Камісібай

— форма японскага вулічнага тэатру і апавяданьня, папулярная ў часы Вялікай дэпрэсіі 1930-х і паваеннай Японіі да зьяўленьня тэлевізіі.  выконваў  («апавядальнік »), якія прыходзілі на скрыжаваньні з шэрагам размаляваных таблічак, якія ставілі на імправізаваную сцэну і расказвалі гісторыю, мяняючы карцінкі.

Правобразы  зьяўляюцца ў будысцкіх храмах, дзе манахі з VIII стагодзьдзя карысталіся для пераказу гісторыяў сваіх манастыроў  («скруткі-карцінкі») як ілюстраванымі дапаможнікамі.

## Мінуўшчына
Як  зьявіліся ў XX стагодзьдзі, дакладна невядома. Лічыцца толькі, што яны паходзяць з традыцыі  («ілюстраванага апавяданьня»), якое сустракаецца ў скрутках  XII стагодзьдзя, дзе зьмешчаныя толькі ілюстрацыі, якія служаць дапаможнікам для вуснай гісторыі.

У эпоху Эда (1603—1868) візуальнае і сцэнічнае мастацтва расквітала, у тым ліку праз распаўсюджаньне укіё-э. У канцы XVIII стагодзьдзя зноў набывае папулярнасьць , калі апавядальнікі зьявіліся на вулічных скрыжаваньнях з закручанымі скруткамі, прымацаванымі на жэрдках. У эпоху Мэйдзі (1868—1912) апавядальнікі выкарыстоўвалі  («стаячыя карцінкі»), выразаныя з паперы фігуркі, прымацаваныя на драўляных жэрдках. Яшчэ адной формай  былі імпартаваныя зь Нідэрляндаў стэрэаскопы, удасканаленыя так, каб глядач, які глядзеў ў іх на пэйзажы і побытавыя сцэнкі, адчуваў ілюзію прасторы, створанай прыладай.

, карыкатуры і коміксы сталі асабліва папулярнымі падчас Вялікай дэпрэсіі 1930-х і па капітуляцыі Японіі ў II сусьветнай вайне. Гэты пэрыяд у Японіі вядомы як «Залаты век ». У 1933 року толькі ў Токіё было 2500 , якія ў дзень ладзілі дзесяць паказаў для як найбольш 30 дзяцей, што ў дзень складала мільён гледачоў. У паваенны час гумар у коміксах і  штодня забаўляў да пяці мільёнаў дзяцей і дарослых.

 («вулічны апавядальнік ») прыяжджаў роварам на рог вуліцаў і вывешваў сваю  («хлапушку»), каб прыцягнуць увагу мінакоў. Калі гледачы зьбіраліся, апавядальнік прадаваў дзецям цукеркі, што служыла аплатай за прадстаўленьне. Тады ён разгортваў , невялікі драўляны прасцэніюм, на якім мацаваліся ілюстрацыі, якія мяняліся падчас апавяданьня. Камісібая карысталіся толькі ўручную намаляванымі карцінкамі, а не прамыслова вырабленымі дял школаў ці ў іншых мэтах.

Разнастайная тэматыка  і цяпер сустракаецца ў манзе ды анімэ — у ілюстраваных апавяданьнях зьявіўся адзін зь першых супэргерояў у сьвеце,  («Залаты кажан») у 1931, супэргероі з падвойным жыцьцём накшталт прынца Ганмы і папулярны жанр , або «драматычныя карцінкі». Мноства пасьпяховым артыстаў мангі, напрыклад Сігеру Мідзукі, пачыналі дзейнасьць з  да ейнага выхаду з моды ў 1953 року.

Са зьяўленьнем у 1953 року тэлевізіі (якая сьпярша называлася  — «электрычная ») папулярнасьць  згасла. Мноства мастакоў і апавядальнікаў , страціўшы працу, пераключыліся на маляваньне . Хоць гэтая форма японскага мастацтва амаль цалкам зьнікла, ейнае значэньне і ўплыў дазволілі  лічыцца пачаткам мангі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Мастацкая суполка артыстаў камісібай
* Міжнародная камісібайская асацыяцыя Японіі 
* Камісібай для дзяцей 
* Тэатар карткавых гісторый
* Анляйнавая крама 
* Энцыкляпэдыя навуковай фантастыкі

Катэгорыя:Будысцкі фальклёр
Катэгорыя:Японскі фальклёр
Катэгорыя:Японскае сцэнічнае мастацтва
Катэгорыя:Распавяданьне гісторый
Катэгорыя:Японскія словы і выразы