open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Прэм’ер-дывізіён чэмпіянату Ірляндыі па футболе 2025 году

**Прэм’ер-дывізіён 2025 году** — 41-ы розыгрыш Прэм’ер-дывізіёну, які праходзіў з 14 лютага па 1 лістапада 2025 году. Улічваючы Дывізіён А, які быў папярэднікам Прэм’ер-дывізіёну і меў статус найвышэйшага дывізіёну, гэта быў 105-ы розыгрыш чэмпіянату Ірляндыі ў найвышэйшым дывізіёне.

Чэмпіёнам стаў «Шэмрак Ровэрз», які тым самым здабыў свой 22-і тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел дзесяць клюбаў, зь якіх дзевяць былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а «Корк Сіці» прасунуўся зь Першага дывізіёну, замяніўшы «Дандолк».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходны матч
Клюбы Першага дывізіёну, якія занялі месцы з другога па пятае, трапілі ў плэй-оф на павышэньне. Іх пераможца «Брэй Ўондэрэрз» сустрэўся ў фінальным пераходным матчы зь дзявятай камандай Прэм’ер-дывізіёну, «Ўотэрфардам». Перамогу здабыў «Ўотэрфард», і клюбы засталіся ў сваіх лігах.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Лігі Ірляндыі

Катэгорыя:Чэмпіянат Ірляндыі па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Мэйстрылііга 2025 году

**Мэйстрылііга 2025 году** — 35-ы розыгрыш Мэйстрыліігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Эстоніі, які праходзіў з 28 лютага па 8 лістапада 2025 году. Чэмпіёнам стала «Флёра», якая тым самым здабыла свой 16-ы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел дзесяць клюбаў, зь якіх дзевяць былі ўдзельнікамі папярэдняга сэзону, а «Хар’ю» прасунуўся з Эсіліігі, замяніўшы «Нымэ Юнайтэд».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Курэсаарэ», які заняў дзявятае месца ў Мэйстрыліізе, і «Віімсі», які заняў другое месца ў Эсіліізе. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў «Курэсаарэ», і клюбы засталіся ў сваіх лігах.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Эстонскага футбольнага зьвязу

Катэгорыя:Чэмпіянат Эстоніі па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Найвышэйшая ліга чэмпіянату Латвіі па футболе 2025 году

**Найвышэйшая ліга 2025 году** — 34-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Латвіі, які праходзіў з 5 сакавіка па 9 лістапада 2025 году. Чэмпіёнам стала «Рыга», якая тым самым здабыла свой чацьвёрты тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел дзесяць клюбаў, зь якіх дзевяць былі ўдзельнікамі папярэдняга сэзону, а «Супэр-Нова» прасунулася зь Першай лігі, замяніўшы «Валміеру».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж «Гробіняй», якая заняла дзявятае месца ў Найвышэйшай лізе, і «Албэртсам», які заняў другое месца ў Першай лізе. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыла «Гробіня», і клюбы засталіся ў сваіх лігах.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Найвышэйшай лігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Латвіі па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе
Ля Ліга 2013—2014 гадоў

**Ля Ліга 2013—2014 гадоў** — 83-і розыгрыш Ля Лігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Гішпаніі, які праходзіў з 17 жніўня 2013 году па 18 траўня 2014 году. Чэмпіёнам стаў «Атлетыка», які тым самым здабыў свой дзясяты тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 20 клюбаў, зь якіх 17 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Сэгунды — «Эльчэ», «Вільярэал» і «Альмэрыя». Гэтыя клюбы замянілі «Мальёрку», «Дэпартыва» і «Сарагосу».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Ля Лігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Гішпаніі па футболе
Катэгорыя:2013 год у футболе
Катэгорыя:2014 год у футболе
Ірына Сэх

**Ірына Ігараўна Сэх** (, нарадзілася  20 верасьня 1970 году) — украінская палітыкіня, народны дэпутат Украіны 7-га скліканьня, абраная на парляменцкіх выбарах 2012 году ў 119 выбарчай акрузе ад УА «Свабода». У Вярхоўнай Радзе ўзначальвала Камітэт па пытаньнях экалягічнай палітыкі, прыродакарыстаньня і ліквідацыі наступстваў Чарнобыльскай катастрофы. З 2 сакавіка па 14 жніўня 2014 была Галавой Львоўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі. Галава Ўсеўкраінскага аб’яднаньня ўкраінак «Яварына». Дэпутат Львоўскай абласной рады розных скліканьняў. 

## Біяграфія
Скончыла Тэрнопальскі педагагічны інстытут у 1994 годзе. У 2002—2006 гадах была дэпутатам і кіравала фракцыяй Свабоды ў Бродаўскай раённай радзе. Балятавалася па сьпісе УА «Свабода» на выбарах у Вярхоўную Раду Ўкраіны 2007 пад нумарам 18. Сьпіс атрымаў падтрымку 0,76% і партыя не атрымала мандатаў. У 2009 скончыла навучаньне ў Львоўскім Універсытэце імя І. Франка па спэцыяльнасьці «Правазнаўства». У 2011 годзе кіравала аблавай на Голаву Львоўскай абласной адміністрацыі Міхаіла Цымбалюка, пасьля сутыкненьняў на 9 траўня ў Львове. У 2012 годзе была вылучана па квоце УА «Свабода» як адзіны кандыдат ад апазыцыйных сілаў у 119 акрузе, дзе і здабыла перамогу. Яе падтрымалі 67 784 выбаршчыкаў ці 64,86%. У Вярхоўнай Радзе 7-га скліканьня ўзначальвала Камітэт па пытаньнях экалягічнай палітыкі, прыродакарыстаньня і ліквідацыі наступстваў Чарнобыльскай катастрофы. З 2 сакавіка па 14 жніўня 2014 была Галавой Львоўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі. Балятавалася ад УА «Свабода» на выбарах у Вярхоўную Раду Ўкраіны 2014 году па акрузе №119, атрымала чацьвертае месца — за яе кандыдатуру прагаласавалі 14 514 выбаршчыкаў, ці 13,5%. Працавала памочніцай народнага дэпутата Алега Асухоўскага.
Ізноў балятавалася ад УА «Свабода» на выбарах у Вярхоўную Раду Ўкраіны 2019 году па акрузе №119, атрымала шостае месца — за яе кандыдатуру прагаласавалі 5 962 выбаршчыкаў, ці 7,25%. У 2020 годзе абрана дэпутаткай Львоўскай абласной рады.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Асабістая старонка Ірыны Сэх
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся 20 верасьня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1970 годзе
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 7-га скліканьня
Катэгорыя:Усеўкраінскае аб’яднаньне Свабода
Ля Ліга 2012—2013 гадоў

**Ля Ліга 2012—2013 гадоў** — 82-і розыгрыш Ля Лігі, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Гішпаніі, які праходзіў з 18 жніўня 2012 году па 1 чэрвеня 2013 году. Чэмпіёнам стала «Барсэлёна», якая тым самым здабыла свой 22-і тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 20 клюбаў, зь якіх 17 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Сэгунды — «Дэпартыва», «Сэльта» і «Вальядалід». Гэтыя клюбы замянілі «Вільярэал», «Спортынг» і «Расінг».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Бамбардзіры

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Ля Лігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Гішпаніі па футболе
Катэгорыя:2012 год у футболе
Катэгорыя:2013 год у футболе
Галіна Чорная

**Галіна Міхайлаўна Чорная** (, ў дзявоцтве **Мыць**, нарадзілася  18 лістапада 1967 году) — ўкраінская палітык, журналістка, галоўны рэдактар газэты Всеукраїнське об’єднання «Свобода» ()  народны дэпутат Украіны 7-га скліканьня, абраная на парляменцкіх выбарах 2012 году па сьпісе УА «Свабода», была ў сьпісе пад нумарам 30. Атрымала мандат не адразу пасьля выбараў, а 8 красавіка 2014, калі частка дзейсных дэпутатаў пайшлі працаваць ў выканаўчую ўладу. У Вярхоўнай Радзе працавала намесьніцай старшыні ў Камітэце з пытаньняў свабоды слова ды інфармацыйнай палітыкі. 

## Біяграфія
У 1990 годзе скончыла факультэт журналістыкі Львоўскага ўнівэрсытэту імя І.Франка. Балятавалася па сьпісе УА Свабода на выбарах ў Вярхоўную Раду Ўкраіны 2014 году пад нумарам 19, але сьпіс атрымаў пыдтрымку толькі 4,71% выбаршчыкаў, і партыя не прыняла ўдзел з размеркаваньні мандатаў. Ў Вярхоўнай Радзе 8-га скліканьня працавала памочніцай дэпутата Аляксандра Марчанкі. Ў 2019 годзе ізноў балятавалася да Парляменту па сьпісе «Свабоды» пад нумарам 35, але сьпіс не прайшоў 5% бар'ер. Ў 2020 годзе была абраная дэпутаткай Львоўскай абласной рады ад «Свабоды».

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся 18 лістапада
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1967 годзе
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Украінскія журналісты
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 7-га скліканьня
Катэгорыя:Усеўкраінскае аб’яднаньне Свабода
Юры Лэўчанка

**Юры Уладзімеравіч Лэўчанка** (, нарадзіўся  1 кастрычніка 1984 году) — ўкраінскі палітык, з 2020 году — лідэр партыі «Нарадаўладзьдзе», перад тым з 2008 па 2019 году быў чальцом УА «Свабода», дзе кіраваў аналітычнай службай партыі. Народны дэпутат Украіны 8-га скліканьня. 

## Біяграфія
Нарадзіўся 1 кастрычніка 1984 году ў Віньніцы ў сям'і капітана далёкага плаваньня Уладзімера Лэўчанкі і Натальлі Лэўчанка — настаўніцы біялёгіі і геаграфіі.Баьцкі Юрыя з разпадам СССР атрымалі расейскае грамадзянства, так як сям'я Юрыя на той час жыла ў Маскве. Ў 1992 годзе сямя зьяжджае на Кіпр, ў горад Лімасол дзе Юры наведвае школу з выкладаньнем па-ангельску. У 2005 годзе скончвае Лёнданскую школу эканомікі па спэцыяльнасьці эканаміст-фінасыст. У 2007 скончыў магістратуру ў Магдэбурскім ўніверсытэце імя Ота фон Герыке. Ў 2007 годзе атрымаў пашпарт Расеі, але ўжо ў 2008 выйшав з расейскага грамадзянства. Ўступіў ва УА «Свабода», быў кіраўніком Шаўчэнкаўскай раённай арганізацыі партыі ў горадзе Кіеве ды Кіраўніком Аналітычнай служюы партыі. Быў дарадцам Алега Цягнібока па эканамічных пытаньнях. У 2010 абраны дэпутатам Вышгарадскай раённай рады. У 2012 годзе быў вылучаны па квоце УА «Свабода» як адзіны кандыдат ад апазыцыйных сілаў ў 223 акрузе, дзе ягоным галоўным канкурэнтам стаў Віктар Пылыпышын. Абодва кандыдаты атрымалі амаль аднолькавую падтрымку. Віктар Пылыпышын атрымав 27,57 а Юры Лэўчанка — 27,12% Выбары былі адзначаныя фальсыфікацыямі, скандаламі праз якія ЦВК пастанавіла лічыць выбары несапраўднымі. Ў сьнежні 2014 адбыліся перавыбары ў акрузе №223, на якіх Лэўчака з вынікам 40,58% прайграў Выктару Пылыпышыну, якога падтрымалі 44,89%. Актыўны ўдзельнік Эўрамайдану, быў камендатам кантраляванага пратэстоўцамі «Украінскага Дому». На выбарах ў Кіеўскую гарадзкую раду 2014 году быў абраны дэпутатам. На парляменцкіх выбарах 2014 году абраны народным дэпутатам па акрузе №223 (Шаўчэнкаўскі раён Кіева) ад УА «Свабода», яго падтрымалі 33 342 выбаршчыкаў ці 37,24%. На датэрміновых выбарах 2019 году ізноў балятаваўся па 223 акрузе але атрымаў толькі другі вынік (24,09%) саступіў кандыдатцы ад Слугі Народу Людміле Буймістр, якую падтрымала 31,72% выбаршчыкаў. Ў тым жа годзе выйшаў са «Свабоды» і стварыў ўласную партыю — Нарадаўладзьдзе. Балятаваўся на мясцовых выбарах 2020 году на пасаду гарадзкога галавы Кіева, атрымаў 6570 галасоў ці 0,9%. За Нарадаўладзьдзе прагаласавалі 1,12% выбаршчыкаў і яно не здолела прайсьці 5% выбарчы бар'ер.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Інфармацыя пра Юрыя Лэўчанку на старонцы Вярхоўнай Рады Ўкраіны

Катэгорыя:Нарадзіліся 1 кастрычніка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1984 годзе
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 8-га скліканьня
Катэгорыя:Усеўкраінскае аб’яднаньне Свабода
Натальля Судлянкова

**Натальля Судлянкова** (па мужу пэўны час Шаўко, нар. у 1964 г.) — беларуская прадпрымальніца, палітычная дзяячка, журналістка; пазьней прарасейская прапагандыстка ў Чэхіі, абвінавачаная ў супрацоўніцтве з расейскімі спэцслужбамі.

## Біяграфія

Нарадзілася ў інтэлігентнай сям’і, маці была дацэнтам МДЛУ, выкладчыцай амэрыканскай літаратуры.

У 1980-я гг. была ўдзельніцай моладзевай суполкі «Талака», пазьней — Беларускага народнага фронту, у якім займала пасаду скарбніка і была набліжанай асобай да Зянона Пазьняка. Пазьней была членам Аб’яднанай грамадзянскай партыі.

У пачатку 1990-х гг. занялася прадпрымальніцтвам. У 1997 годзе абвінавачаная ў махлярстве, у 1999 г. зьехала зь Беларусі і атрымала палітычны прытулак у Чэхіі.

### У Чэхіі

Да 2005 г. супрацоўнічала зь беларускай службай «Радыё Свабода», пазьней, у 2007 г. — з расейскай службай Чэскага радыё.

Пазьней далучылася да арганізацый расейскай дыяспары, узначаліла расейскамоўную газэту «Пражский телеграф», заснаваную Гандлёва-прамысловай палатай Расеі. Выступала камэнтатарам у СМІ з пазыцый афіцыйнай расейскай прапаганды, у тым ліку пасьля пачатку збройнай агрэсіі Расеі супраць Украіны ў 2014 г.

Аказвала паслугі ў сфэры грамадзкіх сувязяў расейскаму дзяржаўнаму канцэрну «Росатом», расейскаму алігарху Алішэру Усманаву, расейскай чыгунцы (РЖД) і яе колішняму кіраўніку Ўладзіміру Якуніну, расейскай касьмічнай агенцыі «Роскосмос». Займалася іншымі бізнэсовымі праектамі.

### Выкрыцьцё, санкцыі

У 2025 годзе была дададзеная да санкцыйнага сьпісу Чэхіі і загад пакінуць тэрыторыю краіны.

Паводле чэскіх праваахоўных органаў, супрацоўнічала з расейскай выведкай (ГРУ), адкуль атрымлівала грошы, заданьні і інструкцыі. Міністар замежных справаў Чэхіі ахарактарызаваў яе як «ключавога супрацоўніка ГРУ, які шмат гадоў прыхавана і сьвядома працаваў на ГРУ». Судлянкова абвінавачвалася ў распаўсюдзе прапаганды ў галіне бясьпекі і энэргетыкі.

Разам з Судлянковай у санкцыйны сьпіс дададзены супрацоўнік ГРУ Аляксей Шаўроў, які, паводле чэскай контарвыведкі, быў яе куратарам.

## Сям’я
Двойчы была замужам, мае трох дзяцей.

Другі муж — Міхаіл Чапелаў, афіцэр КДБ Беларусі, які, паводле СМІ, вёў яе справу ў другой палове 90-х.

## Крыніцы

Катэгорыя:Сябры Беларускага народнага фронту
Катэгорыя:Сябры Аб’яднанай грамадзянскай партыі
Катэгорыя:Супрацоўнікі і аўтары Радыё «Свабода»
Катэгорыя:Беларусы ў Чэхіі
Гатэль "Гарні"

**Гатэль "Гарні"** - гэта тып гатэлю, які прапануе пражыванне, сняданак, напоі і, максімум, закускі , але не класічны гатэльны рэстаран. Ён падобны да гатэлей тыпу "начлег і сняданак", але спраектаваны і кіруецца як гатэль, а не прыватны гестхаўз. Тэрмін паходзіць з Францыі і Нямеччыны.  

Тэрмін *hotel garni* паходзіць з французскае мовы і літаральна перакладаецца як «гатэль з забяспечаньнем (для гасцей)». *Hotels garnis* звычайна знаходзяцца ў прыватным кіраваньні і  маюць менш нумароў, чым гатэлі, якія ўваходзяць у сетку.

У гатэлях Garni звычайна няма начной рэцэпціі і  парц'е .

## Гісторыя
У Менску у свой час працавалі два гатэлі Гарні:

* Інтэрнацыянальная, 11 - *гатэль «Гарні»* ці *гасьцініца купца Б. А. Суціна* (1880-я), унікальны аб’ект міжнароднага значэньня ў стылі эклектыка. У вайну будынак амаль не пацярпеў, але яго аблічча зьмянілася ў 1960-я: зьніклі бальконы й частка дэкору, зьявілася ўязная арка. У канцы ХХ стагодзьдзя ў ім знаходзілася кавярня «Адпачынак», а таксама гатэль «Мінатэль». У 2008 было вырашана вярнуць будынку яго першапачатковую функцыю й выгляд 1887 году. У кастрычніку 2011 году скончана рэканструкцыя (арх. С. В. Машковіч), якая вярнула гэтаму будынку ўсе архітэктурныя асаблівасьці. У трохзоркавым гатэлі «Гарні» 70 нумароў рознай утульнасьці са стылізаванымі пад XIX стагодзьдзе інтэр’ерамі. Дабудаваныя дадатковыя два паверхі, а на чацьвёртым паверсе зробленая мансарда, з прычыны чаго вышыня будынка павялічылася на 8 мэтраў. На даху — назіральная пляцоўка
* Рог Захараўскай-Багадзельнай 64/36 - Гасцініца Ленскіх, 49 нумароў, рэстаран. У гэтым доме жыла сям'я Холмскіх, з якой звязана гісторыя рамантычная і трагічная адначасова. Вось як апісвае падзеі З.Шыбека: "У 1908 годзе ў менскай турме сядзеў эсэр А.В.Ярохаў, якога паплечнікі збіраліся адтуль вызваліць. Сувязь паміж арыштаваным і эсэраўскай арганізацыяй ажыццяўлялася праз нявесту Ярохава, 19-гадовую гімназістку Веру Холмскую. Аднак уцёкі з турмы праваліліся. Калі ж на кватэру да дзяўчыны прыйшлі з ператрусам, тая ў роспачы выкінулася на маставую з чацвёртага паверха і разбілася". У 1920-х гадах у былых гатэльных нумарах жылі студэнты рабфака БДУ.

## Галерэя

Miensk, Zboravaja, Garni. Менск, Зборавая, Гарні (1944-49).jpg|значак|Менск, Зборавая, Гарні (1944-49).jpg
Miensk, Zacharaŭskaja-Felicyjanaŭskaja, Garni. Менск, Захараўская-Фэліцыянаўская, Гарні (1901-17).jpg|значак|Менск, Захараўская-Фэліцыянаўская, Гарні (1913)
Miensk, Zacharaŭskaja-Felicyjanaŭskaja, Garni. Менск, Захараўская-Фэліцыянаўская, Гарні (1913).jpg|Менск, Захараўская-Фэліцыянаўская, Гарні (1913).jpg
Miensk, Zacharaŭskaja-Felicyjanaŭskaja, Garni. Менск, Захараўская-Фэліцыянаўская, Гарні (1917).jpg|Менск, Захараўская-Фэліцыянаўская, Гарні (1917).jpg



## Спасылкі

## Знешнія спасылкі
Вызначэнне гасцінічнага гарні ў нямецкай сістэме класіфікацыі гатэляў
Lachryma

«****» (, як кропля сьлязы ад плачу)&nbsp;— самотнік швэдзкага рок-мэтал-гурта Ghost, рэліз якога адбыўся 11 красавіка 2025 году. «» стала другім самотнікам на будучым шостым студыйным альбоме гурта *[[Skeletá]]*.

У першы дзень рэлізу кампазыцыя дасягнула першага месца ў iTunes у Аўстраліі, Бэльгіі, Вялікабрытаніі, Грэцыі, Злучаных Штатах, Канадзе, Люксэмбургу, Нарвэгіі, Нідэрляндах, Партугаліі, Швэцыі, Фінляндыі й Францыі.

«» стала найбольш пасьпяховай песьняй Ghost на iTunes, дасягнуўшы першага месца ў чартце па ўсім сьвеце () упершыню ў гісторыі гурта. Часопіс  уключыў песьню ў сьпіс «6 найлепшых песьняў цяпер: 4 красавіка 2025» («»).

## Апісаньне
Пра будучы рэліз новага самотніка гурта 11 красавіка 2025 году стала вядома 8 красавіка таго ж году. Афіцыйна рэліз быў абвешчаны 9 красавіка, сумесна з анонсам кліпа да самотніка.

Фрагмэнт песьні быў прадстаўлены 8 красавіка падчас этэру радыё-шоў . Фрагмэнт дэманстраваў «сынтэзатарны ўступ» і «віхравыя гатычныя арганы».

У лірычным пляне песьня намякае на вампірызм: «», «».

Паводле Табіяса Форге,

## Відэакліп
10 красавіка Ghost выпусьцілі трэйлер да кліпа для песьні, які вельмі падобны на трэйлер фільма жахаў 70-х&nbsp;— 80-х гадоў. У канцы трэйлера гучыць некалькі сэкундаў сынтэзатарнай музыкі з кампазыцыі, а ў апісаньні трэйлера гурт напісаў:

## Сьпіс кампазыцыяў
Усе кампазыцыі выкананыя Ghost (для больш падрабязнай інфармацыі гл. ''Skeletá §&nbsp;Удзельнікі запісу'').

## Заўвагі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

### Асноўныя
* 

### YouTube
* 
* 

Катэгорыя:Песьні Ghost
Катэгорыя:Самотнікі 2025 году
Катэгорыя:Творы на ангельскай мове
Іраклі Кабахідзэ

**Іраклі Кабахідзэ** (; нар. 25 верасьня 1978 году) — грузінскі палітык. Зь лютага 2024 году займае пасаду 16-га прэм’ер-міністра Грузіі. Раней ён быў дэпутатам парлямэнту Грузіі ад 2016 па 2024 гады, старшыня парлямэнту з 2016 па 2019 гады, віцэ-прэзыдэнт Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы з 2020 па 2022 гады. Займаў пасаду старшыні партыі Грузінская мара з 2021 па 2024 гады. Да прыходу ў палітыку быў прафэсарам Тбіліскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту, а таксама працаваў у няўрадавых арганізацыях, якія фінансаваліся Захадам. Быў адным з галоўных пашыральнікаў тэорыі змовы існаваньня гэтак званай Партыі сусьветнай вайны. Ягоны ўрад паскорыў пагаршэньне дачыненьняў з Захадам і быў абвінавачаны ў міжнародным сабатажы заяўкі Грузіі на ўступ у Эўразьвяз. ЗША абвесьцілі аб увядзеньні санкцыяў супраць Кабахідзэ, сябраў ягонага ўраду і сябраў партыі за падрыў дэмакратыі ў Грузіі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Грузіі
Катэгорыя:Грузінскія палітыкі
Дніпро (баскетбольны клюб)

«**Дніпро**» () — украінскі баскетбольны клюб з аднайменнага гораду. У 2020 і 2024 годзе каманда была чэмпіёнам Украіны.

## Гісторыя
Баскетбольны клюб паўстаў 12 сьнежня 2003 году з ініцыятывы заслужанага трэнэра Ўкраіны Юхіма Таслыцкага і групы ў складзе выхаванцаў СДЮСШАР № 5, майстроў спорту ды іншых. З стварэньнем клюбу быў створаны прынцыпова новы падыход, то бок канцэпцыя разьвіцьця баскетболу ў горадзе. Раней выхаванцы спартовых школаў гораду траплялі ў іншыя клюбы краіны, але з новым клюбам выпускнікі мясцовай спартовай школы з СДЮСШАР № 5 і спартовага інтэрнату гораду пачалі фармаваць склад каманды. 

Свой першы сэзон у чэмпіянаце каманда завяршыла на 7-м месцы. Наступны сэзон быў няўдалым, бо баскетбалісты спыніліся на 11-м месцы пры 13-і ўдзельніках. У наступныя гады каманда балянсавала ў турнірнай табліцы, але не падымалася вышэй за 5-ы радок. У 2011 годзе «Дніпро» здабыў свой першы трафэй — Кубак Супэрлігі. У фінале быў адолены супраціў марыюпальскага «Азоўмаша» зь лікам 81:79. Самым каштоўным гульцом фіналу чатырох стаў гулец каманды Стыў Бэрт. Залаты час «Дніпра» пачаўся ў 2015 годзе, калі каманда стала фіналістам Кубка Ўкраіны і здабыла срэбраныя мэдалі чэмпіянату. У 2018 годзе ўкраінскі клюб узяў удзел у кваліфікацыі Кубка Эўропы ФІБА, дзе перамог грэцкую каманду «Ляўрыян» і трапіў у групавы раўнд турніру, дзе згуляў з баўгарскім «Леўскім», грэцкім «Арысам» і фінскай «Катаяй». У групе баскетбалісты з Дніпра занялі апошняе месца і выбылі з турніру. У сэзоне 2019—2020 гадоў у кваліфікацыі Кубка ФІБА каманда перамагла беларускі «Барысфэн» зь лікам 81:71 і прабілася ў групавы раўнд.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Украінскія баскетбольныя клюбы
Сэрыя А чэмпіянату Італіі па футболе 2014—2015 гадоў

**Сэрыя А 2014—2015 гадоў** — 113-ы розыгрыш Сэрыі А, найвышэйшага футбольнага дывізіёну Італіі, які праходзіў з 30 жніўня 2014 году па 31 траўня 2015 году. Чэмпіёнам чацьвёрты раз запар стаў «Ювэнтус», які тым самым здабыў свой 31-ы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 20 клюбаў, зь якіх 17 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а тры клюбы прасунуліся з Сэрыі Б — «Палерма», «Эмпалі» і «Чэзэна». Гэтыя клюбы замянілі «Катанію», «Балёньню» і «Ліворна».

## Табліца


## Вынікі гульняў

## Бамбардзіры

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Сэрыі А

Катэгорыя:Чэмпіянат Італіі па футболе
Катэгорыя:2014 год у футболе
Катэгорыя:2015 год у футболе
Рух Львоў

«**Рух**» () — украінскі футбольны клюб зь Львову.

## Гісторыя
У 2003 годзе з ініцыятывы Мірона Маркевіча, які нарадзіўся ў Віньніках і на той час быў галоўным трэнэрам львоўскіх «Карпат», быў створаны футбольны клуб «Рух». Назва каманды разумелася тым, што рух ёсьць жыцьцём. У чэрвені 2003 году была створана дзіцячая футбольная школа Маркевіча. У 2009 годзе была створаная дарослая футбольная каманда «Рух» з прэзыдэнтам Грыгорыем Казлоўскім і галоўным трэнэрам Раманам Гданскім. У той час каманда разьмяшчалася ў Віньніках, таму брала ўдзел у чэмпіянаце Львоўскай вобласьці. 17 кастрычніка 2014 году клюб упершыню ў сваёй гісторыі стаў чэмпіёнам Украіны сярод аматараў.

У 2016 годзе «Рух» узяў удзел у розыгрышы Кубка Ўкраіны, а таксама заявіўся ў Другую лігу чэмпіянату краіны. Віньніцкая каманда афіцыйна дэбютавала ў прафэсійнай Другой лізе 24 ліпеня, атрымаўшы разгромную перамогу над марыюпальскі «Ільлічоўцам-2» зь лікам 6:0. Увогуле, рухаўцы пачалі чэмпіянат з шасьці перамогаў запар, што адразу замацавала за імі рэпутацыю фаварыта сэзону. Паводле вынікаў турніру каманда апынулася на другім радку, саступіўшы першае месца адэскай «Жамчужане». Тым ня менш, другое месца таксама гарантавала камандзе прасоўваньне ў Першую лігу. Некалькі гадоў «Рух» спаборнічаў у другім паводле моцы дывізіёне ўкраінскага футболу. Пэўны час каманду ачольваў беларускі трэнэр Леанід Кучук. Толькі ў сэзоне 2019—2020 гадоў рухаўцы былі сярод фаварытаў лігі. Менавіта ў гэтым сэзоне клюб гарантаваў сабе месца ў Прэм’ер-лізе, заняўшы выніковы другі радок.

У ліпені 2019 году клюб зрабіў рэбрэндынг, прадставіўшы новы лягатып, а таксама зьмяніўшы горад на Львоў. Новая эмблема была закліканая пазыцыянаваць гульцоў «Руха» як воінаў з моцным характарам і непераможным духам, каманду абаронцаў каштоўнасьцяў, прынцыпаў і вераваньняў Галіцкага краю. Дэбют «Руха» прыпаў на матч у Палтаве, дзе львоўцы саступілі «Ворскле» зь лікам 5:2. Першы гол у Прэм’ер-лізе за «Рух» правёў Валеры Федарчук. На зімовы перапынак клюб пайшоў на 12-й пазіцыі. У зімовае трансфэрнае вакно каманда ўзмоцніла склад, падпісаўшы гульца зборнай Ісьляндыі і чвэрцьфіналіста чэмпіянату сьвету 2018 году Рагнара Сыгурдсана і ўзяўшы ў арэнду былога гульца зборнай Украіны Андрэя Барачука на паўтары гады. Свой першы сэзон у элітным дывізіёне «Рух» скончыў на 10-м месцы. Тым часам з 2021 па 2023 гады галоўным трэнэрам каманды зноў працаваў Леанід Кучук.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Львоў
ЛНЗ Чаркасы

**ЛНЗ** () — украінскі футбольны клюб з Чаркасаў, заснаваны з 2006 годзе. У чэрвені 2021 году клюб набыў прафэсійны статус і быў падлучаны да Другой лігі. Клюб быў створаны намаганьнямі кіраўніцтва Лебядзінскага насеньняводчага завода, які ўваходзіць у аграпрамысловы холдынг ЛНЗ-Груп.

## Гісторыя
Клюб быў створаны ў 2006 годзе дырэктарам Лебядзінскага насеньняводчага завода Дзьмітром Краўчанкам. Каманда выступала ў чэмпіянаце і Кубку Чаркаскай вобласьці і ладзіла хатнія матчы на Цэнтральным стадыёне ў Шполі. Першым трэнэрам каманды быў Пятро Славінскі, які ачольваў калектыў з 2006 па 2011 гады ўлучна. У 2009 годзе клюб займеў першы буйны посьпех, здабыўшы залатыя мэдалі чэмпіянату і стаўшы фіналістам кубка вобласьці. У 2011 годзе каманда зноў стала чэмпіёнам свайго рэгіёну. У 2012 годзе трэнэрам ЛНЗ стаў Васіль Грачаны, у тым жа годзе ён разам з камандай стаў срэбраным прызэрам і фіналістам кубка. У 2013 годзе клюб зьмяніў назву на «ЛНЗ-Лебядзін» і стаў прадстаўляць сяло Лебядзін Шпалянскага раёну Чаркаскай вобласьці. У 2016 і 2017 гадах каманда зноў стала пераможцам першынства вобласьці. У сэзоне 2017—2018 гадоў адбыўся дэбют клюбу ў Кубку Ўкраіны сярод аматараў, дзе ў фінальным матчы клюб перамог «Вікторыю» зь Мікалаеўкі. У сэзоне 2018—2019 гадоў каманда спаборнічала ў аматарскім чэмпіянаце Ўкраіны, дакрочыўшы да паўфіналу.

У 2020 годзе зьмяніў назву з «ЛНЗ-Лебядзін» на ЛНЗ, а ў пачатку 2021 году зьмяніў прапіску, пераехаўшы ў Чаркасы. Клюб прадставіў новы лягатып, адначасова прэтэндуючы на прафэсійны статус. У сэзоне 2022—2023 гадоў каманда заняла трэці радок у прафэсійнай Першай лізе і атрымала месца ў плэй-оф за права трапіць у Прэм’ер-лігу. Супернікам чаркасцаў быў «Інгулец». Паводле вынікаў двубою ЛНЗ перамог і стаў першым клюбам з Чаркасаў, які прабіўся ў найвышэйшы дывізіён чэмпіянату Ўкраіны.

Дэбютны сэзон у чэмпіянаце Ўкраіны ЛНЗ пачаў з паразы ў хатнім матчы супраць «Чарнаморца» зь лікам 0:2. Аднак ужо праз тыдзень, 5 жніўня, каманда здабыла гістарычную перамогу, адолеўшы супраціў «Мінаю» з разгромным лікам 3:0. Пасьля 4-га тура кіраўніцтва ЛНЗ адправіла ў адстаўку трэнэра Аляксандра Каўпака і запрасіла на ягонае месца беларускага адмыслоўца Алега Дулуба. Улетку 2024 году беларус быў звольнены з пасады галоўнага трэнэра.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Чаркасы
Эйбар

**Э́йбар** () — горад у правінцыі Гіпускоа ў аўтаномнай супольнасьці Краіны Баскаў. На 2018 год Эйбар мае  жыхароў. Горад славіцца сваёй мэталаапрацоўкай, вядомы яшчэ з XVI стагодзьдзя як цэнтар вытворчасьці зброі, асабліва тонкай гравіроўкай пальнай зброі.

## Гісторыя

Горад атрымаў статус гораду Альфонсам XI Кастыльскім у 1346 годзе, атрымаўшы назву Вільянуэва-дэ-Сан-Андрэс-дэ-Эйбар. Фэадальныя сем’і гораду бралі ўдзел у вайне бандаў. У Эйбары, як і ў астатніх паселішчах у даліне, мелася прамысловасьць, якая базавалася на дзейнасьці кузьняў і вытворчасьці зброі. У 1766 годзе Эйбар быў уцягнуты ў сацыяльны бунт, вядомы як Мачынада, а праз гады, у 1794 годзе, на яго напалі французы, якія зьнішчылі горад.

Пасьля таго, як астатняя частка Гіпускоа перайшла на бок французаў у 1793 годзе за часам францускіх рэвалюцыйных войнаў, Эйбар часова прагаласаваў за далучэнне да Біскаі. У карлісцкіх войнах Эйбар выступаў на баку лібэралаў. У XIX стагоддзі індустрыялізацыя зьмяніла сыстэму вытворчасьці ў горадзе і спарадзіла магутны грамадзкі рух. Рабочы рух і сацыялізм асабліва набылі моцы ў Эйбары. У 1931 годзе горад ухваліў абвяшчэньне Другой Гішпанскай рэспублікі. У знак прызнаньня яму было наданае званьне «Вельмі ўзорнага гораду». За часам грамадзянскай вайны ў Гішпаніі Эйбар быў практычна зьнішчаны італьянскімі бамбавікамі, якія дапамагалі гішпанскім нацыяналістам. Наступная рэканструкцыя прынесла значнае прамысловае разьвіцьцё і дэмаграфічны рост, гэтак насельніцтва Эйбару павялічылася амаль да 40 тысяч чалавек цягам некалькіх гадоў.

Праз брак месца да пашырэньня некалькі заводаў пераехалі ў Дурангальдэа і Аляву. Наступствамі прамысловага крызісу 1980-х гадоў сталася страта значнай часткі насельніцтва. У пачатку XXI стагодзьдзя эканоміка Эйбару грунтуецца на прамысловасьці і сфэры паслугаў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Эйбар
Юры Сірацюк

**Юры Мікалаевіч Сірацюк** (, нарадзіўся 10 красавіка 1976 году) — украінскі палітык, журналіст, ваенны. Народны дэпутат Украіны 7-га скліканьня ад УА «Свабода». Кіраўнік фракцыі УА «Свабода» ў кіеўскай гарадзкой радзе з 2015 да 2020 году. Актыўны удзельнік Эўрамайдану, лічыцца аўтарам тэрміну «Рэвалюцыя годнасьці». Старшы сержант Узброеных сілаў Ўкраіны, удзельнік камбатанцкага аб'яднаньня Легіён Свабоды, ўдзельнік расейска-ўкраінскай вайны. Сузаснавальнік Беларускага інфармацыйнага цэнтру.

## Біяграфія
Нарадзіўся 10 красавіка 1976 году ў мястэчку Смыга Ровенскай вобласьці ў сям'і рэпрэсаваных за савецкім часам, дзе скончыў ў 1991 годзе дзевяць клясаў мясцовай школы. Ў 1998 годзе скончыў Тэрнопальскі дзяржаўны педагагічны ўніверсытэт па спецыяльнасьці «настаўнік гісторыі». У 2002 годзе скончыў аспірантуру Лінгвістычнага Ўніверсытэту па спецыяльнасьці «сацыальная філязофія, філязофія гісторыі» а ў 2011 —Кіеўскі нацыянальны ўнівэрсытэт імя Тараса Шаўчэнкі па спецыяльнасьці «Правазнаўства». Працаваў ў выданьнях «Українське слово» і рэдактарам журналу «Український театр». На выбарах ў Парлямент 2006 году балятаваўся па сьпісе УА «Свабода» пад нумарам 58, партыя не здолела прайсьці трохадсоткавы бар'ер.  Таксама балятаваўся па сьпісе «Свабоды» і на датэрміновых выбарах 2007 году пад нумарам 44, партыя атрымала 0,76% і не атрымала прадстаўніцтва ў Вярхоўнай Радзе. З першага жніўня 2012 году Юры Сірацюк быў прызначаны прэс-сакратаром УА «Свабода». На выбарах 2012 году балятуецца ў Парлямент пад нумарам 14 і атрымоўвае дэпутацкі мандат. У Вярхоўнай Радзе быў чальцом камітэту з пытаньняў нацыянальнай бяспекі ды абароны. Актыўны ўдзельнік падзеяў Эўрамайдану. Балятаваўся на парляменцкіх выбарах 2014 году па сьпісе «Свабоды» пад нумарам 12. Партыя атрымала 4,71% і не трапіла ў Вярхоўную Раду. На выбарах ў Кіеўскую гарадзкую раду 2015 году ўзначаліў сьпіс «Свабоды», які атрымаў  7,73% і ўзначальваў фракцыю партыі да 2020 году. Ў гарадзкой радзе быў чальцом камісіі з пытаньняў законнасьці, правапарадку і барацьбы з карупцыяй. Балятаваўся на парляменцкіх выбарах 2019 году па сьпісе «Свабоды» пад нумарам 10. Партыя атрымала 2,15% і не трапіла ў Вярхоўную Раду. Балятаваўся на мясцовых выбарах ў Кіеўскую гарадзкую раду 2020 году пад нумарам 3 ў сьпісе «Свабоды», але партыя не пераадолела неабходны для праходжаньня 5% бар'ер. Юры Сірацюк з'яўляецца дырэктарам недзяржаўнага аналітычнага цэнтру «Украінскія студыі стратэгічных даследжваньняў». Ў 2020 годзе Юры Сірацюк разам з Вячаславам Сіўчыкам стаў сузаснавальнікам Беларускага інфармацыйнага цэнтру. Удзельнік расейска-ўкраінскай вайны, ў прыватнасьці баёў за Лісічанск, Северск, Вуглегорскую ТЭЦ, Маёрск, Бахмут. Мае дзяржаўныя ўзнагароды — нагрудны знак «Залаты крыж», нагрудны знак «Крыж сухапутных войскаў» і «Знак пашаны».

## Крыніцы

Катэгорыя:Нарадзіліся 10 красавіка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1976 годзе
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Украінскія палітолягі
Катэгорыя:Украінскія журналісты
Катэгорыя:Украінскія грамадзкія дзеячы
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 7-га скліканьня
Катэгорыя:Усеўкраінскае аб’яднаньне Свабода
Аляксандар Марчанка

**Аляксандар Аляксандравіч Марчанка** (, 14 студзеня 1965 году, Рыбчынцы Віньніцкай вобласьці — 6 сакавіка 2022, каля вёскі Машчун Бучанскага раёну Кіеўскай вобласьці) — ўкраінскі палітык і вайсковец. Народны дэпутат Украіны 8-га скліканьня, абраны па акрузе №90 (Белая Царква) ад УА «Свабода». Загінуў ў Бітве за Кіеў каля вёскі Машчун 6 сакавіка 2022 году.

## Біяграфія

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Інфармацыя пра Аляксандра Марчанку на старонцы Вярхоўнай Рады Ўкраіны

Катэгорыя:Нарадзіліся 14 студзеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1965 годзе
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 8-га скліканьня
Катэгорыя:Усеўкраінскае аб’яднаньне Свабода
Кацярына Кібальчыч

**Кацярына Кібальчыч** (, нар. 1982) — беларуская і расейская журналістка; папулярызатар беларускай мовы.

## Біяграфія

Нарадзілася ў Менску. Скончыла факультэт журналістыкі БДУ.

Працавала ў Менску ў газэце «Свободные новости». З чэрвеня 2002 г. — у праграме навінаў тэлеканала АНТ.

У жніўні 2003 г. пераехала ў Маскву і пачала працаваць на 3-м канале ў якасьці карэспандэнта праграмы «Главная тема».

З 2005 г. — журналіст праграмы «Воскресное время» на Першым канале расейскай тэлевізіі. Аўтар сцэнарыя некалькіх дакумэнтальных фільмаў для Першага канала, у тым ліку фільма «Белорусская мечта» (2011) з крытыкай рэжыма А. Лукашэнкі.

У 2013 г. стварыла курсы беларускай мовы «Мова ці кава» сярод беларускай дыяспары ў Маскве, якія набылі папулярнасьць у Беларусі.

Пачынаючы 2014 г. была аўтарам некалькіх рэпартажаў пра Расейска-ўкраінскую вайну на расейскай тэлевізіі, выказвала ўзважаную пазыцыю ў сацыяльных сетках, што прывяло да канфлікту з іншымі арганізатарамі курсаў «Мова ці кава» і закрыцьця праекту.

## Узнагароды

* Намінацыя на расейскую тэлевізійную прэмію «Тэфі» за спэцыяльны рэпартаж аб бяздомных сабаках (2010)
* Прэмія «Залатое пяро» ад Саюзу журналістаў Расеі ў катэгорыі «спэцыяльны карэспандэнт года» (2011).
* Прэмія «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасьці» за курсы «Мова ці кава» (2013)

## Крыніцы

Катэгорыя:Беларускія журналісты
Катэгорыя:Беларусы ў Расеі
Катэгорыя:Расейскія журналісты
Катэгорыя:Расейскія прапагандысты
Катэгорыя:Выпускнікі факультэту журналістыкі БДУ
Катэгорыя:Агульнанацыянальнае тэлебачаньне
Латвійскі сельскагаспадарчы ўнівэрсытэт

**Латвійскі сельскагаспадарчы ўнівэрсытэт** () — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова аграрна-тэхнічнага і прыродазнаўчага профілю, якая знаходзіцца ў Елгаве.

## Дзейнасьць
Вытокі вучэльні ўзыходзіць да 1863 года, калі ў Рыскім політэхнічным інстытуце быў створаны факультэт сельскай гаспадаркі. У 1919 годзе ён стаў падразьдзяленьнем Латвійскага унівэрсытэту. У 1936 годзе урад Латвіі прыняў рашэньне аб пераводзе сельскагаспадарчага факультэта ў Елгаву і стварэньні сельскагаспадарчай акадэміі. Афіцыйны дакумент аб стварэньні новага ўнівэрсытэту быў падпісаны Карлам Ульманам 23 сьнежня 1938 года.

Сядзібаю ўстановы стаў Елгаўскі палац, але пасьля яго разбурэньня ў 1944 годзе ў выніку ваенных дзеяньняў, унівэрсытэт спыніў свае існаваньне. Ён быў зноў адкрыты ў Рызе як Латвійская сельскагаспадарчая акадэмія. 19 кастрычніка 1957 года Савет Міністраў Латвійскай ССР прыняў рашэньне аб вяртаньні ўнівэрсытэту ў Елгаву. Пераезд трываў да 1964 года.

У 1991 годзе пасьля аднаўленьня незалежнасьці Латвіяй акадэмія была перайменавана ў **Латвійскі сельскагаспадарчы ўнівэрсытэт**. 6 сакавіка 2018 года сэнат унівэрсытэту зацьвердзіў назву "Latvia University of Life Sciences and Technologies" у якасьці афіцыйнай назвы вучэльні на англійскай мове.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* старонка ў сеціве

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з латыскаю моваю навучаньня
Катэгорыя:Латвійскія ўнівэрсытэты
Катэгорыя:Сельскагаспадарчыя ВНУ Латвіі
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Елгавы
Катэгорыя:Латвійскія навучальныя ўстановы
Катэгорыя:Елгава
Катэгорыя:1938 год у Латвіі
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы, заснаваныя ў 1938 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1944 годзе
Рыскі тэхнічны ўнівэрсытэт

**Рыскі тэхнічны ўнівэрсытэт** () — вышэйшая тэхнічная навучальная ўстанова ў горадзе Рыга, Латвія.

## Дзейнасьць
Родапачынальнікам Рыскага тэхнічнага ўнівэрсытэту можна лічыць заснаваны ў 1862 годзе ўказам расейскага імпэратара Аляксандра ІІ *Рыскі палітэхнікум*. Гэта была першая вышэйшая навучальная ўстанова на землях сучаснай Латвіі.

У 1896 годзе ўказам Мікалая ІІ Рыскі палітэхнікум быў перайменаваны ў *Рыскі політэхнічны інстытут*. У 1918 годзе ўсе факультэты інстытута былі ўключаныя ў толькі што створаны Латвійскі ўнівэрсытэт. Сваю дзейнасьць інстытут аднавіў у 1958 годзе. У 1990 годзе Рыскі політэхнічны інстытут быў перайменаваны ў *Рыскі тэхнічны ўнівэрсытэт*.

## Факультэты
У склад унівэрсытэту ўваходзяць наступныя факультэты:
* Архітэктурны факультэт
* Будаўнічы факультэт
* Факультэт інжынэрнай эканомікі і кіраваньня
* Факультэт камп’ютэрных навук і інфармацыйных тэхналёгіяў
* Факультэт матэрыялазнаўства і прыкладной хіміі
* Факультэт машынабудаваньня, транспарту і аэранаўтыкі
* Факультэт электронных і гуманітарных тэхналёгіяў навучаньня
* Факультэт электронікі і тэлекамунікацый
* Факультэт энэргетыкі і электратэхнікі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Гісторыя РТУ
* Спіс факультэтаў РТУ

Катэгорыя:Вышэйшыя тэхнічныя навучальныя ўстановы
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Расейскай імпэрыі

Катэгорыя:1862 год у Рызе
Юры Бублік

**Юры Васільевіч Бублік** (, нарадзіўся 1 сьнежня 1973) — украінскі палітык, народны дэпутат Украіны 7-га і 8-га скліканьня ад УА «Свабода», абраны па акрузе №145. 

## Біяграфія
Нарадзіўся 1 сьнежня 1973 ў вёсцы Наваселаўка Палтаўскага раёну Палтаўскай вобласьці. У 1991 годзе скончыў школу ў вёсцы Каваліўка, ў тым жа годзе паступіў  ў Палтаўскую Аграрную Акадэмію, якую скончыў ў 1995 годзе. Пасьля сканчэньня Акадэміі працаваў галоўным аграномам дзяржаўнага прадпрыемства «Райаграхім», якое ў 1996 было рэарганізавана ў ААТ. У 1996 годзе ўступіў на заочнае аддзяленьне Харкаўскага дзяржаўнага ўніверсытэту харчаваньня і гандлю. У 2010 — 2012 гадах быў галавой вёскі Каваліўка Палтаўскага раёну. У 2012 годзе быў вылучаны па квоце УА «Свабода» як адзіны кандыдат ад апазыцыйных сілаў ў 145 акрузе, дзе і здабыў перамогу. Яго падтрымалі 29 974 выбаршчыкаў ці 36,45%. У Вярхоўнай Радзе 7-га скліканьня быў намесьнікам старшыні камітэту з пытаньняў дзяржаўнага будаўніцтва ды мясцовага самакіраваньня. Ізноў здабыў перамогу на выбарах 2014 году ў той жа акрузе з вынікам 22,6% (17 467 галасоў). Быў кандыдатам на пасаду гарадзкога галавы Палтавы, атрымаў чацьверты вынік — 14,4%. 25 сьнежня выйшаў з УА «Свабода», патлумачыў гэта аўтарытарнымі тэндэнцыямі ў кіраваньні партыяй. З 12 красавіка 2016 да 23 лютага 2017 ўваходзіў у фракцыю Блёку Пятра Парашэнкі. Ізноў балятаваўся ў Парлямент па той жа 145 акрузе на датэрміновых выбарах 2019 году як незалежны кандыдат, заняў другое месца, і з вынікам 9,86% (7 471 галасоў) саступіўшы кандытату ад «Слугі народу»  Андрэю Бобляху. На мясцовых выбарах 2020 году быў кандыдатам на гарадзкога галаву места Палтавы, атрымаў шосты вынік (7 471 галасоў, 6,13%) сярод 13 кандыдатаў. У той жа час быў абраны дэпутатам Палтаўскай гарадзкой рады, якім заставаўся да сьнежня 2022 году.
## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Інфармацыя пра Юрыя Буліка на старонцы Вярхоўнай Рады Ўкраіны

Катэгорыя:Нарадзіліся 1 сьнежня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1973 годзе
Катэгорыя:Украінскія палітыкі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 7-га скліканьня
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнай рады Ўкраіны 8-га скліканьня
Катэгорыя:Усеўкраінскае аб’яднаньне Свабода
Рыскі ўнівэрсытэт імя Страдыня

**Рыскі ўнівэрсытэт імя Страдыня** () — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова мэдыцынскага профілю са станам унівэрсытэта, якая знаходзіцца ў Рызе.

## Агульная характарыстыка
Быў заснаваны як Рыскі мэдыцынскі інстытут у 1950 годзе на аснове мэдыцынскага факультэту Латвійскага ўнівэрсытэту. Заснавальнікамі яго сталі выбітны хірург Павал Страдынь, першы кіраўнік вучэльні Эрнэст Буртнек і профільны міністар Латвійскай ССР Адольф Краўс.

Першапачаткова ў вучэльні было толькі 2 факультэта — лячэбны і стаматалягічны. У 1951 годзе быў адкрыты таксама фармацэўтычны факультэт. На факультэтах дзейнічала 45 катэдраў.

У цяперашні час у структуры ўнівэрсытэту 9 факультэтаў, асьпірантура і дактарантура, аддзяленьне навучаньня замежных студэнтаў, філіял у Ліепаі і мэдыцынская калегія Чырвонага Крыжа.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціве ВНУ 

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з латыскаю моваю навучаньня
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Рыгі
Катэгорыя:1950 год у Латвіі
Катэгорыя:Латвійскія ўнівэрсытэты
Лібаўскі ўнівэрсытэт

**Лібаўскі ўнівэрсытэт** () — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са станам унівэрсытэту, якая знаходзіцца ў месьце Лібава.

## Дзейнасьць
* Лібаўскі пэдагагічны інстытут (1954-1961)
* Лібаўскі дзяржаўны пэдагагічны інстытут (1961-1966)
* Лібаўскі дзяржаўны пэдагагічны інстытут імя Віліса Лацыса (1966-1990)
* Лібаўскі пэдагагічны інстытут (1990-1993)
* Лібаўская пэдагагічная вышэйшая школа (1993-1998)
* Лібаўская пэдагагічная акадэмія (1998-2008)
* Лібаўскі ўнівэрсытэт (з 2008)

## Струкура
Унівэрсытэт прапануе каля 47 праграм навучаньня, якія разьмеркаваны па 4 факультэтах: мастацтва і гуманітарных навук, пэдагагічным, натуральных і тэхнічных навук, кіраваньня і сацыяльных навук.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Старонка ў сеціва 

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з латыскаю моваю навучаньня
Катэгорыя:Лібава
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы, заснаваныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:1954 год у Латвіі
Катэгорыя:Латвійскія ўнівэрсытэты
Мікеле Дзі Грэгорыё

**Міке́ле Дзі Грэго́рыё** (;  27 ліпеня 1997 году) — італьянскі футбаліст, брамнік клюбу «Ювэнтус» (у арэндзе з «Монцы»).

## Кар’ера
Футбаліст ёсьць выхаванцам мілянскага «Інтэрнацыянале», аднак у дарослай камандзе не выступаў. Зь веку 19 гадоў пачаў трапляць у розныя каманды ніжэйшых дывізіёнаў у арэнды, згуляўшы, такім чынам, у цэлым шэрагу клюбаў, у тым ліку ў «Навары» і «Пардэнонэ». 27 жніўня 2020 году футбаліст чарговы раз выправіўся ў арэнду на сэзон 2020—2021 гадоў у «Монцу», якая толькі трапіла ў Сэрыю Б . У камандзе стаў асноўным брамнікам клюбу. 29 чэрвеня 2021 году арэнда была падоўжаная на адзін год. Абавязацельства перад Дзі Грэгорыё аб выкупу кантракта гульца было задзейнічанае 29 траўня 2022 году пасьля таго, як ён дапамог «Монцы» здабыць першы ў гісторыі клюбу выхад у Сэрыю А. Гулец дэбютаваў у Сэрыі А 13 жніўня ў хатнім матчы супраць «Тарына», які скончыўся паразай зь лікам 2:1. 7 ліпеня 2023 году працоўная ўгода Дзі Грэгорыё з клюбам была падоўжаная да 30 чэрвеня 2027 году. Паводле вынікаў сэзону 2023—2024 гадоў спартовец атрымаў узнагароду найлепшага галкіпэра Сэрыі А. 5 ліпеня 2024 году быў аддадзены ў арэнду «Ювэнтусу» за 4,5 мільёны эўра з абавязацельствам выкупу ў канцы сэзону за дадатковыя 13,5 мільёнаў эўра, а таксама розныя бонусы за вынікі да 2 мільёнаў эўра.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Джаваньні Дзі Лярэнца

**Джаваньні Дзі Лярэнца** (;  4 жніўня 1993 году) — італьянскі футбаліст, абаронца клюбу «Напалі» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера
### Клюбная
Дзі Лярэнца пачынаў сваю кар’еру ў моладзевай сыстэме «Рэджыны» ў 2009 годзе. 29 траўня 2011 году ён дэбютаваў на прафэсійным узроўні ў матчы Сэрыі Б супраць «Сасуолё». Сэзон 2012—2013 гадоў правёў на правах арэнды ў складзе «Кунэо», дзе выходзіў на поле ў 27 матчах і прыцягнуў на сябе ўвагу дзякуючы сваім шматспадзеўным выступам. Пасьля некалькіх гадоў у найніжэйшых дывізіёнах, у жніўні 2017 году абаронца склаў працоўную дамову з «Эмпалі». Дзі Лярэнца дапамог камандзе прабіцца ў Сэрыю А, дэбютаваўшы ў найвышэйшым дывізіёне Італіі 19 жніўня 2018 году ў матчы супраць «Кальяры». 7 чэрвеня 2019 году італьянец далучыўся да «Напалі», які выклаў за гульца 8 мільёнаў эўра. У свой першы год ён адразу замацаваўся ў першай адзінаццатцы ды здабыў з клюбам Кубак Італіі, адолеўшы ў фінале супраціў «Ювэнтуса». 15 ліпеня 2020 году зьявіліся чуткі аб мажлівым пераходзе футбаліста да шыхтаў ангельскага «Манчэстэр Юнайтэд», але замест гэтага ён падпісаў новы 5-гадовы кантракт з «Напалі», згодна зь якім падоўжыў супрацу з клюбам да 2026 году. 14 ліпеня 2022 году Дзі Лярэнца быў прызначаны новым капітанам каманды пасьля сыходу Лярэнца Інсыньне і Каліду Кулібалі. 4 кастрычніка таго ж году адзначыўся першым голам у Лізе чэмпіёнаў, пацэліўшы мяч у браму «Аякса». Той матч скончыўся пераканаўчай выязной перамогай зь лікам 6:1.

### Міжнародная
Прыцягваўся да матчаў моладзевай зборнай краіны. У нацыянальнай зборнай Італіі запачаткаваў кар’еру 15 кастрычніка 2019 году, згуляўшы ў стартавым складзе ў выязным матчы супраць зборнай Ліхтэнштайну, які ягоная каманда перамагла зь лікам 5:0. У чэрвені 2021 году быў улучаны ў склад зборнай Італіі з 26 чалавек на чэмпіянат Эўропы 2020 году трэнэрам Рабэрта Манчыні. На гэтым турніры стаў чэмпіёнам Эўропы, адгуляўшы цалкам фінальны матч супраць зборнай Ангельшчыны.

## Дасягеньні
**«Напалі»**:
* Чэмпіён Італіі: 2023, 2025
* Уладальнік Кубка Італіі: 2020
* Уладальнік Супэркубка Італіі: 2025

**Італія**:
* Чэмпіён Эўропы: 2020

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Італьянскія футбалісты
Піюс IX

**Пі́юс IX** (), сьвецкае імя **Джаваньні Марыя Мастаі-Фэрэцьці** (; 13 траўня 1792, Сэнігалія, Папская дзяржава — 7 лютага 1878, Ватыкан) — папа рымскі з 16 чэрвеня 1846 па 7 лютага 1878 году. Ягоны амаль 32-гадовы пантыфікат ёсьць найдаўжэйшым спраўджаным тэрмінам з усіх папаў у гісторыі. Калі ўлучыць у сьпіс неправераныя зьвесткі, тады ягоны тэрмін ёсьць другім пасьля апостала Пятра. Піюс вядомы скліканьнем Першага Ватыканскага сабору ў 1868 годзе і канчатковай стратай кантролю над Папскай дзяржавай у 1870 годзе на карысьць каралеўства Італіі. Пасьля гэтага ён адмовіўся пакінуць Ватыкан, абвесьціўшы сябе «вязьнем у Ватыкане».

Ягоны заклік аб фінансавай падтрымцы аднавіў глябальныя ахвяраваньні, вядомыя як дэнарыі сьвятога Пятра. Ён умацаваў цэнтральную ўладу Сьвятога Пасаду і Рымскай курыі над сусьветнай каталіцкай царквой, а таксама фармалізаваў канчатковы дактрынальны аўтарытэт папы. Дагмат аб папскай беспамылковасьці быў высунуты ў 1870 годзе. Папа Ян Павал II бэатыфікаваў яго ў 2000 годзе.

## Біяграфія
Джаваньні Марыя Мастаі-Фэрэцьці нарадзіўся 13 траўня 1792 году ў Сэнігаліі. Ён быў дзевятым дзіцем у шляхецкай сям’і Джыраляма дэі Конці Мастаі-Фэрэцьці, унучатага пляменьніка П’етра Джыраляма Гульельмі, і ягонай жонкі Катэрыны Антоніі Мадалены Саляцэі дзі Фана. Ён быў ахрышчаны ў дзень свайго нараджэньня з імёнамі Джаваньні Марыя Батыста П’етра Пэлегрына Ісыдора. Атрымаў адукацыю ў каледжы піяраў у Вальтэры і ў Рыме.

У 1814 годзе, будучы студэнтам багаслоўя ў сваім родным горадзе Сэнігаліі, ён сустрэў папу Піюса VII, які вярнуўся з французскага палону. У 1815 годзе Мастаі-Фэрэцьці ўвайшоў у папскую гвардыю, але неўзабаве быў звольнены праз эпілептычнага прыпадак. Ён аддаў сябе на міласьць Піюса VII, які ўзвысіў яго і падтрымаў далейшыя тэалягічныя дасьледаваньні. Мастаі-Фэрэцьці быў пасьвечаны ў сьвятары 10 красавіка 1819 году. Папа спачатку настойваў на тым, каб іншы сьвятар дапамагаў Мастаі-Фэрэцьці падчас сьвятой Імшы, але згарнуў свае ўмовы пасьля таго, як абморы сталі менш частымі. Спачатку ён працаваў рэктарам Інстытута Таты Джаваньні ў Рыме.

Незадоўга да сваёй сьмерці Піюс VII на прапанову чылійскага лідэра Бэрнарда О’Гігінза рэарганізаваць Каталіцкую Царкву новай рэспублікі прызначыў будучага папу аўдытарам дзеля дапамогі апостальскаму нунцыю мансыньёру Джаваньні Музі ў першай місіі ў Паўднёвую Амэрыку пасьля рэвалюцыі. Мэтай місіі была вызначэньне ролі каталіцкай царквы ў Чылі і ейныя стасункі зь дзяржавай, але калі яна нарэшце прыбыла ў Сант’яга-дэ-Чылі ў сакавіку 1824 году, О’Гігінз быў зрынуты і заменены генэралам Рамонам Фрэйрэ, які быў ужо менш прыхільна пастаўлены да царквы і нават зрабіў варожыя захады, зрабіўшы захоп царкоўнай маёмасьці. Місія скончылася няўдачай, вярнуўшыся ў Эўропы ані з чым. Па вяртаньні ў Рым наступнік Піюса VII, папа Леў XII, прызначыў Мастаі-Фэрэцьці кіраўніком шпіталя Сан-Мікеле-а-Рыпа ў Рыме і канонікам Санта-Марыя-ін-Вія-Лята.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Піюс IX. Catholic Encyclopedia.
Вэйкаўсьлііга 2025 году

**Вэйкаўсьлііга 2025 году** — 95-ы розыгрыш найвышэйшага футбольнага дывізіёну Фінляндыі, які праходзіў з 5 красавіка па 9 лістапада 2025 году. Чэмпіёнам стаў КуПС, які тым самым здабыў свой восьмы тытул у найвышэйшым дывізіёне.

## Клюбы
У турніры бралі ўдзел 12 клюбаў, зь якіх 10 былі найлепшымі паводле вынікаў папярэдняга сэзону, а КТП і «Яра» прасунуліся з Юкёсьліігі, замяніўшы «Лахці» і ЭІФ.

## Рэгулярны сэзон

### Табліца


### Вынікі гульняў

## Чэмпіёнскі раўнд
### Табліца

### Вынікі гульняў

## Раўнд на паніжэньне
### Табліца

### Вынікі гульняў

## Пераходныя матчы
Па заканчэньні сэзону прайшлі пераходныя матчы паміж КТП, які заняў пятае месца ў групе на паніжэньне Вэйкаўсьліігі, і «ТПС», другой камандай Юкёсьліігі. Перамогу па суме дзьвюх сустрэч здабыў ТПС і павысіўся ў Вэйкаўсьліігу, а КТП адправіўся ў Юкёсьліігу.

**Першы матч**

**Матч у адказ**

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт Вэйкаўсьліігі

Катэгорыя:Чэмпіянат Фінляндыі па футболе
Катэгорыя:2025 год у футболе