open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Максім Маісееў

**Максім Маісееў** (нарадзіўся 8 лютага 1987 году) — беларускі футбаліст, брамнік віцебскага «Газавіку».

## Кар’ера
З 2006 гуляў за дубль «Віцебску». У 2009 годзе выступаў у арэндзе ў «Белшыне», дапамог клюбу перамагчы ў Першай лізе. Пазьней гуляў таксама за мазырскую «Славію» і «Смаргонь». Улетку 2011 году вярнуўся ў «Віцебск», дзе стаў другім брамнікам пасьля Юрыя Васюціна. 27 кастрычніка 2011 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, адгуляўшы ўвесь матч супраць БАТЭ (2:2).

Да восені 2012 году заставаўся ў камандзе, але і не выходзіў на поле. Пазьней быў вымушаны спыніць кар’еру, каб працаваць па разьмеркаваньні па заканчэньні ВДТУ. У пачатку 2014 году вярнуўся ў «Віцебск» і зноў стаў другім брамнікам. Разам з камандай выйшаў у Найвышэйшую лігу, у сэзоне 2015 застаўся другім брамнікам, ужо пасьля Дзьмітра Гушчанкі.

Завяршыў кар’еру пасьля сэзону 2015 году. У 2022 годзе ў якасьці аматара стаў выступаць у Другой лізе за віцебскі «Газавік».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Белшына» Бабруйск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Славія» Мазыр
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смаргонь»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Віцебск»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Газавік» Віцебск
Ужыкі

**У́жыкі** (, па-падляску: *Úžyki*) — прысёлак  вёскі Агароднікі ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Ля вёскі працякае рака Арлянка.

## Насельніцтва
Жыхары Ужыкаў ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Пасынках). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Промыслу Божага ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя
Назва вёскі паходзіць ад старацаркоўнаславянскага слова *оужик*, якое абазначае *сваяка*. У Ўжыках у 16 ст. існаваў фальварак бельскага стараства, пры якім пражывалі мужыкі-агароднікі (атрымвалі яны невялікія ўчасткі зямлі і былі абавязаны да працы ў фальварку). Дзякуючы гэтым мужыкам была заснаваная вёска Агароднікі (узгадваецца як самастойная вёска толькі ў 18 ст.). Фальварак быў даволі вялікім, так як працавалі ў ім жыхары войтастваў з цэнтрамі ў Зыгмунтове (7 вёсак), Галадах (3 вёскі), Крывятычах (3 вёскі) ды Зубаве (3 вёскі). У 19 ст. Ужыкі ўпершыню перайшлі ў прыватныя рукі — расейскай сямі Фядоравых. У міжваенны пэрыяд Ужыкі прыналежалі да гміны Пасынкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Пасьля Другай сусьветнай вайны былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Віктар Раманчанка

**Віктар Дзьмітрыевіч Раманчанка** (нарадзіўся 25 жніўня 1978 году) — украінскі сьпявак, рок-музыка. Удзельнік шоў «Ікс-Фактар. Рэвалюцыя». Пераможца ў намінацыі «Ікс-Фактар о​н-лайн».

## Біяграфія
Віктар Дзьмітрыевіч Раманчанка нарадзіўся 25 жніўня 1978 году ў Хэрсонскай вобласьці, у мястэчку Белазэрка. Скончыў Белазэрскую сярэднюю школу № 1 у 1995 годзе. Паралельна з навучаньнем у школе прафэсійна займаўся грэка-рымскай барацьбой у спартыўнай школе. У спартыўнай кар’еры дасягнуў 1 месца на маладзёжным чэмпіянаце Ўкраіны ў Запарожжы, удзельнічаў у чэмпіянаце сьвету ў Польшчы. Пасьля заканчэньня школы спынілася і спартыўная кар’ера. У 1997 годзе Віктар паступіў у Хэрсонскі дзяржаўны ўнівэрсытэт на факультэт фізычнага выхаваньня, дзе ён вучыўся 5 гадоў і ў 2002 годзе скончыўшы ўстанову, атрымаў дыплём з адзнакай з кваліфікацыяй «Спэцыяліст». Застаўся выкладчыкам на катэдры ТМФВ (Тэорыя і мэтодыка фізычнага выхаваньня). За ўвесь час навучаньня ва ўнівэрсытэце выступаў на канцэртах, якія праходзілі ва ўнівэрсытэце і канцэртных залях Хэрсону. Таксама ў 2012 годзе выступаў на адной сцэне з групай «Queen» і Адамам Ламбэртам, прасьпяваўшы зь імі адну песню, на дабрачынным канцэрце ў падтрымку людзей, хворых на СНІД. Быў запрошаны да выступленьня на канцэрты Элтана Джона і групы «Queen» у Кіеве 30 чэрвеня ў якасьці сувыканаўцы.

## Ікс-Фактар ​​
Віктар Раманчанка стаў вядомым на ўсю Украіну дзякуючы ўдзелу ў намінацыі «Х-фактар ​​онлайн» у 2010 годзе, дзе ён упершыню выйшаў на вялікую сцэну з песняй Абрагама Русо «Я не люблю вас і люблю». Гледачам спадабаўся выступ, і таму ўжо праз тры тыдні Віктар, як пераможца намінацыі, выступіў на адной сцэне з удзельнікамі шоў у гала-канцэрце першага сезона Ікс-Фактару з песняй «Scorpions» «Still Loving You». Па правілах шоў, пераможца Х-Фактар ​​онлайн аўтаматычна трапляе ў трэніравальны лагер у наступным сезоне шоу. Так здарылася і з Віктарам, які вельмі ўдала пераадолеў трэніравальны лагер, прайшоў этап «Візіты да суддзяў» і стаў пераможцам другога сезона Ікс-Фактару. У суперфінале ён перамог Алега Кензова.

Раманчанка атрымаў званне лепшага вакаліста краіны, а таксама два мільёны грыўняў.

## Заяўка на ўдзел у «Эўрабачаньні»
Па выніках першага этапу нацыянальнага адбору Віктар Раманчанка быў унесены ў дваццатку найлепшых.

## Сынглы
* 2013 — «На краі бездані» (адбор на Эўрабачаньне-2014)

## Вонкавыя спасылкі
* [Http://romanchenko.at.ua/index/0-2 Біяграфія Віктара Раманчанкі]
* [Http://xfactor.stb.ua/ua/video/2011/1/8/29161/ Still Loving You — Віктар Раманчанка]
* Пераможца «Х-фактар» Віктар Раманчанка вырашыў паспрабаваць сябе на «Еўрабачанні»
* [Http://kh.vgorode.ua/news/12/95856/ Пераможца «Х-фактару» Віктар Раманчанка: шлях ад вясельнага сьпевака да фіналіста вакальнага шоў]

Катэгорыя:Украінскія сьпевакі і сьпявачкі
Аляксандар Комлеў

**Аляксандар Комлеў** ( 26 чэрвеня 1994 году) — колішні беларускі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера
Выхаванец асіпавіцкага футболу. У маладым веку трапіў у сыстэму менскага «Дынама». Спачатку гуляў за дубль, пасьля за фарм-клюб «Дынама-2» у Другой лізе. Другую палову сэзону 2012 году правёў у «Бярозе-2010». У 2013 годзе перайшоў у «Зорку-БДУ». Спачатку пераважна выходзіў на замену, а пасьля зыходу ўлетку 2014 году асноўнага бамбардзіра каманды Аляксея Хадневіча ў магілёўскае «Дняпро» выдатна замяніў яго на вастрыні атакі, забіўшы агулам 9 галоў у сэзоне 2014 году.

У сьнежні 2014 году падпісаў кантракт з клюбам «Менск». Праходзіў перадсэзонную падрыхтоўку з асноўнай камандай «Менску», але ня здолеў вытрымаць канкурэнцыі за месца ў складзе. У красавіку 2015 году быў аддадзены ў арэнду клюбу «Віцебск». 11 красавіка дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 75-й хвіліне матчу зь мікашэвіцкім «Гранітам» (1:1). У стартавым складзе віцебскага клюбу гэтак аніводнага разу не зьявіўся, але 8 разоў выходзіў на замену і правёў на полі ўсяго 97 хвілінаў. У ліпені 2015 году вярнуўся з арэнды ў «Менск».

На правах арэнды перайшоў у першалігавую «Ліду». У складзе «Ліды» замацаваўся ў якасьці асноўнага нападніка. Па заканчэньні сэзону вярнуўся ў сталічны клюб. У сакавіку 2016 году падпісаў кантракт зь берасьцейскім «Дынама». У ліпені 2016 году перайшоў у «Смалявічы-СТІ», але па заканчэньні сэзону 2016 году пакінуў каманду. Сэзон 2017 году цалкам прапусьціў праз траўму. У 2018 году прыяднаўся да другалігавых «Асіпавічаў», дзе ўсьцяж гуляў цягам чатырох гадоў. Па заканчэньні сэзону 2021 году завяршыў кар’еру ў сувязі з станам здароўя.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Асіпавічах
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Яўген Лебедзеў

**Яўге́н Ле́бедзеў** ( 29 сьнежня 1994 году) — беларускі футбаліст, нападнік «Мёраў».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец «Віцебску». Пачаў кар’еру ў фарм-клюбе «Віцебск-2», найлепшым бамбардзірам якога стаў у сэзоне 2012 году. Па заканчэньні сэзону 2012 году поруч з таварышам па камандзе Мікалаем Золатавым перайшоў у салігорскі «Шахцёр». У сэзоне 2013 году выступаў за дубль гарнякоў, якому дапамог атрымаць перамогу ў першынстве дублюючых складаў, а сам з 18 галамі стаў найлепшым бамбардзірам. Да сэзону 2014 году рыхтаваўся ўжо з асноўным складам «Шахцёра», але ў красавіку 2014 году дзеля здабыцьця практыкі быў аддадзены ў арэнду мікашэвіцкаму «Граніту» да канца сэзону. Здолеў замацавацца ў асноўным складзе «Граніта», чым дапамог камандзе вярнуцца ў Найвышэйшую лігу.

У сьнежні 2014 году вярнуўся з арэнды ў «Шахцёр». Некаторы час рыхтаваўся да сэзону разам з гарнякамі, а ў лютым 2015 году разам зь Мікалаем Золатавым быў аддадзены ў арэнду «Віцебску» да канца сэзону. У віцебскім клюбе адразу замацаваўся ў якасьці гульца асноўнага складу. Ужо ў першым сваім матчы па вяртаньні ў «Віцебск», 22 сакавіка 2015 году супраць менскага «Дынама» ў чвэрцьфінале Кубка Беларусі, адзначыўся голам (выніковы лік 2:1 на карысьць «Віцебску»). 11 красавіка 2015 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў матчы супраць мікашэвіцкага «Граніта», дзе на 34-й хвіліне ўсталяваў канчатковы лік (1:1). У жніўні адсутнічаў праз траўму, пазьней вярнуўся ў асноўны склад.

Па заканчэньні сэзону 2015 году вярнуўся ў «Шахцёр», разам зь якім пачаў падрыхтоўку да наступнага сэзону. Аднак, у лютым прыбыў на прагляд у наваполацкі «Нафтан» і ў сакавіку стаў гульцом гэтага клюбу. Пачатак сэзону 2016 году прапусьціў праз пашкоджаньне, у траўні вярнуўся на поле і стаў гульцом першага складу навапалачанаў. У студзені 2017 году вярнуўся ў Салігорск. У лютым 2017 году падпісаў трохгадовы кантракт зь менскім «Тарпэда». У сьнежні 2017 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў сталічны клюб.

У першай палове 2018 году выступаў за клюб «Ворша», а ў жніўні прыяднаўся да мазырскай «Славію». Да сканчэньня году, у якім «Славія» атрымала перамогу ў Першай лізе, згуляў за каманду ў трох матчах, пасьля чаго пакінуў клюб. У ліпені 2019 году зноў стаў гульцом да «Воршы», гуляў там да канца сэзону. У красавіку 2020 году далучыўся да мар’інагорскай «Вікторыі», а ў жніўні таго ж году перайшоў у пінскую «Хвалю», дзе чаргаваў выхады ў пачатковым складзе і на замену. У студзені 2021 году пачынаў трэнавацца з «Хваляй», але неўзабаве паводле пагадненьня бакоў пакінуў клюб. У лютым 2021 году ўзмоцніў шыхты «Слоніму-2017», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2021 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў каманду. У пачатку 2022 году далучыўся да «Мёраў».

### Міжнародная
Улетку 2013 году выступаў за малодшую моладзевую зборную Беларусі (да 20 гадоў) на міжнародным турніры ў Гішпаніі. 25 студзеня 2014 году дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў матчы супраць зборнай Казахстану на Кубку Садружнасьці ў Санкт-Пецярбургу. У гэтым матчы адзначыўся голам і галявой перадачай.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Руслан Цевераў

**Руслан Цевераў** ( 1 траўня 1994 году) — беларускі футбаліст, нападнік «Віцебску».

## Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў «Віцебску», дзе выступаў за дубль. Пасьля вылету каманды ў Першую лігу паводле вынікаў сэзону 2011 году стаў выступаць за фарм-клюб «Віцебск-2» у Другой лізе, стаўшы там адным з асноўных гульцоў дружыны. У 2013 годзе разам з шэрагам іншых спартоўцаў «Віцебска-2» перайшоў да складу наваполацкага «Нафтану», дзе спачатку выступаў за дубль.

Пасьля сэзону 2014 году, які быў праведзены ў арэндзе ў «Гарадзеі», вярнуўся ў «Нафтан». У ліпені 2016 году перайшоў у салігорскі «Шахцёр». У сакавіку 2017 году аддадзены ў арэнду «Нафтану» да канца сэзону, але ўжо ў ліпені 2017 году вярнуўся ў «Шахцёр». У студзені 2018 году аддадзены ў арэнду клюбу «Віцебск», зь якім у лютым 2019 году ён падпісаў паўнавартасны кантракт.

Сэзон 2019 году амаль цалкам прапусьціў праз пашкоджаньні, вярнуўшыся ў склад у 2020 годзе, дзе пераважна выходзіў на замену. У сэзоне 2021 году замацаваўся ў аснове і з 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды. У студзені 2022 году падоўжыў кантракт зь віцебскім клюбам. У сэзоне 2022 году заставаўся адным з асноўных гульцоў, але ня выратаваў «Віцебск» ад вылету ў Першую лігу. У студзені 2023 году па заканчэньні кантракта пакінуў клюб. У лютым 2023 году стаў футбалістам казаскага клюбу «Жэтысу». У ліпені 2023 году вярнуўся ў «Віцебск» і дапамог камандзе дакрочыць да Найвышэйшай лігі. У сьнежні 2023 году падоўжыў пагадненьне з клюбам. У 2024 годзе быў адным зь лідэраў каманды, правёўшы 6 галоў у 28 матчаў чэмпіянату. У студзені 2025 году ўзгодніў новую дамову з клюбам.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Гісторыя Кіпру

**Гісторыя [[Кіпр]]у**.

## Старажытнасьць

Гісторыя вострава пачынаецца з эпохі нэаліту (паселішча Хіракітыя). Для эпохі халькаліту характэрны статуэткі з раскінутымі рукамі (Памоскі ідал). У раньнім бронзавым веку замест ранейшых круглых хат зьяўляецца новая архітэктура культуры Філія. Неўзабаве пасьля гэтага востраў засялілі мінойцы, дзе яны здабывалі медзь і пакінулі помнікі кіпра-мінойскай пісьменнасьці. Верагодна, пасьля мінойскай катастрофы 15 ст. да н.э. на Кіпры зьявілася дзяржава Алясія, кіраўнік якога называўся ў XIV стагодзьдзі да н. э. братам фараона.

У XIII ст. да н. э. востраў захоплены гетамі і эгіпцянамі. Неўзабаве пасьля гетаў востраў захапіў адзін з народаў мора, умоўна названы «этэакіпрыётамі». Кіпра-мінойская пісьменнасьць працягвае выкарыстоўвацца захопнікамі, пры гэтым відазьмяняецца форма шэрагу знакаў, а таксама, верагодна, і мова надпісаў. Яны прачытаны (дзякуючы наяўнасьці дзьвюхмоўных надпісаў) толькі найбольш позьнія помнікі этэакіпрскай мовы, якая меркавана граматычна мае падабенства з этрускай мовай. Прыкладна з VII — VI стагодзьдзяў да н. э. на Кіпры зьяўляюцца надпісы на грэцкай мове, выкананыя мясцовай кіпрскай пісьменнасьцю. Паралельна адбывалася фінікійская калянізацыя вострава. Зьявіліся г. зв. дзесяць гарадоў-дзяржаваў Кіпру.

## Найноўшы час
Агітацыя за аб’яднаньне з Грэцыяй (гл. Энозіс) узмацнілася пасьля Другой сусьветнай вайны. Турэцкая меншасьць рэзка працівілася, дайшло да сутыкненьняў (1955—1956). У 1959 Вялікабрытанія, Грэцыя, Турэччына і лідэры Кіпру ўхвалілі плян утварэньня незалежнай рэспублікі, з канстытуцыйнымі гарантыямі для турэцкай меншасьці, сталым падзелам пасад на этнічнай аснове. Прэзыдэнтам быў выбраны архіяпіскап Макарыяс III, поўная незалежнасьць абвешчана 16 жніўня 1960. Далейшыя канфлікты вымусілі ААН паслаць на Кіпр міратворчыя сілы (1964), іх мандат некалькі разоў працягваўся.

Улада была захоплена Кіпрскай нацыянальнай гвардыяй, на чале з афіцэрамі з грэцкай арміі (15 ліпеня 1974). 20 ліпеня 1974 на востраў высадзіліся турэцкія войскі, да 16 жніўня 1974 занялі да 40% тэрыторыі востраву ў яго паўночна-ўсходняй частцы. Грэцыя мабілізавала свае войскі, але ня ўмешвалася. 8 чэрвеня 1975 турэцкія кіпрыёты прагаласавалі за ўтварэньне асобнай Турэцкай Фэдэратыўнай Дзяржавы Кіпр. У 1976 былі выбраны прэзыдэнт і парлямэнт. Каля 200 тыс. грэкаў былі выселены з турэцкай часткі востраву.
15 лістапада 1983 была абвешчана незалежнасьць Турэцкага Кіпру, пад назвай Турэцкая Рэспубліка Паўночнага Кіпру.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Гісторыя Кіпра
* Кароткі экскурс у гісторыю Кіпра
* Гісторыя Кіпру
* Кіпр. Кароткая ваенна-палітычная гісторыя
* Cyprus Explorer. Гісторыя і культура вострава Кіпр
Суботка

**Субо́тка** (, па-падляску: *Subốtka*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Ля вёскі працякае рака Арлянка.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці палякі каталіцкага веравызнаньня (парафія Божай Маці з Гары Кармэль у Бельску-Падляскім).  Меншая частка этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Нараджэньня Яна Хрысьціцеля ў Пасынках).

## Гісторыя

У міжваенны пэрыяд Суботка прыналежала да гміны Пасынкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 95 жыхароў (83 палякаў ды 12 беларусаў). 7 красавіка 1944 году савецкі атрад партызанаў з Брыгады ім. Ф. Дзяржынскага *Ў імя радзімы* зьдзейсьніў збройны напад на вёску, забіваючы 7 жыхароў. Пасьля Другай сусьветнай вайны Суботка была далучаная да гміны Бельск-Падляскі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Шасталы

**Ша́сталы** (, па-падляску: *Šástały*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Побач зь вёскай праходзіць краёвая дарога .

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Міхаіла Арханёла ў Бельску). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Божай Міласэрнасьці ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя
Шасталы ўпершыню ўзгадваюцца як прадмесьце Бельска ў апісаньні валочнай памеры. Называліся тады Кошчына, а іх жыхары працавалі на 29 валоках зямлі і мелі статус мяшчанаў. У 1779 годзе было тут 41 хатаў мяшчанаў ды 6 хатаў мужыцкіх, а ў 1896 г. колькасьць хатаў дасягла 61. У міжваенны пэрыяд Шасталы прыналежалі да гміны Лубін Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 126 жыхароў (усе праваслаўныя беларусы). Пасьля Другой сусьветнай вайны Шасталы былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі. 13 чэрвеня 1999 г. побач зь мясцовымі могілкамі пачалася пабудова царквы ў гонар Іконы Божае Маці *Спарыцелніцы Хлябоў*. Пабудова была закончаная ў 2005 годзе.

## Крыніцы

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Мікалай Золатаў

**Мікалай Золатаў** ( 11 лістапада 1994 году) — беларускі футбаліст, абаронца малдаўскага «Зымбру». Былы гулец нацыянальнай зборнай Беларусі (2019—2021).

## Кар’ера
### Клюбная
Пачаў кар’еру ў дублі «Віцебску». Пасьля вылету віцебскага клюбу з Найвышэйшай лігі паводле вынікаў сэзону 2011 году і расфармаваньня дубля працягнуў кар’еру ў фарм-клюбе «Віцебск-2», дзе ўпэўнена замацаваўся ў асноўным складзе. Па заканчэньні сэзону 2012 году разам з таварышам па камандзе Яўгенам Лебедзевым перайшоў у салігорскі «Шахцёр». У сэзоне 2013 году выступаў за дубль гарнякоў, якім дапамог атрымаць перамогу ў першынстве дублюючых складаў. На наступны сэзон часам зьяўляўся на лаве запасных у асноўнай камандзе, але гэтак і не зьявіўся на пляцоўцы.

У лютым 2015 году аддадзены ў арэнду «Віцебску» да канца сэзону. У віцебскім клюбе адразу замацаваўся ў якасьці гульца асноўнага складу. 11 красавіка 2015 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў матчы супраць мікашэвіцкага «Граніту» (1:1). З жніўня страціў месца ў аснове і стаў выступаць за дубль «Віцебску». У красавіку 2016 году арэнда ў «Віцебску» падоўжаная яшчэ на адзін сэзон. У студзені 2017 году падпісаў зь «Віцебскам» кантракт. У першай палове сэзону 2017 году ня меў трывалага месца ў аснове, а зь верасьня замацаваўся ў стартавым складзе. У сэзонах 2018 і 2019 гадоў заставаўся трывалым гульцом асновы.

У сьнежні 2019 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Віцебск» і неўзабаве падпісаў доўгатэрміновы кантракт з расейскім клюбам «Урал» зь Екацярынбургу. У складзе «Ўралу» ня меў трывалага месца ў складзе, нярэдка заставаўся на лаўцы запасных. У студзені 2021 году дамова з расейскім клюбам была скасаваная. У лютым 2021 году быў афіцыйна прадстаўлены ў якасьці гульца ўкраінскага «Коласа». Гуляў пераважна ў пачатковым складзе каманды. У красавіку 2022 году на правах арэнды далучыўся да «Бастыі» з францускай Лігі 2. За каманду згуляў толькі ў адным матчы, калі выйшаў 14 траўня ў стартавым складзе ў матчы апошняга тура Лігі 2 супраць «Німу» (2:0) і быў заменены ў другой палове сустрэчы. У ліпені 2022 году па заканчэньні арэнды вярнуўся ў «Колас».

У студзені 2024 году далучыўся да шэрагаў казаскага клюбу «Елімай». У сярэдзіне году ў статусе вольнага агента далучыўся да першалігавага «Макслайну». У сьнежні падоўжыў кантракт з камандай, але ўжо ў канцы лютага 2025 году стала вядома аб разьвітаньні футбаліста з клюбам. З таго часу да канца чэрвеня быў без прафэсійнага клюбу, пасьля чаго быў запрошаны ў малдаўскі «Зымбру» беларускім трэнэрам Алегам Кубаравым.

### Міжнародная
13 жніўня 2014 году дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць зборнай Малдовы. Усяго за моладзевую зборную правёў 20 матчаў, у якіх выкарыстоўваўся на пазыцыях флянгавага абаронцы і паўабаронцы. 9 верасьня 2019 году дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілінаў у таварыскім матчы супраць зборнай Ўэйлзу (0:1).

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Рапнева

**Рапне́ва** (, па-падляску: *Rypniévo*) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі. Адміністрацыйна прыналежыць солтыству ў Гыневічах Малых.

Побач зь вёскай працякае рака Арлянка.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці каталікі (парафія Божай Маці з Гары Кармэль ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя

Рапнева існавала праўдападобна ўжо ў 16 ст. і было заселянае баярамі, якія хутка атрымалі шляхоцкія правы і прозьвішча Рапнеўскі (Rzepniewski). Рапнеўскія, які пражывалі ў Рапневе карысталіся гербам  і зьяўляліся прадстаўнікамі дробнай шляхты. Да Рапнеўскіх прыналежаў таксама хутар Белянаўшчына. У міжваенны пэрыяд Рапнева прыналежала да гміны Пасынкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 37 жыхароў (усе каталікі і палякі). Пасьля Другай сусьветнай вайны Рапнева было далучанае да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Ступнікі

**Ступні́кі** (, па-падляску: *Stupníki*) — невялікая вёска  ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі. Адміністрацыйна прыналежыць солтыству ў Кожыне.

Ля вёскі працякае рака Локніца.

## Насельніцтва
Жыхары Ужыкаў ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Узьнясеньня Гасподняга ў Кленіках). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Божай Маці з Гары Кармэль ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя
У міжваенны пэрыяд Ступнікі прыналежалі да гміны Пасынкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 80 жыхароў (усе праваслаўныя, запісаныя пагалоўна палякамі). Пасьля Другай сусьветнай вайны Ступнікі былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Ноград (мэд’е)

**Ноград** () — мэд’е на поўначы Вугоршчыны, адміністрацыйны цэнтар — места Шальгатар’ян. На поўначы мэд’е мяжуе са Славаччынай, на паўднёвым усходзе — з мэд’е Хэвэш, на ўсходзе — з мэд’е Боршад-Абаўй-Зэмплен і на паўднёвым захадзе — з мэд’е Пэшт.
Бэкеш (мэд’е)

**Бэкеш** () — мэд’е на поўдні Вугоршчыны, адміністрацыйны цэнтар — места Бэкешчаба. На паўднёвым захадзе мэд’е мяжуе зь Яс-Надзькун-Сольнакам, на поўначы — з мэд’е Хайду-Біхар, на захадзе — з мэд’е Чонград і на поўдні — дзяржаўная мяжа з Румыніяй.
Тэрмінатар (фільм)

«**Тэрміна́тар**» () — фільм з удзелам Арнольда Шварцэнэгера, зьняты ў 1984 годзе. Галоўным рэжысэрам карціны быў Джэймз Кэмэран. Ролі гралі таксама Майкл Бін і Лінда Гамільтан. Карціна была створана прадпрыемствам «Гэмдэйл» і распаўсюджана сеткаю кінатэатраў «Арыён». Карціна была зьнята ў Лос-Анджэлесе.

## Кароткі зьмест

Арнольд Шварцэнэгер грае паўчалавека-паўробата, які быў адпраўлены з 2029 году назад у мінулае ў 1984 год, каб забіць Сару: маці (грае Лінда Гамільтан) будучага правадыра супраціву. Гэты супраціў ваяваў з «машынамі». Яны паўсталі супраць людзей і пачалі іх забіваць. Чалавецтва было на мяжы гібелі. Адсутнасьць правадыра магла прывесьці да паражэньня ў вайне з «машынамі». Каб збавіць ад сьмерці маці, супраціў пасылае назад у мінулае ваяра Кайла (грае Майкл Бін), які пачынае перашкаджаць зьнішчальніку. У выніку пад канец карціны, каб абараніць сваю каханку (будучую маці правадыра), Кайл гіне. Потым ён, аказваецца, стане татам правадыра супраціву. Сара (грае Лінда Гамільтан) вымушана сама адбівацца ад зьнішчальніка і пад канец яго забівае.

## Посьпех
Нечакана карціна стала добра прадавацца. Дзякуючы ролі Тэрмінатара А. Шварцэнэгер стаў вядомым у ЗША. Гэтая карціна нават незаконна паказвалася ў СССР пад назваю «Кібарг-забойца». Пазьней быў зьняты працяг карціны «Тэрмінатар 2. Дзень суду».

## Гралі
* Арнольд Шварцэнэгер — зьнішчальнік, які павінен быў забіць Сару, маці правадыра супраціву.
* Майкл Бін — грае Кайла Рыса, ваяра супраціву людзей пад час вайны з «машынамі», якога паслалі назад у мінулае, каб абараніць маці (Сару) ад зьнішчальніка. Ён жа тата правадыра супраціву.
* Лінда Гамільтан — грае Сару Конар, маці правадыра супраціву ў вайне з «машынамі».
* Пол Вінфільт — грае начальніка паліцыі, які дапытваў Кайла Рыса й Сару Конар.
* Эрл Бэн — грае псыхіятра Зыльбэрмана.
* Бэс Мота — грае дзеўку (Джынджэр Вэнтура), што жыве разам з Сарай Конар.
* Рык Расовіч — грае Мэта Б’юкэнэна, каханак Джынджэр Вэнтуры
* і іншыя

## Глядзіце таксама
* Тэрмінатар 2. Дзень суду

## Заўвагі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Фільмы 1984 году
Катэгорыя:Фільмы на ангельскай мове
Катэгорыя:Баевікі-трылеры
Катэгорыя:Навукова-фантастычныя баевікі ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра робатаў
Катэгорыя:Фільмы пра падарожжы ў часе
Катэгорыя:Антыўтапічныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы Джэймза Кэмэрана
Катэгорыя:Фільмы пра ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра будучыню
Катэгорыя:Фільмы Orion Pictures
Катэгорыя:Постапакаліптычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы пра Тэрмінатараў
Катэгорыя:Нацыянальны рэестар фільмаў ЗША
Катэгорыя:Фантастычныя фільмы 1984 году
Катэгорыя:Фільмы пра кібаргаў
На Бранскай

**На Бра́нскай** (, па-падляску: *Na Bránśkuj*) — прысёлак  вёскі Аўгустова ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Побач зь прысёлкам праходзіць краёвая дарога .

## Насельніцтва
Жыхары  ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя ды каталікі, палякі (парафія Промыслу Божага ў Бельску-Падляскім).

## Гісторыя
Прысёлак паўстаў як прадаўжэньне Бранскай вуліцы Бельску на полях вёскі Аўгустова пасьля Другай сусьветнай вайны.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Шальгатар’ян

**Шальгатар’ян** () — места на поўначы Вугоршчыны, цэнтар мэд’е Ноград. Колькасьць насельніцтва на 2011 рок складала 37 166 чалавек.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Гарады Вугоршчыны
Таль (Штырыя)

**Таль**, таксама **Таль-пад-Грацам** — вёска ў фэдэральнай зямлі Штырыя, Аўстрыя. Вёска знаходзіцца каля 3 км ад места Грац — сталіцы Штырыі. Насельніцтва 2265 чалавек.

## Мінулае
Першае паселішча на месцы сёньняшняга Талю існавала ўжо ў 10 стагодзьдзі. 1 студзеня 1850 году вёска пачала звацца Санкт-Якаб Таль. 1 студзеня 1995 году вёска стала мястэчкам.

## Разьмяшчэньне

Таль знаходзіцца ў Аўстрыі, каля 3,2 км на захад ад места Грац — сталіцы Штырыі. Таль раней складаўся з 19 вёсак. У вёсцы ёсьць возера, якое называецца Талер.

## Вядомыя ўраджэнцы
* Арнольд Шварцэнэгер — амэрыканскі актор і палітык аўстрыйскага паходжаньня

Катэгорыя:Населеныя пункты Штырыі
Тэрмінатар 2: Судны дзень

«**Тэрміна́тар 2: Су́дны дзень**» — фільм, зьняты ў 1991 годзе ў ЗША. Галоўныя ролі гралі — Арнольд Шварцэнэгер, Лінда Гамільтан, Робэрт Патрык і Эдвард Фэрланк. Карціна — працяг «*[[Тэрмінатар (фільм)|Тэрмінатару]]*», што быў зьняты ў 1984 годзе.

## Кароткі зьмест
Паўчалавек-паўробат (грае А. Шварцэнэгер) быў адпраўлены з будучыні ў мінулае, каб абараніць будучага правадыра супраціву Джона Конара ад іншага робата (грае Робэрт Патрык). Яго паслалі ў мінулае, каб забіць Джона Конара. Гэта павінна перашкодзіць Джону Конару ў будучым узначаліць супраціў чалавецтва ў вайне з «машынамі», якія хацелі забіць усіх людзей.

## Граюць у карціне

* Арнольд Шварцэнэгер — грае зьнішчальніка, які павінен абараніць Джона Конара
* Робэрт Патрык — грае робата Т-1000, які мае ўласьцівасьць мяняць свой выгляд і павінен забіць Джона Конара
* Лінда Гамільтан — грае маці Джона Конара
* Эдвард Фэрланк — грае Джона Конара
* Джо Мортан — грае служачага прадпрыемства, які загінуў
* Эрл Бэн — грае псыхіятра Зільбэрмана
* і іншыя

## Крыніцы

Катэгорыя:Фільмы-баевікі ЗША
Катэгорыя:Фільмы 1991 году
Катэгорыя:Фільмы на ангельскай мове
Катэгорыя:Навукова-фантастычныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-сыквэлы ЗША
Катэгорыя:Постапакаліптычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы пра помсту
Катэгорыя:Фільмы Джэймза Кэмэрана
Катэгорыя:Фільмы пра ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра падарожжы ў часе
Катэгорыя:Фільмы з кампутарнай графікай
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшы грым
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшы гукавы мантаж
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшыя візуальныя эфэкты
Катэгорыя:Фільмы StudioCanal
Катэгорыя:Фільмы TriStar Pictures
Катэгорыя:Фільмы ЗША 1991 году
Катэгорыя:Фільмы пра Тэрмінатараў
Катэгорыя:Нацыянальны рэестар фільмаў ЗША
Лінда Гамільтан

**Лінда Кэрал Гамільтан** (; нарадзілася 6 верасьня 1956 году) — амэрыканская акторка, якая набыла вядомасьць з-за удзелу ў карцінах «Тэрмінатар» і «Тэрмінатар 2. Дзень суду», дзе грала разам з Арнольдам Шварцэнэгерам.

## Паходжаньне
Лінда Гамільтан нарадзілася ў ЗША ў штаце Мэрылэндзе ў месьце Солзбэры. Яе маці была кветнікам, а бацька Кэрал Стэнфард Гамільтан быў фізыкам. Ва ўзросьце 5 гадоў бацька памёр, а яго Ліндзе замяніў айчым.

## Дарослае жыцьцё
Лінда пачала здымацца ў 1980-я гады. Прымала ўдзел у тэлевізійных перадачах і карцінах.

## Выбраная фільмаграфія

## Вонкавыя спасылкі

* 2006 Лінда Гамільтан гутарыць 
* Лінда Гамільтан гутарыць з Лары Кінкам

Катэгорыя:Акторкі ЗША
Лубін Касьцельны

**Лубін Касьцельны** () — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

У 1919—1934 гадах цэнтар самастойнае гміны Лубін. Побач зь вёскай праходзіць краёвая дарога .

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці каталікі (парафія Ўнебаўзяцьця Найсьвяцейшай Марыі Панны на месцы) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская. Невялікая колькасьць жыхароў этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьв. Пятра і Паўла ў Маляшах.).

## Гісторыя

У 1447 годзе Казімер Ягелончык дараваў вёску Рудалтова польскаму шляхціцу Яну Лубе гербу Любіч. Сын Яна — Пётра значна разбудаваў маёнтак і фундаваў тут касьцёл. Пётра Луба быў судьдзёй бельскім і ўзначалваў заходы шляхты бельскай зямлі ў вялікага князя Аляксандара пра наданьне ім польскага шляхоцкага права. Пад канец 16 ст. маёнтак быў падзеляны паміж шматлікіх прадстаўнікоў роду Лубаў, а з 17 ст. Лубін атрымаў сёньняшнюю назву Лубін Касьцельны. Лубін добра разьвіваўся — былі тута карчма, некалькі млынаў, а нават парафіяльная школа. Маёнтак прадаўжаў дзяліцца, яшчэ ў 16 ст. сям’я Менскіх атрымала землі будучай Берасьцянкі, а ў 17 ст. Серакоўскія заснавалі Серакавізну. У 18 ст. Лубін Касьцельны перайшоў да сям’і Нівінскіх, а на канцы гэтага стагодзьдзя ўладальнікам вёскі быў Міхал Вітаноўскі. З 19 ст. не фіксуецца вялікага маёнтку Лубін, але шмат дробнашляхоцкіх маёмасьцяў і касьцельны фальварак. З 1906 г. пачалася пабудова новага касьцёлу (стары быў разабраны па тэхнічных прычынах у 1910 г),  які быў кансакраваны ў 1910 г.. У міжваенны пэрыяд Лубін Касьцельны стаў цэнтрам самастойнае гміны Лубін Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 211 жыхароў (194 каталікоў ды 17 правасалаўных, 200 палякаў і 11 беларусаў). Пасьля Другай сусьветнай вайны Лубін Касьцелны быў далучаны да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Як жаба навучылася квакаць

**Як жаба навучылася квакаць** — беларускі кароткамэтражны мультфільм, створаны ў 2010 годзе на кінастудыі Беларусьфільм.

## Сюжэт
Жыла-была жаба, якая ня ўмела квакаць. Ёй было сумна і самотна, яна зайздросціла ўсім, у каго быў прыгожы і звонкі голас. А па суседстве, ля сажалкі, жылі стары і старая. Аднойчы жаба пагналася за мухай і апынулася ў іх у хаце. Там з німі здарылася такая сьмешная гісторыя, што жаба, упершыню ў жыцьці засьмяялася і здабыла свой уласны, непаўторны голас.

## Здымачная група
* Тацьцяна Жыткоўская — рэжысэр-пастаноўшчык
* Зьміцер Якутовіч — аўтар сцэнарыя
* Людміла Селівончык — мастак-пастаноўшчык
* Н. Зіноўева — мастак
* Алена Лапатко — мастак
* А. Маркава — мастак
* Н. Касцючэнка — мастак
* Вольга Чыкіна — мастак
* А. Сідараў — аніматар
* О. Каршакевіч — аніматар
* Тацьцяна Яцына — аніматар
* В. Рыбіна — аніматар
* Сяргей Чупроў — гукарэжысэр
* Ігар Сацэвіч — кампазытар
* Леанарда Зубенка — дырэктар карціны

## Вонкавыя спасылкі
* Мультфільм «Як жаба навучылася квакаць» на сайце animator.ru

Катэгорыя:Беларускія мультфільмы
Петрыкава-Галубкі

**Петрыкава-Галубкі** () — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі каталікі (парафія Божай Міласэрнасьці ў Бельску-Падляскім). Палякі.

## Гісторыя
Вёска заселеная прадстаўнікамі дробнашляхоцкага роду Петрыкоўскіх (Pietrzykowscy). У міжваенны пэрыяд Петрыкава-Галубкі да прыналежалі гміны Лубін Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 87 жыхароў (85 каталікоў ды 2 правасалаўных, 84 жыхары былі запісаныя палякамі, а 2 беларусамі). Пасьля Другай сусьветнай вайны Петрыкава-Галубкі былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі.

## Зноскі

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Майкл Бін

**Майкл Конэл Бін** (; нарадзіўся 31 ліпеня 1956 году) — амэрыканскі актор і вытворца карцінаў. Найбольшым посьпехам была карціна «Зьнішчальнік», зьнятая ў 1984 годзе. Яе зьняў Джэймз Камэран.

## Паходжаньне
Бін нарадзіўся ў ЗША ў месьце Аністан, штат Алабама. Быў чацьвертым дзіцём у сям’і Марсі й Дона Бінаў. Яго тата быў праўнікам і рабіў у судзе.

## Дарослае жыцьцё
Сваю творчую дзейнасьць пачаў у 1978 годзе. Працягвае яе па сёньняшні дзень.

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Акторы ЗША
Шавялі (Падляскае ваяводзтва)

**Шавялі́** (, па-падляску: *Ševelí*) — прысёлак вёскі Відова ў Бельскім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск-Падляскі.

Ля вёскі працякаюць рэчкі Белая і Арлянка.

## Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасьці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход Касьпераўскай Іконы Божай Маці ў Відове. Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Промыслу Божага ў Бельску-Падляскім) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.

## Гісторыя
Вядома, што Шавялі ў 1727 годзе прыналежалі да вуніяцкай парафіі ў Пасынках , а пасьля да Прачысьценскай у Бельску. У міжваенны пэрыяд Шавялі прыналежалі да гміны Пасынкі Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Пасьля Другой сусьветнай вайны Шавялі былі далучаныя да гміны Бельск-Падляскі. З 2007 году Шавялі прыналежаць да праваслаўнага прыходу ў Відове.

## Крыніцы

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Катэгорыя:Гміна Бельск-Падляскі
Адукацыя ў Вугоршчыне

**Адукацыя ў Вугоршчыне**.
Адукацыя ў Вугоршчыне мае наступныя ўзроўні:
* дашкольная адукацыя,
* пачатковая адукацыя,
* сярэдняя агульная адукацыя,
* вышэйшая адукацыя.

Таксама ў апошні час у Вугоршчыне робіцца папулярным вакацыйная адукацыя, якая ажыцьцяўляецца праз вакацыйныя школы (вуг. szakiskola).

## Дашкольная адукацыя
Гэты ўзровень лічыцца найбольш значнай інтэграцыйнай часткай школьнай сыстэмы. Прадугледжвае навучаньне дзяцей ад 3 да 7 гадоў.
У Вугоршчыне дзіцячыя садкі называюцца «овода» (венг. *óvoda* — месца для дагляданьня).

## Пачатковая адукацыя
У пачатковую школы прыходзяць дзеці, якім споўнілася 6 ці 7 гадоў.
Пачатковая адукацыя працягваецца 4, 6 ці 8 гадоў. 8-гадовая пачатковая адукацыя найбольш распаўсюджаная.

## Сярэдняя адукацыя
Сярэдняя адукацыя звычайна доўжыцца 4 гады.
Вылучаецца 3 віды сярэдніх школ:
* Гімназія (венг. Gimnázium) — рыхтуе дзяцей да вышэйшай адукацыі, вывучаецца ня менш за 2 замежныя мовы,
* *Szakközépiskola* — сярэдняя вакацыйная школа,
* *Szakmunkásképző Szakiskola* — вакацыйная школа.

Пасьля заканчэньня сярэдняй школы вучні здаюць выпускныя экзамэны (венг. *érettségi*).

## Вышэйшая адукацыя
Вышэйшая адукацыя ў Вугоршчыне бярэ свой пачатак ад 1367 г., калі вугорскі кароль Людвік I Вялікі заснаваў першы ўнівэрсытэт у г. Пешце.

Вышэйшая адукацыя прадстаўлены двума тыпамі навучальных устаноў: каледжамі і ўнівэрсытэтамі. Калі ў каледжы навучаньне працягваецца 4 гады, то ва ўнівэрсытэце — 4-6 гадоў. Дактарантура ва ўнівэрсытэтах звычайна займае 3 гады.

Найбуйнейшыя вышэйшыя ўстановы Вугоршчыны:
* Будапэшцкі ўнівэрсытэт,
* Будапэшцкі ўнівэрсытэт тэхналёгіі і эканомікі,
* Дэбрэцэнскі ўнівэрсытэт

## Крыніцы

Катэгорыя:Адукацыя ў Вугоршчыне
Такай-Хэдзьялья

**Такай-Хэдзьялья (Такай)** () — вінаробчы раён, дзе вырабляюць такайскія віны зь белых гатункаў вінаграду. Асноўная частка рэгіёну знаходзіцца на тэрыторыі Вугоршчыны; меншая і не такая славутая яго частка — на поўдні Зэмпліна (7 вёсак у Трэбішаўскі раён) у Славаччыне.

## Гісторыя вінаробства ў Такаі

Самае першае сьведчаньне аб існаваньні такайскага вінаробства адносіцца да 1550 году. Вугорскі паэт Іштван Чуяк зь Мішкальцу  ўзьвялічыў у сваім вядомым жартоўным гімне «Jocoserium» такайскія віны з Тарцалю і Мезешу.

Сучасны спосаб вытворчасьці найлепшых такайскіх вінаў (з дапамогай высакароднай плесьні Botrytis cinerea) быў вынайдзены капэлянам сям’і Ракацы. У 1683 годзе польскія рыцары, якія зьнялі турэцкую аблогу Вены, прывезьлі такайскае віно ў Рэч Паспалітую. У 1703 годзе князь Ракацы даслаў партыю віна Людовіку XIV — з таго часу віно стала вядома і ў Францыі.

У 1908 годзе была афіцыйна зацьвержана зона вытворчасьці такайскіх він. У той час Вугоршчына і Славаччына ўваходзілі ў адзінае дзяржаўнае ўтварэньне — Аўстра-Вугоршчыны; гэтым тлумачацца пазьнейшыя прэтэнзіі Славаччыны (да якой пасьля падзелу краіны адышла частка вінаробчага раёну Такай на вытворчасьць такайскіх він.

Пасьля прыходу да ўлады камуністаў у 1949 годзе шмат якія з традыцыяў вытворчасьці Такая былі парушаны. Толькі ў 1990-ыя гады старажытныя мэтады вытворчасьці віна пачалі адраджацца, у тым ліку і пад дзяржаўным кантролем.

## Славацкі Такай
Прэтэнзіі Славаччыны на вытворчасьць такайскіх він лічацца гістарычна абгрунтаванымі. У 1908 годзе, калі была афіцыйна зацьверджана зона вытворчасьці такайскіх він, Вугоршчына і Славаччына ўваходзілі ў Аўстра-Вугоршчыну; пасьля падзелу імпэрыі да Славаччыны адышла частка такайскіх вінаграднікаў — 7 вёсак у Трэбішаўскім раёне на поўдні Зэмпліна.

У сярэдзіне XX стагодзьдзя вугорцы лічылі за лепшае проста скупляць практычна ўсё віно, якое выраблялася на славацкай частцы такайскіх вінаграднікаў, пасьля чаго рэалізоўвалі пад назвай вугорскага такая.

У 1989 годзе славацкія вінаробы паставілі на рынак славацкі такай (Tokajske vino), што выклікала доўгачасовую судовую справу паміж дзьвюма краінамі, якая дагэтуль не разьвязаная. Некаторыя тыпы славацкіх такайскіх він, якія вырабляюцца цяпер, вельмі высокай якасьці, але значна больш танныя.

## Абарона гандлёвай маркі
Вугорскія вінаробы змагаюцца за выключнае права на гандлёвую марку «Такай». Складаная судовая справа са Славаччынай — не адзіны выпадак такога кшталту: у 2008 Вугоршчына здолела дамагчыся пераназваньня эльзаскага віна *такай піно гры* ў *піно гры д’эльзас*. Пры гэтым віно з назвай «Такай» працягвае вырабляць крымскі завод Масандра.

## Глядзіце таксама
* Такайскія віны

## Літаратура
* Токай // Джонсон Х., Робинсон Дж. Вино: Атлас мира. М.: Изд-во Жигульского, 2002. с, 250—251.
* Токай-Хедьялья // Каллек К. вино: иллюстрированная энциклопедия. М.: Лабиринт-Пресс. 2003. С. 224—227, 239

## Вонкавыя спасылкі
* Паходжаньне Такая і яго гісторыя
* Іштван Чуяк з Мішкольца

Катэгорыя:Вінаробныя рэгіёны Вугоршчыны
Катэгорыя:Вінаробныя рэгіёны Славаччыны
Лубін Рудолты

**Лубін Рудолты** () — вёска ў Польшчы, каля ракі Бранкі. Уваходзяць ў склад гміны Бельск-Падляскі Бельскага павету Падляскага ваяводзтва.

## Назва

Рудалт, пазьней Рудэльт (Rudolt, Rudelt) — імя германскага паходжаньня. 

## Гісторыя
Гісторыя Лубіну Рудолтаў цесна зьвязаная з маёнткам роду Лубаў у Лубіне Касьцельным. Праўдападобна на месцы гэтай вёскі знаходзілася вёска Рудалтова, якую атрымалі ў сярэдзіне 15 ст. Лубы. Першая пісьмовая згадка пра Лубін Рудалтова датуецца аднак толькі 1576 г. З гэтага часу існавала як самастойная вёска. У міжваенны пэрыяд Лубін Рудолты прыналежаў да гміны Лубін Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 175 жыхароў (167 каталікоў, 7 правасалаўных ды 1 габрэй, 172 жыхары былі запісаныя палякамі, а толькі 3 беларусамі). Пасьля Другай сусьветнай вайны Лубін Рудолты быў далучаны да гміны Бельск-Падляскі.

## Насельніцтва
### Дэмаграфія
* 1905 год — 70 чалавек

### Склад
Жыхары вёскі ў большасьці каталікі (парафія Ўнебаўзяцьця Найсьвяцейшай Марыі Панны ў Лубіне Касьцельным) паводле этнічных ідэнтыфікацыяў — польская. Невялікая колькасьць жыхароў этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход сьвятых Пятра і Паўла ў Малешах).

## Крыніцы

Катэгорыя:Вёскі Падляскага ваяводзтва
Боршад-Абаўй-Зэмплен (мэд’е)

**Боршад-Абаўй-Зэмплен** () — мэд’е на паўночным усходзе Вугоршчыны, адміністрацыйны цэнтар — места Мішкальц. На поўначы мяжуе са Славаччынай, на захадзе мяжуе з мэд’е Ноград, на паўднёвым захадзе — з мэд’е Хэвэш, на паўднёвым усходзе — з мэд’е Хайду-Біхар і на ўсходзе — з мэд’е Собалч-Сатмар-Бэрэг. Боршад-Абаўй-Зэмплен другое па плошчы й трэцяе паводле насельніцтва мэд’е Вугоршчыны.

## Глядзіце таксама
* «БоршадХем»

## Вонкавыя спасылкі
Хэвэш (мэд’е)

**Хэвэш** () — мэд’е на поўначы Вугоршчыны між правым берагам Цісы й гарамі Матра, адміністрацыйны цэнтар — места Эгер. На захадзе мяжуе з мэд’е Ноград, на паўднёвым захадзе — з мэд’е Пэшт, на поўдні — з мэд’е Яс-Надзькун-Сольнак і на паўночным усходзе — з мэд’е Баршод-Абауй-Зэмплен.

## Вонкавыя спасылкі
Яс-Надзькун-Сольнак (мэд’е)

**Яс-Надзькун-Сольнак** () — мэд’е ў цэнтральнай Вугоршчыне, адміністрацыйны цэнтар — места Сольнак. На захадзе мяжуе з мэд’е Пэшт і Бач-Кішкун, на поўдні — з мэд’е Чонград, на ўсходзе — з мэд’е Хайду-Біхар і Бэкеш, на поўначы мяжуе з мэд’е Боршад-Абаўй-Зэмплен і Хэвэш.

## Вонкавыя спасылкі
Пэшт (мэд’е)

**Пэшт** () — мэд’е ў цэнтральнай Вугоршчыне, адміністрацыйны цэнтар — места Будапэшт, не ўваходзіць у склад мэд’е. На захадзе мяжуе з мэд’е Комарам-Эстэргам і Фэер, на поўдні — з мэд’е Бач-Кішкун, на паўночным усходзе — з мэд’е Ноград і Хэвэш, на ўсходзе — зь Яс-Надзькун-Сольнак. Праз мэд’е працякае рака Дунай.
Сьпіс аб’ектаў Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО ў Грэцыі

**Сьпіс [[Сусьветная спадчына ЮНЭСКО|Сусьве́тнае спа́дчыны ЮНЭ́СКО]]** ў **[[Грэцыя|Грэцыі]]** складаецца з 17 найменьняў (на 2015 рок), што складае 1,5% ад агульнага ліку (1007 на 2014 рок). 15 аб’ектаў улучаныя ў сьпіс паводле культурніцкіх крытэраў, прычым 11 зь іх прызнаныя шэдэўрамі чалавечага генію (крытэр i), а астатнія 2 аб’екты ўлучаныя па зьмяшаных культурніцка-прыродных крытэрах, прычым абодва, нароўна з крытэрам і, таксама прызнаныя прыродным фэномэнам выключнай прыгажосьці і эстэтычнай значнасьці (крытэр vii). Акрамя гэтага, паводле стану на 2015 рок, 15 аб’ектаў на тэрыторыі Грэцыі знаходзяцца ў ліку кандыдатаў на ўлучэньне ў сьпіс сусьветнае спадчыны. Грэцкая рэспубліка ратыфікавала Канвэнцыю аб ахове сусьветнай культурнай і прыроднай спадчыны 17 ліпеня 1981. Першы аб’ект на тэрыторыі Грэцыі быў занесены ў сьпіс у 1986 року на 10-й сэсіі Камітэту сусьветнае спадчыны ЮНЭСКО.

## Сьпіс
У дадзенай табліцы аб’екты разьмешчаны ў парадку іх даданьня ў сьпіс Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО.



### Геаграфічнае разьмяшчэньне



## Папярэдні сьпіс
У табліцы аб’екты разьмешчаны ў парадку іх даданьня ў сьпіс кандыдатаў. У дадзеным сьпісе зьмешчаны аб’екты, прапанаваныя ўрадам Грэцыі ў якасьці кандыдатаў на занясеньне ў сьпіс Сусьветнай спадчыны.



### Геаграфічнае разьмяшчэньне



## Глядзіце таксама
* Сусьветная спадчына
* ЮНЭСКО

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сьпіс аб’ектаў сусьветнае спадчыны ЮНЭСКО ў Грэцыі 
* Каталёг спасылак па Сусьветнай спадчыне ў Грэцыі 

Грэцыя
Катэгорыя:Сьпісы:Грэцыя
Собалч-Сатмар-Бэрэг (мэд’е)

**Собалч-Сатмар-Бэрэг** () — мэд’е на поўначым усходзе Вугоршчыны, адміністрацыйны цэнтар — места Ньірэдзхаза. На поўначым усходзе мэд’е мяжуе са Славаччынай і Закарпацкай вобласьцю Ўкраіны, на паўднёвым усходзе мяжуе з Румыніяй. З захаду мяжуе з мэд’е Боршад-Абаўй-Зэмплен і Хайду-Біхар. Мэд’е ўтварылася пасьля Другой сусьветнай вайны ў выніку аб’яднаньня дзьвюх даваенных абласьцей. Да 1990 року называлася *Собалч-Сатмар*.

## Вонкавыя спасылкі
Грэцкая драхма

**Дра́хма** — грашовая адзінка ў старажытнагрэцкіх полісах, пазьней у эліністычных дзяржавах (старажытнагрэцкая драхма) і, нарэшце, у сучаснай Грэцыі.

Пасьля атрыманьня незалежнасьці ў Грэцыі была ўведзена ўласная грашовая адзінка, якая атрымала назву «Грэцкі фэнікс» і роўная 100 лептам. 1 фэнікс быў роўны 1/6 турэцкага куруша (піястра) або 1 францускаму франку.

У якасьці грашовай адзінкі сучаснай грэцкай дзяржавы срэбраная драхма была ўведзена ў абарот каралеўскім указам 8 лютага 1833 году, у пэрыяд кіраваньня караля Атона, па намінале 1 фінікс = 1 драхма. Да гэтага, у 1828 годзе, драхму, у якасьці нацыянальнай валюты, спрабаваў усталяваць Іааніс Кападыстрыя.

Грэцыя зьведала гіпэрінфляцыю ў пэрыяд нямецкай акупацыі. Новая драхма была ўведзена 11 лістапада 1944 году. 1 новая драхма абменьвалася на 50 мільярдаў старых. Але інфляцыя працягвалася, і 1 траўня 1954 адбыўся новы абмен, 1 навейшая драхма ў абмен на 1000 старых.

1 студзеня 2002 году драхма была заменена на эўра. Афіцыйны курс складаў 340,75 драхмаў за эўра.

3 красавіка 2015 году Ўрад Грэцыі падрыхтаваў плян па нацыяналізацыі банкаўскай сыстэмы і ўвядзеньні драхмы, як паралельнай з эўра валюты. Гэты плян плянуюць рэалізаваць, калі Грэцыя ня зможа дамовіцца з Эўразьвязам аб праграме фінансавай падтрымкі. У такім выпадку ва ўраду ня будзе грошай на выкананьне сацыяльных абавязацельстваў.

## Сымбаль драхмы

У кожнага са значэньняў слова «драхма» ёсьць свой уласны сымбаль (усе яны ўключаны ў стандарт Unicode):
* як грашовай адзінкі Старажытнай Грэцыі — **ł** ();
* як вагавай адзінкі Старажытнай Грэцыі — **𐅻** (
NBG banknote-1912.jpg|5 драхмаў 1912 году


## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Каталёг і галерэя манэт Грэцыі

Катэгорыя:Эканоміка Грэцыі
Катэгорыя:Эўрапейскія валюты
Міхаіл Шыбун

**Міхаіл Шыбун** ( 1 студзеня 1996 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец бярозаўскай ДЮСШ-1. З 2012 году пачаў выступаць за дубль салігорскага «Шахцёра» у якасьці паўабаронцы. Перад сэзонам 2015 году стаў трэнавацца таксама з асноўным складам. 19 красавіка 2015 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 70-й хвіліне матчу супраць мазырскай «Славіі» (1:1). Пазьней яшчэ некалькі разоў выйшаў на замену, а ў другой палове сэзону 2015 году выступаў толькі за дублюючы склад.

Сэзон 2016 году распачаў у дублі, але потым пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды, часам выходзячы ў стартавым складзе. Усяго за асноўную каманду згуляў 9 матчаў, зь якіх 5 прыпалі на чэмпіянат Беларусі, адзін матч быў згуляны ў Кубку Беларусі і яшчэ тры ў Лізе Эўропы. У першай палове сэзону 2017 году тройчы зьявіўся на полі ў асноўнай камандзе (1 — у чэмпіянаце Беларусі, 2 — у Кубку). У ліпені 2017 году быў аддадзены ў арэнду «Гарадзеі» да канца сэзону. У «Гарадзеі» быў гульцом стартавага складу. У студзені 2018 году вярнуўся з арэнды ў «Шахцёр», а ў лютым падоўжыў кантракт з салігорскім клюбам да канца 2019 году. У сэзоне 2018 году нерэгулярна зьяўляўся ў складзе, але часьцей заставаўся на лаўцы запасных, часам выходзячы ў пачатковым складзе. У гэты час пачаў выкарыстоўвацца ў якасьці абаронцы, бо да таго гуляў на пазыцыі паўабаронцы.

Да сэзону 2019 году пачынаў рыхтавацца з «Шахцёрам», а ў сакавіку 2019 году быў аддадзены ў арэнду жодзінскаму «Тарпэда-БелАЗ». У складзе жодзінцаў выступаў у асноўным за дубль, у асноўнай камандзе згуляў на полі адзін тайм. У ліпені 2019 году арэнда датэрмінова была скасаваная, і абаронца вярнуўся ў «Шахцёр». Неўзабаве на правах арэнды далучыўся да «Менску», дзе спачатку прыцягваўся да асноўнай каманды, але пазьней заставаўся на лаўцы запасных, гуляў за дубль. У студзені 2020 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў «Шахцёр» і ў хуткім часе стаў гульцом «Гарадзеі». У сэзоне 2020 году пераважна выходзіў на замену, зь ліпеня па верасень трывала зьяўляўся ў стартавым складзе. У студзені 2021 году праходзіў прагляд у мазырскай «Славіі», але беспасьпяхова. У лютым пачаў трэнавацца з «Крумкачамі» і неўзабаве падпісаў кантракт з клюбам. Замацаваўся ў асноўным складзе сталічнай каманды, з 8-ю галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў «Крумкачоў» у сэзоне.

У студзені 2022 году трэнаваўся зь «Менскам» і неўзабаве склаў з камандай працоўную ўгоду. На полі зьяўляўся зрэдку, выходзячы на замену. У ліпені 2022 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў сталічны клюб і хутка далучыўся да петрыкаўскага «Шахцёра». Пакінуў клюб у студзені 2023 году. Сэзон 2023 году гуляў у складзе салігорскага «Рэспэкту» ў Другой лізе.

### Міжнародная
Выступаў за юнацкую і юніёрскую зборныя ў кваліфікацыйных раўндах чэмпіянату Эўропы. 15 красавіка 2015 году дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць юніёрскай зборнай Украіны.

## Дасягненьні
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2018

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты