Lockheed U-2

**Lockheed U-2** — звышвышынны выведнік. Мае неафіцыйную мянушку *Dragon Lady* (). Прыняты на ўзбраеньне ў ВПС ЗША. Папярэдне выкарыстоўваўся ў інтарэсах ЦРУ ЗША.

## Гісторыя
На пачатку 1950-х, калі Халодная вайна набірала моц, вайскоўцы ЗША запатрабавалі лепшы вышынны самалёт-выведнік, каб лепш уяўляць сабе савецкія магчымасьці і намеры. Існыя самалёты-выведнікі, у першую чаргу бамбавікі, пераабсталяваныя для выведкі, былі ўразьлівыя для зэнітнай артылерыі, ракет і зьнішчальнікаў. Лічылася, што калі самалёт мог лётаць на вышыні  м, то ён быў бы па-за дасяжнасьцю савецкіх зьнішчальнікаў, ракет і нават радара. Гэта б дазволіла пралятаць над тэрыторыяй СССР (сьвядома парушаючы яго паветраную прастору) для аэравыведкі.

Пад кодавай назвай «Лысы Арол» ВПС заключыў з Bell Aircraft, Martin Aircraft і Fairchild Engine and Airplane кантракты для распрацоўкі прапаноў па новых самалётах-выведніках. Чыноўнікі Lockheed Aircraft Corporation пачулі аб праекце і папрасілі авіяцыйнага інжынэра Кларэнса «Кэлі» Джонсана, каб ён прыдумаў дызайн. Джонсан быў бліскучым распрацоўшчыкам, які адказваў за распрацоўку P-38 Lightning і P-80. Ён працаваў у адасобленым падразьдзяленьні кампаніі, якое ў жарт называлася Skunk Works (літаральна «скунсавыя майстэрні»).

Дызайн Джонсана, які называўся CL-282, уяўляў спалучэньне доўгіх крылаў плянэру зь фюзэляжам ад іншага зь яго праектаў, Lockheed F-104 Starfighter. Каб захаваць вагу, у першапачатковым дызайне адсутнічалі звычайныя шасі, а самалёт уздымаўся з калыскі і садзіўся на санках. Дызайн быў адхілены ВПС, але прыцягнуў увагу некалькіх грамадзянскіх асобаў з адказнай камісіі, у прыватнасьці, Эдўіна Лэнда, бацькі імгненнай фатаграфіі. Лэнд прапанаваў дырэктару ЦРУ Алену Далесу, што яго ведамства павінна прафінансаваць і пачаць эксплюатацыю гэтага самалёта. Пасьля сустрэчы з прэзыдэнтам Эйзэнгаўэрам, Lockheed атрымала $22,5-мільённы кантракт на першыя 20 самалётаў. Ён быў перайменаваны ў U-2, дзе «U» спасылалася на наўмысна расплывістае пазначэньнее «utility» (карыснасьць). ЦРУ азначыла праект як «AQUATONE», а ваенна-паветраныя сілы выкарыстоўвалі імя «OILSTONE».

Першы палёт адбыўся на выпрабавальным палігоне Groom Lake (Area 51) 1 жніўня 1955 году. У гэты дзень плянаваліся толькі хуткасныя прабежкі. Але плянэр самалёту быў настолькі эфэктыўны, што самалёт падскочыў у паветра на хуткасьці ў 70 вузлоў (130 км/г).
 
Працуючы на кампанію Perkin-Elmer, Джэймз Бэйкер распрацаваў оптыку для шырокафарматнай камэры, якая павінна была выкарыстоўвацца на U-2. Гэтая новая камэра дазваляла разглядаць дэталі памерам 2,5 фута (76 см) з вышыні  футаў ( м). Балянсыроўка мела вырашальнае значэньне на U-2, і таму камэра павінна была выкарыстоўваць дзьве фатастужкі, з касэтамі на розных баках, што дазваляла падтрымліваць збалянсаванае разьмеркаваньне вагі на працягу ўсяго палёту.

Першыя аблёты Савецкага Саюза адсочваліся радарам, і ЦРУ ініцыяваў праект RAINBOW для зьніжэньня радыёлякацыйнай прыкметнасьці U-2. Гэтыя намаганьні, у выніку, аказаліся няўдалымі, і пачалася праца над наступным самалётам — SR-71 Blackbird.

Вытворчасьць была адноўлена ў 1980-х гадах для стварэньня мадэляў TR-1/U-2R.

Катэгорыя:Самалёты-выведнікі
Катэгорыя:Lockheed Martin
Катэгорыя:Самалёты ЗША