Раймонд Шмітляйн

**Раймонд Шмітляйн** (;  — ) — францускі лінгвіст і палітык.

## Біяграфія
Вывучаў германістыку ва ўнівэрсытэце Парыж I Пантэон-Сарбона. У 1934—1938 гадох выкладаў францускую мову і літаратуру ва ўнівэрсытэце Вітаўта Вялікага ў Коўне. У 1938—1940 гадох быў дырэктарам Францускага інстытуту ў Рызе.

У Другую сусьветную вайну браў удзел у бітве за Нарвік, потым далучыўся да Вольных францускіх сілаў у Лёндане. Зладзіў выведку ў Лібане і Сырыі. Атрымаў даручэньне ад Шарля дэ Голя сабраць усе сілы супраціву з-за мора. Потым браў удзел у выправах у Італію і Францыю. Дайшоў да Бэльфору зь Першай арміяй. У 1943—1944 гадох уваходзіў у кабінэт генэрала Шарля дэ Голя.

У 1945—1951 гадох быў генэральным дырэктарам у справах культуры ў францускай зоне акупацыі Нямеччыны. Спрыяў заснаваньню навучальных устаноўваў, якія існуюць дагэтуль: унівэрсытэт Ёганэса Гутэнбэрга ў Майнцы, Вышэйшая школа адміністрацыйных навук у Шпаеры, Школа перакладнікаў у Гермэрсгайме, Інстытут эўрапейскай гісторыі ў Майнцы ды іншыя.

Быў міністрам, адказным за Асацыяваныя Штаты (Індакітай), на працягу аднаго дня ва ўрадзе Жазэфа Ланьеля (1 чэрвеня 1954 году), потым міністрам, адказным за гандлёвы флёт, ва ўрадзе П’ера Мендэса з 20 студзеня да 23 лютага 1955 году. Быў віцэ-прэзыдэнтам асамблеі Францыя—СССР.

Быў адным з рэдактараў навуковага часопісу «Revue internationale d’onomastique».

## Працы
* Études sur la nationalité des Aestii. Toponymie lituanienne. T. 1 (1948)
* Un Recit de Guerre de Goethe le Siege de Mayence II. Editions Art et Science, Mayence (1951)
* Avec César en Gaule, Paris, Ed. Artrey (1970)

## Літва і ліцьвіны

У часе працы ў міжваеннай Летуве публікаваў артыкулы з гісторыі, тапанімікі і культуры. У сваім дакладзе на Першым Міжнародным кангрэсе тапанімікі і антрапанімікі ў Парыжы (1938 год) зазначыў, што «*нават сёньня амаль усе літоўскія шляхецкія імёны маюць [[Гоцкая мова|гоцкае]] паходжаньне*».

На падставе ўласных шматгадовых дасьледаваньнях прыйшоў да высновы, што многія літоўскія ўласныя імёны альбо будуюцца паводле германскіх, альбо ёсьць запазычанымі з германскіх. Падкрэсьліваў, што гіпатэтычныя балтыйскія этымалёгіі, якія з канца XIX стагодзьдзя распрацоўвалі пэўныя аўтары (у тым ліку Казімер Буга і Райнгольд Траўтман) ня маюць ніякай навуковай вартасьці.

Пераканаўчасьць пададзенай Раймондам Шмітляйнам аргумэнтацыі наконт літоўскіх імёнаў з асновай *[[Мунд|-монт-]]* (Жыгімонт ды іншыя) засьведчыў амэрыканскі лінгвіст Альфрэд Зэн. Па працяглым маўчаньні зь летувіскага боку, у 1966 годзе на старонках летувіскага савецкага часопісу «Baltistica» зьявілася рэцэнзія летувіскага савецкага тапаніміста Аляксандраса Ванагаса з рэзкай крытыкай гэтых высноваў і наступнай заявай: «*што да повязі літоўскай антрапаніміі з германскай, то трэба падкрэсьліць складанасьць гэтага пытаньня*». Аднак прытым Ванагас мусіў быў прызнаць, што «*падабенства паміж некаторымі найбольш старажытнымі літоўскімі і германскімі антрапонімамі сапраўды існуе*». Летувіскі эміграцыйны лінгвіст  у сваёй манаграфіі, выдадзенай у 2003 годзе, спасылаецца на дасьледаваньні Раймонда Шмітляйна і прызнае наяўнасьць вялікай колькасьці падобных адзінак у старажытнай літоўскай («*балтыйскай*») і германскай антрапаніміі, а таксама зазначае: «*мабыць, падабенства пералічаных адзінак у большасьці выпадкаў ня ёсьць толькі фармальным*» і што «*выпадковае падабенства вялікай колькасьці адзінак такой даўжыні ўяўляецца малаімаверным*».

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мовазнаўцы
Катэгорыя:Міністры Францыі