open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рэйн (імя)

**Рэйн** (*Рэйнь*, *Райнь*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча. Жаночае імя — **Рэйна** (*Райна*).

## Паходжаньне

Рэйн, Райна або Рэйна (Rein, Raino, Reyne) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -раг- (-рэг-) / раган- (рэйн-) (імёны ліцьвінаў Рагла, Рагін, Рагвалод; германскія імёны Ragilo, Ragenus, Ragvald) паходзіць ад гоцкага raginon 'гаспадарыць, судзіць, выракоўваць', ragin 'вырак'.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскіх імёнаў Rejn (Rena), Rejnko, Rejbołt (< Rejmbołt), Rejner (Rajner, Rener), Rejnman, Rejmer (Rejmar), Rejmund, Rejnołt (Renołt, Rynałt).

У Прусіі бытавалі імёны *Reynke / Reyniko* (1407 і 1419 гады), *Reynboto / Reynbotte* (1299, 1314 і 1400 гады), *Raymoth / Reimot*, *Reynoth*. У ваколіцах Мэмэлю бытавалі імёны Рэйнаўд, Рэймунт (Раймунт) і Рэйнант: *Mattis Reynaud… Sargusch Reymundt… Jacuf Reynnanth… Jan Raymunth* (1511—1520 гады). У 1621 годзе ў Каралявецкім унівэрсытэце навучаўся *Petrus Reinhardus, Waltersdorfensis Borussus*, у 1650 годзе — *Petrus Reinhardi, Hieropolitanus Prussus*.

Германскае імя Reyneke бытавала ў XV ст. у Рызе.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *меръника Миколая Косевского Реину* (1 ліпеня 1560 году); *Jacobus Reyniewicz* (1699 год); *Reyn Łukszan… Andrzey Stypan, Rein Stypan* (1712 год); *Anna Reyniowa* (11 чэрвеня 1719 году); *Reina Sienkoniowa* (24 ліпеня 1735 году); *Reina Bielewiczowna* (16 студзеня 1738 году); *Reynie* (1744 год); *Reina [[Мінігайла (імя)|Mingayłowna]]* (27 кастрычніка 1776 году); *Teresa Rejno* (1802 год); *Teresa Rajno* (1814 год); *Teresa Reyno* (1821 год).

## Носьбіты
* Рэйна Балтрамееўна Ягінтовіч — расенская зямянка, якая ўпамінаецца ў 1581 годзе
* Ганна, Дарота, Катрына, Рэйна, Пётар, Станіслаў і Марцін Тамашавічы Гелгудовічы — расенскія зямяне, якія ўпамінаюцца ў 1590 годзе
* Марцін Рэйн — віленскі мешчанін, які ўпамінаецца ў 1668 годзе

Райневічы — літоўскі шляхецкі род.

На 1906 год існавала вёска Рэйні і дзьве вёскі з назвай Рэйнішкі ў Дзьвінскім павеце, а таксама фальварак Рэйнікі і вёска Рэйнева ў Рэжыцкім павеце Віцебскай губэрні.

На гістарычнай Браслаўшчыне існуе вёска Рэйны.

## Глядзіце таксама
* Дэйна
* Мэйн
* Эйна

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Рыдзіка

**Рыдзіка** (*Рыдыка*, *Рыдык*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Рэдзека (Redeco) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -рыд- (-рыт-) (імёны ліцьвінаў Рыдэль, Рытаўт, Зэгрыда; германскія імёны Riedel, Ritoldus, Segrida) паходзіць ад бургундзкага rîdan, стараісьляндзкага ridha, стараангельскага rīdan 'езьдзіць конна', аснова -рад- (-рат-) (імёны ліцьвінаў Радзівіл, Раталт, Конрад; германскія імёны Ratwilius, Rattolt, Konrad) — ад гоцкага *rêþs, германскага rad- 'рада'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *реестръ списанья погорелыхъ в мястечку [[Салаты (мястэчка)|Салатахъ]]… Янъ Рыдикевичъ… Войтехъ Ридиковичъ… Мартинъ Рыдиковичъ* (4 лістапада 1586 году); *Ridik… Rydik* (1671—1681 гады); *Adam Rydyk* (2 сакавіка 1758 году); *Andrzej Rydykiewicz* (1782—1784 гады).

## Носьбіты
На 1903 год існавалі тры сядзібы з назвай Рыдыкішкі ў Новааляксандраўскім павеце.

## Глядзіце таксама
* Рыдыкішкі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Фэрзан Эзпэтэк

**Фэрза́н Эзпэтэ́к** (;  3 лютага 1959, Стамбул, Турэччына) — італійскі кінарэжысэр, сцэнарыст, пісьменьнік турэцкага паходжаньня.

## Жыцьцяпіс
Фэрзан Эзпэтэк нарадзіўся ў 1959 годзе ў Стамбуле, прыехаў у Італію ў 1976 годзе ў якасьці карэспандэнта турэцкай газэты.

Скончыў Рымскі ўнівэрсытэт La sapienza, дзе вывучаў гісторыю мастацтва і кінарэжысуру, затым вучыўся ў Акадэміі драматычнага мастацтва. Працаваў у «Жывым тэатры» Джуліяна Бэка. Пачынаў у кіно асістэнтам рэжысэра. З 1982 года працаваў зь вядомымі італьянскімі рэжысэрамі, такімі як Маўрыцыё Понці, Марка Рызі, Франчэска Нуці. У 1992-93 гадах зьняў некалькі рэклямных кліпаў.

Ягонай першай працай у якасьці асыстэнта рэжысэра была карціна «Scusate il ritardo» (1982) Масіма Тройсі, потым карціна «Son contento» Маўрыцыё Понці, у якой ён таксама меў невялікі досьвед у якасьці актора.

Посьпех прыйшоў з фільмам «Le fate ignoranti» (Фэерыя непаразуменьня), зьнятым у 2001 годзе. Тэма — падарожжа жанчыны, якая раптоўна аўдавела і якая даведалася, што ейны муж быў у рамане з мужчынам на працягу многіх гадоў. Спачатку яна адмаўляецца ад сустрэчы з палюбоўнікам мужа, якога грае Стэфана Акорсі, каб нарэшце пасябраваць зь ім і далучыцца да ягонага сьвету.

Апрача ўсяго піша раманы, якія часта потым сам экранізуе. Аўтар трох раманаў:
* Rosso Istanbul (Чырвоны Стамбул), Mondadori, 2013
* Sei la mia vita (Ты — мае жыцьццё), Mondadori, 2015
* Come un respiro (Як дыханьне), Mondadori, 2020.

Жыве і працуе ў Рыме.

## Асабістае жыцьцё
Фэрзан Эзпэтэк заўсёды падкрэсьлівае сваю належнасьць да ЛГБТК-супольнасьці.

27 верасьня 2016 г. у зале рады Кампідолья ў Рыме ён пабраўся грамадзянскім партнэрствам з сваім партнэрам Сымонэ Пантэзыльлі, зь якім пражыў разам чатырнаццаць гадоў.

## Фільмаграфія
* Хамам: Турэцкая лазьня (італ. Hamam) (1997)
* Апошні гарэм (італ. Harem suaré) (1999)
* Фэерыя непаразуменьня (італ. Le Fate ignoranti) (2001)
* Вакно насупраць (італ. La Finestra di fronte) (2003)
* Сьвятое сэрца (італ. Cuore sacro) (2005)
* Сатурн супраць (італ. Saturno contro) (2007)
* Ідэальны дзень (італ. Un Giorno perfetto) (2008)
* Халастыя стрэлы (італ. Un Mine Vaganti) (2010)
* Цудоўная прысутнасьць (італ. Un Magnifica Presenza) (2012)
* Прышпіліце пасы (італ. Allacciate le cinture) (2014)
* Чырвоны Стамбул (тур. Istanbul Kirmizisi) (2017)
* Зачараваны Нэапаль (італ. Napoli velata) (2017)
* Новы Алімп (італ. Nuovo Olimpo) (2023).

## Крыніцы

Катэгорыя:Італьянскія кінарэжысэры
Катэгорыя:Італьянскія сцэнарысты
Катэгорыя:Італьянскія акторы
Катэгорыя:Італьянскія літаратары
Бундэсьліга чэмпіянату Нямеччыны па футболе 2023—2024 гадоў

**Бундэсьліга 2023—2024 гадоў** — 61-ы розыгрыш Бундэсьлігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Нямеччыны, які ладзіўся з 18 жніўня 2023 году па 18 траўня 2024 году. Свой тытул абараняла мюнхэнская «Баварыя», але пераможцам упершыню ў сваёй гісторыі стаў левэркузэнскі «Баер».

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 18 клюбаў, зь якіх 16 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся з Бундэсьлігі 2 — «Гайдэнгайм» і «Дармштат-98». «Гайдэнгайм», тым чынам, дэбютаваў у найвышэйшым дывізіёне нямецкага першынства, у той час як «Дармштат-98» вярнуўся ў элітны дывізіён пасьля шасьці гадоў адсутнасьці. У адваротным кірунку рушылі «Шальке-04» і «Гэрта».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Бохумам», які заняў 16-е месца ў Бундэсьлізе, і «Фартунай», якая заняла трэцяе месца ў Бундэсьлізе 2. Перамогу ў сэрыі пэнальці здабыў «Бохум», і клюбы засталіся ў сваіх лігах.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Бамбардзіры

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Чэмпіянат Нямеччыны па футболе
Катэгорыя:2023 год у футболе
Катэгорыя:2024 год у футболе
Сэрыя А чэмпіянату Італіі па футболе 2023—2024 гадоў

**Сэрыя А 2023—2024 гадоў** — 122-і розыгрыш Сэрыі А, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Італіі, які ладзіўся з 19 жніўня 2023 году па 2 чэрвеня 2024 году. Свой тытул няўдала абараняў нэапальскі клюб «Напалі», а пераможцам стаў мілянскі «Інтэрнацыянале».

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 20 клюбаў, зь якіх 17 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Сэрыі Б — «Фразынонэ», «Джэноа» і «Кальяры». «Фразынонэ» вярнуўся пасьля чатырох гадоў адстунасьці, у той час, калі «Джэноа» і «Кальяры» адсутнічалі ў найвышэйшым дывізіёне толькі год. У адваротным кірунку рушылі «Спэцыя», «Крэманэзэ» і «Сампдорыя».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Бамбардзіры

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Чэмпіянат Італіі па футболе
Катэгорыя:2023 год у футболе
Катэгорыя:2024 год у футболе
Відэр

**Відэр** (*Відр*, *Вэдэр*), **Відар** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Відэр, пазьней таксама Відар або Вэдэр (Wiedher, Wider, Widar, Víðarr, Vidar, Weder) і Ервід (Ervid) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -від- (імёны ліцьвінаў Відмунд, Мельвід, Торвід; германскія імёны Widmund, Melvid, Torvid) паходзіць ад гоцкага wida 'повязь, злучэньне, моцнасьць' або ад гоцкага і германскага widus 'дрэва', а аснова -гер- (-ер-) (імёны ліцьвінаў Герман, Гунтэр, Кіндэр; германскія імёны Herman, Gunter, Kinder) — ад гоцкага harjis, германскага heri 'войска, загон' або гоцкага hairus, германскага heru 'меч'.

У Прусіі бытавала прозьвішча Widder.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Widrance* (1744 год); *Iustina Widrewiczowa* (1760 год); *Stanisław Weder, żona Anna, synowie Bartłomiej 9, Maciej 6, córki Katarzyna 9, Franciszka 15… Józef Weder, żona Anna, syn Antoni 2, córka Rozalia* (1782—1784 гады).

## Носьбіты
Вэдэры (Weder) — літоўскі шляхецкі род з Ашмянскага павету.

Відэры (Wider) — шляхецкі род Рэчы Паспалітай з Гданьску.

У 1511 годзе ўпамінаўся «дварэц Відараўскі», нададзены царкве (касьцёлу) Сьвятога Пятра ў Коўне.

На гістарычнай Аршаншчыне існуе вёска Відэршчына.

## Глядзіце таксама
* Віда
* Геры

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Палігон (неадназначнасьць)

**Палігон** мае значэньні:
* Палігон — зямля (або дом) для правядзеньня ваенных вучэньняў або іспытаў зброі і вайсковае тэхнікі.
* **Палігон** — фармаваньне для забясьпячэньня дзейнасьці палігону для правядзеньня стрэльбаў, вучэньняў або іспытаў зброі і вайсковае тэхнікі.
* **Палігон** — навукова-дасьледчая ўстанова.
* «Палігон» — мультыплікацыйнны фільм.
* «Палігон» — расейскае выдавецтва ў месьце Санкт-Пецярбург.

## Мястэчка
* Палігон — мястэчка ў Мікалаеўскім раёне Мікалаеўскае вобласьці Украіны.

## Гл. таксама
* НДІБТ «Палігон» — навукова-дасьледчы інстытут баявое тэхнікі Міністэрства абароны Расеі.
* Палігон —  сьметнік для цьвердых бытавых адыходаў на землях, дзе забясьпечана іх ахова й захаваньне ад узьдзеяньня на навакольнае асяродзьдзе.
* Палігон частот — адзін са спосабаў графічнага запісу шчыльнасьці верагоднасьці велічыняў ў матэматычнае статыстыцы.
* Палігон — амэрыканская старонка ў сеціве пра кампутарныя гульні.
Вайсковы палігон

**Палігон**, у прастамоўі **вайсковы палігон** — будынак (або тэрыторыя) для правядзеньня стрэльбаў, вучэньняў (навучальны палігон) або выпрабаваньняў узбраеньняў і ваеннае тэхнікі (выпрабавальны палігон).

Вайсковыя палігоны ёсьць у многіх дзяржавах і краінах сьвету. Раней Палігон — умацаванне ў форме шматкутніка ці ўчастак для практычнай артылерыйскай стральбы. Палігонам можа называцца навукова-даследчаю (выпрабавальнаю) ўстановаю. На аснове так званых «Навучальных артылерыйскіх палігонаў» у 1961 годзе былі створаны першыя асобныя ракетныя карпусы у Савецкім войску.

## Віды
Па ўласнасьці:
* дзяржаўныя;
* ведамасныя (прыклад: палігоны Міністэрства абароны Беларусі);
* асабістыя.
Па часе работы:
* пастаянныя;
* часовыя.
Па прызначэньні:
* ядзерныя;
* артылерыйскія;
* стралковыя;
* навукова-даследчыя;
* выпрабавальныя (аўтапалігоны нізкатэмпературныя, авіяцыйныя, зэнітныя, інжынэрныя, мінныя, ракетныя, тарпэдныя, танкавыя і іншыя);
* вайсковыя (ваенны палігон прызначаны для правядзеньня вайсковых вучэньняў або выпрабаваньняў узбраеньняў і ваеннае тэхнікі):
** акруговыя;
** гарнізонныя;
** дывізіённыя;
* грамадзянскія (прызначаны для правядзеньня выпрабаваньняў прадукцыі і тэхнікі);
* завадзкія (для праверкі якасьці вырабленага ўзбраеньня, яго прыстрэлкі, наладкі);
* навучальныя (для баявой і вучэбнай стральбы, бамбамятаньня, тарпэдамятаньня, а таксама для правядзеньня розных вучэньняў войскаў);
* імітацыйныя;
* мініяцюр-палігоны (навучальны артылерыйскі палігон, уяўляе сабой прайграваньне рэльефу мясцовасьці (рэльефны плян у маштабе звычайна 1: 300 — 1: 1000), абсталяваны мэтамі (мішэнямі) і адмысловай прыладай, якія імітуюць выбухі снарадаў. Прызначаны для навучання артылерыйскай стральбе па наземных і паветраных цэлях, ён дазваляе практычна вывучаць правілы стральбы артылерыі і праводзіць артылерыйскія стралковыя трэніроўкі.

## Сьпіс палігонаў Беларусі
Сьпіс палігонаў на землях Беларусі:
* Берасьцейскае вобласьці:
** 230-ы Абоз-Лясноўскі (Лесіна, Баранавіцкі раён),
** 174-ы вучэбны палігон ВПС і войскаў ППА Даманаўскі (Івацэвіцкі раён),
** 210-ы Ружанскі авіяцыйны (Пружанскі раён),
** Берасьцейскі (Прылукі).
* Гарадзенскае вобласьці:
** Госкі (Гожа, Баранавіцкі раён)

## Глядзіце таксама
* ядзерны палігон ЗША Джонстан

## Крыніцы
Пётар

Назву **Пётар** маюць:

* Пётар — мужчынскае імя
* Пётар Уластовіц — уладар Сілезіі з роду Лебедзяў
* Пётар Магіла — рэлігійны дзяяч Рэч Паспалітай
* Пётар Тышкевіч — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага
* Пётар Весялоўскі — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага
* Пётар Мантыгердавіч «Белы» — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага
* Пётар Кміта-Сабенскі — маршалак вялікі каронны (з 1529)
* Пётар Багратыён — расейскі генэрал ад інфантэрыі
* Пётар Машэраў — першы сакратар ЦК КП Беларусі
* Пётар Крапоткін — расейскі рэвалюцыянэр, тэарэтык анархізму, географ, гісторык, літаратар
* Пётар Гедыгольдавіч — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага
* Пётар Мурзёнак — беларускі навуковец у галіне фізыялёгіі
Клясычная лёгіка

**Клясы́чная лёгіка**&nbsp;— лёгіка, сыстэмы якой будуюцца на прынцыпах двухзначнасьці значэньняў яе выразаў і формул, узаемазаменнасьці выразаў і сказаў, якія маюць аднолькавыя значэньні, а таксама дапушчальнасьці інтэрпрэтацыі нелягічных сымбаляў, якая складаецца з патрабаваньняў непустаты вобласьці інтэрпрэтацыі й прыняцьця тэрмінаў, толькі элемэнтаў вобласьці інтэрпрэтацыі.

Пры гэтым прынцып двухзначнасьці складаецца ў тым, што кожнае выказваньне прымае сапраўды адно з двух значэньняў&nbsp;— «ісьціна» або «няпраўда». Гэты прынцып раўнасільны прынцыпу выключэньня трэцяга.

У дачыненьні да правільна пабудаваных формул прынцып двухзначнасьці азначае наступнае: *усякая формула пры дапушчальнай інтэрпрэтацыі нелягічных знакаў, якія ўваходзяць у яе склад, прымае сапраўды адно з двух значэньняў&nbsp;— «ісьціна» або «няпраўда»*.

Прынцып экзістэнцыяльнасьці азначае, што: *значэньне складанага выразу цалкам вызначаецца значэньнямі яго выразаў, якія яго складаюць*.

Прынцып дапушчальнасьці інтэрпрэтацыі ставіцца да клясычнае лёгікі прэдыкатаў і складаецца ў патрабаваньні непустаты вобласьці інтэрпрэтацыі й прыняцьці тэрмамі значэньняў з вобласьці інтэрпрэтацыі: вобласьць інтэрпрэтацыі (унівэрсум разгляду, прадметная вобласьць) зьмяшчае, прынамсі, адзін аб’ет.

Кожны тэрм павінен мець значэньне, і гэтае значэньне павінна быць элемэнтам вобласьці інтэрпрэтацыі.
Яшчэ адным патрабаваньнем да клясычнай лёгікі зьяўляецца патрабаваньне эпістэмалягічнага й анталягічнага (а не матэматычнага) характару, якое складаецца ў клясычнае трактоўцы праўдзівасьці інтэрпрэтацыі формул, якая ўзыходзіць да пісьмаў Арыстотэля: *Выказваньне праўдзівае, калі й толькі калі тое, што ў ім сьцьвярджаецца, мае месца ў рэчаіснасьці.*

## Глядзіце таксама
* Фармальная лёгіка

## Літаратура
* Логіка выказванняў: вучэбны дапаможнік / Гарбузаў, Віктар Мікалаевіч; Немец, Уладзімер Сьцяпанавіч; ГрДУ імя Я. Купалы.&nbsp;— Гродна: ГрДУ, 1997.&nbsp;— 44 с.
* Матэматыка: вучэб.-мэтад. дапам. У 2 ч. Ч. 1&nbsp;— 2-е выд., перапрац. / Баранцэвіч, Канстанцін Зянонавіч; Пакала, Аляксандар Анатольевіч.&nbsp;— Мн., БДПУ, 2005.&nbsp;— 176 с.
* Матэматыка: вучэб.-мэтад. дапам. У 2 ч. Ч. 1. / Баранцэвіч, Канстанцін Зянонавіч; Пакала, Аляксандар Анатольевіч.&nbsp;— Мн., 1996.
* Кантрольная праца па матэматыцы / Баранцэвіч, Канстанцін Зянонавіч; Пакала, Аляксандар Анатольевіч.&nbsp;— Мн., 1993.
* Геаметрыя 7&nbsp;— 11. / Пагарэлаў А.&nbsp;— Мн., 1991.
* Задачнік-практыкум па матэматыцы / Пакала А. А.&nbsp;— Мн., 1994.
* Асновы пачатковага курса матэматыкі / Стойлава Л. П., Пышкала А. М.&nbsp;— Мн., 1990.

Катэгорыя:Лёгіка
Катэгорыя:Клясычная лёгіка
Павэл

Назву **Па́вэл** маюць:

* Павэл — мужчынскае імя
* Пэтар Павэл — чэскі палітык і вайсковец
* Павэл Вілікаўскі — славацкі празаік, перакладчык і публіцыст
* Павэл Бэм — чэскі палітык
Оскар Мінгеса

**Оскар Мінге́са** (;  13 траўня 1999 году) — гішпанскі футбаліст, абаронца клюбу «Сэльта». У асноўным гуляе на пазыцыі цэнтральнага абаронцы, ён таксама можа згуляць на любой пазыцыі абаронцы, як то правага абаронцы.

## Кар’ера
### Клюбная
Гулец ёсьць выхаванцам акадэміі «Барсэлёны», да якой далучыўся яшчэ ў 2007 годзе. 24 лістапада 2020 году Мінгеса дэбютаваў у асноўнай каманды «Барсэлёны», калі замяніў траўмаванага Жэрара Піке. У тым матчы Лігі чэмпіёнаў гішпанцы з буйным лікам 0:4 перамаглі ў Кіеве мясцовае «Дынама». Ужо праз пяць дзён гулец дэбютаваў у Ля-Лізе ў пераможным зь лікам 4:0 матчы супраць «Асасуны». 15 сакавіка 2021 году футбаліст адзначыўся голам у браму «Ўэскі» ў матчы, які скончыўся зь лікам 4:1 на карысьць «Барсэлёны». 10 красавіка таго ж году ўлучыў адзіны гол сваёй каманды ў гасьцявым матчы супраць мадрыдзкага «Рэалу». Амаль усю гульню абаронца правёў у фінале Кубка Гішпаніі 2020—2021 гадоў, у якім «Барсэлёна» лёгка перамагла «Атлетык» і здабыла тытул. 31 ліпеня 2022 году Мінгеса далучыўся да вігаўскай «Сэльты», склаўшы чатырохгадовую ўгоду. Клюб выдаткаваў на куплю гульца 3 млн эўра.

### Міжнародная
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Гішпаніі 8 чэрвеня 2021 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Летувы. Быў у складзе алімпійскай зборнай краіны на Алімпійскіх гульнях 2020 году, дзе здабыў срэбны мэдаль.

## Дасягненьні
**«Барсэлёна»**:
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2021

**Гішпанія**:
* Срэбны мэдаль Алімпійскіх гульняў: 2020

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты
Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Жустын Трые

**Жусты́н Трыé** (па-француску: *Justine Triet*; нар. 17 ліпеня 1978, Фэкан, Францыя) — француская кінасцэнарыстка, акторка, рэжысэрка і прадусарка. Уладальніца Залатой пальмавай галіны 76-га Канскага кінафэстываля за фільм *«[[Анатомія падзеньня]]»*.
 
## Жыцьцьяпіс
Жустын Трые нарадзілася 7 ліпеня 1978 году ў горадзе Фэкан (дэпартамэнт Прыморская Сэна, Францыя). Прафэсійную адукацыю атрымала ў Нацыянальнай вышэйшай школе прыгожых мастацтваў у Парыжы. Пасьля стварэньня некалькіх кароткамэтражак і дакумэнтальных стужак, Трые дэбютавала ў 2013 годзе поўнамэтражным фільмам «Узрост панікі», які прадставіла ў праграме ACID на 66-м Канскім міжнародным кінафэстывалі.

Другі фільм Жустын Трые, драма «Вікторыя», якая выйшла на экраны ў 2016 годзе, быў намінаваны на францускую нацыянальную кінапрэмію «Сэзар» у 5 катэгорыях, у тым ліку як лепшы фільм году, але не атрымаў ніводнай узнагароды.

Трэці поўнамэтражны фільм «Спакуса» змагаўся за «Залатую пальмавую галіну» на 72-м Канскім кінафэстывалі ў 2019 годзе, але саступіў фільму паўднёвакарэйскага рэжысэра Пон Джун Хо *«[[Чужаеды (2019)|Чужаеды]]»*.

У 2023 годзе на 76-м Канскім кінафэстывалі адбылася прэм’ера чацьвёртага поўнамэтражнага фільма Трые. Карціна «Анатомія падзеньня» была ўключаная ў асноўную конкурсную праграму і атрымала «Залатую пальмавую галіну». Стала  трэцяй жанчынай-рэжысэркай, якая атрымала гэтую ўзнагароду.

## Фільмаграфія
### Рэжысэрка
#### Кароткамэтражкі
* 2007: На месцы ()
* 2011: Непаслухмяная дзяўчынка, дрэнны хлопчык ().

#### Дакумэнтальныя фільмы
* 2008: Сальфэрына ()
* 2010: Цені ў хаце ().

#### Поўнамэтражныя фільмы
* 2013: Барацьба Сальфэрыны ()
* 2016: Вікторыя ()
* 2019: Сыбіла ()
* 2023: Анатомія падзеньня ().

## Крыініцы

Катэгорыя:Францускія акторкі
Катэгорыя:Францускія рэжысэры
Катэгорыя:Францускія сцэнарысты
Катэгорыя:Францускія прадусары
Глеб Роўда

**Глеб Роўда** ( 4 чэрвеня 2002 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца польскага клюбу «Млавянка».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец менскага «Дынама», некаторы час займаўся ў акадэміі францускага «Мэцу», аднак пасьля вярнуўся ў беларускі клюб, дзе з 2019 году стаў выступаць за дубль, а на наступны год стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. У ліпені 2020 году падоўжыў кантракт з дынамаўцамі. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 24 кастрычніка 2020 году, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з бабруйскай «Белшынай» (3:1). У сэзоне 2021 году гуляў за дубль, зрэдку зьяўляўчыся на лаве запасных асноўнай каманды.

З пачатку 2022 году трэнаваўся зь «Іслаччу», якая ў сакавіку арандавала паўабаронцу. У складзе прысталічнай каманды пераважна выходзіў на зьмену. Па заканчэньні сэзону 2022 году вярнуўся з арэнды ў «Дынама». У студзені 2023 году стаў трэнавацца з асноўным складам дынамаўцаў, аднак неўзабаве перайшоў у «Іслач» на трывалай аснове, склаўшы двухгадовую ўгоду. У лютым 2024 году падоўжыў дзейны кантракт з клюбам да студзеня 2026 году, але разьвітаўся з камандай улетку 2025 году. Увосень 2025 году стала вядома, што футбаліст далучыцца да славацкага клюбу  «Славія» з другога дывізіёнку. Па заканчэньні году пакінуў каманду, пасьля чаго ім зацікавілася «Іслач». Тым ня менш, футбаліст узгодніў працоўную ўгоду з польскім клюбам «Млавянка».

### Міжнародная
У кастрычніку 2018 году згуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 году ў элітным раўндах чэмпіянату Эўропы. У кастрычніку 2019 года згуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. 21 верасьня 2022 году дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матчу супраць зборнай Расеі (1:6).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Дзьмітры Сібілёў

**Дзьмітры Яўгенавіч Сібілёў** ( 4 чэрвеня 2002 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца «Нівы» з Доўбізны.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец берасьцейскага «Дынама». З 2017 году пачаў выступаць за клюбны дубль, дзе адразу замацаваўся ў пачатковым складзе. 29 ліпеня 2018 году дэбютаваў за «Дынама» ў матчы Кубка Беларусі супраць «Клецка» (2:2, пэн. 2:1), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў другім тайме. У жніўні 2018 году перайшоў у берасьцейскі «Рух», дзе стаў гуляць у асноўным складзе, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену. Паводле вынікаў сэзону 2019 году дапамог камандзе выйсьці ў Найвышэйшую лігу.

У 2020 годзе стаў гуляць пераважна за дубль «Руха», у асноўнай камандзе звычайна заставаўся на лаўцы запасных. 28 чэрвеня 2020 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў матчы супраць «Белшыны» (3:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У ліпені 2020 году быў аддадзены ў арэнду менскім «Крумкачам», дзе стаў трывала зьяўляцца на полі.

У студзені 2021 году вярнуўся з арэнды ў «Рух». Неўзабаве стаў трэнавацца зь берасьцейскім «Дынама» і ў лютым быў арандаваны гэтым клюбам. У складзе дынамаўцаў звычайна заставаўся на лаве запасных і зрэдку выходзіў на замену ў канцы матчу. У ліпені 2021 году на правах арэнды далучыўся да «Смаргоні», дзе стаў часьцей выходзіць у стартавым складзе. У лістападзе 2021 году вярнуўся ў «Рух», аднак у студзені 2022 году паводле пагадненьня бакоў скасаваў дамову з клюбам.

У пачатку 2022 году праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне», а ў сакавіку стаў гульцом наваполацкага «Нафтану». Замацаваўся ў стартавым складзе і дапамог камандзе выйсьці ў Найвышэйшую лігу. Па заканчэньні сэзону 2022 году пакінуў «Нафтан» і выправіўся на прагляд у «Іслач», у студзені 2023 году падпісаўшы кантракт з прысталічным клюбам. На пачатку выступаў у складзе каманды даволі рэгулярна, але першую частку сэзону 2024 году прапусьціў праз траўму. Пасьля ня здолеў замацавацца ў складзе, у выніку чаго пазаканчэньні сэзону зышоў зь «Іслачы». У сярэдзіне сакавіка 2025 году падпісаў кантракт зь «Нівай».

### Міжнародная
26 сакавіка 2019 году дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў канцы таварыскага матча супраць зборнай Летувы (1:0).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Уладзіслаў Салановіч

**Уладзісла́ў Андрэевіч Салановіч** ( 26 траўня 1999 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца бабруйскай «Белшыны».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец бабруйскай «Белшыны». З 2015 году пачаў выступаць за клюбны дубль. У 2018 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды «Белшыны» ў Першай лізе, дэбютаваўшы ў складзе дружыны 17 чэрвеня супраць шацілавіцкага «Хіміку», калі за пяць хвілінаў да заканчэньня сустрэчы замяніў Вячаслава Крывульца. згуляў у трох матчах, але неўзабаве быў аддадзены ў арэнду ў мар’інагорскую «Вікторыю», дзе ў 8 матчах забіў два галы. У пачатку 2019 году вярнуўся ў Бабруйск, спачатку выходзіў на замену, а пасьля замацаваўся ў пачатковым складзе і дапамог камандзе выйсьці ў Найвышэйшую лігу. У 2020 годзе застаўся ў табары бабруйскага клюбу і дэбютаваў у ягоным складзе ў Найвышэйшай лізе.

У траўні 2023 году паводле выраку дысцыплінарнага камітэту АБФФ быў аштрафаваны за ўдзел у дамоўных матчах і атрымаў паўмесячную дыскваліфікацыю ў выпадку нявыплаты штрафу. У красавіку 2024 году падоўжыў кантракт з клюбам.

### Міжнародная
4 верасьня 2020 году дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матчу чэмпіянату Эўропы супраць зборнай Нідэрляндаў (0:7).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Куяба (футбольны клюб)

«**Куяба́**» () — бразыльскі футбольны клюб з гораду Куяба, заснаваны 12 сьнежня 2001 году. Фундатарам клюбу быў колішні футбаліст Луіс Карлус Тофалі, вядомы пад мянушкай Гаушу, які пастанавіў стварыць футбольную акадэмію і аматарскую каманду. Пасьля набыцьця прафэсійнага статусу клюб браў удзел у чэмпіянаце штату Мату-Гросу. Свае хатнія матчы клюб ладзіць на Арэне Пантанал, на якой праходзілі матчы чэмпіянату сьвету 2014 году.

## Дасягненьні
* **[[Ліга Мату-Грасэнсі|Чэмпіён штату Мату-Гросу]]**: 13
:: 2003, 2004, 2011, 2013, 2014, 2015, 2017, 2018, 2019, 2021
:: 2022, 2023, 2024

* **Кубак Мату-Гросу**: 2
:: 2010, 2016

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Куяба
Рафаэл Вэйга

**Рафаэ́л Вэ́йга** (;  19 чэрвеня 1995 году) — бразыльскі футбаліст, атакуючы паўабаронца мэксыканскага клюбу «Амэрыка» (у арэндзе з «Палмэйрас») і нацыянальнай зборнай Бразыліі.

## Кар’ера
### Клюбная

Пасьля некалькіх клюбаў у юнацтве, Вэйга трапіў да клюбу «Курытыба» ў верасьні 2013 годзе. У гэтым жа клюбе ў складзе асноўнае каманды дэбютаваў у сакавіку 2016 году. Добра правёўшы дэбютны сэзон, гулец на запрашэньне «Палмэйрасу» склаў пяцігадовую ўгоду. Адразу амаль ня меў гульнявой практыцы, праз што быў выпраўлены ў арэнду ў клюбу «Атлетыку Паранаэнсі», дзе хутка здабыў месца ў пачатковым складзе. Па вяртаньні ў «Палмэйрас» рэгулярна пачаў выходзіць на пляцоўку толькі праз год пасьля далучэньня трэнэра Абэла Фэрэйры.

У 2024 годзе быў важным футбалістам «Палмэйрасу», дасягнуўшы паказьніку ў 100 галоў у кашулі клюбу. Сэзон 2025 году прынёс гульцу выпрабаваньні, бо ягоная форма пагоршылася, у выніку чаго Вэйга менш часу праводзіў на пляцоўцы. Не зважаючы на ​​гэта, ён правёў вырашальныя галы ў паўфінале Кубка Лібэртадорэс 2025 году супраць ЛДУ, дапамогшы камандзе прабіцца ў фінал. 3 лютага 2026 году далучыўся да мэксыканскага клюбу «Амэрыка» на правах аднагадовай арэнды.

### Міжнародная
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Бразыліі ў сакавіку 2023 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Марока.

## Дасягненьні
**Атлетыку Паранаэнсі**:
* Уладальнік Паўднёваамэрыканскага кубка: 2018

**«Палмэйрас»**:
* Чэмпіён Бразыліі: 2022, 2023
* Уладальнік Кубка Бразыліі: 2020
* Уладальнік Супэркубка Бразыліі: 2023
* Чэмпіён штату Сан-Паўлу: 2020, 2022, 2023, 2024
* Уладальнік Кубка Лібэртадорэс: 2020, 2021
* Пераможца Рэкопы Паўднёвай Амэрыкі: 2022

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Бразыльскія футбалісты
Андрыс Нопэрт

**А́ндрыс Нопэрт** (;  7 красавіка 1994 году) — нідэрляндзкі футбаліст, брамнік клюбу «Гээрэнвээн» і нацыянальнай зборнай Нідэрляндаў.

## Кар’ера
Нопэрт скончыў футбольную акадэмію роднага «Гээрэнвээну», але прафэсійны дэбют гульца адбыўся ў складзе клюбу НАК ў 2014 годзе. У 2018 годзе перайшоў у італьянскі клюб «Фоджа». Падчас руху зь Нідэрляндаў у Італіі ягоны самаход скрала фоджаўская мафія. У 2019 годзе вярнуўся на радзіму, дзе абараняў колеры «Дордрэхту» і «Гоў Эгэд Іглз». У 2022 годзе вярнуўся ў родны «Гээрэнвээн», склаўшы 16 траўня двухгадовую ўгоду. Брамнік стаў адразу першым нумарам выбару, а таксама ўразіў сваёй гульнёй галоўнага трэнэра зборнай Нідэрляндаў Люі ван Гааля, які выклікаў гульца на чэмпіянат сьвету 2022 году. У студзені 2023 годзе атрымаў пашкоджаньне, у выніку прапусьціўшы чатыры месяцы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Нідэрляндзкія футбалісты
Аламунт

**Аламунт** (*Альмонт*, *Эльмонт*, *Ялмонт*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Аламунд, Аламунт, Алмунт або Элмунд, пазьней Альмунд, Алімонт або Альмонтэ (Alamund, Alamunt, Almunt, Elmund, Almond, Allimont, Almonte) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова ал- (імёны ліцьвінаў Альбут, Алігут, Альмін; германскія імёны Albot, Algut, Almin) паходзіць ад гоцкага alls 'увесь, кожны', а аснова -мунд- (-мунт-, -монт-) (імёны ліцьвінаў Монтгерд, Валімонт, Жыгімонт; германскія імёны Mundgerd, Walmont, Sigimunt) — ад германскага *mundô 'рука, абарона, крэўнасьць' або гоцкага munds 'моц розуму, імкненьне', mundrs 'гарлівы, палкі'.

Германскі характар літоўскіх імёнаў з асновай -монт- (-мант-) — як і запазычаньне самой асновы з германскіх моваў — сьцьвердзілі францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн і амэрыканскі лінгвіст Альфрэд Зэн.

У Польшчы ў 1576 годзе адзначалася прозьвішча Elmuntowa (жаночае).

Варыянты імя ў гістарычным крыніцах: *наместника [[Кернаў|керновского]], князя Семена Ялмонтовича Подберезъского* (17 сьнежня 1533 году); *Stanisław Alomunt* (1675—1677 гады); *Parafia [[Беласток|białostocka]]… Elmonty* (1784 год).

## Носьбіты
У XVI ст. існаваў маёнтак Альмонтавічы (*Ольмонтовичи*) або Вальмонтавічы ў Жамойцкім старостве.

У 1594 годзе ўпаміналася «поле» Альмонты ў Жамойцкім старостве.

На гістарычным Падляшшы існуе вёска Альмонты.

## Глядзіце таксама
* Ала
* Мунд

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Альмін

**Альмін** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Алмін або Алмен, пазьней Альмэн або Альміна (Almin, Almen, Almina) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова ал- (імёны ліцьвінаў Альбут, Алігут, Аламунт; германскія імёны Albot, Algut, Alamunt) паходзіць ад гоцкага alls 'увесь, кожны', а аснова -мін- (-мен-) (імёны ліцьвінаў Мінят, Асьміна, Гальмін; германскія імёны Miniatus, Osminna, Galmin) — ад гоцкага minan 'менаваць, памятаць, любіць', minthi 'памяць'.

Варыянты імя ў гістарычным крыніцах: *niedalieko rzeki Olminy* (каля XV—XVI стагодзьдзяў); *Stanisław Olminowicz na miejscu Jerzego Olminowicza* (1667 год); *Dawid Almin* (1675—1677 гады); *Thaddeum Alminowicz* (22 лістапада 1796 году і 12 лютага 1824 году).

## Носьбіты
Аламэн або Алеман (Alamenus, Alemani) гербу ўласнага — шляхецкі род Рэчы Паспалітай зь Любліну і Плоцку.

Альмэн (Almen) — шляхецкі род Рэчы Паспалітай зь Інфлянтаў.

На гістарычнай Браслаўшчыне існуе вёска Альбінаўшчына (раней Альмінаўшчына), у гістарычнай Прусіі — вёска Альмэнгаўзэн.

## Глядзіце таксама
* Ала
* Мін

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Захар Чарвякоў

**Заха́р Аляксандравіч Чарвякоў** ( 30 жніўня 2002 году) — беларускі футбаліст, нападнік «Віцебску».

## Кар’ера
Выхаванец клюбу «Віцебску». З 2019 году пачаў выступаць за клюбны дубль. На наступны год замацаваўся ў дублі, а 22 лістапада 2020 году дэбютаваў за асноўную каманду «Віцебску» ў Найвышэйшай лізе, калі выйшаў на зьмену ў другім тайме матчу супраць «Менску» (2:2) і пасьпеў адзначыцца голам. У сэзоне 2021 году працягваў часам зьяўляцца ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену. У лютым 2022 году падоўжыў кантракт зь «Віцебскам». З сэзону 2023 году, калі паўночнікі гулялі ў Першай лізе, Чарвякоў замацаваўся ў асноўным складзе. Па выхадзе клюбу ў Найвышэйшую лігу працягнуў выступаць у першым складзе. У канцы 2024 году быў накіраваны на службу ў войска.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Ян Безьзямельны

**Ян (Джон) Безьзямельны** (; 24 сьнежня 1167, Оксфард — 19 кастрычніка 1216, Ньюарк) — кароль Ангельшчыны з 1199 году і герцаг Аквітаніі з дынастыі Плантагенэтаў, малодшы (пяты) сын Генрыха II і Элеаноры Аквітанскай. Ягонае панаваньне лічыцца адным з самых катастрафічных за ўсю гісторыю Ангельшчыны, бо яно пачалося з заваяваньня Нармандыі францускім каралём Філіпам II Аўгустам і скончылася грамадзянскай вайной, калі ён ледзь не страціў трон. За свае паразы ён атрымаў яшчэ адну мянушку «Мяккі меч» ().

## Біяграфія
Джон нарадзіўся 24 сьнежня 1166 году. Ягоны бацька, кароль Ангельшчыны Генрых II, атрымаў у спадчыну значныя тэрыторыі ўздоўж Атлянтычнага ўзьбярэжжа Францыі, як то Анжу, Нармандыю, а таксама Ангельшчыну. Пазьней ён пашырыў сваю імпэрыю Брэтаньню. Неўзабаве пасьля нараджэньня за Янам даглядала карміцелька, што было традыцыйнай практыкай для сярэднявечных высакародных сем’яў. Затым Элеанора зьехала ў Пуат’е, а Ян і ягоная сястры Джаана былі накіраваныя ў абацтва Фантэўро. Як лічыцца, Яна праз тое, што ён быў адным з малодшых у сям’і, ня бачылі ў ролі кіроўцы, таму яго рыхтавалі да царкоўнае кар’еры.

У 1185 годзе Ян зьдзейсьніў свой першы візыт у Ірляндыю ў суправаджэнні 300 рыцараў і купы дарадцаў. Генрых II спрабаваў зрабіць свайго сына каралём Ірляндыі, але папа Люцыюс III не пагадзіўся на такі крок. Першы пэрыяд кіраваньня Яна ў Ірляндыі ня меў посьпеху. Справа ў тым, што частка краіны толькі нядаўна была заваяваная ангельска-нармандзкімі сіламі, таму паміж сужынцамі і мясцовымі ірляндцамі захоўвалася вялікая напружанасьць.

У 1213 годзе ён прызнаў Ангельшчыну васалам рымскага папы, каб скончыць разлад з каталіцкай царквой, а ў 1215 годзе паўсталыя бароны змусілі яго падпісаць Вялікую хартыю вольнасьцяў, за што Ян у асноўным і стаў вядомы. Некаторыя гісторыкі лічаць, што кіраваньне Яна было ня лепш і ня горш за валадараньне Рычарда I і Генрыха III. Тым ня менш, рэпутацыя Яна прывяла да таго, што з тых часоў аніводзін англескі манарх не называў сваіх нашчадкаў гэтым імём. Яно пасьля стала лічыцца нешчасьлівым таксама ў кіруючых дынастыях Шатляндыі і Францыі.

## Крыніцы

## Літаратура
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: Белэн, 1999. — 608 с.: іл. ISBN 985-11-0279-2.
* 
* 
* 

## Вонкавыя спасылкі
* Kings of England 1154-1485 (Anjou). Foundation for Medieval Genealogy. 

Катэгорыя:Плантагенэты
Стангір

**Стангір** (*Станкар*, *Штэнгер*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Станігер, Станкер, Станкар, Штэнгер або Штайнігер (Staniger, Stanker, Stankar, Stenger, Steiniger) і Керстын (Kerstin) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -стэн- (-стан-, -стын-) (імёны ліцьвінаў Стангель, Керстэн, Станвіла; германскія імёны Stengel, Kersten, Wilstan) паходзіць ад гоцкага stains 'камень', а аснова -гер- (-гар-, -гір-) (імёны ліцьвінаў Гералт, Гермонт, Бутгер; германскія імёны Gerolt, Geromont, Butger) — ад стараісьляндзкага geirr, стараверхненямецкага gēr 'дзіда'.

У Памор’і адзначалася прозьвішча Stanger.

У Польшчы гістарычна бытавала імя Гірстан: *Presente… Girstano, ciue Brestensi* (1308 год).

У Прусіі адзначалася імя *Girstenne* (1388 і 1389 гады). У ваколіцах Мэмэлю бытавала прозьвішча Stenger. 

Варыянты імя ў гістарычным крыніцах: *Jan Stangar / Stungur* (20 кастрычніка 1655 году); *dała jej mość pani Piotrowa Stangirowa* (1675—1677 гады); *Johannes Stancar Lithuano-Polonus* (1767 год); *Stanislaus Stankar Lithuano-Polonus* (1770 год); *Dnum Iacobum Stankar* (18 чэрвеня 1770 году).

## Носьбіты
Штэнгеры (Sztengier) — літоўскі шляхецкі род зь Віленскага павету.

Станкары (Stankar) гербу ўласнага — літоўскі шляхецкі род з Троцкага павету.

## Глядзіце таксама
* Стан
* Гера

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
А̨

**А̨**, **а̨** (**а з аганэ́кам**; )&nbsp;— архаічная літара кірыліцы, якая раней выкарыстоўвалася ў кірылізацыі летувіскае й польскае моваў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Пашыраныя кірылічныя літары
Катэгорыя:Летувіская мова
Катэгорыя:Польская мова
Сьвінцейка

**Сьвінцейка** (*Зьвініка*, *Сьвецека*, *Сьвеціка*) — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Сьвіціка, пазьней Швінтка або Швінка (Suithiko, Schwindtke, Schwincke) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -сьвінд- (-сьвент-, -сьвіт-) (імёны ліцьвінаў Швендэр, Сьвентальд, Сьвентагал; германскія імёны Schwender, Switald, Galsuintha) паходзіць ад гоцкага swinþs 'моцны, магутны'.

У Прусіі бытавала імя Сьвенціка: *Swentike* (1301 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *чоловекъ Звиника* (20 чэрвеня 1413—1424 гадоў паводле выпісу 30 студзеня 1607 году); *Балтромей Яновичъ Светековичъ*, *Марко Светиковичъ* (1567 год); *hominem Swinteyko* (1675—1677 гады).

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Мікіта Былінкін

**Мікі́та Былі́нкін** ( 27 студзеня 1999 году) — беларускі футбаліст, абаронца магілёўскага «Дняпра».

## Кар’ера
Выхаванец «Слуцку», дзе з 2015 году пачаў выступаць за дубль, хутка замацаваўшыся ў складзе. На наступны год ужо стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў 9 ліпеня 2016 году ў матчы Кубка Беларусі супраць шацілавіцкага «Хіміка» (4:0), выйшаўшы на зьмену ў другім тайме. У 2017—2018 гадах працягваў гуляць за дубль і прыцягваўся да асноўнай каманды, але ў Найвышэйшай лізе гэтак і не згуляў.

У лютым 2019 году быў аддадзены ў арэнду ў «Смалявічы», аднак ня здолеў замацавацца ў складзе, але выкарыстоўваўся як гулец ратацыі. У ліпені 2019 году пакінуў «Смалявічы» і да канца сэзону выступаў у Другой лізе за мар’інагорскую «Вікторыю», якую ў гэты час ачольваў колішні галоўны трэнэр «Слуцку» Юры Крот.

У сакавіку 2020 году склаў угоду з койданаўскім «Арсэналам», дзе ня меў трывалага месца ў складзе і пераважна выходзіў на зьмену. Да сэзону 2021 году пачынаў рыхтавацца з «Арсэналам», аднак у сакавіку пакінуў каманду і неўзабаве вярнуўся ў родны «Слуцак». Спачатку заставаўся на лаве запасных, а 30 траўня 2021 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матчу супраць «Іслачы» (2:1). Пасьля стаў часьцей зьяўляцца на полі, у тым ліку ў стартавым складзе. У 2022 годзе замацаваўся ў якасьці асноўнага абаронцы случакоў. У лютым 2023 году склаў новую ўгоду з клюбам, працягнуўшы супрацу. На новы сэзоне футбаліст быў абраны капітанам каманды. У студзені 2024 году зноў падоўжыў пагадненьне з случакамі.

У пачатку 2025 году поруч з капітанам «Слуцку» Сяргеем Пушняковым далучыўся да гарадзенскага «Нёману». За палову сэзону адгуляў толькі адзін матч у Найвышэйшай лізе, у выніку ўлетку 2025 году стала вядома, што гулец спыніў супрацу з клюбам, вярнуўшыся ў слуцкую каманду. Ня здолеў дапамагчы случакам захаваць месца ў элітным дывізіёне, але на пачатку 2026 году далучыўся да магілёўскага «Дняпра», які наадварот толькі прасунуўся ў Найвышэйшую лігу.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Вадзім Пігас

**Вадзім Пігас** ( 8 жніўня 2001 году) — беларускі футбаліст, абаронца расейскага клюбу «Пары НН».

## Кар’ера
Выхаванец барысаўскага БАТЭ, у 2019—2020 гадах выступаў за клюбны дубль, дзе быў адным з асноўных гульцоў. У пачатку 2021 году стаў трэнавацца зь «Іслаччу» і ў лютым склаў дамову з прысталічным клюбам. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 3 красавіка 2021 году ў мачы супраць салігорскага «Шахцёра» (0:4), калі выйшаў на замену ў другім тайме. Першы сэзон яшчэ быў рэзэрвовым гульцом, але ўжо з сэзону 2022 году стаў трывалым гульцом першай адзінаццаткі.

У студзені 2024 году па заканчэньні працоўнай дамовы сышоў зь «Іслаччы» і хутка стаў гульцом менскага «Дынама». Першы матч у чэмпіянаце футбаліст згуляў 31 сакавіка 2024 году супраць «Менску», выйшаўшы на замену ў пачатку другога тайму. У жніўні 2025 году далучыўся да складу расейскага клюбу «Пары НН», дэбютаваўшы ў першым жа матчы супраць махачкалінскага «Дынама».

## Дасягненьні
* Чэмпіён Беларусі: 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Б̣

**Б̣**, **б̣** (**бэ з кропкай зьнізу**; )&nbsp;— кірылічная літара, якая выкарыстоўвалася ў праекце хакасагака альфабэту 1920 году.

## Крыніцы

Катэгорыя:Пашыраныя кірылічныя літары
Граф

**Граф**, **грап** (ад  «правадыр»; ; ;  ад  — «спадарожнік») — каралеўская службовая асоба ў IX—XV стагоддзях у Заходняй Эўропы. З XV стагодзьдзя — ганаровы шляхецкі тытул.

У гіерархіі шляхецкіх тытулаў граф стаіць вышэй за шэвалье, барона і віконта, але ніжэй за маркіза, герцага, вялікага герцага й прынца.

Тытул графа быў вядомы і ў Вялікім Княства Літоўскім. У старабеларускую мову слова «граф» увайшло як «кграбя», «грабя», «кграбе», «крабя», «кграфъ», «кгрофъ».

## Заходняя Эўропа
Упершыню ў бюракратычным сэнсе тытул «граф» () ужываецца ў Рымскай імпэрыі ў 312 г. н. э. і значыў асабістага дарадцу ці падначаленага імпэратара.

У Франкскай дзяржаве з другой паловы VI стагодзьдзя граф (гаўграф) у сваёй акрузе-графстве/гаў ( — адпачатку сельская грамада ў старажытных германцаў, лікам блізу 100 чалавек) меў судовую, адміністрацыйную й вайсковую ўладу.

У пачатку IX ст. граф вызначаўся як службовая асоба, якая прадстаўляла ўладу караля на падначаленых землях. Тэрміны «граф» і «графства» асабліва пашырыліся і ўвайшлі ва ўжытак у IX ст. за Карлам Вялікім.

Паводле наказу караля Карла II Лысага (877 г.) пасада й валоданьні графа сталі спадчыннымі.

У Франкскай дзяржаве і Сьвятой Рымскай імпэрыі таксама былі тытулы пфальцграфа і маркграфа. У Сьвятой Рымскай імпэрыі, акрамя таго, існавалі некаторыя іншыя тытулы, вытворныя ад тытулу графа.

Падчас фэадальнай раздробленасьці граф — фэадальны валадар графства, потым (са скасаваньнем фэадальнае раздробленасьці) тытул вышэйшага дваранства. У якасьці тытулу фармальна працягвае захоўвацца ў большасьці краінаў Эўропы з манархічнай формай кіарваньня.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
*
Аляксандар Гуз

**Аляксандар Гуз** ( 22 траўня 2004 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца СКА-1938 (у арэндзе з расейскага клюбу «Тарпэда»).

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец рэчыцкай ДЮСШ-2. У верасьні 2017 году далучыўся да каманды Акадэміі АБФФ. У чэрвені 2021 году па заканчэньні навучаньня ў акадэміі склаў угоду зь «Іслаччу» да сканчэньня 2024 году, дзе стаў выступаць за клюбны дубль, а неўзабаве пачаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. 13 жніўня 2021 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на зьмену ў другім тайме матча супраць берасьцейскага «Руха» (1:7). У далейшым працягваў часам зьяўляцца ў асноўнай камандзе. Прарыўным для гульца стаў сэзон 2023 году, калі Гуз часта прыцягваўся да матчаў дружыны, але не заўсёды праводзіў усе 90 хвілінаў матчу на пляцоўцы.

У студзені 2024 году пачаў трэнавацца з маскавіцкім «Тарпэда», якое ў лютым афіцыйна аформіла трансфэр паўабаронцы. Гэты пераход даў «Іслачы» пэўны грашовы прыбытак, сума якога, аднак, не раскрывалася. 4 траўня 2024 году дэбютаваў у складзе тарпэдаўцаў у матчы Першай лігі супраць наварасейскага «Чарнаморца», выйшаўшы на замену на 89-й хвіліне. У чэрвені 2024 году быў аддадзены ў арэнду саратаўскаму «Сокалу», а на пачатку 2025 году быў накіраваны расейскім клюбам у «Іслач». Перад пачаткам сэзону 2026 году выправіўся ў арэнду ў сталічны клюб СКА-1938.

### Міжнародная
У верасьні 2022 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. У лістападзе таго ж году забіў першы гол у браму зборнай Расеі (да 18 гадоў) у таварыскім матчы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Кірыл Ермаковіч

**Кірыл Аляксандравіч Ермаковіч** ( 11 студзеня 1999 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца «Нафтану». Сын беларускага футбаліста і трэнэра Аляксандра Ермаковіча.

## Кар’ера
### Клюбная
Пачынаў займацца футболам у школе клюбу «Менск», на юнацкім узроўні выступаў таксама за менскае «Дынама» і барысаўскі БАТЭ. У 2015 годзе далучыўся да акадэміі расейскага «Краснадару», дзе выступаў на працягу 1,5 гадоў. У кастрычніку 2016 году вярнуўся ў Беларусь і быў заяўлены за дублюючы склад БАТЭ. У наступныя гады замацаваўся ў складзе клюбнага дублю. 17 лістапада 2018 году дэбютаваў у асноўнай камандзе барысаўчанаў, калі выйшаў у стартавым складзе матчу Кубка Беларусі супраць «Гарадзеі» (0:0, па пэнальці 4:2) і быў заменены ў другім тайме.

Сэзон 2019 году пачынаў у клюбным дублі БАТЭ, аднак ужо ў красавіку быў аддадзены ў арэнду ў бабруйскую «Белшыну». У складзе бабруйскай каманды часьцей выходзіў на замену. Паводле вынікаў сэзону 2019 году дапамог «Белшыне» выйсьці ў Найвышэйшую лігу. У лютым 2020 году падпісаў кантракт з «Гомлем», аднак у ліпені пакінуў клюб і ў жніўні далучыўся да складу «Крумкачоў», дзе чаргаваў выхады ў пачатковай адзінаццатцы і на замену.

У студзені 2021 году пачаў трэнавацца зь «Віцебскам» і неўзабаве падпісаў кантракт з клюбам. У сэзоне 2021 году рэгулярна зьяўляўся на полі, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2022 году падоўжыў пагадненьне зь віцебскім клюбам, аднак ужо ў сакавіку пакінуў «Віцебск» і далучыўся да «Гомлю», склаўшы двухгадовы кантракт. У лютым 2024 году падоўжыў пагадненьне з гомельскім клюбам. На пачатку 2025 году ў свой дзень нараджэньня падпісаў працоўнае пагадненьне з наваполацкім «Нафтанам».

### Міжнародная
У кастрычніку 2017 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у адборачным раўндзе чэмпіянату Эўропы.

## Дасягненьні
**«Гомель»:**
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2022

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Канстанцін Кучынскі

**Канстанці́н Кучы́нскі** ( 15 ліпеня 1998 году) — беларускі футбаліст, абаронца «Менску».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец сталічнага РЦАР-БДУ, з 2015 году пачаў выступаць у Першай лізе за «Зорку-БДУ». У сакавіку 2016 году на правах арэнды далучыўся да менскага «Дынама», дзе стаў выступаць за дубль. У студзені 2017 году падпісаў з дынамаўцамі паўнавартасны кантракт. Сэзон 2017 году правёў у дублі, а ў сакавіку 2018 году быў аддадзены ў арэнду ў «Ліду». 

У лістападзе 2018 году вярнуўся з арэнды ў «Дынама», а ў сакавіку 2019 году пасьля прагляду далучыўся да бабруйскай «Белшыны». Замацаваўся ў асноўным складзе бабруйчанаў і дапамог камандзе выйсьці ў Найвышэйшую лігу. У лютым 2020 году падоўжыў пагадненьне зь «Белшынай». Працягваў выступаць у стартавым складзе бабруйчанаў, але ня выратаваў каманды ад вылету ў Першую лігу. У сьнежні 2020 году пакінуў бабруйскі клюб.

З траўня 2021 году пачаў прыцягвацца да складу менскага «Дынама». Гуляў пераважна за дубль, правёўшы толькі 2 матчы за клюб у Найвышэйшай лізе. У сьнежні 2021 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Дынама». У студзені 2022 году трэнаваўся зь «Менскам», а ў лютым падпісаў кантракт з «Гомлем», дзе замацаваўся ў пачатковым складзе. У студзені 2023 году падоўжыў кантракт з гомельскім клюбам. Першую палову 2024 году быў футбалістам «Іслачы», але ўлетку зьніў клюб на казаскі «Жэтысу». У студзені 2025 году далучыўся да гарадзенскага «Нёману», дзе быў футбалістам асноўнага складу. Перад пачаткам сэзону 2026 году прыяднаўся да сталічнага «Менску».

### Міжнародная
У 2014—2015 гадах гуляў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Эўропы. У кастрычніку 2017 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у адборачным раўндзе чэмпіянату Эўропы. 14 лістапада 2018 году дэбютаваў у зборнай Беларусі (да 21 гадоў), адгуляўшы ўсе 90 хвілінаў у таварыскім матчы супраць зборнай Харватыі (1:3). У далейшым стаў адным з асноўных абаронцаў зборнай.

## Дасягненьні
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2021
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2022, 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты