open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Бараўцы (Менскі раён)

**Бараўцы́** — вёска ў Менскім раёне Менскай вобласьці. Уваходзіць у Папярнянскі сельсавет. Знаходзіцца за 18 км на поўнач ад цэнтру Менску, за 3 км на ўсход ад павароту на Паперню з аўтамабільнае дарогі  Менск — Калачы — Мядзел.

## Насельніцтва
* 2010 год — 49 чалавек
* 1999 год — 42 чалавекі

## Бараўцы і Янка Купала
Сям’я Луцэвічаў пераехала сюды ў 1904 годзе зь Селішча. У 1904—1909 гадах маці Янкі Купалы Бянігна Луцэвіч арандавала тут фальварак (ён знаходзіўся ў канцы вёскі). 

Менавіта адсюль увосень 1905 году Янка Луцэвіч пайшоў працаваць на бровар у Сёмкава. Купала прыяжджаў у Бараўцы ў 1906 годзе, калі працаваў на бровары ў Яхімоўшчыне, і ў 1907 годзе, калі быў памочнікам вінакура ў Дольным Снове. У гэты час Купала аднавіў свае сувязі з Уладзімерам Самойлам, якому паказваў свае вершы. Тут Купала напісаў драматычную паэму «Адвечная песьня» (1908) і верш «Явар» (1909). Увосень 1908 году Купала выехаў у Вільню, адкуль наведваўся ў Бараўцы. На месцы былога фальварку сёньня засталіся азярцо і калодзеж.

## Для турыстаў
Даехаць да вёскі зь Менску можна было са сталічнага аўтавакзалу «Маскоўскі» сэзонным маршрутам.

## Крыніцы

## Літаратура
* Янка Купала: Энцыкл. даведнік / БелСЭ; Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн., БелСЭ, 1986. — 727 с, 26 л. іл.; Артыкул «Бараўцы» / Аўтар — Ж.Дапкюнас. — C. 64.
* Пракопчык Л. Даўгінаўскія вёрсты. Нарысы. — Мн.: Мастацкая літаратура, 1977. — 160 с.
* Содаль Ул. Тут бачу свой край. — Мн.: Полымя, 1994. — 78 с.: іл. — 

## Вонкавыя спасылкі
* Пуцявінамі сейбіта / Уладзімер Содаль // Камунікат.org 
* Тут бачу свой край… / Уладзімер Содаль // Газэта «Туризм и отдых»
* Грамадскасць прапаноўвае стварыць літаратурна-ландшафтны запаведнік ў гонар сям’і Купалы // News.by

Катэгорыя:Папярнянскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Менскага раёну
Катэгорыя:Купалаўскія мясьціны
Дэдугу

**Дэдугу** () — горад і гарадзкая камуна на паўночным ўсходзе Буркіна-Фасо. Цэнтар вобласьці Букле-дзю-Муун і правінцыі Мухун. Утварае асобны дэпартамэнт. Колькасьць насельніцтва — 86 324 чалавекі (2006).

Адміністрацыйна падзелены на 7 сэктараў. Дзейны мэр — Гнамі Валентын Канатэ.

У ваколіцах Дэдугу знаходзяцца плянтацыі арахісу і бавоўніка. У горадзе пабудаваны аэрапорт. Штогод тут праводзіцца *Фэст мастацтваў і масак (Festival des masques et des arts (FESTIMA))*.

Катэгорыя:Гарады Буркіна-Фасо
Пружанскі аэрадром (неадназначнасьць)

**Пружанскі аэрадром**:
* Пружанскі аэрадром №207 — аэрадром часоў Другой сусьветнай вайны ля вёскі Куплін, за 3 км ад Пружанаў
* Пружанскі аэрадром №208 — недабудаваны аэрадром часоў Другой сусьветнай вайны за 1 км ад Пружанаў
* Авіябаза Пружаны — назва дзейнай авіябазы ў Новых Засімавічах, якая сустракаецца ў заходніх даведніках

## Крыніцы
Гарэт Бэйл

**Гарэт Фрэнк Бэйл** (;  16 ліпеня 1989 году, Кардыф, Ўэйлз) — былы валійскі футбаліст, паўабаронца. Выступаў у складзе нацыянальнай зборнай Валіі. Сусьветную вядомасьць Гарэт атрымаў выступаючы за ангельскі клюб «Тотэнгэм Готспур». Асабліва пасьпяховым сэзонам у лёнданскім клюбе быў сэзон 2012—2013 гадоў, калі Гарэт быў абраны найлепшым гульцом Прэм’ер-Лігі. 1 верасьня 2013 году Гарэт пасьля доўгіх перамоваў далучыўся да складу гішпанскага гранду «Рэал» за неназваную суму, але, як некаторыя лічаць, гішпанскі клюб выклаў рэкордную суму за гульца.

## Кар’ера
### Клюбная
Гарэт Бэйл нарадзіўся 16 ліпеня 1989 году ў Кардыфе. Яшчэ дзіцем ён вырашыў, што абавязкова стане футбалістам. Маленькі Гарэт Бэйл з зачараваньнем глядзеў футбольныя матчы й захапляўся наймацнейшымі футбалістамі сьвету. Ён увесь час уяўляў сябе на іхным месцы й марыў стаць такім жа вялікім гульцом.

Гарэт быў заўважаны скаўтамі «Саўтгэмптану» яшчэ ў дзевяцігадовым узросьце, і затым пачаў трэнавацца ў адной з даччыных акадэміяў гэтага клюбу. Трэніроўкі прыносілі юнаку толькі задавальненьне — ён стараўся даказаць усім і сабе самому, што здольны дамагчыся вялікіх посьпехаў у футболе. У 16 гадоў Бэйл гуляў у зборнай школы для 18-гадовых і дапамог ёй выйграць Школьны кубак Кардыфу. У тым жа годзе ён атрымаў прэмію ад дэпартамэнту спорту Валіі. Тады ж яго хацеў набыць «Манчэстэр Юнайтэд», але прапанова манкуніянцаў было адхілена.

1 верасьня 2013 году гішпанскі клюб «Рэал» абвесьціў, што яны дасягнулі пагадненьня аб трансфэры Бэйла, падпісаўшы з гульцом шасьцігадовы кантракт. Як лічыцца, за гэтую зьдзелку «Тотэнгэм» атрымаў 77 млн фунтаў або нават за сусьветна рэкордную суму ў памеры 85,3 млн фунтаў.

### Міжнародная
У асноўную зборную стаў выклікацца ў 17 гадоў з мэтай замяніць Раяна Гігса, які на той час скончыў сваю міжнародную кар’еру. Дэбют юнага валійца адбыўся 27 траўня 2006 году, калі ён выйшаў на замену ў матчы са зборнай Трынідаду і Табага на 80-й хвіліне.

## Дасягненьні
**«Рэал»**:
* Чэмпіён Гішпаніі: 2017, 2020, 2022
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2014
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2017
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2014, 2016, 2017, 2018, 2022
* Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2014, 2017
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2014, 2017, 2018

**«Лос-Анджэлес»**:
* Уладальнік Кубка МЛС: 2022
* Пераможца Сапортэрз Шылдс: 2022

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на афіцыйным сайце «Рэал» Мадрыд
* Профіль на афіцыйным сайце «Тотэнгэм Госпур»
* Профіль на transfermarkt.co.uk
* Статыстыка на сайце UEFA
* Статыстыка на сайце FIFA

Катэгорыя:Валійскія футбалісты
Андэрс Ліндэгор

**Андэрс Розэнкранц Ліндэгор** (;  13 красавіка 1984 году, Одэнсэ, Данія) — колішні дацкі футбаліст, гулец нацыянальнай зборнай Данію на пазыцыі брамніка.

## Кар’ера
Ягоны пераход у «Манчэстэр Юнайтэд» адбыўся ў студзені 2011 году, адразу пасьля адкрыцьця зімняга транфэрнага вакна.

## Дасягненьні
**«Одэнсэ»**:
* Уладальнік Кубка Даніі: 2007

**«Олесун»**:
* Уладальнік Кубка Нарвэгіі: 2009

**«Манчэстэр Юнайтэд»**:
* Чэмпіён Ангельшчыны: 2013
* Уладальнік Супэркубка Ангельшчыны: 2011, 2013

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Манчэстэр Юнайтэд»
* 
* 
* 

Катэгорыя:Дацкія футбалісты
Юнэс Кабуль

**Юнэ́с Кабу́ль** (;  4 студзеня 1986 году, Сэн-Жульен-ан-Жэнэвуа, Францыя) — былы францускі футбаліст мараканскага паходжаньня, абаронца. Мае 5 выступаў у складзе нацыянальнай зборнай Францыі. Гуляў на пазыцыі бакавога абаронцы ці паўабаронцы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт гульца
* Профіль на афіцыйным сайце «Тотэнгэм Госпур»

Катэгорыя:Францускія футбалісты
Тропікі

**Тро́пікі** (ад  — паваротны круг) — кліматычныя зоны Землі. У строга геаграфічным разуменьні разьмешчаны паміж тропікам Казярога ці Паўднёвым тропікам і тропікам Рака ці Паўночным тропікам — асноўнымі паралелямі, якія разьмешчаны на 23° 27′ на поўдзень і поўнач ад экватара і вызначаюць найбольшую шырату, на якой Сонца апоўдні можа падняцца ў зэніт (у дзень летняга сонцастаяньня).

Для трапічных рэгіёнаў характэрны гарачы клімат.
Нікому

«**Нікому**» — паэма Янкі Купалы, напісаная ў 1906 годзе і ўпершыню апублікаваная ў 1926 годзе..

У аснове паэмы — пачутае Купалам зімой 1906 году ў час працы на бровары ў вёсцы Яхімоўшчына ад селяніна В. Л. Парфёна апавяданьне пра жорсткасьць былога мясцовага пана, які загубіў жыцьцё маладога хлопца і дзяўчыны.

Паэт ад імя старога селяніна распавядае пра трагічны выпадак. Пакахаліся вясковы хлопец Тамаш зь дзяўчынай Аленай. Пайшлі ў двор да пана прасіць дазволу згуляць вясельле. Дазвол быў дадзены, але «Аленку-красуню пан на воку меў». Далейшае дзеяньне быццам бы палярызуецца паказам дзьвюх проіцілеглых карцінаў: вясельля ў вёсцы і панскага гульбішча ў двары. П’янаму панскаму зброду захацелася глуму, зьдзеку і ўцехі. Дзесяць гайдукоў кінуліся выконваць загад пана: забраць зь вясельля маладую «на гулі» ў панскі двор. На шляху гвалтаўнікоў стаў Тамаш. У парыве адчаю і безвыходнасьці Тамаш сякерай забівае сваю каханую: лепш няхай прыме сьмерць, чым будзе над ёй глуміцца «распасьвены зьвер».

Структурна твор арганізаваны складана: кожная з 14 часткаў паэмы складаецца з 5 строфаў, у якіх эмацыянальна-зрокава ўзнаўляецца асобная сцэнка-карціна. Тым самым Я. Купала пазьбягае манатоннасьці, традыцыйнай расьцягнутасьці. Апавядальнасьць набывае напружаны вонкавы і ўнутраны драматызм.

## Крыніцы

## Літаратура
* Янка Купала: Энцыкл. даведнік / БелСЭ; Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн., БелСЭ, 1986. — 727 с, 26 л. іл.; Артыкул «Нікому» / Аўтар — М.М.Арочка. — C. 439—440.

## Вонкавыя спасылкі
* Петрушкевіч Ала. Біблейскія матывы ў ранніх паэмах Янкі Купалы/ Беларуская інтэрнет-бібліятэка kamunikat.org

Катэгорыя:Паэмы Янкі Купалы
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1906 годзе
Аляксандраўка (Шапілаўскі сельсавет)

**Алякса́ндраўка** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі, аколены лесам. Уваходзіць у склад Шапілаўскага сельсавету. Насельніцтва 5 чал. (2004). Знаходзіцца за 6 км на поўнач ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 100 км ад Гомелю.

Побач аўтадарога Бабруйск — Гомель. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку XX стагодзьдзя. У 1909 годзе сяліба ў Гарадзецкай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў лістападзе 1943 году акупанты часткова спалілі мястэчка. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Ленінец» (цэнтар — вёска Антонаўка).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 1 двор, 9 жыхароў; 1959 — 19 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 3 гаспадаркі, 5 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шапілаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Асое

**Асо́е** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шапілаўскага сельсавету. Насельніцтва 4 чал. (2010). Знаходзіцца за 16 км на паўночны ўсход ад места Жлобін, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Хальч (лінія Жлобін — Гомель), за 110 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак на былых абшарніцкіх землях. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў лістападзе 1943 году акупанты цалкам спалілі мястэчка і забілі 1 жыхара. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Сьвітанак» (цэнтар — вёска Шапілава).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1940 — 28 двароў, 125 жыхароў; 1959 — 49 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 9 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 4 гаспадаркі, 4 жыхары; 2010 — 4 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шапілаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Калека

**«Калека»** — паэма Янкі Купалы, напісаная ў 1907 годзе і ўпершыню апублікаваная ў 1926 годзе..
Сваю паэму Я.Купала вызначыў як гутарку, хоць у адрозьненьне ад традыцыйнага жанру гутарак споведзь жабрака-калекі цалкам вытрыманая ў апавядальна-маналягічным пляне. Яна нідзе не перапыняецца дыялёгам, пытаньнямі, удзелам у гаворцы іншых пэрсанажаў. Толькі ў апошняй частцы чытач даведваецца, што дзеяньне адбываецца ў карчме.

У аснове паэмы — сацыяльная драма Куксы, чалавека, які на вайне страціў руку, а на службе ў пана і нагу. Выгнаны са службы, калека стаў жабраком. Уся гісторыя, апрача трагічнага эпілёга, падаецца ў форме апавяданьня самога калекі — паэтапна, здарэньне за здарэньнем, зьдзек за зьдзекам. Гэта вельмі ўражлівая і сацыяльна выкрывальная споведзь чалавека трагічнага лёсу.

Структура паэмы вызначаецца кампазыцыйнай зладжанасьцю і стройнай арганізацыяй: яна складаецца з 12 часткаў, у кожнай з каторых па 4 страфы. Апошняя страфа кожнай часткі мае анафарычны варыянт звароту да слухачоў, што надае жывую непасрэднасьць твору і падкрэсьлівае яго спавядальны лад. Апошняя частка твора, напісаная ад імя аўтара, ня проста падводзіць вынік жыцьцёвага лёсу героя ў яго апошнім трагічным зломе, але сьведчыць аб кроўнай блізкасьці паэта да чалавека з гушчы народа.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Петрушкевіч Ала. Біблейскія матывы ў ранніх паэмах Янкі Купалы/ Беларуская інтэрнет-бібліятэка kamunikat.org

## Літаратура
* Янка Купала: Энцыкл. даведнік / БелСЭ; Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн., БелСЭ, 1986. — 727 с, 26 л. іл.; Артыкул «Калека» / Аўтар — М.М.Арочка. — C. 275.

Катэгорыя:Паэмы Янкі Купалы
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1907 годзе
Антонаўка (Шапілаўскі сельсавет)

**Анто́наўка** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шапілаўскага сельсавету. Насельніцтва 208 чал. (2004). Знаходзіцца за 13 км на паўночны ўсход ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Менск — Гомель), за 106 км ад Гомелю. На захадзе мяжуе зь лесам.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з пачатку XIX стагодзьдзя. Паводле рэвізійных матэрыялаў 1858 году ў складзе маёнтка Казловічы, уладаньне абшарніка Ф. А. Маліноўскага, а з 1859 году Турчанынавых, у Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. У 1887 годзе ў наёмнай хаце адкрыта царкоўна-прыхадзкая школа. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся 4 вятракі, кузьня, у Гарадзецкай воласьці. У 1909 годзе 1256 дзесяцін зямлі.

У 1933 годзе арганізаваны калгас «Ленінец». Мелася пачатковая школа. У часе Вялікай Айчыннай вайны з восені 1941 году дзейнічала падпольная патрыятычная група (кіраўнік А. Л. Севасьцьянчык). У верасьні 1943 году акупанты спалілі 44 двары і забілі 112 жыхароў. 43 жыхары загінулі на франтах і ў партызанскай барацьбе. Паводле перапісу 1959 году цэнтар калгасу «Ленінец». Аддзяленьне сувязі, клюб, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, сярэдняя школа (новы цагляны будынак пабудаваны ў 1988 годзе).

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:600
ScaleMajor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1897 from:0 till:293 
  bar:1940 from:0 till:560
  bar:1959 from:0 till:472
  bar:2004 from:0 till:508 
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:


* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 27 двароў; 1897 — 45 двароў, 293 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 86 двароў; 1940 — 560 жыхароў; 1959 — 472 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 183 гаспадаркі, 508 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шапілаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Малыя Казловічы

**Малы́я Казло́вічы** — пасёлак у Беларусі. Уваходзіць у склад Шапілаўскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 31 чал. (2004). Знаходзіцца за 17 км на паўночны ўсход ад места Жлобін, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Хальч (лінія Жлобін — Гомель), за 110 км ад Гомелю.

На поўначы мэліярацыйны канал.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомы з XIX стагодзьдзя як невялікае сяло ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. Побач знаходзіўся аднайменны фальварак, гаспадар якога валодаў у 1871 годзе 1602 дзесяцінамі зямлі. У 1934 годзе арганізаваны калгас «Будаўнік». У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 28 двароў і забілі 35 жыхароў. 43 жыхары загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Ленінец» (цэнтар — вёска Антонаўка).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 73 двары; 1940 — 89 двароў, 326 жыхароў; 1959 — 203 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 22 гаспадаркі, 31 жыхар

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шапілаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Шапілава

**Шапі́лава** (з 30 ліпеня 1928 — *Ма́йскае*) — вёска ў Беларусі. Цэнтар Шапілаўскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 506 чал. (2004). Знаходзіцца за 18 км на паўночны ўсход ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 101 км ад Гомелю.

На захадзе мэліярацыйны канал.

## Гісторыя
У 1923 годзе ў вёсцы знойдзены скарб 3-й чвэрці XVII стагодзьдзя (манэты Рэчы Паспалітай і Швэдзкай Прыбалтыкі), гэтая знаходка сьведчыць пра дзейнасьць чалавека ў гэтых месцах з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як фальварак Казловічы (ён жа Шапілаўка) у Гарадзецкай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1906 годзе пабудаваная школа, у якой пачаліся заняткі. З 1911 году пры школе пачала працаваць бібліятэка. У 1909 годзе 978 дзесяцін зямлі.

У 1924 годзе на базе таварыстваў па сумеснай апрацоўцы зямлі «Колас» і «Звон» створаны калгас «Сьвітанак», затым калгас «Прагрэс», працавалі нафтавы млын і кузьня. З 20 жніўня 1924 году цэнтар Шапілаўскага (з 30 ліпеня 1928 году Майскага) сельсавету Жлобінскага раёну Бабруйскай (да 26 ліпеня 1930 году) акругі, з 20 лютага 1938 году Гомельскай вобласьці. У 1936 годзе ў вёску пераселеныя жыхары вёскі Казловічы. У часе Нямецка-савецкай вайны ў сьнежні 1943 году акупанты спалілі 218 двароў і забілі 24 жыхары. Вызваленая 23 лютага 1944 году. У баях 1943—1944 гадоў у раёне вёскі загінулі 1018 савецкіх салдатаў і 2 партызаны (пахаваныя ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). У студзені — чэрвені 1944 году ў вёсцы разьмяшчаўся палявы шпіталь савецкіх войскаў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 263 жыхары, у памяць пра загінулых у 1967 годзе ўсталяваная скульптурная кампазыцыя. Паводле перапісу 1959 году цэнтар калгасу «Сьвітанак». Працуюць малочны завод, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, дзіцячыя ясьлі-сад, лякарня, аддзяленьне сувязі, сталовая, крама.

У склад Шапілаўскага сельсавету ўваходзілі, у наш час ня існыя: да 1936 году вёска Казловічы, пасёлкі Прывет, Савет, да 1966 году пасёлку Бабоўскі (да 1964 году сядзіба Хальчанскай МТС), Хлебароб, да 1997 году пасёлак Падлесьсе.

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 195 двароў; 1940 — 242 гаспадаркі, 1201 жыхар; 1959 — 770 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 561 жыхар
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 204 гаспадаркі, 506 жыхароў; 2010 — 458 жыхароў

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шапілаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Цупер

**Цу́пер** — вёска ў Беларусі, на рацэ Цуперка. Уваходзіць у склад Шапілаўскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 30 чал. (2010). Знаходзіцца за 11 км на паўночны ўсход ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін, за 104 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Гарадзецкай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. Паводле рэвізіі 1858 году ва ўладаньні абшарніка Турчанінава, які купіў вёску ў 1857 годзе ў абшарніка Маліноўскага. З 1880 году дзейнічалі млын, хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся школа граматы, хлебазапасная крама, млын, 2 кузьні. Пасьля 1909 году падзялілася на дзьве вёскі: Стары Цупер і Новы Цупер, але ў пачатку 1920-х яны зноў аб’ядналіся ў адзіны населены пункт.

У 1934 годзе арганізаваны калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў лістападзе 1943 году акупанты спалілі 73 двары і забілі 70 жыхароў. Вызваленая 24 лютага 1944 году. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 80 жыхароў, у памяць пра загінулых у 1967 годзе на паўднёвай ускраіне ўсталявана скульптура салдата. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Ленінец» (цэнтар — вёска Антонаўка). Знаходзіцца санаторый «Пралеска».

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:500
ScaleMajor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1858 from:0 till:175
  bar:1897 from:0 till:339
  bar:1909 from:0 till:467
  bar:1940 from:0 till:292
  bar:1959 from:0 till:179
  bar:1999 from:0 till:45
  bar:2004 from:0 till:39
  bar:2010 from:0 till:30
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:


* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1858 — 22 двары, 175 жыхароў; 1897 — 58 двароў, 339 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 65 двароў, 467 жыхароў; 1925 — 80 двароў; 1940 — 292 жыхары; 1959 — 179 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 45 жыхароў
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 21 гаспадарка, 39 жыхароў; 2010 — 30 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шапілаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Чорная Вірня

**Чо́рная Ві́рня** — вёска ў Беларусі, на рацэ Ржаўка. Уваходзіць у склад Шапілаўскага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 56 чал. (2010). Знаходзіцца за 13 км на паўночны ўсход ад места Жлобін, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Хальч (лінія Жлобін — Гомель), за 106 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Выяўлены археолягамі курганны магільнік (14 насыпаў, за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, ва ўрочышчы Мышалоўка) сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як вёска ў Стараруднянскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. З 1880 году дзейнічаў хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году знаходзіліся 2 крамы, вятрак, кузьня, крупадрабільня, піцейны дом. У 1903 годзе пабудавана новая школа. У 1909 годзе 1293 дзесяціны зямлі.

У 1931 году арганізаваны калгас «Праўда», працавала кузьня. У часе Вялікай Айчыннай вайны у лістападзе 1943 году нямецка карнікі спалілі 112 двароў і забілі 105 жыхароў. Вызвалена 4 сьнежня 1943 году. 108 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе калгасу «Сьвітанак» (цэнтар — вёска Шапілава).

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:1000
ScaleMajor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1897 from:0 till:763
  bar:1909 from:0 till:830
  bar:1940 from:0 till:962 
  bar:1959 from:0 till:445 
  bar:1999 from:0 till:131
  bar:2004 from:0 till:96
  bar:2010 from:0 till:56
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:


* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 118 двароў, 763 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 830 жыхароў; 1925 — 205 двароў; 1940 — 962 жыхары; 1959 — 445 жыхароў (паводле перапісу); 1999 — 131 жыхар
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 52 гаспадаркі, 96 жыхароў; 2010 — 56 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Шапілаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Бабінец (Берасьцейская вобласьць)

**Бабі́нец** — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Сухопальскага сельсавету. Знаходзіцца за 37 км на паўночны захад ад Пружанаў, 49 км ад чыгуначнай станцыі Аранчыцы на лініі Баранавічы — Берасьце. Насельніцтва на 2012 год — 5 жыхароў, 4 двары.

## Назоў
Паводле паданьня, на месцы вёскі жыў аднаасобнік. Калі занямог, паклікаў сваіх трох сыноў і запавядаў падзяліць зямлю між імі пароўну. Калі ягоная жонка спыталася: «А мне што?» — гаспадар адказаў: «А бабе ніц». Гэтак і зьявіўся назоў *Бабінец*.

Паводле іншае вэрсіі, назва паходзіць ад павітухі, якая «бабіла» — прымала роды.

## Мінуўшчына
За расейскім часам — у Белавеска-Аляксандраўскай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні. На пачатку XX стагодзьдзя 75 жыхароў.

За польскім часам — асада ў гміне Крыжы Бельскага павету Беластоцкага ваяводзтва.

Зь верасьня 1939 року ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 у Шарашоўскім, з 17 сьнежня 1956 — у Пружанскім раёнах Берасьцейскай вобласьці.

Да 2006 року вёска ўваходзіла ў склад Роўбіцкага сельсавету. Рашэньнем Берасьцейскага абласнога савету дэпутатаў №261 7 верасьня 2006 року сельсавет скасаваны, яго вёскі ўлучаныя ў склад Сухопальскага сельсавету.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: пачатак стагодзьдзя — 75 жыхароў; 1970 год — 32 жыхары (перапіс); 1999 год — 7 жыхароў
* XXI стагодзьдзе: 2003 год — 7 жыхароў, 5 двароў; 2005 год — 7 жыхароў, 5 двароў; 2010 год — 4 жыхары; 2012 год — 5 жыхароў, 4 двары

## Турыстычная інфармацыя
У вёсцы жыла ўнікальная калёнія буслоў: 22 бусьліныя сям’і пры чатырох жылых хатах. На трох таполях разьмяшчаліся адпаведна 10, 8 і 6 бусьлянак. У 2002 року адну з таполяў паваліў ураган, у выніку чаго больш за два дзясяткі бусьлянятаў загінулі. Дзякуючы актывістам «Аховы птушак Беларусі» наступнай вясной былі збудаваныя 12 плятформаў для гнездаваньня, аднак такая вялікая колькасьць буслоў тут болей ня селіцца.

## Транспарт
Аўтамабільная дарога  Роўбіцк — Прыкалесь — Папялёва.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Сухопальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пружанскага раёну
Пол Скоўлз

**Пол Ааран Скоўлз** (;  16 лістапада 1974 году, Солфард, Ангельшчына) — былы ангельскі футбаліст, які ўсю сваю кар’еру выступаў за клюб «Манчэстэр Юнайтэд» на пазыцыі цэнтральнага паўабаронцы. Былы гулец нацыянальнай зборнай Ангельшчыны. Адзін з найлепшых гульцоў свайго пакаленьня.

Скоўлз сем гадоў гуляў за зборную Ангельшчыны. Ён удзельнічаў у чатырох вялікіх спаборніцтвах — чэмпіянатах сьвету 1998 і 2002 гадоў, а таксама ў чэмпіянатах Эўропы 2000 і 2004 гадоў. Пасьля Эўра-2004 Скоўлз абвесьціў аб завяршэньні сваёй кар’еры ў зборнай, матываваўшы гэта жаданьнем засяродзіцца на клюбнай кар’еры, а акрамя таго, больш часу праводзіць зь сям’ёй.

Напрыканцы сэзону 2010—2011 гадоў Пол скончыў сваю спартовую кар’еру, аднак 8 студзеня 2012 году было абвешчана, што Пол Скоўлз вяртаецца ў «Манчэстэр Юнайтэд» у якасьці гульца да завяршэньня сэзону 2011—2012 гадоў. Аднак 8 студзеня 2012 году вырашыў застацца ў клюбе ў якасьці гульца да траўня 2013 году.

## Кар’ера
Пол Скоўлз пачаў трэніравацца з «Манчэстэр Юнайтэд» у 14 гадоў. Насуперак распаўсюджанаму меркаваньню, ён ня быў чальцом моладзевай каманды, якая выйграла ў 1992 годзе Моладзевы кубак Ангельшчыны. Зрэшты, у наступным сэзоне ён дайшоў са сваёй камандай да фіналу. Прафэсійная кар’ера Скоўлза ў «Манчэстэр Юнайтэд» пачалася 23 ліпеня 1993 году, аднак на поле ён упершыню выйшаў толькі ў сэзоне 1994—1995 гадоў. Ягоны дэбют адбыўся 21 верасьня 1994 году ў матчы Кубка Лігі супраць «Порт Вэйл».

## Асабістае жыцьцё
Пол Скоўлз жыве ў Олдэме са сваёй сям’ёй — жонкай Клэр і трыма дзецьмі, Ааранам, Алісіяй і Эйдэнам. Многія адзначаюць у характары Скоўлза незвычайную сьціпласьць і высокую адданасьць гульні. У яго няма асабістага агента, як у большасьці футбалістаў, і ўсе перамовы ён вядзе сам. Ён рэдка дае інтэрвію й амаль не падпісвае рэклямных кантрактаў.

## Дасягненьні
**Манчэстэр Юнайтэд**:
* Чэмпіён Ангельшчыны (10): 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2007, 2008, 2009, 2011
* Уладальнік Кубка Ангельшчыны (3): 1996, 1999, 2004
* Уладальнік Кубка Футбольнай Лігі (2): 2009, 2010
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў (2): 1999, 2008
* Уладальнік Супэркубка Ангельшчыны (5): 1996, 1997, 2003, 2008, 2010
* Уладальнік Міжкантынэнтальнага кубка: 1999
* Пераможца Клюбнага чэмпіянату сьвету: 2008

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце Манчэстэр Юнайтэд

Катэгорыя:Ангельскія футбалісты
Семянча 2

**Семянча́ 2** — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавету. Знаходзіцца за 4 км на ўсход ад Пружанаў, за 80 км ад Берасьця.

## Мінуўшчына
За расейскім часам — у Ліноўскай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні. Падчас напалеонаўскага нашэсьця 1812 року на двары ў Семянчы кватараваў францускі генэрал. На месцы, дзе адбылася сутычка 7-га саксонскага корпусу генэрала Рэнье з расейскім войскам, праз 30 рокаў быў пастаўлены помнік.

Да пераезду ў Хараўшчыну Семянчу разам з  зьбіраўся набыць паэт Францішак Карпінскі, прапаноўваў за яе 60 000 злотых.

Напрыканцы XIX — у пачатку XX стагодзьдзя плошча вёскі складала 201 дзесяціну; фальварак Ягалкоўскіх — 220 дзесяцінаў. Паводле перапісу 1897 року ў вёсцы 22 двары, 213 жыхароў. У пачатку XX стагодзьдзя 224 жыхары.

За польскім часам — у гміне Лінова, а з 1926 року — у гміне Пружана Пружанскага павету Палескага ваяводзтва. У 1921 року — 16 двароў, 89 жыхароў.

З 15 студзеня 1940 у Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці БССР.

## Насельніцтва
* XX стагодзьдзе: 1970 год — 225 жыхароў; 1999 год — 42 жыхары
* XXI стагодзьдзе: 2005 год — 44 жыхары, 19 двароў; 2010 год — 51 жыхар

## Турыстычная інфармацыя
* Гаспадарчая пабудова ў былым фальварку Семянча (XIX стагодзьдзе) — адна зь першых беларускіх мануфактураў.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 
*  

Катэгорыя:Пружанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пружанскага раёну
Луцкі

**Лу́цкі** — пасёлак і аграгарадок у Беларусі, на рацэ Беліца. Цэнтар Луцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 1626 чал. (2004). Знаходзіцца за 4 км на поўнач ад места Жлобін, за 3,5 км ад чыгуначнай станцыі Луцкае, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 104 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваны ў пачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак. Пасёлак рос амаль адначасова з павелічэньнем маштабаў распрацоўкі торфу. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені 1941 году акупанты спалілі 17 двароў. У 1962 годзе да пасёлку быў далучаны пасёлак торфабрыкетнага заводу «Луцкі». З 24 лістапада 1983 году цэнтар Луцкага сельсавету Жлобінскага раёну. Працуюць торфабрыкетны завод, музычная школа, бібліятэка, лякарня.

У склад Луцкага сельсавету ўваходзілі (у наш час ня існыя): да 1962 году пасёлак торфабрыкетнага заводу «Луцкі», да 1963 году пасёлак пеньказавода, да 1966 году вёска Кастрычніцкая (да 30 ліпеня 1964 году Тапіла), пасёлкі Гуляйполе, Леніна, Надзежда, Чырвоны Рог, да 1966 году пасёлак Лісіны Лог.

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1940 — 19 двароў, 490 жыхароў; 1959 — 592 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 633 гаспадаркі, 1676 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Вярбічаў

**Вярбі́чаў** — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі, на рацэ Беліца. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавету. Насельніцтва 51 чал. (2004). Знаходзіцца за 11 км на поўнач ад места Жлобін, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 103 км ад Гомелю. На поўдні, поўначы і захадзе мэліярацыйныя каналы.

Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Планоўка складаецца з дугападобнай шыротнай вуліцы. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомы з пачатку XIX стагодзьдзя як ваколіца ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губэрні. З 1880 году дзейнічала хлебазапасная крама. Паводле перапісу 1897 году ў Лукаўскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1909 годзе жыхары валодалі 150 дзесяцінамі зямлі.

У 1934 годзе арганізаваны калгас. 6 жыхароў загінулі ў часе Вялікай Айчыннай вайны. Паводле перапісу 1959 году ў складзе дапаможнай гаспадаркі раённага вытворчага аб’яднаньня «Сельгасхімія» (цэнтар — вёска Лукі).

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:200
ScaleMajor = unit:year increment:50 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1868 from:0 till:114 
  bar:1897 from:0 till:155
  bar:1959 from:0 till:163
  bar:2004 from:0 till:51 
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:


* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1868 — 24 двары, 114 жыхароў; 1897 — 26 двароў, 155 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 34 двары; 1959 — 163 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 23 гаспадаркі, 51 жыхар

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Зялёная Даліна

**Зялёная Далі́на** — пасёлак у Беларусі, на рацэ Беліца. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 43 чал. (2004). Знаходзіцца за 11 км на поўнач ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Жлобін), за 104 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваны ў 1923 годзе перасяленцамі з суседніх вёсак на землях фальварка Царыцын Дар. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны ў 1944 годзе акупанты спалілі пасёлак і забілі 3 жыхароў. 11 жыхароў загінулі на фронце. У 1966 годзе да мястэчка Зялёная Даліна далучаны пасёлак Гуляй Поле. У складзе дапаможнай гаспадаркі раённага Вытворчага аб’яднаньня «Сельгасхімія» (цэнтар — вёска Лукі).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 10 двароў.; 1940 — 12 двароў, 89 жыхароў; 1959 — 89 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 28 гаспадарак, 43 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Чырвоная Горка (Гомельская вобласьць)

**Чырвоная Горка** — пасёлак у Беларусі, на рацэ Дняпро. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавету Жлобінскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 5 чал. (2004). Знаходзіцца за 4 км на поўнач ад места Жлобін, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 181 км ад Гомелю.

На поўдні і захадзе мяжуе зь лесам.

## Гісторыя
thumb|Археалягічныя раскопкі на гарадзішчы Гарадок, з удзелам школьнікаў. <small>2013 г.</small>
Выяўленае археолягамі гарадзішча раньняга жалезнага веку (VI стагодзьдзе да н. э. — II стагодзьдзе н. э., за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі), якое вядомае пад мясцовымі назвамі Гарадок і Круча, сьведчыць пра засяленьне гэтых месцаў з першабытнаабшчыннага часу. Сучасны пасёлак заснаваны напачатку XX стагодзьдзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1909 годзе сяліба, 74 дзесяціны зямлі, у Луцкай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні.

У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас, працавала цагельня. У часе Вялікай Айчыннай вайны 6 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе дапаможнай гаспадаркі раённага Вытворчага аб’яднаньня «Сельгасхімія» (цэнтар — вёска Лукі).

## Насельніцтва

* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 4 двары, 31 жыхар; 1925 — 11 двароў; 1959 — 50 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 4 гаспадаркі, 5 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* Дубіцкая, Н. М. Помнікі ранняга жалезнага веку на тэрыторыі Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Раскопкі гарадзішчаў Гарадок, Чырвоная Горка // Шацілкаўскія чытанні: зборнік навуковых артыкулаў / Светлагорскі гісторыка-краязнаўчы музей; уклад.: Т. В. Маслюкоў. — Выпуск 2. — Светлагорск, 2011. — С. 4—9.

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Грушачка

**Гру́шачка** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавету. Насельніцтва 18 чал. (2004). Знаходзіцца за 12 км на поўнач ад места і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 105 км ад Гомелю.

На захадзе мэліярацыйныя каналы. Побач аўтадарога Рагачоў — Жлобін. Пляніроўка складаецца з кароткай, амаль мэрыдыянальнай вуліцы, забудаванай драўлянымі сядзібамі.

## Гісторыя
Заснаваная ў 1923 годзе, калі землі фальварку Царыцын Дар сталі засяляцца перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты ў 1944 годзе спалілі 14 двароў, забілі 3 жыхароў. Паводле перапісу 1959 году ў складзе дапаможнай гаспадаркі раённага Вытворчага аб’яднаньня «Сельгасхімія» (цэнтар — вёска Лукі).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 8 двароў; 1940 — 19 двароў, 95 жыхароў; 1959 — 93 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 12 гаспадарак, 18 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Дубрава (Луцкі сельсавет)

**Дубра́ва** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавету. Насельніцтва 9 чал. (2004). Знаходзіцца за 22 км на паўночны захад ад места Жлобін, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Красны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 115 км ад Гомелю.

На захадзе мэліярацыйны канал.

## Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як невялікі хутар у Лукаўскай воласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1898 годзе пабудаваная драўляная царква.

У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 8 двароў, забілі 5 жыхароў. 9 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгаса «Рактянскі» (цэнтар — вёска Рэкта).

## Насельніцтва
* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1897 — 11 двароў, 67 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 38 двароў; 1940 — 104 жыхары; 1959 — 87 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 5 гаспадарак, 9 жыхароў

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Семянча

Назву **Семянча́** маюць:

* Семянча I — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці
* Семянча II — вёска ў Пружанскім раёне Берасьцейскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Сяменча
Беліца (Жлобінскі раён)

**Бе́ліца** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі, на аднайменнай рацэ. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавету. Насельніцтва 374 чал. (2004). Знаходзіцца за 6 км на поўнач ад места Жлобін, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Новікі (лінія Бабруйск — Жлобін), за 99 км ад Гомелю.

Аўтадарога Бабруйск — Гомель. Пляніроўка складаецца з прастакутнай мэрыдыянальнай вуліцы, да якой на поўдні далучаецца кароткая прастакутная вуліца. На поўначы паралельна да галоўнай, праходзяць чатыры кароткіх вуліцы. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя
У 1661 годзе згадваецца як частка даўно выдзеленага з Рагачоўскага староства маёнтку Лукі ў Рэчыцкім павеце ВКЛ. Паводле пісьмовых крыніцаў вядомая з XIX стагодзьдзя як слабада ў Лукаўскай вобласьці Рагачоўскага павету Магілёўскай губэрні. У 1850 годзе ўласнасьць казны. У 1885 годзе знаходзіліся слабада і фальварак. Паводле перапісу 1897 году вёска Слабада-Беліца (яна ж Лукаўская Слабада) працаваў вятрак. Значную долю ў эканоміцы гаспадара аднайменнага маёнтка І. М. Падвальнага займала нарыхтоўка і продаж лесу. У 1909 годзе 955 дзесяцін зямлі.

У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Беліца». У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 32 двары, забілі 8 жыхароў. 49 жыхароў загінулі на франтах. Паводле перапісу 1959 году ў складзе дапаможнай гаспадаркі «Сельгасхімія» (цэнтар — вёска Лукі). Працуюць аддзяленьне сувязі, пачатковая школа, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, клюб.

## Насельніцтва


ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:800
ScaleMajor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1850 from:0 till:237 
  bar:1897 from:0 till:664
  bar:1940 from:0 till:720
  bar:1959 from:0 till:627 
  bar:2004 from:0 till:374 
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:


* **[[XIX стагодзьдзе]]**: 1850 — 32 двары, 237 жыхароў; 1897 — 98 двароў, 664 жыхары (паводле перапісу)
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1909 — 106 двароў; 1940 — 148 двароў, 720 жыхароў; 1959 — 627 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 160 гаспадарак, 374 жыхары

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Грачухі

**Грачу́хі** — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавету. Насельніцтва 7 чал. (2004). Знаходзіцца за 23 км на паўночны захад ад места Жлобін, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Красны Бераг (лінія Бабруйск — Жлобін), за 116 км ад Гомелю.

## Гісторыя
Заснаваная ў пачатку XX стагодзьдзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У часе Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 16 двароў і забілі 4 жыхароў. 6 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 году ў складзе саўгасу «Рактнянскі» (цэнтар — вёска Рэкта).

## Насельніцтва
* **[[XX стагодзьдзе]]**: 1925 — 23 двары; 1940 — 98 жыхароў; 1959 — 97 жыхароў (паводле перапісу)
* **[[XXI стагодзьдзе]]**: 2004 — 5 гаспадарак, 7 жыхароў

## Вядомыя выхадцы
* П. А. Странакоў — Герой Савецкага Саюзу.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёну
Эміль Вэрхарн

**Эміль Вэрхарн** (; , Сінт-Амандс, Антвэрпэн, Бэльгія — , Руан, Францыя) — бэльгійскі паэт-сымбаліст, драматург, пісаў на францускай мове.

## Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклалі Максім Багдановіч, Лявон Баршчэўскі.

## Бібліяграфія

### Галоўныя зборнікі паэзіі

* *Les Flamandes*, 1883
* *Les Moines*, 1886
* *Les Soirs*, 1887
* *Les Débâcles*, 1888
* *Les Flambeaux noirs*, 1891
* *Les Apparus dans mes chemins*, 1892
* *Les Campagnes hallucinées*, 1893
* *Les Bords de la route*, 1895
* *Les Villes tentaculaires*, 1895
* *Les Villages illusoires*, 1895
* *Les Heures claires*, 1896
* *Les Visages de la vie*, 1899
* *Petites Légendes*, 1900
* *Les Forces tumultueuses*, 1902
* *Toute la Flandre*, 1904-1911
* *Les Heures d'après-midi*, 1905
* *La Multiple Splendeur*, 1906
* *Les Rythmes souverains*, 1910
* *Les Heures du soir*, 1911
* *Les Blés mouvants*, 1912
* *Les Ailes rouges de la guerre*, 1916
* *Les Flammes hautes*, 1917
* *À la vie qui s'éloigne*, 1923
* *Quelques chansons de village*, (пасьмяротна), 1924

### Драматургія

* *Le cloître* (drame en quatre actes).
* *Philippe II*
* *Hélène de Sparte*
* *Les Aubes*

### Проза

* *Le travailleur étrange*, recueil de nouvelles
* *Villes meurtries de Belgique. Anvers, Malines et Lierre*
* *Impressions d'Espagne* Ed. Casimiro, (), 2017.

### Пасьмяротныя выданьні

* *Les villes à pignons*, Éditions Victor Dancette, 1946.
* *Belle chair*, poèmes d'Émile Verhaeren, Éditions Les Francs Bibliophiles, 1967.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Бэльгійскія паэты
Катэгорыя:Бэльгійскія драматургі
Катэгорыя:Францускія паэты
Катэгорыя:Сымбалісты
Тэо ван Рэйсэльбэрге

**Тэо ван Рэйсэльбэрге** (; , Гент — , Сэн-Клер, Францыя) — бэльгійскі мастак-пуантыліст. Акрамя жывапісу займаўся скульптураю і графічным мастацтвам.

## Крыніцы

Катэгорыя:Бэльгійскія мастакі і мастачкі
Катэгорыя:Постімпрэсіяністы
Пуантылізм

**Пуантылізм** (, даслоўна «кропкавасьць»,  — кропка), альбо **дывізіянізм** — кірунак у жывапісе нэаімпрэсіянізму, што ўзьнік ў Францыі каля 1885 году, у аснове якога ляжыць манера пісьма асобнымі мазкамі правільнай, кропкавай або прастакутнай формы. Характарызуецца адмовай ад фізычнага зьмешваньня фарбаў дзеля аптычнага эфэкту.

## Вонкавыя спасылкі
Поль Сыньяк

**Поль Сыньяк** (, , Парыж — , Парыж) — францускі мастак-нэаімпрэсіяніст, прадстаўнік пуантылізму.

## Біяграфія

Поль Сыньяк нарадзіўся 11 лістапада 1863 году ў Парыжы.

У 1882 у Парыжы і Брэтані пачаў пісаць карціны пад уплывам імпрэсіяністаў, галоўнай чынам Манэ. У 1884 удзельнічае ў стварэньні «Таварыства незалежных мастакоў», дзе ён і пазнаёміўся з Жоржам Сэра, зь якім у 1889 распрацаваў мастацкую тэхніку пуантылізму, але ўжо на апошняй выставе імпрэсіяністаў яго карціны адлюстроўвалі эстэтыку дывізіянізму.

У 1899 апублікаваў працу «Ад Эжэна Делякруа да нэаімпрэсіянізму», якая стала зводам правілаў мастакоў новага кірунку.

Ужо пры жыцтці мастак быў прызнаным клясыкам. У 1911 быў узнагароджаны Ордэн Ганаровага легіёну.

Памёр 15 жніўня 1935 у Парыжы, пахаваны на могілках Пэр-Ляшэз.

## Карціны

* Les Andelys (1886)
* Femme lisant (1887), Музэй Арсэй, Парыж. Алей, дрэва
* Château de Comblat (1887), Музэй Льежа, Бэльгія
* La bouée rouge (1895) Музэй Арсэй
* L’orage, (1895) Musée de l'Annonciade,
* Le phare d’Antibes, (1909)

## Літаратура
* Синьяк П. От Эжена Делакруа к неоимпрессионизму. Пер. с франц. М., 1913. 
* Жорж Сёра. Поль Синьяк. Письма. Дневники. Литературное наследие. Воспоминания современников. М., 1976. 

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Парыжы
Катэгорыя:Памерлі ў Парыжы
Катэгорыя:Францускія мастакі і мастачкі
Катэгорыя:Пуантылізм
Катэгорыя:Постімпрэсіяністы
Катэгорыя:Пахаваныя на могілках Пэр-Ляшэз
Мішэль Эжэн Шэўроль

**Мішэль Эжэн Шэўроль** (; 31 жніўня 1786 — 9 красавіка 1889) — францускі хімік-арганік, замежны чалец-карэспандэнт Пецярбурскай АН (1853).

Адным зь першых дасьледаваў будову расьлінных і жывёлавых тлушчаў, патлумачыў іх абмыленьне, адкрыў крэатын (1835), шэраг расьлінных пігмэнтаў, вылучыў некаторыя тлушчавыя кісьлі. Сумесна з Ж. Гей-Люсакам ў 1825 узяў патэнт на выраб стэарынавай сьвечкі.

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Францускія хімікі
Катэгорыя:Сябры Францускай акадэміі навук
Катэгорыя:Узнагароджаныя мэдалём Коплі
Жазэф Люі Гей-Люсак

**Жазэ́ф Люі́ Гей-Люса́к** (; 6 сьнежня 1778, Сэн-Леанар-дэ-Набля — 9 траўня 1850, Парыж) — францускі хімік і фізык, сябра Францускай акадэміі навук (1806). Гей-Люсак меў рэпутацыю аднаго з найвялікшых эўрапейскіх навукоўцаў свайго часу, што цалкам тлумачылася ягонымі незьлічонымі адкрыцьцямі ў галіне хіміі і фізыкі.

Вучань Клёда-Люі Бэртале. З 1809 году прафэсар хіміі ў Політэхнічнай школе і прафэсар фізыкі ў Сарбоне (Парыж), з 1832 году прафэсар хіміі ў Парыскім батанічным садзе (). У 1831—1839 гадах быў сябрам палаты дэпутатаў, дзе выступаў толькі па навуковых і тэхнічных пытаньнях, з 1839 году — пэр Францыі.

## Біяграфія
Гей-Люсак нарадзіўся ў Сэн-Леанар-дэ-Набля ў сучасным дэпартамэнце Верхняя Віена.

Ягоны бацька, Антані Гей, быў сынам доктара, а сам працаваў праўнікам і пракурорам, а таксама працаваў судзьдзём у Набля-Брыж. У Антані былі два сыны і тры дачкі, ён валодаў значнай часткай вёскі Люсак, праз што дадаў назву гэтага паселішча да свайго прозьвішча, вынікаючы традыцыям старога ладу. Прыблізна ў 1803 годзе бацька і сын афіцыйна ўзялі імя Гей-Люсак. За часам Францускай рэвалюцыі, у адпаведнасьці з Законам аб падазроных, ягоны бацька, былы каралеўскі адвакат, быў зьняволены ў Сэн-Леанары з 1793 па 1794 гады.

Жазэф Люі Гей-Люсак атрымаў пачатковую адукацыю ў каталіцкім абацтве Бурдэ. Пад апекай абата Дзюмантэя ён працягнуў навучаньне ў Парыжы, у рэшце рэшт паступіўшы ў Політэхнічную школу ў 1798 годзе. Праз тры гады Гей-Люсак перавёўся ў Школу мастоў і дарог, а неўзабаве быў прызначаны асыстэнтам да Клёда-Люі Бэртале. У 1804 годзе ён стаў дэманстратарам пры Антуане-Франсуа дэ Фуркруа ў Політэхнічнай школе, якога замяніў у 1809 годзе на пасадзе прафэсара хіміі. З 1809 па 1832 гады навуковец таксама займаў пасаду прафэсара фізыкі ў Сарбоне, якую пакінуў дзеля працы на катэдры хіміі ў Парыскім батанічным садзе. У 1821 годзе быў абраны замежным сябрам Каралеўскай швэдзкай акадэміі навук. У 1831 годзе ён стаў дэпутатам ад Верхняй Віены, а ў 1839 годзе ўвайшоў у палату пэраў. У 1832 годзе яго абралі замежным ганаровым сябрам Амэрыканскай акадэміі мастацтваў і навук.

Гей-Люсак пабраўся шлюбам з Жэнэвіевай-Марыяй-Жазэф Ражо ў 1809 годзе. Ён сустрэўся зь ёй, калі яна працавала прадавачкай у краме тканінаў. Гей-Люсак заўважыў, што за ягоная будучая жонка пад прылаўкам вывучала падручнік па хіміі, што і стала нагодай да іхняга знаёмства. У пары было пяцёра дзяцей, прычым старэйшы сын Жуль быў студэнтам Юстуса Лібіха ў Гісэне. Некаторыя публікацыі Жуля сёньня памылкова лічацца працамі ягонага бацькі, бо яны падпісаныя адным і тымі жа ініцыяламі. Адноўленая манархія надала яму тытул пэра Францыі, хоць ён палітычна супрацоўнічаў з антыклерыкальнай партыяй. Быў цесна павязаны з Франсуа Араго.

Гей-Люсак памёр у Парыжы, а ягоная магіла месьцціцца на могілках Пэр-Ляшэз. Ягонае прозьвішча было выбітае на Эйфэлевай вежы ў ліку 72 прозьвішчаў выбітных французаў імёнаў.

## Крыніцы

Катэгорыя:Францускія хімікі
Катэгорыя:Францускія фізыкі
Катэгорыя:Сябры Францускай акадэміі навук
Катэгорыя:Пахаваныя на могілках Пэр-Ляшэз
Штэфан Цвайг

**Штэфан Цвайг** (; , Вена — , Пэтропаліс, каля Рыё-дэ-Жанэйра) — аўстрыйскі пісьменьнік, крытык, аўтар навэляў і бэлетрызаваных біяграфіяў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Штэфан Цвайг на Беларускай Палічцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вене
Катэгорыя:Аўстрыйскія літаратары
Катэгорыя:Аўстрыйскія паэты
Катэгорыя:Мэмуарысты