open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Блэд

**Блэд** (, ) — горад у паўночна-заходняй часцы Славеніі, каля граніцы з Італіяй і Аўстрыяй. Знаходзіцца на беразе возера Блэйско, у Юлійскіх Альпах на ўсходзе ад нацыянальнага парку Трыглаў. Папулярны сярод турыстаў. У 2019 годзе ў горадзе жыло 4929 чалавек.

## Геаграфія і транспарт

Блэд разьмешчаны за 45 кілямэтраў на паўночны захад ад сталіцы краіны Любляны і за 10 кілямэтраў на паўднёвы ўсход ад Есэніцэ. Прыблізна за 8 кілямэтраў на поўнач ад гораду праходзіць аўстрыйская граніца, за 40 кілямэтраў на захад — італьянская. Горад стаіць непадалёк на чыгуначнай і аўтадарожнай магістралі Любляна-Філях. Яшчэ некалькі аўтадарог з Блэду вядуць у горы, у нацыянальны парк Трыглаў.

## Гісторыя

Славяне пасяліліся тут у VII стагодзьдзі. Блэдзкі замак упершыню згаданы пад сваёй нямецкай назвай Фэльдэс у 1004 годзе, калі ён быў падараваны імпэратарам Генрыхам II Альбуіну, Брыксэнскаму біскупу. У 1278 годзе ён разам з усёй Крайнай перайшоў да Рудольфа I пасьля Бітвы ля Сухіх Крут і з тых часоў уваходзіў у склад дзяржавы Габсбургаў ажно да канца Першай сусьветнай вайны, за выключэньнем пэрыяду 1809-1816 гадоў, калі ён належаў напалеонаўскім Ілірыйскім правінцыям.

Пасьля падзелу Аўстра-Вугоршчыны Блэд стаў перайшоў да Югаславіі і ператварыўся ў летнюю рэзыдэнцыю манархаў дому Карагеоргіевічаў, а пасьля Ёсіпа Броз Ціта. З 1991 году — у складзе незалежнай Славеніі.

## Славутасьці

* **[[Блэдзкі замак]]** — замак, пабудаваны на верхавіне 130-мэтровай стромкай скалы над возерам. Упершыню згаданы ў 1004 годзе, з тых часоў шмат разоў перабудаваны і пашыраны.
* **Царква сьв. Марціна**.
* **Гатэль «Віла»** — былая летняя рэзыдэнцыя І. Броз Ціта

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Катэгорыя:Курорты Славеніі
Катэгорыя:Блэд
Тарнаскі раён

**Та́рнаскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Тарнаскі Гарадок, якая месьціцца за 339 км ад Волагды.

## Геаграфія
Тарнаскі раён мяжуе зь Нюксенскім, Тоцемскім і Верхаваскім раёнамі. Плошча раёну складае 5100 км².

## Гісторыя
Спрадвечным насельніцтвам тэрыторыі сучаснага раёну былі фіна-вугорскія плямёны. Сталае славянскае насельніцтва ў гэтых месцах зьявілася толькі ў XIII—XIV стагодзьдзях. Затым, гэтая тэрыторыя ўвайшла ў сфэру інтарэсаў Ноўгарада і Растова. У XIV стагодзьдзі гэтыя землі апісваліся як валоданьне расейскіх пасяленцаў, вядома, што ў 1315 годзе шырокі надзел на суседняй Ваге набыў у чудзі наўгародзкі жыхар Васіль Мацьвееў за дваццаць тысячаў вавёрак і дзесяць рублёў. У 1478 годзе Ноўгарад прызнаў над сабой уладу Масквы, таму гэтая тэрыторыя перайшла пад кантроль Маскоўскае дзяржавы. Тарнаскі раён быў утвораны 25 студзеня 1935 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 11 491 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Усьцьекубінскі раён

**Усьцьеку́бінскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Усьцье-Кубінскае.

## Геаграфія
Усьцьекубінскі раён мяжуе з Хараўскім, Важагодзкім, Валагодзкім, Сокальскім і Кірылаўскім раёнамі. Плошча раёну складае 2443,94 км². Праз раён працякае рака Кубена, якая дала назву раёну і ейнаму адміністрацыйнаму цэнтру. На поўдні месьціцца Кубенскае возера.

## Гісторыя
У 1545 годзе ў вёсцы Усьцье-Кубінскае пабываў Іван Жахлівы. У памяць аб гэтай падзеі на набярэжнай ракі Кубены ўсталяваны памятны знак. Усьцьекубінскі раён быў утвораны 14 студзеня 1929 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 7843 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Чагадошчанскі раён

**Чагадошчанскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца мястэчка Чагада.

## Геаграфія
Чагадошчанскі раён мяжуе з Бабаеўскім і Ўсьцюжэнскі раёнамі, а таксама зь Ленінградзкай і Наўгародзкай абласьцямі. Плошча раёну складае 2410,19 км².

## Гісторыя
Чагадошчанскі раён быў утвораны ў 1927 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 12 345 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Хараўскі раён

**Ха́раўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Хараўск.

## Геаграфія
Хараўскі раён мяжуе з Важагодзкім, Сямжанскім, Сокальскім і Ўсьцьекубінскім раёнамі. Плошча раёну складае 3560 км².

## Гісторыя
Хараўскі раён быў утвораны ў 1929 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 14 456 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Тоцемскі раён

**Тоцемскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ва ўсходняй частцы Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Тоцьма.

## Геаграфія
Тоцемскі раён мяжуе зь Міжрэчанскім, Сокальскім, Сямжанскім, Верхаваскім, Тарнаскім, Нюксенскім, Гразавецкім і Бабушкінскім раёнамі, а таксама з Кастрамской вобласьцю на поздні. Плошча раёну складае 8195,98 км², што дае магчымасьць раёну знаходзіцца на трэцім радку паводле плошчы тэрыторыі ў вобласьці.

## Гісторыя
Тоцемскі раён быў утвораны ў 1929 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 22 751 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Мікуліч

**Мікуліч**&nbsp;— славянскае прозьвішча. Вядомыя носьбіты:

* Алена Мікуліч ( 1977)&nbsp;— беларуская вясьлярка.
* Аляксей Мікуліч (1934—2021)&nbsp;— беларускі навуковец, доктар біялягічных навук.
* Барыс Мікуліч (1912—1954)&nbsp;— беларускі літаратар.
* Бранка Мікуліч (1928—1994)&nbsp;— югаслаўскі і басьнійска-герцагавінскі дзяржаўны дзяяч.
* Ерка Мікуліч ( 1976)&nbsp;— харвацкі футбаліст.
* Званімір Мікуліч ( 1990)&nbsp;— харвацкі футбаліст.
* Зоран Мікуліч ( 1965)&nbsp;— харвацкі гандбаліст.
* Іван Мікуліч ( 1968)&nbsp;— герцэгавінска-харвацкі сьпявак.
* Марцін Мікуліч ( 1985)&nbsp;— славацкі футбаліст.
* Надзея Мікуліч ( 1953)&nbsp;— беларуская сьпявачка, музыка.
* Таміслаў Мікуліч ( 1982)&nbsp;— харвацкі футбаліст.
* Уладзімер Мікуліч (1920—2000)&nbsp;— беларускі савецкі дзяржаўны дзяяч, Герой сацыялістычнай працы.
* Ян Мікуліч-Радэцкі (1850—1905) — польска-аўстрыйскі хірург.

## Глядзіце таксама
* Мікулічы
Шаксьнінскі раён

**Шаксьні́нскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Валагодзкай вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца мястэчка Шаксна.

## Геаграфія
Шаксьнінскі раён мяжуе з Кірылаўскім, Валагодзкім і Чарапавецкім раёнамі, а таксама зь Яраслаўскай вобласьцю на поўдні. Плошча раёну складае 2528,07 км².

## Гісторыя
Рака Шаксна заўсёды была адным з асноўных водных шляхоў, якія злучалі цэнтральную частку Расею з Анескім возерам і з Паўночнай Дзьвіной. Мястэчка Шаксна, якое раньней было вядома пад назвай Нікольскае, вядомае з 1590 году. Шаксьнінскі раён быў утвораны 12 студзеня 1965 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 33 415 чалавек. Пры гэтым у гарадзкіх умовах месьціліся каля 60% насельніцтва.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Трыглаў (нацыянальны парк)

**Трыглаў** () — адзіны нацыянальны парк Славеніі. У яго склад уваходзіць гара Трыглаў, якая зьяўляецца нацыянальным сымбалям краіны, яе навакольле, у тым ліку горнае плято Мэжакла.

## Геаграфія
Вяршыня знаходзіцца ў самым цэнтры парку. Трыглаў зьяўляецца водападзелам паміж басэйнамі Адрыятычнага і Чорнага мора; ручаі, што сьцякаюць зь яго заходніх і паўночных схілаў, належаць да басэйну Сочы, а ўсходнія і паўднёвыя схілы належаць да басэйну Савы.

Акрамя вяршыні самым характэрным месцам парка лічыцца даліна Трыглаўскіх азёраў.

## Гісторыя

Першыя прапановы па захадам, накіраваным на захаваньне біясфэры Трыглаў, зьявіліся ў 1908 годзе. У 1924 годзе ў ваколіцах Трыглаўскіх азёраў была ўтворана прыродаахоўная зона плошчай 14 км².

У 1961 годзе зона была пашырана да 20 км² і была пераназваная ў «Трыглаўскі нацыянальны парк», аднак яна не адпавядала статусу нацыянальнага парку з-за невялікай тэрыторыі і слабых мер па абароне прыроды парку.

Толькі ў 1981 годзе была праведзена поўная рэарганізацыя парку, які пашырыўся амаль у 40 разоў да 838 км² і стаў, нарэшце, цалкам адпавядаць свайму статусу.

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Нацыянальныя паркі Славеніі
Анджэй Струміла

**А́нджэй Струмі́ла** (; 23 кастрычніка 1927, Вільня — 9 красавіка 2020, Сувалкі) — польскі маляр беларускага паходжаньня, графік, скульптар, фатограф, паэт, пісьменьнік, сцэнограф. Ляўрэат залатога мэдалю «За заслугі ў культуры Глёрыя Артыс».

## Жыцьцяпіс
Дзяцінства правёў у родным засьценку маці — Суданах пад Сьвянцянамі. Да II сусьветнай вайны быў міністрантам у касьцёле сьвятых Пятра і Паўла на Антокалі. Навучаўся ў Дзяржаўнай вышэйшай школе плястычных мастатцваў у Лодзі, а ў 1950 року атрымаў дыплём выпускніка Акадэміі прыгожых мастацтваў у Кракаве.

У 1949—1953 працаваў асыстэнтам у абодвух вучэльнях. З 1956 року праектаваў выставачныя павільёны для Польскай гандлёвай палаты.

У 1977—1980 — кантрактны прафэсар кракаўскай АПМ, у 1987—1988 — выкладчык сувалкаўскай філіі Акадэміі каталіцкай тэалёгіі. У 1982—1984 займаў пасаду кіраўніка графічнай майстэрні пры сакратарыяце Арганізацыі Аб’яднаных Нацыяў у Нью-Ёрку. Вярнуўшыся ў Польшчу, пасяліўся на Чорнай Ганчы, «каб быць бліжэй да Вільні».

## Творчасьць
Выдаў два зборнікі паэзіі: *Moje* і *Jak*. У 2008 року выйшаў збор артыкулаў і ілюстрацыяў *Factum est* (), а ў 2009 — «Ja. Poezje wybrane». Разам з Чэславам Мілашам і Томасам Вэнцлавам быў ініцыятарам выданьня «Кнігі Вялікага Княства Літоўскага» — зборніку эсэ беларускіх, летувіскіх і польскіх аўтараў.

У 2008 року ў Сувалках адкрылася галерэя мастака, дзе выстаўленыя карціны, скульптуры, фатаздымкі і рысункі Анджэя Струмілы.

## Узнагароды
* Прэмія Міністэрства культуры і мастацтва II ступені (1969)
* Дзяржаўная прэмія II ступені (1974)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Цэнтар сучаснага мастацтва — Галерэя Анджэя Струмілы 

Катэгорыя:Польскія графікі
Катэгорыя:Польскія фатографы
Катэгорыя:Польскія мастакі і мастачкі
Катэгорыя:Польскія навачасныя літаратары
Катэгорыя:Польскія паэты
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Сувалкаў
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вільні
Катэгорыя:Памерлі ў Сувалках
Канікулы ў Прастаквашыне

**«Канікулы ў Прастаква́шыне»** () — савецкі маляваны мультфільм, другая сэрыя сэрыялу «Прастаквашына». Створаны паводле аповесьці Эдуарда Ўсьпенскага «Дзядзька Фёдар, сабака і кот».

## Сюжэт
Мама патрабуе вакацыяў і паездкі на курорт, бо яна стамілася, і акрамя таго, ёй няма куды апрануць чатыры вячэрнія сукенкі. Дзядзька Фёдар і Тата спрабуюць угаварыць яе паехаць не на курорт, а ў Прастаквашына, але Мама дабіваецца свайго. Дзядзька Фёдар вырашае ўхіліцца ад паездкі на мора і правесьці летнія вакацыі з сваімі сябрамі — катом Матроскіным і сабакам Шарыкам. На вакзале ён заскоквае ў электрычку да Прастаквашына, якая стаяла на суседнім шляху, і высунуўшы галаву з вакна вагону, паведамляе пра гэта бацькам, што стаялі на пэроне. Тыя, спадзяючыся на найлепшае, выяжджаюць на курорт.

У Прастаквашыне Матроскін ніяк ня можа нарадавацца сваёй карове Мурцы і мноству малака, а таксама нечаканаму народжаньню цяля Гаўрушы. А Шарык, у сваю чаргу, захапіўся фотапаляваньнем.

## Глядзіце таксама
* Дзядзька Фёдар, сабака і кот
* Трое з Прастаквашына
* Зіма ў Прастаквашыне
* Вясна ў Прастаквашыне

## Вонкавыя спасылкі
* Пра мультфільм на НашФильм.ру

Катэгорыя:Савецкія мультфільмы
Катэгорыя:Мультфільмы 1980 году
Катэгорыя:Прастаквашына
Катэгорыя:Мультфільмы пра катоў
Катэгорыя:Мультфільмы пра сабакаў
Катэгорыя:Мультфільмы Ўладзімера Папова
Катэгорыя:Экранізацыі твораў Эдуарда Ўсьпенскага
Трыглаў (даліна)

**Даліна Трыглаўскіх азёраў** альбо **Даліна сямі азёраў** () — скалістая даліна ў Юліянскіх Альпах Славеніі паміж гарамі Цікарыцы і гара Зэльнарыка, на паўднёвы захад ад Трыглаву. Даліну яшчэ называюць Далінай сямі азёраў (), хаця ў даліне дзесяць, а не сем азёраў. Знаходзіцца над лініяй дрэў і геалягічна зьяўляецца альпійскім карстам; таму яе яшчэ называлі морам Каменнай даліны ().

## Азёры
Найніжэйшым возерам зьяўляецца Чорнае возера на вышыні 1294 м над узроўнем мора; яно знаходзіцца на скалістым схілам Камарскага Крага. У ім жыве альпійскі трытон (Ichthyosaura alpestris), эндэмічны для Альпаў. Ніжэй гары Цікарыца (вышыня 1676 м) ёсьць два ўзаемазьвязаныя азёры, вядомыя як Падвойнае возера. На вышыні 1838 м ляжыць Вялікае возера (Dvojno jezero) альбо возера Ледвіка (Jezero v Ledvici). Яно мае форму нырак і зьяўляецца самым вялікім і глыбокім з гэтых азёраў. Самае высокае возера — Подшцень (Jezero v Podstenju), якое знаходзіцца на вышыні 1993 мэтраў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Skoberne, Peter Sto naravnih znamenitosti Slovenije, Ljubljana, Prešernova družba, 1988

Катэгорыя:Геаграфія Славеніі
Зіма ў Прастаквашыне

**«Зіма ў Прастаква́шыне»** () — савецкі маляваны мультфільм, трэцяя сэрыя сэрыялу (першапачаткова — трылёгіі) «Прастаквашына», аднак не грунтуецца на аповесьці «Дзядзька Фёдар, сабака і кот»: Эдуард Усьпенскі напісаў сцэнар да яго з нуля, і толькі ў 1997 годзе навэлізаваў яго ў аднайменную аповесьць з пашыраным сюжэтам.

## Сюжэт
Шарык і Матроскін пасварыліся і перасталі размаўляць адно з адным з прычыны таго, што Шарык набыў сабе на зіму модныя кеды, замест валёнкаў, і цяпер яны з катом дзеляць адну пару валёнкаў на двух. Камунікаваць ім дапамагае паштальён Печкін, які дасылае тэлеграмы з аднаго боку хаты ў іншы.

На Новы год у Прастаквашына прыяжджаюць Дзядзька Фёдар з татам, але бяз мамы, бо тая мусіць сьпяваць на навагоднім Блакітным Агеньчыку. Іх стары «Запарожац» застрануў у яме, і ўсе жыхары хаты ў Прастаквашына былі вымушаныя выцягваць машыну зь сьнегу. У працэсе выцягваньня Шарык з Матроскіным памірыліся, бо супольная праца, на карысьць Матроскіна, аб’ядноўвае. Паштальён Печкін лічыць тэлевізар «галоўным упрыгожваньнем стала», але той не працуе, і таму Печкін вырашае сустракаць Новы год у сябе дома. Але Дзядзька Фёдар і ягоны тата абяцаюць, што тэлевізар яны абавязкова адрэмантуюць. Тэлевізар адрэмантавалі, і па ім павінны былі хутка паказваць выступленьне мамы. Але тут высьветлілася, што гук у тэлевізары не працуе. Героі глядзяць бязгучнае выступленьне і раптам чуюць як ззаду сьпявае мама. Выявілася, што канцэрт быў запісаны на стужку, а мама сама дайшла да Прастаквашына на лыжах.

## Глядзіце таксама
* Дзядзька Фёдар, сабака і кот
* Трое з Прастаквашына
* Канікулы ў Прастаквашыне
* Вясна ў Прастаквашыне

## Вонкавыя спасылкі
* «Не надо бояться быть глупым, смешным, нелепым». Сяргей Капкоў. Інтэрвію з Алегам Табаковым, газэта «Газета», 15.08.2005.

Катэгорыя:Савецкія мультфільмы
Катэгорыя:Мультфільмы 1984 году
Катэгорыя:Прастаквашына
Катэгорыя:Мультфільмы пра катоў
Катэгорыя:Мультфільмы пра сабакаў
Катэгорыя:Мультфільмы Ўладзімера Папова
Катэгорыя:Экранізацыі твораў Эдуарда Ўсьпенскага
Крыстына Брэнка

**Крыстына Брэнка** (Врховець) (, , Гарджуля, Аўстра-Вугоршчына — , Любляна) — славенская пісьменьніца, паэтка, перакладчыца і рэдактар.

## Жыцьцяпіс
Дзяцінства правяла ў Гарджулі, дзе скончыла чатыры клясы пачатковай школы. Яна працягнула вучыцца ў Марыборы, дзе скончыла настаўніцкую школу. Вывучала псыхалёгію і пэдагогіку у люблянскім унівэрсытэце і ў 1939 годзе атрымала ступень доктара. Падчас вучобы наведвала драматычную школу. Вырашыла стварыць маладзёжны тэатар, таму ў 1938 годзе вывучала тэорыю моладзевага тэатру ў Празе. У 1939 годзе атрымала званьне доктара пэдагагічных навук. Падчас Другой сусьветнай вайны далучылася да «Фронту вызваленьня Славеніі». З 1949 году да выхаду на пэнсію ў 1973 годзе працавала рэдактарам у выдавецтве «Младинська книга». У 1999 годзе атрымала ўзнагароду «Левстик» за стварэньне дзіцячых кніг. Пісьменьніца памерла ў Любляне і пахаваная на могілках у Жале.

## Творчасьць
У юнацтве пісала гульні, песьні і апавяданьні для школьнай газэты. Да Другой сусьветнай вайны друкавалася ў «Ljubljanski zvon» і «Sodobnost». Пасьля вайны друкавалася ў моладзевых часопісах *Vrtec, Ciciban, Kurirček, Pionirski list, Pionir, Akademski glas, Naš rod, Gruda*. Пра вайну яна стварыла рэалістычныя творы. У мэмуарах пісьменьніца расказала пра жыцьцё маці-адзіночкі, сямейным жыцьці пасьля Другой сусьветнай вайны і сустрэчы з пісьменьнікамі, ілюстратарамі і юнымі чытачамі. Дзякуючы ёй славенская моладзевая літаратура стала прадметам літаратуразнаўства і прадметам выкладаньня на факультэтах Славеніі. Першы яе пераклад быў апублікаваны ў 1935 годзе. Яна перакладала і рэдагавала славенскія і замежныя казкі і вершы, у прыватнасьці: Бабуліны казкі (Славенскія народныя казкі), Мамка Бршлянка (Сусьветная народная казка), Гаршчок Кухар (Народныя казкі славянскіх народаў). У 2001 годзе была апублікаваная анталёгія кароткай прозы «Дар».

## Крыніцы

## Ліатаратура
* Igor Saksida: *Petdeset zlatnikov*. Tržič: založba Učila, 1998.
* *Obdarovanja*: simpozij o ustvarjalnosti in življenju Kristine Brenkove. Ljubljana: Pionirska — center za mladinsko književnost in knjižničarstvo, 2011.
* Marjeta Žebovec: *Slovenski književniki rojeni od leta 1900 do leta 1919*. Ljubljana: Karantanija, 2006.

Катэгорыя:Славенскія літаратары і літаратаркі
Катэгорыя:Славенскія паэты і паэткі
Катэгорыя:Памерлі ў Любляне
Блэдзкае

**Блэ́йскае** () альбо **Блэ́дзкае** — возера ў славенскім рэгіёне Крайна, каля якога знаходзіцца горад-курорт Блэд, а таксама горнае плято Паклюка. Возера знаходзіцца на вышыні 475 м над узроўнем мора. Плошча возера складае 1,45 км² пры даўжыні 2,1 км і шырыні 1,4 км. Максымальная глыбіня — 30 м.

Высокія горы не прапускаюць зімнія патокі паветра і ствараюць у даліне асаблівы мікраклімат. У ліпені і жніўні возера награваецца да 25 °C. На сярэдзіне возера знаходзіцца невялікі востраў (*Blejski otok*) зь вядомай Марыінскай царквою і важнымі раскопкамі з раньняга сярэднявечча. Для наведваньня вострава прапануюць традыцыйныя драўляныя лодкі под названай «плетна». Над возерам на стромкай скале знаходзіцца Блэдзкі замак. Яшчэ адной цікавай славутасьцю зьяўляецца замак Грымчшэ.

Возера Блэйскае — месца правядзеньня буйных міжнародных спаборніцтваў па акадэмічным веславаньні. На возеры праходзілі чэмпіянаты сьвету па акадэмічным веславаньні (1966, 1979, 1989, 2011) і Эўропы (1956), а таксама этап Кубку сьвету па акадэмічным веславаньні ў 2010 годзе.

## Крыніцы

Катэгорыя:Азёры Славеніі
Катэгорыя:Крайна
Катэгорыя:Вясьлярныя каналы
Паклюка

справа|міні|Этап кубку сьвету 2009 году
**Паклю́ка** () — горнае плято на паўночным-захадзе Славеніі. Знаходзіцца ў нацыянальным парку Трыглаў у Юлійскіх Альпах на вышыні 1300 м. У акрузе пераважаюць густыя хваёвыя лясы. Плято прылягае да горнага сьцягу, вяршыні якога дасягаюць вышыні 2000 мэтраў. Найбольш буйны населены пункт паблізу Паклюкі — горад Блэд, які знаходзіцц ў 7 км ад плято.

Паклюка вядомая перш за ўсё спаборніцтвамі па біятлёне, якія праводзяцца тут. Стадыён, на якім праходзяць этапы Кубку сьвету, разьмешчаны ў 20 км ад Блэду. З пачатку 1990-х тут рэгулярна праводзяцца гонкі сусьветнай біятлённай эліты, з 1999 году штогод. У 2001 годзе ў Паклюцы прайшоў Чэмпіянат сьвету па біятлёне.

## Вонкавыя спасылкі
* Мапа і інфармацыя для турыстаў

Катэгорыя:Геаграфія Славеніі
Юлійскія Альпы

**Юлійскія Альпы** (, ) — горы ў славенскай Крайне і Італіі, паўднёвае адгалінаваньне Ўсходніх Альпаў. Даўжыня каля 100 км, вышыня да 2863 м (Трыглаў, самая высокая ў Славеніі). Складзеныя пераважна вапнякамі, разьвіты карст. Да вышыні 1800—1900 м — шыракалістыя і хвойныя лясы, вышэй — горныя лугі. Нацыянальны парк Трыглаў.

Назва гор паходзіць ад Гая Юліюса Цэзара, які заснаваў у раёне Фрыулі і заходняй Крайне рымскую правінцыю са сталіцай Чывідале. У старажытнасьці паняцьце Юлійскія Альпы ахоплівала таксама горы, разьмешчаныя далей на поўдзень. Да іх адносіліся таксама і Тэрноўскі лес, а таксама плято Грушыца, што знаходзяцца ў сучаснай Славеніі.

## Вонкавыя спасылкі
* Peakware.com
* Summitpost.org

Катэгорыя:Альпы
Катэгорыя:Горы Славеніі
Катэгорыя:Горы Італіі
Бабушкінскі раён

Назву **Бабушкінскі раён** маюць адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі ў Расеі:

* Бабушкінскі раён — раён у Валагодзкай вобласьці
* Бабушкінскі раён — раён у Маскве
Белазерскі раён

Назву **Белазерскі раён** маюць адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі ў Расеі:

* Белазерскі раён — раён у Валагодзкай вобласьці
* Белазерскі раён — раён у Курганскай вобласьці
Сьвятлана Макаравіч

**Сьвятлана Макаравіч** (; , Марыбор, Каралеўства Югаславія) — югаслаўская і славенская паэтка, пісьменьніца, публіцыст, акторка, выканаўца сваіх песень. Была прызнаная «Першай лэдзі славенскай паэзіі».

## Жыцьцяпіс
Маці Сьвятланы была зь сям’і перакананых каталікоў, таму пасьля таго, як яна выйшла замуж за ваяўнічага атэіста, бацькі пазбавілі яе ўсёй спадчыны. Вучачыся ў цяжкіх пасьляваенных умовах, Сьвятлана не пасьпявала па многіх школьных прадметах, за выключэньнем расейскай мовы і заняткаў на фартэпіяна. У падлеткавым узросьце паступіла ў школу мастацтваў, але неўзабаве яе адтуль адлічылі за непасьпяховасьць. Пазьней у Любляне яна вывучылася на выхавальніцу і была разьмеркавана ў інтэрнат для дзяцей-вар’ятаў, аднак зьбегла адтуль і вырашыла для сябе, што ўласных дзяцей у яе ніколі ня будзе.

Першыя свае вершы Маркавіч напісала ў сямнаццацігадовай узросьце. У 18 гадоў пачала займацца псыхалёгіяй, але кінула яе неўзабаве пасьля разводу бацькоў і стала падпрацоўваць выступамі ў кавярнях і курортных гатэлях. Да 20 гадам яна была заручаная, аднак непасрэдна перад вясельлем зьбегла і некаторы час жыла, блукаючы, па яе ўласным прызнаньні, «як вандроўная кошка».

У 1964 годзе Макаравіч апублікавала свой першы зборнік вершаў «Змрок» (). Пасьля гэтага ў Сьвятланы завязаўся бурны раман з паэтам і драматургам Грэгарам Стрнішэй, які быў старэйшы за яе на 10 гадоў. Нягледзячы на ​​гэта, яна працягвае весьці даволі бядотны лад жыцьця, жыла за кулісамі тэатру, у які яе прывёў Грэгар, дапамала яму пісаць драмы і нават выконвала галоўную ролю ў 1968 годзе ў спэктаклі, які стаў гітом. Аднак у сувязі зь беспартыйнасьцю Макаравіч не атрымлівае больш шанцаў праявіць свой акторскі дар.

Некаторы час Макаравіч пражыла ў аўстрыйскім Граце, куды яе запрасіў знаёмы прафэсар славістыкі. Там яна, спрабуючы зарабіць на ўласную кватэру, выкладала коміваяжорам славенскую мову, са студэнтамі ставіла радыёпастаноўкі, зьнялася ў кіно.

## Крыніцы

## Літаратура
* Dragica Haramija, Pregled sodobne slovenske mladinske proze, Jezik in slovstvo, 2005, let. 50, številka 3–4
* Enciklopedija Slovenije 6, Mladinska knjiga, 1992 
* Ilc, Andrej: Svetlana Makarovič, Slovenska sekcija IBBY, Ljubljana, 1998 
* mag. Darja Lavrenčič Vrabec (Center za mladinsko književnost in knjižničarstvo, Mestna knjižnica Ljubljana): Bibliografija knjižnih izdaj za otroke in mladino Svetlane Makarovič (iz knjige *Svetlanine pravljice*), Miš, 2008 
* Matjaž Hočevar: Bibliografija Svetlane Makarovič (iz knjige *Bo žrl, bo žrt*), Založba Mladinska knjiga, 1998 
* Novak-Popov, Blažić, Rupert, Svet, svet Svetlana: Razstavna dvorana NUK, 2009

## Вонкавыя спасылкі
* Сапрамышка

Катэгорыя:Югаслаўскія літаратары
Катэгорыя:Славенскія літаратары і літаратаркі
Катэгорыя:Славенскія паэты і паэткі
Майстар і Маргарыта (тэлесэрыял)

**«Майстар і Маргарыта»** () — расейскі тэлесэрыял паводле аднайменнага раману Міхаіла Булгакава рэжысэра Ўладзімера Бартко. Складаецца зь 10 сэрыяў ад 44 да 53 хвілінаў. Дэвіз сэрыялу — «Рукапісы не гараць!» Прэм’ера адбылася 18 сьнежня 2005 году на ўкраінскім канале «Інтэр» і 19 сьнежня 2005 году на расейскім канале «Расея».

## Сюжэт
У Маскве 1935 году зьяўляецца Волянд, сам сатана зь сьвітай. Волянда цікавяць новыя людзі ва ўмовах грамадзтва, якое ствараецца незалежна ад рэлігійнай сьвядомасьці. Ён сустракае на Патрыяршых сажалках літаратара, старшыню праўленьня МАССАЛІТу Міхаіла Берліёза і паэта Івана Бяздомнага, якія гутарылі аб няўдалай спробе паэта паказаць Ісуса.

Калі паэт — напорысты і энэргічны, але неадукаваны і даволі наіўны малады чалавек, то Берліёз — інтэлектуал, які карыстаецца сваёй эрудыцыяй дзеля атэістычнай прапаганды ў краіне. Учынкі Волянда і ягоныя аповеды хвалююць і цікавяць літаратараў, але яны не ўспрымаюць ягоныя словы ўсур’ёз. Волянд, у прыватнасьці, паведамляе Берліёзу якім чынам той сканае («Вам адрэжуць галаву!»). Таксама ён сьцьвярджае, што Ісус сапраўды існаваў, і ў якасьці доказу расказвае ім гісторыю сустрэчы пятага пракуратара Юдэі Понтыюся Пілята з абарваным бадзяжным філёзафам Ешуа Га-Ноцры.

Аднак слухачы, нягледзячы на зьдзіўленьне акалічнасьцямі аповеду, ня вераць словам Волянда і прымаюць яго за ненармальнага. Пасьля гэтае сустрэчы Берліёз трапляе пад трамвай (які і адразае яму галаву), а Бяздомны — у клініку для душэўнахворых.

Жадаючы паглядзець на новых людзей, Волянд выпраўляецца ў тэатар Вар’етэ. Ён робіць выснову, што «…яны як і былыя, толькі „кватэрнае пытаньне“ іх сапсавала».

Людзьмі новага грамадзтва зьяўляюцца і Майстар і Маргарыта. Майстру 38 гадоў, ён валодае пяцю мовамі і напісаў раман пра Понтыюса Пілята — таго самага, які зацьвердзіў прысуд Ешуа і пра якога Волянд расказваў літаратарам на Патрыяршых.

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Фільмы Ўладзімера Бартко
Катэгорыя:Тэлесэрыялы Расеі 2005 году
Катэгорыя:Майстар і Маргарыта
Катэгорыя:Экранізацыі твораў Міхаіла Булгакава
Катэгорыя:Фільмы пра д’ябла
Катэгорыя:Фільмы пра дэманаў
Храстнік

**Храстнік** (, ) — горад на ўсходзе цэнтральнай часткі Славеніі. Зьяўляецца часткай гістарычнай вобласьці Ніжняя Штырыя. Разьмешчаны ў даліне ракі Сава, у 15 км на паўднёвы-захад ад гораду Цэле. Насельніцтва  гораду — 4995 чалавек.

У раёне гораду знаходзяцца значныя запасы каменнага вугалю, здабыча якога пачалася тут у 1804 годзе. У 1849 годзе Храстнік быў злучаны Аўстрыйскай Паўднёвай чыгункай, што спрыяла яго далейшаму разьвіцьцю. Горад вядомы таксама першынством шкла. Тэрыторыя вакол Храстнька абвешчана запаведнікам.

## Вонкавыя спасылкі
* афіцыйны сайт

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Турнішчэ

**Турнішчэ** (, , прэкмурска-славенскай: *Törnišče*, ) — горад у Славеніі, уваходзіць у склад абшчыны Турнішчэ.

## Назва
Горад упершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах як *Thoronhel* у 1379 годзе, потым як *Turnicha* у 1389 годзе, *Tornischa* у 1403 годзе, *Tornisa* у 1405 годзе, *Thornisca* у 1411 годзе, *Tornissa* у 1428 годзе, *Thurnissa* у 1481 годзе, *Tornysthya* у 1524 годзе. Да другой паловы XIX стагодзьдзя выкарыстоўваліся назвы *Turnicsa*, *Turnisa* ці *Turnische*, але потым назва гораду зьмянілася на *Bántornуаь*. Першапачатковае назва пайшла ад назоўніка *turen* 'вежа' і адносілася да гораду, у якім была пабудавана вежа. Слова *turen* само па сабе паходзіць ад грэцкага слова τύρσις 'ўмацаванае селішча' (лацінскае слова *turris* азначае 'вежа, замак', а сярэдняверхнянямецкай *turn* таксама азначае 'вежа').

## Гісторыя
Горад Турнишче атрымаў статус гандлёвага месца ў 1524 годзе, а статус гораду — у 1548 годзе.

## Цэркві
Парафіяльная царква ў Турнішчэ прысьвечана Паньне Марыі і адносіцца да епархіі Мурска-Собаты. Цяпер базыліка мае тры прыбудовы, якія былі дададзеныя да маленькай гатычнай царквы ў 1914 годзе.

Таксама ёсьць царква, прысьвечаная Ушэсьцю Дзевы Марыі, якая датуецца XIII стагодзьдзем. Апсіда пабудавана ў раманскім стылі, нава належыць да гатычнага стылю і пакрытая росьпісам XIV стагодзьдзя, выкананай мастаком Ёханэсам Аквілай, які таксама расьпісваў цэрквы ў Вэлемэры, Марцьянцах і Фюрстэнфэльдзе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
*Турнішчэ на сайце Geopedia

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Талмін

**Талмі́н** () — горад у заходняй часцы Славеніі.

Разьмешчаны ў даліне ракі Соча, недалёка ад граніцы Славеніі з Аўстрыяй і Італіяй. У кастрычніку — сьнежні 1917 году побач з Талмінам адбылася адна з найбуйнейшых бітваў Першай сусьветнай вайны — Бітва пры Капарэце. Насельніцтва налічвае 3356 чалавек па дадзеных перапісу 2019 году. У горадзе ёсьць музэй.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Соча

**Со́ча** (, **Ізо́нца** ) — рака ў Славеніі і Італіі. З 138 кілямэтраў працягласьці ракі, па тэрыторыі Славеніі праходзіць 96 кілямэтраў, па Італіі — 43 кілямэтры.

Соча бярэ пачатак побач зь вяршыняй гары Трыглаў, упадае ў Адрыятычнае мора. У верхнім і сярэднім цячэньні працякае праз Юлійскія Альпы, утвараючы глыбокую даліну з абрывістымі схіламі і прыгожымі відамі, парогамі. Карыстаецца вялікай папулярнасьцю ў водных турыстаў. Сочу называюць у Славеніі «Смарагдавай прыгажуняй» з-за незвычайнага, смарагдавага адценьня вады.

На рацэ разьмешчаны славенскія гарады Бовец, Кабарыд, Талмін, Нова-Горыца, італьянскі Гарыцыя. Непадалёк ад вусьця ракі знаходзіцца італьянскі горад Монфальконэ.

Падчас Першай сусьветнай вайны верхняе і сярэдняе цячэньне Сочы сталі арэнай цяжкіх баёў паміж войскамі Італіі і Аўстра-Вугоршчыныі, у якіх загінула каля 300 000 чалавек. У гісторыю гэтыя бітвы ўвайшлі як Бітвы на Ізонца. Ім прысьвечаны мэмарыяльны музэй у горадзе Кабарыд.

## Галерэя

Image:Soca Kobarid.jpg
Image:Soca.jpg
Image:Soca rafting.JPG
Image:Soca4.jpg
Image:Soca3.jpg
Image:Foce Isonzo dal satellite.jpg
Image:Isonzo (1).jpg


## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Выгляд з космасу на сярэднюю частку даліны Сочы

Катэгорыя:Рэкі Славеніі
Аляксандар Скрабін

**Алякса́ндар Скра́бін** (;  — ) — расейскі кампазытар і піяніст, пэдагог, прадстаўнік сымбалізму ў музыцы.

## Біяграфія
Скрабін нарадзіўся ў сям’і студэнта Маскоўскага ўнівэрсытэту, які стаў затым бачным дыпляматам і стацкім дарадцам, Мікалая Скрабіна, які паходзіў з расейскага шляхецкага роду. Маці кампазытара Любоў Скрабіна раптоўна памерла ў 25 гадоў, пасьля хваробы на сухоты праз год пасьля нараджэньня сына, знаходзячыся на лячэньні ў Тыролі. Па заканчэньні навучаньня, увесну 1878 году, бацька кампазытару Мікалай быў вызначаны на службу ў міністэрства замежных справаў Расеі і ў канцы таго ж году ўжо прызначаны ў амбасаду ў Канстантынопаль. Маленькі Аляксандар застаўся на апецы і выхаваньні ў бабулі, маці бацькі, Лізаветы, ейнае сястры Марыі Падчартковай, якая стала яму хроснай, і дзеда, які быў падпалкоўнікам артылерыі.

Ужо ў пяць гадоў Скрабін быў здольны граць на фартэпіяна, пазьней праявіў цікавасьць да кампазыцыі, аднак паводле сямейнае традыцыі быў аддадзены ў 2-й Маскоўскі кадэцкі корпус, які скончыў ў 1888 годзе. Вырашыўшы прысьвяціць сябе музыцы, Скрабін пачаў браць прыватныя ўрокі ў мясцовых выкладчыкаў.

Навучаючыся на апошнім курсе ў кадэцкім корпусе, Скрабін паступіў у Маскоўскую кансэрваторыю ў клясы фартэпіяна Васіля Сафонава і кампазыцыі Антона Арэнскага. Заняткі з Арэнскім не прынесьлі вынікаў, і ў 1891 году Скрабін быў адлічаны з клясы кампазыцыі празь непасьпяховасьць, тым ня менш, Скрабін бліскуча скончыў курс па фартэпіяна год праз з малым залатым мэдалём. Па сканчэньні кансэрваторыі Скрабін траўмаваў руку, таму некалькі гадоў страціў на тое, каб аднавіць ейную функцыянальнасьць. У жніўні 1897 году Скрабін ажаніўся ў Вялікім Ноўгарадзе з маладой таленавітай піяністкай Верай Ісаковіч, пасьля чаго малады зьехалі за мяжу, дзе жылі некаторы час. У 1898 годзе яны вярнуліся ў Расеі, дзе ў іх нарадзілася першая дачка Рыма. А праз два гады зьявілася другая дачка Алена. Пазьней у сям’і зьявіліся Марыя (1901) і Леў (1902).

У верасьні 1898 году Скрабін быў запрошаны на пасаду прафэсара Маскоўскае кансэрваторыі, а ў 1901—1902 гадох выкладаў і ў жаночым Екацярынінскім інстытуце. Аднак ў 1903 годзе ён пакінуў выкладчыцкую дзейнасьць, бо яна моцна адцягвала яго ад ўласнае творчасьці.

У канцы 1902 году Скрабін пазнаёміўся з другой жонкай, зь якой ня быў афіцыйна аформлены. Да 1910 году амаль стала кампазытар жыў за мяжой, у Францыі, а потым у Брусэлі, выступаючы піяністам. У 1915 годзе даў свой апошні канцэрт у Расеі ў Петраградзкай кансэрваторыі. Скрабін памёр ад сэпсісу, які наступіла ў выніку карбункула на верхняй губе. Пахаваны на Новадзявочых могілках.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Мэмарыяльны музэй Скрабіна.
* Скрабінскае таварыста.

Катэгорыя:Расейскія кампазытары
Карл Брулоў

**Карл Бруло́ў** (;  — ) — расейскі мастак, жывапісец, манумэнталіст, акварэліст, прадстаўнік клясыцызму і рамантызму. Мае француска-нямецкае паходжаньне.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў 1799 годзе ў Санкт-Пецярбургу ў сям’і акадэміка па разьбе па дрэве і гравэру. У 1809—1821 гадох займаўся жывапісам у Пецярбурскай акадэміі мастацтваў пад навучаньнем майстра Андрэя Іванова. Брулоў быў надзвычай здатным вучнем, то бок ён атрымаў залаты мэдаль за клясу гісторыі жывапісу. У старэйшых клясах юнак часта дапамагаў сваім аднакурсьнікам, за невялікую плату выпраўляючы іхныя экзамэнацыйныя работы. Першая ягоная вядомая праца ўзыходзіць да 1820 году. У 1822 годзе Карл быў накіраваны ў Італію за кошт Таварыства садзейнічаньня мастакоў. Ён таксама наведаў Дрэздэн і Мюнхэн, але пасяліўся ў Рыме. У гэты час ён маляваў наступныя жанравыя карціны, як то *«[[Італьянская раніца]]»* (1823), *«[[Італьянскі поўдзень]]»* (1827).

Акрамя вялікіх палотнаў жанравага жывапісу, ў 1827 году мастак захапіўся стварэньнем акварэляў, то бок невялікіх паводле памеру твораў, якія сталі для майстра добрай магчымасьцю перадачы жыцьцёвых назіраньняў. Праз сваю тэматыку гэтыя працы насілі назву «італьянскі жанр», паколькі часьцей за ўсё заказваліся арыстакратамі ў якасьці сувэніру з Італіі і ствараліся дзеля забаўляльных і дэкаратыўных мэтаў. Аднак, акрамя заказных акварэляў, Брюлоў пісаў і цалкам самастойныя працы ў гэтым жанры. Але сапраўдную славу і папулярнасьць у Італіі прынесьлі маладому мастаку ягоныя партрэты прадстаўнікоў італьянскай шляхты і сваіх суайчыньнікаў. Не апошнюю ролю ў вырашэньні Брулова разарваць адносіны з таварыствам згуляла якраз наяўнасьць на той момант мноства замоваў, што дазваляла яму абыходзіцца безь фінансавай падтрымкі з боку. Партрэты Брулова італьянскага пэрыяду адрозьніваліся спалучэньнямі элемэнтаў клясыцызму, рэалізму і барока, імкненьнем перадаць ўнутранае жыцьцё герояў.

У 1836 годзе мастак вярнуўся ў Расейскую імпэрыю, дзе жыў і працаваў у Санкт-Пецярбургу. У 1837 годзе на просьбу Васіля Жукоўскага напісаць ягоны партрэт для імпэратарскай сям’і, з тым каб выкарыстаць атрыманыя сродкі на выкуп з прыгону Тараса Шаўчэнкі. Брюлоў ахвотна пагадзіўся, і партрэт Жукоўскага быў разыграны ў прыдворнай лятарэі, якая прынесла 2500 рублёў, неабходныя для вызваленьня Шаўчэнкі. 22 красавіка 1838 году Шаўчэнка атрымаў свабоду і паступіў у Акадэмію мастацтваў, стаўшы пазьней адным з вучняў Брулова.

Магіла зь вялікім мармуровым помнікам і надпісам *Carolus Bruloff* знаходзіцца ля ўваходу на пратэстанцкія могілкі Рыму ля сьцяны Аўрэліяна і піраміды Цэстыюса па сьцяжынцы, якая вядзе ўніз, трохі зьлева. На яе маеццца ўказальнік.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Біяграфія. Russian Paintings.

Катэгорыя:Расейскія мастакі і мастачкі
Šturm

**«Šturm»** — беларускі НСБМ-гурт з Горадні, які існаваў напрыканцы 1990-х гадоў. Удзельнікі гурту былі гэтаксама ў складзе Белага арыйскага супраціву.

## Склад

* Oleg Zborovski (гэтаксама Algkult і Kathaarian) — клявішы, сьпевы.
* Alex (Borodich) — гітара.

## Творчасьць

* Aryjski šturm (1997)
* Ultra (2000)

## Крыніцы
Гурт на «Discogs»

Дыскаграфія гурта на «Encyclopaedia Metallum»

Гурт на metalmap.by
Катэгорыя:Беларускія НСБМ-гурты
Катэгорыя:Музычныя гурты, якія зьявіліся ў 1997 годзе
Катэгорыя:Гурты Горадні
Беларуская музычная альтэрнатыва

**«Белару́ская музы́чная альтэрнаты́ва»** («БМА») — музычны лэйбл Беларусі, які быў створаны ў 1996 року Віталём Супрановічам і праіснаваў да 2011 року.

Галоўнай мэтай зьяўлялася прапаґанда беларускае музыкі. За час існаваньня ёю былі выдадзеныя запісы айчынных музыкаў: як маладых гуртоў, так і твораў мэтраў сучаснай і клясычнае музыкі. «БМАgroup» гэтаксама зьяўлялася арганізатарам беларускіх канцэртаў і фэстываляў. Уладальнік спецыяльнага прыза на ад часопіса «Музыкальный журнал» на Рок-каранацыі-2001 за складанку «Hard Life Heavy Music I».

## Гісторыя
Кіраўніком лэйблу зьяўляўся Віталь Супрановіч. За 15 гадоў існаваньня лэйбл самастойна выдаў 154 дыскі й у выданьні каля 100 прымаў партнэрскі ўдзел. У межах свайго афіцыйнага сайту друкаваў рэцэнзіі на свае рэлізы, гіт-парады, mp3-базы. Была складзеная дамова аб сумеснай вытворчасьці музычных рэлізаў з кампаніяй «Вігма». Апошнім дыскам, які выйшаў пад шыльдай лэйблу, стаў альбом «» гурту Крама.

## Выканаўцы
Выдадзеныя альбомы беларускіх гуртоў:

* Глюкі
* Мясцовы час
* BLOG OF MAD!!!
* DeadMarsh
* Indiga
* Mauzer
* Neuro Dubel
* PANaNieba
* Partyzone
* Sciana
* Tarpach
* ZIGZAG
* Znich
Лэйбл выдаў сэрыю беларускамоўных мэтал-зборнікаў «Hard life — Heavy music», а таксама складанку «Hardcoreманія: чаду!».

## Ацэнкі
Алег Клімаў, рэдактар «Музыкальной газеты», даволі крытычна ацаніў каталёг лэйблу станам на пачатак 2003 году.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* БМАgroup на Experty.by
* БМАgroup на Prastora.by
* БМАgroup на Knihi.by
* БМАgroup на Discogs

Катэгорыя:Музычныя лэйблы Беларусі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1996 годзе
Буйскі раён

**Бу́йскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Буй, які не ўваходзіць у склад раёну, фармуючы ўласную мескую акругу.

## Геаграфія
Буйскі раён мяжуе з Салігаліцкім, Чухламскім, Галіцкім, Сусанінскім і Кастрамскім раёнамі, а таксама з Валагодзкай і Яраслаўскай абласьцямі. Плошча раёну складае 3248 км².

## Гісторыя
Буйскі раён быў утвораны 8 кастрычніка 1928 году ў адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 10 329 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Астроўскі раён

**Астроўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на заходнім поўдні Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Астроўскае.

## Геаграфія
Астроўскі раён мяжуе з Антропаўскім, Кадыйскім, Судзіслаўскім і Галіцкім раёнамі, а таксама з Іванаўскай вобласьцю на поўдні. Плошча раёну складае 2446 км².

## Гісторыя
Астроўскі раён быў утвораны ў 1929 годзе ў адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 11 412 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Антропаўскі раён

**Антропаўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтры Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Антропава.

## Геаграфія
Антропаўскі раён мяжуе з Парфеньеўскі, Нейскім, Макар’еўскім, Кадыйскім, Астроўскім, Галіцкім і Чухламскім раёнамі. Плошча раёну складае 2461,60 км².

## Гісторыя
Антропаўскі раён быў утвораны 25 студзеня 1935 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 5838 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Акцябарскі раён (Кастрамская вобласьць)

**Акця́барскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Багаварава.

## Геаграфія
Акцябарскі раён мяжуе з Паназыраўскім і Вохамскім раёнамі, а таксама з Кіраўскай вобласьцю на ўсходзе. Плошча раёну складае 1861,89 км². Каля 40% тэрыторыі раёну пакрытае ў асноўным зьмяшанымі лясамі. Паводле расьліннасьці раён адносіцца да падзоны іглічных лясоў.

## Гісторыя
Акцябарскі раён быў утвораны ў 1945 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК. У 1963 годзе раён быў скасаваны, але адноўлены ўжо праз два гады.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 4143 чалавекі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Вохамскі раён

**Вохамскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца вёска Вохма.

## Геаграфія
Вохамскі раён мяжуе з Акцябарскім, Паназыраўскім, Шар’інскім, Пышчускім і Павінскім раёнамі, а таксама з Валагодзкай і Кіраўскай абласьцямі. Плошча раёну складае 3379,12 км². З поўначы на поўдзень раён выцягнуты на 120 км, у той час як з захаду на ўсход займае каля 36 км.

## Гісторыя
Найстаражытнымі жыхарамі на тэрыторыі сучаснага раёну былі марыйцы. Тут знаходзілася сталіца аднаго з марыйскага княстваў. Вохамскі раён быў утвораны ў 1924 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 8170 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Галіцкі раён (Кастрамская вобласьць)

**Га́ліцкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Галіч, які ў склад раёну не ўваходзіць.

## Геаграфія
Галіцкі раён мяжуе з Чухламскім, Антропаўскім, Астроўскім, Судзіслаўскім, Сусанінскім і Буйскім раёнамі. Плошча раёну складае 2810,52 км².

## Гісторыя
Галіцкі раён быў утвораны ў 1928 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 7513 чалавек. Назіраецца сталая дэпапуляцыя раёну.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Кабарыд

**Кабарыд** (), вядомы як **Капарэта** () і **Карфрайт**, ) — горад у заходняй  Славеніі, у даліне ракі Соча, недалёка ад італьянскай граніцы.

Атрымаў вядомасьць ад бітвы што адбылася ў Першую сусьветную вайну, якую апісаў Эрнэст Гэмінгўэй у рамане «Бывай, зброя!».

## Славутасьці
* Музэй бітвы пры Капарэце, які ў 1993 годзе выйграў прэмію Рады Эўропы.
* Археалягічны запаведнік Таноцаў Град, з рымскімі руінамі V стагодзьдзя.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт
* Музэй Першай сусьветнай вайны
* Турыстычны сайт рэгіёну

Катэгорыя:Гарады Славеніі
Кадыйскі раён

**Кады́йскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца мястэчка Кадый.

## Геаграфія
Кадыйскі раён мяжуе з Макар’еўскім, Астроўскім і Антропаўскім раёнамі, а таксама з Іванаўскай вобласьцю. Плошча раёну складае 2190 км². Больш за 70% плошчы раёну займаюць лясы, пераважна зьмешаныя.

## Гісторыя
Датай заснаваньня паселішча Кадый лічыцца 25 чэрвеня 1546 году, калі царскай граматай Івана Жахлівага Кадый быў падараваны прыходам Кастрамскога павета. Створаны ён быў як горад-крэпасьць для адбіцьця нападаў татараў і абароны мясцовага насельніцтва. Кадыйскі раён быў утвораны 25 студзеня 1935 году адпаведнасьці з пастановай УЦВК. У склад Кастрамской вобласьці ўвайшоў 13 жніўня 1944 году.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 7304 чалавекі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт раённай адміністрацыі
Калагрыўскі раён

**Калагры́ўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Калагрыў.

## Геаграфія
Калагрыўскі раён мяжуе зь Межаўскім, Мантураўскім, Нейскім, Парфеньеўскім і Чухламскім раёнамі, а таксама з Валагодзкай вобласьцю. Плошча раёну складае 3533,41 км².

## Гісторыя
Калагрыўскі раён быў утвораны ў 1929 годзе адпаведнасьці з пастановай УЦВК. У склад Кастрамской вобласьці ўвайшоў 13 жніўня 1944 году.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 5485 чалавек.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Сэкс-лялька

**Сэкс-лялька** — сэксуальная цацка, якая імітуе сэксуальнага партнэра. У большасьці сваім, лялькі імітуюць жаночае цела, але сустракаюцца і ўзоры, якія імітуюць цела мужчыны або нават жывёлы (авечка, карова).

## Тыпы лялек
Самыя простыя лялькі — надзьмухальныя. Зробленыя яны, звычайна, з вінілу, маюць аддаленае падабенства з чалавекам і штучныя плоцевыя органы.

Больш складаныя лялькі зробленыя з лятэксу. У іх праўдападобныя галовы, як у манекенаў, галовы і целы выглядаюць больш праўдападобнымі, чым у надзьмухальных лялек, рукі і ногі больш падобныя да чалавечых. Некаторыя мадэлі могуць напаўняцца цёплай вадой, для стварэньня большага эфькту падабенства да чалавечага цела.

Існуюць мадэлі, якія вырабляюць з сылікону. Падабенства да чалавека ў такіх лялек можа быць амаль ідэальным. Часам яны капіруюць рэальных людзей. У такіх лялек ёсьць шкілет, зроблены з полівінілхларыду або мэталу, згінальныя суставы. Такія лялькі могуць прымаць розныя позы для зьдзяйсьненьня сэксуальных актаў. Такія лялькі больш цяжкія за таньнейшых надзьмухальных.

## Глядзіце таксама
* Страпон
* Дыльда

## Вонкавыя спасылкі
* Bubble Baba Challenge
* Рынак сэкс-робатаў са штучным інтэлектам вось-вось выбухне
* Чаму мужчыны купляюць сапраўдныя сэкс-лялькі?

Катэгорыя:Сэксуальныя цацкі
XML

**XML** (анг.: eXtensible Markup Language — пашыральная мова разьметкі; вымаўляецца [экс-эм-эл]) — рэкамэндаваная Кансорцыюмам Сусьветнага павуціньня мова разьметкі, фактычна ўяўляе сабой збор агульных сынтаксічных правілаў. XML — тэкставы фармат, прызначаны для захоўваньня структураваных зьвестак (наўзамен існуючых файлаў баз зьвестак), для абмену інфармацыяй паміж праграмамі, а таксама для стварэньня на яго аснове больш спэцыялізаваных моў разьметкі (напрыклад, XHTML). XML зьяўляецца спрошчаным падмноствам мовы SGML.

## Глядзіце таксама
* HTML
* Канструктар сайтаў

Катэгорыя:Мовы разьметкі
Кастрамскі раён

**Кастрамскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Кастрамской вобласьці ў Расеі. Адміністрацыйным цэнтарам зьяўляецца горад Кастрама, які не ўваходзіць у склад раёну.

## Геаграфія
Кастрамскі раён мяжуе з Буйскім, Сусанінскім, Судзіслаўскім, Краснасельскім і Нерахцкім раёнамі, а таксама зь Яраслаўскай вобласьцю. Плошча раёну складае 2032,38 км². Разьмешчаны на скрыжаваньні рэк Волга і Кастрама, за 330 км на паўночны ўсход ад Масквы.

## Гісторыя
Кастрамскі раён быў утвораны 8 кастрычніка 1928 году ў адпаведнасьці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва
Насельніцтва раёну па стане на 2017 год складала 47334 чалавекі, што дае магчымасьць раёну быць самым населеным у вобласьці.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт раённай адміністрацыі
Пяльмені

**Пяльме́ні** (на мове комі і , ) — страва ўдмурцкай, комі і расейскай кухняў у выглядзе адварных вырабаў з прэснага цеста з начыньнем зь сечанага мяса ці рыбы.

## Этымалёгія
Расейскае слова *пельмени* зьяўляецца запазычаньнем зь пермскіх моваў (комі і ўдмурцкай): *пельнянь* — *«хлебнае вуха»*: *пель* «вуха» + *нянь* «хлеб».

Турыстычная індустрыя Ўдмуртыі намагаецца замацаваць за рэгіёнам статус «радзімы пяльменяў». Зь 2015 году ў рэспубліцы ладзіцца фэст «Сусьветны дзень пяльменя».

## Прыгатаваньне
Цеста для пяльменяў рыхтуецца з мукі, яек і вады (радзей малака). Начыньне клясычных пяльменяў вырабляецца зь ялавічыны, сьвініны і / або бараніны з даданьнем розных спэцыяў, цыбулі, часам часныку, магчыма выкарыстаньне таксама мяса мядзьведзя, аленя, лася, гусака, рыбы, сьвінога сала, бульбы, капусты.

## Галерэя

 Пельмени с мясом (неварёные).jpg|Пяльмені зь мясам нявараныя
 PELMENY.jpg|Стадыі прыгатаваньня


## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Рэцэпты пяльменяў

Катэгорыя:Стравы зь мяса
Катэгорыя:Расейская кухня
Катэгорыя:Удмурцкая кухня
Катэгорыя:Комі кухня