open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Чвіркі

**Чві́ркі** — вёска ў Камянецкім раёне Берасьцейскай вобласьці, уваходзіць у Дзьмітравіцкі сельсавет.

Чвіркі месьцяцца за 500&nbsp;м на паўночны ўсход ад аўтадарогі «Абход тэрыторыі нацыянальнага парку „Белавеская пушча“» (), за 600&nbsp;м на паўночны ўсход ад ракі Палічны, за 27&nbsp;км на паўночны захад ад Камянцу, за 61&nbsp;км на поўнач ад Берасьця, за 31&nbsp;км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск на лініі Берасьце&nbsp;—&nbsp;Беласток.

## Гісторыя
* 2-я палова XIX ст.: вёска ў Белавеска-Аляксандраўскай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні Расейскай імпэрыі.
* 1905: 570 жыхароў.
* 1921: у выніку польска-савецкай вайны па Рыскай мірнай дамове ў складзе Польшчы.
* 1939: у выніку пакту Молатава — Рыбэнтропа ў складзе Берасьцейскай вобласьці БССР.
* 1940: у Бялоўскім сельсавеце Гайнаўскага раёну Берасьцейскай вобласьці.
* 1941—1945: акупаваная нямецкімі захопнікамі 22 чэрвеня 1941 году, вызвалена 17 ліпеня 1944 году воінамі 152-га палка 50-й гвардзейскай стралковай дывізіі. Цягам Другой сусьветнай вайны на франтах загінулі і правалі бязь вестак 10 жыхароў вёскі.
* 1945: у Камянецкім раёне.
* 1948: у пачатковай школе 78 вучняў.
* 1954: у складзе Ражкоўскага сельсавету.
* 1959: у складзе Дзьмітравіцкага сельсавету
* 1960: 262 жыхары.
* 1970: 209 жыхароў.

## Насельніцтва
* 2010 год — 43 жыхары
* 2005 год — 48 жыхароў, 35 двароў
* 1999 год — 59 жыхароў

## Інфраструктура
У складзе ААТ «Камянецкая пушча». Дзейнічае дом сацыяльных паслуг.

## Крыніцы

## Літаратура
*  С.&nbsp;97.

Катэгорыя:Дзьмітравіцкі сельсавет (Камянецкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Камянецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Эўрапейская тройка

**Эўрапейская тройка** (EU 3, часам G-3) — тройка дзяржаваў (Вялікабрытанія, Нямеччына і Францыя), найбольш уплывовыя і магутныя ў Эўразьвязе. Тройка намагаецца кіраваць палітыкай Эўразьвязу, у прыватнасьці, замежнай: напрыклад, яны ачольвалі спробы спыніць ядзерную праграму Ірану.

Пасьля пашырэньня Эўразьвязу ў 2004 року замест тройкі склалася шасьцёрка лідараў: да трох дзяржаваў далучыліся Гішпанія, Італія і Польшча.

## Глядзіце таксама
* Унутраная шасьцёрка
* Вялікая шасьцёрка Эўразьвязу
* Вышаградзкая група
* Вялікія дзяржавы

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Iran’s nuclear programme, Strategic Comments, Volume 10, Issue 9, November 2004, International Institute for Strategic Studies
* ''EU calls for UN action over Iran'', BBC News, 12 January 2006

Катэгорыя:Краіны-сяброўкі Эўразьвязу
Aerosmith

**Aerosmith** (гут. «Сьміты», ) — амэрыканскі рок-гурт.

## Гісторыя
Нягледзячы на тое, што «аэрасьмітаўцаў» часта звалі «дрэннымі хлопцамі з Бостану», ні для каго з удзельнікаў гэты горад не зьяўляецца радзімай. Стывэн Таларыка (Тайлер), Джо Пэры і Том Гэмілтан упершыню сустрэліся ў мястэчку Сьюнапі ў канцы 1960-х. Першы прыехаў зь Нью-Ёрку, другі з Масачусэтсу, а трэці зь Нью-Гэмпшыру. У 1970 хлопцы вырашылі зьяднацца ў гурт і заўважылі, што Бостан стане для іх ідэальнай базай. Гітарыст Брэд Ўітфард з бубначом Джоўі Крамэрам дапоўнілі склад гурта, і ў 1973 Aerosmith запісалі свой дэбютны аднайменны альбом.

За наступныя гады гурт выпусьціў шэраг пасьпяховых кружэлак, шмат гастраляваў і карыстаўся вялікай папулярнасьцю, але потым сутыкнуўся з праблемамі наркатычнай і алькагольнай залежнасьці, якія ледзь не паспрыялі распаду. У цяжкі пэрыяд 1979—1984 гадоў Пэры і Ўітфард сышлі з Aerosmith, але шмат у чым дзякуючы высілкам мэнэджара Тыма Колінза арыгінальны склад быў адноўлены, і група фактычна адрадзілася. З тых часоў Aerosmith дабіліся нават большага, чым у 70-я.

Прададзена 150 мільёнаў альбомаў, зь іх 66,5 — у Злучаных Штатах. Гэта самы высокі вынік сярод амэрыканскіх камандаў, якія граюць гард-рок, і другі ў сьвеце пасьля аўстралійцаў AC/DC. Па колькасьці залатых, плятынавых і мультыплятынавых альбомаў, Aerosmith першыя сярод амэрыканскіх груп. 21 песьня «Сьмітаў» трапіла ў Топ-40, 9 займалі першыя месцы ў гіт-парадах мэйнстрыму, гурт атрымаў 4 прэміі Грэмі. Aerosmith зрабілі моцны ўплыў на разьвіцьцё розных музычных кірункаў, спалучаючы ў сваёй творчасьці элемэнты гард-року, гэві-мэталу, глэму і блюзу. У 2001 годзе яны былі ўключаны ў Залю славы рок-н-ролу, а часопіс Rolling Stone і тэлеканал VH1 уключылі іх у сьпіс 100 самых вялікіх музыкаў усіх часоў (100 Greatest Artists of All Time).

## Склад гурта
*Удзельнікі (ад [[1973]]):*
* Стывэн Тайлер (): сьпеў, губны гармонік, піяніна, мандаліна
* Джо Пэры (): гітара, сьпеў
* Том Гэмілтан (): бас-гітара
* Брэд Ўітфард (): рытм-гітара
* Джоўі Крамэр (): барабаны
*Былыя ўдзельнікі:*
* Рэй Табана (): гітара, 1970—1971
* Джымі Крэспа (): гітара, 1979—1984
* Рык Д’юфэй (): гітара, 1980—1984

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Рок-гурты ЗША
Катэгорыя:Гэві-мэтал-гурты
Катэгорыя:Ляўрэаты прэміі «Грэмі»
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1970 годзе
Валгаград

**Валгагра́д** () — горад у Расеі з насельніцтвам 1018739 чалавек, адміністрацыйны цэнтар Валгаградзкай вобласьці. Горад-герой, месца бітвы за Сталінград. Горад з 1589 па 1925 гады насіў назву Царыцын, а з 1925 па 1961 гады — Сталінград.

Разьмешчаны на правым беразе ракі Волгі ў яе ніжнім цячэньні. Разам з гарадамі Волскі і Краснаслабодск, якія разьмешчаныя на левым беразе Волгі, уваходзіць у Валгаградзкую аглямэрацыю.

## Крыніцы
Палескі раён

Назву **Пале́скі раён** маюць:

* Палескі раён — адміністрацыйная адзінка ў Калінінградзкай вобласьці Расеі.
* Палескі раён — адміністрацыйная адзінка ў Кіеўскай вобласьці Украіны.
Днепраруднае

**Днепраруднае** () — места ў Запароскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 7,784 км². Насельніцтва 18 231 чал. (1 студзеня 2020).

## Гісторыя
* 1961: дата заснаваньня.
* 1970: атрымаў статус места.

## Насельніцтва
### Колькасьць

### Мова

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Cities & towns of Ukraine
* Банк даних Державної служби статистики України

Катэгорыя:Гарады Запароскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Палогі

**Пало́гі** () — места ў Запароскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 16 км². Насельніцтва 4 000 чал. (2025).

## Гісторыя
* 1887: дата заснаваньня.
* 1938: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

### Мова

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Банк даних Державної служби статистики України
* Cities & towns of Ukraine

Катэгорыя:Гарады Запароскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Такмак (Украіна)

**Такмак** () — места ў Запароскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 32,46 км². Насельніцтва 31 870 чал. (1 студзеня 2017).

## Гісторыя
* 1784: дата заснаваньня.
* 1938: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Перапіс насельніцтва 
* Месты і мястэчкі Ўкраіны 

Катэгорыя:Гарады Запароскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Энэргадар

**Энэргадар** () — места ў Запароскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 63,5 км². Насельніцтва 54 281 чал. (1 студзеня 2017).

## Гісторыя
* 1970: дата заснаваньня.
* 1970: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы


Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Скадоўск

**Скадо́ўск** () — места ў Хэрсонскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 14,3 км². Насельніцтва 18 482 чал. (1 студзеня 2017).

## Гісторыя
* 1894: дата заснаваньня.
* 1961: атрымаў статус места.

## Насельніцтва
### Колькасьць

### Мова

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Хэрсонскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Таўрыйск

**Таўры́йск** () — места ў Хэрсонскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 14,9 км². Насельніцтва 10 761 чал. (1 студзеня 2017).

## Гісторыя
* 1983: дата заснаваньня.
* 1983: атрымаў статус места.

## Насельніцтва
### Колькасьць

### Мова

## Крыніцы

* Банк даних Державної служби статистики України

Катэгорыя:Гарады Хэрсонскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Баштанка

**Башта́нка** () — места ў Мікалаеўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 7,14 км². Насельніцтва 12 657 чал. (1 студзеня 2012).

## Гісторыя
* 1806: дата заснаваньня.
* 1987: атрымаў статус места.

## Насельніцтва
### Колькасьць

### Мова

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Cities & towns of Ukraine
* Банк даних Державної служби статистики України

Катэгорыя:Гарады Мікалаеўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Заходнебагемскі курортны трыкутнік

**Заходнебагемскі курортны трыкутнік** — агульная назва трох найбольш папулярных чэскіх курортаў — Карлавых Вараў, Мар’янскіх Лазьняў і Францішкавых Лазьняў, разьмешчаных у заходняй частцы Багеміі, у Карлаварскім краі. Усе тры курорты вядомыя сваімі лекавымі крыніцамі.

## Глядзіце таксама
* Ніжнебаварскі курортны трыкутнік

Катэгорыя:Курорты Чэхіі
Ніжнебаварскі курортны трыкутнік

**Ніжнебаварскі курортны трыкутнік**, таксама **Ратальскі курортны трыкутнік** — агульная назва трох баварскіх курортаў — Бад Фюсынгу, Бад Грысбаха і Бад Бірнбаха, разьмешчаных на паўднёвым усходзе нямецкай фэдэральнай зямлі Баварыя, у акрузе Ніжняя Баварыя, каля аўстрыйскай граніцы. Бад Фюсынг мае найбольшую колькасьць начовак у год сярод усіх курортаў Нямеччыны.

## Глядзіце таксама
* Заходнебагемскі курортны трыкутнік

Катэгорыя:Курорты Нямеччыны
Дзень Сьвятога Мікалая

**Дзень сьвято́га Мікала́я**, у народзе&nbsp;— ***Дзень Міколы, Зімовы Мікалай***)&nbsp;— дзень ушанаваньня памяці Сьвятога Мікалая ў каталікоў ды праваслаўных. Сьвята адзначаецца ў дзень сьмерці Сьвятога: паводле грыгарыянскага календару 6 сьнежня, а паводле юліянскага — 19 сьнежня.

У памяць пра міласэрнасьць Сьвятога Мікалая ў гэты дзень таксама адзначаецца Міжнародны дзень дапамогі бедным.

## Традыцыя сьвяткаваньня

Сьвяты Мікалай быў багатым чалавекам і дбаў пра бедных. Паводле паданьня, адзін бедны чалавек ня мог забясьпечыць сваіх трох дачок пасагам, і паводле тагачасных звычаяў яны не маглі выйсьці замуж. Акрамя таго, калі б яны ня здолелі знайсьці працу, ім бы давялося зрабіцца прасталыткамі. Мікалай, які на той час яшчэ ня быў япіскапам, даведаўшыся пра гэта, вырашыў скарыстацца бацькавай спадчынай, каб дапамагчы ў бядзе. Цягам трох начэй ён пракрадаўся да ўбогай хаціны і закідаў праз вакно ў пакой, дзе ночылі сёстры, шмат золата, намагаючыся застацца незаўважаным.

Адразу па сьмерці япіскапа Міра пачаўся культ ягонага імя, які з пашырэньнем хрысьціянства ўзрос. Ягоным прыкладам сталі карыстацца бацькі, якія таемна клалі падарункі сваім дзецям, а тыя верылі, што падарункі — ад Сьвятога Мікалая. Сьпярша гэтая традыцыя распаўсюдзілася ў Нямеччыне, дзе наконадні сьвята бацькі прэзэнтавалі дзецям новую зімовую вопратку. Пазьней пачалі дарыць таксама ласункі, арэхі, сухафрукты; цацкі. Іх клалі ў чаравікі ці ў панчохі і вешалі каля камінаў. Дзеці верылі, што сьвяты Мікалай закідае падарункі ў дом праз камін.

У часы Рэфармацыі ў Заходняй Эўропе, калі асуджалася шанаваньне сьвятых, у пратэстанцкіх краінах Сьвятога Мікалая замяніў нованароджаны Ісус. Адпаведна падарункі ад ягонага імя сталі дарыць на Раство. З прыходам Контрарэфармацыі традыцыя шанаваньня Сьвятога Мікалая адрадзілася, аднак ужо была моцна прывязаная да Раства. У выніку вобраз Сьвятога перастаў наўпрост асацыявацца з рэальнай асобай, ператварыўшыся ў мітычны і камэрцыяналізаваны вобраз Санта Кляўса.

За савецкім часам сьвяты Мікалай, як рэлігыйны сымбаль, быў адрынуты. Згодна з пастановаю ЦК КПСС ад 1937 року на замену яму прыйшоў Дзед Мароз, які даруе падарункі на Новы год.

На Беларусі традыцыя шанаваньня зімовага Сьвятога Мікалая ня так пашыраная. Сьвяткаваньне з падарункамі для дзетак ад Сьвятога Мікалая зафіксаванае ў заходняй частцы Беларусі — у Гарадзенскім, Шчучынскім, Пружанскім, Ваўкавыскім раёнах.

## Глядзіце таксама
* Зюзя
* Дзед Мароз
* Мікалайчыкі

## Крыніцы

Катэгорыя:Хрысьціянскія сьвяты
Катэгорыя:Зімовыя сьвяты
Катэгорыя:Падзеі 6 сьнежня
Катэгорыя:Падзеі 19 сьнежня
Заводны Лес

**Заводны Лес** — вёска ў Слонімскім раёне Гарадзенскай вобласьці. Адміністрацыйна ўваходзіць у Новадзявяткавіцкі сельсавет.

## Гісторыя
За польскім часам натавалі ў гэтым раёне лес з гэтай назвай. У 1940 годзе савецкая ўлада выселіла з вёскі польскія сям'і, у тым ліку Адахоў, Краўчыкоў, Лапацінскіх.  Падчас Вялікай айчыннай вайны вёска Заводны лес была спаленая фашыстамі разам з жыхарамі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Новадзявяткавіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Слонімскага раёну
Катэгорыя:Вёскі, спаленыя падчас Другой сусьветнай вайны
Маастрыхцкая дамова

**Дамова аб [[Эўрапейскі Зьвяз|Эўрапейскім Зьвязе]]**, падпісаная 7 лютага 1992 году ў Маастрыхце прадстаўнікамі кожнай з 12 дзяржаў-удзельніцаў Эўрапейскай супольнасьці. За кожную з дзяржаў подпіс ставілі па 2 упаўнаважаныя міністры. Дамова набыла моц 1 студзеня 1993 пасьля зацьверджаньня згодна патрабаваньням Статутаў усіх 12 дзяржаў.

## Прадстаўнікі краінаў

* Бэльгія

Марк Эйскэнс, міністар замежных справаў

Піліп Мэйстат, міністар фінансаў

* Вялікабрытанія

Дугляс Гурд, міністар замежных справаў

Фрэнсіс Мод, міністар фінансаў

* Грэцыя

Антоніас Рамарас, міністар замежных справаў

Эфтыміас Хрыстодулу, міністар гаспадарчых справаў

* Данія

Уфэ Элеман-Енсэн, міністар замежных справаў

Андэрс Фог-Расмусэн, міністар гаспадарчых справаў

* Ірляндыя

Джэрард Колінз, міністар замежных справаў

Берты Агэрн, міністар фінансаў

* Гішпанія

Франсіска Фэрнандэс, міністар замежных справаў

Карляс Сальчага, міністар гаспадарчых справаў ды фінансаў

* Італія

Джыані Мікэліс, міністар замежных справаў

Гуіда Карлі, міністар фінансаў

* Люксэмбург

Жак По, міністар замежных справаў

Жан-Клёд Юнкер, міністар фінансаў

* Нідэрлянды

Ганс Брук, міністар замежных справаў

Вілем Кок, міністар фінансаў

* Нямеччына

Ганс-Дытрых Гэншэр, міністар замежных спраў

Тэадор Вайгель, міністар фінансаў

* Партугалія

Жуаў Пінэйру, міністар замежных справаў

Брага Масэду, міністар фінансаў

* Францыя

Ралян Дзюма, міністар замежных справаў

П'ер Берагавой, міністр гаспадаркі, фінансаў ды каштарысу

## Глядзіце таксама
* Дамовы Эўрапейскага Зьвязу
* Парыская дамова
* Рымская дамова
* Дамова зьліцьця
* Амстэрдамская дамова
* Лісабонская дамова
* Капэнгагенскія крытэры

Катэгорыя:Дагаворы Эўрапейскага зьвязу
Керч

**Керч** (, , ) — горад рэспубліканскага падпарадкаваньня ў Аўтаномнай Рэспубліцы Крым (Украіна), горад-герой. З 2014 году пад расейскай акупацыяй.

Разьмешчаны на ўзьбярэжжы Керчанскага праліва, на ўсходзе Керчанскага паўвостраву паміж Чорным і Азоўскім морамі, за 209 км ад Сімфэропаля на скрыжаваньні важных марскіх і сухапутных шляхоў.

Керч зьяўляецца адным з найстаражытнейшых гарадоў сьвету, у цяперашні час на яго тэрыторыі знаходзіцца мноства помнікаў гісторыі і архітэктуры, якія адносяцца да розных эпохаў і культураў.

## Гарады-пабрацімы

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Ўкраіны
Панасюкі

**Панасюкі́** — вёска ў Камянецкім раёне Берасьцейскай вобласьці, уваходзіць у Дзьмітравіцкі сельсавет.

Панасюкі месьцяцца за 200&nbsp;м на паўночны захад ад аўтадарогі «Абход тэрыторыі нацыянальнага парку „Белавеская пушча“» (), за 200&nbsp;м на паўднёвы захад ад ракі Палічны, за 29&nbsp;км на паўночны захад ад Камянцу, за 63&nbsp;км на поўнач ад Берасьця, за 31&nbsp;км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск на лініі Берасьце&nbsp;—&nbsp;Беласток.

## Гісторыя
* сярэдзіна XIX ст.: вёска, дзяржаўная ўласнасьць.
* 1857: паводле 10-й рэвізіі 135 рэвіскіх душ.
* пачатак XX ст.: вёска ў Белавеска-Аляксандраўскай воласьці Пружанскага павету Гарадзенскай губэрні.
* 1905: 230 жыхароў.
* 1921: у выніку польска-савецкай вайны па Рыскай мірнай дамове ў складзе Польшчы.
* 1939: у выніку пакту Молатава-Рыбэнтропа ў складзе Берасьцейскай вобласьці БССР.
* 1940: у Бялоўскім сельсавеце Гайнаўскага раёну Берасьцейскай вобласьці.
* 1941—1945: у 1941 годзе нямецка-фашысцкія захопнікі расстралялі ў вёсцы настаўніка і дэпутата сельсавету, мясцовых жыхароў. Цягам Другой сусьветнай вайны на франтах загінулі і правалі бязь вестак 9 жыхароў вёскі.
* 1945: у Камянецкім раёне.
* 1948: у пачатковай школе 68 вучняў.
* 1954: у складзе Ражкоўскага сельсавету.
* 1959: у складзе Дзьмітравіцкага сельсавету.
* 1960: 143 жыхары.
* 1970: 92 жыхары, у саўгасе імя Дзімітрава.

## Насельніцтва
* 2010 год — 14 жыхароў
* 2005 год — 16 жыхароў, 13 двароў
* 1999 год — 19 жыхароў

## Інфраструктура
У складзе ААТ «Камянецкая пушча».

## Крыніцы

## Літаратура
*  С.&nbsp;73.

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Надвор’е ў Панасюках

Катэгорыя:Дзьмітравіцкі сельсавет (Камянецкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Камянецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Украіна на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2004

На конкурсе песьні Эўрабачаньне-2004 Украіну прадставіла сьпявачка Руслана з кампазыцыяй «Wild Dances», зь якой у паўфінале конкурсу заняла 2 месца з 256 баламі, а ў фінале заняла першае месца з 280 баламі і выйграла конкурс песьні Эўрабачаньне-2004. Гэта была першая перамога Ўкраіны на гэтым конкурсе.

## Нацыянальны адбор
Ва Ўкраіне праводзіўся ўнутраны адбор. Была абрана песьня «Wild Dances», музыку да якой напісала сама Руслана, а словы напісала група паэтаў (Аляксандар Ксенафонтаў, Джэмі Махер, Фэйнэй, Шэрэна Дугані) пры ўдзеле Русланы. Выканаўца абяцаў узяць на сябе выдаткі (бо ў Русланы да таго часу быў свой рэклямны бізнэс). Кандыдатам ад Украіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2004 была таксама Ані Лорак, але яна прадставіла сваю краіну толькі ў 2008 годзе.

## Выканаўца

Раньняя творчасьць Русланы вытрымана ў рамантычным стылі. Прынцэса Вясны, як яе тады звалі, з далікатным голасам, сьпявала песьні пра каханьне, вясну, пачуцьці, радасьць, сьвет сноў, сьвяты. Баляда «Світанок» («Сьвітанак») прызнана найлепшай песьняй у 1998 годзе ва Ўкраіне. Руслана часта ўдзельнічала ў калядных музычных праектах.

У альбоме «Дзікія танцы» 2003 году на рамантычныя мэлодыі і тэксты моцна паўплывалі гуцульскія матывы. Яны навеяныя ўражаньнямі Русланы ад вандраваньня ў горы да гуцульскіх жыхароў і знаёмствам зь іх звычкамі. Уся прыгажосьць гэтага праекту адлюстравана ў кліпе на песьню «Ведаю я».

## Галасаваньне

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Русланы

Катэгорыя:Краіны на конкурсе песьні Эўрабачаньне-2004
Янушы

**Янушы́** — вёска ў Камянецкім раёне Берасьцейскай вобласьці, уваходзіць у Дзьмітравіцкі сельсавет.

Янушы месьцяцца за 17&nbsp;км на паўночны захад ад Камянцу, за 50&nbsp;км на поўнач ад Берасьця, за 25&nbsp;км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск на лініі Берасьце&nbsp;—&nbsp;Беласток. Ля ўсходняй мяжы вёскі праходзіць аўтадарога «Абход тэрыторыі нацыянальнага парку „Белавеская пушча“» ().

## Гісторыя
* сярэдзіна XIX ст.: вёска ў Берасьцейскім павеце Гарадзенскай губэрні Расейскай імпэрыі, ўласнасьць Глухавецкага, адносілася да маёнтку Грымчыцы.
* 1857: паводле 10-й рэвізіі 205 рэвіскіх душ.
* канец XIX ст.: вёска ў Дзьмітравіцкай воласьці Берасьцейскага павету Гарадзенскай губэрні.
* 1897: паводле перапісу ў вёсцы 40 двароў, 134 жыхары мужчынскага і 125 жаночага полу, у складзе Вялічкаўскай сельскай грамады, дзейнічалі школа граматы, хлебазапасная крама. Побач знаходзіўся аднайменны выселак, 6 двароў, 17 жыхароў.
* 1921: у выніку польска-савецкай вайны па Рыскай мірнай дамове ў складзе Польшчы, у Дзьмітравіцкай гміне Берасьцейскага павету Палескага ваяводзтва.
* 1923: 47 жыхароў.
* 1939: у выніку пакту Молатава — Рыбэнтропа ў складзе Берасьцейскай вобласьці БССР.
* 1940: у Дзьмітравіцкім сельсавеце Камянецкага раёну Берасьцейскай вобласьці, у вёсцы 41 двор, 200 жыхароў.
* 1941—1945: за час Другой сусьветнай вайны на франтах загінулі 8 жыхароў вёскі.
* 1948: у пачатковай школе 45 вучняў.
* 1949: жыхары вёсак Янушы і Вялічкі аб’ядналіся ў калгас «Чырвоны Сьцяг».
* 1959: паводле перапісу 178 жыхароў.
* 1970: 128 жыхароў, у саўгасе «Белавескі».

## Насельніцтва
* 2010 год — 39 жыхароў
* 2005 год — 36 жыхароў, 21 двор
* 1999 год — 60 жыхароў

## Інфраструктура
У складзе ААТ «Камянецкая пушча».

## Крыніцы

## Літаратура
*  С.&nbsp;100—101.

Катэгорыя:Дзьмітравіцкі сельсавет (Камянецкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Камянецкага раёну
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Трынідад (Куба)

**Трынідад** () — горад у цэнтральнай частцы Кубы, у правінцыі Санкці-Сьпірытус. Насельніцтва 74 571 чалавек (2007). Заснаваны ў 1514 годзе гішпанскім канкістадорам Дыега Вэляскесам дэ Куэльярам. Гэта адзін з найлепш захаваных старажытных гарадоў Карыбскага рэгіёну, што дало падставу да ўключэньня яго ў 1988 годзе ў Сьпіс Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО.

Трынідад — важны цэнтар вытворчасьці тытуню і цыгараў.

Катэгорыя:Гарады Кубы
Катэгорыя:Аб’екты Сусьветнай спадчыны на Кубе
Трынідад (неадназначнасьць)

Назву **Трынідад** ( — «Тройца») маюць:

## Тапонімы
* Трынідад — востраў у Карыбскім моры, які складае асноўную частку краіны Трынідад і Табага
* Трынідад — горад у Балівіі
* Трынідад — горад у Гандурасе
* Трынідад — горад у штаце Каларада, ЗША
* Трынідад — горад на Кубе
* Трынідад — горад ва Ўругваі
* Трынідад — горад на Філіпінах

## Прозьвішчы
* Фэлікс Хуан Трынідад — пуэртарыканскі баксэр-прафэсіянал
Трынідад (Уругвай)

**Трыніда́д** () — горад на поўдні цэнтральнай часткі Ўругваю. Населіцтва на 2011 год — 21 429 чалавек. Заснаваны 14 ліпеня 1805 году Хасэ Артыгасам пад назвай Паронгас. У 1903 годзе атрымаў сучасную назву.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Трынідад (Уругвай)
Трынідад (Балівія)

**Трынідад** () — горад у цэнтральнай частцы Балівіі, сталіца дэпартамэнту Бэні. Разьмешчаны прыкладна ў 500 км ад гарадоў Ля-Пас і Санта-Крус-дэ-ля-Сьера. Заснаваны ў 1686 годзе езуітам Сыпрына Барасэ на рацэ Маморэ. Аэрапортам *Teniente Jorge Henrich* зьвязаны з буйнымі гарадамі Балівіі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Балівіі
Трынідад (Каларада)

**Трынідад** () — горад у амэрыканскім штаце Каларада, адміністрацыйны цэнтар акругі Ляс-Анімас. Заснаваны 30 сьнежня 1879. З 1960-х гадоў вядомы правядзеньнем хірургічных апэрацыяў па зьмене плоці.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сайт гораду

Катэгорыя:Гарады Каларада
Раскіданае гняздо (неадназначнасьць)

Назву **Раскіданае гняздо** маюць:
* Раскіданае гняздо — драма Янкі Купалы
* Раскіданае гняздо — спэктакль Нацыянальнага тэатру імя Янкі Купалы
* Раскіданае гняздо — спэктакль Нацыянальнага тэатру імя Якуба Коласа
* Раскіданае гняздо — спэктакль Нацыянальнага тэатру імя Максіма Горкага
* Раскіданае гняздо — спэктакль Тэатру беларускае драматургіі
* Раскіданае гняздо — спэктакль Берасьцейскага акадэмічнага тэатру драмы
* Раскіданае гняздо — спэктакль Гарадзенскага абласнога драматычнага тэатру
* Раскіданае гняздо — спэктакль Мазырскага драматычнага тэатру
* Раскіданае гняздо — фільм «Беларусьфільму» паводле п’есы Янкі Купалы
Тры таўстуны

**«Тры таўстуны»** () — аповесьць-казка, напісаная Юрыем Алешам у 1924 годзе. У кнізе распавядаецца пра рэвалюцыю, узьнятую жабракамі пад кіраўніцтвам збраяра Праспэра ды гімнаста Цыбула супраць багацеяў («таўстуноў») у прыдуманай краіне.

## Месца дзеяньня
Казачная краіна Трох таўстуноў нагадвае дарэвалюцыйную Адэсу. У ёй кіруюць Тры таўстуны — магнаты–манапалісты, якія ня маюць ані тытулаў, ані фармальных пасадаў. Хто кіраваў краінаю да іх — невядома. Яны маюць непаўналетняга наступніка стальцу Туцьці, якому зьбіраюцца перадаць уладу. Народ краіны падзяляецца на «народ» і на «таўстуноў» з тымі, што ім спачуваюць.

## Сюжэт
У краіне Трох Таўстуноў рэвалюцыйная сытуацыя: бедная частка насельніцтва незадаволеная ўмовамі жыцьця і зьбіраецца ўзьняць мятэж. Ідэйнымі натхняльнікамі рэвалюцыянэраў зьяўляюцца збраяр Праспэра ды гімнаст Цыбул. Адзін з галоўных герояў аповесьці — доктар Гаспар Арнеры — спачувае народу, нягледзячы на тое, што сам ён — чалавек забясьпечаны. Узьняўшыя мятэж гвардэйцы палацавай варты сапсавалі цудоўную чалавекападобную ляльку наступніка Туцьці, і доктару загадалі адрамантаваць ляльку за адну ноч, пад пагрозаю пакараньня. Аднак ён ня змог гэтага зрабіць, і па дарозе ў палац губляе яе. У пошуках лялькі ён сустракае дзяўчынку-цыркачку Суок, як дзьве кроплі падобную на зламаную ляльку. Дзяўчынка згадзілася дапамагчы рэвалюцыянэрам і зьмяніць ляльку. У яе гэта атрымалася, аднак саму яе прыгаварылі да сьмерці. Аднак для рэвалюцыянэраў усё складваецца пасьпяхова, уладу таўстуноў зьвяргаюць, а Суок і Туцьці (які аказаўся яе братам) разам даюць прадстаўленьне.

## Героі
* *Доктар Гаспар Арнеры* — стары вучоны, спачувае народу
* *Канатаходзец Цібул* — адзін з правадыроў рэвалюцыянэраў, акрабат, лепшы ў краіне гімнаст
* *Суок* — 12-гадовая дзяўчынка-цыркачка, напарніца Цібула
* *Аўгуст* — стары клоўн з трупы «Балаганчык дзядзечкі Брызака»
* *Цёцечка Ганімед* — эканомка доктара Гаспара
* *Збраяр Праспэра* — адзін з правадыроў рэвалюцыянэраў
* *Наступнік Туцьці* — 12-гадовы хлопчык, наступнік Трох таўстуноў
* *Раздватрыс* — настаўнік танцаў, спачувае таўстунам
* *Тры таўстуны* — кіраўнікі краіны, іх імёны ня згадваюцца
* *Граф Банавэнтура* — капітан палацавай варты
* *Туб* — вучоны, стваральнік цудоўнай лялькі наступніка Туцьці

## Экранізацыі
* 1963 — Тры таўстуны — анімацыйны фільм
* 1966 — Тры таўстуны — фільм Аляксея Баталава

## Вонкавыя спасылкі
* Три Толстяка М.-Л.: «Земля и фабрика», 1928, на сайце «Руниверс»

Катэгорыя:Літаратурныя казкі
Катэгорыя:Літаратура на расейскай мове
Тры таўстуны (фільм)

**«Тры таўстуны»** () — савецкі мастацкі фільм–казка па аднайменнай аповесьці Юрыя Алешы рэжысэра Аляксея Баталава. Баталаў сам сыграў адну з галоўных роляў фільма — гімнаста Цыбула.

## Рэжысэрская трактоўка
У фільме захавана агульная канва сюжэту, аднак маюцца і адрозьненьні. Напрыклад, лялька наступніка Туцьці была сапсаваная не гвардэйцамі, а генэралам Караскай (вобраз самаго Караскі ў кнізе адсутнічае). Былі зьмененыя і абставіны згубленьня лялькі доктарам. У фільме Туцьці адразу здагадаўся, што Суок — жывая, але не выдае яе, бо ён рады пагутарыць з жывым дзіцём. У кнізе Туцьці не здагадваецца пра падмену да самага фіналу. Лінія з вучоным Тубам, стваральнікам лялькі, выключана — Суок адразу знаходзіць у зьвярынцы Праспэра. Сцэна пакараньня кардынальна адрозьніваецца ад напісанай у кнізе. Пераапрануты гвардэйцам Цыбул выкраў сякеру ката, каб зацягнуць час. Наступнік Туцьці, які ў адрозьненьне ад кнігі, ня быў усыплёны, умяшаўся і патрабаваў прыпыніць кару, але быў паранены генэралам Караскам, такім чынам паставіўшым сябе і супраць афіцыйнай улады. У фільме Таўстуны неаднаразова называюцца «Іх Вялікасьцямі». Іх далейшы лёс невядомы, хаця фінал фільму заканчваецца поўнай перамогай народу.

## Вонкавыя спасылкі
* Кино-Театр.ru

Катэгорыя:Фільмы-казкі
Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы «Ленфільму»
Тры таўстуны (неадназначнасьць)

Назву **Тры таўстуны** маюць:
* Тры таўстуны — аповесць-казка Юрыя Алешы, напісаная ў 1924 годзе
* Тры таўстуны — мастацкі фільм (1966) Аляксея Баталава, зьняты паводле аднайменнай аповесьці Юрыя Алешы
* Тры таўстуны — анімацыйны фільм (1963) рэжысэраў Валянціны і Зінаіды Брумбэрг, паводле аднайменнай аповесьці Юрыя Алешы
* Тры таўстуны — сетка расейскіх крамаў адзеньня вялізных памераў
Д’Артаньян і тры мушкетэры

«**д’Артанья́н і тры мушкетэ́ры**» () — папулярны савецкі трохсэрыйны музычна-прыгодніцкі тэлефільм па матывах раману «Тры мушкетэры» Аляксандра Дзюма-бацькі. Рэжысэр — Георгі Юнгвальд-Хількевіч.

Здымкі фільму адбываліся ў 1978 року ў Львове, Адэсе, Сьвірскім замку, замках у Падгорцах і Хоціне. Тэлепрэм’ера на ЦТ адбылася 25 сьнежня 1979.

У 1990—2000-х роках выйшлі на экраны 3 працягі фільму:
* 1992 — «Мушкетэры праз дваццаць гадоў»
* 1993 — «Тайна каралевы Ганны, або Мушкетэры праз трыццаць гадоў»
* 2008 — «Вяртаньне мушкетэраў, або Скарбы кардынала Мазарыні».

## Сюжэт
Бедны гасконскі шляхціч д’Артаньян выпраўляецца ў Парыж, каб трапіць у роту каралеўскіх мушкетэраў. У Мэнге ён натыкаецца на загадкавага чалавека, распачынае бойку і траціць рэкамэндацыйны ліст, адрасаваны графу дэ Трэвілю. У Парыжы ён заўважае таго таямнічага мужчыну і гоніцца за ім. Па дарозе ён штурхае параненага Атоса, выпадкова зьневажае Партоса і Араміса, і ўсе яны па чарзе выклікаюць д’Артаньяна на дуэль. На месцы прызначанай сустрэчы высьвятляецца, што тры мушкетэры — тры сардэчныя сябры, а Араміс і Партос робяцца сэкундантамі Атоса. Дуэль, аднак, перарваная зьяўленьнем нараду гвардзейцаў кардынала пад даводзтвам спадара дэ Жусака. Мушкетэры прымаюць рашэньне чацьвярох атакаваць гвардзейцаў і атрымліваюць перамогу. Пасьля гэтага д’Артаньян становіцца сябрам Атоса, Партоса і Араміса. Чацьвёра сяброў распачынаюць супрацьстаяньне з усемагутным кардыналам Рышэльё і падступнай Мілэдзі, уратоўваюць гонар каралевы Францыі і ўдзельнічаюць у вайне з Ангельшчынай і ў аблозе Ля-Рашэлі. Па сканчэньні аблогі Атос, Партос і Араміс зьбіраюцца пакінуць вайсковую службу, а д’Артаньян становіцца лейтэнантам каралеўскіх мушкетэраў. Сябры дамаўляюцца сустрэцца роўна праз дваццаць гадоў…

* 1-я сэрыя — «Атос, Партос, Араміс і Д’Артаньян»;
* 2-я сэрыя — «Падвескі каралевы»;
* 3-я сэрыя — «Прыгоды працягваюцца».

## У ролях
* Міхаіл Баярскі — *[[д’Артаньян]]*
* Веніямін Сьмехаў — *[[Атос]]*
* Валянцін Сьмірніцкі — *[[Портос]]*
* Ігар Старыгін — *[[Араміс]]* (агучваў Ігар Ясуловіч)
* Маргарыта Церахава — *[[Мілэдзі дэ Вінтэр|Мілэдзі]]*
* Аляксандар Трафімаў — *[[кардынал Рышэльё]]* (агучваў Міхаіл Казакоў, песьні выконваў сам Аляксандар Трафімаў)
* Ірына Алфёрава — *Канстанцыя Банасьё* (агучвала Настасься Вярцінская, песьні выконвала Алена Дрыяцкая)
* Барыс Клюеў — *Рашфор*
* Алег Табакоў — *кароль [[Людовік XIII]]*
* Аліса Фрэйндліх — *каралева [[Ганна Аўстрыйская]]*
* Леў Дураў — *[[Жан-Арман дзю Пэйрэ|дэ Трэвіль]]*
* Уладзімер Балён — *дэ Жусак*
* Алена Цыплакова — *Кэці* (песьні выконвала Алена Дрыяцкая)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* 
* 4 мушкетэры на Ucoz.Ru
* Песьні з фільму
* Неафіцыйная бачына
* «Наш фільм»
* Фота натурных здымак у Львове
* Здымкі ў Сьвірскім замку
* Зьвесткі пра фільм, кадры, анімацыя
* Мир Тесен

Катэгорыя:Фільмы 1978 году
Катэгорыя:Савецкія тэлефільмы
Катэгорыя:Музычныя фільмы
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы-камэдыі
Катэгорыя:Фільмы пра Трох мушкетэраў
Катэгорыя:Тэтралёгіі
Труа-Віль

**Труа-Віль** (, ) — камуна ў дэпартамэнце Атлянтычныя Пірэнэі ў паўднёва-заходняй Францыі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* INSEE

Катэгорыя:Грамады Францыі
Ольбарг (футбольны клюб)

«**О́льбарг**» () — дацкі футбольны клюб з гораду Ольбаргу. Заснаваны ў 1885 годзе. Чатырохразовы чэмпіён Даніі, трохразовы ўладальнік Кубка Даніі. У сэзоне 2013—2014 гадоў клюб здолеў зьдзейсьніць залаты дубль, атрымаўшы перамогу ў чэмпіянаце і кубку краіны.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Ольбарг (камуна)
Ігар Даўгяла

**Ігар Даўгяла** (нарадзіўся 17 ліпеня 1985 году) — беларускі футбаліст, брамнік.

## Кар’ера
Гуляў за віцебскі «Лякаматыў», «Полацак» і «Смаргонь». Гуляючы за «Полацак», аднойчы выйшаў на поле ў якасьці нападніка і забіў гол. У сакавіку 2012 году падпісаў кантракт з наваполацкім «Нафтанам». У сярэдзіне 2012 году выцесьніў Мікалая Раманюка і заняў месца асноўнага брамніка, якое захаваў і ў сэзоне 2013 году. На наступны год пасьля далучэньня да клюбу Ягора Хаткевіча, захаваў месца асноўнага брамніка навапалачанаў. У чэрвені 2014 году атрымаў траўму, празь месяц вярнуўся на поле.

Сэзон 2015 году ў якасьці асноўнага брамніка «Нафтана» распачаў Хаткевіч. Неўзабаве Даўгяла вярнуўся на поле, але 23 траўня ў матчы з мазырскай «Славіяй» (1:1) атрымаў траўму, празь якую выбыў на доўгі час, акрыяўшы толькі на заканчэньні сэзону. У сэзоне 2016 году, пасьля зыходу Хаткевіча з каманды, вярнуў месца асноўнага брамніка навапалачанаў.

У лютым 2017 году стала вядома, што Даўгяла пакідае «Нафтан», і неўзабаве Ігар папоўніў склад магілёўскага «Дняпра». У складзе магілёўцаў быў асноўным брамнікам. У студзені 2018 году падоўжыў пагадненьне з клюбам.

У ліпені 2018 году, скасаваўшы пагадненьне з магілёўскім клюбам, прыяднаўся да «Гарадзеі», дзе таксама замацаваўся ў стартавым складзе. У лістападзе 2018 году падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на сэзон 2019 году. У 2019—2020 гадах заставаўся асноўным брамнікам каманды, толькі ў канцы 2020 году саступіў месца Сяргею Чэрніку.

У студзені 2021 году умацаваў склад «Нафтану». У 2021—2022 гадах быў асноўным брамнікам каманды, паводле вынікаў сэзону 2022 году дапамог ёй вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У лютым 2023 году пагадзіўся на новы кантракт з клюбам, пры гэтым стаў гуляючым трэнэрам. Цягам сэзону не выходзіў на поле, заставаўся на лаўцы запасных. 12 лістапада 2023 году згуляў свой разьвітальны матч, калі выйшаў у пачатковым складзе ў сустрэчы супраць БАТЭ (0:7) і быў заменены на першай хвіліне.

## Статыстыка

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Профіль на сайце «Нафтану»
* Статыстыка «ПБ-Инфо»

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Полацак»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смаргонь»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нафтан» Наваполацак
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Дняпро» Магілёў
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Гарадзея»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Віцебск»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Мясакамбінат» Віцебск
Барыс Парыгін

**Барыс Дзьмітрыевіч Парыгін** (; 19 чэрвеня 1930, Ленінград — 9 красавіка 2012, Санкт-Пецярбург) — філёзаф, псыхоляг, заснавальнік навуковай сацыяльнай псыхалёгіі ў СССР, які ўнёс значны ўклад у яе сусьветнае разьвіцьцё.

## Біяграфія
Скончыў філязофскі факультэт Санкт-Пецярбурскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту (ЛДУ, 1953). Дысэртацыя — «Сацыяльная псыхалёгія як навука (пытаньні гісторыі, мэтадалёгіі й тэорыі)» (ЛДУ, 1967). Прафэсар, доктар філязофіі. Выкладаў: на філязофскім факультэце Санкт-Пецярбурскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту (1953—1957). Узначальваў катэдру філязофіі ў ЛДПІ імя Герцэна, дзе стварыў лябараторыю сацыяльна-псыхалягічных дасьледаваньняў і першы ў СССР факультэт сацыяльнай псыхалёгіі (1968—1976). Кіраваў сэктарам сацыяльна-псыхалягічных праблемаў у Інстытуце сацыяльна-эканамічных праблемаў РАН (1976—1992). Заснаваў і дзесяць гадоў загадваў катэдрай сацыяльнай псыхалёгіі ў Санкт-Пецярбурскім гуманітарным унівэрсытэце прафсаюзаў (СПб ГУП, 1992—2012).

## Бібліяграфія
значак|200px|left|«Социальная психология как наука», 1965.

Барыс Дзьмітрыевіч Парыгін аўтар 10 манаграфіяў і больш за 450 артыкулаў, якія перакладзены на дзясяткі моваў.

* Социальная психология. Истоки и перспективы / Б. Д. Парыгин. — СПб: СПбГУП, 2010. — 533 стр.
* Социальная психология (учебное пособие) / Б. Д. Парыгин. — СПб: СПбГУП, 2003. — 616 стр.
* Основы социально-психологической теории / Б. Д. Парыгин. — М.: Мысль, 1971. — 352 стр.
* Социальная психология как наука / Б. Д. Парыгин. — Л.: ЛГУ, 1965. — 208 стр.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Фонд Барыса Парыгіна, афіцыйны сайт
* Хто ёсьць хто ў расейскай псыхалёгіі. Б.Д. Парыгін на сайце Інстытута псыхалёгіі РАН

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Санкт-Пецярбургу
Катэгорыя:Дактары філязофскіх навук
Катэгорыя:Сацыяльная псыхалёгія
Новая Адэса

**Новая Адэса** () — места ў Мікалаеўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 20,65 км². Насельніцтва 12 000 чал. (2024).

## Гісторыя
* 1776: дата заснаваньня.
* 1976: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Мікалаеўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Новы Буг

**Новы Буг** () — места ў Мікалаеўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 12 км². Насельніцтва 15 000 чал. (01.11.2022).

## Гісторыя
* 1810: дата заснаваньня.
* 1860: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Мікалаеўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Сьнегіроўка (горад)

**Сьнегіро́ўка** () — места ў Мікалаеўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 7,58 км². Насельніцтва 3800 чал. (28.11.2022).

## Гісторыя
* 1812: населены пункт заснавалі перасяленцы зь вёскі Сьнегіроўкі (цяпер у Смаленскай вобласьці).
* 1961: атрымаў статус места.

## Насельніцтва
### Колькасьць

### Мова

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Cities & towns of Ukraine
* Банк даних Державної служби статистики України

Катэгорыя:Гарады Мікалаеўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Ананьеў

**Ананьеў** () — места раённага значэньня ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 5 км². Насельніцтва 8436 чал. (на 1 студзеня 2016).

## Гісторыя
* 1753: дата заснаваньня.
* 1941: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* Інфармацыйны сайт места Ананьеў

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Арцыз

**Арцыз** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 118 км². Насельніцтва 14 400 чал. (01.01.2025).

## Гісторыя
* 1816: дата заснаваньня.
* 1963: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Балта

**Балта** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 22,97 км². Насельніцтва 19 тыс. чал. (17000, 2000) (2024).

## Гісторыя
* 1797: дата заснаваньня.
* 1797: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Татарбунары

**Татарбунары** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 28,5 км². Насельніцтва 10 900 чал. 

## Гісторыя
* XVI ст.: дата заснаваньня.
* 1978: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Кадыма (горад)

**Кадыма** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 10,53 км². Насельніцтва 8398 чал. (1 студзеня 2024).

## Гісторыя
* 1754: дата заснаваньня.
* 1979: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Рані

**Рані** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 393 км². Насельніцтва 19 553 чал. (1 студзеня 2012).

## Гісторыя
* 1821: дата заснаваньня.
* 1821: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Вілкава

**Вілкава** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 3,5 км². Насельніцтва 7800 чал. З-за наяўнасьці вялікай колькасьці каналаў, якія служаць вуліцамі, Вілкава атрымала мянушку «Украінская Вэнэцыя».

## Гісторыя
* 1746: дата заснаваньня.
* 1762: атрымала статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* vilkovo.info — Информация и отдых в Вилково

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Чарнаморск

**Чарнамо́рск** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 25 км². Насельніцтва 54 102 чал. 

## Гісторыя
* 18 ст.: дата заснаваньня.

## Насельніцтва

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVIII стагодзьдзі
Цепладар

**Цеплада́р** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 3 км². Насельніцтва 10 165 чал. (1 студзеня 2012).

## Гісторыя
* 1983: дата заснаваньня.
* 1997: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Паўднёвае (Адэская вобласьць)

**Паўднёвае** () — места ў Адэскай вобласьці Ўкраіны. Насельніцтва 32 000 чал.

## Гісторыя
* 1974: дата заснаваньня.
* 1993: атрымаў статус места.
* 2024: пераіменаваньне места Вярхоўнаю Радаю зь **Южнага** на **Паўднёвае**.

## Насельніцтва
### Чисельність

### Мова

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Cities & towns of Ukraine
* Банк даних Державної служби статистики України 

Катэгорыя:Гарады Адэскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў XX стагодзьдзі
Ізюм

**Ізю́м** () — места ў Харкаўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 43,6 км². Насельніцтва — 25 тыс. чал. (травень 2024).

## Гісторыя
Ізюм пад назвай «Ізюм сакма» згадваецца ў 1571 годзе. З 1682 года вядомы як Ізюмскі акоп. У 1688—1765 — Ізюмскі Слабадзкі полк. У 1765 — правінцыйны горад, а ў 1780 годзе — пры стварэньні намесьніцтва — павятовы горад.

Падчас ўварваньня Расеі ва Ўкраіну з 28 лютага 2022 году горад знаходзіўся ў становішчы, блізкім да аблогі. У сакавіку расейскія войскі зьдзяйсьнялі масаваныя абстрэлы Ізюму, што выклікала гуманітарную катастрофу: у горадзе не было электраэнэргіі, газу, ацяпленьня, каналізацыі, лекаў і мабільнай сувязі.

1 красавіка горад быў узяты пад кантроль расейскай арміяй. 14 траўня ўкраінскія войскі перайшлі ў контранаступ ў бок Ізюму з заходняга напрамку, але ён быў спынены. Вызвалены 10 верасьня падчас новага наступу УСУ.

## Насельніцтва

## Асобы
* Мікалай Пінігін (нар. 1957) — беларускі рэжысёр
* Леў Ходскі (нар. 1924) — беларускі вучоны ў галіне неарганічнай хіміі

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Харкаўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVI стагодзьдзі
Купянск

**Ку́пянск** () — места ў Харкаўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 33,34 км². Насельніцтва 1600 чал. (2024).

## Гісторыя
* 1655: дата заснаваньня.
* 1779: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы


Катэгорыя:Населеныя пункты Харкаўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVII стагодзьдзі
Чугуеў

**Чугуеў** () — места ў Харкаўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 12,77 км². Насельніцтва 30 000 чал. (2024).

## Гісторыя
* 1638: дата заснаваньня.
* 1938: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі


Катэгорыя:Гарады Ўкраіны
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVII стагодзьдзі
Лазавая

**Лазавая** () — места ў Харкаўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 148 км². Насельніцтва 53 126 чал. (2022).

## Гісторыя
* 1869: дата заснаваньня.

## Насельніцтва

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі


Катэгорыя:Гарады Харкаўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Златопаль

**Златопаль** () — места ў Харкаўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 9 км². Насельніцтва 30 000 чал. (01.04.2024).

## Гісторыя
* 1869: дата заснаваньня.
* 1991: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы


Катэгорыя:Гарады Харкаўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XIX стагодзьдзі
Матэрсбург (футбольны клюб)

«**Матэрсбург**» () — былы аўстрыйскі футбольны клюб з гораду Матэрсбургу. Заснаваны ў 1922 годзе.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Матэрсбург
Бэнгалюру

**Бэнґалюру** (каннада: ಬೆಂಗಳೂರು; да 2007 году&nbsp;— **Банґалёр**, ) — горад у Індыі, адміністрацыйны цэнтар штату Карнатака. Разьмешчаны на плято Дэкан, у паўднёва-ўсходняй частцы штату, Бэнґалюру — трэці па колькасьці насельніцтва горад Індыі.

## Адукацыя
Ад траўня 1909 году дзейнічае Індыйскі навуковы інстытут.

Катэгорыя:Гарады Індыі
Балаклея

**Балаклея** () — места ў Харкаўскай вобласьці Ўкраіны. Плошча 16,3 км². Насельніцтва 29 623 чал. (1 студзеня 2012).

## Гісторыя
* 1663: дата заснаваньня.
* 1938: атрымаў статус места.

## Насельніцтва

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Ўкраіны

Катэгорыя:Населеныя пункты Харкаўскай вобласьці
Катэгорыя:Населеныя пункты, згаданыя ў XVII стагодзьдзі
Нажуа Бэлізэль

**Нажуа Бэлізэль** (), саўпраднае імя **Нажуа Мазуры** (; нарадзілася 15 сьнежня 1981 году, Нансі, Францыя) — француская сьпявачка мараканскага паходжаньня, працуе ў стылі поп-рок.

## Біяграфія
Нажуа нарадзілася ў вялікай сям’і мігрантаў — яна мае трох сясцёр і двух братоў. Ейны бацька зьяўляецца мараканцам, а маці мае эгіпецкае паходжаньне.

Ужо ў 14 гадоў Нажуа пачала пісаць уласныя песьні. Ейныя бацькі хацелі, каб яна атрымала добрую адукацыю, і яна ў 2001 годзе паступіла ва ўнівэрсытэт Нансі на юрыдычны факультэт. Аднак у адзін дзень яна закінула вучобу й зьехала ў Парыж, каб стаць сьпявачкай.

Празь некаторы час, ужо жывучы ў Парыжы, яна атрымала запрашэньне на кастынг, пасьпяхова прайшла яго й стала чацьвертай удзельніцай музычнага праекту «Бэнуа» ().

Першым вялікім посьпехам Нажуа на эстрадзе стаў сынгл «*[[Gabriel]]*», рэліз якога прыпаў на 21 лістапада 2005 году. Самотнік быў вельмі добра прыняты ня толькі ў Францыі, але й у многіх іншых краінах, прытым ня толькі франкамоўных. Заканамерным працягам стаў выпуск паўнавартаснага альбому «*[[Entre deux mondes]]*». У 2009 годзе сьвет пабачыў другі сольны альбом пад назовам «*[[Au Féminin]]*».

30 жніўня 2014 году сьпявачка анансавала выпуск свайго трэцяга студыйнага альбому пасьля доўгага перапынку. Ён будзе называцца «*[[De la Lune au Soleil]]*». Стартавы сынгл «Rendez-Vous» быў даступны 7 верасьня. У гэты ж дзень выйшаў відэакліп на кампазыцыю.

## Дыскаграфія
### Альбомы
* «Entre deux mondes» (2006)
* «Au Féminin» (2009)

### Самотнікі
* «Gabriel» (2005)
* «Je ferme les yeux» (2006)
* «Comme toi» (2006)
* «Quand revient l'été» (2007)
* «La Bienvenue» (2009)
* «Rendez-Vous» (2014)

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт Нажуа Бэлізэль
* Афіцыйны форум

Катэгорыя:Мараканскія сьпевакі і сьпявачкі
Катэгорыя:Францускія сьпевакі і сьпявачкі
Гапаэль Бээршэба

«**Гапаэль**» — ізраільскі футбольны клюб з гораду Бээршэбы. Заснаваны ў 1949 годзе. Пяціразовы чэмпіён Ізраілю (1975, 1976, 2016, 2017, 2018), чатырохразовы ўладальнік Кубка Ізраілю (1997, 2020, 2022, 2025).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Бээршэба
Вярхлесьсе

Назву **Вярхлесьсе** маюць:

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Вярхлесьсе — вёска ў Баранавіцкім раёне Берасьцейскай вобласьці
* Вярхлесьсе — вёска ў Шацілавіцкім раёне Гомельскай вобласьці

## Глядзіце таксама
* Верхалесьсе
* Даўгалесьсе
* Залесьсе
* Межылесьсе
* Міжлесьсе
* Навалесьсе
* Новазалесьсе
* Падалесьсе
* Падлесьсе
* Палесьсе
* Пералесьсе
* Прылесьсе
* Улесьсе
* Цемналесьсе
Карлавы Вары

**Карлавы Вары** (, ) — горад на захадзе Чэхіі, сталіца Карлаварскага краю. Разьмешчаны на месцы зьліцьця рэк Огржэ і Цеплы. Зьяўляецца найвялікім курортным горадам Чэхіі. Тут знаходзіцца вялікае мноства санаторыяў і аздараўленчых цэнтраў. Разам з Мар’янскімі Лазьнямі і Францішкавымі Лазьнямі ўтварае гэтак званы Заходнебагемскі курортны трыкутнік.

## Гісторыя

Ужо ў XIV стагодзьдзі мясцовыя лекавыя крыніцы набылі вялікую вядомасьць. У 1370 годзе імпэратар Сьвятой Рымскай імпэрыі Карл IV надаў багемскаму мястэчку Вары статус каралеўскага гораду, які пераназвалі ў гонар імпэратара. Да 1522 году адносяцца першыя пісьмовыя згадкі пра мясцовыя крыніцы. У 1582 годзе горад перажыў навадненьне, у 1604 годзе — згарэў, а потым пацярпеў у гады Трыццацігадовай вайны. У 1707 годзе імпэратар Ёзэф I пацьвердзіў прывелеі Вольнага каралеўскага гораду. У 1711 годзе Карлавы Вары наведаў расейскі цар Пётар I. У сярэдзіне XIX стагодзьдзя лекавыя ўласьцівасьці карлаварскіх крыніцаў набываюць сусьветную вядомасьць, што паспрыяла роськвіту курорта: калі ў 1756 годзе ў горад прыехалі на лячэньне ўсяго 134 сям’і, то напрыканцы XIX стагодзьдзя гасьцёў курорту было ўжо ў сярэднім штогод каля 26 000, а ў 1911 годзе — амаль 71 000. З 1989 году, пасьля падзеньня камуністычнага рэжыму, Карлавы Вары зноў сталі папулярным сусьветнавядомым курортам.

## Славутасьці

* Белыя Калянады
* 12 лекавых крыніцаў
* Гатэль «Grandhotel Pupp» (1770)
* Царква Марыі-Магдалены (1736)
* Петрапаўлаўская царква (належыць да Расейскай праваслаўнай царквы)
* «Малы Вэрсаль»

## Бэхэраўка
У Карлавых Варах робяць лікёр «Бэхэраўка».

## Вонкавыя спасылкі

* Карлаварскі рэгіянальны тэлеканал КТВ
* https://web.archive.org/web/20070524124311/http://www.karlovy-vary.cz/

Катэгорыя:Гарады Чэхіі
Катэгорыя:Курорты Чэхіі
Кастрычнік (неадназначнасьць)

Назву **Кастрычнік** маюць:

* Кастрычнік — дзясяты месяц году ў грэгарыянскім календары

## Населеныя пункты
### [[Беларусь]]
* Гомельская вобласьць:
** Кастрычнік — пасёлак у Хвойніцкім раёне
** Кастрычнік — вёска ў Шацілавіцкім раёне

* Магілёўская вобласьць:
** Кастрычнік — вёска ў Бялыніцкім раёне
** Кастрычнік — вёска ў Глускім раёне

* Менская вобласьць:
** Кастрычнік — вёска ў Барысаўскім раёне
** Кастрычнік — вёска ў Крупскім раёне

## Іншае
* Кастрычнік — кінатэатар у Менску
* Кастрычнік — кінатэатар у Магілёве

## Глядзіце таксама
* Акцябар