open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Эрык

**Эрык** (*Ерык*, *Ірык*, *Арык*), **Эйрых**, **Акрык** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Акрых, Айрых, Эйрык, Эрых або Эрык, пазьней таксама Ірык (Ackrich, Airich, ØyríkR, Eiricus, Erich, Erik, Yric, Orikus) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -эйх- (-эй-) (імёны ліцьвінаў Эйгерд, Эйман, Эймунт; германскія імёны Eygerd, Eimann, Eymunt) паходзіць ад гоцкага agi 'лязо, булат, меч', а аснова -рых- (-рык-) (імёны ліцьвінаў Дзітрык, Індрых, Мондрык; германскія імёны Hindrich, Ditricus, Monderich) — ад гоцкага reiks 'магутны', германскага rikja 'магутны, каралеўскі'.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Eryk.

У Прусіі бытавала імя Эрык: *Eryke* (1401 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Ericus et Romani Swirzkych [sigilla]* (20 студзеня 1433 году); *слуги светъславъскии щитныи… Ирикъ* (каля 1492 году); *in Hyrikowczyzna* (1503 год); *наместникъ [[Шашолі|Шошольский]]… Ирикъ Михновичъ… съ слугами Ирыковыми* (1518—1522 гады); *Ирыкъ Олехнович* (1528 год); *terra mea nomine Jerikowczyzna* (1529 год); *ротъмистръ короля его милости панъ Ирикъ Рокитницкии* (14 або 15 і 29 красавіка 1537 году); *Ковенского жъ повету, бояръ… Якуба Окрыковича* (16 траўня 1539 году); *Ирикъ Янович* (30 ліпеня 1545 году); *до Каспора Ириковича* (каля 1563 году); *пани Малъхоровая Орыковичовая* (1565 год); *Ерикъ Сеневичъ* (1566 год); *панъ Каспоръ Ириковичъ*, *пани Яновая Ириковича* (1567 год); *родъ его милости пана Бартоша Ериковичъ… раба своего Варфоломея (Ериковича)* (1634 год); *Jan Ericowic* (сакавік — красавік 1656 году); *Woyciech [[Манівід|Monwid]] Irzykowic* (3 лютага 1663 году); *паномъ Войтехомъ Ириковичемъ* (10 лютага і 7 жніўня 1665 году).

## Носьбіты
* Эйрых ( 484) — кароль вэстготаў
* Эрык Анундсан ( 882?) — кароль Швэцыі
* Эрык I Крывавая Сякера (885—954) — кароль Нарвэгіі
* Эйрык Раўдзі (950—1003) — скандынаўскі мараплавец і першаадкрывальнік, які заснаваў першае пасяленьне ў Грэнляндыі
* Эйрык Гокансан (957—1024) — рэгент Нарвэгіі
* Эрык I (1070? — 1103) — кароль Даніі
* Эрык IX Сьвяты (каля 1120—1160) — кароль Швэцыі, Сьвяты
* Эрык Сьвірскі ( па 1434) — літоўскі баярын, заснавальнік роду Сьвірскіх
* Эрык XIV (1533—1577) — кароль Швэцыі
* Ірык Алехнавіч — ашмянскі баярын, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1528 году
* Мальхер Арыковіч — літоўскі баярын, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1565 году
* Барташ Эрыковіч — літоўскі шляхціч, які ўпамінаецца ў 1634 годзе
* Юры Манвід Ірыковіч — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, вількамірскі маршалак, які ўпамінаецца ў 1646 годзе
* Эрых Марыя Рэмарк (1898—1970) — нямецкі пісьменьнік

Эрыхі (Erych) — літоўскі шляхецкі род зь Віленскага павету.

Ерыковічы (Jerzykowicz) гербу Ляліва — літоўскі шляхецкі род.

Ірыковічы (Irzykowicz) гербу Ляліва — літоўскі шляхецкі род

Монтвіды-Ірыковічы — літоўскі шляхецкі род.

## Глядзіце таксама
* Эйх
* Рых

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Эрык Сьвірскі

**Ян Эрык Сьвірскі** (? — па 1443) — літоўскі баярын, пачынальнік роду Сьвірскіх.

## Імя

Эрых, Эйрых або Эрык, пазьней таксама Ірык (Erich, Eurich, Erik, Yric, Orikus) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -эйх- (-эй-) (імёны ліцьвінаў Эйгерд, Эйман, Эймунт; германскія імёны Eygerðr, Eimann, Eymunt) паходзіць ад гоцкага agi 'лязо, булат, меч', а аснова -рых- (-рык-) (імёны ліцьвінаў Дзітрык, Індрых, Мондрык; германскія імёны Hindrich, Ditricus, Monderich) — ад гоцкага reiks 'магутны', германскага rikja 'магутны, каралеўскі'.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Eryk.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Ericus et Romani Swirzkych [sigilla]* (20 студзеня 1433 году); *Cricus de Swirsk* (27 лютага 1434 году); *Johannes alias Crig* (13 ліпеня 1443 году); *Johannis alias Krik ducis de Swyr* (28 верасьня 1449 году).

## Біяграфія
Зь літоўскага роду Сьвірскіх, меў брата Рамана.

У 1433 годзе разам з братам засьведчыў Троцкую ўмову, а ў 1434 годзе — Гарадзенскую ўмову з Польшчай.

Ажаніўся з Даротай Сонькай. У шлюбе меў сыноў Івашку, Некраша, Юрыя, Даўгерда, Пятра, Міхайлу і Талімонта.

У 1443 годзе разам з жонкай зрабіў наданьне віленскім франкішканам. У 1449 годзе ўпамінаецца як нябожчык, калі яго жонка надала віленскім францішканам дзесяціну зь зямлі ў Мядзеле.

## Мова і культура

Карыстаўся пячацьцю з рускім надпісам «ПЕЧАТЬ ІЕРИКОСОВА» (Гарадзенская ўмова, 1434 год), яго брат — «ПЕЧАТЬ РОМАНОВА» (Троцкая унія, 1433 год), жонка — «КНЯЗЯ … ПЕЧАТЬ».

У сваёй лацінамоўнай грамаце 1443 году абумовіў наданьне «грычкі» (*et precipue gryczky*), сьведкамі чаго выступілі паны Юры Гастоўтавіч (*Georgio Gottoltowicz*), Аляксандар Ядогавіч (*Alexandro Yadogowycz*), Юшка Радзівілавіч (*Yusko Radywylowycz*) ды іншыя. Гэта адпавядае многім іншым тагачасным лацінскім граматам літоўскіх князёў і баяраў, дзе з азначэньнем «народны» («гутарковы») падаваліся менавіта беларускія словы.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Эрык
Катэгорыя:Літоўскія князі
Катэгорыя:Баяры літоўскія
Тэатар на вёсцы

«**Тэатр на весцы**» — дапаможнік для стварэньня вясковага тэатра беларускага драматурга Францішка Аляхновіча, напісаны ў 1920 годзе ў часе яго знаходжаньня ў Менску. Апублікаваны ў 1920 годзе ў часопісе Рунь і ў друкарні Грынблята таксама ў Менску.

## Бібліяграфія
*  
*  
*  
* 

Катэгорыя:Дасьледаваньні Францішка Аляхновіча
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1920 годзе
Фрыдрых

**Фрыдрых**, **Фрыдэрык** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Фрыдрых — імя германскага паходжаньня, якое ўтварылася ад старагерманскага fridu 'мір' і ric 'магутнасьць, багацьце'.

## Носьбіты
* Фрыдрых I Барбароса (1122—1190) — імпэратар Сьвятай Рымскай імпэрыі
* Фрыдрых III Саксонскі (1463—1525) — курфюрст Саксоніі
* Сямён Фрыдрых Глебавіч Пронскі ( 1555) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, ваявода кіеўскі
* Фрыдрых Багданавіч Лукомскі (каля 1565—1611) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, кашталян амсьціслаўскі
* Фрыдэрык Сапега (да 1599—1650) — дзяржаўны Вялікага Княства Літоўскага, ваявода амсьціслаўскі
* Ян Фрыдэрык Сапега (1680—1751) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, кашталян менскі і троцкі, канцлер вялікі літоўскі
* Георг Фрыдрых Гэндэль (1685—1759) — нямецкі кампазытар эпохі барока
* Міхал Фрыдэрык Чартарыйскі (1696—1775) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, падстолі вялікі літоўскі, кашталян віленскі, падканцлер і канцлер вялікі літоўскі
* Фрыдрых Шылер (1759—1805) — нямецкі паэт, філёзаф, гісторык і драматург
* Фрыдрых Вільгельм III (1770—1840) — кароль Прусіі
* Карл Фрыдрых Гаўс (1777—1855) — нямецкі матэматык, астраном і фізык, які лічыцца аднім з найвялікшых матэматыкаў усіх часоў, «каралём матэматыкаў»
* Фрыдэрык Шапэн (1810—1849) — польскі кампазытар і піяніст-віртуоз
* Фрыдрых Ніцшэ (1844—1900) — нямецкі філёзаф
* Юры Фрыдэрык Радзівіл (1860—1914) — XV ардынат на Нясьвіжы

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Удальрык

**Удальрык**, **Удальрых** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Удальрык — імя германскага паходжаньня, якое ўтварылася ад старагерманскага uodal 'спадчына' і rīhhi 'магутны, багаты', гоцкага reiks 'водца, валадар'. Нямецкая маладзейшая форма гэтага імя — Ульрых.

## Носьбіты
* Удальрых I ( да 824) — франконска-алеманскі граф
* Удальрык Базэльскі ( па 835) — біскуп Базэлю
* Удальрых I ( 1099) — біскуп Айхштэту
* Удальрык Крыштап Радзівіл (1712—1770) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, паэт, перакладнік і гісторык; канюшы і пісар вялікі літоўскі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Карыят (імя)

**Карыят** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Карыята або Карыета (Cariatto, Carietto) і Юткар (Jutcar) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -кар- (-кор-) (імёны ліцьвінаў Каргоўт, Караман, Карымонт; германскія імёны Caragolt, Caroman, Caromond) паходзіць ад гоцкага kaurus 'цяжкі, важкі' або гоцкага і бургундзкага kara 'турбота, клопат', а аснова -ют- (-ят-) (імёны ліцьвінаў Ютэль, Вілят, Даўят; германскія імёны Jutilo, Wiliatus, Dowyatt) — ад гоцкага iuþa, старагерманскага joþ 'дзіцё, народзінец, нашчадак'. Такім парадкам, імя Карыят азначае «цяжкі народзінец».

Адпаведнасьць імя Карыят германскаму імю Cariatto (Carietto, Charietto) сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў.

У Прусіі бытавала імя Карыят: *Cariothe* (1308, 1361 і 1418 гады), *Kariote* (1335 год), *Kariothe* (1342 і 1392 гады), *Karioth* (1399 год), *Korioth* (1540 год). Апроч таго, у Прусіі бытавала прозьвішча Kariot (Karioth), у тым ліку ў ваколіцах Мэмэлю. 

У Польшчы ў 1730 годзе адзначалася прозьвішча Kariot, у 1785 годзе — Koriott (Koriot).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *а за великого князя [[Альгерд|Олькерта]] и за Корьята* (1352 год); *Кориата князя новогородского* (па 1350-х гадох); *ducis Koryati* (14 жніўня 1358 году); *domino magnifico duce Allexandro Coriati* (1368 год); *Koriath* або *Коріать* (Летапісец вялікіх князёў літоўскіх); *Коріядъ*, *князь Левъ Корьядовичь* (Наўгародзкі чацьверты летапіс і Сафійскі першы летапіс); *Tyeduor Coryathowicz* (1469 год); *Коріадъ*, *Коріядъ*, *брату своему Каріаду Гедимановичю* (Ніканаўскі летапіс); *Krzysztoph Koryat* (1675—1677 гады).

## Носьбіты
* Карыята ( па 585) — біскуп Жэнэвы
* Карыят Гедзімінавіч (у праваслаўі Міхайла; 1306 — паміж 1358 і 1366) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, князь наваградзкі; меў сыноў Аляксандра, Юрыя, Канстантына і Фёдара, пачынальнік роду Карыятавічаў

## Глядзіце таксама
* Кара
* Ят

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Карыгайла (імя)

**Карыгайла** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Каргіл (Kargil) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -кар- (-кор-) (імёны ліцьвінаў Караман, Карымонт, Карыят; германскія імёны Caroman, Caromond, Cariatto) паходзіць ад гоцкага kaurus 'цяжкі, важкі' або гоцкага і бургундзкага kara 'турбота, клопат', а аснова -гайл- (-гал-, -гел-) (імёны ліцьвінаў Відзігайла, Інгела, Монтгайла; германскія імёны Widigail, Ingeila, Montigel) — ад гоцкага і бургундзкага gails 'жвавы, свавольны, ганарысты' або ад асновы -гісіл- (-гіл-). Такім парадкам, імя Карыгайла азначае «важкі свавольствам». 

У Польшчы гістарычна бытавала імя Коргал: *Petrus Corgal (kmetho in Oszeczek)* (1443 год).

У Польшчы ў 1536 годзе адзначалася прозьвішча Kargol, у 1786 годзе — Korgiel (Korgel).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Carigal* (31 кастрычніка 1382 году); *Cazimiro vel Corigalo Mscislaviens* (20 лютага 1387 году); *principe Casimiro alias Korigalone per Theutonicos Cruciferos de Prussia de anno Domini 1390 interfecto* (25 траўня 1391 году); *Karigal* або *Korigal* (Хроніка Віганда); *Casimiri alias Corigal* (2 лютага 1395 году); *Коригайло* (Наўгародзкі чацьверты летапіс і Сафійскі першы летапіс); *od folwarku Karagaliszek* (1784 год).

## Носьбіты
* Карыгайла (у праваслаўі Васіль, у каталіцтве Казімер; 1369 або 1370—1390) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, князь амсьціслаўскі

Кергелевічы або Керглевічы (Kiergielewicz, Kierglewicz) гербу Тапор — літоўскі шляхецкі род.

Кергелевічы або Гергелевічы (Kiergielewicz, Giergielewicz) гербу Тапор — шляхецкі род Рэчы Паспалітай з Саколаўскага павету (Мазовія).

На гістарычнай Віленшчыне існуе вёска Керагелішкі.

## Глядзіце таксама
* Кара
* Гайла

## Заўвагі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Карыгізіл (імя)

**Карыгізіл** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Карыгізіл (Caregisilus) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -кар- (-кор-) (імёны ліцьвінаў Караман, Карымонт, Карыят; германскія імёны Caroman, Caromond, Cariatto) паходзіць ад гоцкага kaurus 'цяжкі, важкі' або гоцкага і бургундзкага kara 'турбота, клопат', а аснова -гізел- (-гіл-) (імёны ліцьвінаў Гілін, Гілімонт, Таўцігіл; германскія імёны Gillin, Gilmondus, Theudigilius) — ад германскага Gisala, Gisila 'патомак, нашчадак'.

## Носьбіты
* Карыгізіл ( не пазьней за 614) — біскуп Пуат’е

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Карыгізіл

**Карыгізіл** (; ? — на пазьней за 614) — біскуп Пуат’е.

## Біяграфія
На падставе анамастычных зьвестак мяркуецца, што меў франконскае паходжаньне.

Упамінаецца ў сьпісаў кіраўнікоў мясцовай архідыяцэзіі, найбольш раньні зь якіх датуецца XII ст. У іх называецца пераемнікам Вэнанцыя Фартуната і папярэднікам Энаальда. Відаць, атрымаў біскупскую катэдру неўзабаве па 600 годзе (не пазьней за 610 год), а не пазьней за 614 год перастаў быць біскупам.

## Глядзіце таксама
* Карыгізіл (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Гісторыя франкаў
Катэгорыя:Каталіцкія біскупы
Вільгерд

**Вільгерд** (*Вільгерт*, *Вільгірд*), **Вільгард** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Вілгерд, Вілігард, Вільгард або Вільгерт (Wilgeard, Vilgerdr, Vilgerd, Vilgerð, Willigard, Wilgard, Vilgard, Wilgert) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -віл- (імёны ліцьвінаў Вільбут, Вільгейда, Мунтвіл; германскія імёны Willebut, Williheid, Muntwil) паходзіць ад гоцкага wilja 'воля', а аснова -гард- (-герд-, -герт-) (імёны ліцьвінаў Альгерд, Мундыгерд, Тэўтыгерд; германскія імёны Algardus, Mundgerd, Teutgerdis) — ад гоцкага gairdan 'падпяразваць' (пераноснае 'ахоўваць'), garda 'агароджа' (пераноснае 'ахова, бясьпека'). Такім парадкам, імя Вільгерд азначае «ахова волі» (тое ж, што і імя Гердвіл).

У ваколіцах Мэмэлю бытавала прозьвішча Wilgard (Willgard, Willgardt). 

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *z P. Matiaszem Wilgirdem… Jósef Wilgird*, *Abraham Wilgird* (1690 год); *Wieś Kurlanowo… Spila Wilgert y Pauluk* (26 жніўня 1765 году).

## Носьбіты
* Вільгард — неартадаксальны хрысьціянскі прапаведнік X ст.
* Вільгерд — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, чашнік жамойцкі ў 1740 годзе

Вільгерды або Вільгірды (Wilgierd, Wilgird) — літоўскі шляхецкі род з Троцкага павету (ваколіцы Жыжмараў).

Вільгерды (Wilgierd) гербу Бонча — літоўскі шляхецкі род.

У XVI ст. існаваў маёнтак Вільгардавічы (*Вильгардовичи*) у Жамойцкім старостве.

На 1906 год існавала вёска Вільгерты ў Дзьвінскім павеце Віцебскай губэрні.

## Глядзіце таксама
* Віла
* Герд

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Вільгард

**Вільгард** () — неартадаксальны хрысьціянскі прапаведнік X ст.

## Біяграфія
Упамінаецца Раулем Глябэрам. Паходзіў з Равэнны. Спрабаваў сумясьціць вучэньне Царквы і паганскую культуру. Паводле меркаваньня Вільгарда, боскае адкрыцьцё знайшло адлюстраваньне ня толькі ў Сьвятым Пісаньні, але і ў творчасьці клясычных лацінскіх паэтаў.

Вучэньне прапаведніка асудзіў арцыбіскуп Равенны Пётар (928—971), які знайшоў, што спробы заснаваць культ Вэргіліюса, Гарацыюса і Авідыюса не сумяшчаюцца з хрысьціянскай рэлігіяй. Неўзабаве па вэрдыкце прэлята Вільгарда забілі; абставіны яго сьмерці засталіся невядомымі.

## Глядзіце таксама
* Вільгард (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Сярэднявечныя філёзафы
Карыята

**Карыята** (; ? — па 584) — біскуп Жэнэвы.

## Біяграфія
Упамінаецца ў хроніцы Фрэдэгара.

Браў удзел прынамсі у двух сходах герархаў Франконскай дзяржавы: 22 чэрвеня 584 году — у сынодзе ў Валянсе, а ў 585 годзе — у царкоўным саборы ў Маконе. Існуюць таксама зьвесткі пра яго ўдзел у сынодзе, які адбыўся ў 582 годзе ў Шалёне, але гэтае сьведчаньне памылковае.

## Глядзіце таксама
* Карыят (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Гісторыя франкаў
Катэгорыя:Каталіцкія біскупы
Герчык

**Герчык** — беларускае прозьвішча.

Носьбіты:
* Канстанцін Герчык (1918—2001) — 2-ы начальнік касмадрома Байканур;
*  Міхаіл Герчык (1932—2008) — беларускі савецкі паэт.
Суніфрыд (імя)

**Суніфрыд** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Суніфрыд — імя германскага паходжаньня, якое ўтварылася ад гоцкага sunja 'праўда', sunis 'сапраўдны' і старагерманскага fridu 'мір'.

## Носьбіты
* Суніфрыд ( не раней за 689) — біскуп Нарбоны
* Суніфрыд ( не раней за 693) — нобіль-вэстгот, які ўзьняў мяцеж супраць караля Эгіка
* Суніфрыд I ( каля 848) — граф Барсэлёны
* Суніфрэд II ( 948) — граф Уржэлю

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Суніфрыд

**Суніфрыд** (; ? — на раней за 689) — біскуп Нарбоны.

## Біяграфія
Упершыню ўпамінаецца ў 683 годзе, калі ўжо быў біскупам Нарбоны.

Атрымаў у 688 годзе дароўную грамату для сваёй дыяцэзіі. У 689 годзе атрымаў пасланьне ад біскупа Ідалія Барсэлёнскага.

## Глядзіце таксама
* Суніфрыд (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Каталіцкія біскупы
Дзірсун

**Дзірсун** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Дзіра (Dioro) і Суна (Sunna) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова дзір- (дзер-, цір-) (імёны ліцьвінаў Дзерык, Дзірман, Дырмунт; германскія імёны Diericke, Direman, Deormund) паходзіць ад гоцкага dius, германскага tiur 'зьвер', а аснова -сун- (-сон-) (імёны ліцьвінаў Сунгард, Сунігайла, Сонгуць; германскія імёны Sungart, Sunigelo, Sunegod) — ад гоцкага sunja 'праўда', sunis 'сапраўдны'. Такім парадкам, імя Дзірсун азначае «сапраўдны зьвер». Адзначаліся старажытныя германскія імёны Drasuno, Drusun.

У Прусіі бытавала імя *Tirsone* (1448 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Dirsuno*, *filius Dirsumen*, *filius Dirsunen* (Хроніка Віганда); *Dirsune* (Торунскія аналы).

## Носьбіты
* Дзірсун ( па 1365) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, староста віленскі

## Глядзіце таксама
* Дзір
* Суна
* Дарсунішкі

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Суна (імя)

**Суна** (*Шуна*, *Шунь*) — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Суня, Суна або Сона (Sunja, Sunna, Sonna) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -сун- (-сон-) паходзіць ад гоцкага sunja 'праўда', sunis 'сапраўдны'. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Соніка (Шунейка), Сунела, Сонбут, Сунігайла (Сангел), Сунгард (Сонгард), Сонгуць, Сонкін. Адзначаліся германскія імёны Sonnica (Sunuko), Sunilo, Sonobodis, Sunigelo, Sungart (Songarta), Sungod, Sunken.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Sunobold (Sunoboldus)

У Прусіі бытавала імя *Sonicke* (1360 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Szuniewicze* (1744 год); *Jozeff Suniewicz* (25 жніўня 1812 году).

## Носьбіты
* Суна ( па 388) — водца франкаў
* Юзэф Суневіч — докшыцкі шляхціч, які ўпамінаецца ў 1812 годзе

На 1906 год існавала вёска Сунева ў Рэжыцкім павеце Віцебскай губэрні.

У канцы XVIII ст. на гістарычнай Полаччыне адзначаўся шляхецкі род Шуневічаў.

Шуневічы (Szuniewicz) гербаў Лада і Ладзьдзя — літоўскі шляхецкі род з Ашмянскага і Слуцкага паветаў

У гістарычнай Прусіі існуе вёска Сонігкайм.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Суна

**Суна** (; ? — па 388) — водца франкаў.

## Біяграфія
Разам з Маркамерам і Генабаўдам у 388 годзе ачоліў набег франкаў на землі на левым беразе Райна ў рымскай правінцыі Германіі. Франкі пераадолелі памежныя загароды рымлянаў і разрабавалі землі пад Кёльнам, узяўшы буйную здабычу.

Рымскія войскі пад камандаю Наніна і Квінтына нечакана нанесьлі пакінутым у Нямеччыне франкам зваротны ўдар. Генабаўд загінуў у бітве ў Вугальным лесе, а Суну і Маркамеру ўдалося ўчасна адступіць. Квінтын, які пусьціўся ў пагоню, патрапіў у засаду і атрымаў буйную паразу ад франкаў.

## Глядзіце таксама
* Суна (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Франкі
Сунірык

**Сунірык** (; ? — па 461) — водца вэстготаў.

## Біяграфія
У 460 годзе разам з рымскім водцам Нэпацыянам ачоліў хаўруснае рымска-гоцкае войска, якое выправілі ў Галісію супраць свэваў, у той час варожых і Рыму, і вэстготам.

Да лета 460 году атрымаў перамогу ў Люкі Аўгусты (Люга). Некалькімі месяцамі пазьней узяў горад Скалябіс (Сантарэн), тым самым узмацніўшы становішча вэстготаў у Гішпаніі. Выканаўшы задачу, вярнуўся ў Галію (461 год).

## Глядзіце таксама
* Сунірык (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы
Гудыла

**Гудыла** (; ? — па 528) — бізантыйскі генэрал імпэратараў Юстына I і Юстыніяна I.

## Біяграфія
Упершыню ўпамінаецца ў 518 годзе як адзін з афіцэраў, якія бралі ўдзел ў абвяшчэньні Юстына I бізантыйскім імпэратарам. Цырымонія апісваецца ў De Ceremoniis, складзенай імпэратарам Канстантынам VII Парфірародным у X стагодзьдзі, і дае Гудыле ранг кампідуктара («інструктар муштры») палку Лянцыарыяў.

У 528 годзе разам з Бадуарыюсам ачоліў вайсковую экспэдыцыю з Адэсоса (сучасная Варна) супраць гунаў Крыму. Таго ж году аб’яднаў сілы з Аскумам і Канстантыёлюсам, каб супрацьстаяць бесьперапыннаму ўварваньню гунаў або булгараў у Фракію. Бізантыйскім войскам удалося перамагчы адну групу захопнікаў у бітве, але потым яны трапілі ў засаду і былі разгромленыя другой групай гунаў або булгараў. З трох водцаў толькі Гудзіла змог прарвацца і выратавацца.

## Глядзіце таксама
* Гудыла (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы
Катэгорыя:Асобы Бізантыі
Сьвятая Гудыла

**Гудыла**, пазьней **Гудула** (, , ; 646 — паміж 680 і 714) — Сьвятая, заступніца Брусэлю.

## Біяграфія
Паводле сярэднявечнай ананімнай крыніцы «Vita sanctae Gudilae», напісанай у 1048—1051 гадох, была дачкой лятарынскага герцага Вітгера і Cьвятой Амальбэргі. Мела дзьве сястры, Сьвятую Фараільду і Сьвятую Райнольду, і брата, Сьвятога Эмэбэрта, які быў біскупам Камбрэ. Выхоўвалася ў кляштары ў сваёй стрыечнай сястры, Сьвятой Гертруды. Па сьмерці Гертруды вярнулася дадому і стала займацца дабрачыннай дзейнасьцю.

Мошчы Сьвятой Гудылы спачылі ў алтары касьцёла Сьвятога Збаўцы ў Марсэлі. За герцагам Карлам (977—992) мошчы перанесьлі ў Брусэль. Біскуп камбрэйскі Жэрард (памёр у 1054 годзе) перанёс іх у касьцёл Сьвятога Міхаіла Арханёла, які пазьней атрымаў таксама імя Сьвятой Гудылы. 6 чэрвеня 1579 году касьцёл разрабавалі гезы-пратэстанты; мошчы Сьвятой Гудылы адкапалі і расьсеялі. Частка мошчаў захоўваецца сёньня ў касьцёле Сьвятой Гільдэгарды ў Эйбінгене, Нямеччына (цяпер уваходзіць у склад Рудэсгайма-на-Райне).

## Глядзіце таксама
* Гудыла (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Каталіцкія сьвятыя
Гуда (нобіль)

**Гуда**, **Года** (; ? — па 388) — нобіль Каралеўства вандалаў, прызначаны каралём Гайламірам намесьнікам Сардыніі, які потым паўстаў супраць гаспадара.

## Біяграфія

Паходзіў з готаў і быў рабом Гайламіра, прызначаны ім намесьнікам Сардыніі. Празь пэўны час паўстаў супраць свайго караля і выправіў паслоў да бізантыйскага імпэратара Юстыніяна I, просячы заступніцтва і абароны ад вандалаў. Імпэратар адправіў у дапамогу мяцежніку чатырыста ваяроў на чале з архонтам Кірылам.

У адказ, Гайламір адабраў сто дваццаць найбольш хуткаходных і моцных караблёў і пяць тысячаў ваяроў пад камандаю свайго брата Цаза і выправіў іх у Сардынію. Цаза высадзіўся ў Кальяры і адразу ж захапіў горад, забіўшы Гуду і яго салдатаў разам зь ім. Вайсковая экспэдыцыя Юстыніяна не змагла ўчасна дабрацца да Гуды.

Паўстаньне Гуды выявілася фатальным для каралеўства вандалаў, бо пакуль Цазо знаходзіўся ўдалечыні ад асноўнай часткі сілаў вандалаў, бізантыйскае войска пад камандаю Бэлізарыюса бесьперашкодна высадзілася каля Капутвады з намерам вярнуць Паўночную Афрыку Бізантыйскай імпэрыі. Потым Бэлізарыюс разграміў пакінутыя аддзелы вандалаў і захапіў Картаген, перш ніж Цазо пасьпеў вярнуцца дадому.

## Глядзіце таксама
* Гуда (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы
Бутырык (імя)

**Бутырык**, **Бутрык** (*Бутрыка*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Буцерык, Бутарык або Ботрык (Buttericus, Butariks, Botric) і Рыхбота (Richboto) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -бут- (-бот-) (імёны ліцьвінаў Бутвід, Вільбут, Сайбут; германскія імёны Botvid, Willebut, Seiboth) паходзіць ад усходнегерманскага but- з значэньнем 'корань, камель' (гепідзкае butilo 'камель'), а аснова -рых- (-рык-) (імёны ліцьвінаў Дзітрык, Індрых, Эрык; германскія імёны Hindrich, Ditricus, Erik) — ад гоцкага reiks 'магутны', германскага rikja 'магутны, каралеўскі'.

У Прусіі бытавала прозьвішча Potrick. 

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *въ бояръ нашихъ Виленского повета… въ Добка Бутриковича и въ его детей, въ Шимона и въ Павла а въ Лаврина а въ Григора* (26 жніўня 1501 году); *Stas Butrikowicz* (7 красавіка 1610 году); *Wiktoria Butryk* (1808 год); *Marianna Butrykowicz* (1812 год).

## Носьбіты
* Бутырык ( 390) — рымскі генэрал гоцкага паходжаньня
* Раман, Грышка, Якаў і Андрэй Бутрыкі — жыхары маёнтку Гаравічаў (Наваградзкае ваяводзтва), якія ўпамінаюцца ў 1788 годзе

Бутрыкі — парафіяне царквы ў Хажова (Меншчына) на 1917 год.

На 1910 год існавала вёска Батрыкаўшчына (Батрыкоўшчына) у Аршанскім павеце Магілёўскай губэрні.

## Глядзіце таксама
* Бота
* Рых

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Бутырык

**Бутырык**, **Бутырых** (; ? — 390) — рымскі генэрал імпэратара Тэадосіюса I.

## Біяграфія
Паходзіў з готаў і меў годнасьць вайсковага магістра. Відаць, жыў у Тэсалёніках, дзе яго ў 390 годзе забілі разьюшаныя грамадзяне па тым, як той арыштаваў вядомага возьніка — удзельніка гонак. У адплату імпэратар Тэадосіюс I загадаў пакараць сьмерцю забойцаў, што ўвайшло ў гісторыю як разьня ў Тэсалёніках.

## Глядзіце таксама
* Бутырык (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы
Гудзіла

**Гудзіла** (*Гудэла*, *Гутэль*), **Гадзіла** (*Годзель*) — мужчынскае і жаночае імя, а таксама вытворнае ад іх прозьвішча.

## Паходжаньне

Гудула, Гудзіла, Годзіла або Готэла, пазьней Годэль або Гутэль (Gudulo, Gudila, Godila, Gotelo, Godel, Güttel) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -гуд- (-год-, -гут-) (імёны ліцьвінаў Готарт, Гудман, Саўгут; германскія імёны Gotard, Gudman, Savegot) паходзіць ад гоцкага guþs 'Бог', gôþs 'добры, старанны, пабожны' або *guts 'гот'.

Імя Гадула (Гудул, Гудзель, Годэль, Годыль, Годаль) гістарычна бытавала ў Польшчы: *Godula* (1250, 1386, 1395, 1397, 1401 і 1498 гады), *Godel, filius Crotosse* (1204 год), *Clemens Gudul* (1385 год), *Stanislaus Godal* (1445 год), *Mattis Godil* (1475 год), *Gudzyel* (1494 год).

У Прусіі шырока бытавала прозьвішча Gudella. 

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Готилъ* (сярэдзіна 1160-х — сярэдзіна 1190-х гадоў); *[[Карэйва|Кореиве]] пять чоловековъ: <…> Гудилович*, *Кореиве пять чоловековъ дано было: а <…> Кгудиловича* (9 лістапада 1449 году); *Worin Guteliewicz* (1558 год); *miasto [[Вярзбалаў|Nowawolia]]… Macziei Gvdel* (12 кастрычніка 1561 году); *Mikolai Guthel… Stanislaw Gutilewicz* (1563 год); *Marcin Gudel* (15 траўня 1567 году); *люди имен’я Кетунского… а Миколаи Кудел* (17 сакавіка 1578 году); *Janusz Kodula* (14 ліпеня 1578 году); *z Ombrozem Gudelem* (7 красавіка 1610 году); *siolo Dowlany… Mikolay Gudel… Mikolay Gudela… siolo Gierdziuny… Misiuk Gudel* (26 лютага 1619 году); *Jan Gudel* (20 красавіка 1642 году); *Zygmont Bałtromiejewicz Godel… Piotr Sczefanowicz Godelewicz* (1667 год); *domek Godelewiczowej wdowy* (1690 год); *et Catharinae Gudeliczia de Dowkniuny* (1703 год); *Jacobus Gudelowicz* (10 верасьня 1710 году); *Gotele* (1744 год); *Obrąb Gudelow. Adam Gudel, [[Краслаўка|Kraslawski]]* (1 лютага 1765 году); *[[Гертруда|Gertruda]] Gudelewicz* (1776 год); *Parafia [[Лынтупы|łyntupska]]… Gudeliszki, zaścianek* (1784 год); *Marianna Gudelowa* (15 ліпеня 1788 году).

## Носьбіты
* Гудыла ( па 528) — бізантыйскі генэрал гоцкага паходжаньня
* Гудыла (Гудула) Брусэльская (646 — паміж 680 і 714) — Сьвятая, заступніца Брусэлю
* Гоціл — жыхар Ноўгараду, які ўпамінаецца ў XII стагодзьдзі 
* Гудылавіч — чалавек, які ўпамінаецца наданьні вялікага князя літоўскага Казімера 1449 году
* Ян Лаўрынавіч Яновіч Гадзелевіч — вількійскі зямянін, які ўпамінаецца ў 1582 годзе

Гадулевічы (Godulewicz) — прыгонныя з ваколіцаў Сьвянцянаў, якія ўпамінаюцца ў XIX стагодзьдзі.

Годэлі (Godel) гербу Яліта — літоўскі шляхецкі род зь Вільні.

Гудзіловічы (Gudziłowicz) гербу Астоя — літоўскі шляхецкі род зь Віленскага ваяводзтва.

Гудэль (Gudel), Гудэлевіч (Gudelewicz), Гудэля (Gudello) і Гудэлёвіч (Gudelowicz) — прозьвішчы, зафіксаваныя ў XIX стагодзьдзі ў ваколіцах Сувалкаў.

У актах Вялікага Княства Літоўскага ўпамінаўся маёнтак Годзелі ў Жамойцкім старостве.

На гістарычнай Лідчыне існуе вёска Гудэлі, на гістарычнай Меншчыне — Гудзялі, на гістарычнай Гарадзеншчыне — Гудзелі, на гістарычнай Віленшчыне — Гудалі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Катэгорыя:Жаночыя імёны
Вульфіла (імя)

**Вульфіла** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Вульфіла — імя германскага паходжаньня, якое ўтварылася ад гоцкага wulfs 'воўк' і азначае «ваўчаня».

## Носьбіты
* Вульфіла (311—383) — гоцкі арыянскі сьвятар, біскуп і місіянэр, аўтар перакладу Бібліі на гоцкую мову і гоцкага альфабэту
* Вульфіла ( па 411) — рымскі афіцэр гоцкага паходжаньня

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Вульфіла

**Вульфіла** (; 311—383) — гоцкі арыянскі сьвятар, біскуп і місіянэр, аўтар частковага перакладу Бібліі на гоцкую мову і стваральнік гоцкага альфабэту.

## Біяграфія
У 360 годзе браў удзел у Канстантынопальскім саборы. Атрымаў пасьвячэньне ў біскупы готаў ад арыянскага сьвятара Яўсевіюса Нікамэдыйскага.

Продкі Вульфілы былі хрысьціянамі, палоннымі готамі, родам з Кападокіі, таму, як мяркуецца, зь юнацтва нядрэнна ведаў грэцкую мову, што дапамагала яму ў працы над перакладам Бібліі. За аснову сваёй працы над альфабэтам узяў грэцкае пісьмо, да якога дадаў некалькі вынадзеных ім літараў. Зь яго перакладаў да нашага часу захавалася Дабравесьце і значная частка Пасланьняў апостала Паўла.

Як выявілі дасьледнікі, пераклад рабілі некалькі аўтараў.

## Глядзіце таксама
* Вульфіла (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы
Вульфіла (афіцэр)

**Вульфіла** (, ; ? — па 411) — рымскі афіцэр гоцкага паходжаньня.

## Біяграфія
Упамінаецца ў 411 годзе, калі разам з Канстанцыюсам III змусіў Геронтыюса ўцякаць, разьбіў армію Канстантына III, якой камандаваў Эдобіх, і захапіў узурпатара па аблозе Арлю.

У бітве пад Арлем супраць Эдобіха камандаваў кавалерыяй, альбо быў майстрам кавалерыі.

## Глядзіце таксама
* Вульфіла (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы
Карыябод (імя)

**Карыябод** (*Карыябаўд*) — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Карыябод (Cariobaudes, Chariobaudes) — імя германскага паходжаньня.

## Носьбіты
* Карыябод — рымскі намесьнік у Мэсапатаміі ў 383—392 гадох
* Карыябод ( 408) — рымскі афіцэр германскага паходжаньня

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Карыябод

**Карыябод** (; ? — ) — афіцэр Заходняй Рымскай імпэрыі германскага паходжаньня.

## Біяграфія
Займаў пасаду magister militum per Gallias за часамі Стыліхона. У 407 годзе уцёк з Галіі праз тое, што яго войскі далучыліся да ўзурпатара Канстантына III.

Улетку 408 году адбылося паўстаньне рымскіх войскаў, разьмешчаных у Тыцыніюме (Павія), якія былі незадаволеныя тым, як Стыліхон змагаўся з уварваньнем у Галію і ўзурпацыяй Канстантына. Карабаўд быў адным з найбольш вядомых пасьлядоўнікаў Стыліхона, таму яго забілі адным зь першых, 13 жніўня.

## Глядзіце таксама
* Карыябод (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Военачальнікі Старажытнага Рыму
Каравальд

**Каравальд**, **Каравальда** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Каравальд (Cariovalda, Karewald, Korwald, Karwald, Korwald) — імя германскага паходжаньня, якое ўтварылася ад гоцкага kaurus 'цяжкі, важкі' і гоцкага і германскага waldan 'валодаць, гаспадарыць' (або wulþus 'слава, мажнасьць').

## Носьбіты
* Каравальда ( 16) — водца батаваў

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Готліб

**Готліб** (*Годліб*) — мужчынскае імя, якое супастаўляецца з усходнеславянскім імём Глеб, і вытворнае ад яго прозьвшіча.

## Паходжаньне

Готліб — імя германскага паходжаньня, якое мае дзьве вэрсіі этымалёгіі (у залежнасьці ад арыгінальнага напісаньня):
* Готлейф або Готэлейб, пазьней Готліб (Guðleifr, Goteleib, Gottlieb), якое складаецца з асноваў -гуд- (-год-, -гут-) (імёны ліцьвінаў Готарт, Гудман, Саўгут; германскія імёны Gotard, Gudman, Savegot), якая паходзіць ад гоцкага guþs 'Бог', gôþs 'добры, старанны, пабожны' або *guts 'гот', і -леб- (-лейб-, -лейф-) (імя ліцьвінаў Улеб; германскае імя Uleifr), якая паходзіць ад гоцкага laiba 'заставацца', стараісьляндзкага leifr 'нашчадак'.
* Годэляф або Гудэліў, пазьней Готліб (Godeliaf, Gudeliv, Gottlieb), якое складаецца з асноваў -гуд- (-год-, -гут-) і -люб- (імёны ліцьвінаў Любейка, Любень, Любарт; германскія імёны Liubbecha, Luben, Lubert), якая паходзіць ад гоцкага liufs, германскага leuba, стараверхненямецкага liub 'лю́бы, каханы, мілы, прыемны'. Такім парадкам, імя Готліб азначае «той, каго любіць Бог» і адпавядае грэцкаму імю Theophilos.

У другім выдадку адзначаецца адпаведнасьць з гоцкім імём Гудылюб (Gudilub). Жаночае імя — Гудэліва (Gudeliva).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Jerzy Godlib* (1796 год).

## Носьбіты
* Гудэліва ( па 536) — жонка караля остготаў Тэадагада
* Фрыдрых Готліб Клёпштак (1724—1803) — адзін з найважнейшых нямецкіх паэтаў
* Юган Готліб Ган (1745—1818) — швэдзкі хімік і мінэроляг
* Готліб Даймлер (1834—1900) — інжэнэр і прамысловы дызайнэр, піянэр у распрацоўцы і выкарыстаньні рухавікоў унутранага згараньня і аўтамабіляў

Готлібы (Gotlib) гербу Габданк — літоўскі шляхецкі род.

На памежжы былога Жамойцкага староства і гістарычнай Прусіі існуе вёска Готлібішкі.

## Глядзіце таксама
* Гуда
* Люб

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Крамяні

**Крамяні́** — вёска ў Беларусі, каля ракі Сьвіслачы. Уваходзяць у склад Турынскага сельсавету Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці.

## Гісторыя
На пачатку ХХ ст. у Кліноцкай воласьці Ігуменскага павету Менскай губэрні.

У Першую сусьветную вайну ў лютым — сьнежні 1918 году Крамяні займалі войскі Нямецкай імпэрыі.
 
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Крамяні абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад БССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 году вёска знаходзілася пад польскай уладай.

З чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году вёска была пад нямецкай акупацыяй.

У 1964 годзе да Крамянёў далучылі вёску Замасточча.

Да 2013 году вёска ўваходзіла ў склад Ананіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1897 год  — 38 двароў, 246 жыхароў
* 2002 год — 38 двароў, 73 жыхары
* 2009 год — 56 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Турынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Каравальда

**Каравальда**, **Каравальд** (; ? — 16) — водца батаваў

## Біяграфія
Як хаўрусьнік Рымскай імпэрыі браў удзел у кампаніі адплаты (14—16 гады н. э.) супраць германскага альянсу па катастрофе ў бітве ў Тэўтабурскім лесе. Загінуў у час сутычкі з херускамі на другім беразе ракі Вэзэр у 16 годзе.

## Глядзіце таксама
* Каравальд

## Крыніцы

Катэгорыя:Германскія плямёны
Гелігуд

**Гелігу́д** (*Гелгод*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча **Ге́лгуд** (*Гелгут*, *Геўгут*).

## Паходжаньне

Гелгод (Gelgod) і Годэгель (Godegel) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -гайл- (-гал-, -гел-) (імёны ліцьвінаў Відзігайла, Інгела, Монтгайла; германскія імёны Widigail, Ingeila, Montigel) паходзіць ад гоцкага і бургундзкага gails 'жвавы, свавольны, ганарысты', а аснова -гуд- (-год-, -гут-) (імёны ліцьвінаў Готарт, Гудман, Саўгут; германскія імёны Gotard, Gudman, Savegot) — ад гоцкага guþs 'Бог', gôþs 'добры, старанны, пабожны' або *guts 'гот'.

У Польшчы ў 1766 годзе адзначалася прозьвішча Gałgut.

У ваколіцах Мэмэлю адзначалася прозьвішча Gelgod. 

У Польшчы бытуе прозьвішча Гелгут (Gełgut, Giełgut).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Кгеликгуду три чоловеки* (1440—1492 гады); *Станислав Кгелкгудовичъ*, *Миколаи Кгилкгудовичъ* (1528 год); *а Кгелк­годишок… ыменья ее Кгелкгодишъского… а Кгелкгодишъки* (22 сьнежня 1535 году); *w Gielgodziszkach… słuzeb liudzi wilienskich w Gielgodziszkach* (23 красавіка 1548 году); *Родъ Кгелкгудовъ* (1567 год); *земяном повету ковенского… з роду Кгелкгудов с Кульвы Андрею Богдановичу, Амъброжею а Мисю Нарбутовичом, Мисю Стасевичу, Станиславу Мартиновичу, Лаврину Андрушковичу, Томашу а Миколаю Андрушковичомъ, Яну Петровичу* (15 верасьня 1568 году); *земяном господарскимъ земъли Жомоитское… пану Станиславу Томашевичу Кгелкгуду* (31 студзеня 1592 году); *Piotr Giełgud* (23 верасьня 1606 году); *пани Кристыну Кгелкгудовну* (26 лістапада 1653 году); *Andrzej Giełgud* (10 траўня 1655 году); *Andrzey Giełłgud* (20 кастрычніка 1655 году); *Kazimierz Gielgud* (22 сьнежня 1665 году, 27 сакавіка 1676 году); *pan Gielgut* (30 красавіка 1666 году); *Giełgut* (1670 год); *Andrzey Kazimierz Giełgud* (25 чэрвеня 1672 году); *Andrzej Giełgud* (1690 год); *Andrzej Giełoguda* (1808 год); *Szymon Giewgut* (1810 год); *Kazimierz Julian Giałgut* (1838 год).

## Носьбіты
* Гелігуд — літоўскі баярын, які атрымаў наданьне ад вялікага князя Казімера
* Станіслаў Гелігудавіч — пянянскі баярын, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1528 году
* Мікалай Гелігудавіч — гедройцкі баярын, які ўпамінаецца ў попісе войска ВКЛ 1528 году
* Пётар і Марцін Тамашавічы Гелгуды — расенскія зямяне, якія ўпамінаюцца ў 1584 годзе
* Ян Станіслававіч Гельгуд — расенскі зямянін, які ўпамінаецца ў 1584 годзе
* Ганна, Дарота, Катрына, Рэйна, Пётар, Станіслаў і Марцін Тамашавічы Гелгудовічы — расенскія зямяне, якія ўпамінаюцца ў 1590 годзе

Гелгуды гербу Дзялоша — літоўскі шляхецкі род.

Гельгуд (Gielgud) — прозьвішча, зафіксаванае ў XIX стагодзьдзі ў ваколіцах Сувалкаў.

На тэрыторыі цяперашняй Летувы фіксаваліся прозьвішчы Гелгода, Гелгота і Гелгот у летувізаваных формах.

У XVI ст. існавала ўрочышча Гельгудаўшчына (*Гельгудовщизна*) у Жамойцкім старостве.

У актах Вялікага Княства Літоўскага ўпаміналіся маёнткі Гелгоды ў Жамойцкім старостве і Гелгуды ў Ковенскім павеце.

У былым Жамойцкім старостве на рацэ Нёмане існуе вёска Гелгудышкі.

## Глядзіце таксама
* Гайла
* Гуда

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Дубраўка (Турынскі сельсавет)

**Ду́браўка** — вёска ў Беларусі, каля ракі Сьвіслачы. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавету Пухавіцкага раёну Менскай вобласьці. Знаходзіцца за 12 кілямэтраў на поўнач ад Мар’інай Горкі, за 12 кілямэтраў ад чыгуначнай станцыі Пухавічы (лінія Менск — Асіповічы), каля шашы Менск — Бабруйск (3 км).

## Гісторыя
У 1926 годзе — хутар.

З чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году вёска была пад нямецкай акупацыяй.

Да 2013 году вёска ўваходзіла ў склад Ананіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* 1926 год  — 1 двор, 9 жыхароў
* 2002 год — 7 двароў, 7 жыхароў
* 2009 год — 3 чалавекі

## Асобы
* Алег Луцэвіч — мастак
* Эмануіл Луцэвіч — сябар-карэспандэнт Акадэміі навук Расеі (1997), доктар мэдычных навук (1970), прафэсар катэдры факультэтнай хірургіі
* Андрэй Варанецкі — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Крыніцы

Катэгорыя:Турынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Антанова (Шацкі сельсавет)

**Антано́ва** — вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласьці Беларусі. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавету.

Знаходзіцца за 40 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтру, 37 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Менск — Асіповічы.

## Гісторыя
На пачатку ХХ ст. маёнтак Антонава у Шацкай воласьці Ігуменскага павету Менскай губэрні.

На 1917 году урочышча, пазьней — вёска.

У Першую сусьветную вайну ў лютым — сьнежні 1918 году была пад акупацыяй войскаў кайзэраўскай Нямеччыне.

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.

У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.

У пачатку 1930-ых гг. створаны калгас «Чырвонае Антанова». Працавала кузьня.

З чэрвеня 1941 году да пачатку ліпеня 1944 году вёска была пад нямецкай акупацыяй.

Да 28 траўня 2013 году вёска ўваходзіла ў склад Вецярэвіцкага сельсавету.

## Насельніцтва
* пачатак XX ст. — 2 двары, 31 жыхар
* 2002 год — 13 двароў, 32 жыхары
* 2009 год — 14 чалавек

## Крыніцы

Катэгорыя:Шацкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёну
Сямён Косбэрг

**Сямён Арыевіч Косбэрг** (, Слуцак, цяпер Менская вобласьць, Беларусь — 1965, Варонеж, цяпер Цэнтральная фэдэральная акруга, Расея) — савецкі канструктар ракетных рухавікоў.

Галоўны канструктар вадкасных ракетных рухавікоў для пілятаваных касьмічных караблёў, штучных спадарожнікаў Зямлі і аўтаматычных міжплянэтных станцыяў у Савецкім Саюзе. Доктар тэхнічных навук (1959). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1960) і герой Сацыялістычнай Працы (1961). Апошнюю годнасьць атрымаў за палёт Юрыя Гагарына ў космас.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сям'і каваля, у якога было 9 дзяцей. У 1917—1919 гадох навучаўся ў Слуцкай камэрцыйнай вучэльні. У 1919—1925 гадох працаваў майстрам у кузьні свайго бацькі. У 1922—1924 гадох наведваў вечаровыя заняткі ў Слуцкай гімназіі, па выніках якіх скончыў сярэднюю школу. Пасьля двух гадоў службы ў Чырвонай арміі ўладкаваўся на Ленінградзкую фабрыку імя Сьцяпана Халтурына (Расейская СФСР). У 1927 годзе паступіў у Ленінградзкі політэхнічны інстытут (ЛПІ) на караблебудаўнічы факультэт, дзе вывучаў авіяцыйную спэцыяльнасьць, якую ў 1929 годзе вылучылі ў асобны факультэт. У 1931 годзе скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут, які ўтварылі ў жніўні 1930 году на аснове часткі факультэтаў ЛПІ.

У 1931 годзе працаўладкаваўся інжынэрам-канструктарам у Інстытут авіяцыйных матораў, дзе займаўся стварэньнем наўпроставага ўпрыску паліва ў галоўкі цыліндраў авіярухавікоў. Пазьней заняў пасаду начальніка навукова-дасьледчага аддзелу. У 1940 годзе стаў намесьнікам галоўнага каструктара Досьледна-каструктарскага бюро Маскоўскага авіяцыйнага карбюратарнага завода № 33 і начальнікам распрацоўкі наўпроставага ўпрыску. У кастрычніку 1941 году стаў галоўным канструктарам канструктарскага бюро завода № 33, які эвакуявалі ў Бердск (Новасібірская вобласьць).

Стаў адным са стваральнікаў авіяцыйных рухавікоў для зьнішчальнікаў Ла-5 і Ла-7. Пад яго кіраўніцтвам стварылі досьледныя ўзоры рэактыўных рухавікоў для самалётаў Арцёма Мікаяна і Аляксандра Якаўлева. Сярод іншага, стварылі першы савецкі тленава-газавы вадкасны ракетны рухавік (ВРР), які запускаецца ў бязважкасьці, а таксама сэрыйныя ВРР апошніх ступеняў ракетаў-носьбітаў касьмічных апаратаў.

## Памяць
Другім выразам Юрыя Гагарына пасьля «Паехалі» пры першым пуску штучнага спадарожніка Зямлі быў: «Косбэрг спрацаваў». У Слуцку яго імем назвалі вуліцу. Кратэр Косбэрга на адваротным ад Зямлі баку Месяца названы ў гонар Сямёна Косбэрга.

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Слуцку
Катэгорыя:Выпускнікі ВНУ Масквы
Катэгорыя:Інжынэры-мэханікі
Катэгорыя:Касманаўтыка
Катэгорыя:Памерлі ў Варонежы
Норгаўд (імя)

**Наргаўд** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Нерыгаўд, Норыгаўд або Норгаўд (Nerigaud, Norigaud, Norgaud) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -нар- (-нор-) (імёны ліцьвінаў Нарэла, Нарвід, Нарымунт; германскія імёны Narelo, Norvid, Normund) паходзіць ад гоцкага nasjan 'захоўваць, ратаваць', стараверхненямецкага -neri 'уратаваньне, утрыманьне', а аснова -гаўд- (-гаўт-, -каўд-) (імёны ліцьвінаў Гаўтоўт, Гаўдземунда, Саргоўд; германскія імёны Gautald, Gaudemund, Saregaud) — ад германскага *gautaz 'гот' або гоцкага goþs 'добры, годны', godei 'дабро, годнасьць, цнота'.

У Прусіі бытавала імя *Nergaut*.

## Носьбіты
* Норгаўд ( 844) — біскуп Вэрчэлі
* Норгаўд ( па 1017) — біскуп Аўраншу
* Норгаўд — біскуп Атэну ў 1112—1140 гадох

## Глядзіце таксама
* Нор
* Гаўд

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Норгаўд

**Норгаўд** (; ? — па 1017) — біскуп Аўраншу (з 990).

## Біяграфія
Упершыню ўпамінаецца 15 чэрвеня 990 году як біскуп Аўраншу. Каля 1015 году засьведчыў два наданьні на Мон-Сэн-Мішэль, зробленыя Робэртам, графам Мортэнам, і Гунорай, жонкай Рычарда I. Нарэшце, у 1017 годзе засьведчыў хартыю Вільгельма Вольпіяна датычна прывілеяў манахаў Фруттуарыі. Неўзабаве па гэтым пераехаў у Мон-Сэн-Мішэль, дзе скончыў свае дні ў якасьці манаха. Памёр альбо 14 кастрычніка, альбо ў 1026 ці 1036 годзе.

## Глядзіце таксама
* Норгаўд (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Каталіцкія біскупы
Асінар (імя)

**Асінар**, **Ашнар** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Асінар або Аснар (Asinar, Asinarius, Asnar) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова ас- (ос-) (імёны ліцьвінаў Осман, Асьміна, Асмот; германскія імёны Osman, Osminna, Asmot) паходзіць ад гоцкага *anseis, германскага ans 'паганскае боства, ідал', а аснова -нар- (-нор-) (імёны ліцьвінаў Нарэла, Нарвід, Нарымунт; германскія імёны Narelo, Norvid, Normunt) — ад гоцкага nasjan 'захоўваць, ратаваць', стараверхненямецкага -neri 'уратаваньне, утрыманьне'.

## Носьбіты
* Асінар ( па 536) — водца остготаў

У Вялікім Княстве Літоўскім адзначаліся паселішчы Ашнаравічы і Ашнарава.

## Глядзіце таксама
* Аса
* Нор

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Асінар

**Асінар** (; ? — па 536) — водца остготаў.

## Біяграфія
У 536 годзе разам з Грыпам ачоліў уварваньне ў Далмацыю з мэтай захопу Салёны, калі разграміў бізантыйскага водцу Маўрыцыюса, якога забілі, аднак пацярпеў паразу ад Мунда, бацькі Маўрыцыюса, які загінуў у час пагоні. Па страце свайго водцы бізантыйцы адступілі, а плямёны, якія трымаліся далей ад бізантыйскіх зямель, баючыся Мунда, уварваліся на Балканы. Аднак остготы таксама адступілі па бітве. 

Пазьней атрымаў загад разам з Улігізлам мабілізаваць хаўрусныя сілы свэваў і зноў уварвацца ў Далмацыю аб’яднанымі сіламі свэваў і готаў. Бізантыйскі водца Канстантыніян загадаў адступіць у Салёну, дзе падрыхтаваў абарону. Прыбыўшы ў Салёну, гоцкая армія і флёт атачылі горад і аблажылі яго. Аднак вылазка бізантыйскага флёту разграміла гоцкі флёт і захавала марскі шлях у Салёну адкрытым.

## Глядзіце таксама
* Асінар (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы
Рагнар (імя)

**Рагнар** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне
Гоцкае імя Рагнар утварылася ад raginon 'гаспадарыць, судзіць, выракоўваць', ragin 'вырак' і nasjan 'захоўваць, ратаваць'.

Таксама існуе старажытнае паўночнагерманскае (скандынаўскае) імя Рагнар (Ragnarr).

## Носьбіты
* Рагнар ( 555) — водца остготаў

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Рагнар

**Рагнар** (; ? — 555) — водца остготаў.

## Біяграфія
Упершыню ўпамінаецца ў 552 годзе як водца остготскай залогі ў Таранта. Паводле Пракопіюса Кесарійскага, пачаў перамовы з усходнерымскім водцам Пакурыюсам пра здаваньне гораду і паступленьні на імпэрскую службу з сваімі людзьмі, але калі даведаўся пра ўступленьне Тэі на остгоцкі сталец, то перадумаў. Узяў у закладнікі пяцьдзясят рымскіх салдатаў, каб вызваліць сваіх людзей, якіх утрымліваў Пакурыюс, але той рушыў супраць яго, таму загадаў іх пакараць. Ня стаў чакаць Пакурыюса за сваімі сьценамі, а рушыў насустрач яму ў адкрытай бітве, у якой пацярпеў паразу. Тады тарэнтынцы адмовіліся дазволіць Рагнару ўвайсці ў горад, што прымусіла яго ўцякаць у суседнюю Ахерунтыю.

Зноў упамінаецца ў канцы 554 года ў якасці водцы 7 тысячаў гоцкіх ваяроў, магчыма, тых, хто выжыў па бітве пад Монс-Лактарыюсе. Надумаўшы працягваць супраціў рымлянам, прывёў іх дзеля заняцьця гораду Кампса. Усходнерымскі водца Нарсэс аблажыў іх зімой, але готы лёгка выстаялі, маючы вялікія запасы правіянту. Увесну Нарсэс і Рагнар сустрэліся, каб абмеркаваць магчымыя ўмовы, але не змаглі дамовіцца. Аднак калі яны разыходзіліся, Рагнар паспрабаваў стрэліць у Нарсэса стралой, па чым целаахоўнікі генэрала напалі на яго і цяжка паранілі. Прыхільнікам Рагнара ўдалося занесьці яго ў горад, але праз два дні ён памёр, і апошняя гатычная цьвердзь здалася.

## Глядзіце таксама
* Рагнар (імя)

## Крыніцы

Катэгорыя:Готы