open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Нор-Па-дэ-Кале

**Нор-Па-дэ-Кале** () — былы рэгіён на поўначы Францыі. На ўсходзе меў межы з Бэльгіяй, на поўдні — з былым рэгіёнам Пікардыя, на поўначы й захадзе абмываецца Ля-Маншам. Плошча 12 414 км². Насельніцтва складала па стане на 2012 год 4 050 756 чалавек. У рэгіён Нор-Па-дэ-Кале ўваходзілі два дэпартамэнты: Нор і Па-дэ-Кале. Адміністрацыйным цэнтрам і найбуйнейшым горадам быў Ліль (231 491 жыхары).  У выніку  тэрытарыяльнай рэформы францускіх рэгіёнаў 2014 году, 1 студзеня 2016 увайшоў разам зь Пікардыяй у склад новаўтворанага рэгіёну О-дэ-Франс (Ліль стаў адміністрацыйным цэнтрам усяго гэтага рэгіёну).

## Вонкавыя спасылкі
* Regional Council of Nord-Pas-de-Calais 
* Official website: Tourism in Nord-Pas-deCalais


Катэгорыя:О-дэ-Франс‎
Фінал Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2005 году

**Фінальны матч Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2005 году** праходзіў у Стамбуле на Алімпійскім стадыёне, дзе сустракаліся «Лівэрпул» і «Мілян».

## Матч

## Вонкавыя спасылкі
* European Cup 2004-05 from RSSSF

Катэгорыя:2005 год у футболе
Катэгорыя:Фіналы Лігі чэмпіёнаў
Фінал Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2006 году

**Фінальны матч Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2006 году** праходзіў у Парыжы на стадыёне «Стад дэ Франс», дзе сустракаліся «Барсэлёна» й «Арсэнал».

## Матч

## Вонкавыя спасылкі

* European Cup 2005-06 from RSSSF
* UEFA Champions League Finals official site

Катэгорыя:2006 год у футболе
Катэгорыя:Фіналы Лігі чэмпіёнаў
Пяскі

Назву **Пяскі** маюць:

* Пяскі — зярністая асадкавая горная парода

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Берасьцейская вобласьць:
** Пяскі — вёска ў Берасьцейскім раёне
** Пяскі — вёска ў Камянецкім раёне

* Віцебская вобласьць:
** Пяскі — былы хутар у Глыбоцкім раёне
** Пяскі — вёска ў Лепельскім раёне
** Пяскі — вёска ва Ўшацкім раёне

* Гарадзенская вобласьць:
** Пяскі — вёска ў Бераставіцкім раёне
** Пяскі — вёска ў Шчучынскім раёне

* Менская вобласьць:
** Пяскі — вёска ў Голацкім сельсавеце Пухавіцкага раёну
** Пяскі — вёска ў Пярэжырскім сельсавеце Пухавіцкага раёну

* Магілёўская вобласьць:
** Пяскі — вёска ў Дрыбінскім раёне

### [[Украіна]]
* Львоўская вобласьць:
** Пяскі — сяло ў Бродаўскім раёне
** Пяскі — сяло ў Гарадоцкім раёне

* Данецкая вобласьць:
** Пяскі — пасёлак у Ясінавацкім раёне

## Падвойныя назвы
* Баршчоўскія Пяскі
* Гаўе-Пяскі
* Жоўтыя Пяскі
* Залатыя Пяскі
* Пяскі-Харкаўскія
* Шчучынскія Пяскі
* Яцкава-Пяскі

## Глядзіце таксама
* Пескі
Чарняўка

Назву **Чарняўка** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гарадзенская вобласьць:
** Чарняўка — вёска ў Астрынскім сельсавеце Шчучынскага раёну
** Чарняўка — вёска ў Мажэйкаўскім сельсавеце Шчучынскага раёну

* Гомельская вобласьць:
** Чарняўка — вёска ў Рудабельскім раёне

* Магілёўская вобласьць:
** Чарняўка — вёска ў Хоцімскім раёне

* Менская вобласьць:
** Чарняўка — вёска ў Крупскім раёне

## Рэкі
* Чарняўка — рака ў Касьцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласьці, прыток Беседзі, басэйн Дняпра
* Чарняўка — рака ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласьці, прыток Рудзеі, басэйн Дняпра
* Чарняўка — рака ў Ігуменскім раёне Менскай вобласьці, прыток Балачанкі, басэйн Дняпра
* Чарняўка — рака ў Віцебскай вобласьці, прыток Обалі, басэйн Дзьвіны
* Чарняўка — рака ў Лідзкім раёне Гарадзенскай вобласьці, прыток Дзітвы, басэйн Нёмана

## Глядзіце таксама
* Чарняўская
* Чарняўскі
* Чарняўскія
* Чарняўцы
* Чарняўшчына
Фінал Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2007 году

**Фінальны матч Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2006 году** праходзіў у Атэнах на Алімпійскім стадыёне, дзе сустракаліся «Мілян» і «Лівэрпул».

## Матч

## Вонкавыя спасылкі

* European Cup 2006-07 from RSSSF
* UEFA Full Time Report
* UEFA Full Time Statistics

Катэгорыя:2007 год у футболе
Катэгорыя:Фіналы Лігі чэмпіёнаў
Фінал Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2009 году

**Фінальны матч Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2009 году** праходзіў у Рыме на «Стадыё Алімпіка» ў чацьверты раз на гэтым стадыёне. Сустракаліся «Барсэлёна» й дзейны на той момант пераможца спаборніцтва «Манчэстэр Юнайтэд».

## Матч

## Вонкавыя спасылкі

* European Cup 2008-09 from RSSSF

Катэгорыя:Фіналы Лігі чэмпіёнаў
Катэгорыя:2009 год у футболе
Фінал Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2010 году

**Фінальны матч [[Ліга чэмпіёнаў УЭФА 2009—2010 гадоў|Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2010 году]]** праходзіў у Мадрыдзе на стадыёне «Сант’яга Бэрнабэў», дзе сустракаліся «Інтэрнацыянале» й «Баварыя».

## Матч

## Вонкавыя спасылкі
* Фінал Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2010 году
* European Cup 2009-10 from RSSSF
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Фіналы Лігі чэмпіёнаў
Катэгорыя:2010 год у футболе
Роман Бэднарж

**Роман Бэднарж** (;  26 сакавіка 1983 году, Прага, Чэхаславаччына) — чэскі футбаліст, нападнік і былы гулец нацыянальнай зборнай Чэхіі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Ўэст Бромўіч Альбіён»

Катэгорыя:Чэскія футбалісты
Ісмаэл Мілер

**Ісмаэл Энтані Мілер** (;  5 сакавіка 1987 году, Манчэстэр, Ангельшчына) — былы ангельскі футбаліст, нападнік. Апошнім клюбам гульца быў «Транмір Ровэрз».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Ўэст Бромўіч Альбіён»
* Профіль на Soccerbase
* Профіль на Transfermarkt

Катэгорыя:Ангельскія футбалісты
Крыс Брант

**Крыстафэр «Крыс» Брант** (;  14 сьнежня 1984 году, Бэлфаст, Паўночная Ірляндыя) — былы паўночнаірляндзкі футбаліст, паўабаронца. Вядомы дзякуючы выступам за ангельскі клюб «Ўэст Бромўіч Альбіён», дзе доўгі час быў капітанам і адным з ключавых гульцоў дружыны. Мае на сваім рахунку матчы за нацыянальную зборную Паўночнай Ірляндыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Ўэст Бромўіч Альбіён»

Катэгорыя:Паўночнаірляндзкія футбалісты
Фінал Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2008 году

**Фінальны матч Лігі чэмпіёнаў УЭФА 2008 году** праходзіў у Маскве на стадыёне «Лужнікі», дзе сустракаліся «Манчэстэр Юнайтэд» і «Чэлсі».

## Матч

## Вонкавыя спасылкі

* European Cup 2007-08 from RSSSF
* UEFA Full Time Report
* UEFA Full Time Statistics

Катэгорыя:2008 год у футболе
Катэгорыя:Фіналы Лігі чэмпіёнаў
Стывэн Рыд

**Стывэн Джон Рыд** (;  10 сакавіка 1981 году, Лёндан, Ангельшчына) — ірляндзкі футбаліст, паўабаронца. Былы гулец нацыянальнай зборнай Ірляндыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Ўэст Бромўіч Альбіён»
* Статыстыка на Soccerbase
* Профіль на BBC

Катэгорыя:Ірляндзкія футбалісты
Жан-Клёд Юнкер

**Жан-Клёд Юнкер** (;  9 сьнежня 1954 году, Рэданж-сюр-Атэрт, Люксэмбург) — люксэмбурскі палітычны дзяяч. Прэм'ер-міністар Люксэмбургу (1995—2013). Лідэр Хрысьціянскай сацыяльнай народнай партыі. Лічыцца адным з архітэктараў Маастрыхцкай дамовы.

## Біяграфія
У 2004 разглядаўся як верагодны кандыдат на пасаду старшыні Камісіі ЭЗ.

У ліпені 2013 году кааліцыйны ўрад Юнкера быў уцягнуты ў скандал, зьвязанага са спэцслужбамі краіны. У выніку ў кастрычніку былі праведзеныя датэрміновыя выбары, на якіх Юнкер атрымаў пяты тэрмін, аднак апазыцыя да ягонай партыі стварыла кааліцыю большасьці, праз што Юнкер пакінуў сваю пасаду 4 сьнежня 2013 году.

7 сакавіка 2014 году абраны галоўным кандыдатам на выбарах у Эўрапарлямэнт ад кансэрватыўнай Эўрапейскай народнай партыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Worldstatesmen.org

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Рэданж-сюр-Атэрце
Катэгорыя:Палітыкі
Барыс Клецкін

**Барыс Клецкін** (5 траўня 1875, мяст. Гарадзішча, Баранавіцкі раён — 18 верасьня 1937, Вільня) — заходнебеларускі выдавец.

Паходзіў з заможняй жыдоўскай сям’і. Бацькі яму пакінулі багатую спадчыну, за якую ў 1913 (паводле іншых зьвестак у 1911) годзе ён заклаў у Вільні «Віленскае выдавецтва Б. Клецкіна». З 1921 году выдаваў таксама кнігі па-беларуску, выдаў 20 кніг.

## Крыніцы

## Літаратура
* Сяргей Чыгрын. Выдавецтва Барыса Клецкіна // «Ніва» № 34 (2623), 20 жніўня 2006 г.

## Вонкавыя спасылкі

* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1875 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Баранавіцкім раёне
Катэгорыя:Беларускія выдаўцы
Катэгорыя:Памерлі ў 1937 годзе
Катэгорыя:Беларускія жыды
Катэгорыя:Памерлі ў Вільні
Віленскае выдавецтва Б. Клецкіна

**Віленскае выдавецтва Барыса Клецкіна** — прыватнае заходнебеларускае выдавецтва ў міжваеннай Польшчы.

Выдавецтва заснаваў ў Вільні ў 1913 (паводле іншых зьвестак у 1911) годзе жыд Барыс Клецкін, які атрымаў па бацьках багатую спадчыну. Знаходзілася на вул. Малой Стэфанскай, 23 (цяпер Raugyklos g.).

Спачатку выдавала кнігі жыдоўскіх пісьменьнікаў. Беларускія кнігі пачало друкаваць з 1921 году. За час свайго існаваньня выдала 32 кніжкі на беларускай мове, (зь іх 13 падручнікаў). Гэта другі паказчык пасьля Беларускага выдавецкага таварыства (51 кніга). Абодва выдавецтвы каардынавалі сваю дзейнасьць дзякуючы Антону Луцкевічу. І пасьля заняпаду БВТ, з 1932 году выдавецтва Клецкіна ня выдала ніводнай беларускай кнігі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія выдавецтвы
Катэгорыя:Заходняя Беларусь
Пікардыя

**Пікардыя** () — былы рэгіён на поўначы Францыі. На поўначы меў межы з былым рэгіёнам Нор-Па-дэ-Кале, на паўночным усходзе — невялічкую мяжу з Бэльгіяй, на ўсходзе — з былым рэгіёнам Шампань-Ардэны, на поўдні — зь Іль-дэ-Франс, на захадзе — з былым рэгіёнам Верхняя Нармандыя, на паўночным захадзе выходзіў да Ля-Маншу. Плошча 19 399 км². Насельніцтва (на 2012 год) 1 922 342 чалавекі. У склад Пікардыі ўваходзілі 3 дэпартамэнты: Эна, Уаза й Сома. Адміністрацыйным цэнтрам і найбуйнейшым горадам быў Ам’ен (132 699 жыхароў). У выніку  тэрытарыяльнай рэформы францускіх рэгіёнаў 2014 году, 1 студзеня 2016 году ўвайшоў разам з Нор-Па-дэ-Кале ў склад новаўтворанага рэгіёну О-дэ-Франс (адміністрацыйным цэнтрам усяго гэтага рэгіёну стаў Ліль).

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны рэгіянальны сайт
* Picardy, brief guide to the region and attractions
* Фатаздымкі Пікардыі
* Галерэя фатаздымкаў Паўднёвай Пікардыі


Катэгорыя:О-дэ-Франс‎
Кошыцы

**Ко́шыцы** (, , ) — другі па велічыні горад Славаччыны й адміністрацыйны цэнтар Кошыцкага краю, месьціца на рацэ Горнадзе, каля самай мяжы з Вугоршчынай.

Кошыцы ёсьць важным гандлёвым, індустрыяльным і культурным цэнтрам усходняй Славаччыны. Тут разьмешчаны другі па велічыні ўнівэрсытэт краіны, а таксама маюцца мноства музэяў, выстаўкавых галерэяў і тэатраў. У горадзе месьціцца мэталюргічны камбінат U. S. Steel Košice, які зьяўляецца буйнейшым працадаўцам у рэгіёне. Акрамя таго, горад мае добрую чыгункавую сетку й міжнародны аэрапорт.

## Гісторыя
Першы раз Кошыцы былі узгаданыя ў 1230 годзе. А з XIV стагодзьдзя горад становіцца другім па значнасьці горадам Славаччыны, якая на той момант уваходзіла ў Вугорскае каралеўства. У XV стагодзьдзі Кошыцы часова захапіў гусіт Ян Йіскра. У XVII—XVIII стагодзьдзях Кошыцы становяцца цэнтрам паўстаньняў супраць Габсбургаў і своеасаблівай сталіцай мяцежніка Фэрэнца Ракошы. У 1657 годзе тут быў закладзены ўнівэрсытэт. У 1919 годзе ў Кошыцы была абвешчана Славацкая Савецкая Рэспубліка, якая праіснавала нядоўга. У 1938—1944 гадох горад быў акупаваны Вугоршчынай.

## Спорт
Галоўнай падзеяй спартовага жыцьцё гораду зьяўляецца традыцыйны кошыцкі маратон. Гэтае штогадовае спаборніцтва традыцыйна праходзіць у першую нядзелю кастрычніка й зьбірае некалькі тысячаў удзельнікаў.

У Кошыцах базуецца аднайменны футбольны клюб, але ягоны папярэднік браў удзел у групавым этапе Лігі чэмпіёнаў сэзону 1997—1998 гадоў, то бок першым сярод славацкіх клюбаў.

У 2012 годзе ў цэнтры гораду й ягоным навакольлі пройдзе чэмпіянат сьвету па спартовым арыентаваньні сярод юнакоў. У старым цэнтры пройдзе спрынт (дыстанцыя з чаканым часам пераможцы 15 хвілінаў), а ў навакольлі, сярод карставых формаў рэльефу, пройдуць спаборніцтвы ў астатніх дысцыплінах.

## Глядзіце таксама
* Кошыцкі дзяржаўны тэатар

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт гораду
* Cassovia.info — турыстычны партал
* Kosice.info — турыстычны партал
* Крэпасьць Кошыцэ
За нашу і вашу свабоду

«**За нашу і вашу свабоду**» — дэвіз грамадзянскіх актывістаў, якія лічаць, што ня можа быць вольным народ, які заваёўвае іншы народ. Зьяўляецца неафіцыйным дэвізам Польшчы і часта асацыюецца з часамі, калі жаўнеры падзеленай Рэчы Паспалітай змагаліся ў рухах за незалежнасьць па ўсім сьвеце.

Дэвіз існуе ў розных варыянтах, пасьлядоўнасьць словаў у выразе можа зьмяняцца. У прыватнасьці, можа выкарыстоўвацца выраз «за вашу і нашу свабоду».

## Узьнікненьне

Упершыню дэвіз зьявіўся і выкарыстоўваўся Тадэвушам Касьцюшкам (у форме ) напрыканцы XVIII стагодзьдзя падчас паўстаньня 1794 году.

25 студзеня 1831 году на патрыятычнай дэманстрацыі ў Варшаве ў падтрымку паўстаньня дзекабрыстаў дэвіз быў выкарыстаны на маніфэстацыйных штандарах у выглядзе «Ў імя Бога за нашу і вашу свабоду». Як мяркуецца, аўтарства дэвізу належыць Яўхіму Лялеўлю. Менавіта гэты варыянт у скарочаным выглядзе і здабыў папулярнасьць.

## Выкарыстаньне

Дэвіз выкарыстоўваўся на штандарах паўстаньня 1830—1831 гадоў. Лёзунг быў выканаты на дзьвюх мовах — па-польску і па-расейску — з двух бакоў і са знакам чырвонага крыжа на белым тле. Лёзунг быў прызначаны, каб паказаць мэту паўстаньня, якое было скіраванае не супраць расейцаў, а супраць царскага дэспатызму. У польскамоўнай і вугорскамоўнай вэрсіях лёзунг ужываўся атрадам Юзэфа Бэма ў Вугоршчыне ў 1848 годзе. Многія вугорцы, французы, італійцы і нават расейцы пад гэтым дэвізам падтрымалі паўстанцаў.

Дэвіз выкарыстоўваўся высланымі польскімі рэвалюцыянэрамі пачынаючы з Забайкальскага паўстаньня 1866 году. «За вашу и нашу свободу» — назва мэдаля, якім узнагароджваліся польскія ўдзельнікі Інтэрнацыянальных брыгадаў у Гішпаніі ў 1936—1939 гадох. Таксама лёзунг выкарыстоўваўся падчас паўстаньня ў Варшаўскім гета ў 1943 годзе.

Лёзунг быў вышыты на сьцягу інтэрбрыгадаў у Гішпаніі.

Лёзунг «За вашу і нашу свабоду» прысутнічаў на адным з плякатаў на дэманстрацыі 25 жніўня 1968 году на Чырвонай плошчы ў Маскве (пратэст супраць уводу савецкіх войскаў у Чэхаславаччыну).. Як і іншыя лёзунгі, гэты лёзунг быў кваліфікаваны як «паклёпніцкі» і «загадзя ілжывы»; дэманстранты атрымалі суворыя пакараньні.

У тым жа месцы гэты лёзунг быў выкарыстаны зноў праз 40 гадоў дэманстрантамі падчас вайны ў Паўднёвай Асэтыі 24 жніўня 2008 году, хаця адзін з дэманстрантаў заявіў, што «Акцыя прысьвечаная змаганьню за грамадзянскія правы і ніяк не зьвязаная з падзеямі ў Грузіі».

## Крыніцы

Катэгорыя:Палітычныя лёзунгі
Катэгорыя:Праваабарончы рух
Катэгорыя:Паўстаньне 1794 году
Катэгорыя:Паўстаньне 1830—1831 гадоў
Катэгорыя:Дзяржаўныя сымбалі Польшчы
Лідымо

**Лідымо́** — вёска ў Берасьцейскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Лідымо ўваходзіць у склад Тэльмінскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 8 чалавек
* 1999 год — 9 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Тэльмінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Берасьцейскага раёну
Іль-дэ-Франс

**Іль-дэ-Франс** (, літаральна «*Выспа Францыі*», ці згодна з другой вэрсіяй ад франскага «*Liddle Franke*» — *Малая Францыя*) — рэгіён на поўначы Францыі. На поўначы мяжуе з Нор-Па-дэ-Кале — Пікардыяй (да 1 студзеня 2016 — зь Пікардыяй), на ўсходзе — з Эльзасам — Шампаньню-Ардэнамі — Лятарынгіяй (да 1 студзеня 2016 — з Шампаньню-Ардэнамі), на паўночным усходзе — з Бургундыяй — Франш-Камтэ (да 1 студзеня 2016 — з Бургундыяй), на поўдні й паўднёвым захадзе — з Цэнтрам-Валь дэ Люар, на паўночным захадзе — з Нармандыяй (да 1 студзеня 2016 — зь Верхняй Нармандыяй). Плошча 12 011 км². Насельніцтва па стане на 2013 год складала 11 959 807 чалавек (першае месца ў Францыі). У складзе Іль-дэ-Франс 8 дэпартамэнтаў: Эсон, О-дэ-Сэн, Парыж, Сэн-Сэн-Дэні, Сэна і Марна, Валь-дэ-Марн, Валь-д’Ўаз, Івэлін. Адміністрацыйны цэнтар і найбуйнейшы горад — Парыж (2 229 621 жыхароў). Больш за 100 000 жыхароў маюць таксама наступныя гарады: Булёнь-Біянкур (116 794 жыхароў), Сэн-Дэні (109 343 жыхароў, яго ня варта блытаць з галоўным горадам Рэюньёну), Аржантэй (106 817) і Мантрэй (104 139). Тэрыторыя Іль-дэ-Франс — ядро Францускае дзяржавы, яе галоўны эканамічны, палітычны й культурны цэнтар. У адрозьненьне ад большасьці рэгіёнаў Францыі, адміністрацыйна-тэрытарыяльная рэформа 2014 году, якая набыла моц з 1 студзеня 2016, Іль-дэ-Франс не закранула, і межы рэгіёну засталіся бяз зьменаў.

## Вонкавыя спасылкі
Беларуская справа

**«Беларуская справа»** (9 красавіка 1926 — 31 ліпеня 1926, Вільня) — беларуская газэта, орган Беларускай сялянска-работніцкай грамады.

Выдавалася наўзамен газэты «Беларуская Ніва». Выдавалася ў Вільні на беларускай мове. Выходзіла 2 разы на тыдзень. Пабачыла сьвет 29 нумароў, зь іх 11 канфіскаваны (7). Наклад да 8 тысячаў асобнікаў.

На зьмену ёй прыйшла газэта «Народная справа». Выдавец Пятро Мятла. Рэдактары Аляксандар Вільчыцкі (№№1—20), Сымон Макулік (№№21—29).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* «Беларуская справа» (1926) // Бібліятэка Акадэміі навук Літвы імя Урублеўскіх ()

## Літаратура
* Говін С. В. Беларуская справа //  — С. 232.
* Говін С. В. Беларуская справа //  — С. 415.

Катэгорыя:Выданьні БСРГ
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1926 годзе
Катэгорыя:Газэты Заходняй Беларусі
Катэгорыя:Віленскія газэты на беларускай мове
Катэгорыя:Зьніклі ў 1926 годзе
Вуліца Севастопальская (Гомель)

**Севастопальская** (былая **Старая**, Пралетарская) — вуліца ў паўднёвай частцы гораду Гомля (Навабеліцкі раён), названая ў 1957 годзе ў гонар гораду Севастопаль. Працягласьць 3900 м, ад Навабеліцкіх могілак да берага ручая Масьцішча. Адна з галоўных транспартных магістраляў раёну. 

Сучаснае аблічча вуліцы пачало фармавацца ў пасьляваенныя гады, калі былі збудаваныя 5- і 9-павярховыя жылыя дамы. На значнай частцы вуліцы захавалася індывідуальная забудова.

## Перасякае вуліцы

* Рэспубліканскую
* 11 Ліпеня
* Міжнародную
* Герцана
* Склязнёва

* Сцяпана Разіна
* 10 год Кастрычніка
* Ленінградскую
* Севастопальскі 1-й завулак
* Камарова
* Сацыялістычную
* Суворава
* Будзёнага
* Зялёная
* Ісачанка
* Загарадная
* Лясная 2-ая
* Арцельная
* Транзітная 1-я

## Гісторыя

У дарэвалюцыйны час была забудаваная 1-павярховымі драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## На вуліцы разьмешчаны

* карпусы фанэрна-запалкавага камбіната
* аптэка
* крамы
* Паляц культуры вытворчага аб’яднаньня «Гомельдрэў»
* Кантрольна-таксікалягічная лябараторыя
* ДБПТВ № 56 будаўнікоў імя П. Я. Галавачова

Севастопальская
Катэгорыя: Навабеліцкі раён (Гомель)
Вуліца Камарова (Гомель)

**Вуліца Камарова** (былая **Першая пралетарская ўскраіна**) — вуліца ў паўднёвай частцы гораду Гомля (Навабеліцкі раён), названая ў 1967 у гонар лётчыка-касманаўта У. Камарова. Працягласьць 500 м.

## Гісторыя
Пачала фармавацца ў канцы 1940-х гадоў. У 1950—1960-я гады прылеглая да вуліцы тэрыторыя выраўнаваная, зрэзаныя пяшчаныя груды (захавалася мясцовая назва — «На пясках»). Забудаваная індывідуальнымі жылымі дамамі.

## Перасякае вуліцы

* Севастопальскую
* Сацыялістычную
* Тухачэўскага
* Дрэваапрацоўчую

Камарова
Катэгорыя:Навабеліцкі раён (Гомель)
Малінаўка (мікрараён)

**Малінаўка** — адзін зь мікрараёнаў Менску, адміністрацыйна належыць да Маскоўскага раёну.

## Разьмяшчэньне

Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы Менску. З поўдня ён абмежаваны МКАД, з усходу — праспэктам Дзяржынскага, з поўначы мяжуе зь мікрараёнам Паўднёвы Захад.

## Асноўныя вуліцы
Ясеніна, Слабадзкая, Касманаўтаў, Громава, Рафіева, Любімава.

## Насельніцтва
Складае каля 105 тыс. чалавек.

## Гісторыя
Пачаў забудоўвацца напачатку 1980-х гадоў (Малінаўка-1). У канцы 1980-х пабудавана Малінаўка-2, 3. Крыху пазьней пачалося будаўніцтва Малінаўкі-4 і 5. Напачатку 1990-х пабудавана Малінаўка-8 , а ў сярэдзіне 90-х Малінаўка-6, 7. У канцы 1990-х пабудавана вялікая частка Малінаўкі-9. Будаўніцтва ў гэтым раёне працягваецца. У наш час будаўніцтва вядзецца па цотным боку вуліцы Ясеніна ад вуліцы Касманаўтаў да вуліцы Громава.

15 ліпеня 1997 году Нацыянальная акадэмія навук Беларусі заснавала прадпрыемства «БелІКО» па вуліцы Рафіева, д. 94.

Забудова прадстаўлена галоўным чынам 9- і 12-ці павярховымі дамамі. Прысутнічаюць будынкі па 14, 16 і 19 паверхаў.

## Транспарт
Грамадзкі транспарт прадстаўлены аўтобуснымі й тралейбуснымі маршрутамі. Аўтобусныя маршруты злучаюць мікрараён з д/с «Дружная», а таксама зь мікрараёнамі Брылевічы, Паўднёвы Захад і Сухарава. Кантактная сетка тралейбусаў пракладзена ўздоўж вуліцы Ясеніна. На тэрыторыі мікрараёна разьмешчаны канцавая станцыя аўтобусаў Малінаўка-8 і дыспэтчарская станцыя Малінаўка-4.

У рамках работ па будаўніцтву пятай чаргі Маскоўскай лініі Менскага мэтрапалітэну ў другой палове 2010 году пачалося будаўніцтва станцыі мэтро «Малінаўка».

Станцыя мэтро «Малінаўка» будзе разьмешчана на скрыжаваньні праспэкту Дзяржынскага й вуліцы Ясеніна, побач зь мікрараёнамі Малінаўка й Брылевічы ў Маскоўскім раёне.

## Інфраструктура
У мікрараёне працуе 10 школ, 4 гімназіі , 26 дзіцячых дашкольных устаноў. У сфэры аховы здароўя дзейнічае 25-я цэнтральная раённая паліклініка й 8-я дзіцячая паліклініка. 5-я шматпрофільная паліклініка ў мікрараёне Малінаўка-8 была адкрыта 14 студзеня 2010 году.

Мікрараён добра забясьпечаны аб’ектамі гандлю: працуюць гіпэрмаркет «ProStore», рэчавы рынак «MAXIMUS», рынак будаўнічых матэрыялаў, аўтамабільны рынак «Малінаўка», а таксама шэраг унівэрмагаў і крам.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мікрараёны Менску
Джон Лок (Згубленыя)

**Джонатан «Джон» Лок** () — пэрсанаж амэрыканскага тэлесэрыялу «Згубленыя». Адзіны з выжылых людзей зь сярэдняй часткі самалёту рэйсу 815.

У першым сэзоне, Лок прадстаўлены як таямнічая, інтэлектуальная і мужная характарам асоба, прыстасаваная да жыцьця ў дзікай прыродзе, і схільная да паляваньня і сачэньня. Ён верыць у містычнасьць і духоўнасьць падзеяў, што адбываюцца на высьпе. «Цуд» які адбываецца зь ім пасьля краху авіярэйсу 815 доўгі час займае дамінуючыя пазыцыі ў яго характары і шмат у чым прадвызначае яго адносіны і ўзаемадзеяньні ў сэрыяле.

Катэгорыя:Пэрсанажы сэрыялу «Згубленыя»
Катэгорыя:Пэрсанажы фільмаў
Катэгорыя:Выдуманыя інваліды
Джон Лок (неадназначнасьць)

Імя **Джон Лок** маюць:

* Джон Лок — брытанскі пэдагог і філёзаф
* Джон Лок (Згубленыя) — пэрсанаж сэрыялу Згубленыя
Саід Чмагх

**Саід Чмагх** (1 студзеня 1967 — 12 ліпеня 2007) — ірацкі кіроўца і тэлеапэратар інфармацыйнае агенцыі «Reuters», расстраляны амэрыканскім вайсковым шрубалётам у Багдадзе.

## Жыцьцяпіс
Чмагх нарадзіўся 1 студзеня 1967 году ў Іраку. Уладкаваўся на працу ў «Reuters» перад інтэрвэнцыяй ЗША ў Ірак у 2003 годзе. Акрамя сваіх 4 дзяцей, ён падтрымоўваў яшчэ тры сям’і, а пасьля таго, як ірацкія паўстанцы забілі мужа сястры, таксама й яе сям’ю.

## Сьмерць

12 ліпеня 2007 году, пасьля некалькіх перастрэлак, два амэрыканскія шрубалёты AH-64 Apache заўважылі на адной з вуліцаў Багдаду купку людзей. Палічыўшы некаторых зь іх узброенымі, адкрылі па іх агонь. Усе загінулі, акрамя Чмагха, які, цяжка паранены, спрабаваў адпаўзьці з вуліцы. Празь пяць хвілінаў да месца здарэньня пад’ехаў мікрааўтобус, людзі зь якога спрабавалі аказаць дапамогу Саіду. Яны таксама былі расстраляныя разам зь мікрааўтобусам. Усе дарослыя загінулі, цяжка параненыя двое дзяцей, якія знаходзіліся ў салёне.

Саід Чмагх і ягоны калега Намір Нур-Эльдзін сталі пятым і шостым супрацоўнікамі «Reuters», забітымі ў Іраку з часу пачатку амэрыканскае апэрацыі ў 2003 годзе. Усе шасьцёра забітыя амэрыканскімі жаўнерамі.

### Агалоска
5 красавіка 2010 году відэазапіс здарэньня, запісаны адным са шрубалётаў, і перамовы па радыё, былі выкладзены на сайце Wikileaks.

## Крыніцы і заўвагі

## Вонкавыя спасылкі
* Collateral Murder — даччыны сайт Wikileaks, цалкам прысьвечаны багдадзкаму авіяўдару 12 ліпеня 2007 году
* Massacre Caught on Tape: US Military Confirms Authenticity — відэазапіс, зроблены *[[Democracy Now!]]*

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Іраку
Катэгорыя:Вайна ў Іраку
Катэгорыя:Загінулыя журналісты
Катэгорыя:Reuters
Катэгорыя:Памерлі ў Іраку
Вуліца Будзёнага (Гомель)

**Будзёнага** (раней **Кавалерыйская**) — вуліца ў паўднёвай частцы гораду Гомля (Навабеліцкі раён), названая ў 1930-я гады ў гонар З. М. Будзёнага. Працягласьць каля 1200 м, ад вытворчых карпусоў дрэваапрацоўчага камбінату (ля сучаснай вуліцы Кавалерыйскай) да вуліцы Зайцава. Пачала фармавацца ў 1930-я гады. Забудаваная 1-павярховымі драўлянымі і цаглянымі індывідуальнымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Назвы вуліцы

* З 1930-х — Будзёнага
* канец 1940—1985 — Кавалерыйская
* З 1985 — Будзёнага

## Перасякае вуліцы

* Зайцава
* Севастопальскую
* Суворава
* Сонечную
* Кавалерыйскую

Будзёнага
Нацыянальны Фронт (Украіна)

**Нацыянальны Фронт** () — блёк палітычных партыяў, які ўдзельнічаў у выбарах у Вярхоўную Раду Ўкраіны 1998 году. Афіцыйна зарэгістраваны Цэнтральнай выбарчай камісіяй Украіны 1 лістапада 1997 году.

## Стварэньне
Блёк быў створаны трыма правымі партыямі: Канґрэсам украінскіх нацыяналістаў, Украінскай рэспубліканскай партыяй і Украінскай рэспубліканскай кансэрватыўнай партыяй. 12 сьнежня 1997 году Цэнтральная выбарчая камісія Ўкраіны зарэгістравала выбарчы сьпіс блёку, ён налічваў 181 асобу.

## Вынікі на выбарах
За блёк прагаласавала 721 966 выбаршчыкаў, альбо 2,71%, такім чынам блёк ня здолеў атрымаць 4% галасоў, і не атрымаў права ўдзельнічаць у разьдзеле мандатаў. Аднак прадстаўнікі блёку перамаглі ў шасьці аднамандатных акругах, гэта найлепшы вынік сярод тых партыяў, якія не атрымалі месцаў па сьпісе.

### Абраныя ў акругах
* Валер Дзіброва, Украінская рэспубліканская партыя, Валынская вобласьць
* Васіль Кашчынец, Кангрэс украінскіх нацыяналістаў, Івана-Франкоўская вобласьць
* Яраслава Стэцько, Кангрэс украінскіх нацыяналістаў, Івана-Франкоўская вобласьць
* Іван Білас, беспартыйны, Львоўская вобласьць
* Ігар Пылыпчук, беспартыйны, Львоўская вобласьць
* Міхал Ратушны, Кангрэс украінскіх нацыяналістаў, Тарнопальская вобласьць

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Цэнтральнай выбарчай камісіі Ўкраіны

Катэгорыя:Палітычныя партыі Ўкраіны
Шампань-Ардэны

**Шампа́нь-Ардэ́ны** () — былы рэгіён на паўночным усходзе Францыі. Меў межы на поўначы з Бэльгіяй, і з наступнымі былымі рэгіёнамі: на захадзе — зь Пікардыяй ды Іль-дэ-Франс, на поўдні — з Бургундыяй, на ўсходзе — зь Лятарынгіяй ды Франш-Камтэ. Плошча 25 606 км². Насельніцтва па стане на 2012 год складала 1 339 270 жыхароў. У склад Шампані-Ардэнаў уваходзілі 4 дэпартамэнты: Ардэны, Об, Марна й Верхняя Марна. Адміністрацыйным цэнтрам зьяўляўся Шалён-ан-Шампань (44 899 жыхароў), аднак найбуйнейшым горадам — Рэймс (182 592 жыхароў). У выніку тэрытарыяльнай рэформы францускіх рэгіёнаў 2014 году 1 студзеня 2016 увайшоў разам зь Лятарынгіяй і Эльзасам у склад новаўтворанага рэгіёну Гранд-Эст (адміністрацыйным цэнтрам усяго гэтага рэгіёну стаў Страсбург).

## Глядзіце таксама
* Гаракур (Ардэны)
Маляцічы (неадназначнасьць)

Назву **Маля́цічы** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Маляцічы — вёска ў Шчучынскім раёне Гарадзенскай вобласьці
* Маляцічы — колішняе мястэчка, цяпер вёска ў Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласьці
Беларускі пасольскі клюб

**Беларускі пасольскі клюб** (*БПК*) — беларуская нацыянальная фракцыя ў польскім парлямэнце І (1922—1927) і ІІ (1928—1930) скліканьняў.

Пасьля выбараў у Сэйм 5 лістапада 1922 году ў БПК увашлі 11 паслоў (усе абраныя ад Блёку нацыянальных меншасьцяў)

24 чэрвеня 1925 году адбыўся раскол БПК на 2 фракцыі:
* Беларуская хадэцыя, Беларускі сялянскі саюз і беспартыйныя (ксёндз Адам Станкевіч, Васіль Рагуля, Фабіян Ярэміч, Антон Аўсянік, Аляксандар Уласаў ды іншыя) сталі пераемнікамі старога пасольскага клюбу
* Браніслаў Тарашкевіч, Сымон Рак-Міхайлоўскі, Пётар Мятла ды іншыя прыхільнікі леварадыкальнага кірунку ўвайшлі ў створаны нанова Пасольскі клюб Беларускай сялянска-работніцкай грамады — БСРГ

З 11 ліпеня 1925 да 4 сьнежня 1926 году ў Вільні выходзіў «Бюлетэнь беларускага пасольскага клюбу».

## Сябры БПС

### 1922—1925
# Антон Аўсянік (акруга № 62 — лідзкая)
# Сяргей Баран (акруга № 6)
# Павал Валошын (зь ліпеня 1923 году замест *Каліноўскага*)
# Уладзімер Каліноўскі (акруга № 5, да 23 чэрвеня 1923 году)
# Міхаіл Кахановіч (акруга № 61 — наваградзкая) 
# Пётар Мятла (акруга № 64 — сьвянцянская)
# Сымон Рак-Міхайлоўскі (акруга № 62 — лідзкая)
# Васіль Рагуля (акруга № 61 — наваградзкая)
# Юры Сабалеўскі (з 1924 году замест *Кахановіча*)
# Адам Станкевіч (акруга № 64 — сьвянцянская)
# Браніслаў Тарашкевіч (сьпіс дзяржаўны)
# Сымон Якавюк (акруга № 4 — Астравецкая)
# Фабіян Ярэміч (акруга № 60 — пінская)

### 1925—1927
* Антон Аўсянік (да 1926 году)
* Міхаіл Кахановіч (да 1925 году)
* Васіль Рагуля
* Адам Станкевіч
* Фабіян Ярэміч

### 1928—1930
* Павал Каруза
* Альбін Стаповіч
* Ян Станкевіч
* Кастусь Юхневіч
* Фабіян Ярэміч

## Крыніцы

Катэгорыя:Заходняя Беларусь

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1922 годзе
БПК

Скароты БПК маюць:

* Беларускі пасольскі клюб
* Беларускі палітычны камітэт
Стэфан Пац

**Стэфан Пац** (1587 — 17 лістапада 1640) — вайсковы і дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Падскарбі надворны (1630) і вялікі літоўскі (1630—1635), падканцлер вялікі літоўскі (з 1635).

Быў старостам берасьцейскім, прэнскім і ваўкавішкаўскім.

## Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Пацаў гербу «Газдава», сын Мікалая, падкаморыя берасьцейскага, і Соф’і з Сапегаў.

Навучаўся ў Італіі, па вяртаньні ў Вялікае Княства Літоўскае атрымаў пасады каралеўскага сакратара (з 1611), пісара вялікага літоўскага (1615—1630), рэфэрэндара сьвецкага (1626—1630) і іншыя.

Браў удзел у вайне Рэчы Паспалітай з Маскоўскай дзяржавай (1609—1618).

Шчыры каталік, фундаваў кляштар кармэлітак і касьцёл Сьвятога Язэпа ў Вільні, таксама спрыяў будове касьцёла Сьвятой Тэрэзы.

У шлюбе з Ганнай Дусяцкай меў сыноў Станіслава, Крыштапа Жыгімонта і Мікалая Стэфана, а таксама дачок Соф’ю і Ганну.

## Галерэя

Stefan Pac. Стэфан Пац (1640).jpg|Радавод С. Паца, 1640 г.
Stefan Pac. Стэфан Пац (1651-1700).jpg|Невядомы мастак, XVII ст.
Stefan Pac. Стэфан Пац (XVIII).jpg|Невядомы мастак, XVIII ст.


## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1587 годзе
Стэфан
Катэгорыя:Рэфэрэндары вялікія сьвецкія літоўскія
Катэгорыя:Пісары вялікія літоўскія
Катэгорыя:Памерлі 17 лістапада
Катэгорыя:Памерлі ў 1640 годзе
Малыя Косічы

**Малы́я Ко́січы** — вёска ў Берасьцейскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Малыя Косічы ўваходзяць у склад Тэльмінскага сельсавету.

## Насельніцтва
* 2010 год — 157 чалавек
* 1999 год — 159 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Тэльмінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Берасьцейскага раёну
Васіль Шукшын

**Васіль Макаравіч Шукшын** (, сяло Сросткі, Бійскі раён, Алтайскі край — , станіца Клецкая, Валгаградзкая вобласьць) — расейскі савецкі пісьменьнік, кінарэжысэр, актор, сцэнарыст.

Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.

## Беларускія выданьні
* Я прыйшоў даць вам волю: раман / Васіль Шукшын. — Мінск : Выдавец Зміцер Колас, 2016. — 390, [2] с.

Катэгорыя:Савецкія кінарэжысэры
Катэгорыя:Расейскія літаратары
Катэгорыя:Пахаваныя на Новадзявочых могілках
Намір Нур-Эльдзін

**Намір Нур-Эльдзін** (1 верасьня 1984 — 12 ліпеня 2007) — ірацкі фотажурналіст-фрылансэр, расстраляны амэрыканскім вайсковым шрубалётам у Багдадзе.

## Жыцьцяпіс
Намір Нур-Эльдзін нарадзіўся 1 верасьня 1984 году ў Масуле. Зь дзяцінства цікавіўся фота- і відэаздымкай, і стаў адным зь першых фатографаў, падрыхтаваных агенцыяй Reuters у рамках стратэгіі па найманьні фотажурналістаў з моцнымі ведамі мясцовасьці і магчымасьцю доступу на тэрыторыі, якія лічыліся вельмі небясьпечнымі для працы заходніх рэпартэраў.

Першапачаткова працаваў у Масуле, дзе заслужыў добрую рэпутацыю сваімі фатаздымкамі і імкненьнем хутка зьяўляцца на месцы атакаў, нават не зважаючы на небясьпеку. Пасьля таго, як Нур-Эльдзін пачаў атрымоўваць пагрозы ад ірацкіх паўстанцаў, яго перавялі ў Багдад. Падчас працы тут яму прастрэлілі нагу, некалькі разоў ламалі нос, затрымоўвалі і пагражалі, але ён не губляў энэргіі й аптымізму.

## Сьмерць

12 ліпеня 2007 году, пасьля некалькіх перастрэлак, два амэрыканскія шрубалёты AH-64 Apache заўважылі на адной з вуліцаў Багдаду купку людзей. Палічыўшы некаторых зь іх узброенымі, адкрылі па іх агонь. Нур-Эльдзін і ягоны кіроўца Саід Чмагх падчас гэтага авіяўдару загінулі. На момант сьмерці Наміру было 22 гады.

Нур-Эльдзін і Чмагх сталі пятым і шостым супрацоўнікамі «Reuters», забітымі ў Іраку з часу пачатку амэрыканскае апэрацыі ў 2003 годзе. Усе шасьцёра забітыя амэрыканскімі жаўнерамі.

### Агалоска
Расстрэл і сьмерць Нур-Эльдзіна апісаныя ў 2009 годзе ў кнізе  .

5 красавіка 2010 году відэазапіс здарэньня, запісаны адным са шрубалётаў, і перамовы па радыё, былі выкладзены на сайце Wikileaks.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Collateral Murder — даччыны сайт Wikileaks, цалкам прысьвечаны багдадзкаму авіяўдару 12 ліпеня 2007 году
* Памятаем пра Наміра Нур-Эльдзіна — «The New York TImes»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Іраку
Катэгорыя:Фотажурналісты
Катэгорыя:Загінулыя журналісты
Катэгорыя:Reuters
Катэгорыя:Вайна ў Іраку
Катэгорыя:Памерлі ў Іраку
Democracy Now!

**«Democracy Now!»** — амэрыканская штодзённая незалежная сындыкаваная навінасная, аналітычная праграма навінаў з камэнтарамі, трансьляваная болей чым 900 радыё-, тэле-, спадарожнікавымі і кабэльнымі станцыямі Паўночнае Амэрыкі. Праграма падтрымліваецца цалкам з унёскаў слухачоў, гледачоў і фундацыяў і не прымае ахвяраваньні ад рэклямадаўцаў, карпаратыўных і дзяржаўных установаў.

## Мінуўшчына

«Democracy Now!» заснаваная ў 1996 годзе на «WBAI-FM» у Нью-Ёрку журналістамі , Хуанам Гансалезам, Лэры Бэнскім, Салімам Муўокілам і Джулі Дрызін. У траўні 2005 году зьявілася гішпанская вэрсія. Праграма акцэнтуе ўвагу на навінах, якія, па меркаваньні яе вытворцаў, недастаткова прадстаўленыя або праігнараваныя асноўнымі мэдыямі.

## Узнагароды

«Democracy Now!» і ейная каманда атрымалі некалькі журналісцкіх узнагародаў, у тым ліку прэмію Pinnacle для амэрыканскіх жанчынаў на радыё і тэлебачаньні; the George Polk Award за свой радыёкамэнтар 1998 году *Сьвідраваньне і забойства: Chevron і Нігерыйская нафтавая дыктатура*, прысьвечаны карпарацыі Chevron і сьмерці двух нігерыйскіх сялянаў, якія пратэставалі супраць разьліваньня нафты.

Эмі Гудмэн і Ален Нэерн атрымалі першую ўзнагароду Мэмарыялу імя Робэрта Ф. Кэнэдзі на міжнародным радыё за іхні рэпартаж 1993 году *Гвалт: Падзеі ва Ўсходнім Тыморы*.

1 кастрычніка 2008 Эмі Гудмэн за сваю працу па ўмацаваньні «Democracy Now!» была названая ляўрэатам прэміі «»-2008, якую часта называюць «альтэрнатыўнаю Нобэлеўскай прэміяй».

## Затрыманьні

У 2008 годзе адна з заснавальніц і кіраўніца «Democracy Now!» Эмі Гудмэн разам зь яшчэ двума журналістамі былі затрыманыя паліцыяй падчас рэпартажу пра пратэсты падчас Нацыянальнага канвэнту Рэспубліканскае партыі ЗША. У той час, як Ніколь Салазар вяла відэаздымку падзеяў, пляцоўку вакол яе абкружылі афіцэры ў поўнай экіпіроўцы. Ледзь яна пасьпела выгукнуць «Прэса!», як яе тут жа зьбілі з ног і загадалі легчы тварам у зямлю. Іншы афіцэр пацягнуў яе за нагу па ходніках. Калі да месца падзеяў наблізіўся другі прадусар Sharif Abdel Kouddous, які таксама меў апазнавальныя знакі прэсы, на яго таксама напалі, арыштавалі і зьвінавацілі ў крымінальным злачынстве. Эмі Гудмэн была затрыманая, спрабуючы абараніць сваіх калегаў. Афіцэры ўтварылі лінію «стрымліваньня натоўпу» і загадалі Гудмэн адысьці. Яна была схопленая адным з афіцэраў, і яе журналісцкае пасьведчаньне сарванае агентам спэцслужбы (як і з Kouddous). Усе былі абвінавачаныя ў «арганізацыі масавых беспарадкаў». Пазьней гарадзкія ўлады паведамілі, што ўсе «абвінавачаньні да журналістаў у дробных парушэньнях за прысутнасьць на несанкцыянаваным мерапрыемстве» будуць зьнятыя. Таксама былі зьнятыя абвінавачаньні ў зьдзяйсьненьні крымінальных злачынстваў з Салазар і Kouddous.

## Крыніцы і заўвагі

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына

Катэгорыя:Тэлевізійныя праграмы
Катэгорыя:Радыёперадачы
Катэгорыя:Інтэрнэт-СМІ
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1996 годзе
Лятарынгія

**Лятары́нгія** (, , на раманска-лятарынскім дыялекце *Louréne*) — былы рэгіён на паўночным усходзе Францыі. Меў межы на поўначы з Бэльгіяй, Люксэмбургам і Нямеччынай, а таксама з наступнымі былымі рэгіёнамі: на ўсходзе — з Эльзасам, на поўдні — з Франш-Камтэ, на захадзе — з Шампаньню-Ардэнамі. Плошча 23 547 км². Насельніцтва па стане на 2012 год складала 2 346 292 чалавек. У склад Лятарынгіі ўваходзілі 4 дэпартамэнты: Мёз, Мёрт і Мазэль, Мазэль ды Вагезы. Адміністрацыйным цэнтрам і найбуйнейшым горадам быў Мэц (118 634 жыхароў). Буйным горадам зьяўляецца таксама Нансі (104 072 жыхары). У выніку тэрытарыяльнай рэформы францускіх рэгіёнаў 2014 году 1 студзеня 2016 увайшоў разам з Эльзасам і Шампаньню-Ардэнамі ў склад новаўтворанага рэгіёну Гранд-Эст (адміністрацыйным цэнтрам усяго гэтага рэгіёну стаў Страсбург).

## Глядзіце таксама
* Гаракур (Мёрт і Мозэль)

## Крыніцы
Яскевічы

Назву **Яскевічы** маюць:

* Яскевічы — вёска ў Гарадзенскім раёне Гарадзенскай вобласьці
* Яскевічы — вёска ў Шчучынскім раёне Гарадзенскай вобласьці
Трудавая

Назву **Трудавая** або **Працоўная** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Трудавая — вёска ў Янаўскім раёне Берасьцейскай вобласьці
* Трудавая — вёска ў Шчучынскім раёне Гарадзенскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Труд
* Трудавік
* Трудавы
* Труды
Воўкавічы (Гомельская вобласьць)

**Воўкавічы** (*Ваўковіцкі Крупец*, з 1925 году — *Уры́цкае*) — вёска ў Гомельскім раёне, цэнтар Воўкавіцкага сельсавету.

## Гісторыя
Упершыню ўзгадваецца ў перапісе зямель 1560 году.

## Паходжаньне назвы
Назва паходзіць ад імя аднаго з гаспадароў — Лявонція Ваўка.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка на сайце Гомельскага райвыканкаму
* OnFocus

Катэгорыя:Воўкавіцкі сельсавет (Гомельскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Гомельскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Выбары ў Вярхоўную Раду Ўкраіны (2006)

**Выбары ў Вярхоўную Раду Ўкраіны 2006 году** () — адбыліся 26 сакавіка 2001 году. Праводзіліся паводле прапарцыйнай выбарчай сыстэмы. Гэта першыя выбары, якія адбыліся паводле прапарцыйнай сыстэмы выбараў.

## Вынікі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Цэнтральная Выбарчая Камісія Ўкраіны

Катэгорыя:Гісторыя Ўкраіны пасьля 1991 году
Катэгорыя:Украінская палітыка
Катэгорыя:Гісторыя Ўкраіны
Катэгорыя:Парлямэнцкія выбары ва Ўкраіне
Варшаўская дамова (неадназначнасьць)

Тэрмін **Варшаўская дамова** мае некалькі значньняў:
* Варшаўская дамова (Дамова пра сяброўства, супрацоўніцтва і ўзаемадапамогу) ад 14 траўня 1955 году — дакумэнт, які замацаваў стварэньне вайсковага саюзу эўрапейскіх сацыялістычных краінаў начале з Савецкім Саюзам — Арганізацыя Варшаўскай Дамовы (АВД) .
* Варшаўская дамова (1745) — пагадненьне, падпісанае 8 студзеня 1745 году ўдзельнікамі Чатвяртнога союзу: Вялікабрытаніі, Аўстрыі, Галяндзкай рэспублікай і Саксоніяй, пад час вайны за аўстрыйскую спадчыну.
* Варшаўская дамова (1920) — пагадненьне паміж урадамі Польшчы і Украінскай народнай рэспублікі, падпісанае пад час Польска-савецкай вайны 1919—1921 гадоў.
Глыбоцкае

**Глыбо́цкае** — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Былы цэнтар сельсавету, цяпер уваходзіць у склад Маркавіцкага сельсавету.

Знаходзіцца за 52 км на паўднёвы ўсход ад Гомелю, 10 км ад чыгуначнай станцыі Гарнастаеўка (Украіна) і за 11 км ад чыгуначнай станцыі Краўцоўка.

## Гісторыя
Да 19 чэрвеня 2008 году — цэнтар Глыбоцкага сельсавету. 19 чэрвеня 2008 году перададзеная зь ліквідаванага Глыбоцкага ў Маркавіцкі сельсавет.

## Насельніцтва
* 2009 год — 560 чалавек
* 1999 год — 814 чалавек

## Інфраструктура
Мэдычная амбуляторыя, аддзяленьне сувязі, 2 крамы. Братэрская магіла загінулых у 1943 годзе.

## Помнікі архітэктуры
* Царква Раства Багародзіцы (1881)

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* Падарожжа з Жыгамонтам. Глыбоцкае

Катэгорыя:Маркавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Гомельскага раёну
Эльзас

**Эльзас** (, ) — былы адміністрацыйны рэгіён і гістарычны рэгіён на паўночным усходзе Францыі. Меў межы на поўначы й усходзе зь Нямеччынай, на поўдні — са Швайцарыяй, на паўднёвым захадзе — з былым рэгіёнам Франш-Камтэ, на захадзе — з былым рэгіёнам Лятарынгія. Плошча 8280 км². Насельніцтва складала па стане на 2012 год 1 859 869 чалавек. Каля 40% жыхароў валодаюць эльзаскім дыялектам нямецкай мовы. У склад рэгіёну ўваходзілі 2 дэпартамэнты: Ніжні Райн і Верхні Райн. Адміністрацыйным цэнтрам і найбуйнейшым горадам быў Страсбург (275 718 жыхароў). Буйным горадам зьяўляецца таксама Мюлюз (112 063 жыхароў). У выніку  тэрытарыяльнай рэформы францускіх рэгіёнаў 2014 году, 1 студзеня 2016 увайшоў разам зь Лятарынгіяй і Шампаньню-Ардэнамі ў склад новаўтворанага рэгіёну Гранд-Эст (Страсбург стаў адміністрацыйным цэнтрам усяго гэтага рэгіёну).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Ірына Хадарэнка. Непаўторны Эльзас, або Дзе шукаць сэрца Еўропы
* Віктар Шукеловіч. Як у Францыі мяне здзівіў бел-чырвона- белы сцяг, трасянка і савецкая ўлада (фота)
Франш-Камтэ

**Франш-Камтэ** альбо Франш-Кантэ (, на франка-правансальскім дыялекце *Franche-Comtât*, на франка-камтэйскім дыялекце *Fraintche Comtè*) — былы рэгіён на паўночным усходзе Францыі. Меў межы з наступнымі былымі рэгіёнамі і краінай: на паўночным усходзе з Эльзасам, на поўначы — зь Лятарынгіяй, на паўночным захадзе — з Шампаньню-Ардэнамі, на захадзе — з Бургундыяй, на поўдні — з Ронай-Альпамі, а на ўсходзе — са Швайцарыяй. Плошча 16 202 км². Насельніцтва па стане на 2013 год складала 1 177 906 чалавекі. У склад рэгіёну ўваходзілі 4 дэпартамэнты: Ду, Верхняя Сона, Юра й Тэрыторыя Бэльфору. Адміністрацыйным цэнтрам і найбуйнейшым горадам быў Бэзансон (116 952 жыхароў). У выніку  тэрытарыяльнай рэформы францускіх рэгіёнаў 2014 году, 1 студзеня 2016 увайшоў разам з Бургундыяй у склад новаўтворанага рэгіёну Бургундыя — Франш-Камтэ (адміністрацыйным цэнтрам усяго гэтага рэгіёну стаў Дыжон).
Галавічпольскі сельсавет

**Галавічпольскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёну Гарадзенскай вобласьці. Адміністрацыйны цэнтар — вёска Галавічполе.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 году як **Касьцянеўскі сельсавет** у складзе Васілішкаўскага раёну Баранавіцкай вобласьці БССР. Цэнтар — вёска Касьцянева. З 20 верасьня 1944 году ў складзе Гарадзенскай вобласьці. З 20 студзеня 1960 году ў складзе Шчучынскага раёну. 25 лютага 1961 году да сельсавету далучана частка скасаванага Герніцкага сельсавету.

2 сакавіка 1973 году цэнтар сельсавету перанесены ў вёску Галавічполе, сельсавет перайменаваны ў Галавічпольскі.

28 жніўня 2013 году сельсавет скасаваны, усе 24 населеныя пункты далучаны да Васілішкаўскага сельсавету: Галавічполе, Гурнофель, вёскі Алешкаўцы, Банюкі, Баяры, Ваейкаўцы, Вялікае Сяло, Вялікія Казлы, Галасавічы, Глебаўцы, Карабкі, Касьцянева, Красная, Лазаўцы, Лялюшаўцы, Маркаўцы, Моцеўцы, Навумаўцы, Новыя Гернікі, Пільчукі, Русанаўцы, Русачкі, Старыя Гернікі, Сьвірыды.

## Крыніцы


Катэгорыя:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Шчучынскага раёну
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі
Богуніцкая АЭС

**Богуніцкая атамная электрастанцыя** () — комплекс атамных электрастанцыяў, разьмешчаны за 2,5 км ад вёскі Яслаўскія Богуніцы, што ў Трнаўскім раёне, заходняй Славаччыне.

Богуніцкая АЭС складаецца з двух станцыяў (V1 і V2), кожная зь якіх мае па два рэактары. Электрастанцыя была далучаная да нацыянальнай энэргасыстэмы паэтапна ў пэрыяд паміж 1978 і 1985 годам. Усе чатыры рэактары зьяўляюцца вода-вадзянымі рэактарамі мадэлі ВВЭР-440.

Штогадовая вытворчасьць электрычнасьці складае . Падчас стварэньня сыстэмы цэнтралізаванага ацяпленьня Трнавы другая станцыя была пераўтвораная ў цеплаэлектрацэнтраль. Частка сыстэмы пачала працу ў 1987 годзе. У 1997 годзе пачалося будаўніцтва лініі ацяпленьня да Леапольдава і Глогаўца.

Існуе таксама яшчэ адзін ядзерны рэактар (A1), які таксама разьмешчаны на багуніцкай пляцоўцы. 22 лютага 1977 году на рэактары адбывалася замена паліва, падчас якой адбылася аварыя чацьвертага ўзроўню паводле шкалы INES. Цяпер адбываецца кансэрвацыя гэтага рэактару.

## Адключэньне
У якасьці аднаго з патрабаваньняў далучэньня да Эўразьвязу (2004 год) было вывядзеньне з эксплюатацыі абодвух рэактараў станцыі V1. Першы рэактар быў адключаны ў канцы 2006 году. Другі — 31 сьнежня 2008 году. Было дазволена, аднак, уключэньне станцыі ў тэрміновых выпадках.

Падчас газавага канфлікту паміж Расеяй і Ўкраінай у студзені 2009 году была парушаная падача газу на электрастанцыі ў Славаччыне. 10 студзеня 2009 году славацкі ўрад вырашыў тэрмінова перазапусьціць рэактар, адключаны некалькі дзён таму. У выніку рэактар запушчаны ня быў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Атамныя электрастанцыі Славаччыны
Яцэк Бартошчэ

**Яцэк Бартошчэ** (; нар. 14 кастрычніка 1961 году ў Бэлжыцах — пам. 20 жніўня 2005 году бліз вёскі Надрыбе-Двор у Люблінскім ваяводзтве) — польскі вайсковы пілёт.

Яго дзед, жаўнер Арміі Краёвай, быў арыштаваны НКУС і тры году працаваў у лягеры. Скончыў Вышэйшую афіцэрскую паветраную школу ў Дэмбліне, Акадэмію нацыянальнай абароны (1993), курс у Акадэміі ваеннай паветраных сіл ЗША.

Быў першым польскім пілётам, які кіраваў F-16 (1997). Камандаваў 40 палком зьнішчальна-бамбавікавай авіяцыі, 2 брыгадай тактычнай авіяцыі. З 2003 году быў кіраўніком роду авіяцыйных войскаў паветраных войскаў — намесьнікам кіраўніка курсаў паветраных сіл. 15 жніўня 2005 году атрымаў званьне генэрала брыгады. Загінуў у выніку аварыі турыстычнага самалёту RV-6, разам з іншай асобай. Невядома, хто кіраваў гэтай машынай.

Пахаваньні адбыліся з вайсковым цырыманіялам у Бабіне (Люблінскае ваяводзтва) 24 жніўня 2005 году.

## Узнагароды
* Срэбны Крыж Заслугі (2005),
* Бронзавы Крыж Заслугі (1997),
* Срэбны мэдаль «Узброеныя сілы ў службе бацькаўшчыны»,
* Срэбны мэдаль «За заслугі для абароны краіны».

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся 14 кастрычніка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1961 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Люблінскім ваяводзтве
Катэгорыя:Польскія лётчыкі
Катэгорыя:Польскія генэралы
Катэгорыя:Памерлі 20 жніўня
Катэгорыя:Памерлі ў 2005 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Люблінскім ваяводзтве
Катэгорыя:Загінулі ў авіякатастрофах
Катэгорыя:Пахаваныя ў Польшчы
Ошцьепак

**Ошцьепак** (, мн. л. *oštiepky*) — традыцыйны славацкі татранскі авечы сыр эліптычнае формы. Зьяўляецца зарэгістраванай таварнай маркай пад  Эўразьвязу.

Вырабляецца са сьвежага салодкага сыру, які набіваюць у драўляныя круглыя формы і пакідаюць на пэўны час. Усе формы маюць прыкладна аднолькавы памер. Пасьля сыр апускаюць у цёплую салёную ваду і трымаюць, пакуль ён не набракне сольлю. Высахлы сыр дзякуючы знаходжаньню ў салёнай вадзе станае трывалым, набывае скарынку і жаўтаваты колер.

Тлустасьць блізу 33%. Смакам і кансыстэнцыяй ошцьепак нагадвае іншы вядомы сыр — вэнджаную парэніцу.

У Польшчы таксама існуе падобны сыр, які завецца асцыпек (), адрозны суадносінамі інгрэдыентаў, працэсам вытворчасьці і смакавымі якасьцямі. З гэтай прычыны 29 траўня 2007 году міністры сельскай гаспадаркі Польшчы і Славаччыны Анджэй Лепер і Міраслаў Юрэня падпісалі пагадненьне пра тое, што *ошцьепак* і *асцыпек* мусяць быць прызнаныя рознымі прадуктамі.

## Глядзіце таксама

* Жынчыца
* Парэніца

## Вонкавыя спасылкі

* Ошцьепак і асцыпек
* Славацкія авечыя сыры

Катэгорыя:Славацкая кухня
Катэгорыя:Сыры
Сьвятаполк II Мойміравіч

**Сьвятаполк II** (, ) — правіцель Нітранскага княства ў 894—906 гадах, змагаўся за кантроль над усёй Вялікай Маравіяй.

Сьвятаполк II быў другім сынам Сьвятаполка I, князя Вялікай Маравіі. Пасьля сьмерці Сьвятаполка I у 894 годзе новым князем Вялікай Маравіі стаў яго старэйшы сын Моймір II, а Сьвятаполк II атрымаў у валадараньне Нітранскае княства, якое было яе часткай. У 898 годзе Сьвятаполк паўстаў супраць свайго брата і паспрабаваў захапіць уладу над усёй Вялікай Маравіяй. Канфлікт дасягнуў апагею ўзімку 898—899 гадоў, калі ў яго ўмяшаліся баварцы. Моймір II перамог баварцаў і ўзяў у палон Сьвятаполка II, але баварцы здолелі вызваліць яго і даставіць ва Ўсходне-Франскае каралеўства.

Сьвятаполк II вярнуўся ў Нітранскае княства ў 901 годзе. Ён, імаверней за ўсё, загінуў у 906 годзе, ваюючы супраць вуграў.

Катэгорыя:Мойміравічы
Катэгорыя:Гісторыя Славаччыны
Бургундыя

**Бургундыя** (, на бургундзкім дыялекце *Bregogne*, на франка-правансальскім дыялекце *Borgogne*) — былы рэгіён на ўсходзе Францыі.  Меў межы з наступнымі былымі рэгіёнамі: на поўначы з Шампаньню-Ардэнамі, на ўсходзе — з Франш-Камтэ, на паўднёвым усходзе — з Ронай-Альпамі, на паўднёвым захадзе — з Авэрньню, на захадзе — з Цэнтрам, на паўночным захадзе — зь Іль-дэ-Франс. Плошча 31 582 км². Насельніцтва па стане на 2012 год складала 1 641 130 чалавек. У склад рэгіёну ўваходзілі 4 дэпартамэнты: Кот-д’Ор, Сона і Люара, Ньеўр ды Ёна. Адміністрацыйным цэнтрам і найбуйнейшым горадам быў Дыжон (153 003 жыхароў). У выніку  тэрытарыяльнай рэформы францускіх рэгіёнаў 2014 году, 1 студзеня 2016 увайшоў разам з Франш-Камтэ у склад новаўтворанага рэгіёну Бургундыя — Франш-Камтэ (Дыжон стаў адміністрацыйным цэнтрам усяго гэтага рэгіёну).