open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Суд

**Суд** — дзяржаўны орган з судзьдзямі, які ажыцьцяўляе правасудзьдзе ў форме разгляду і дазволы крымінальных, адміністрацыйных, грамадзянскіх і іншых катэгорыяў справаў ва ўстаноўленым законам працэсуальным парадку канкрэтнай дзяржавы. Правасудзьдзе ажыцьцяўляецца судзьдзёй з мэтай прымяненьня мер дзяржаўнага прымусу да асобаў, які парушылі ўсталяваны правапарадак.
Фэод

**Фэод** () — ў сярэднявечнай Заходняй Эўропе зямлі (або фіксаваны даход), падараваныя ў спадчыннае валоданьне сэньёраў свайму васалаў, абавязанай за гэта несьці ваенную, прыдворную службу (удзел у сэньярыяльнаму судзе, у кіраваньні сеньёра і інш.), уносіць усталяваным звычаем плацяжы.

## Глядзіце таксама
* Бэнэфіцыі
* Чынш
* Чыншавік
* Ключ
* Лен
* Ляндграф
* Маркграф
* Асада

## Літаратура
* за ред. академіка АН УРСР О. С. Мельничука, «Словник іншомовних слів», м. Київ, 1985 р., с. 870;
* Сярэднявечныя гістарычныя крыніцы Усходу і Захаду;
* Іналджик Г., «Османська імперія: Класична доба (1300—1600)», м. Київ, «Критика», 1998 г.;
* Kutrzeba S., «Historia ustroju Polski w zarysie», Lwów, 1914, T. 1, S. 24;
* «Volumina legum», T. 2 , S. 164;
* Храмцев Д. В., "Феодализм на Руси"
* "Политическое устройство феодальных государств времён"
* «Акты издаваемые Виленскою Археографическою Комиссиею для разбора Древних Актов», г. Вильна, 1865—1915 г., том I—XXXIX.

Катэгорыя:Фэадалізм
Чыншавік

**Чыншавік** (ад  — «раблю вопіс, ацэнкі»; ;  — «працэнт, падатак»;  «аброчны, чыншавы, атрымлівае або плаціць чынш, цэнз»; ; ;  «падатак») — у Рэчы Паспалітай асоба, якая плаціць чынш (паходзіць ад «цэнз») з катэгорыі вольнага насельніцтва (мяшчанаў, сялянаў).

* падатак (), цэнзытарый, уладальнік ўчастка зямлі на падставе «чыншавага права», у сілу якога ён можа распараджацца сваім валоданьнем, як уласьнік; у сапраўднасьці ж ён ня мае права ўласнасьці і абавязаны на карысьць асобы, якую закон лічыць сапраўдным ўласьнікам участка, выконваць вызначаныя павіннасьці, адмяніць якія ня можа ні той, ні іншы бок.
* Бестэрміновы спадчынны арандатар зямлі або фруктовага сада, які выплачвае чынш уласьніку.
* Выгляд залежнай уласнасьці (), пры якой уладальніку (чыншавіку) належыць права валоданьня згодна зь вярхоўным уладальнікам, карыстаньня і распараджэньня маёнткам (адчужэньня, закалотамі, завяшчаньнем і клопату сэрвітуту ад  «паднявольны стан»).
* Які мае выбраць «цэнз» (чынш).

Памешчыкі былі зацікаўлены ў «ачыншаваньні» арандатараў, таму што іх прыбытак вырастаў. Гадавы арэнднай платы 6 «мераў» і 3 «кошыкі збожжа» (дзьве меры пшаніцы, жыта і аўса). Арэнда за грошы была ніжэй, чым арэндная плата ў натуральнай форме.

«Чыншавае права» дзейнічала ў Расейскай імпэрыі, у Беларускай губэрні. І ў беларускіх губэрнях цэлыя паселішчы (мястэчкі) былі пабудаваныя на «чыншавым праве». Многія зь іх існуюць дагэтуль.

## Глядзіце таксама
* Бэнэфіцыі
* Чынш
* Лен
* Фэод
* Ляндграф
* Маркграф
* Асада

## Літаратура
* «Акты издаваемые Виленскою Археографическою Комиссиею для разбора Древних Актов», г. Вильна, 1865—1915, том I—XXXIX;
* «Полный церковно-словянский словарь», составил священник магистр протоиерей Григорий Дьяченко, 1900 г., c. 251;
* за ред. академіка АН УРСР О. С. Мельничука, «Словник іншомовних слів», м. Київ, 1985 р., с. 914—915;
* Попов М., «Полный словарь иностранных слов, вошедших в употребление в русском языке», 1907 г.;
* Ушаков Д. Н., «Толковый словарь», 1935—1940 гг.;
* Тришин В. Н., «Словарь синонимов ASIS», 2010 г.;
* Брокгауз Ф. А. и Ефрон И. А., «Энциклопедический словарь»;
* «Большой французско-русский и русско-французский словарь»;
* «Большой итальяно-русский и русско-итальянский словарь»;
* Гайдай Л., «Історія України в особах, термінах, назвах і поняттях», м. Луцьк, від. «Вежа», 2000 р.;
* за ред. І. Підкови та Р.Шуста, «Довідник з історії України», м. Київ, вид. «Генеза», 1993 р.;
* відпов. ред. Валерій Смолій, «Малий словник історії України», м. Київ, вид. «Либідь», 1997 р.;
* Juliusz Bardach, Gerard Labuda, opr. Tadeusz Manteuffel, «Rozwój gospodarki towarowej na wsi i w mieście, w: Historia Polski», «PWN», Warszawa, 1960 r., s.372.

Катэгорыя:Фэадалізм
Катэгорыя:Гісторыя падаткаабкладаньня
Заблудаўская друкарня

**Заблудаўская друкарня** была заснаваная на сродкі вялікалітоўскага гетмана Рыгора Хадкевіча ў 1568 року.

Паўстала ў маёнтку Рыгора Хадкевіча ў мястэчку Заблудаў Гарадзенскага павету Вялікага Княства Літоўскага (цяпер у Польшчы). У ёй працавалі Іван Федаровіч і Пётра Мсьціславец.

У 1568—1569 гадах было надрукаванае «Эвангельле навучальнае» — зборнік гутарак і павучаньняў з тлумачэньнем эвангельскіх тэкстаў, тутсама быў зьмешчаны першы друкаваны твор старажытнай усходнеславянскай літаратуры — «Слова на Ўшэсьце» Кірылы Тураўскага. Да нашага часу захаваліся 44 асобнікі выданьня.

Пасьля ад’езду Пётры Мсьціслаўца ў Вільню Іван Федаровіч выдаў у Заблудаўскай друкарні «Псалтыр з часаслоўцам» (1569—1570; зьберагліся 3 асобнікі), зьмясьціўшы ў ёй Пасхалію ў табліцах.

Выданьні вызначаліся прыгожай арнамэнтыкай, застаўкамі, канцоўкамі, ініцыяламі. Выкарыстоўваліся гравюры, падаваліся выходныя зьвесткі. Заблудаўскія выданьні пасьля неаднаразова перавыдаваліся ў ВКЛ.

Друкарня спыніла сваю дзейнасьць у 1570 року ў сувязі з грамадзка-палітычнымі ўмовамі, якія ўскладніліся пасьля ўтварэньня Рэчы Паспалітай.

27 траўня 2005 у гонар першадрукароў Заблудава быў адкрыты помнік з надпісамі па-польску і па-царкоўнаславянску.

## Крыніцы і заўвагі

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі

* Беларускае кола. Іван Фёдараў (1510—1583)

Катэгорыя:Друкарства
Друкарня
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1568 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1570 годзе
Людміла Гурчанка

**Людмі́ла Ма́ркаўна Гу́рчанка** (12 лістапада 1935, Харкаў — 30 сакавіка 2011, Масква) — савецкая і расейская актрыса тэатра і кіно, эстрадная спявачка. Народная артыстка СССР (1983). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РСФСР ім. братоў Васільевых (1976) і Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (2004).

Пахаваная ў Маскве на Новадзявочых могілках.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Народныя артысты СССР
Катэгорыя:Народныя артысты РСФСР
Катэгорыя:Пахаваныя на Новадзявочых могілках
Дабрабыт (банк)

**[[Адкрытае акцыйнае таварыства]] «Банк Дабрабыт»** — камэрцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Статутны фонд — 27 382,1 тыс руб. Уласьнікі — Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь (99,75% акцыяў), Парытэтбанк (0,25% акцыяў).

## Рэквізыты
Месцазнаходжаньне: Менск, вул. Камуністычная, д. 49, пам. 1.

БІК 153001272, УНП 807000002, АКПА 37612181.

S.W.I.F.T. MMBNBY22.

Тэлекс 252255 PERUN BY.

## Дзейнасьць
Банк мае аддзяленьні ў 20 гарадох краіны.

## Мінуўшчына
Створаны ў 2000 року пад назовам УП «Замежны банк „Масква-Менск“». У кастрычніку 2007 пераўтвораны ў ААТ «Банк Масква-Менск». Уласьнікам зьяўляўся расейскі «Банк Масквы» (99,75%) і швайцарская кампанія BM Holding AG (0,25%) (канчатковы бэнэфіцыяр абодвух — расейская група ВТБ).

28 кастрычніка 2014 Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь і «Парытэтбанк» выкупілі 100% акцыяў у расейскага «Банка Масквы» і швайцарскай кампаніі BM Holding AG, якія трапілі пад санкцыі эўрапейскіх дзяржаваў у сувязі з вайной Расеі супраць Украіны.

28 сьнежня 2018 году рашэньнем агульнага сходу акцыянэраў банка было прынята перайменаваць банк у Адкрытае акцыянэрнае таварыства «Банк Дабрабыт».

З 2022 году банк знаходзіцца пад санкцыямі Вялікабрытаніі, ЗША (гл. сьпіс спэцыяльна вызначаных грамадзянаў і заблякаваных асобаў), Канады, Швайцарыі, ЭЗ (гл. Чорны сьпіс Эўразьвязу), Японіі, Украіны, з 2023 годзе – пад санкцыямі Новай Зэляндыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* bankdabrabyt.by/ &mdash; старонка ў сеціве.

Катэгорыя:Банкі Беларусі
Катэгорыя:2000 год у Беларусі
Катэгорыя:Кампаніі, заснаваныя ў 2000 годзе
Катэгорыя:Акцыйныя таварыствы Беларусі
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў Чорным сьпісе ЭЗ
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў сьпісе СВГ
Гаўрыла Календа

**Гаўрыла Календа** (каля 1606, Вільня — ) — царкоўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай. Уніяцкі арцыбіскуп полацкі (з 1655), адміністратар Кіеўскай мітраполіі (1655—1665), мітрапаліт кіеўскі, галіцкі й усяе Русі (з 1665), протаархімандрыт Ордэна базылянаў сьвятога Язафата (з 1666), архімандрыт супрасьльскі, беразьвецкі, ляшчынскі. 

## Біяграфія
3ь беларускага шляхецкага роду гербу «Бэлты». У 1626 годзе ўступіў у ордэн базылянаў. Навучаўся ў калегіюмах Браўнсбэргу (1627—1630 гады), Вены і Рыму (1633—1639 гады).

У запісах мэтрыкі калегіюму у Браўнсбэргу вызначыў сябе ліцьвінам: *Gabrlel Kolenda, Basilianus, Lithuanus*.

Ад 1633 году сьвятар. У 1642—1655 гадох пры мітрапаліце Антоне Сяляве, ад 1653 году каад’ютар (памочнік-намесьнік) арцыбіскупа полацкага, потым арцыбіскуп.

У вайну Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай (1654—1667), калі маскоўскія акупанты і казакі гвалтоўна ліквідоўвалі ўніяцкія цэрквы на акупаваных тэрыторыях, а на заходніх землях Вялікага Княства Літоўскага рымска-каталіцкія біскупы імкнуліся падпарадкаваць грэка-каталікоў сваёй уладзе, ва ўмовах няпэўнасьці Папа Рымскі Аляксандар VII не зацьвярджаў Гаўрылу Календу мітрапалітам.

Да 1660 году, ратуючыся ад маскоўскіх і швэдзкіх войскаў, вандраваў местамі Літвы. У другой палове 1660-х гадоў пералом у настроях шляхты на карысьць Уніі і асабістыя намаганьні Гаўрыла Календы паспрыялі ягонаму зацьверджаньню мітрапалітам і выданьню ў 1667—1668 гадох каралём і вялікім князем, а таксама соймам пастановаў, якія аднаўлялі правы грэцка-каталіцкай герархіі і гарантавалі перадачу ім незанятых япархіяў былой Кіеўскай мітраполіі Канстантынопальскага патрыярхату.

Дамогся вяртаньня царкоўнай маёмасьці, страчанай у часе вайны, склаў з Рымска-Каталіцкай царквой пагадненьне пра забарону лацінскім ксяндзам браць дзесяціну з уніятаў. У 1660-я гады вывеў з падпарадкаваньня базылянаў шэраг манастыроў і зрабіў іх архімандрыямі, перадаўшы япіскапам. У 1661 годзе на Супрасьльскай капітуле спрабаваў абвясьціць сябе протаархімандрытам ордэна базылянаў, што аднак скасаваў Папа Рымскі Аляксандар VII. У 1666 годзе на Берасьцейскім капітуле дзеля захаваньня ўнутрыцаркоўнага спакою зноў абіраўся протаархімандрытам базылянаў. Падтрымка ім у гэты пэрыяд ордэна і перадача яму архімандрыяў выклікала канфлікт зь біскупамі. Спробы Гаўрылы Календы адлучыць нязгодных архірэяў ад Царквы і ўсталяваць неабмежаваную ўладу спыніліся празь ціск папства.

У канцы жыцьця двойчы (1671 і 1672 гады) зьвяртаўся да новаабранага Папы Рымскага Клімэнта X датычна справы павышэньня статусу шанаваньня блаславёнага Язафата Кунцэвіча. Спачыў у Полацку.

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 
* 

Гаўрыла
Катэгорыя:Нарадзіліся ў XVI стагодзьдзі
Катэгорыя:Беларускія ўніяцкія дзеячы
Катэгорыя:Базыляны
Катэгорыя:Кіеўскія ўніяцкія мітрапаліты
Катэгорыя:Полацкія ўніяцкія арцыбіскупы
M134 (кулямёт)

**M134 Minigun** (бел. Мініган) — назва сямейства шматствольных хуткастрэльных кулямётаў, пабудаваных па схеме Гатлінга. Пазначэньне ў амэрыканскім войску — М134.

У сувязі з паступленьнем на ўзбраеньне войска ЗША шрубалётаў у 1960-х гадах паўстала неабходнасць у лёгкай, але хуткастрэльнай зброі. Новы авіяцыйны кулямёт атрымаў азначнік М134, вырабляўся кампаніяй General Electric. Упершыню ўжыты падчас Віетнамскай вайны і паказаў сваю эфэктыўнасць.

Катэгорыя:Кулямёты
Сколе

**Сколе** () — горад, разьмешчаны ў даліне ракі Опір ва Ўкраінскіх Карпатах, раённы цэнтар Львоўскай вобласьці, адзін з гістарычных цэнтраў Бойкаўшчыны, занесены ў Сьпіс гістарычных населеных месцаў Украіны. У Сколе праходзяць стратэгічныя агульнадзяржаўныя і эўрапейскія транспартныя камунікацыі: Аўтадарога М 06 (Кіеў — Чоп), чыгунка Кіеў — Чоп, паўднёвая галіна нафтаправода «Дружба».

## Назва
Адносна паходжаньня назвы гораду Сколе існуюць чатыры розныя вэрсіі:
* ад слова «скала», паколькі даліна, у якой разьмешчаны горад, акружаная скаламі. Вэрсія малаверагодна, бо ўласна скалаў у раёне амаль няма.
* ад племя скалотаў, якія нібыта засялялі ў старажытнасьці гэтыя землі. Вэрсія таксама здаецца непраўдападобнай, бо асноўны жыцьцёвы ляндшафт скіфскай цывілізацыі — гэта стэпы.
* ад дзеяслова «скалоці» — існуе легенда, заснаваная на Лаўрэнцеўскім летапісе, што тут у 1015 годзе ад рукі брата Сьвятаполка загінуў князь Тураўскі Сьвятаслаў Уладзімеравіч, сын Уладзімера Вялікага, з жонкай Праскоўяй і дружыньнікамі. Падчас нападу Сьвятаполк, празваны ў народзе «пракляты», усклікаў: «скаліце іх усіх!» Гэтая вэрсія зьяўляецца найбольш распаўсюджанай і мае некалькі літаратурных варыянтаў, што з часам абрасьлі так званымі народнымі паданьнямі.
* ад прыметніка «сколаты» — так горцы сталі называць месца, дзе адбыўся крывавы гвалт над мірным насельніцтвам манголамі Батыя пасьля разгрому імі маленькага, але адважнага атраду абаронцаў перавалу Тухольскія вароты. Гэтая вэрсія новая і патрабуе далейшага ўдакладненьня і распрацоўкі.

Што да скланеньня назвы гораду, то існуюць дзьве розныя тэндэнцыі — адна падтрымліваецца дзейсным правапісам, іншая зьяўляецца пашыранай у размоўнай практыцы сярод мясцовых жыхароў. Гэтак, артаграфічны слоўнік і Ўкраінскі Лінгвістычны партал выразна адзначаюць, што: «Сколе (горад ва Ўкраіне) — назоўнік сярэдняга роду, не скланяецца». Аднак жыхары самога Сколе і прылеглых месцаў дужа часта і ў размоўнай мове, і нават на пісьме скланяюць назву месца: Сколе, але: (да) Скольяга, (у) Сколім, (у) Скольяму. Гэта, верагодна, зьвязаны з тым, што назва гораду польскай мовай «Skole», скланяецца згодна з правіламі польскай мовы, Skole, (do, ze) Skolego.

## Геаграфія і клімат
Па геамарфалягічным раянаваньні Сколе разьмешчаны ў монаклінальна-глыбавых нізкагор’ях — Сколеўскіх Бяскідах (Скібовая зона, Зьнешнія Карпаты), у межах Сколеўскай катлавіны. Горад з усіх бакоў акружаны гарамі: з захаду — г. Корчанка (1180 м), з поўначы — Дабрана (824 м), з усходу — Кліва (670 м), з паўночнага ўсходу — Чудзілава (650 м), на поўдні — Зелямінь (1177 м), далей на поўдні бачны хрыбет Кіеўца (1064 м) і гара Крам’яна (1137 м). Усе горы пакрытыя букава-яловым лесам. Частка гэтага горнага масіву належыць Нацыянальнаму парку «Сколеўскія Бяскіды». Абсалютныя вышыні Сколеўскай катлавіны — 432—438 м над узроўнем мора.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Львоўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў X стагодзьдзі
Монас Манасзон

**Монас Ісакавіч Манасзон** (13 (26) сьнежня 1907, м. Магілёў, Расейская імпэрыя — 30 лістапада 1980, Менск, БССР) — мастак, сябра КПСС з 1944 г.

## Біяграфія
У 1929 годзе скончыў Віцебскі мастацкі тэхнікум і пасяліўся ў Койданаве, дзе напісаў сэрыю гуашаў «Старое Койданава» (1930). Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», мэдалямі.

## Творы
* Уступленьне Чырвонай Арміі ў Менск 11 ліпеня 1920 г. (1937)
* Сустрэча савецкіх танкістаў у Заходняй Беларусі. 1939 год. (1940)
* Клятва танкістаў. (1946)
* Менск адраджаецца. (1949)
* Раніца ў заводзкім раёне. (1958)
* Вяртаньне (1958)
* На будоўлі. (1965)
* Не забудзем, не даруем! (1965)
* Першы дзень Савецкай Беларусі. (1967)
* Менск і менчукі. (1973)
* Максім Багдановіч і Зьмітрок Бядуля ў 1916 годзе ў Менску (1974)
* Камуністычны маніфэст. (1980)

## Літаратура
* Манасзон Монас Ісакавіч.// Беларуская савецкая энцыклапедыя. Т. VI. Мінск. 1972. С. 603-604.
* М. І. Манасзон. Мінск. 1978.
* Моносзон Монос Исаакович. // Валаханович А. И., Кулагин А. Н.  Дзержинщина: прошлое и настоящее. Минск. 1986. С. 101.
* Манасзон Монас Ісакавіч.// Беларуская энцыклапедыя ў 18 тамах. Т. 10. Мінск. 2000. С. 60.

Катэгорыя:Савецкія мастакі і мастачкі
Іван Клімянкоў

**Іван Пракоф’евіч Клімянкоў** (нарадзіўся 5 студзеня 1947, в. Хляўно, Кармянскі раён, Гомельская вобласьць, БССР) — пісьменьнік, сябра Саюзу пісьменьнікаў БССР з 1988 г.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і калгасьнікаў. У 1965 г. скончыў 11 клясаў Ліцьвінаўскай сярэдняй школы імя П. Лепяшынскага. У 1965—1970 гг. вучыўся на беларускім аддзяленьні філялягічнага факультэту БДУ. Настаўнічаў у Баяніцкай васьмігодцы Любанскага раёну, працаваў сакратаром камсамольскай арганізацыі Сьмілавіцкага СПТВ-23 Чэрвеньскага раёну. З 1971 г. пачаў выяжджаць на сэзонныя работы (пасёлак Тазаўскі Ямала-Нянецкай нацыянальнай акругі, г. Пячора, Комі АССР, г. Варкута (Расея), пасёлак Сангар Якуцкай АССР, пасёлак Рочыгда Архангельскай вобласьці). Быў выхавацелем у рабочым інтэрнаце Менскага аўтамабільнага завода, працаваў у калгасах Валожынскага і Кармянскага раёнаў, у Касьцюковіцкім сельгасбудзе. З 1988 г. — будаўнік калгаса «Перамога» Валожынскага раёну. З 1992 г. працаваў ў выдавецтве згуртаваньня беларусаў сьвету «Бацькаўшчына».

## Творы
* 
* 
* 

## Літаратура
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія літаратары
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кармянскім раёне
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1947 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся 5 студзеня
Храптовічы

**Храпто́вічы** (**Chraptovičy**), *Храбто́вічы* — шляхецкі род гербу «Адравонж», які ўваходзіў у лік магнатаў Вялікага Княства Літоўскага. 3 2-й пал. XVIII ст. ўжывалі графскі тытул.

Мелі маёнткі ў Наваградзкім, Лідзкім і Гарадзенскім паветах, на Валыні (XVI ст.), таксама ў Віцебскім павеце і Полацкім ваяводзтве (XVII ст.), валодалі Бешанковічамі і Глыбокім (XVIII ст.).

## Паходжаньне
Пачынальнік роду — баярын Багдан, які жыў у сярэдзіне — другой палове XV ст. Сьпярша вызнавалі праваслаўе, у XVI ст. перайшлі ў каталіцтва. Адна галіна роду — нашчадкі Івана, сына Багдана, — карысталася прозьвішчам Літавор-Храптовічы (ад мянушкі Івана), другая — нашчадкі Багдана, сына Марціна — Храптовічы-Багурынскія (ад вёскі Багурын на Валыні).

Па сьмерці ў 1891 апошняга прадстаўніка графскай галіны роду Міхала, сына Ірынея, прозьвішча і тытул перайшлі да прадстаўнікоў роду Буцянёвых, якія пачалі звацца Храптовічамі-Буцянёвымі. Галіна Храптовічаў-Багурынскіх згасла на Валыні ў 1757, яе гарадзенская лінія — у 1890, лідзкая лінія існавала на пач. XX ст.

## Найбольш вядомыя прадстаўнікі
* Мялеці Храптовіч (?—1593) — архімандрыт Кіева-Пячэрскага манастыра, япіскап уладзімера-берасьцейскі
* Юры Храптовіч (1586—1650) — ваявода парнаўскі і наваградзкі
* Яўхім Храптовіч (1729—1812) — апошні канцлер вялікі літоўскі

## Галерэя

Файл:Mialeci Chraptovič. Мялеці Храптовіч (XVIII).jpg|Мялеці Храптовіч
Файл:Jury Chraptovič. Юры Храптовіч (XVII).jpg|Юры Храптовіч
Файл:Jaŭchim Chraptovič. Яўхім Храптовіч (J. Grassi, 1795).jpg|Яўхім Храптовіч
Файл:Karalina Chraptovič (von Rönne). Караліна Храптовіч (фон Ронэ) (M. Bacciarelli, XIX).jpg|Караліна Храптовіч (з фон Ронэ)


## Крыніцы

## Літаратура
* 
* *Храптовіч-Буцянёва В. А.* Злом: (1939―1942): успаміны [пераклад Таццяны і Яўгена Лецкаў; прадмова Я. Лецкі]. — Мінск: Кнігазбор, 2011. - 275 с. - 500 экз. ISBN 978-985-7007-23-3

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Беларускія шляхецкія роды
Катэгорыя:Генэалёгія
*
Сьцяг Бразыліі

**Сьцяг Бразыліі** ўяўляе сабой зялёнае палотнішча з жоўтым ромбам ў цэнтры. Унутры ромба знаходзіцца цёмна-сіні круг з 27 белымі зоркамі. Круг перасечаны стужкай з нацыянальным дэвізам Бразыліі — «Ordem e Progresso» ().

Зялёны і жоўты — нацыянальныя колеры Бразыліі. Зялёны колер сымбалізуе лясныя багацьці Амазоніі, а жоўты — запасы золата: у XVI-XIX стагодзьдзях у Бразыліі знаходзіліся найбуйнейшыя ў сьвеце золатаздабывальныя шахты. Сьцяг часам называюць Auriverde (залаты і зялёны). 

Разьмяшчэньне зорак на сьцягу адлюстроўвае неба над Рыё-дэ-Жанэйра раніцай у 9 гадзін 22 хвіліны 43 сэкунды 15 лістапада 1889 году — у момант абвяшчэньня бразыльскай рэспублікі. Кожнаму з 26 штатаў, а таксама фэдэральнай акрузе, адпавядае свая зорка.

### Гістарычныя сьцягі Бразыліі

Файл:Flag Regent Prince of Brazil.svg|1822
Файл:Flag of Empire of Brazil (1822-1870).svg|1822—1850
Файл:Flag of Empire of Brazil (1870-1889).svg|1850—1889
Файл:Flag of Brazil 15-19 November.svg|1889
Файл:Flag of Brazil (1889-1960).svg|1889—1960
Файл:Flag of Brazil (1960-1968).svg|1960—1968
Файл:Flag of Brazil (1968-1992).svg|1968—1992
Файл:Flag of Brazil.svg|з 1992


Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Сьцяг Бранскай вобласьці

**Сьцяг Бранскай вобласьці** зьяўляецца сымбалем Бранскай вобласьці. Прыняты 5 лістапада 1998 году.

## Апісаньне
Сьцяг Бранскай вобласьці ўяўляе сабою простакутнае палатно бардовага колеру з суадносінамі бакоў 1:1,5. У цэнтры палатна разьмешчаны герб Бранскай вобласьці.

## Глядзіце таксама
* Герб Бранскай вобласьці

## Вонкавыя спасылкі
* Закон Брянской области «О символах Брянской области»

Катэгорыя:Сьцягі рэгіёнаў Расеі
Катэгорыя:Бранская вобласьць
Сьцяг Брунэю

Сьцяг Брунэю прыняты 29 верасьня 1959 году.

Жоўты колер на сьцягу Брунэю зьяўляецца традыцыйным. Мачта, птушыныя крылы, парасон і вымпел — сымбалі ўлады. Рукі ўвасабляюць клопат аб дабрабыце народа. Арабская надпіс на паўмесяцы абвяшчае: «Вечнае служэньне Алаху». Унізе на стужцы яшчэ адзін надпіс: «Брунэй — прыстанак міру», які зьяўляецца дэвізам маленькага султанату, які ўваходзіць у афіцыйную назву краіны: Брунэй-Дарусалам.

Брунэй
Сьцяг Буратыі

**Сьцяг Буратыі** зьяўляецца дзяржаўным сымбалем Буратыі. Прыняты 29 кастрычніка 1992 году.

## Апісаньне
Сьцяг Рэспублікі Буратыя уяўляе сабою простакутнае палатно, якое складаецца з трох гарызантальна разьмешчаных каляровых палосаў: верхняй сіняга колеру, складае дзьве чвэрці шырыні, сярэдняй белага колеру, складае адну чацьвёртую шырыні і ніжняй жоўтага колеру, складае адну чацьвёртую шырыні сьцяга. У левым верхнім куту сіняй частцы палатна сьцяга на адлегласьці адной чвэрці даўжыні сьцяга ад тронка намаляваны жоўтым колерам традыцыйны знак Буратыі — саёмба, які ўяўляе сабою малюнак месяца, Сонца і агменя ў наступнай пасьлядоўнасьці: унізе серп месяца, над ім круг сонца, а над імі малюнак агменю з трыма галінкамі полымя. Адносіны шырыні сьцяга да яго даўжыні 2:3.

## Глядзіце таксама
* Герб Буратыі

### Вонкавыя спасылкі
* «Закон Республики Бурятия (#2324-III) О Государственном флаге Республики Бурятия»

Катэгорыя:Сьцягі рэгіёнаў Расеі
Сьцяг Буркіна-Фасо

**Дзяржаўны сьцяг [[Буркіна-Фасо]]** прыняты 4 жніўня 1984 г. пасьля ваеннага перавароту (названага рэвалюцыяй), які прывёў да ўлады капітана Томаса Санкару (апошні таксама пераназваў краіну ў Буркіна-Фасо з Верхняй Вольты і напісаў гімн краіны). Прыняцьце сьцягу было адным з эпізодаў у курсе ўрада Санкары на рэвалюцыйны разрыў з каляніяльным мінулым.

Буркіна-Фасо
Катэгорыя:Буркіна-Фасо
Сьцяг Бэніну

**Дзяржаўны сьцяг [[Бэнін]]у** — першапачаткова прыняты ў 1958 годзе. Быў зьменены ў 1975 годзе пасьля прыходу да ўлады марксістаў, аднак пасьля аднаўленьня старога рэжыму быў ізноў прыняты 1 жніўня 1991. Колеры сьцяга — традыцыйныя пан-афрыканскія колеры: зялёны, сымбалізуе надзею, жоўты, сымбалізуе росквіт і чырвоны, сымбалізуе адвагу.

Бэнін
Сьцяг Бурундзі

**Дзяржаўны сьцяг [[Бурундзі]]** - прыняты 28 чэрвеня 1967 году.

## Сымболіка сьцяга
Колеры сьцяга сымбалізуюць барацьбу за незалежнасьць (чырвоны), надзею (зялёны) і сьвет (белы). Тры зоркі ўвасабляюць нацыянальны дэвіз: «Адзінства. Праца. Прагрэс.».

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Сьцяг Бутану

thumb|250px|Сьцяг Бутану, суадносіны бакоў 2:3
**Сьцяг [[Бутан]]у** вытрыманы ў кітайскім стылі і моцна нагадвае жоўта-залаты сьцяг Кітайскай імпэрыі.
* Жоўты колер сымбалізуе постаць караля і яго верхавенства ў справах духоўных і сусьветных.
* Чырвоны колер падкрэсьлівае духоўную дамінантнасьць будызму, які ў Бутане прадстаўляюць будысцкія сэкты *Kagyüpa* і *Nyingmapa*.

Дракон выкарыстаны ў якасьці сымбаля як назвы краіны *Druk-Gyalkhap* (Імпэрыя Дракона), так і грому, грукат якога часта чуваць у пераважна горным ляндшафце Бутана; апроч таго, сам гук грому прыпісваецца дракону. Таксама, дракон, які трымае ў кіпцюрах сферы, зьяўляецца сымбалем унівэрсуму.

У сучаснай форме сьцяг існуе з 1969 году і быў афіцыйна зацьверджаны 8 чэрвеня 1972 году.

## Глядзі таксама
* Герб Бутану

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Сьцяг Віетнаму

**Сьцяг [[Віетнам]]у** ўведзены 30 лістапада 1955 году як сьцяг Дэмакратычнай Рэспублікі Віетнам, што займала тады паўночную частку краіны (Паўночны Віетнам). На ім намаляваная жоўтая пяціканцовая зорка на чырвоным фоне. Суадносіны бакоў сьцягу складаюць 2:3. У 1945—1955 абрысы зоркі на сьцягу былі крыху іншымі.

Зорка ўвасабляе лідэрства камуністычнай партыі Віетнаму, чырвоны колер азначае посьпех рэвалюцыі, а пяць прамянёў зоркі часам выкладаюцца як рабочыя, сяляне, салдаты, інтэлігенцыя і моладзь.

З 1976 году, калі Паўднёвы Віетнам афіцыйна аб’яднаўся з Паўночным — сьцяг Сацыялістычнай Рэспублікі Віетнам.

Віетнам
Катэгорыя:Дзяржаўныя сымбалі Віетнаму
Сьцяг Валагодзкай вобласьці

**Сьцяг Валагодзкай вобласьці** зьяўляецца сымбалем Валагодзкай вобласьці. Прыняты 5 сьнежня 1997 году. 

## Апісаньне
Сьцяг Валагодзкай вобласьці ўяўляе сабою простакутнае палатно з адносінамі шырыні да даўжыні 2:3, белага колеру з малюнкам герба Валагодзкай вобласьці у верхнім куту дя дрэўка. Уздоўж боку палатна, процілеглага дрэўку, разьмешчаная чырвоная паласа шырынёй у 1/5 даўжыні палатна.

## Гл. таксама
* Герб Валагодзкай вобласьці

### Вонкавыя спасылкі

* Закон Вологодской области от 5 декабря 1997 года № 216-ОЗ «О флаге Вологодской области»

Катэгорыя:Сьцягі рэгіёнаў Расеі
Сьцяг Валгаградзкай вобласьці

**Сьцяг Валгаградзкай вобласьці** зьяўляецца сымбалем Валгаградзкай вобласьці. Прыняты 18 верасьня 2000 году. 

## Апісаньне
Сьцяг Валгаградзкай вобласьці ўяўляе сабою простакутнае палатно чырвонага колеру ў прапорцыях 2:3 з малюнкам пасярэдзіне ў белым колеры фігуры статуі «Маці-Радзімы», усталяванай на Мамаевым кургане. Вышыня статуі складае тры чвэрці шырыні палатна сьцяга вобласьці. Паралельна дрэўку намаляваныя дзьве сінія вэртыкальныя паласы, кожная шырынёй у адну шаснаццатую даўжыні сьцяга вобласьці і падзеленыя такой жа адлегласьцю паміж сабою і ад боку сцяга вобласьці.

## Глядзіце таксама
* Герб Валгаградзкай вобласьці

## Вонкавыя спасылкі
* Закон Волгоградской области «О гербе и флаге Волгоградской области»

Валгаградзкая вобласьць
Сьцяг Варонескай вобласьці

**Сьцяг Варонескай вобласьці** зьяўляецца сымбалем Варонескай вобласьці. Прыняты 5 ліпеня 2005 году.

## Апісаньне
Сьцяг Варонескай вобласьці ўяўляе сабою простакутнае палатно чырвонага колеру адносінамі шырыні да даўжыні 2:3, якое прайгравае кампазыцыю герба Варонескай вобласьці: выходзячую ад дрэўка жоўтую гару, складзеную з буйных камянёў, на схіле якой — белы перакулены гарлач, які лье белую ваду.

## Глядзіце таксама
* Герб Варонескай вобласьці

### Вонкавыя спасылкі

* Закон Воронежской области «Об официальной и иной символике Воронежской области»

Катэгорыя:Сьцягі рэгіёнаў Расеі
Сьцяг Габону

**Дзяржаўны сьцяг [[Габон]]у** — прыняты 9 жніўня 1960 г.

## Сымболіка сьцягу
Дызайн сьцягу адлюстроўвае геаграфічнае становішча Габона. Зялёнае поле (лясы) і блакітнае (Атлянтыка) падзеленыя жоўтай паласой — сымбалем экватару і Сонца.

Габон
Сьцяг Ганы

**Дзяржаўны сьцяг [[Гана|Ганы]]** складаецца з панафрыканскіх колераў — чырвонага, жоўтага і зялёнага. Гана як першая дзяржава, якая атрымала незалежнасць пасьля другой сусьветнай вайны, была заснавальніцай гэтых колераў. Многія іншыя афрыканскія краіны, якія атрымалі незалежнасьць пазьней, бачылі ў сьцягу Ганы прыклад і выбіралі падобныя сьцягі, з тым, каб выказаць панафрыканскую ідэю. Яшчэ ў XIX стагодзьдзі гэтыя колеры выкарыстоўваліся ў Этыёпіі — першай незалежнай афрыканскай краіне, хаця ў той час яны яшчэ не былі панафрыканскімі сымбалямі.

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Сьцяг Гвінэі-Бісаў

**Дзяржаўны сьцяг Рэспублікі [[Гвінэя-Бісаў]]** прыняты 24 верасьня 1973 г., пры абвяшчэньні незалежнасьці. Заснаваны на сьцягу Афрыканскай партыі незалежнасьці Гвінэі і Каба-Вэрдэ (ПАІГК), які існаваў з жніўня 1961 г. З 1959 году кіраўніцтва ПАІГК знаходзілася ў Канакры, сталіцы суседняй Рэспублікі Гвінэя, якая зьяўляецца незалежнай дзяржавай з 1958 году і мела чырвона-жоўта-зялёны сьцяг панафрыканскіх колеру. Па вобразу і падабенству сьцягоў Гвінэі, Сэнэгалу, Ганы, Камэруну і іншых афрыканскіх дзяржаваў быў створаны і сьцяг ПАІГК з шырокай вэртыкальнай чырвонай паласой ля дрэўкавага краю і дзьвюма гарызантальнымі роўнавялікімі палосамі — жоўтай і зялёнай ў астатняй часткі полкі.

Гвінэя-Бісаў
Катэгорыя:Дзяржаўныя сымбалі Гвінэі-Бісаў
Катэгорыя:Зьявіліся 24 верасьня
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1973 годзе
Гвінэя-Бісаў
Сьцяг Вострава Сьвятая Гэлена

**Дзяржаўны сьцяг [[Востраў Сьвятая Гэлена|Вострава Сьвятая Гэлена]]** — прыняты 4 кастрычніка 1984 г.

Сьцяг уяўляе сабой сіняе палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, у левым верхнім куце намаляваны сьцяг Вялікабрытаніі, у правай палове адцэнтаваны герб вострава Сьвятая Гэлена.

Сьцяг вострава Сьвятая Гэлена не выкарыстоўваецца, за рэдкім выключэньнем, на адміністрацыйна падпарадкаваных яму тэрыторыях (востраў Ушэсьця і востраў Трыстан-да-Кунья).

Катэгорыя:Сьцягі
Катэгорыя:Востраў Сьвятая Гэлена
Сьцяг Грузіі

**Сьцяг Гру́зіі** — нароўні з гербам і гімнам — адзін з афіцыйных знакаў Грузіі.

## Апісаньне

Сучасны сьцяг Грузіі ўяўляе сабой простакутнае палотнішча белага колеру зь пяцьцю чырвонымі крыжамі, адным цэнтральным Георгіеўскім і чатырма роўнабаковымі Балніска-Кацхскімі крыжамі ў чатырох квадрантах. Намаляваныя на дзяржаўным сьцягу Грузіі адзін простакутны крыж і па кутах чатыры малых крыжа на срэбраным (белым) фоне зьяўляюцца агульнахрысьціянскімі сымбалямі, якія ўвасабляюць Ісуса Хрыста-Збавіцеля і чатырох эвангелістаў. Срэбраны (белы) колер у геральдыцы паказвае на нявіннасьць, бязгрэшнасьць, чысьціню, мудрасьць, а чырвоны — мужнасьць, адвагу, справядлівасьць і каханьне.

## Першыя грузінскія сьцягі
У грузінскіх гістарычных крыніцах XI—XVI стагодзьдзяў дзяржаўны сьцяг адзінай Грузіі называецца як «Гаргасьлян і Давідзян». Ён паказваў на белым фоне чырвоны крыж, альбо невядомую цяпер выяву, магчыма нават сьвятога Георгія. Сьцяг «Гаргасьлян і Давідзян» існаваў да 19га стагодзьдзя, захоўваючыся ў скарбніцы Кутаісі. У пачатку 19-га стагодзьдзя, падчас бітвы за Ахальцыхе, яго канфіскавалі туркі.

У 13-м-14-м стагодзьдзях, нароўні зь белым, зьяўляецца і чорны сьцяг з чырвоным крыжам. У 15-м стагодзьдзі, з распадам Грузіі на царствы і княствы, зьяўляюцца асобныя сьцягі гэтых дзяржаў. Сьцяг Картлійскага царства быў чырвона-барвовым. У Заходняй Грузіі быў усталяваны белы сьцяг.

Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. у Пецярбургу знакаміты грузінскі скульптар, 40-гадовы Якаў Нікаладзэ, падрыхтаваў эскіз нацыянальнага сцяга Грузіі, які перамог на конкурсе з двух дзясяткаў іншых праектаў. Аўтар узнагароджаны прэміяй у 3 тысячы манатаў. 26 мая 1918 году была створана незалежная Дэмакратычная Рэспубліка Грузія, якая афіцыйна прыняла бардова-чырвоны сцяг з чорна-белымі палосамі. 10 верасьня 1918 г. былі ўдакладнены некаторыя дэталі ўжо выкарыстоўванай эмблемы. Чорна-белыя палосы разам займалі не чвэрць бардова-чырвонай тканіны, як раней, а толькі тую частку ў левым куце, якая засталася там, калі паставіць крыж у паўтары шырыні сцяга і шырыню сцяга. Бардовае палотнішча азнаменавала слаўную гісторыю грузінскай зямлі, якая на працягу ўсяго свайго існавання палівалася крывёю, пралітай на полі бітвы, чорна-белыя палосы былі сімвалам адзінства краіны.

20 мая 1921 году Рэўкам Грузіі ўказам № 36 скасаваў трохкаляровы сцяг і герб. У савецкі перыяд у Грузіі было прынята некалькі варыянтаў чырвонага савецкага сцяга, на якім была надрукавана назва Грузінскай ССР, або чырвоны серп і зорка Уро на блакітным сонцы і блакітная паласа ў верхняй правай частцы сцяга. Гэты сцяг быў скасаваны 28 кастрычніка 1990 году Вярхоўным Саветам, абраным на першых шматпартыйных выбарах у лістападзе таго ж году.

Сучасны нацыянальны сьцяг Грузіі, разам з гербам і гімнам, быў прыняты 14 студзеня 2004 прэзыдэнтам Міхеілам Саакашвілі.

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Катэгорыя:Сьцягі з крыжамі
Катэгорыя:Дзяржаўныя сымбалі Грузіі
Катэгорыя:Бела-чырвоныя сьцягі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1918 годзе
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1990 годзе
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2004 годзе
Ян Сыбэліюс

**Ян Сыбэ́ліюс**, таксама **Юхан Сыбэліюс** (, ; 8 сьнежня 1865, Хямеэнліна, Вялікае княства Фінляндзкае — 20 верасьня 1957, Ярвенпяя, Фінляндыя) — фінскі кампазытар.

## Асноўныя творы

### Сымфоніі
* «Кулерво», Сымфонія для салістаў, хору і аркестра, op.7 (1899)
* Сымфонія № 1 e-moll, op.39 (1899)
* Сымфонія № 2 D-dur, op.43 (1902)
* Сымфонія № 3 C-dur, op.52 (1907)
* Сымфонія № 4 a-moll, op.63 (1911)
* Сымфонія № 5 Es-dur, op.82 (1915)
* Сымфонія № 6 d-moll, op.104 (1923)
* Сымфонія № 7 C-dur, op.105 (1924)

## Ушанаваньне памяці
* Сыбэліюс (цягнік)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Фінскія кампазытары
Сьцяг Грэнады

Сем зорак **сьцяга [[Грэнада|Грэнады]]** выкарыстаны ў якасьці сымбаля надзеі на добрую будучыню, а таксама сымбалічна адлюстроўваюць сем адміністрацыйных адзінак у складзе астраўной краіны: Сэнт-Джорджэс (вялікая зорка ў сярэдзіне сьцяга для сталіцы), Сэнт-Джон, Сэнт-Марк, Сэнт-Патрык, Сэнт-Эндру, Сэнт-Дэйвід і выспавы ланцуг Грэнадзінаў. Колеры сьцяга маюць наступныя значэньні:
* *Чырвоны* сымбалізуе гармонію і яднаньне ў спалучэньні з мужнасьцю, якая была неабходнай у набыцьці незалежнасьці краіны.
* *Жоўты* — колер сонца і добразычлівасьці жыхароў краіны, а таксама сымбал мудрасьці.
* *Зялёны* сымбалізуе пладароднасьць сельскай гаспадаркі, якая складае эканамічную аснову Грэнады.

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Якаў Грот

**Якаў Карлавіч Грот** (15 сьнежня 1812 — 24 сьнежня 1893) — расейскі мовазнавец, гісторык літаратуры, перакладнік.

## Біяграфія
З абруселых немцаў. Скончыў Царскасельскі ліцэй. Служыў прафэсарам расейскай мовы і славеснасьці ў Гельсынгфорскім унівэрсытэце. З 1862 цалкам прысьвяціў сябе працы ў Аддзяленьні расейскай мовы і славеснасьці Пецярбурскай Акадэміі навук. Падрыхтаваны Гротам першы акадэмічны збор сачыненьняў Г. Р. Дзяржавіна было дужа крытычна сустрэта рэвалюцыйна-дэмакратычнымі крытыкамі, у аснове чаго ляжала катэгарычнае непрыманьне імі кансэрватыўна-дзяржаўнай пазыцыі Грота.

Асаблівае значэньне маюць працы па этымалёгіі, лексыкаграфіі і граматыцы расейскай мовы; у тым ліку нарматыўныя кіраўніцтвы «Спрэчныя пытаньні расейскага правапісу ад Пятра Вялікага дагэтуль» (1873) і «Русское правописаніе» (1875, вытрымаў 22 выданьня), якія дзейнічалі да арфаграфічнай рэформы 1917—1918 гадоў. З 1891 году ўзначальваў выданьне акадэмічнага «Слоўніка расейскай мовы».

## Літаратура
* Святая Русь: Энциклопедический словарь русской цивилизации / сост. О.А. Платонов. — М, 2000. — 1040 с. 

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Расейскія мовазнаўцы
Pur:Pur

**Pur:Pur**&nbsp;— украінскі індзі-поп гурт зь места Харкаў.

Гурт хутка зрабіўся папулярным дзякуючы павольнаму, лёгкаму й мэлядычнаму гучаньню, таксама праз пашырэньне сваіх запісаў у сеціве. Пачынаўся як акустычнае трыё зь філязофіяю «мінімум сродкаў — максымум рознанапрамкавага гучаньня», так жа выйшаў другі альбом, стаўшы глебаю для экспэрымэнтаў. Гурт прымаў удзел у фэстах «Аксамітавы сезон»«ВДОХ», «Мамакабо», «Джаз-Кактэбэль», «Гогаль-фэст», «Усадьба-джаз».

## Гісторыя

Гурт заснаваны ў лютым 2008 году, калі Ната Сьмірына й Яўген Жэбко запампавалі на YouTube сваё першае відэа на песьню «Me is». Пасьля гэтага гурт запрасілі выступаць на фэсьце «ВДОХ». Пад час выступу гурт ператварыўся ў трыё, дадаўшы да свайго складу гітарыста Станіслава Конанава.

14 лютага 2010 году гурт выклаў у сеціва свой дэбютны альбом «Pure». Усе песьні альбому англамоўныя.

У чэрвені 2010 году зьявіўся новы альбом гурту «Understandable», які меў песьні на расейскай мове й адну на ўкраінскай.

## Дыскаграфія
* 2010&nbsp;— *[[Pure]]*
* 2010&nbsp;— *[[Understandable (Pur:Pur)|Understandable]]*
* 2011&nbsp;— *Papercuts* (EP)
* 2013&nbsp;— *Nevertheless*
* 2013&nbsp;— *Медведь* (сингл)
* 2015&nbsp;— *Просто так* (EP)

## Склад
### Асноўны склад
* **Ната Сьмірына**&nbsp;— сьпеў, аўтарка тэкстаў
* **Яўген Жэбко**&nbsp;— гітара
* **Станіслаў Конанаў**&nbsp;— гітара

### Запрошаныя музыкі
* **Іван Кандратаў**&nbsp;— бас-гітара
* **Дзьмітро Зінчанка**&nbsp;— пэркусія, бубны

## Крыніцы

Катэгорыя:Украінскія музычныя гурты
Катэгорыя:Індзі
Сьцяг Белгародзкай вобласьці

**Сьцяг Белгародзкай вобласьці** зьяўляецца сымбалем Белгародзкай вобласьці. Прыняты 22 чэрвеня 2000 году.

## Апісанне
Сьцяг Белгародзкай вобласьці ўяўляе сабою простакутнае палатно, падзеленае сінім крыжом на чатыры роўныя часткі — зь якіх першая (верхняя ля дрэўка) — белая, другая (ніжняя ля дрэўка) — чырвоная, трэцяя (верхняя ля свабоднага боку палатна) — зялёная, чацвёртая (ніжняя ля свабоднага боку палатна) — чорная. Каляровы герб Белгарадзкай вобласьці, узноўлены і зацьверджаны 15 лютага 1996 году на аснове герба Белгародзкай вобласьці 1730 году, зьмешчаны ў межах першай (белай) чвэрці сьцяга. Адносіны шырыні палатна да даўжыні — 2:3, адносіны вышыні гербавага шчыта да шырыні палатна — 3:9, адносіны шырыні пляча крыжа да шырыні палатна — 1:11.

## Глядзіце таксама
* Герб Белгародзкай вобласьці

### Вонкавыя спасылкі

* Положение о флаге Белгородской области
* Современный герб и флаг Белгородской области

Катэгорыя:Сьцягі рэгіёнаў Расеі
Марка Сіміч

**Ма́рка Сі́міч** (;  16 чэрвеня 1987 году, Бялград, СФРЮ) — сэрбскі і чарнагорскі футбаліст, гуляе ў абароне ў латыскім футбольным клюбе «Ліепая» і нацыянальнай зборнай Чарнагорыі.

## Кар’ера
### Клюбная
Марка зьяўляецца выхаванцам футбольнай школы бялградзкага «Партызану», у якой займаўся зь пяці гадоў. Зь сярэдзіны 2008 году выступаў за клюб «Гонвэд», але правёў за каманду толькі тры матчы ў чэмпіянаце. У чэрвені 2009 году «Гонвэд» па ўзаемнай згодзе разарваў кантракт з Марка. У БАТЭ гуляе са студзеня 2011 году. Уключаўся БФФ у сьпіс 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі 2011 году. У студзені 2013 году перайшоў у турэцкі клюб «Кайсэрыспор».

### Міжнародная
29 верасьня 2011 году Марка атрымаў выклік да складу зборнай Сэрбіі на матчы адбору да чэмпіянату Эўропы 2012 году супраць зборнай Італіі і Славеніі, аднак за зборную гэтак і не дэбютаваў.

Пазьней Сіміч дэбютаваў зборную Чарнагорыі ў таварыскім матчы супраць зборнай Беларусі 14 жніўня 2013 году.

## Узнагароды
**БАТЭ**:
* Чэмпіён Беларусі: 2011, 2012
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2011
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2011, 2012
* Найлепшы абаронца чэмпіянату Беларусі: 2011

**«Ліепая»**:
* Уладальнік Кубка Латвіі: 2020

## Асабістае
Марка жанаты й разам са сваёй жонкай мае сына.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт БАТЭ. Марка Сіміч
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Сэрбскія футбалісты
Катэгорыя:Чарнагорскія футбалісты
Аляксандар Пякарскі

**Аляксандар Антонавіч Пякарскі** (30 траўня 1952, в. Буда, Койданаўскі раён, Менская вобласьць, БССР) — беларускі матэматык. Доктар фізыка-матэматычных навук (1991), прафэсар (1993).

## Біяграфія
Закончыў БДУ (1975). З 1982 году працаваў у Гарадзенскім дзяржаўным унівэрсытэце, з 2000 году працуе ў Беларускім тэхналягічным унівэрсытэце. Навуковыя працы па тэорыі функцыі рэчаіснай і комплекснай зьменных. Даказаў прамыя і адваротныя тэарэмы рацыянальнай апраксімацыі ў клясычных функцыянальных прасторах.

## Літаратура
* Пякарскі Аляксандр Антонавіч. // Беларуская энцыклапедыя ў 18 тамах.Т. 13. Мінск. 2001. С. 156.
* 

Катэгорыя:Беларускія матэматыкі
Катэгорыя:Дактары фізыка-матэматычных навук
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Койданаўскім раёне
Катэгорыя:Нарадзіліся 30 траўня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1952 годзе
Мар’ян Прыстром

**Мар’ян Станіслававіч Прыстром** (15 сакавіка 1944, в. Янкоўцы, Баранавіцкі гэбітскамісырыят, Койданаўскі ортскамісарыят, Генэральная акруга Беларусь, Райхскамісарыят Остлянд, Трэці Райх) — вучоны ў галіне кардыялёгіі і геранталёгіі. Доктар мэдычных навук (1990), прафэсар (1992).

## Біяграфія
Закончыў Менскі мэдыцынскі інстытут (1966). З 1977 г. у Беларускім інстытуце ўдасканаленьня ўрачоў (з 1999 г. загадчык катэдры). Навуковыя працы па мэтабалічных і гемадынамічных парушэньнях у хворых ішэмічнай хваробай сэрца, клініцы і асаблівасьцях лячэньня хворых ішэмічнай хваробай сэрца і гіпэртанічнай хваробай у герыятрычнай практыцы, прафіляктыцы старэньня.

## Літаратура
* Прыстром Мар’ян Станіслававіч //  С. 83.
* Прыстром Мар’ян Станіслававіч //  С. 608.

Катэгорыя:Беларускія навукоўцы
Катэгорыя:Дактары мэдычных навук
Катэгорыя:Нарадзіліся 15 сакавіка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага мэдычнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Койданаўскім раёне
Сьцяг Манрэалю

**Сьцяг Манрэаля** — афіцыйны знак гораду Манрэаль з 1939 году (нараўне з гербам і лягатыпам).

## Сымбалі
Сьцяг поўны рознага роду сымбаляў. Асобныя элемэнты апавядаюць ня толькі аб гістарычным мінулым гораду, але і аб сучаснасьці.





Катэгорыя:Сьцягі Канады
Яўген Кунцэвіч

**Яўген Кунцэвіч** ( 16 жніўня 1988) — колішні беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера
Выхаванец віцебскай СДЮШАР-6, гуляў за дубль наваполацкага «Нафтану», потым перайшоў у «Белшыну», якая на той момант гуляла ў Першай лізе. Дапамог бабруйскаму клюбу перамагчы ў Першай лізе і прабіцца ў мацнейшы дывізіён. У лютым 2011 году перайшоў у БАТЭ, але праз траўму ня здолеў стаць гульцом асноўнага складу. У лютым 2013 году быў аддадзены ў арэнду ў «Белшыну». У ліпені тэрмін арэнды быў працягнуты да 30 лістапада 2013 году, аднак у пачатку жніўня гэтае рашэньне было зьмененае і Яўген перайшоў на правах арэнды ў мікашэвіцкі «Граніт»..

У пачатку 2014 году падпісаў паўнавартасны кантракт зь мікашэвіцкім «Гранітам».  Дапамог камандзе выйсьці ў Найвышэйшую лігу паводле вынікаў сэзону 2014 году. У лютым 2015 году падоўжыў кантракт з «Гранітам». У сэзоне 2015 году, аднак, гуляў за дубль мікашэвічцаў, ані разу не зьявіўшыся на полі ў складзе асноўнай каманды. У студзені 2016 году знаходзіўся на праглядзе ў «Гарадзеі», але не падышоў камандзе.

У лютым 2016 году перайшоў у мазырскую «Славію». У складзе «Славіі» здолеў замацавацца ў цэнтры абароны. Па заканчэньні сэзону 2016 году пакінуў каманду. У лютым 2017 году падпісаў кантракт зь менскім «Тарпэда». Спачатку трывала гуляў у пачатковым складзе аўтазаводцаў, а ў ліпені 2017 году стаў толькі выходзіць на замену. Неўзабаве на ўзаемную згоду бакоў пакінуў клюб. У жніўні 2017 году перайшоў у клюб «Смалявічы-СТІ», па заканчэньні сэзону 2017 году пакінуў каманду. Пасьля зьехаў на працу ў ЗША.

## Узнагароды
**БАТЭ**:
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2011

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт БАТЭ, Яўген Кунцэвіч
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Віцебску
Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Сьцяг Дарфуру

**Сьцяг [[Дарфур]]у** — трыкалёр, складаецца з панафрыканскіх колераў, з выявай паўмесяца. Афіцыйны сьцяг Дарфуру, непрызнанай дзяржавы на захадзе Судану, разьмешчанага паміж Суданам і Чадам.

## Апісаньне
* зялёны — колер багацьця Афрыкі (колер ісламу)
* чырвоны — колер крыві, пралітай за Свабоду
* чорны — колер Афрыкі
* Белы паўмесяц на сьцягу — знак таго, што большая колькасьць жыхароў вызнаюць іслам.

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Сьцяг Джыбуці

**Дзяржаўны сьцяг Рэспублікі [[Джыбуці]]** — прыняты 27 чэрвеня 1977 г.

## Сымболіка сьцяга
Колеры сьцяга ўвасабляюць мора і неба (сіні), зямлю (зялёны) і сьвет (белы). Зялёны і сіні таксама колеру двух галоўных груп насельніцтва — афар і песа (плямёны Джыбуці). Чырвоная зорка — памяць аб барацьбе за незалежнасьць і сымбаль адзінства.

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Катэгорыя:Джыбуці
Сьцяг Замбіі

**Дзяржаўны сьцяг [[Замбія|Замбіі]]** — прыняты 24 кастрычніка 1964 году.

## Апісаньне і сымболіка
Сьцяг распрацавала Габрыэль Элісан (анг. Mrs. Gabriel Ellison), якая таксама зьяўляецца аўтарам герба Замбіі і дызайну многіх паштовых марак краіны. Заканадаўчае рэгуляваньне выкарыстаньня дзяржаўнага сьцяга і герба Замбіі ажыцьцяўляецца Законам аб дзяржаўным сьцягу і гербавых сьцягах (анг.: National Flag and Armorial Ensigns Act).

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Катэгорыя:Замбія
Сьцяг Дагестану

**Сьцяг Дагестану** зьяўляецца дзяржаўным сымбалем Дагестану (Расея). Прыняты 29 кастрычніка 1992 году. 

## Апісаньне
Сьцяг Рэспублікі Дагестан уяўляе сабою простакутнае палатно з трох роўнавялікіх гарызантальных палосаў: верхняй — зялёнага, сярэдняй — блакітнага і ніжняй — чырвонага колеры. Адносіны шырыні сьцяга да яго даўжыні — 2:3.

Зялёны ўвасабляе жыцьцё, багацьце дагестанскай зямлі і адначасова выступае як традыцыйны колер іслама (вернікі дагестанцы — у большасьці мусульмане-суніты). Галубой (сіні) — колер мора (усходнюю частку рэспублікі абмывае Касьпійскае мора), сымбалізуе прыгажосьць і веліч дагестанскага народу. Чырвоны азначае дэмакратыю, асьветніцкую сілу чалавечага розуму ў працэсе тварэньня жыцьця, мужнасьць і адвагу насельніцтва Краіны гораў (Дагестану).

## Глядзіце таксама
* Герб Дагестану

### Вонкавыя спасылкі
* «Закон (#27) О Государственном Флаге Республики Дагестан»

Катэгорыя:Сьцягі рэгіёнаў Расеі
Сьцяг Кіраўскай вобласьці

[thumb|250px|right|Сьцяг [Кіраўская вобласьць|Кіраўскай вобласьці]]
**Сьцяг Кіраўскай вобласьці** зьяўляецца сымбалем Кіраўскай вобласьці. Прыняты 30 чэрвеня 2003 году.

## Апісаньне
Сьцяг Кіраўскай вобласьці ўяўляе сабою простакутнае палатно з суадносінамі шырыні да даўжыні 2:3, падзеленае на тры гарызантальныя палосы:
* верхняя паласа белага колеру займае ¾ (тры чвэрці) шырыні сьцяга,
* сярэдняя паласа зялёнага колеру займае 1/8 (адну восьмую) шырыні сьцяга,
* ніжняя паласа сіняга колеру займае 1/8 (адну восьмую) шырыні сьцяга

У цэнтры паласы белага колеру на аддаленьні 1/8 (адной восьмы) ад яе верхняга і ніжняга бакоў разьмешчаны вылучаны чырвоным колерам геральдычны шчыт герба Кіраўскай вобласьці.

У сьцягу вобласьці:
* белы колер зьяўляецца знакам чысьціні маральных асноў, дабра і сьціпласьці, сьнежнай зімы
* зялёны — колер надзеі, радасьці і здароўя, урадлівасьці зямлі і лясных багацьцяў
* сіні — колер пэўнасьці, сумленнасьці, бездакорнасьці, сымбалізуе раку Вятку, якая аб’яднала на сваіх берагах насельніцтва вобласьці

## Глядзіце таксама
* Герб Кіраўскай вобласьці

### Вонкавыя спасылкі

* Закон Кировской области «О флаге Кировской области»

Кіраўскай воblасці сцяг
Сьцяг Каба-Вэрдэ

**Дзяржаўны сьцяг Рэспублікі [[Каба-Вэрдэ]]** прыняты 22 верасьня 1992 г.

Сьцяг складаецца зь пяці гарызантальных палос — сіняй, белай, чырвонай, белай і сіняй ў суадносінах паміж сабой як 6:1:1:1:3. Паверх палос бліжэй да дрэўка па акружнасьці з радыюсам ў 1 / 4 шырыні сьцяга разьмешчаны 10 жоўтых пяціканцовых зорак. Цэнтар акружыны знаходзіцца на восевай лініі чырвонай паласы і адстае ад дрэўкавага краю палотнішча на 3 / 8 даўжыні сцягу.

Сіні колер сьцяга сымбалізуе бясконцыя прасторы неба і акіяна, белы — сьвет, чырвоны — упартасьць. 10 зорак — колькасьць заселеных выспаў, акружына — адзінства дзяржавы.

Аўтар праекту сьцяга — архітэктар Пэдра Грэгары Лопэс (Pedro Gregorio Lopes).

Катэгорыя:Сьцягі дзяржаваў
Сьцяг Кабардзіна-Балкарыі

**Сьцяг Кабардзіна-Балкарыі** зьяўляецца дзяржаўным сымбалем Кабардзіна-Балкарыі. Прыняты 21 ліпеня 1994 году.

## Апісаньне
Сьцяг Кабардзіна-Балкарскай Рэспублікі ўяўляе сабою палатно, якое складаецца з трох роўнавялікіх гарызантальных палосаў: сіне-блакітнай, белай і зялёнай. У цэнтры палатна круг, падзелены на сіне-блакітнае і зялёнае палі, пасярэдзіне белы малюнак Эльбрусу. Адносіны шырыні сьцяга да яго даўжыні 2:3.

## Глядзіце таксама
* Герб Кабардзіна-Балкарыі

## Вонкавыя спасылкі
* «Закон Кабардино-Балкарской Республики о государственном флаге Кабардино-Балкарской Республики»

Катэгорыя:Сьцягі рэгіёнаў Расеі
Супрацьрадыёлякацыйная ракета

**Супрацьрадыёлякацыйная ракета**() — ракета, прызначаная для выяўленьня і паразы крыніц радыёвыпраменьваньня. Як правіла, яны выкарыстоўваюцца супраць радараў (РЛС), хоць могуць наводзіцца і на іншыя крыніцы радыёвыпраменьваньня.

Катэгорыя:Ракетная зброя
Луізыяна

**Люізыя́на** (, ) — штат на поўдні ЗША. Найбуйнейшыя гарады: Новы Арлеан, Батон-Руж. Гістарычна — частка францускіх уладаньняў на тэрыторыі сучасных ЗША, якія займалі прыкладна ўсю цэнтральную частку сучаснае краіны з поўначы на поўдзень, пазьней набытыя амэрыканскім урадам, пасьля чаго тэрыторыя ЗША павялічылася амаль удвая. У культурным дачыненьні штат вядомы дзякуючы асаблівай музычнай культуры й этнаграфічным здабыткам спалучэньня францускай і мясцовай крэольскай культураў.

## Вядомыя выхадцы
* The Residents — музычны гурт

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка адміністрацыі штату Луізыяна

Катэгорыя:Штаты ЗША
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1812 годзе