open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рафал Аўгустыняк

**Ра́фал Аўгусты́няк** (;  14 кастрычніка 1993 году) — польскі футбаліст, паўабаронца абарончага пляну клюбу «Легія» і нацыянальнай зборнай Польшчы.

## Кар’ера
### Клюбная
Аўгустыняк пачаў сваю футбольную кар’еру ў невялікіх клюбах, адкуль пасьля сэзону 2010—2011 гадоў да клюбу «Відзэў», дзе спачатку выступаў у моладзевай лізе. Потым на некаторы час выправіўся ў арэнду ў седлецкі клюб «Погань». Дэбютаваў гульца ў Экстраклясе за «Відзэў» адбыўся 26 ліпеня 2013 году ў матчы супраць быдгашчанскай «Завішы», які скончыў перамогаў лодчанцаў зь лікам 1:2. У сэзоне 2014—2015 гадоў ужо пасьля вылету каманды ў Першую лігу, выконваў абавязкі капітана «Відзэва». 23 студзеня 2015 году склаў 4-гадовы працоўны кантракт зь беластоцкай «Ягелёніяй». Дэбютаваў за беластоцкую дружыну 14 сакавіка 2015 году ў матчы супраць лэнчынскай «Гурніка» (2:1), выйшаўшы на поле на 76-й хвіліне матчу.

Аднак, у складзе «Ягелёніі» гулец амаль не знаходзіўся, бо некалькі разоў звычайна выпраўляўся ў арэнды ў клюбы ніжэйшых дывізіёнаў. У 2018 годзе ягоны кантракт быў выкуплены лягніцкай «Медзьдзю», якая прасунулася ў Экстраклясу. Аўгустыняк быў футбалістам асноўнага складу, але паводле вынікаў сэзону 2018—2019 гадоў клюб быў вымушаны пакінуць элітны дывізіён. Сам гулец жа далучыўся да расейскага «Ўралу», за які правёў некалькі сэзонаў. 30 ліпеня 2022 году склаў трохгадовую працоўную дамову зь «Легіяй». 2 верасьня 2022 году ўлучыў мяч у браму «Радомяка», і, такім чынам, першы ягоны гол у кашулі варшаўцаў стаў пераможным, бо «Легія» здабыла перамогу ў матчы зь лікам 1:0.

### Міжнародная
Быў выкліканы да складу нацыянальнай зборнай Польшчы на кваліфікацыйныя матчы супраць зборных Вугоршчыны, Андоры і Ангельшчыны да чэмпіянату сьвету 2022 году. Дэбютаваў у складзе зборнай у матчы супраць зборнай Ангельшчыны 31 сакавіка 2021 году, зьявіўшыся да пляцоўцы на замену.

## Дасягненьні
**«Легія»**:
* Уладальнік Кубка Польшчы: 2023, 2025
* Уладальнік Супэркубка Польшчы: 2023, 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Польскія футбалісты
Гаўвід

**Гаўвід** — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Гаўвіда (Gauwida, Gouwidis) і Відагаўва (Widagauwo) — імёны германскага паходжаньня. Іменная аснова -гаў- (імёны ліцьвінаў Гавіла, Гавень, Гаўгонт; германскія імёны Gavilo, Gavienus, Gavigunt) паходзіць ад гоцкага gawi, германскага gaawja 'мясцовасьць, багатая воднымі крыніцамі; месца пасяленьня', а аснова -від- (імёны ліцьвінаў Відмунд, Мельвід, Торвід; германскія імёны Widmund, Melvid, Torvid) — ад гоцкага wida 'повязь, злучэньне, моцнасьць' або ад гоцкага і германскага widus 'дрэва'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Gauwidu, Tulszewu brataniczu, człowiek [[Радыка|Radeyko]]* (1422 год паводле выпісу 1618 году).

## Носьбіты
* Гаўвід — літоўскі баярын, які атрымаў ад вялікага князя Вітаўта чалавека ў Медніцкай воласьці (Жамойць)

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Вішэка

**Вішэка** (*Віска*, *Вішка*, *Вішэйка*, *Віжэйк*), **Вяшэйка** (*Вешыка*, *Вешка*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Вісіка, пазьней Вісэка, Віска або Вішка (Wisiko, Wiseko, Wieseke, Wisko, Wischke) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -віс- (-віз-, -веш-) (імёны ліцьвінаў Вісігерд, Вісімунт, Вішымут; германскія імёны Wisigard, Wisemund, Vismuot) паходзіць ад гоцкага wis 'мудры, абазнаны'. 

У Прусіі бытавала імя Вісека (Віска): *Wisseke* (1346 год), *Johannes Wyske* (1354 год). Імя Вісейка бытавала ў ваколіцах Мэмэлю: *Jan Wiseycke* (1511—1520 гады).

У Польшчы адзначаецца прозьвішча Віска (Wisko).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Вижѣикъ* (умова 1219 году); *Drowmuti cum Weszcone filio* (18 студзеня 1401 году); *Wissegen dem Samaythen* (1409 год); *мещанъ полоцкихъ, путных людей, на имя Федковъ и брата его Михалковъ, Анъдреевых детей Висковича* (28 траўня 1500 году); *Анъдрея Висковичъ* (1528 год); *з роду [[Даўят (імя)|Дов’ятовичовъ]] от Жеимъ Вешиковича Катерине* (15 верасьня 1568 году); *Ambrozem a Hryhorem Wiskowiczami* (29 сакавіка 1539 году паводле выпісу 7 лютага 1686 году); *паном Якубомъ Вешейкомъ… Якубовое Вешейковое… Якуба Вешейка* (5 красавіка 1596 году); *Julianna Wiszejko* (1819 год); *Wiszkiewicz Julija* (XIX ст.).

## Носьбіты
* Віжэйк ( па 1219) — літоўскі князь з роду Рушкавічаў
* Вешка Дромуцевіч — літоўскі баярын, які засьведчыў акт Віленска-Радамскай уніі
* Андрэй Віскавіч — рудамінскі баярын, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1528 году

Вішэковічы (Wiszekowicz) гербу Гейштар — літоўскі шляхецкі род з Троцкага павету.

Вішкі (Wiszko) гербу Грыф — шляхецкі род Рэчы Паспалітай.

На 1906 год існавала сядзіба Вішкавічы ў Лепельскім павеце Віцебскай губэрні.

На гістарычнай Полаччыне існуе вёска Вішкавічы.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Левік

**Левік** (*Лявейка*, *Леўка*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Левіка або Левэка (Leuico, Lēvico, Levike, Leweke) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова леў- (леан-) паходзіць ад германскага lēw 'леў'. Сяроў ліцьвінаў бытавалі імёны Левальд (Левальт), Леварт, Ленарт (Леанард, Ленард, Лінард). Адзначаліся германскія імёны Lewald (Lewolt), Levard, Leonard (Lennart, Linard).

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскіх імёнаў Lewe, Leon, Lewon, Lewrich.

У Прусіі бытавала імя *Lewe* (1420 год).

У Польшчы ў XVI—XVIII стагодзьдзях адзначаліся прозьвішчы Leoman, Lewalt, Lewant, Lewantowicz, Lewar, Lewich.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *człowieka dwa Rodeyku, Lewika* (3 жніўня 1583 году); *Lewika* (17 кастрычніка 1618 году).

## Носьбіты
* Левік — літоўскі баярын, які атрымаў наданьне ад вялікага князя Жыгімонта Кейстутавіча
* Генрык і Станіслаў Лявейкі (*Lewejko*) — уладальнікі гаспадарак у Дайлідаве каля Празарокаў на 1931 год

У XVI ст. існавала «пустаўская зямля» Левікі (*Левики*) у Жамойцкім старостве.

У 1905 годзе існаваў фальварак Леўкішкі ў Мусьніцкай воласьці.

На гістарычнай Троччыне існуе вёска Леўкішкі.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Віляш

**Віляш**, **Вілюш** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Вілюш або Віліш (Willusch, Willisch) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -віл- (імёны ліцьвінаў Вільбут, Вільгейда, Мунтвіл; германскія імёны Willebut, Williheid, Muntwil) паходзіць ад гоцкага wilja 'воля'.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Wilasz (Wilusz, Wilusz): *Willusius* (1336 год), *Willusch* (1345, 1392 і 1407 гады), *Willusz* (1367 год), *Wylusch* (1419, 1456, 1458 і 1490 гады), *Wylussz* (1455 год), *Vilusch* (1492 год), *Vilusz* (1456 год), *Vylaz* (1475 год).

У Памор’і бытавала прозьвішча Willasch.

У Чэхіі бытавала германска-славянскія імёны Vileša і Viluš.

У Прусіі адзначалася імя Вілюш: *Willuso* (1320 год); *Willusch* (1392 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *бояре земли Жомойтское… Виляшу* (1432 год); *homines videlicet Jaczko Vyliasowicz* (18 сакавіка 1496 году).

## Носьбіты
* Віляш — літоўскі баярын, які атрымаў ад вялікага князя Казімера Ягайлавіча чалавека ў Медніцкай воласьці (Жамойць)
* Станіслаў Паўлавіч Віляшэвіч — расенскі зямянін, які ўпамінаецца ў 1600 годзе

Вілюшы (Williusz) гербу Божая Воля — літоўскі шляхецкі род зь Віленскага ваяводзтва

Вільюшы — літоўскі шляхецкі род.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Філіп Мархвінскі

**Фі́ліп Мархві́нскі** (;  10 студзеня 2002 году) — польскі футбаліст, атакуючы паўабаронца італьянскага клюбу «Леччэ» і нацыянальнай зборнай Польшчы.

## Кар’ера
### Клюбная
Мархвінскі — выхаванец футбольнай акадэміі «Леха», дзе пачаў займацца футболам з 2009 году. 12 сьнежня 2018 году быў зарэгістраваны ў першай камандзе клюбу. Ужо праз чатыры дні дэбютаваў у складзе «Леха» ў матчы супраць клюбу сасноўскага «Заглембе», дзе адразу адзначыўся голам. Аднак, на той час гулец яшчэ больш правёў матчаў у складзе рэзэрвовай камандзе «Леху». З сэзону 2019—2020 гадоў гулец крыху часьцей зьяўляцца на полі, але звычайна выходзіў на зьмену. Болей часу пачаў атрымліваць у сэзоне 2022—2023 гадоў.

### Міжнародная
Паўабаронца стала прыцягваўся да ўсіх юнацкіх і моладзевых зборных краіны. Упершыню быў выкліканы на складу нацыянальнай зборнай Польшчы да матчаў адбору чэмпіянату Эўропы 2024 году ў кастрычніку 2023 году. Дэбютаваў у кашулі нацыянальнай зборнай 12 кастрычніка, зьявіўшыся на полі ў матчы супраць зборнай Фарэрскіх астравоў.

## Дасягненьні
**«Лех»**:
* Чэмпіён Польшчы: 2022

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Польскія футбалісты
Таўгінт

**Таўгінт**, **Таўцігінд** (*Таўтгінт*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Тэўгінт (Theogint) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -тэўд- (-дэўт-, -тыд-) (імёны ліцьвінаў Таўдвід, Таўтывіл, Таўтгерд; германскія імёны Teutwidis, Theudowills, Teutgerdis) паходзіць ад гоцкага þiuda, германскага þeudo 'род, народ', а аснова -генд- (-гент-, -гінт-) (імёны ліцьвінаў Гінтэр, Агінт, Эйгінт; германскія імёны Genter, Aginto, Eigint) — ад гоцкага gands 'посах', пераноснае 'чары'. Такім парадкам, імя Таўтыгінд азначае «чары роду».

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Gothard Tawteginden son*, *Godhard, filius Tautheginde* (12 кастрычніка 1398 году); *Я Миколаи Товкгинтович* (28 траўня 1500 году); *Ioannes Towgintt* (1619­—1690 гады); *Piotr Towgint* (17 жніўня 1655 году); *Gabriel Towgint* (23 кастрычніка 1655 году); *Hrehory Towtgint* (6 чэрвеня 1656 году).

## Носьбіты
* Готард Таўцігіндавіч — літоўскі баярын, які засьведчыў Салінскую ўмову 1398 году

## Глядзіце таксама
* Тэўта
* Гента

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Вяльмонт

**Вяльмонт** (*Велімунт*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча **Вельмант**.

## Паходжаньне

Веламунт (Welamunt) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова вел- (імёны ліцьвінаў Велянт, Велют, Велерат; германскія імёны Welant, Welut, Welarat) паходзіць ад стараісьляндзкага welja 'абіраць' або стараангельскага wela 'багацьце, дастатак', а аснова -мунд- (-мунт-, -монт-) (імёны ліцьвінаў Монтгерд, Валімонт, Жыгімонт; германскія імёны Mundgerd, Walmont, Sigimunt) — ад германскага *mundô 'рука, абарона, крэўнасьць' або гоцкага munds 'моц розуму, імкненьне', mundrs 'гарлівы, палкі'.

Германскі характар літоўскіх імёнаў з асновай -монт- (-мант-) — як і запазычаньне самой асновы з германскіх моваў — сьцьвердзілі францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн і амэрыканскі лінгвіст Альфрэд Зэн.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *околичных людей [[Дарсунішкі|дорсунишских]] Миканцов на имя [[Рак (імя)|Рачка]] Велмонтовича* (28 траўня 1500 году); *Michał Wielmont* (1690 год).

## Носьбіты
У гістарычных пісьмовых крыніцах беларускага арэалу адзначалася імя Велімунт.

У XVI ст. існавала «зямля» Вяльмонцішка (*Вельмонтишка*) у Жамойцкім старостве.

## Глядзіце таксама
* Вела
* Мунд

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Шыдаг

**Шыдаг** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Сігдаг або Сідаг (Sigdag, Sidag) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова сіг- (зыг-, зег-) (імёны ліцьвінаў Зігібут, Зыгел, Жыгімонт; германскія імёны Sigibot, Sigel, Sigimunt) паходзіць ад гоцкага і бургундзкага sigus 'перамога', а аснова -даг- (-дак-, -таг-) (імёны ліцьвінаў Дагейка, Дакіла, Ядаг; германскія імёны Dageke, Dacilo, Adago) — ад германскага daga 'палымяны, зіхатлівы, яркі, бліскучы'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *земенин наш земли Жомоитское пан Станислав Касперович Шыдокгъ… Шидокгу… небощыку Касперу Шыдокгу* (15 студзеня 1629 году).

## Носьбіты
На 1903 год існавала сяліба Шыдагішкі ў Панявескім павеце Ковенскай губэрні.

## Глядзіце таксама
* Зіга
* Дага

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Арыель Мосур

**А́рыель Мо́сур** (;  19 лютага 2003 году) — польскі футбаліст, абаронца клюбу «Ракаў».

## Кар’ера
Не зважаючы на тое, што гулец нарадзіўся ў Катавіцах, фактычна ў футбол прыйшоў праз Варшаву. Спачатку гулец навучаўся ў акадэміі сталічнай «Уніі», а ў 2018 годзе далучыўся да варшаўскай «Легіі». Дэбютаваў у Экстраклясе 15 ліпеня 2020 году ў матчы супраць «Лехіі». 9 чэрвеня 2021 году далучыўся да клюбу «Пяст», склаўшы дамову на тры гады. У новым клюбе стаў атрымліваць больш часу на гульнявой пляцоўцы. За гульцом доўгі час пільна сачылі ў штабе чанстахоўскага «Ракава». У выніку, у канцы жніўня 2024 году абаронца афіцыйна далучыўся да складу гэтага клюбу.

## Дасягненьні
**«Легія»**:
* Чэмпіён Польшчы: 2020

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Польскія футбалісты
Патрык Дзічак

**Па́трык Дзі́чак** (;  10 студзеня 2002 году) — польскі футбаліст, атакуючы паўабаронца клюбу «Пяст» і нацыянальнай зборнай Польшчы.

## Кар’ера
Пачаў кар’еру ў родных Глівіцах. У жніўні 2019 году далучыўся да італьянскага «Ляцыё» і адразу выправіўся ў арэнду да «Салернітаны», якая на той момант спаборнічала ў Сэрыі Б. Па вяртаньні з арэнды замацавацца ў складзе рымскага клюбу ня здолеў, таму ў апошні дзень лета 2022 году вярнуўся ў «Пяст», склаўшы трохгадовую працоўную дамову.

## Дасягненьні
**«Пяст»**:
* Чэмпіён Польшчы: 2019

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Польскія футбалісты
Іван Казак

**Іван Уладзімеравіч Казак** ( 6 ліпеня 1959, Бешанковічы, БССР) — беларускі скульптар, аўтар твораў у манумэнтальнай і станковай скульптуры.

## Жыцьцяпіс
Скончыў скульптурнае аддзяленьне Беларускага тэатральна-мастацкага інстытуту (1983, майстэрня Анатоля Анікейчыка). Таксама навучаўся ў Генадзя Мурамцава.

З 1984 году ўдзельнічае ў мастацкіх выставах. Аўтар помнікаў грузінскаму паэту Мірзе Гелавані (Багушэўск, дыплёмная праца), Уладзімеру Караткевічу (Віцебск, 1994), Аляксандру Пушкіну (Віцебск, 1989), воінам-афганцам «Боль» (Віцебск, 1997), Серафіму Сароўскаму (Расея), Эўфрасіньні Полацкай (Глыбоцкі раён), Багародзіцы ды арханёлу Міхаілу (Талачынскі жаночы манастыр), Фёдару Махнову (Віцебск); дэкаратыўна-паркавая скульптура «Сон» (Віцебск); скульптурных кампазыцый: прысьвечанай Марку Шагалу на фасадзе музэя Марка Шагала (Віцебск), воінам-дэсантнікам (парк Пераможцаў, Віцебск, 2018); мэмарыяльных дошак Уладзімеру Красьнянскаму, Герою Савецкага Саюзу Цімафею Лядзкаму (1998); заснавальніку віцебскай школы боксу Абраму Брыну (2009), скульптуры «Вулічны музыка» (Віцебск), «Стары Хатабыч» (Расея); дэкаратыўных скульптур «Пацалунак», «Чарнобыльская мадона», Вішанка (Глыбокае, 2013), «Закаханыя» (станцыя чыгункі Багушэўск, 2023). Выкарыстоўвае бронзу ды сылюмін.

Сябра Беларускага саюзу мастакоў ад 1988 году. Творы захоўваюцца ў Віцебскім абласным краязнаўчым музэі, у галерэях ды прыватных калекцыях. Жыве ў Віцебску.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія скульптары
Катэгорыя:Сябры Беларускага саюзу мастакоў
Рафал Кужава

**Ра́фал Кужа́ва** (;  29 студзеня 1993 году) — польскі футбаліст, левы ўінгер клюбу «Тэрмаліка».

## Кар’ера
Пачаў гуляць у футбол у моладзевай камандзе «Згода» з Альшавы. Зьмяніў яшчэ некалькі клюбаў пакуль не далучыўся да забжэўскага «Гурніка». Адзін з сэзонаў правёў у арэндзе ў складзе рыбніцкага РОВу. Футбаліст быў адным з найлепшых асыстэнтаў польскага першынства, гэтак у сэзоне 2017—2018 гадоў ён зрабіў 15 галявых перадачаў. Пасьля сэзону далучыўся да францускага «Ам’ену», але два гады правёў у арэндзе ў Даніі. Спачатку Кужава абараняў колеры «Міт’юляну», і потым «Эсб’ергу». У студзені 2021 году гулец вярнуўся на радзіму і падпісаў трохгадовы кантракт з клюбам «Погань». У 2025 годзе далучыўся да клюбу «Тэрмаліка», якая вярнулася ў Экстраклясу.

## Дасягненьні
**«Міт’юлян»**:
* Уладальнік Кубка Даніі: 2019

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Польскія футбалісты
Бартломей Удовік

**Бартло́мей Удо́вік** (;  25 верасьня 2000 году) — польскі футбаліст, левы абаронца клюбу «Ягелёнія» (у арэндзе з партугальскага клюбу «Брага»).

## Кар’ера
Прафэсійную кар’еру гулец пачаў у хожаўскім «Руху», які на той час выступаў у Другой лізе. Ужо праз год абаронца далучыўся да каманды Першай лігі «Одры». У студзені 2020 году Ўдовік далучыўся да складу беластоцкай «Ягелёніі», дзе замацаваўся ў асноўным складзе. Улетку 2024 году быў набыты партугальскім клюбам «Брага», але амаль адразу выправіўся ў арэнду ў нямецкі клюб «Гановэр-96». У першай палове сэзону быў футбалістам стартавай адзінаццатцы каманды з Другой Бундэсьлігі. 26 чэрвеня 2025 году Ўдовік вярнуўся ў «Ягелёнію» на правах гадавой арэнды.

## Дасягненьні
**«Ягелёнія»**:
* Чэмпіён Польшчы: 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Польскія футбалісты
Агі

**Агі** (*Ака*, *Ека*, *Яга*, *Яка*) — мужчынскае імя.

## Паходжаньне

Агі, Егі, Ага, Ака або Ека (Agi, Egi, Ago, Akko, Ekko) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова ег- (аг-, ек-) паходзіць ад гоцкага agis 'страх' або agja 'вастрыё, меч'. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Агела (Агіль, Ягіл), Аген (Агін), Якбут, Ягвін (Яквін), Ягінт (Агінт, Егінт, Ягент), Ягірд (Агірд, Егерт), Ягоўд (Ягалд, Ягольт), Ягуці (Якуці), Акунд (Яконт), Агар, Акман (Якіман), Ягмін, Агімонт. Адзначаліся германскія імёны Agilo (Agilus, Egilo), Agenus (Agin, Egen), Acbuto, Aguin (Acwin, Ecuin), Aginto (Egind), Agard (Egert), Agold (Egold, Egolt), Águti, Agundia (Jaconta), Agar, Ackmann (Akemann), Agminus (Egiminus), Agimunt. У асобную групу выдзяляюць імёны з асновай -эй- (-ай-), якая ўтварылася ў выніку пераходу g' > j.

Імя Яг (відаць, адпаведнае германскаму імю Egi) гістарычна бытавала ў Польшчы: *Jag* (1466 год). Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскіх імёнаў Egbert (Ekbert), Eghard (Ekehard, Ekard, Ekirt, Jakert), Ekwert.

У Прусіі бытавалі імёны *Agoyke* (1411 год), *Jagil*, *Jagawde* (1386 год), *Jogundt* (1394 год), *Agnite*. У 1636 годзе ў Каралявецкім унівэрсытэце навучаўся *Johannes Eccard, Insterburgensis Borussus*, у 1650 годзе — *Salomon Eggert, Neuteuchio-Borussus*, у 1654 годзе — *Salomon Eggert, Neutichiensis Prussus*.

У Беластоку адзначалася прозьвішча Экаман: *Honestis Joanne Ekaman* (1736 год).

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Я, Станислав Екович, боярин королевськии* (1486 год); *Як [[Войшвіл (імя)|Вошвилович]]* (1528 год); *села Якговичъ… подданыхъ господарьскихъ села Якговичъ* (9 ліпеня 1565 году); *Станиславъ Окгіевичъ судья земскій [[Ашмяны|Ошменскій]] рукою своею* (30 траўня 1598 году); *Adam Jakiewicz* (1621 год); *Алексаньдра Якгич* (1649 год); *Michał Ogiewicz* (1667 год); *Parafija jezioroska-smołwieńska: Agiszki* (1690 год); *Taddeum Jakowicz* (23 лістапада 1815 году).

## Носьбіты
* Гедмін, Раман і Янка Якавічы — жыхары Жамойцкага староства, якія ўпамінаюцца ў 1537—1538 гадох
* Ёсіф Агіевіч — базылянскі школьны прэфэкт, які ўпамінаецца ў 1707 годзе

Акевічы — літоўскі шляхецкі род.

Акі (Akko) гербу Бокій — літоўскі шляхецкі род.

На гістарычнай Піншчыне існуе вёска Агова.

## Заўвагі

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
ЛКС Лодзь

«**ЛКС**» () — польскі футбольны клюб з гораду Лодзь, заснаваны ў 1908 годзе. Абрэвіятура ЛКС расшыфроўваецца «Лодзінскі клюб спартовы» (). Хатнія матчы ладзіць на мескім стадыёне імя Ўладзіслава Круля.

Акрамя футболу, клюб мае каманды па баскетболе, валейболе, боксе. Раней колькасьць відаў спорту была большай, але сэкцыя зь цягам часу зачыніліся.

## Гісторыя

Клюб быў заснаваны ў 1908 годзе пад назвай «Ладзянка», але афіцыйна каманда была зарэгістраваная 14 жніўня 1908 году ўжо пад сучаснай назвай ЛКС. У 1924 годзе ўпершыню ў склад нацыянальнай зборнай Польшчы быў выкліканы гулец клюбу — Ваўжынец Цыль.

У 1926 ЛКС стаў адным з заснавальнікаў Экстраклясы, найвышэйшага дывізіёну Польшчы. Залатым часам ладзянаў лічацца 1950-я і 1990-я гады, бо ў тыя часы клюб шэсьць разоў фінішаваў на п’едэстале, а ў 1958 і 1998 гадах станавіўся чэмпіёнам краіны. У 1957 годзе ЛКС здабыў Кубак Польшчы, а ў 1994 дайшоў да фіналу.

У сакавіку 2010 году гарадзкі ўрад прадаў футбольную каманду прыватнаму інвэстару, бо горад больш не даваў рады зь фінансаваньнем клюбу. На той час каманда ладзіла хатнія матчы на стадыёне з малой зьмяшчальнасьцю, таму кіраўніцтву цяжка было зарабляць грошы на функцыянаваньне клюбу. У траўні 2013 году новы ўладальнік клюбу заявіў пра банкруцтва. Клюб здолела выратаваць толькі партнэрства паміж заўзятарамі каманды ды іншымі мясцовымі інвэстарамі, якія назьбіралі неабходныя сродкі, што дазволіла ўзяць удзел у аматарскім дывізіёне. Клюб пакрысе падцягваўся праз дывізіёны і ў 2019 годзе вярнуўся ў Экстраклясу. Аднак, заняўшы ў ёй апошняе месца, на тры сэзоны выбыў у I лігу. 28 траўня 2023 здабыў права выступаць у Экстраклясе.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Футбольныя клюбы, заснаваныя ў 1908 годзе
Катэгорыя:Лодзінскія футбольныя клюбы
Катэгорыя:Польскія мультыспартовыя клюбы
Гаўгонт

**Гаўгонт** (*Галігунт*, *Галігонт*, *Галгонт*, *Галконт*, *Гяўгунт*, *Гялгунт*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Гавігунт (Gaviunt, Gavigunt) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -гаў- (імёны ліцьвінаў Гавіла, Гавень, Гаўвід; германскія імёны Gavilo, Gavienus, Gauwida) паходзіць ад гоцкага gawi, германскага gaawja 'мясцовасьць, багатая воднымі крыніцамі; месца пасяленьня', а аснова -гунд- (-гунт-, -кунт-) (імёны ліцьвінаў Гунтар, Вігунт, Вірконт; германскія імёны Guntar, Wigunt, Werecundus) — ад гоцкага gunþs 'бойка, бітва'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *cum Goligunt*, *Goligunt* (2 кастрычніка 1413 году); *Andreas dictus Golykunth* (17 студзеня 1413 год); *земли пустых в Жомоитском повете в Коршовскои волости в Пилсуде на има Кголконтишки* (30 лютага 1514 году); *Кголконътовичъ*, *Янко Кголканътовичъ*, *Юшко Кголконтовичъ* (1528 год); *Лаврин Кголконтович… [[Рымейка|Римъко]] Кголконтович* (1538 год); *под печатми земян господарьских [[Упіцкі павет|повету Упитского]] пана Войтеха Кговкгонта… Woyciech Golkont* (6 сакавіка 1596 году); *od Krzysztofa Golgonta* (1667 год); *Piotr Golgont* (1690 год); *Barbara Gałkont* (1780 год); *Stanisław Giaugunt* (1804 год); *Maciej Giaugunt* (1805 год); *Wincenty Giałgunt* (1817 год); *Ludwika Giełgunt* (1840 год).

## Носьбіты
* Андрэй Галігунт (Гайлігін) (да 1401 — па 1433) — літоўскі баярын, набліжаны да Вітаўта
* Варталамей Юр’евіч і Валянтын Мацьвеевіч Галкантовічы — расенскія зямяне, якія ўпамінаюцца ў 1577 годзе
* Барбара Стэфанаўна Гальгонтавіча — расенская зямянка, якая ўпамінаюцца ў 1587 годзе
* Стэфан Станіслававіч Галігонт — вількамірскі зямянін, які ўпамінаецца ў 1598 годзе
* Галжбета Еранімаўна Галгонтаўна Станіславава Мікалаевіча Мінгайлава Шыдлоўская — упіцкая зямянка, якая ўпамінаецца ў 1614 годзе
* Самуэль Галконт (*Samuel Gołkont*) — магістар філязофіі і гуманітарных навук (1673 год)

Ґолканты (Ґалконты) і Ґольканты (Ґальконты) — літоўскія шляхецкія роды.

У актах Вялікага Княства Літоўскага ўпамінаўса фальварак Галгонцішкі ва Ўпіцкім павеце.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Дакварда

**Дакварда** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Дагвард (Dagward) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова -даг- (-дак-, -таг-) (імёны ліцьвінаў Дакіла, Шыдаг, Ядаг; германскія імёны Dacilo, Sidag, Adago) паходзіць ад германскага daga 'палымяны, зіхатлівы, яркі, бліскучы', а аснова -вард- (-варт-) (імёны ліцьвінаў Літавар, Эварт, Явар; германскія імёны Litwart, Ewart, Jovard) — ад германскага ward 'ахоўнік'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *panu Ierzemu Karędze Dokwardo*, *небожчыка пна Юря Декварда Карекги* (1 ліпеня 1596 году).

## Глядзіце таксама
* Дага
* Варда

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Аркадны аўтамат

**Арка́дны аўтама́т** (arcade machine, coin-op) — стойка з апаратурай для запуску гульняў, звычайна аркаднага жанру, якія ўсталёўваюцца ў грамадзкіх месцах, гульнявых залях і г. д. Многія вядомыя кампутарныя гульні ўпершыню зьявіліся на гульнявых аўтаматах і толькі празь некаторы час былі партаваныя на гульнявыя прыстаўкі і хатнія кампутары. Зь іншага боку, гульнявыя аўтаматы часам зьбіраюцца на аснове звычайных кампутараў і гульнявых прыставак.

«Залаты век» аркадных відэагульняў звычайна вызначаецца як пэрыяд з канца 1970-х і да сярэдзіны 1980-х гадоў. За выключэньнем кароткага адраджэньня ў пачатку 1990-х, аркадная індустрыя на Захадзе ў цэлым прыйшла ў заняпад. Яна ня здолела супрацьстаяць рынку хатніх гульнявых прыставак, такіх як «PlayStation», «Xbox» і «Nintendo», якія павялічвалі свае графічныя й гульнявыя магчымасьці і зьмяншалі кошт. На Ўсходзе індустрыя аркадных гульняў усё яшчэ ўтрымлівае свае пазыцыі.

## Крыніцы

Катэгорыя:Інфармацыйныя тэхналёгіі
Кагім Пэрыс

**Кагім Пэрыс** (;  6 студзеня 2000 году) — ямайскі футбаліст, паўабаронца азэрбайджанскага клюбу «Сабах» і нацыянальнай зборнай Ямайкі.

## Кар’ера
Дэбютаваў у футболе ў родным горадзе, выступаючы за клюб «Кавалер». У верасьні 2019 году Пэрыс на правах арэнды перайшоў у славенскі клюбу «Дамжале», аднак за каманду амаль не выступаў. Неўзабаве пакінуў клюб у арэнду накіраваўся ў іншы славенскі клюб «Крка». У ліпені 2020 году Пэрыс падоўжыў выступаць за «Крку». У ліпені 2021 году Пэрыс склаў двухгадовую дамову з клюбам «Копэр» з таго ж самага славенскага чэмпіянату. 2 верасьня 2022 году Пэрыс перайшоў у клюб украінскай Прэм’ер-лігі «Дынама» за 1 мільён эўра, што стала новым трансфэрным рэкордам для «Копэра». Ён падпісаў чатырохгадовы кантракт з украінскім клюбам. 6 верасьня 2023 году выправіўся ў арэнду ў азэрбайджанскі клюб «Сабах».

## Дасягненьні
**«Сабах»**:
* Уладальнік Кубка Азэрбайджану: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Ямайскія футбалісты
Аляксандар Нячаеў

**Алякса́ндар Няча́еў** ( 21 красавіка 1994 году) — беларускі футбаліст, брамнік таджыцкага клюбу «Худжанд».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец берасьцейскай СДЮШАР-5. З 2010 году пачаў выступаць за дубль мясцовага «Дынама». Зь цягам часу замацаваўся ў дублі, стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, аднак гэтак і не згуляў за яе. У пачатку 2015 году быў аддадзены ў арэнду ў «Кобрынь», аднак у ліпені таго ж году вярнуўся ў «Дынама». 1 жніўня 2015 году дэбютаваў за «Дынама» ў матчы Кубка Беларусі супраць «Бярозы-2010» (2:3), правёўшы на полі ўсе 90 хвілінаў. Да канца сэзону працягваў гуляць за дубль. У пачатку 2016 году пакінуў берасьцейскі клюб.

У сакавіку 2017 году стаў гульцом «Ліды», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. Пакінуў лідзкі клюб у студзені 2018 году і ў хуткім часе далучыўся да берасьцейскага «Руха». Стаў асноўным брамнікам каманды, прайшоў зь ёй шлях ад Другой да Найвышэйшай лігі. У сэзоне 2020 году чаргаваўся ў складзе з Раманам Сьцяпанавым, а ў 2021 годзе быў другім брамнікам пасьля Паўла Паўлючэнкі. Згуляў у адным матчы чэмпіянату і двух матчах Кубка Беларусі.

У студзені 2022 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў «Рух» і падпісаў кантракт на 1,5 гады з азэрбайджанскім клюбам «Сабах». Быў рэзэрвовым брамнікам, згуляў толькі ў адным матчы ў Кубку Азэрбайджану. У студзені 2023 году пакінуў «Сабах». У лютым 2023 году стаў гульцом «Менску», дзе замацаваўся ў якасьці асноўнага брамніка. У сьнежні 2023 году па заканчэньні дамовы зышоў з сталічнага клюбу. У студзені 2024 году прыяднаўся да «Гомля». У новым клюбе ня быў першым выбарам трэнэра, згуляўшы ў чэмпіянаце 2024 году толькі ў пяці першых і пяці апошніх матчах каманды. На пачатку 2025 году ўзгодніў новы кантракт з «Гомлем». У новым сэзоне быў другім выбарам галоўнага трэнэра, у той час Станіслаў Кляшчук згуляў у браме больш матчаў за Нячаева. У студзені 2026 году брамнік прыяднаўся да таджыцкага клюбу «Худжанд».

### Міжнародная
У 2014 годзе прыцягваўся да моладзевай зборнай Беларусі ў якасьці рэзэрвовага брамніка. Згуляў за зборную ў двух матчах, як то 13 жніўня супраць зборнай Малдовы і 4 верасьня супраць зборнай Ліхтэнштайну, выходзячы на замены.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Цімафей Мартынаў

**Цімафе́й Марты́наў** ( 6 траўня 2005 году) — беларускі футбаліст, нападнік магілёўскага «Дняпра» (у арэндзе з расейскага «Арэнбургу») і моладзевай зборнай Беларусі. Паходзіць з спартовай сям’і, бо ягоны дзед Юры Мартынаў таксама некалі быў футбалістам, які абараняў колеры сталічных «Дынама» і «Тарпэда».

## Кар’ера
### Клюбная
Пачынаў займацца футболам у структуры «Менску». Пазьней перабраўся ў акадэмію берасьцейскага «Дынама», а ў пачатку 2021 году далучыўся да «Руха», дзе зь лета стаў выступаць за дубль. У сакавіку 2022 году, пасьля таго як берасьцейскі клюб зьняўся з Найвышэйшай лігі, стаў гульцом «Менску». Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 9 красавіка 2022 году, выйшаўшы на зьмену ў канцы сустрэчы з жодзінскім «Тарпэда-БелАЗ» (1:0). Пасьля зыходу зь «Менску» Ўладзімера Хвашчынскага Мартынаў стаў галоўным нападнікам менчукоў, правёўшы 25 матчаў у Найвышэйшай лізе, дзе шэсьць разоў улучыў мяч у браму супернікаў. У 2024 году студзені некалькі разоў выпраўляўся з расейскім «Арэнбургам» на зборы. У лютым склаў працоўную ўгоду з гэтым клюбам. У расейскай камандзе ня даў рады, вярнуўшыся ў сярэдзіне лета 2025 году на правах арэнды ў берасьцейскае «Дынама». У сэзоне 2026 году таксама на правах арэнды стаў нападнікам магілёўскага «Дняпра».

### Міжнародная
У кастрычніку 2021 года гуляў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. 7 верасьня 2023 году дэбютаваў у зборнай Беларусі (да 21 году), калі выйшаў на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Эўропы 2025 году супраць зборных Фарэрскіх астравоў (2:3).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Лінус Вальквіст

**Лі́нус Ва́льквіст** (;  11 лістапада 1996 году) — швэдзкі футбаліст, правы абаронца польскага клюбу «Погань» і нацыянальнай зборнай Швэцыі.

## Кар’ера
### Клюбная
Знаходзячыся ў структуры клюбу «Нарчэпінг», у 2013 годзе быў пераведзены да складу асноўнай дружыны клюбу. Клюбную кар’еру запачаткаваў у 2014 годзе, дэбютаваўшы ў складзе каманды 6 красавіка ў матчы супраць «Гэльсынборгу». Той матч скончыўся гасьцявой перамогай «Нарчэпінга». У ліпені 2018 году Вальквіст далучыўся да складу нямецкага клюбу «Дынама», які на той час выступаў у Бундэсьлізе 2. Кантракт быў разьлічаны на чатыры гады. У ліпені 2020 году гулец абвесьціў аб сыходзе з каманды, бо яна страціла месца ў другім дывізіёне. Пасьля гэтага вярнуўся ў «Нарчэпінг», у якім адгуляў некалькі сэзонаў. 10 сьнежня 2022 году было абвешчана, што швэд далучыцца да польскага клюбу «Погань», пачынаючы з 1 студзеня 2023 году.

### Міжнародная
Вальквіст прыцягваўся да зборных краіны розных узростаў, а за моладзевую зборную Швэцыі пасьпеў згуляць ажно 29 матчаў. У студзені 2016 году гулец дэбютаваў у кашулі нацыянальнай зборнай Швэцыі ў матчы супраць зборнай Эстоніі.

## Дасягненьні
**«Нарчэпінг»**:
* Чэмпіён Швэцыі: 2015

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Швэдзкія футбалісты
Глеб Гурбан

**Глеб Віталевіч Гурбан** ( 15 траўня 2001) — беларускі футбаліст, абаронца расейскага клюбу СКА-«Хабараўск».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец клюбу «Менск». З 2018 году пачаў выступаць за дубль, у кастрычніку і лістападзе 2018 году гуляў таксама ў Юніёрскай лізе УЭФА. У 2019 годзе пачаў зрэдку прыцягвацца і да асноўнай каманды. 14 верасьня 2019 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць берасьцейскага «Дынама» (0:3). У далейшым працягваў выступаць за дубль, часам зьяўляючыся ў асноўным складзе. У ліпені 2020 году на правах арэнды далучыўся да «Смалявічаў». Пачаў гуляць у стартавай адзінаццатцы, аднак у жніўні атрымаў траўму. Пасьля акрыяньня вярнуўся на поле толькі ў лістападзе. У сьнежні 2020 году пакінуў «Смалявічы».

У сакавіку 2021 году стаў гульцом берасьцейскага «Руха», аднак гуляў толькі за дубль. У ліпені 2021 году на правах арэнды далучыўся да «Воршы», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У сьнежні 2021 году вярнуўся з арэнды ў «Рух». У сакавіку 2022 году, пасьля таго як «Рух» зьняўся з Найвышэйшай лігі, зноў стаў футбалістам «Менска». Спачатку ня меў трывалага месца ў аснове, а зь лета пачаў рэгулярна зьяўляцца ў першым складзе. У сьнежні 2022 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Менск», аднак у студзені 2023 году падпісаў новае пагадненьне з клюбам. Паводле вынікаў галасаваньня аматараў быў прызнаны найлепшым гульцом каманды ў 2023 годзе. У сьнежні 2023 году пакінуў клюб, але ў студзені 2024 году падпісаў чарговае пагадненьне зь «Менскам».

У жніўні 2024 году далучыўся да расейскага клюбу СКА-«Хабараўск».

### Міжнародная
У кастрычніку 2019 году выступаў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Менск»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смалявічы»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Ворша»
Газаваная вада

**Газаваная вада** — вада, насычаная вуглякіслым газам да 5—10 грамаў на літар.

Мэханічнае ўвядзеньне газу ў ваду і яго распушчэньне ў ёй ажыцьцяўляюць у акратафоры або сатуратары.

## Мінуўшчына
У Старажытнай Грэцыі было вядома пра мінэральную ваду з газам за 2000 гадоў да Нараджэньня Хрыстова. У XVIII стагодзьдзі такую ваду пачалі развозіць у пляшках па шматлікіх краінах. У 1767 годзе ангельскі хімік Джозэф Прыстлі стварыў газаваную ваду, якую пачалі прадаваць у аптэках. 24 красавіка 1833 году такую ваду запатэнтавалі ў ЗША. Таксама ў 1833 годзе ў Ангельшчыне распачалі продаж газаванага ліманаду, што стала магчымым дзякуючы вылучэньню лімоннай кісьлі ў 1784 годзе.

## Крыніцы

Катэгорыя:Безалькагольныя напоі
Катэгорыя:Ангельскія вынаходніцтвы
Катэгорыя:Брытанская культура
Катэгорыя:Эўрапейскія напоі
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1767 годзе
Яўген Малашэвіч

**Яўген Сяргеевіч Малашэвіч** ( 10 сьнежня 2002 году) — беларускі футбаліст, нападнік менскага «Дынама».

## Кар’ера
Выхаванец клюбу «Менск». З 2019 году пачаў выступаць за клюбны дубль. У 2020 годзе пачаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 26 ліпеня 2020 году, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы супраць БАТЭ (0:6).

У сэзоне 2021 году пачаў часьцей зьяўляцца ў асноўнай камандзе, таксама гуляў за моладзевую каманду «Менску» ў Юніёрскай лізе УЭФА. Сэзон 2022 году пачынаў у складзе сталічнага клюбу, а ў красавіку быў аддадзены ў арэнду ў пінскую «Хвалю», дзе неўзабаве замацаваўся ў першай адзінаццатцы. У чэрвені 2022 году паводле пагадненьня бакоў пакінуў пінскі клюб, і ў ліпені быў арандаваны «Гомлем», дзе звычайна выходзіў на замену або заставаўся на лаве запасных. У лістападзе 2022 году па заканчэньні арэнды пакінуў «Гомель». У студзені 2023 году па вяртаньні з арэнды стаў трэнавацца зь «Менскам». Дэбютны гол у Найвышэйшай лізе правёў 1 ліпеня 2023 году ў матчы супраць жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ», які аказаўся пераможным для каманды. Агулам за два гады стаў адным зь лідэрам сталічнага клюбу. У студзені 2025 году мог уладкавацца ў Гішпаніі, дзе да гульца была цікавасьць з боку клюбу трэцяга дывізіёну. Тым ня менш, Малашэвіч застаўся на радзіме, прыяднаўшыся да сталічнага «Дынама».

## Дасягненьні
**«Дынама» Менск**:
* Срэбны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2025
* Уладальнік Супэркубка Беларусі: 2025
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Дзьмітры Велісевіч

**Дзьмі́тры Велісе́віч** ( 9 лютага 1995 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца «Маладэчна-2018».

## Кар’ера
З 2013 году пачаў выступаць у Другой лізе за адроджаны менскі «Партызан». У сярэдзіне 2014 году, пасьля таго як менскі клюб зьняўся з Другой лігі, перайшоў у «Маладэчна-2013», а з 2015 году выступаў за «Ашмяны-БДУФК», дзе быў адным з асноўных гульцоў. У 2016 і 2020 гадах выступаў за ашмянскую каманду ў Першай лізе.

З пачатку 2021 году трэнаваўся з бабруйскай «Белшынай» і ў лютым склаў дамову з клюбам. У 2021 годзе гуляў пераважна ў пачатковым складзе каманды і дапамог «Белшыне» паводле вынікаў сэзону 2021 году прасунуцца ў Найвышэйшую лігу. У лютым 2022 году падоўжыў пагадненьне з бабруйчанамі. 20 сакавіка 2022 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе ў матчы першага тура супраць магілёўскага «Дняпра» (0:0), калі выйшаў у першай адзінаццатцы і быў заменены ў другім тайме.

У лютым 2024 году пакінуў «Белшыну», а ў сакавіку стаў гульцом гомельскага «Паперпраму». У лютым 2026 году далучыўся да «Маладэчна-2018», якое вярнулася ў Першую лігу з наймацнейшага дывізіёну.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Дзьмітры Лясьняк

**Дзьмі́тры Валер'евіч Лясьня́к** ( 6 сакавіка 2004 году) — беларускі футбаліст, паўабаронца «Хвалі». Знаходзіцца ў арэндзе зь берасьцейскага «Дынама».

## Кар’ера
Выхаванец берасьцейскай СДЮШАР-8. З 2018 году гуляў за юнацкія каманды мясцовага «Дынама», гэтак у 2020 годзе пачаў выступаць за клюбны дубль. У пачатку 2021 году разам з акадэміяй дынамаўцаў перайшоў у берасьцейскі «Рух», дзе таксама стаў выступаць за дубль. У пачатку 2022 году «Рух» зьняўся з чэмпіянату Беларусі, але паўабаронца працягваў выступаць за каманду клюбу ў юнацкім першынстве. У чэрвені 2022 году вярнуўся ў берасьцейскае «Дынама», падпісаўшы двухгадовы кантракт. 10 ліпеня 2022 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з жодзінскім «Тарпэда-БелАЗ» (0:1). У далейшым працягваў рэгулярна зьяўляцца ў асноўнай камандзе, нярэдка ў стартавым складзе. У студзені 2023 году склаў новае двухгадовае працоўнае пагадненьне з «Дынама».  У сакавіку 2024 года быў аддадзены ў арэнду ў «Ніву» з Доўбізны. Сэзон 2025 году пачаў у арэндзе ў «Маладэчна-2018», згуляўшы за каманду ў першай палове Найвышэйшай лігі восем матчаў. Улетку на правах арэнды перайшоў у першалігавую «Хвалю».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Кірыл Гоманаў

**Кірыл Аляксандравіч Гоманаў** ( 17 лютага 2005) — беларускі футбаліст, абаронца МЛ.

## Кар’ера
### Клюбная
Пачынаў займацца футболам у Віцебску, але ў веку 13 гадоў перабраўся ў акадэмію берасьцейскага «Дынама». У студзені 2021 году далучыўся да берасьцейскага «Руха», у складзе якога выступаў у юнацкім першынстве Беларусі. У жніўні 2022 году падпісаў двухгадовы кантракт зь «Іслаччу». Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 13 жніўня 2022 году, калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы зь берасьцейскім «Дынама» (1:2). У красавіку 2023 году падоўжыў кантракт з клюбам да канца 2025 году. 24 чэрвеня 2023 году ў матчы супраць «Гомля» вызначыўся галявой перадачай. Цягам сэзону выступаў за клюб пераважна ў ролі гульца замены. Ужо ў 2024 годзе абаронца быў адным з ключавых футбалістаў каманды. Дэбютным праведзеным голам адзначыўся 18 чэрвеня 2024 году ў матчы Кубка Беларусі супраць гомельскага «Лякаматыва». У сьнежні таго ж году склаў новы кантракт зь «Іслаччу», які мусіў дзеіць да канца 2026 году.

У першым матчы клюбу новага сэзону, які адбыўся 14 сакавіка 2025 году супраць мазырскай «Славіі», выйшаў на поле ў стартавым складзе з капітанскай повязьзю, а таксама вызначыўся сваім першым праведзеным голам у лізе. У чэрвені 2025 году зьявілася інфармацыя, што кіпрскі «Арыс» зрабіў афіцыйную прапанову на выкуп футбаліста, ня выключыўшы затым магчымую зваротную арэнду. У лістападзе паведамлялася таксама аб цікавасьці да гульца з боку менскага «Дынама». У сьнежні зьявілася інфармацыя аб цікавасьці да гульца з боку чэмпіёна клюбу МЛ. Афіцыйна 24 сьнежня далучыўся да шэрагаў віцебскага клюбу. Між тым Гоманаў паводле вынікаў сэзону быў названы ў ліку адным з найлепшых гульцоў Найвышэйшай лігі, трапіўшы ў сымбалічную зборную Б турніру.

### Міжнародная
У лістападзе 2023 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. У сакавіку 2024 году атрымаў выклік у зборную Беларусі (да 21 году). Дэбютаваў за зборную 5 чэрвеня 2024 году ў таварыскім матчы супраць зборнай Мальты. Хутка стаў асноўным цэнтральным абаронцам зборнай, прапусьціўшы ў 2025 годзе толькі два таварыскія матчы ў сакавіку.

## Дасягненьні
**«Іслач»**:
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Іслач» Менскі раён
Уладзіслаў Жураўлёў

**Уладзіслаў Дзьмітрыевіч Жураўлёў** ( 2 ліпеня 2004) — беларускі футбаліст, паўабаронца «Іслачы».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец клюбу «Іслачы». З 2019 году выступаў за клюб у юнацкім першынстве Беларусі, а з 2022 году пачаў гуляць за клюбны дубль. У той жа час пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 6 лістапада 2022 году, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы зь «Віцебскам» (3:1). У сьнежні 2022 году склаў першы прафэсійны кантракт зь «Іслаччу». У сэзоне 2023 году атрымліваў ужо больш гульнявога часу, у некаторых матчах нават праводзіў усе 90 хвілінаў матчу. 1 красавіка 2023 году забіў свой першы гол у кар’еры, ўлучыўшы мяч у браму берасьцейскага «Дынама» ў хатнім матчы Найвышэйшай лігі. У выніку Жураўлёў стаў першым выхаванцам клюбу, які адзначыўся за «Іслач» ў матчы нацыянальнага першынства. У чэрвені 2024 году падоўжыў пагадненьне з клюбам да канца 2026 году.

### Міжнародная
22 сакавіка 2024 года дэбютаваў у зборнай Беларусі (да 21 году), калі выйшаў на замену ў другім тайме адборачнага матчу да чэмпіянату Эўропы 2025 году супраць зборнай Грэцыі (1:0).

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Алейка

**Алейка**, **Алека** — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Аліка або Алека (Alico, Alika, Aleka, Allecke, Aleke) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова ал- (імёны ліцьвінаў Алігут, Альмін, Аламунт; германскія імёны Algut, Almin, Alamunt) паходзіць ад гоцкага alls 'увесь, кожны'. 

У Прусіі бытавала імя *Allicke*.

Германскае імя Aleke гістарычна бытавала ў Рызе.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *[[Дуброўна|Дубровенъского]] путя слуги панъцырныи… Оносовых сыновъ тры — Данилко, Олеико, Трухонъ* (каля 1492 году); *светковъ на имя Яковца Олейкоича, себра своего* (9 верасьня 1540 году); *боярына [[Ворша|ръшаньского]] Олейку Грыневича* (29 сакавіка 1558 году); *Oleykowicz* (1671—1681 гады); *Олекевичова Елисавета* (2 лістапада 1853 году); *Olekiewicz Karol* (15 сакавіка 1896 году); *Alekowicz* (1909 год).

## Носьбіты
* Антон Алякевіч (*Антон Казимиров сын Олекевич*) — зямянін Менскага павету, прадстаўлены ў 1863 годзе
* Антон Алякевіч (*Антон Петров Олекевич*) — шляхціч Менскай губэрні, прадстаўлены ў 1863 годзе

У канцы XVIII ст. на гістарычных Амсьціслаўшчыне і Аршаншчыне адзначаўся шляхецкі род Алекаў.

Алькевічы (Alkiewicz) гербаў Яліта і Шалава — літоўскі шляхецкі род.

Алякевічы гербу Леў — літоўскі шляхецкі род.

На 1910 год існавала вёска Нікольск або Алейкі ў Чавускім павеце Магілёўскай губэрні.

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Адной дарогай

***Адной дарогай*** — музычны альбом гурта «Наві» 2017 году.

Стаў другім беларускамоўным альбомам гурта. Адразу пасьля ўдзелу ў конкурсе «Эўрабачаньне», які праходзіў у траўні 2017 году ў Кіеве (Украіна), увесь гурт «Наві» зьехаў на тыдзень у вёску за 300 км ад Менску. Там музыкі напісалі большасьць песьняў новага альбому. Пры гэтым рэпэтавалі на прыродзе ў полі. У выніку 9 створаных беларускамоўных песьняў запісалі на менскай студыі «Селах» з гукарэжысэрам Андрэем Баброўкам. Іх зьвядзеньнем займаўся Павал Трацяк. Музыку выконвалі: у сьпеўным дуэце Ксенія Жук (клявішы) і Арцём Лук’яненка (акустычная гітара), а таксама Аляксандар Табольскі (электрагітара), Уладзь Чашчавік (бас-гітара) і Ўладзімер Бегер (барабаны).

16 кастрычніка 2017 году гурт абвясьціў пра напісаньне альбома *Адной дарогай* і намер прадставіць яго на канцэрце 9 сакавіка 2018 году ў сталічным клюбе «Прайм Хол». Як адзначылі самі музыкі, усе песьні «прасякнутыя любоўю да роднай мовы, зямлі, музыкі, жыцьця і адно да аднаго». 4 сьнежня 2017 году выйшаў відэакліп на альбомную песьню «А дзе жывеш ты», які да 2023 году набраў звыш 300 000 праглядаў.

Альбом выйшаў на 6 музычных парталах ЗША («Амазон», «Бандкэмп», «Саўндклаўд», «Спотыфай», «Эпл» і «Ютуб»), а таксама на адным у Расеі («Яндэкс») і Францыі («Дызэр»).

## Песьні

## Крытыка
4 студзеня 2018 году музычны крытык парталу «Experty.by» Мікалай Янкойць адзначыў «мяккі і ўтульны» гук альбому, а таксама заўважыў паўсюдныя двухгалосьсі, бо «Арцём і Ксенія літаральна зьліваюцца ў адно цэлае». Пры гэтым Янкойць падкрэсьліў: «Дабрыня са сьвятлом так і пруць з кожнага куточка альбома: вазьмі любую песьню, і яна будзе годным саўндтрэкам да рамантычнага фільма пра юнацкае каханьне». Іншы крытык парталу «Experty.by» Ягор Цывілька параўнаў альбом зь яго папярэднікам: «Тут знаходзяцца некалькі някепскіх трэкаў ("А дзе жывеш ты?", "Уяўляй", "Восень"), астатняе ж — даволі аднародная прахадная маса са знаёмых хадоў».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 

Катэгорыя:Альбомы электроннай музыкі
Катэгорыя:Беларускія альбомы
Катэгорыя:Альбомы на беларускай мове
Жыбар

**Жыбар** (*Жыбэр*, *Шыбар*, *Шыбэр*, *Шэбар*), **Зыбар** (*Зыбэр*), **Сібар** (*Сыбэр*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Сібар, пазьней Зыбэр (Sibar, Sieber, Siber) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова сіг- (зыг-, зег-) (імёны ліцьвінаў Зігібут, Зыгел, Жыгімонт; германскія імёны Sigibot, Sigel, Sigimunt) паходзіць ад гоцкага і бургундзкага sigus 'перамога', а аснова -бар- (-бор-) (імёны ліцьвінаў Барвід, Барвін, Барвін; германскія імёны Barvid, Barwin, Barwin) — ад гоцкага bara, baur 'чалавек, дзіця' (літаральна — «народжаны»).

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Sibarius.

Імя Жыбар бытавала ў Ноўгарадзе: *дер. Дорка: дв. Жиборъ* (1545 год).

У Прусіі адзначалася прозьвішча Schyborr.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *Жостовт Шиборович* (1538 год); *люди… Жиборъ* (1 ліпеня 1540 году); *Шеборъ Яновичъ*, *Петръ Шеборъ… Петра Шебора*, *Миколай Жиборовичъ Стыпульковъ* (1567 год); *Żybor* (1636 год); *Maryanna Zybar* (1809 год); *Zybarowicz* (1813—1814 гады); *Teresa Żyber* (1838 год); *Józef, Magdalena Zyber* (1843 год).

## Носьбіты
* Жостаўт Шыбаравіч — жыхар Жамойцкага староства, які ўпамінаецца ў 1538 годзе
* Мікалай Жыбаравіч Стыпулькоў — дарагічынскі баярын, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1567 году
* Шэбар Янавіч і Пётар Шэбар — баяры Дарагічынскага павету Падляскага ваяводзтва, якія ўпамінаюцца ў попісе войска ВКЛ 1567 году

Сібар (Sibor), Сыбэр (Syber) і Шыбэр (Szyber) — прозьвішчы, зафіксаваныя ў XIX стагодзьдзі ў ваколіцах Сувалкаў.

## Глядзіце таксама
* Зіга
* Бара

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Шандрык

**Шандрык** (*Шэндрык*) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

## Паходжаньне

Сандрых або Сандырык або Сэндырык, пазьней Сандрык (Sandrih, Sandrich, Sandericus, Sendericus, Sandrique) — імя германскага паходжаньня. Іменная аснова санд- (сант-, зант-) (імёны ліцьвінаў Сантаўт, Зантэр; германскія імёны Santold, Santer) паходзіць ад гоцкага *sanþs 'сапраўдны', а аснова -рых- (-рык-) (імёны ліцьвінаў Дзітрык, Індрых, Эрык; германскія імёны Hindrich, Ditricus, Erik) — ад гоцкага reiks 'магутны', германскага rikja 'магутны, каралеўскі'.

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: *люди добрые, на имя Ондрей Шандрыкъ* (14 ліпеня 1539 году)

## Носьбіты
* Шандрык Друмант — швэдзкі палонны, які ўпамінаецца ў 1711 годзе
* Казімер Шэндрык — селянін з ваколіцаў Расенаў, які меў у валоданьні зямлю на 1889 год

На 1904 год існавала вёска Шэндрыкі ў Парэцкім павеце Смаленскай губэрні.

На 1906 год існавала вёска Шандрыкі ў Полацкім павеце Віцебскай губэрні.

## Глядзіце таксама
* Санда
* Рых

## Крыніцы

Катэгорыя:Мужчынскія імёны
Лукаш Бэйгер

**Лу́каш Бэ́йгер** (;  11 студзеня 2002 году) — польскі футбаліст, цэнтральны абаронца славенскага клюбу «Цэле». Таксама часам можа гуляць на пазыцыі правага абаронцы.

## Кар’ера
Пачаў займацца футболам у футбольнай школе свайго бацькі, але пазьней далучыўся да акадэміі «Леха». Яшчэ юнаком далучыўся да акадэміі ангельскага «Манчэстэр Юнайтэд», аднак, каб распачаць прафэсійную кар’еру Бэйгер вярнуўся ў Польшчы. Гэтак у веку 17 гадоў абаронца склаў працоўную дамову з клюам «Сьлёнск». Дэбютаваў у новай камандзе ў хатнім матчы Экстраклясы супраць «Погані», якая скончылася перамогай уроцлаўцаў зь лікам 2:1. У студзені 2025 году далучыўся да складу славенскага клюбу «Цэле».

## Дасягненьні
**«Цэле»**:
* Уладальнік Кубка Славеніі: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Польскія футбалісты