open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ільля Малінін

**Ільля́ Малі́нін** (; 2 сьнежня 2004 году) — фігурыст з ЗША, які выступае ў адзінкавым катаньні. Праз бацькоў, якія таксама былі фігурыстамі і выступалі за Ўзбэкістан, мае расейскае паходжаньне.

## Кар’ера
Далучыўся да прафэсійнага фігурнага катаньня ў 2021 годзе. У студзені 2022 году на чэмпіянаце ЗША Малінін бездакорна адкатаў кароткую праграму, чыста выканаўшы чацьвярны люц і каскад з чацьвярным тулуп, і заняў прамежкавае трэцяе месца. У адвольнай праграме зрабіў фэнамэнальны пракат, чыста выканаўшы чатыры чацьвярныя скачкі, узяўшы срэбра з агульным балам 302,48, саступіўшы толькі Натану Чэну. Не зважаючы на срэбны мэдаль нацыянальнага першынства, спартовец ня быў улучаны ў склад мужчынскай зборнай ЗША на зімовыя Алімпійскія гульні 2022 году ў Пэкіне.

Праз год на чэмпіянаце ЗША 2023 году чыста выканаў кароткую праграму, але нарабіў памылак у адвольнай праграме. Тым ня менш, гэта не перашкодзіла яму стаць чэмпіёнам краіны. На чэмпіянаце сьвету і на фінале Гран-пры стаў уладальнікам бронзы. Наступныя гады былі адзначаныя песьперапыннымі посьпехамі, бо фігурыст ня толькі некалькі гадоў запар рабіўся чэмпіёнам сьвету і пераможцам Гран-пры, але і абараняў тытул чэмпіёна ЗША. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году ўзяў залаты мэдаль у камандным турніры. У індывідульных спаборніцтвах цалкам праваліў другую частку выступаў, апынуўшыся па-за подыюмам.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Фігурысты ЗША
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Поль Пуар’е

**Поль Пуар’е́** (; 6 лістапада 1991 году) — канадзкі фігурыст, які выступае ў танцах на лёдзе. У пары з Пайпэр Гілес некалькі разоў браў мэдалі розных гатункаў чэмпіяната сьвету, акрамя золата, а таксама перамагаў на чэмпіянаце чатырох кантынэнтаў і Гран-пры.

## Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў адзіночным катаньні, але ў 2001 годзе пачаў таньчыць на лёдзе ў пары з Ванэсай Крон. Найвышэйшым дасягненьнем таго этапу былі срэбныя мэдалі на чэмпіянаце Канады 2009 году. 2 чэрвеня 2011 году пара аб’явіла аб спыненьні 10-гадовага супрацоўніцтва і намеры працягнуць кар’еру ў іншых складах. У ліпені 2011 году было афіцыйна абвешчана аб стварэньні пары Пуар’е і Пайпэр Гілес. Яны пастанавілі выступаць за Канаду, у то час як Гілес была грамадзянкай ЗША. На першым жа сумесным нацыянальным першынстве яны ўзялі бронзавыя мэдалі. Да 2020-х гадоў некалькі разоў уваходзілі ў лік мэдалістаў Гран-пры.

Сапраўды кар’ера пайшла ўгару з пачаткам 2020-х гадоў. На чэмпіянатах сьвету 2021 і 2023 гадоў пара брала бронзавыя мэдалі. На Гран-пры 2022—2023 гадоў у Турыне спартоўцы перамаглі ў турніры, а на чэмпіянатах сьвету 2024 і 2025 гадоў яны былі ўладальнікамі срэбных мэдалёў. Таксама ім скарыўся чэмпіянат чатырох кантынэнтаў у 2024 і 2025 гадах. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году стаў уладальнікам бронзавага мэдаля.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Канадзкія фігурысты
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Каоры Сакамота

**Каоры Сакамота** (; 9 красавіка 2000 году) — японская фігурыстка, якая выступае ў адзінкавым катаньні. Прызэрка Алімпійскіх гульняў ды шматразовая чэмпіёнка сьвету.

## Кар’ера
Дзіцём стала на каўзачы. У апошнія дні 2014 году дэбютавала на чэмпіянаце Японіі, дзе была шостай. Тым ня менш, у наступныя гады спалучала выступы ў юніёрскіх турнірах і дарослых спаборніцтвах. У перадалімпійскі сэзон 2017—2018 гадоў сканцэнтравалася на выступах у прафэсійным фігурным катаньні. У кастрычніку 2017 году запачаткавала выступы на этапах Гран-пры, адкатаўшы на этапе ў Маскве. Перад зімовымі Алімпійскімі гульнямі 2018 году нечакана перамагла на чэмпіянаце чатырох кантынэнтаў, а на Алімпіядзе была шостай. У сьнежні таго ж году стала чэмпіёнкай Японіі.

У 2021 годзе зноў стала чэмпіёнкай краіны. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году Сакамота ўзяла ўдзел як адзіночных катаньнях, гэтак і ў камандных спаборніцтвах. У складзе каманды фігурыстка выступіла ў адвольнай праграме, без памылак выканала сваю праграму, што прынесла зборнай дзевяць пунктаў і бронзавыя мэдалі. Аднак, па дыскваліфікацыі расейскіх спартоўцаў японская зборная атрымала срэбныя мэдалі. У асабістым турніры ў кароткай праграме фігурыстка чыста адкатала сваю праграму і разьмясьцілася на прамежкавым трэцім месцы, палепшыўшы асабісты рэкорд. Паводле вынікаў адвольнай праграмы таксама была трэцяй, што прынесла ёй бронзавы мэдаль з агульнай колькасьцю пунктаў роўнай 233,13.

У сакавіку 2022 году японка ўзяла на чэмпіянаце сьвету залаты мэдаль у адзіночных катаньнях, паўтарыўшы ў наступныя гады свой вынік яшчэ двойчы. У гэтыя ж часы спартоўка ўсьцяж абараняла свой тытул чэмпіёнкі Японіі. На чэмпіянаце сьвету 2025 году пасьля трох гадоў дамінаваньня саступіла тытул наймацнейшай фігурысткі амэрыканцы Алісы Лю, прагуляўшы ёй як у кароткай праграме, гэтак і адвольным выступе. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году ў Міляне Сакамота выступала як у кароткай праграме, гэтак і ў вольнай праграме ў камандных спаборніцтвах. Пасьля кароткай праграмы яна заняла першае месца, усталяваўшы новы асабісты рэкорд сэзона з вынікам 78,88 балаў, але зборная фінішавала на другім месцы. У адзінкавым разрадзе ўзяла другую срэбную мэдаль, саступіўшы амэрыканцы Алісе Лю.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Японскія фігурысткі
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Аліса Лю

**Алі́са Лю** (; 8 жніўня 2005 году) — фігурыстка з ЗША, якая выступае ў адзінкавым катаньні. Алімпійская чэмпіёнка 2026 году.

## Кар’ера
У 2019 годзе ў веку 13 гадоў дэбютавала ў дарослым чэмпіянаце ЗША, узяўшы там адразу залаты мэдаль. У адвольнай праграме яна выканала два патройныя аксэлі, улучна з адным у каскадзе з тулупам. Дзякуючы гэтаму дасягеньню спартоўка стала наймаладзейшай у гісторыі чэмпіёнкай ЗША. Праз год фігурыстка абараніла свой тытул, нават палепшыўшы свае вынікі. На пачатку 2021 году была толькі чацьвертай на айчынным чэмпіянаце. У другой палове году дэбютавала на іншых прафэсійных турнірах.

На зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году была толькі сёмай, а крыху пазьней на чэмпіянаце сьвету ўзяла бронзавы мэдаль. Ужо ў красавіку 2022 году аб’явіла аб завяршэньні спартовай кар’еры. Увосень 2024 году Лю вярнулася ў спорт. На чэмпіянаце сьвету 2025 году стала ўладальніцай залатога мэдаля з вынікам у 222,97 пунктаў, пры гэтым была наймацнейшай як у кароткай, гэтак і ў адвольнай праграмах. На чэмпіянаце ЗША ў 2025 і 2026 гадоў двойчы разжылася срэбрам, два гады запар саступаючы Эмбэр Глен. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году двойчы стала алімпійскай чэмпіёнкай у камандным турніры і адзіночным разрадзе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Фігурысткі ЗША
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Мэдысан Чок

**Мэ́дысан Чок** (; 2 ліпеня 1992 году) — фігурыстка з ЗША, якая выступае ў танцах на лёдзе. З 2011 выступае поруч з Эванам Бэйтсам. Пара ўзяла шлюб у 2022 годзе.

## Кар’ера
У веку 12 гадоў пачала выступаць у танцах на лёдзе. З 2006 па 2011 гады яна выступала ў пары з Грэгам Зюрлайнам. У чэрвені 2011 году спартоўцы аб’явілі аб распадзе сваёй пары, пры гэтым Грэг завяршыў кар’еру, а Мэдысан пачала шукаць новага партнэра. Ужо ў ліпені 2011 году стала вядома, аб тым, што поруч з Чок будзе выступаць Эван Бэйтс.

У 2013 годзе на чэмпіянаце ЗША ўпершыню трапілі на подыюм, з тых часоў звычайна трапляўчы ў тройку найлепшых. У студзені 2015 году пара чарговы раз выступіла на нацыянальным чэмпіянаце. Амэрыканскія танцоры перамаглі ў абодвух танцах і ўпершыню сталі чэмпіёнамі ЗША. Няблага яны пачалі чэмпіянат чатырох кантынэнтаў, які ладзіўся ў Сэуле, але там фінішавалі другімі. На чэмпіянаце сьвету 2015 году фігурысты ўпершыню ўзялі срэбныя мэдалі. Чэмпіянат чатырох кантынэнтаў, які адбыўся ў лютым 2019 году, стаў пятым у сумеснай кар’еры. У рытмічным танцы Чок і Бэйтс атрымалі высокія ацэнкі за абавязковыя элемэнты, пераўзышоўшы ў базавых ацэнках усіх сваіх канкурэнтаў, але былі толькі другія перад наступным выступам. У адвольным танцы турнірная сытуацыя зьмянілася, бо фігурысты ўпэўнена выканалі свой адвольны танец. У выніку спартоўцы ўпершыню ў кар’еры сталі чэмпіёнамі чатырох кантынэнтаў. Праз год яны пацьвердзілі свой статус чэмпіёнаў гэтага турніру, а таксама ў другі раз ім скарыўся чэмпіянат ЗША.

У пачатку студзеня 2022 году ў Нэшвіле адбыўся чэмпіянат ЗША. Пасьля першага дня спаборніцтваў Чок і Бэйтс адарваліся ад сваіх канкурэнтаў на 2,55 пунктаў, выканаўшы ўсе элемэнты на чацьверты ўзровень. У адвольным танцы яны ня ўнікнулі памылак, але перавагі, якую яны трымалі зь першага дня, хапіла дзеля выніковай перамогі. У выніку яны сталі трохразовымі чэмпіёнамі ЗША. На зімовых Алімпійскіх гульнях спартоўцы былі чацьвертымі ў танцах на лёдзе, а таксама ў камандных спаборніцтвах спыніліся на другім радку, але праз дыскваліфікацыю расейскай зборнай, зборная ЗША (у тым ліку Чок і Бэйтс) здабылі залатыя мэдалі. На чэмпіянаце сьвету 2023 году пара ўпершыню за гады ўдзелу ўзялі залатыя мэдалі, нават не зважаючы на падзеньне Чок у час выкананьня адвольнага танца. Яны здолелі два разы запар абараніць свой тытул. Пара таксама працягвала перамагаць на чэмпіянатах ЗША. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году спачатку ўзяла залаты мэдаль у камандным турніры, а потым з партнэрам Бэйтсам стала срэбнай мэдалісткай у танцах на лёдзе, саступіўшы францускай пары Ляранс Фурнье-Бадры 
і Гіёму Сызрону толькі 1,34 пунктаў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Фігурысткі ЗША
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Фігурысты і фігурысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Volvo S80

Volvo S80 — гэта аўтамабіль бізнес-класа, які выпускаўся шведскім вытворцам Volvo Cars з 1998 па 2016 год на працягу двух пакаленняў. Ён замяніў заднепрывадны S90 у якасці флагманскага седана Volvo.

## Першае пакаленне (1998-2006)
Першае пакаленне Volvo S80 (платформа P2, 1998-2006; пасля-Horse Drawn Golden Coupé, 1917–1922 Ford Model T Centerdoor Sedan with Taylor Made Auto Trunk attached on the back, 1923 Ford Model T Fordor Sedan with Taylor Made Auto Trunk attached on the back, 1924–1925 Ford Model T Fordor Sedan with Taylor Made Auto Trunk attached on the back, 1926-1927 Ford Model T Fordor Sedan with Taylor Made Auto Trunk attached on the back, Ford Model A Standard Fordor Sedan with Taylor Made Auto Trunk attached on the back (1928-1929), 1930-1931 Ford Model A Standard Fordor Sedan by Briggs with Taylor Made Auto Trunk attached on the back, 1932 Ford Standard Fordor Sedan with Taylor Made Auto Trunk attached on the back, 1933 Ford Standard Fordor Sedan with Taylor Made Auto Trunk attached on the back, 1934 Ford Model 40 Deluxe Fordor Trunkback Sedan, 1935 Ford Standard Humpback Fordor Sedan, 1936 Ford Standard Humpback Fordor Sedan, 1937 Ford Standard Humpback Fordor Sedan, 1938 Ford Standard Humpback Fordor Sedan, 1939 Nash Ambassador 8 4-Door Trunk Back Sedan, 1940 Nash LaFayette 4-Door Trunk Back Sedan, 1941 Nash 600 4-Door Trunk Back Sedan, 1942 Nash Ambassador "600" 4-Door Trunk Back Sedan, 1946 Nash Ambassador 4-Door Trunk Back Sedan, 1947 Nash 600 4-Door Trunk Back Sedan, 1948 Nash Ambassador 4-Door Trunkback Sedan (4860), 1949 Ford Custom 4-door sedan, 1950 Ford Custom 4-door sedan, 1951 Ford Custom 4-door sedan, 1952 Ford Customline 4-door sedan, 1953 Ford Customline 4-door sedan, 1954 Ford Customline 4-door sedan, 1956-1959 Volvo Amazon 4-door sedan, 1960-1961 Volvo Amazon 4-door sedan, 1962-1963 Volvo Amazon 4-door sedan, 1964-1966 Volvo Amazon 4-door sedan, 1968-1972 Volvo 164 4-door sedan, 1973-1975 Volvo 164 4-door sedan, 1974–1976 Volvo 244 4-door sedan, 1977–1983 Volvo 244 4-door sedan, 1984-1989 Volvo 740 4-door sedan, 1990-1994 Volvo 940 4-door sedan, і 1994–1998 Volvo 940 4-door sedan) было раскошным бізнес-седанам Volvo, вядомым сваімі інавацыйнымі сістэмамі бяспекі, такімі як WHIPS і надзьмутыя фіранкі, з выразным крывулявым дызайнам, папярочна размешчанымі шасціцыліндравымі рухавікамі (уключаючы магутны T6 з двайным турбонаддувам), камфортнымі скуранымі сядзеннямі, але часам крытыкавалася за якасць пластыку ў салоне і капрызную электроніку, прапаноўваючы прасторную паездку з магчымасцю поўнага прывада.

## Другое пакаленне (2006–2016)
Второе пакаленне Volvo S80 (2006–2016) — гэта раскошны прадстаўнічы седан на платформе Volvo P3 (EuCD), вядомы сваёй увагай да бяспекі, вытанчаным камфортам і стрыманы скандынаўскі дызайн. Ён прызначаны для спакойных працяглых паездак, а не для дынамічнай спартыўнай язды, прапаноўваючы моцную альтэрнатыву нямецкім канкурэнтам, такім як BMW 5 або Audi A6.

S80
Катэгорыя:Сэданы
Дарога цмока

**Дарога цмока** () — ганконская камэдыя рэжысэра Эрыка Цана. Стужка выпусьцілі ў прагляд 30 сьнежня 1972 году.

## Зьмест
Знаўца ўсходніх баёў Тан Лу (Брус Лі) едзе ў Рым, дзе маецца кітайская харчэўня. Уласьніца зарчэўні пазвала Тан Лу, каб ён разабраўся са злодзеямі. Яны хочуць захапіць харчэўню. Тан Лу пабіў усіх злодзеяў. Галава злодзеяў запрашае з розных краінаў найлепшых байцоў, каб яны пабілі Тан Лу. Усіх іх пабіў Тан Лу. У канцы стужкі Тан Лу б'ецца з Кольтам (Чак Норыс). Тан Лу з пачатку прапускае ўдары, але потым здолеў пабіць і забіць Кольта. Пад канец галаву злодзеяў арштоўвае паліцыя.

## Глядзіце таксама
* Боскія дасьпехі
## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Боскія дасьпехі на БЗФІ

Катэгорыя:Фільмы 1972 году
Катэгорыя:Ганконскія фільмы
Катэгорыя:Ганконскія фільмы 1972 году
Катэгорыя:Ганконскія кінакамэдыі
Катэгорыя:Кітайскія фільмы
Катэгорыя:Кітайскія фільмы 1972 году
Катэгорыя:Фільмы-камэдыі
Катэгорыя:Кінакамэдыі 1972 году
Катэгорыя:Ганконскія кінакамэдыі
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы 1972 году
Катэгорыя:Ганконскія прыгодніцкія фільмы
Катэгорыя:Фільмы-баевікі
Катэгорыя:Ганконскія фільмы-баевікі
Катэгорыя:Фільмы-баевікі 1972 году
Катэгорыя:Фільмы на ангельскай мове
Катэгорыя:Фільмы пра баявыя мастацтвы
Катэгорыя:Брус Лі
Порнапрамысловасьць

**Порнапрамысловасьць** — галіна прамысловасьці, якая стварае «порнавырабы» для іх распаўсюджаньня сярод насельніцтва. Сярод вырабаў прамысловасьці можна назваць: літаратурныя творы, стужкі, вэб-сайты і г.д.

## Вонкавыя спасылкі
* Лічба порастужак

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Сэкс-індустрыя
Юры Хмялеўскі

**Юры Хмялеўскі**, або **Юрка Хмялеўскі** — рэдактар часопіса Czasopis. Таварыш Беларускага Грамадзка-Культурнага Таварыства. Нарадзіўся ў в. Востраў Паўднёвы, Польшча. Меў дзядзьку Міхася Хмялеўскага.

## Вонкавыя спасылкі
* Ніва № 28 (2409), 14 ліпеня 2002 г. Свята Беларусі ў Беластоку Аляксандар Максымюк
* Ніва № 49 (2847), 2 снежня 2010 г. Ці хочуць ведаць?! Галіна Тварановіч
* На Гродзеншчыне будзе створаны турыстычны шлях на тэму вызваленчага паўстання 1863-64 гадоў
* Бандароўская гасцёўня, а часам плывуць слёзы…
* Агляд «Нівы»: на радзіме ўшанавалі Віктара Шведа, узнагародзілі арганізацыі, якія ...
* Галоўнаму рэдактару беластоцкай "Нiвы" Яугену Вапу i прафесару беластоцкага ...
* 22 лістапада — урачыстае адкрыццё шыльдаў у Мастаўлянах

Катэгорыя:Беларусы ў Польшчы
Катэгорыя:Польскія беларусы
Алесандра Гэмэрле

**Алеса́ндра Гэ́мэрле** (; 30 ліпеня 1993 году) — аўстрыйскі сноўбардыст, які нарадзіўся ў Швайцарыі. Спэцыялізуецца на сноўборд-кросе. Чэмпіён зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году і 2026 году.

## Кар’ера
Дэбютаваў на Кубку сьвету ў сьнежні 2010 году. 17 лютага 2013 годзе здабыў першую перамогу на этапе Кубка сьвету ў Сочы. Гэмэрле браў удзел у зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году, баронячы гонар Аўстрыі. У сноўборд-кросе тады ён прабіўся ў чвэрцьфінал спаборніцтваў, але ў ім у сваім заезьдзе быў толькі пятым, выбыўшы з турніру. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году ў Пхёнчхане заняў сёмае месца ў сноўборд-кросе, што стала ягоным найлепшым вынікам таго часу. У сэзоне 2018—2019 гадоў упершыню перамог у агульным заліку Кубка сьвету, паўтарыўшы вынікі ў наступных двух сэзонах. На чэмпіянаце сьвету 2021 году быў другім, саступіўшы ў фінале гішпанцу Люкасу Эгібару. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году ў Пэкіне ў лютым 2022 года 28-гадовы спартовец выйграў залаты мэдаль у сноўборд-кросе. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году абараніў свой тытул у сноўборд-кросе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Аўстрыйскія сноўбардысты
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Эліёт Грандэн (сноўбардыст)

**Эліёт Грандэ́н** (; 19 красавіка 2001 году) — канадзкі сноўбардыст, які спаборнічае ў сноўборд-кросе. Чэмпіён сьвету і прызэр зімовых Алімпійскіх гульняў.

## Кар’ера
Спартовец няблага выступаў на юнацкім узроўне, стаўшы ў 2021 годзе ў Краснаярску чэмпіёнам сьвету сярод юнакоў. Яшчэ ў 2018 годзе ўзяў удзел у зімовых Алімпійскіх гульнях у Пхёнчхане, стаўшы наймаладзейшым канадзкім спартоўцам на тых гульнях. На наступных зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году ў Пэкіне Грандэн узяў срэбны мэдаль у сноўборд-кросе. Пазьней ён стаў уладальнікам яшчэ і бронзавага мэдаля ў першых зьмяшаных камандных спаборніцтвах па сноўборд-кросе поруч з Мэр’етай О’Дайн. Паводле вынікаў сэзонаў 2023—2024 і 2024—2025 гадоў рабіўся пераможцам Кубка сьвету, а на чэмпіянаце сьвету 2025 году ў Энгадыне стаў наймацнейшым спартоўцам у сноўборд-кросе. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году зноў стаў другім у сноўборд-кросе, саступіўшы як і чатыры гады да таго аўстрыйцу Алесандра Гэмэрле.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Канадзкія сноўбардысты
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Зоі Садоўскі-Сынат

**Зоі Садоўскі-Сынат** (; 6 сакавіка 2001 году) — новазэляндзкая сноўбардыстка, якая спаборнічае ў слоўп-стайле і біг-эйры. Алімпійская чэмпіёнка і прызэрка. Дзякуючы перамозе ў слоўп-стайле ў 2022 годзе прынесла першы ў гісторыі залаты алімпійскі мэдаль для Новай Зэляндыі.

## Кар’ера
Упершыню вызначылася на чэмпіянаце сьвету 2017 годзе, дзе ўзяла срэбны мэдаль у слоўп-стайле. Затым выступала за Новую Зэландыю на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году ў Пхёнчхане, дзе стала ўладальніцай бронзавага мэдаля ў біг-эйры, стаўшы толькі другой новазэляндкай, якая брала алімпійскі мэдаль на зімовых гульнях пасьля Анэліз Кобэргер, якая выйграла срэбра ў жаночым слаламе на зімовых Алімпійскіх гульнях 1992 году. Таксама спартоўка стала наймаладзейшая новазэляндзкая алімпійскай прызэркай. У выніку была абраная сьцяганосцам зборнай на цырымоніі закрыцьця.

У студзені 2019 году Садоўскі-Сынат здабыла залаты мэдаль у слоўп-стайле і срэбны мэдаль у біг-эйры на сусьветных экстрэмальных гульнях у ЗША. Празь месяц спартоўка стала пераможцай у слоўп-стайле на чэмпіянаце сьвету 2019 году. Гэты ж вынік паўтарыла праз два гады, пасьпяхова абараніўшы тытул. Сноўбардыстка працягвала зьбіраць мэдалі на сусьветных спаборніцтвах. На сусьветных экстрэмальных гульнях 2022 году яна адначасна стала чэмпіёнкай як у слоўп-стайле, гэтак і біг-эйры. 6 лютага 2022 году Садоўскі-Сынат атрымала залаты мэдаль у спаборніцтвах па слоўп-стайле на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году ў Пэкіне. Гэта быў першы залаты мэдаль краіны агулам на зімовых Алімпійскіх гульнях. Да золата Садоўскі-Сынат узяла яшчя срэбны мэдаль у біг-эйры, стаўшы першай новазэляндкай, якая здабыла некалькі мэдалёў на зімовых Алімпійскіх гульнях. У сакавіку 2025 году яна заваявала свой трэці тытул чэмпіёнкі сьвету па слоўп-стайле на чэмпіянаце сьвету 2025 году. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году спартоўка ўзяла срэбра ў біг-эйры і слоўп-стайле.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Новазэляндзкія сноўбардысткі
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Яганэс Лямпартэр

**Яга́нэс Ля́мпартэр** (; 8 лістапада 2001 году) — аўстрыйскі лыжны дваяборац. Чэмпіён сьвету і прызэр Алімпіскіх гульняў.

## Кар’ера
Ягоным прарыўным сэзонам стаў Кубак сьвету 2020—2021 гадоў, калі ён двойчы ўзьняўся на подыюм у спаборніцтвах Кубка сьвету. Але яшчэ больш уражлівых вынікаў ён дасягнуў на чэмпіянаце сьвету 2021 году. Лямпартэр узяў два залатыя мэдалі, адзін у індывідуальных спаборніцтвах на вялікім трампліне і другі ў камандным спрынце ў пары зь Люкасам Грайдэрэрам. Ён таксама атрымаў бронзавы мэдаль у эстафэце. На чэмпіянаце сьвету 2023 году дваяборац здабыў тры бронзавыя мэдалі. У 2025 годзе на чэмпіянаце сьвету ў Тронгэйме ў зьмяшаным камандным турніры ў складзе аўстрыйскай каманды стаў бронзавым прызэрам, а ў каманднай эстафэце ўзяў срэбны мэдаль. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году ўзяў два срэбра ў індывідуальным заліку на звычайным і вялікім трамплінах, а таксама бронзу ў камандных спаборніцтвах.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Аўстрыйскія лыжныя дваяборцы
Катэгорыя:Лыжныя дваяборцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Лыжныя дваяборцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 году
Нікляс Эдын

**Ю́ган Ні́кляс Э́дын** (; 6 ліпеня 1985 году) — швэдзкі кэрлінгіст, які выступае на пазыцыі скіпа. Алімпійскі чэмпіён, шматразовы пераможца чэмпіянатаў сьвету і Эўропы.

## Кар’ера

Эдын адначасна займаўся дзесяцьцю рознымі відамі спорту, перш чым пачаць займацца кэрлінгам, да якога далучыўся ў 1999 годзе. У 2009 годзе ўпершыню перамог у чэмпіянаце Швэцыі. У тым жа годзе ўпершыню стаў чэмпіёнам Эўропы. Сэзон 2012—2013 гадоў стаў найлепшым для спартоўца да таго часу. Акрамя чарговай перамогі на чэмпіянаце Эўропы, кэрлінгіст стаў чэмпіёнам сьвету. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году зборная Швэцыі заняла першае месца пасьля агульнага турніру, маючы на балянсе перамог і паразаў лік 8:1, але ў паўфінале каманда саступіла ў напружаным матчы зборнай Вялікабрытаніі. У выніку Эдын здабыў бронзавы мэдаль.

У траўні 2014 году каманда была крыху перафармаваная. Яна трымалася два гады, здолеўшы за гэты час чарговы раз стаць чэмпіянамі Эўропы і сьвету. У час сэзону 2016—2017 гадоў новым гульцом на пазыцыі другога стаў Расмус Урана. З таго часу вынікі яшчэ больш палепшыліся. За пяць гадоў запар з 2018 па 2022 гады гэтая швэдзкая каманда чатыры разы рабілася чэмпіёнам сьвету (турнір 2020 году быў адменены праз пошасьць каранавірусу). На зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году швэды ўзялі срэбра, саступіўшы ў фінале зборнай ЗША. У рэшце, на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году спартовец стаў чэмпіёнам сьвету.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка на Сусьветным кэрлінгу.

Катэгорыя:Швэдзкія кэрлінгісты
Катэгорыя:Кэрлінгісты і кэрлінгісткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 году
Катэгорыя:Кэрлінгісты і кэрлінгісткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году
Катэгорыя:Кэрлінгісты і кэрлінгісткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Кэрлінгісты і кэрлінгісткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Кэрлінгісты і кэрлінгісткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 году
Катэгорыя:Прызэры зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году
Сьвятлана Абдулаева

**Сьвятлана Абдулаева** (дзяв. *Юшкевіч*, , в. Ашмянцы, Шчучынскі раён) — беларуская паэтка. Уваходзіла склад СБП.

## Жыцьцяпіс
Скончыла Гарадзенскую музычную вучэльню. Працуе ў Наваградзкай дзіцячай школе мастацтваў. Друкавацца пачала ў 1985 годзе. Вершы зьяўляліся ў часопісах «Маладосьць», «Полымя», «Алеся», «Гаспадыня», «Книжный калейдоскоп», у газетах «ЛіМ», «Настаўніцкая газэта», «Гродзенская праўда». Піша на беларускай і рускай мовах.

Многія вершы паэткі пакладзены самадзейнымі кампазытарамі на музыку. Займалася ўкладаньнем наваградзкага літаратурнага альманаху «Стольны град»

## Творчасьць
Аўтарка зборнікаў паэзіі

* 2011 — «Музыка дажджу» (Менск),
* 2012 — «Тайна времени» (Менск),
* 2017 — «В преддверии любви» (Менск).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

Катэгорыя:нарадзіліся ў Шчучынскім раёне
Катэгорыя:Беларускія пэдагогі
Катэгорыя:Беларускія паэткі
Эстэр Ледэцка

**Э́стэр Ле́дэцка** (; 23 сакавіка 1995 году) — чэская сноўбардыстка і гарналыжніца. Алімпійская чэмпіёнка ў абодвух гэтых відах спорту.

## Кар’ера

Дэбютавала на Кубку сьвету па сноўбордынгу ў сэзоне 2012—2013 гадоў. Падчас наступнага сэзону Ледэцка заняла другое месца ў першым розыгрышы паралельнага слаламу ў Бад-Гаштайне і трэцяе ў другім. Пасьля гэтага здабыла золата ў Рогле ў паралельным гіганцкім слаламе на тых жа спаборніцтвах, стаўшы першай чэшкай, якая дасягнула гэтага. Спартоўка дэбютавала на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году 19 лютага ў паралельным гіганцкім слаламе па сноўбордынгу. У 2015 годзе чэшка перамагла ў паралельным слаламе на чэмпіянаце сьвету 2015 году.

У наступным Ледэцка пачала спалучаць сваю кар’еру ў сноўбордынгу з гарналыжным спортам. Гэтак у лютым 2016 году яна дэбютавала этапе Кубку сьвету па гарналыжным спорце ў хуткасным спуску ў Гарміш-Партэнкірхэне. Ледэцка дэбютавала на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году ў гарналыжным спорце, адначасова прайшоўшы кваліфікацыю ў сноўбордынгу. Спартоўка нечакана ўзяла залаты мэдаль у супэргіганце па гарналыжным спорце. Пры гэтым спартоўка займала на той час 49-е месца ў клясыфікацыі да Алімпіяды і ааніколі ня брала мэдалёў ані ў адным міжнародным лыжным спаборніцтве ўзроўню Кубка сьвету. Пасьля перамогі ў паралельным гіганцкім слаламе ў сноўбордынгу яна стала першай спартоўкай у гісторыі, якая выйграла залаты алімпійскі мэдаль у дзьвюх розных дысцыплінах у час адных і тых жа зімовых Алімпійскіх гульняў. На знак пашаны Ледэцка была абраная сьцяганосцам Чэхіі на цырымонію закрыцьця гульняў.

У сьнежні 2019 году чэшка атрымала сваю першую перамогу на Кубку сьвету па гарналыжным спорце ў хуткасным спуску ў Лэйк-Луіз. Як гарналыжніца ў сьнежні 2020 году выйграла сваю першую гонку на Кубку сьвету ў супэргіганце. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году чэшка паўтарыла свой залаты мэдаль у сноўбордынгу ў паралельным гіганцкім слаламе, а ў гарналыжным спорце заняла пятае месца ў супэргіганце і чацьвертае ў камбінацыі. У 2025 годзе ў трэці раз стала чэмпіёнкай сьвету ў паралельным гіганцкім слаламе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Чэскія сноўбардысткі
Катэгорыя:Чэскія гарналыжніцы
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Сноўбардысты і сноўбардысткі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Гарналыжнікі і гарналыжніцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 году
Катэгорыя:Гарналыжнікі і гарналыжніцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 году
Катэгорыя:Гарналыжнікі і гарналыжніцы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 году
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 году
Абдулаева

**Абдулаева** — прозьвішча.

## Вядомыя асобы

* Зара Абдулаева — савецкі і расейскі рэдактар, журналіст, кінакрытык, мастацтвазнаўца, аўтар прац па гісторыі і тэорыі кіно
* Сьвятлана Абдулаева — беларуская паэтка
* Яйра Абдулаева — узбэцкая і савецкая актрыса тэатра і кіно

## Глядзі таксама

* Абдулаеў
Марыя Пархімчык

**Марыя Пархімчык** (нар. 1986, Бабруйшчына) — беларуская журналістка, пісьменьніца і каміца.

## Жыцьцяпіс
З адукацыі — філялагіня, з прафэсіі — журналістка, рэдактарка, сторытэлерка, стваральніца падкастаў. Таксама працуе з гумарыстычнымі тэкстамі як каміца і ўдзельніца фэмінісцкага стэндап-клюбу. 

Удзельніца Рэзыдэнцыі маладога літаратара Беларускага ПЭН-цэнтру ў 2019 годзе. Працавала шэф-рэдактаркай 34travel.me. 

Затрымлівалася міліцыяй 26 верасьня 2020 году разам зь іншымі журналістамі.

Раней друкавалася толькі з малымі формамі і ў самвыдаце.

У 2025 годзе ў выдавецтве «Пфляўмбаўм» выйшаў ейны першы раман «Эйфарыя», які ствараўся зімой 2021/2022 ў Менску. Жанр твору можна прыкладна апісаць як «усходнеэўрапейскі постмэмкібэрпанк эпохі разьвітога капіталізму».

## Кнігі
• Пархімчык Марыя. Эйфарыя. — Вільня: Пфляўмбаўм, 2025.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
Андрэй Кажура, Да такога не дадумаліся нават у беларускай дыктатуры. Пра што «Эйфарыя» Марыі Пархімчык, Наша Ніва, 2.11.2025, https://nashaniva.com/380041
Катэгорыя:нарадзіліся ў 1986 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Бабруйскім раёне
Катэгорыя:Беларускія журналісткі
Катэгорыя:Беларускія літаратаркі
Альсвэнскан 2018 году

**Альсвэнскан 2018 году** — 94-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Швэцыі, які праходзіў з 1 красавіка па 11 лістапада 2018 году. Чэмпіёнам стаў АІК, які тым самым здабыў сваю шостую перамогу ў Альсвэнскане і 12-ы чэмпіёнскі тытул.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 16 клюбаў, зь якіх 13 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Супэрэтану — «Бромапойкарна», «Далькурд» і «Трэлеборг». Гэтыя клюбы замянілі «Ёнчэпінгс Сёдра», «Гальмстад» і «Эскільстуну».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Бромапойкарнай», якая заняла 14-е месца ў Альсвэнскане, і «Эскільстунай», трэцяй камандай Супэрэтану. Перамогу паводле правіла галоў на выезьдзе здабыла «Эскільстуна» і павысілася ў Альсвэнскан, а «Бромапойкарна» адправілася ў Супэрэтан.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Вонкавыя спасылкі
* Чэмпіянаты Швэцыі на сайце RSSSF

Катэгорыя:Чэмпіянат Швэцыі па футболе
Катэгорыя:2018 год у футболе
Альсвэнскан 2017 году

**Альсвэнскан 2017 году** — 93-і розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Швэцыі, які праходзіў з 1 красавіка па 5 лістапада 2017 году. Чэмпіёнам стаў «Мальмё», які тым самым здабыў сваю 23-ю перамогу ў Альсвэнскане і 20-ы чэмпіёнскі тытул.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 16 клюбаў, зь якіх 13 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Супэрэтану — «Сырыюс», «АФК Юнайтэд» (перайменаваны пры гэтым у «Эскільстуну») і «Гальмстад». Гэтыя клюбы замянілі «Гэльсынгборг», «Ефле» і «Фалькенбэрг».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Ёнчэпінгс Сёдра», які заняў 14-е месца ў Альсвэнскане, і «Трэлеборгам», трэцяй камандай Супэрэтану. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў «Трэлеборг» і павысіўся ў Альсвэнскан, а «Ёнчэпінгс Сёдра» адправіўся ў Супэрэтан.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Вонкавыя спасылкі
* Чэмпіянаты Швэцыі на сайце RSSSF

Катэгорыя:Чэмпіянат Швэцыі па футболе
Катэгорыя:2017 год у футболе
Віленскі сшытак (перадача)

**Віленскі сшытак** — перадача на Летувіскім тэлебачаньні. Яе пачалі перадаваць з 27 траўня 1990 году. З пачатку вядучаю была Тацьцяна Сапач. З пачатку перадача мела назву «Запрашае "Сябрына"», а пазьне яе назвалі «Віленскі сшытак».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Беларуская перадача на літоўскім TV адзначае 15-годзьдзе
* Заява на імя Рады нацыянальнага радыё і тэлебачання Літвы наконт беларускай перадачы "Віленскі сшытак"
* Віленскі сшытак у 2016 годзе
* Былы супрацоўнік «БГ», што жыве ў Літве: «Беларуская мова — гэта выразны паказнік непрыналежнасці
* <Галасы беларускіх паэтаў пачулі ў Нью-Ёрку і Вільні - Новости Беларуси
* В пятницу в Вильнюсе презентуют книгу Татьяны Сапач

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1990 годзе
Катэгорыя:Беларусы ў Летуве
Катэгорыя:Беларусы ў Вільні
Віленскі сшытак (неадназначнасьць)

**Віленскі сшытак** мае наступныя значэньні:

* Віленскі сшытак — зборнік песень і музыкі з 17 стагодзьдзя,
* Віленскі сшытак — перадача, якая перадавалася ў Вільні на Летувіскім тэлебачаньні.
Віленскі сшытак

**«Віленскі сшытак»** () — ананімны зборнік свецкай пабытовай песенна-танцавальнай музыкі эпохі Рэнэсансу, які захаваў узоры папулярных у Вялікім Княстве Літоўскім жанраў свайго часу. Быў складзены ў Вільні ў 1600 годзе. Зьмяшчае п’есы для сольнага (на лютні і аргане) і ансамблевага выкананьня, рычэркары, такаты, разнастайныя танцы ўсходне- і заходнеэўрапейскага паходжаньня, апрацоўкі канцон і іншых вакальных твораў. Укладальнікам, а верагодна і аўтарам апрацовак лютневай табулатуры магчыма быў вядомы лютніст і кампазітар Дыямэд Като (Diomedes Cato, 1560 — пасля 1619).

Рукапіс помніка захоўваецца ў Віленскіх архіўных зборах. У XX стагодзьдзі ён выдаваўся ў розных краінах сьвету (ЗША, Вугоршчына, Беларусь).

## Крыніцы

Катэгорыя:Культура Вільні
Катэгорыя:Творы 1600 года
Катэгорыя:Кнігі XVI стагодзьдзя
Катэгорыя:Беларуская музыка
Катэгорыя:Музыка Вялікага Княства Літоўскага
Маліса Лёнга

**Маліса Лёнга** (), сапраўднае імя **Марыя Люіза Лёнга** (, нар. 13 ліпеня 1950 году) — італьянская акторка, мадэлька і пісьменьніца.

Яна здымалася ў наступных стужках: Дарога цмока, Салён Кіты, Эмануэль чорная і белая, Таксі «Каханьне» — служба для жанчын, Міранда

## Крыніцы
Эмануэль чорная і белая

**Эмануэль чорная і белая** () — італьянская стужка 1976 году.

## Зьмест
У Луізыяна жыве сям'я паноў, якія маюць чорных рабоў. Іх дзеці Эмануэль і Лёўрэнс кахаюць адзін аднаго. Аднак Эмануэль жорсткая і лютую над рабамі. Лёўрэнс пакахаў чорную рабыню Джудыт Эмануэль. Гэта стала вядома пані Эмануэль і яна захацела забіць Лёўрэнса, аднак ён адбіўся ад нападнікаў. Пад канец нападнікі забіваюць пані Эмануэль.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* ''Эмануэль чорная і белая'' на БЗФІ
* ''Эмануэль чорная і белая'' на Народнам аб’яднаньні кінэматаграфіі, гука, відэа і лічбавых вырабаў

Катэгорыя:Фільмы 1976 году
Катэгорыя:Італьянскія фільмы
Катэгорыя:Італьянскія фільмы 1976 году
Катэгорыя:Эратычныя фільмы
Катэгорыя:Італьянскія эратычныя фільмы
Катэгорыя:Драматычныя фільмы
Катэгорыя:Драматычныя фільмы 1976 году
Катэгорыя:Італьянскія драматычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы на італьянскай мове
Катэгорыя:Эратычныя драмы
Катэгорыя:Італьянскія фільмы з эротыкай і драмай
Катэгорыя:Фільмы 1970-х італьянскай мовай
Міжнародны саюз беларускіх пісьменьнікаў

**Міжнародны саюз беларускіх пісьменьнікаў** (**МСБП**) — добраахвотная няўрадавая грамадзкая арганізацыя беларускіх літаратараў. Заснаваная ў 2022 годзе ў Вільні. Кіраўнік — Дзьмітры Плакс, прэс-сакратар — Ціхан Чарнякевіч.

## Мэты
Мэтай арганізацыі зьяўляецца пашырэньне прасторы беларускай літаратуры ў сьвеце, інфармаваньне беларускіх літаратараў і грамадсказці, абарона аўтарскага права, арганізацыя літаратурных мерапрыемстваў, адукацыйных праектаў у сфэры літаратуры і літаратуразнаўства як у Беларусі, так і па-за яе межамі.

## Гісторыя
Міжнародны саюз беларускіх пісьменьнікаў паўстаў з ініцыятывы пісьменьніка і перакладчыка Дзьмітрыя Плакса, які не адзін дзясятак гадоў займаецца прамоцыяй беларускай літаратуры ў Эўропе, найперш — у скандынаўскіх краінах. З прычыны ўскладненьня сытуацыі ў Беларусі і эміграцыі многіх беларускіх літаратараў паўстала задача аб’яднаньня і кансалідацыі літаратурных сілаў, вынікам чаго стала заснаваньне Міжнароднага саюзу беларускіх пісьменьнікаў.

Арганізацыя запісвае аўдыёкнігі беларускіх пісьменьнікаў, праводзіць агляд парушэньняў моўных правоў у Беларусі.

У 2023 годзе Міжнародны саюз беларускіх пісьменьнікаў абвясьціў пра правядзеньне конкурсу да 100-годдзя літаратурнага аб’яднаньня «Маладняк».

## Крыніцы

Катэгорыя:Зьявіліся ў 2022 годзе
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2022 годзе
Катэгорыя:2022 год у Летуве
Катэгорыя:Летувіскія культурніцкія арганізацыі
Катэгорыя:Арганізацыі Вільні
Катэгорыя:Беларусы ў Вільні
Катэгорыя:Зьявіліся ў 2022 годзе
Катэгорыя:Літаратурныя групы
Катэгорыя:Беларусы ў Летуве
Катэгорыя:Беларускія арганізацыі Летувы
Катэгорыя:Летувіскія арганізацыі
Катэгорыя:Некамэрцыйныя арганізацыі Летувы
Вэйкаўсьлііга 2018 году

**Вэйкаўсьлііга 2018 году** — 88-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Фінляндыі, які праходзіў з 7 красавіка па 27 кастрычніка 2018 году. Чэмпіёнам стаў ХІК, які тым самым здабыў свой 29-ы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 12 клюбаў, зь якіх 10 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся з Юкёнэна — ТПС і «Хонка». Гэтыя клюбы замянілі ХІФК  і «Ювяскюлю».

## Табліца


## Вынікі гульняў
### 1—22 туры

### 23—33 туры

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж ТПС, які заняў 11-е месца ў Вэйкаўсьліізе, і КПВ, які заняў другое месца ў Юкёнэне. Перамогу паводле правіла галоў на выезьдзе здабыў КПВ і павысіўся ў Вэйкаўсьліігу, а ТПС адправіўся ў Юкёнэн.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Вонкавыя спасылкі
* Чэмпіянаты Фінляндыі на сайце RSSSF

Катэгорыя:Чэмпіянат Фінляндыі па футболе
Катэгорыя:2018 год у футболе
Матчы зборнай Беларусі па футболе 2026 году

__БЯЗЬ_ЗЬМЕСТУ__
### Таварыскі матч

### Таварыскі матч

Катэгорыя:Зборная Беларусі па футболе
Катэгорыя:2026 год у футболе
Вэйкаўсьлііга 2016 году

**Вэйкаўсьлііга 2016 году** — 86-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Фінляндыі, які праходзіў з 2 красавіка па 23 кастрычніка 2016 году. Чэмпіёнам упершыню ў сваёй гісторыі стаў «Марыегамн».

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 12 клюбаў, зь якіх 10 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся з Юкёнэна — «ПС Кемі» і ПК-35. Гэтыя клюбы замянілі КТП і «Яра».

## Табліца


## Вынікі гульняў
### 1—22 туры

### 23—33 туры

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Інтэрам», які заняў 11-е месца ў Вэйкаўсьліізе, і ТПС, які заняў другое месца ў Юкёнэне. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч збадыў «Інтэр», і клюбы засталіся ў сваіх лігах.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Чэмпіянаты Фінляндыі на сайце RSSSF

Катэгорыя:Чэмпіянат Фінляндыі па футболе
Катэгорыя:2016 год у футболе
Урвальсдэйльд 2018 году

**Урвальсдэйльд 2018 году** — 107-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Ісьляндыі, які праходзіў з 27 красавіка па 29 верасьня 2018 году. Чэмпіёнам стаў «Валюр», які тым самым здабыў свой 22-і тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 12 клюбаў, зь якіх дзесяць былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а два клюбы прасунуліся зь Першага дывізіёну — «Фюлькір» і «Кефлявік». Гэтыя клюбы замянілі «Вікінгур» з Оўляфсьвіку і «Акранэс».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Вонкавыя спасылкі
* Чэмпіянаты Ісьляндыі на сайце RSSSF

Катэгорыя:Чэмпіянат Ісьляндыі па футболе
Катэгорыя:2018 год у футболе
Міхаіл Рамановіч

**Міхаі́л Мікала́евіч Рамано́віч** ( 1943, Пружаны, Трэці райх) — беларускі валейбольны трэнэр. Заслужаны трэнэр Беларусі.

## Жыцьцяпіс
Скончыў менскі Інстытут фізычнай культуры. У 1968 року прыехаў у Віцебск. Працаваў у тэхналягічным інстытуце, СДЮШАР №4, трэнаваў працоўныя калектывы «Віцязь», «Кіравец». З пачатку 1990-х — галоўны трэнэр каманды «Спадарожнік» (пасьля — «Марка-Дынама-01», «Марка»). Тройчы прыводзіў клюб да залатых мэдалёў чэмпіянату Беларусі, шэсьць разоў — да ўладаньня Кубкам краіны. Кіраваў мужчынскай нацыянальнай зборнай.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сергей Голеснік. Ностальгия по прошлому // Советская Белоруссія
* Евгеній Карпас. «Кожны чарговы тытул у чэмпіянаце Беларусі даваўся складаней за папярэдні». Гісторыя валейбольнай каманды «Спадарожнік»  // Вітебскіе весті

Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту фізычнай культуры
Катэгорыя:Выкладчыкі Віцебскага дзяржаўнага тэхналягічнага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Беларускія валейбольныя трэнэры
Катэгорыя:Заслужаныя трэнэры Беларусі
Рослаўская ратуша

**[[Рослаў]]ская ратуша** або **Ратуша ў Рослаўлі** — гістарычны будынак і ўстанова гарадзкога самакіраваньня ў горадзе Рослаў (цяпер Смаленская вобласьць, Расея), якая існавала ў пэрыяд знаходжаньня горада ў складзе Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай у канцы XVI — першай палове XVIII стагодзьдзя. Ратуша была цэнтрам дзейнасьці магістрату, бурмістраў і ратушных судзьдзяў і зьвязаная з наданьнем Рослаўлю Магдэбурскага права.

## Гісторыя
Напрыканцы XVI — на пачатку XVII стагодзьдзя Рослаў знаходзіўся ў зоне пастаянных ваенных канфліктаў паміж Маскоўскай дзяржавай і Рэччу Паспалітай. У гэты пэрыяд горад меў разьвітае мяшчанскае асяродзьдзе і элемэнты гарадзкога самакіраваньня, уласьцівыя гарадам з Магдэбурскім правам.

У 1618 годзе Рослаў стаў цэнтрам Рослаўскага староства ў складзе Смаленскага павету Смаленскага ваяводзтва.

24 сакавіка 1623 году кароль польскі і вялікі князь літоўскі Жыгімонт Ваза надаў месту Магдэбурскае права і гарадзкі герб.

Аднак наяўнасьць элемэнтаў магдэбурскага самакіраваньня ў Рослаўлі фіксуецца і раней. Так, у дакуменце 1600 году згадваецца бурмістр рослаўскі — пасада, уласьцівая выключна магдэбурскім гарадам. Гэта дазваляе меркаваць, што органы гарадзкой улады, зьвязаныя з ратушай, існавалі яшчэ да афіцыйнага прывілею 1623 году.

## Ратуша і магістрат
Пра існаваньне ратушы ў горадзе Рослаў у пэрыяд Рэчы Паспалітай сьведчаць архіўныя дакумэнты XVII стагодзьдзя. У рослаўскіх аброчных кнігах 1671 году зафіксавана:

«Ратушныя землі, чым за Каралеўскім Вялікасьцю валодалі ратушныя судзьдзі, — 17 волак».

Гэта сьведчыць ня толькі пра наяўнасьць ратушы як установы, але і пра існаваньне ратушных судзьдзяў і маёмасьці, якая належала гарадзкой уладзе. У тым жа дакуменце згадваецца войт — яшчэ адна ключавая пасада магдэбурскага кіраваньня, не вядомая ў гарадах Маскоўскай дзяржавы.

Ратуша была цэнтрам:
* дзейнасьці магістрату;
* судовай улады;
* кіраваньня гарадзкімі землямі і падаткаў;
* афармленьня маёмасных і гаспадарчых угодаў мяшчанаў.

## Лёс ратушы
У выніку вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай (1654–1667) Рослаў быў захоплены маскоўскімі войскамі. Зь ліквідацыяй магдэбурскага права гарадзкое самакіраваньне было скасаванае, а ратуша страціла свае функцыі. Дакладныя зьвесткі пра далейшы лёс будынка ратушы не захаваліся; імаверна, ён быў зьнішчаны або перабудаваны пад адміністрацыйныя патрэбы новай улады.

## Значэньне
Ратуша ў Рослаўлі зьяўляецца важным сьведчаньнем існаваньня ў горадзе эўрапейскай мадэлі гарадзкога самакіраваньня, уласьцівай гарадам Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай. Яна пацьвярджае, што Рослаў у пачатку XVII стагодзьдзя быў не правінцыйным умацаваньнем, а горадам з разьвітой супольнасьцю, правамі і ўласнай гарадзкой уладай.

## Месцазнаходжаньне
Ратуша  у Рослаўлі стаяла на гандлёвай плошчы, з боку гарадзішча, напротыў будынка медыцынскага тэхнікума, бліжэй да спуску пад мост.

## Крыніцы
* Трофимовский М. *Историко-статистическое описание Смоленской епархии*. 1864.
* Соловьёв С. *История России с древнейших времён*. Т. X.
* Архіў Рослаўскай гарадзкой управы. «Старинное дело о размежевании городских полевых земель».

Катэгорыя:Рослаў
Таксі «Каханьне» — служба для жанчын

**Таксі «Каханьне» — служба для жанчын** () — італьянска-гішпанская стужка 1976 году.

## Зьмест
Таксі «Каханьне» прапануе паслугі па перавозцы людзей. Таксі пакажа славутасьці, пастаялыя двары, а яшчэ каханьне таксама.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* ''Таксі «Каханьне» — служба для жанчын'' на БЗФІ

Катэгорыя:Фільмы 1976 году
Катэгорыя:Гішпанскія фільмы
Катэгорыя:Гішпанскія фільмы 1976 году
Катэгорыя:Італьянскія фільмы
Катэгорыя:Італьянскія фільмы 1976 году
Катэгорыя:Эратычныя фільмы
Катэгорыя:Гішпанскія эратычныя фільмы
Катэгорыя:Італьянскія эратычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы на італьянскай мове
Катэгорыя:Фільмы 1970-х італьянскай мовай
Алег Жлутка

**Алег Жлутка** (, Тарнопальская вобласьць, Украіна) – беларускі перакладчык.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ва Ўкраіне. Разам з бацькамі пераехаў спачатку ў Віцебск, потым у Менск. Вучыўся ў Беларускім гуманітарным ліцэі, Менскім дзяржаўным лінгвістычным ўнівэрсытэце на спэцыяльнасьці “ангельская і беларуская мова і літаратура”. 

У 1998—2001 гг. быў удзельнікам пэрформансаў Тэатру псыхічнай неўраўнаважанасьці. У 2002 годзе стаў сябрам рэдакцыйнай калегіі часопіса “Nihil”. У 2001—2003 гг. выкладаў ангельскую мову ў Беларускай акадэміі мастацтваў. У 2002—2007 гг. вучыўся на завочным адзьдзяленьні Беларускай акадэміі мастацтваў па спэцыяльнасьці “гукарэжысура”. 

Перакладае з украінскай, англійскай моваў. Публікаваўся на старонках пэрыёдыкаў ‘Nihil”, “Дзеяслоў”, “ПрайдзіСвет” і інш. Аўтар перакладаў твораў Уільяма Бэроўза, Сяргея Жадана і інш. 

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Жлутка Алег на сайце bellit.info
* Алег Жлутка, Зводны электроны каталёг бібліятэк Беларусі
* Творы Алега Жлуткі на Беларускай палічцы

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тарнопальскай вобласьці
Катэгорыя:Беларускія перакладчыкі
Генрык Жарскі

**Генрык Казімеравіч Жарскі** (; 1902, Варшава, Польшча — , Менск) — польскі празаік, грамадзкі дзяяч. Сябар Саюзу пісьменьнікаў Беларусі. З 1918 году сябра Кампартыі Польшчы, з 1924 сябра кампартыі Францыі, з 1926 сябра ВКП(б), выключаны ў 1936 годзе. Ён жа Гохбеpг Хаім Вульфавіч, ён жа Унгеp Боpух, ён жа Альбэpт Штамель.

## Жыцьцяпіс
Нарадзіўся ў сям’і фэльчара. З шаснаццаці год удзельнічаў у падпольнай рабоце КПП. Удзельнічаў у гpам. вайне ў частках РККА. Быў зьняволены ў варшаўскі астрог «Павяк». Вызвалены пад залог, эміграваў у Францыю, дзе працаваў на заводзе «Рэно». Супрацоўнічаў з газэтай «L’Humanite». Высланы за межы Францыі за арганізацыю страйку рабочых. Па накіраваньні Польскай сэкцыі Камінтэрну прыехаў у СССР, дзе быў залічаны на вучобу ў Маскоўскі дзяржаўны інстытут журналістыкі. Скончыў унівэрсытэт у 1928 годзе.

У 2-й палове 1920-х г. пачаў займацца літаратурнай дзейнасьцю. Працаваў у Саратаве ў абласной газэце, пасьля у пугачоўскай раённай газэце.

У 1932 г. пераведзены ў Беларусь. Быў намесьнікам рэдактара, пасьля рэдактарам польскай газеты «Orka» («Ворыва»).

Сябар Саюзу пісьменьнікаў Беларусі з 1934 году.

Арыштаваны 20 студзеня 1937 году. Расстраляны ў Менскай турме 14 кастрычніка 1937 году органамі НКУС у Менску. Месца пахаваньня невядомае. Рэабілітаваны ў 1957 годзе.

## Творчасьць
Літаратурнай працай займаўся з другой паловы 1920-х гг. Пісаў на расейскай і польскай мовах. Аўтар кнігі апавяданьняў для дзяцей «Парашок для чханьня» (Менск, 1935), аповесьці «Без языка» (газэта «Пионерская правда», 1927), шэрагу празаічных твораў у «Альманаху літэрацкім» (Менск, 1934). Значная частка рукапісаў Жарскага загінула.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* [Жарскі Генрых Казіміравіч (1902)](https://by.openlist.wiki/%D0%96%D0%B0%D1%80%D1%81%D0%BA%D1%96_%D0%93%D0%B5%D0%BD%D1%80%D1%8B%D1%85_%D0%9A%D0%B0%D0%B7%D1%96%D0%BC%D1%96%D1%80%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87_(1902)), Адкрыты сьпіс
* Жарскі Генрык

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Варшаве
Катэгорыя:Памерлі ў Менску
Катэгорыя:Сябры Саюзу беларускіх пісьменьнікаў
Катэгорыя:Польскамоўныя пісьменьнікі
Катэгорыя:Расейскамоўныя пісьменьнікі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Расстраляныя ў БССР
Катэгорыя:Польскія камуністы