Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатар імя Максіма Горкага

**Нацыяна́льны акадэмі́чны драматы́чны тэа́тар імя Максі́ма Го́ркага** — драматычны тэатар гораду Менску, рэпэртуар якога складаецца з пастановак расейскай і сусьветнай клясыкі. Усе спэктаклі ідуць на расейскай мове.

## Гісторыя
Тэатар быў створаны ў Бабруйску ў 1927 годзе пад кіраўніцтвам Уладзімера Кумельскага. З кастрычніка 1932 году — Дзяржаўны расейскі драматычны тэатар Беларускай ССР. У 1935—1941 гадах тэатар працаваў у Магілёве. У гады Другой сусьветнай вайны тэатар не працаваў. У 1944—1945 гадах тэатар працаваў у Магілёве. З красавіка 1945 году да чэрвеня 1947 году — у Горадні. Зь ліпеня 1947 году пераехаў у Менск.

У красавіку 1994 году за высокія дасягненьні ў галіне сцэнічнага мастацтва Дзяржаўнаму драматычнаму тэатру імя М. Горкага было нададзенае ганаровае званьне «Акадэмічны». У 1999 годзе тэатру нададзенае ганаровае званьне Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатар імя М. Горкага.

## Будынак

На сёньняшні дзень тэатар займае будынак Харальнай (галоўнай) сынагогі, пабудаваны ў 1906 годзе. Будынак быў узьведзены ў маўрытанскім стылі. Сродкі на ўзьвядзеньне сынагогі выдзяліла шматлікая жыдоўская абшчына гораду. Пасьля рэвалюцыі будынак сынагогі прыватызавалі й у 1923 годзе сынагогу пераабсталявалі ў *Нацыянальны габрэйскі тэатар БССР*, дзе праводзіліся лекцыі, зьезды й дэманстраваліся фільмы. Пазьней тут разьмясьціўся *Дом культуры сакратарыяту ЦВК імя М. В. Фрунзэ*. У лістападзе 1926-га будынак быў перададзены ў карыстаньне створанай арганізацыі Белдзяржкіно. Неўзабаве тут адкрыўся кінатэатар «Культура» — адзін з самых буйных на той час у Беларусі. Глядзельная заля «Культуры», а першапачаткова харальная заля, славілася выдатнай акустыкай. Знакамітыя сьпевакі й артысты, як  Уладзімер Маякоўскі, Леанід Уцёсаў, Сяргей Лемешаў ды іншыя, аддавалі перавагу выступаць падчас гастроляў менавіта тут. Пасьля Другой сусьветнай вайны будынак кінатэатру быў перабудаваны для *Расейскага драматычнага тэатру імя Максіма Горкага*. Цяпер гэта вялікая трохпавярховая пабудова, амаль прастакутная ў пляне, сымэтрычнай аб’ёмна-прасторавай кампазыцыі. Нутраная прастора таксама вырашаная сымэтрычна. Былы цэнтральны нэф пераабсталяваны ў глядзельную залю, бакавыя — у фае. На будынку ўсталяваныя мэмарыяльныя дошкі У. У. Маякоўскаму й у гонар VI Усебеларускага зьезду Саветаў. Будынак — помнік архітэктуры эклектыкі з пазьнейшымі зьменамі. Гісторыка-культурная каштоўнасьць рэгіянальнага значэньня.

## Кіраўніцтва
Мастацкія кіраўнікі:
* Уладзімер Кумельскі (1932—1933 — мастацкі кіраўнік, да 1936 — дырэктар)
* В. Княжыч (1933—1934)
* А. Ражкоўскі (1934—1936)  
* Адольф Данаці (1936—1938)
* В. Бернс (1939) 
* Дзьмітры Арлоў (1939—1941)

Галоўныя рэжысэры:
* Сяргей Уладычанскі (1944—1946)
* Дзьмітры Арлоў (1946—1948)
* Сяргей Уладычанскі (1948—1952)
* В. Фёдараў (1952—1958)
* В. Дакутовіч (1958—1960)
* М. Сьпівак (1960—1964)
* Вера Рэдліх (1961—1963 — адначасова з М. Сьпіваком як мастацкі кіраўнік)
* А. Доброцін (1966—1968)
* М. Сулімаў (1968—1969)
* Ф. Шэйн (1969—1971)
* Барыс Луцэнка (1974—1981)
* Барыс Глаголін (1981—1983)
* Валеры Масьлюк (1983—1990)

Мастацкія кіраўнікі:
* Барыс Луцэнка (1991—2007)
* Сяргей Кавальчык (з 2007 — сьпярша галоўны рэжысэр, пазьней мастацкі кіраўнік)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1932 годзе
Катэгорыя:Тэатры Менску
Катэгорыя:Акадэмічныя тэатры