцвараш» і «Гонвэд», а таксама венскі «Рапід» ды некаторых іншых супернікаў. Пры гэтым, клюб спаборнічаў у Найвышэйшай лізе Крагуевацкай футбольнай падасацыяцыі, што давала дасяжнасьць да кваліфікацыі на чэмпіянат Югаславіі.

За час Другой сусьветнай вайны Каралеўства Югаславія была захопленая і падзеленая дзяржавамі Восі, а Крагуевац трапіў пад акупацыю нацысцкай Нямеччыны. «Раднічкі» страціў за гэты час шматлікіх гульцоў, кіраўніцтва клюбу і цэлае пакаленьне заўзятараў клюбу. Тым ня менш, па вайне клюб застаўся. У 1946 годзе «Раднічкі» згулялі супраць бялградзкай «Црвены Зьвезды» за месца ў нядаўна створанай Першай лізе Югаславіі. Заўзятараў было так шмат, што гарадзкі стадыён стаў занадта малым для ўсіх наведвальнікаў. Тады горад і клюб пастанавілі пабудаваць новы стадыён. Пасьля васьмі гадоў чаканьня новы стадыён быў гатовы да адкрыцьця. У 1969 годзе «Раднічкі» ўпершыню трапілі ў Першую лігу Югаславіі. Паводле вынікаў свайго першага сэзона ў элітным дывізіёне «Раднічкі» занялі 15-е месца, а выжываньне было забясьпечанае ў апошнім туры перамогай над «Ваяводзінай» зь лікам 1:0.

Зь сярэдзіны 1970-х гадоў пачаўся час заняпаду. Толькі ў 2010 годзе каманда зноў дамаглася павышэньня ў найвышэйшы дывізіён, але на той час ужо сэрбскай Супэрлігі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Крагуевац
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1923 годзе
Тэніс на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году

**Спаборніцтвы па [[тэніс]]е на [[Летнія Алімпійскія гульні 2020 году|летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году]]** ладзіліся з 24 ліпеня па 1 жніўня 2021 году ў Арэяке Калізэй. У турніры ўзялі ўдзел 191 спартовец і спартоўка ў пяці дысцыплінах, як то ў адзіночным і парным разрадах сярод мужчынаў і жанчынаў, а таксама ў зьмешаным парным разрадзе. Арганізацыйны камітэт гульняў абраў пакрыцьцё гард, што стала пятым разам, калі такое пакрыцьцё выкарыстоўвалася дзеля тэніснага турніру Алімпійскіх гульняў.

Паводле фармату прадугледжваўся турнір з выбываньнем у адзіночным разрадзе сярод мужчынаў і жанчынаў, у якім удзельнічалі 64 гульцы і гульчыхі. У адзіночным разрадзе было шэсьць раўндаў, у парным — пяць раўндаў. У зьмешаным парным разрадзе былі згуляныя чатыры раўнды, у якім бралі ўдзел 16 чалавек. Ва ўсіх парных спаборніцтвах замест трэцяга сэту гуляўся тай-брэйк да першых дзесяці пунктаў.

## Узнагароды

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Летнія Алімпійскія гульні 2020 году
2020
Баскетбол на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году

**[[Баскетбол]]ьны турнір на [[Летнія Алімпійскія гульні 2020 году|летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году]]** ладзіўся з 24 ліпеня па 8 жніўня 2021 году. Матч звычайнага баскетболу былі згуляныя на стадыёне Сайтама Супэр-Арэна ў Сайтаме. Матчы баскетболу 3×3 былі згуляныя на часовым гарадзкім спартовым парку Аомі ў Токіё. Былі разыграныя 4 камплекты мэдалёў.

## Баскетбол
### Мужчынскі турнір
У чвэрцьфіналы выходзілі па дзьве найлепшыя каманды з кожнай групы. Яшчэ дзьве каманды, якія занялі трэцяе месца ў сваіх групах, паводле дадатковых паказьнікаў атрымалі месца ў чвэрцьфіналах.

#### Група A

#### Група B

#### Група C

#### Мэдальны раўнд

#### Узнагароды

### Жаночы турнір
У чвэрцьфіналы выходзялі па дзьве найлепшыя каманды з кожнай групы. Яшчэ дзьве каманды, якія занялі трэцяе месца ў сваіх групах, паводле дадатковых паказьнікаў атрымалі месца ў чвэрцьфіналах.

#### Група A

#### Група B

#### Група C

#### Мэдальны раўнд

#### Узнагароды

## 3×3 Баскетбол
### Мужчынскі турнір
У паўфіналы выйшлі дзьве найлепшыя каманды. Яшчэ чатыры каманды, якія занялі месцы з 2-га па 6-е згулялі чвэрфіналы паміж сабой.

#### Група

#### Мэдальны раўнд

#### Узнагароды

### Жаночы турнір
У паўфіналы выйшлі дзьве найлепшыя каманды. Яшчэ чатыры каманды, якія занялі месцы з 2-га па 6-е згулялі чвэрфіналы паміж сабой.

#### Група

#### Мэдальны раўнд

#### Узнагароды

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Летнія Алімпійскія гульні 2020 году
2020
Выступовічы

**Выступо́вічы** () — сяло ў Оўруцкай меставай тэрытарыяльнай грамадзе Корасьценскага раёну Жытомірскай вобласьці Ўкраіны. 

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае

У люстрацыі Оўруцкага замку 1552 году засьведчана, што ў сяле Выступовічы пана Солтана Стэцковіча лічылася 8 дымоў, дзьве службы, зь якіх выбіралася «подачки» 4 капы (= 240) грошаў, 5 кадзей мёду.

Напярэдадні падпісаньня акту Люблінскай уніі ўказам караля Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 году Кіеўскае ваяводзтва (разам з Выступовічамі) было далучана да Кароны Польскай.

### Карона Каралеўства Польскага ў Рэчы Паспалітай

З падатковага рэестру Кіеўскай зямлі (ваяводзтва), складзеным 21 чэрвеня 1581 году каралеўскім слугой і паборцам панам Мацеем Язерскім, вынікае, што з 2 дымоў асадных сялянаў і з 2 агароднікаў сяла Выступовічы пана Солтана выплачвалася адпаведна па 15 і па 6 грошаў.

Пры разьмежаваньні Кіеўскага ваяводзтва Каралеўства Польскага і Мазырскага павету Вялікага Княства Літоўскага у сьнежні 1621 — студзені 1622 году сяло Выступовічы паноў Сурынаў, на той час застаўленага пану Чэрхаўскаму, як і іншыя на правым беразе ракі Славечны, паны камісары згодна засьведчылі прыналежнымі да Кіеўскага ваяводзтва.

Згодна з тарыфам падымнага падатку Кіеўскага ваяводзтва 1628 году, з 3 osiadłych дымоў і з 1 агародніка сяла Выступовічы пана Аляксандра Сурына, якое трымала ў заставе пані Карчэўская, выбіралася адпаведна па 3 і паўтара злотых.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Выступовічы апынуліся ў Расейскай імпэрыі

### Найноўшы час

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* Józef Krzywicki. Wystupowicze. // Słownik geograficzny Krółewstwa Polskiego і innych krajów słowiańskich. — Warszawa, 1895. T. XIV. S. 143—144

Катэгорыя:Населеныя пункты Жытомірскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Лапатычы

**Лапа́тычы** () — сяло ў Алеўскай меставай тэрытарыяльнай грамадзе Корасьценскага раёну Жытомірскай вобласьці Ўкраіны. 

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае

У люстрацыі Оўруцкага замку 1552 году засьведчана, што ў сяле Лапатычы, якое было выслугай князя Дзьмітра Сенскага, лічылася патугаў 2, дымоў 9, падачкі зь іх — 9 коп (=630) грошаў, а з пустаўшчын — 1 капа грошаў.

Згаданая Лапатычы ў дароўнай грамаце ўнучкі пана Сямёна Хведаравіча Полаза Фенны свайму другому, пасьля Мельхіёра Насілоўскага,  мужу пану Шчаснаму Харлінскаму, пісанай 6 сьнежня 1568 году: *Я, Фенна Дмитровна Любецкая, жона пана Щасного Харлинского, дворенина и  господара короля его милости, вызнаваю и явно чиню сим моим листомъ всим посполите и кожному з особна, кому того чтучи слышати нинешним и напотом будучимъ: што перво сего матка моя небожчица кнегиня Дмитровая Романовича Любецкая кнегиня Фенна Семеновна Полозовна небожчику брату моему а сыну своему князю Богушу Дмитровичу Любецкому зостала винна певную суму пенезеи две тысечи копъ грошеи личбы литовское, которую взявши до рукъ своих, на потребы свое властные обернула и в тои суме двохъ тисечах копахъ грошеи заставила сыну своему а брату моему именя свое отчизные, дедизные, материстые у повете Киевскомъ лежачие, тоестъ… [[Хвойнікі|Хоиники]], [[Астрагляды|Остроглядовичи]], [[Навасёлкі (Хвойніцкі раён)|Новоселки]], [[Гладкавічы|Глядковичи]], [[Хвосьніца|Хвостницу]], [[Стаўкі (Радамышальская грамада)|Ставокъ]], [[Сасноўка (Фастаўскі раён)|Сосновую]], половицу Лопатина, [[Загальцы|Загайцы]], [[Гастомель|Гостомлъ]], [[Вітачоў|Вытечов]], [[Бышаў|Бышов]], [[Вялікая Бугаёўка|Бугаювъ]], землю Злобицкую, три дворища в месте Киевскомъ а дворище, на которомъ былъ двор небожчика деда моего пана Семена Полоза, которые именя и дворища вышеи мененые въ тои суме его милости малжонкови моему заделати и нагородити а на часы пришлыи и потомныи его милост охотнеишимъ и прихилнеишимъ уделати... Писан в Луцку, лета Божего нароженя тисеча пятсот шестдесят осмого, месеца декабра, шостого дня* 

Напярэдадні падпісаньня акту Люблінскай уніі ўказам караля Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 году Кіеўскае ваяводзтва (і Лапатычы з прылегласьцямі) было далучана да Кароны Польскай.

### Карона Каралеўства Польскага

26 чэрвеня 1600 году сяло Лапатычы ў складзе маёнтку Хабнае запісанае панам Шчасным Харлінскім, падкаморым кіеўскім, сыну Станіславу. 
1 жніўня 1609 году Андрэй Харлінскі заявіў у судзе, што Мацей Нямірыч, уладальнік Алеўскага маёнтку, наслаў сваіх узброеных падданых да грунту Лапатыцкага, а тыя, людзей параніўшы, забралі ўсю здабытую жалезную руду.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Лапатычы апынуліся ў Расейскай імпэрыі.

У 1906 годзе ў 208 дварах сяла Лапатычы налічваўся 1471 жыхар. У 65 дварах Лапатычаўскай Слабады — 252 жыхары.

### Найноўшы час

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Корасьценскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Саламяныя сабакі (фільм, 2011)

**Саламяныя сабакі** () — кінастужка 2011 году, якую зьняў рэжысэр Род Луры. Галоўны вобраз граў Джэймз Марздэн.

## Зьмест
Сцэнарыст Дэйвід Самнэр (Джэймз Марздэн) зь места Лос-Анджэлес паехаў у вёску, дзе жыла раней яго жонка. Ён хацеў у ціхім месцы напісаць сцэнар, але тамтэйшыя насельнікі былі злымі. Жыцьцё новых людзей пераўтварылася ў пекла.

## Крыніцы

Катэгорыя:Фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы 2011 году
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2011 году
Катэгорыя:Стужка псыхалягічная напружальнік 2011 году
Катэгорыя:Стужка псыхалягічная напружальнік ЗША
Катэгорыя:2010-я гады стужка на ангельскае мове
Катэгорыя:Фільмы паводле раманаў
Катэгорыя:Фільмы паводле брытанскіх раманаў
Катэгорыя:Фільмы пра ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра Люізіяну
Катэгорыя:Фільмы пра хутар
Катэгорыя:Фільмы, зьнятыя ў ЗША
Катэгорыя:Фільм пра ўзлом дому
Катэгорыя:Спрэчкі пра непрыстойнасьць у кіно
Катэгорыя:Фільмы ЗША пра згвалтаваньне і помсту
Катэгорыя:Фільмы ЗША ў 2010-я
Катэгорыя:Фільмы на ангельскай мове
Млада Болеслаў

**Мла́да Бо́леслаў** () — горад на поўначы Чэхіі з колькасьцю насельніцтва блізу 47 тысяч жыхароў. Стаіць на левым беразе ракі Ізэра. Гэта другім паводле колькасьці насельніцтва горад у краі. Дзякуючы кампаніі Škoda Auto, места лічыцца буйным цэнтрам чэскай аўтамабільнай прамысловасьці і, такім чынам, цэнтрам чэскай прамысловасьці агулам.

## Гісторыя
У другой палове X стагодзьдзя на ў раёне сёньняшняга гістарычнага цэнтру герцаг Болеслаў II заснаваў горад. Першая дакладная пісьмовая згадка пра горад датуецца 1130 годам, калі ён упершыню называўся Новы-Болеслаў.

Цягам XIII стагодзьдзя паселішча павялічылася і набыло гарадзкі характар, атрымаўшы нават некаторыя прывілеі гораду. У сярэдзіне XIII стагодзьдзя побач з горадам быў пабудаваны новы каменны каралеўскі замак, а сам горад быў закінуты. У 1318 годзе шляхцічы Міхалавіцы набылі Млада Болеслаў у караля Чэхіі Яна Багемскага. У 1334 годзе паселішча набыло статус места і сваю сучасную назву Млада Болеслаў. Падчас гусіцкіх войнаў Млада Болеслаў далучылася да табарытаў. У сярэдзіне XV стагодзьдзя ў горадзе пражывала блізу 2 тысяч жыхароў. У 1468 годзе горад быў набыты родам Тавачоўскіх. У пачатку XVI стагодзьдзя места стала цэнтрам братоў мараўскай царквы, якія мелі царкву эпохі Адраджэньня і друкарню. У 1518 годзе ў Млада Болеслаў Мікулаш Клаўдыян надрукаваў першую мапу Багеміі. Па сьмерці Адама Краіржа ў 1588 годзе горад стаў уласнасьцю Гасіштэйнскай галіны роду Лабковічаў. Яны запрасілі ў горад вялікую лютэранскую грамаду зь нямецкіх земляў і такім чынам распачалі германізацыю гораду. У 1595 годзе Млада Болеслаў стаў вольным горадам, а ў 1600 годзе імпэратар Рудольф II надаў яму статус каралеўскага места.

На пачатку XVII стагодзьдзя ў Млада Болеславе жыло блізу 3100 жыхароў. Падчас Трыццацігадовай вайны ў першай палове XVII стагодзьдзя горад быў двойчы спалены, як то ў 1631 годзе імпэрыялістамі і ў 1640 годзе швэдзкім войскам. Па вайне насельніцтва гораду скарацілася на 40%, а замак быў у руінах. Замак заставаўся неадноўленым некалькі дзесяцігодзьдзяў, а горад страціў свую былую значнасьць. Іншымі бедзтвамі былі Сылескія войны і вялікі пажар у 1761 годзе. Новы этап разьвіцьця і росквіту пачаўся толькі ў 1784 годзе.

У XIX стагодзьдзі надышоў час росквіту, бо места стала важным рэгіянальным цэнтрам, дзе зьявіліся новыя школы, тэатры, музэі і фабрыкі, у тым ліку аўтамабільная фабрыка Laurin & Klement, дзе сёньня месьціцца завод Škoda Auto. З 1990-х гадоў фабрыка зрабіла горад адным з самых багатых і квітнеючых гарадоў Чэхіі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Млада Болеслаў
Нежылавічы

**Не́жылавічы** () — сяло ў Макарыўскай мястэчкавай тэрытарыяльнай грамадзе Бучанскага раёну Кіеўскай вобласьці Ўкраіны.

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае

Ці не ўпершыню сяло Нежылавічы згаданае ў 1415 годзе «*або пазьней*» ў пераліку грашовых і мядовых данінаў Кіеўскай Сафійскай мітрапалічай вотчыны, да якой яно ўласна и належала:А се Софійскыи люди дань дають на празникъ пречистой Богоматери: на имя Истобьчане и Нежиловьци 2 колодѣ меду;.. у-въ Истобъкахъ Ондрѣйко 4 вѣдра меду даеть;.. у Нежиловичохъ *постолъпщина*...

Напярэдадні падпісаньня акту Люблінскай уніі ўказам караля Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 году Кіеўскае ваяводзтва (і Радамышаль зь Нежылавічамі) было далучана да Кароны Польскай.

### Карона Каралеўства Польскага

9 сакавіка 1593 году мітрапаліт Міхаіл Рагоза загадаў урадніку Рыгору Сестрану рашуча супрацьдзеяць суседняму зь сялом Нежылавічы абшарніку пану Макаравічу (Івашэнцавічу), які захопліваў бортныя дрэвы і бчол, рабаваў мітрапалічых сялянаў.

14-21 кастрычніка 1780 году возны генэрал ваяводзтва Кіеўскага «i innych» Базыль Валынец увёў у валоданьне маёнткамі, у тым ліку Радамышальскім ключом, у складзе якога былі Ніжылавічы, новага кіеўскага мітрапаліта і адміністратара Кіева-Пячэрскай архімандрыі Ясона Смагаржэўскага. У канцы дакумэнту возны, ня ўмеючы пісаць, добрасумленна «*znak krzyża świętego  położył*».

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Нежылавічы апынуліся ў Расейскай імпэрыі. З 1797 году сяло — у межах Кіеўскага павету Кіеўскай губэрні.

### Найноўшы час

У 1925 годзе сяло Нежылавічы — у складзе Макараўскага раёну Кіеўскай акругі УССР.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* Похилевич Л. И. Сказания о населённых местностях Киевской губернии или Статистические, исторические и церковные заметки о всех деревнях, местечках и городах, в пределах губернии находящихся / Собрал Л. Похилевич. — Киев, 1864 (перавыданьне: Біла Церква: Видавець О. В. Пшонківський, 2005. — XXII+642 с, 8 іл.)

Катэгорыя:Населеныя пункты Кіеўскай вобласьці
Супэрліга чэмпіянату Швайцарыі па футболе 2025—2026 гадоў

**Супэрліга 2025—2026 гадоў** — 129-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Швайцарыі, які пачаўся 25 ліпеня 2025 году.

## Клюбы
У турніры бяруць удзел 12 клюбаў, зь якіх 11 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону (у тым ліку пераможца пераходных матчаў «Грасгопэр»), а «Тун» прасунуўся з Чэлендж-лігі, замяніўшы «Івэрдон».

## Табліца


## Вынікі гульняў
### 1—22 туры

### 23—33 туры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Швайцарскай футбольнай лігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Швайцарыі па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Катэгорыя:2026 год у футболе
Хомутаў

**Хо́мутаў** () — горад у Чэхіі, месьціцца ва Усьцецкі краі.

## Гісторыя
Першай пісьмовай згадкай пра Хомутаў лічыцца дарчая грамата 1252 году, калі ён перайшоў ва ўласнасьць Тэўтонскага ордэна. Гатычны касьцёл Сьвятой Катаржыны, пабудаваны менавіта ў той час, стаіць дагэтуль. У 1396 годзе Хомутаў атрымаў гарадзкую грамату, а ў 1416 годзе рыцары прадалі горад і маёнтак Вацлаву IV.

16 сакавіка 1421 году места было ўзятае штурмам, разрабаванае і спаленае табарытамі. Пасьля некалькіх узрушэньняў і зьмены ўласьнікаў Хомутаў быў захоплены Поплем з Лабковіца ў 1588 годзе, які ўсталяваў уладу езуітаў, што прывяло да праблем паміж пратэстанцкімі грамадзянамі і новым сюзэрэнам гораду. У 1594 годзе фэод перайшоў да кароны, а ў 1605 годзе горад набыў свабоду і стаў каралеўскім горадам. Пасьля Трыццацігадовай вайны Хомутаў быў у заняпадзе. Хуткае разьвіцьцё адбылося толькі ў другой палове XIX стагодзьдзя, калі набыло разьвіцьцё горназдабыўная і цяжкая прамысловасьць.

Да 1938 году ў Хомутаве жыло больш за 30 тысяч жыхароў. Каля 95% насельніцтва складалі этнічныя немцы. Вельмі невялікая габрэйская супольнасьць трапіла пад ціск, у выніку чаго 23 верасьня 1938 году горад быў абвешчаны «юдэнфрайнам» пранацысцкай адміністрацыяй, то бок вольнай ад габрэяў. Праз тыдзень Хомутаў і навакольны рэгіён былі анексаваныя нацысцкай Нямеччынай у выніку Мюнхэнскага пагадненьня 1938 году і ўлучаны ў склад правінцыі Судэтэнлянд. Пасьля 1945 года папярэдняе насельніцтва, пераважна немцы, было дэпартаванае. Дзеля рэканструкцыі раёна былі пабудаваны новыя прамысловыя аб’екты і буйныя шматпавярховыя жылыя комплексы. Пасьля Аксамітнай рэвалюцыі 1989 году цяжкая прамысловасьць была значна паменшаная, але стан навакольнага асяродзьдзя ў горадзе і ваколіцах прыкметна палепшыўся. 1 ліпеня 2006 году Хомутаў набыў статус статутнага места.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Хомутаў
Ябланэц-над-Нісай

**Я́бланэц-над-Ні́сай** () — горад у Чэхіі, месьціцца ў Лібэрацкім краі. Гэта другі паводле велічыні горад у рэгіёне ды мясцовы цэнтар адукацыі, вядомы сваёй вытворчасьцю шкла і ювэлірных вырабаў, асабліва біжутэрыі. Гістарычны цэнтар гораду добра захаваўся і ахоўваецца як гарадзкі помнік.

## Гісторыя
Першая пісьмовая згадка пра Ябланэц сустракаецца ў лацінскім дакуменце 1356 году. Згодна з гэтым дакумэнтам, паселішча паўстала ў XIV стагодзьдзі. У жніўні 1469 году вёска была спаленая дашчэнту войскамі паўстанцаў лужычанаў падчас вайны паміж імі і каралём Іржам з Подзебрадаў. Затым, у 1530-х і 1540-х гадах, вёска была заселеная пераважна нямецкамоўнымі каляністамі.

У першай палове XVII стагодзьдзя Ябланэц належыў Альбрэхту фон Валенштайну, які прадаў яго сям’і Дэфур. У 1643 годзе, за часам Трыццацігадовай вайны, Ябланэц быў спалены ў другі раз. Вытворчасьць шкла пачала квітнець у ім у другой палове XVII стагодзьдзя, і Ябланэц пачаў хутка разьвівацца. У XVIII стагодзьдзі былі зробленыя першыя вырабы біжутэрыі, а дзякуючы пастаўкаў за мяжу назва вёскі стала вядомае ў Эўропе. 21 красавіка 1808 году імпэратарам Францам II Ябланэц атрымаў статус гандлёвага гораду. Далейшае разьвіцьцё адбылося пасьля будаўніцтва дарогі ў 1840-х гадах. Затым, 28 сакавіка 1866 году, імпэратарам Францам Ёсіфам I Ябланэц атрымаў статус гораду. Франка-пруская вайна 1870—1871 гадоў нанесла шкоду канкурэнтам у вытворчасьці шкла і ювэлірных вырабаў, і ябланцкія гандляры захапілі замежныя рынкі. З гораду стала выходзіў шырокі асартымэнт вырабаў з шкла, а таксама штучныя ювэлірныя вырабы. З багацьцямі палепшылася якасьць жыцьця, а відарысы Ябланца рэзка зьмяніліся.

Сусьветны эканамічны крызіс, выкліканы крахам на Ўол-стрыт 1929 году, нашкодзіў шкляной і ювэлірнай прамысловасьці, стаўшы вытокам крызісу 1930-х гадоў. Зьмены тэндэнцыяў і рост замежнай канкурэнцыі таксама нашкодзілі мясцовай прамысловасьці. У кастрычніку 1938 году Ябланэц быў далучаны да нацысцкай Нямеччыны пасьля складаньня Мюнхэнскага пагадненьня і быў у складзе правінцыі Судэтэнлянд да 1945 году.

Паміж 1945 і 1949 гадамі большасьць немцаў былі выгнаныя ў адпаведнасьці з умовамі дэкрэта Бэнэша. Па вайне выгнаныя нямецкамоўныя жыхары Ябланца заснавалі новае паселішча ў Баварыі і назвалі яго ў памяць пра свой родны горад Нойгаблянц. Сёньня гэта адзін з раёнаў гораду Каўфбойрэн.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Ябланэц-над-Нісай
Першая ліга чэмпіянату Славаччыны па футболе 2025—2026 гадоў

**Першая ліга 2025—2026 гадоў** — 33-і розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Славаччыны, які пачаўся 26 ліпеня 2025 году.

## Клюбы
У турніры бяруць удзел 12 клюбаў, зь якіх 11 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону (у тым ліку і пераможца пераходных матчаў «Трэнчын»), а «Татран» прасунуўся з Другой лігі, замяніўшы «Дуклу».

## Рэгулярны сэзон

### Табліца


### Вынікі гульняў

## Чэмпіёнская група

## Група на паніжэньне

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Найк-лігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Славаччыны па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Катэгорыя:2026 год у футболе
Польская футбольная экстракляса 2025—2026 гадоў

**Экстракляса 2025—2026 гадоў** — 100-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Польшчы, які пачаўся 18 ліпеня 2025 году.

## Клюбы
У турніры бяруць удзел 18 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся зь Першай лігі — «Арка», «Брук-Бэт Тэрмаліка» і плоцкая «Вісла». Гэтыя клюбы замянілі «Сталь», «Сьлёнск» і «Пушчу».

## Табліца

## Вынікі гульняў

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эстраклясы

Катэгорыя:Чэмпіянат Польшчы па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Катэгорыя:2026 год у футболе
Супэрліга чэмпіянату Сэрбіі па футболе 2025—2026 гадоў

**Супэрліга 2025—2026 гадоў** — 20-ы розыгрыш Супэрлігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Сэрбіі, які пачаўся 19 ліпеня 2025 году.

## Клюбы
У турніры бяруць удзел 16 клюбаў, зь якіх 14 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся зь Першай лігі — «Раднік» і «Явар». Гэтыя клюбы замянілі «Тэкстылац» і «Адзінства».

## Рэгулярны сэзон
### Табліца


### Вынікі гульняў

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Супэрлігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Сэрбіі па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Катэгорыя:2026 год у футболе
Нацыянальны чэмпіянат I Вугоршчыны па футболе 2025—2026 гадоў

**Нацыянальны чэмпіянат I 2025—2026 гадоў** — 127-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Вугоршчыны, які пачаўся 25 ліпеня 2025 году.

## Клюбы
У турніры бяруць удзел 12 клюбаў, зь якіх дзесяць былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся з Нацыянальнага чэмпіянату II — «Кішварда» і «Казынцбарцыка». Гэтыя клюбы замянілі «Фэхэрвар» і «Кечкемэт».

## Табліца


## Вынікі гульняў
### 1—22 туры

### 23—33 туры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Вугорскай футбольнай фэдэрацыі

Катэгорыя:Чэмпіянат Вугоршчыны па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Катэгорыя:2026 год у футболе
Про Ліга чэмпіянату Бэльгіі па футболе 2025—2026 гадоў

**Про Ліга 2025—2026 гадоў** — 123-і розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Бэльгіі, які пачаўся 25 ліпеня 2025 году.

## Клюбы
У турніры бяруць удзел 16 клюбаў, зь якіх 14 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону (у тым ліку і пераможца пераходных матчаў «Сэркль Бруге»), а два клюбы прасунуліся з Чэленджэр Про Лігі — «Зюльтэ-Варэгем» і «Ля-Лювіер». Гэтыя клюбы замянілі «Кортрэйк» і «Бээрсхат».

## Рэгулярны сэзон
### Табліца

### Вынікі гульняў

## Плэй-оф

### Чэмпіёнскі плэй-оф

### Плэй-оф за эўракубкі

### Плэй-оф на паніжэньне

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Про Лігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Бэльгіі па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Катэгорыя:2026 год у футболе
Хвосьніца

**Хвосьніца** або **Мала́я Хвосьня** () — сяло пры вусьці ракі Хвосьніцы ў складзе Оўруцкай меставай тэрытарыяльнай грамады Корасьценскага раёну Жытомірскай вобласьці Ўкраіны. 

## Гісторыя

### Вялікае Княства Літоўскае

У люстрацыі Оўруцкага замку 1552 году засьведчана, што ў сяле Гладкавічы, якое было выслугай князя Зьмітра Сенскага, з пустаўшчыны на Фосьніцы з 3 дымоў (служба) — падачкі 15 грошаў, 2 вядры мёду; яшчэ названае сяло Фосьніца пана Полаза.

Згаданая Хвосьніца ў дароўнай грамаце ўнучкі пана Сямёна Хведаравіча Полаза Фенны свайму другому, пасьля Мельхіёра Насілоўскага,  мужу пану Шчаснаму Харлінскаму, пісанай 6 сьнежня 1568 году: *Я, Фенна Дмитровна Любецкая, жона пана Щасного Харлинского, дворенина и  господара короля его милости, вызнаваю и явно чиню сим моим листомъ всим посполите и кожному з особна, кому того чтучи слышати нинешним и напотом будучимъ: што перво сего матка моя небожчица кнегиня Дмитровая Романовича Любецкая кнегиня Фенна Семеновна Полозовна небожчику брату моему а сыну своему князю Богушу Дмитровичу Любецкому зостала винна певную суму пенезеи две тысечи копъ грошеи личбы литовское, которую взявши до рукъ своих, на потребы свое властные обернула и в тои суме двохъ тисечах копахъ грошеи заставила сыну своему а брату моему именя свое отчизные, дедизные, материстые у повете Киевскомъ лежачие, тоестъ… [[Хвойнікі|Хоиники]], [[Астрагляды|Остроглядовичи]], [[Навасёлкі (Хвойніцкі раён)|Новоселки]], [[Гладкавічы|Глядковичи]], Хвостницу, [[Стаўкі (Радамышальская грамада)|Ставокъ]], [[Сасноўка (Фастаўскі раён)|Сосновую]], половицу [[Лапатычы|Лопатина]], [[Загальцы|Загайцы]], [[Гастомель|Гостомлъ]], [[Вітачоў|Вытечов]], [[Бышаў|Бышов]], [[Бугаеў|Бугаювъ]], землю Злобицкую, три дворища в месте Киевскомъ а дворище, на которомъ былъ двор небожчика деда моего пана Семена Полоза, которые именя и дворища вышеи мененые въ тои суме его милости малжонкови моему заделати и нагородити а на часы пришлыи и потомныи его милост охотнеишимъ и прихилнеишимъ уделати... Писан в Луцку, лета Божего нароженя тисеча пятсот шестдесят осмого, месеца декабра, шостого дня* 

Напярэдадні Люблінскай уніі ўказам караля Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 году Кіеўскае ваяводзтва (у т. л. Оўруцкі павет, у складзе якога і Хвосьніца) было далучана да Кароны Польскай.

### Карона Каралеўства Польскага ў Рэчы Паспалітай

Згодна з падатковым рэестрам Кіеўскай зямлі (ваяводзтва), складзеным 21 чэрвеня 1581 году каралеўскім слугой і паборцам панам Мацеем Язерскім, з 1 агародніка ў Хвосьніцы пана Базыля Машчыніцкага выбіралася 6 грошаў.

### Пад уладай Расейскай імпэрыі

Пасьля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Хвосьніца апынулася ў Расейскай імпэрыі.

У 1906 годзе ў 71 двары сяла Малая Хвосьня налічвалася 406 жыхароў. У 173 дварах валаснога цэнтру, сяла Вялікая Хвосьня — 1030 жыхароў.

### Найноўшы час

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура

Катэгорыя:Населеныя пункты Корасьценскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Першы дывізіён А чэмпіянату Бэльгіі па футболе 2018—2019 гадоў

**Першы дывізіён А 2018—2019 гадоў** — 116-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Бэльгіі, які праходзіў з 27 ліпеня 2018 году па 19 траўня 2019 году. Чэмпіёнам стаў «Генк», які тым самым здабыў свой чацьвёрты тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 16 клюбаў, зь якіх 15 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а «Сэркль Бруге» прасунуўся зь Першага дывізіёну Б, замяніўшы «Мэхэлен».

## Рэгулярны сэзон
### Табліца


### Вынікі гульняў

## Чэмпіёнскі плэй-оф

## Плэй-оф за Лігу Эўропы
У плэй-оф за Лігу Эўропы прынялі ўдзел дзевяць камандаў зь Першага дывізіёну А (якія занялі месцы зь сёмага па пятнаццатае) і тры каманды зь Першага дывізіёну Б. Агулам дванаццаць камандаў падзялілі на дзьве групы, пераможцы якіх сустрэліся ў паўфінале, а пераможца паўфіналу сустрэўся ў фінале з чацьвёртай камандай чэмпіёнскага плэй-оф.

### Група А

### Група Б

### Паўфінал

### Фінал
У фінале сустрэліся чацьвёртая каманда чэмпіёнскага плэй-оф, «Антвэрпэн», і пераможца паўфіналу, «Шарлеруа». Як пераможца фіналу, «Антвэрпэн» здабыў кваліфікацыю ў другі кваліфікацыйны раўнд Лігі Эўропы (пазьней адхіленьне «Мэхэлена» дазволіла яму стартаваць адразу з трэцяга кваліфікацыйнага раўнду).

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Про Лігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Бэльгіі па футболе
Катэгорыя:2018 год у футболе
Катэгорыя:2019 год у футболе
Супэрліга чэмпіянату Сэрбіі па футболе 2018—2019 гадоў

**Супэрліга 2018—2019 гадоў** — 13-ы розыгрыш Супэрлігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Сэрбіі, які праходзіў з 20 ліпеня 2018 году па 19 траўня 2019 году. Чэмпіёнам стала «Црвена Зьвезда», якая тым самым здабыла свой пяты тытул у найвышэйшым сэрбскім дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 16 клюбаў, зь якіх 14 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся зь Першай лігі — «Пролетэр» і «Дынама». Гэтыя клюбы замянілі «Явар» і «Борац».

## Рэгулярны сэзон
### Табліца


### Вынікі гульняў

## Чэмпіёнскі раўнд
### Табліца

### Вынікі гульняў

## Раўнд на паніжэньне
### Табліца

### Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Клюбы Першай лігі, якія занялі месцы з трэцяга па шостае, трапілі ў плэй-оф на павышэньне. Іх пераможца «Інджыя» сустрэлася ў фінальных пераходных матчах з 14-й камандай Супэрлігі, «Дынама». Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыла «Інджыя» і павысілася ў Супэрлігу, а «Дынама» адправілася ў Першую лігу.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Супэрлігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Сэрбіі па футболе
Катэгорыя:2018 год у футболе
Катэгорыя:2019 год у футболе
Teleport (гурт)

**Teleport** () — беларускі музычны гурт.

## Мінуўшчына
Гурт заснавалі ў Менску ў канцы 2012 року Яўген Цярэнцьеў і Максім Мацэвіч, пазьней да яго далучыліся бубнач Мікалай Пахомчык, басіст Віктар Гуц і Сяргей Майсейчык. Выконвае песьні па-ангельску і беларуску.

Пасьля выхаду першага альбому «Maukliva» гурт атрымаў права ўзяць удзел у конкурсе «Бардаўская восень-2015», а таксама паўдзельнічаў у фэстах у , Вільні ды . У 2016 року з «Тэлепорту» сышоў адзін з заснавальнікаў вакаліст Максім Мацэвіч.

У 2017 року гурт стаў пераможцам конкурсу «Басовішча».

## Дыскаграфія
* «Leta» (міні-альбом, 2015)
* «Maukliva» (2015)
* «Padvojnasć» (2020)
* «Niema» (міні-альбом, 2023)

## Удзельнікі
* Яўген «Талаш» Цярэнцьеў (гітара, сьпеў)
* Мікалай Пахомчык (бубны, сэмплер)
* Віктар Гуц (бас)
* Сяргей Майсейчык (сынтэзатар)

### Былыя
* Максім Мацэвіч (сьпеў; 2012—2016)

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія рок-гурты
Катэгорыя:Гурты Менску
Катэгорыя:Музычныя гурты, якія зьявіліся ў 2012 годзе
Катэгорыя:Басовішча
Катэгорыя:Музычныя гурты стылю арт-рок
Катэгорыя:Музычныя гурты стылю інды-рок
Катэгорыя:Псыхадэлічныя рок-гурты
Супэрліга чэмпіянату Сэрбіі па футболе 2016—2017 гадоў

**Супэрліга 2016—2017 гадоў** — 11-ы розыгрыш Супэрлігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Сэрбіі, які праходзіў з 22 ліпеня 2016 году па 21 траўня 2017 году. Чэмпіёнам стаў «Партызан», які тым самым здабыў свой восьмы тытул у найвышэйшым сэрбскім дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 16 клюбаў, зь якіх 14 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся зь Першай лігі — «Напрэдак» і «Бачка». Гэтыя клюбы замянілі ОФК і «Ягодзіну».

## Рэгулярны сэзон
### Табліца


### Вынікі гульняў

## Чэмпіёнскі раўнд
### Табліца

### Вынікі гульняў

## Раўнд на паніжэньне
### Табліца

### Вынікі гульняў

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Супэрлігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Сэрбіі па футболе
Катэгорыя:2016 год у футболе
Катэгорыя:2017 год у футболе