open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Тэртуліян

**Квінт Септымій Флорэнс Тэртуліян** (; 155/165, Картаген — 220/240) — адзін з найвыдатнейшых раньнехрысцыянскіх пісьменьнікаў і тэолагаў, аўтар 40 трактатаў, зь якіх захаваўся 31.

## Біяграфія
Надзейных сьведчаньняў аб жыцьці **Тэртуліяна** адносна мала; большасьць ведаў пра яго здабываецца з урыўкаў яго твораў. Рымская Афрыка была вядомая як радзіма аратараў, і гэты ўплыў можна заўважыць у стылі яго твораў зь іх архаізмам альбо правінцыялізмам, яркай вобразнасьцю й страсным характарам. Ён быў вучоны й вельмі адукаваны. Яго пяру належаць прынамсі тры кнігі на грэцкай мове. Ён спасылаецца на іншыя свае творы, якія не захаваліся да нашых дзён.

Паводле царкоўнага паданьня, Тэртуліян вырас у Картагене у сям’і рымскага цэнтурыёна. Кажуць, што **Тэртуліян** быў дасьведчаным юрыстам і пасьвечаным сьвятаром. Гэтыя сьцьвярджэньні грунтуюцца на апавяданьнях Яўсевія Кесарыйскага («Царкоўная гісторыя», ІІ, ІІ. 4) і разьдзеле 53 «*Пра знакамітых людзей*» (лац. *De vіrіs іllustrіbus*) Іераніма{{efn|См. Введение к . Іеранім сьцьвярджаў, што бацька Тэртуліяна займаў пасаду centurіo proconsularіs («ад’ютанта») у рымскай арміі ў Афрыцы.

Ён найбольш выразны выразьнік перакананьня аб несумяшчальнасцы філязофіі й хрысцыянскага веравучэньня, фундамэнтальнай ліньні, якая была сфармулявана ў «Пасланьнях апостала Паўла» і падкрэсьлівалася, што хрысцыянскае аб’яўленьне «вынішчае мудрасьць усяго сьвету». Яго бацька быў цэнтурыёнам ваеннага гарнізона ў горадзе Картагене. Горад славіўся адным зь лепшых навуковых цэнтраў дзяржавы. Безумоўна, Тэртуліян атрымаў якасную адукацыю. У прыватнасцы, ён дасканала вывучыў грэцкую мову й набыў веды па рыторыцы й праве. У 195 г. ён ажаніўся, але гэта не перашкодзіла яму стаць прэзьбітэрам. Выдатны філёзаф і царкоўны дзеяч памёр каля 240 году ў сваім родным горадзе.

### Філязофскія погляды
Выхаваны на традыцыях рымскай прававой культуры, ён прахалодна й нават варожа ставіўся да абстрактных сыстэм грэцкай філязофіі. «Гаротны Арыстоцэль» усталяваў для ерэтыкоў дыялектыку — «мастацтва будаваць і разбураць, мастацтва само па сабе бясплоднае, але такое, якое спараджае шматлікія спрэчкі, а значыць, і ерасі».

Даказваючы тэзіс аб несумяшчальнасцы філязофіі й хрысцыянскай веры, Тэртуліян стаў раньнім выразьнікам яго практычнага разуменьня. Гэта вынікае з таго, што сацыяльная функцыя філязофіі адрозьніваецца ад рэлігіі. Сацыяльная функцыя незалежная ад таго цы іншага філязафічнага абгрунтаваньня, якое, уласна, і не мае патрэбы. Ня можа быць нічога агульнага паміж Атэнамі й Ерусалімам, паміж Акадэміяй і царквой, паміж ерэтыкамі-язычнікамі й хрысцыянамі. Пасьля Хрыста няма патрэбы ў дапытлівасцы, а пасьля Эвангельля — у дасьледаваньні. Адмаўляючы філязофію Плятона, Арыстоцэля, Эпікура, Геракліта, Эмпедокла, ён абвяшчае філёзафаў патрыярхамі ерасі.

Тэртуліян лічыў спалучэньне плоцы й душы настолькі блізкім, што цяжка сказаць, цы плоць «нясе» душу, цы душа ёсьць плоць. Дзякуючы плоцы, душа «атрымоўвае асалоду» ад дароў прыроды, багацьцяў сьвету. Тэртуліян не лічыў плоць «пасудзінай» для душы, але лічыў, што яна створана першасутнасьцю.

## Крыніцы

Катэгорыя:Філёзафы
Катэгорыя:Хрысьціянскія багасловы
Сто дзён

**«Сто дзён»** () — час другога кіраваньня імпэратара Напалеона I у Францыі з 20 сакавіка па 22 чэрвеня 1815 году пасьля ягоных уцёкаў з вострава Эльбы. Фраза «Сто дзён» была ўпершыню скарыстаная прэфэктам Парыжу Гаспарам дэ Шабралям, у прамове, якой ён вітаў караля Людовіка XVIII 8 ліпеня.

26 лютага 1815 году Напалеон з тысячай жаўнераў эльбаўскага гарнізону зьбег з вострава Эльбы. Высадзіўшыся на поўдні Францыі, Напалеон хуткім маршам рушыў на Парыж, у той час калі хаўрусьнікі дзялілі Эўропу на Венскім кангрэсе. Людовік XVIII накіраваў супраць Напалеона войскі Мішэля Нэя, які, як толькі Напалеон быў прайграў і зрокся трону, устаў на бок новага караля. Аднак Нэй хутка далучыўся да Напалеона разам з шматлікай арміяй. Неўзабаве Банапарт як імпэратар увайшоў у Парыж, аднавіўшы сваю ўладу. Народ Францыі вітаў яго, выкрыкваючы воклічы «Сьмерць Бурбонам». Хаўрусьнікі былі агаломшаныя. Тут жа Аўстрыяй, Прусіяй, Расеяй і Вялікабрытаніяй была створана новая, ужо Сёмая антынапалеонаўская кааліцыя, якая вылучыла 150 тысяч жаўнераў на канчатковае зрынаньне францускага імпэратара. Напалеон уварваўся ў Бэльгію, распачаўшы Бэльгійскую кампанію, якая і атрымала назву «Сто дзён». Пасля шэрагу бітваў пры Катар-Бра, Ліньі, Ваўры, якія мелі зьменныя посьпехі ў бітвах, армія Напалеону была канчаткова разгромленая ў бітве пры Ватэрлёо 18 чэрвеня 1815 году.

22 чэрвеня 1815 году Напалеон другі раз зрокся трону ў Парыжы. Усе адданыя Банапарту людзі пакінулі горад да 24 чэрвеня, фактычна спыніўшы існаваньне Першае імпэрыі. Сам Напалеон зразумеў безвыходнасьць становішча і празь некалькі тыдняў туляньняў здаўся ў палон ангельцам. У палоне Напалеон цешыў сябе марамі пра тое, што яму ўдасца дамовіцца з ангельцамі і ён дажыве жыцьцё ў невялікай сядзібе ў навакольлях Лёндану, або пра тое, што яму ўдасца зьехаць у ЗША. Аднак хаўрусьнікі аднагалосна пастанавілі выправіць Напалеона ў новую высылку на востраў Сьвятой Алены, дзе той і памёр у сваёй пасьцелі а 17:49 5 траўня 1821 году.

## Крыніцы

## Літаратура
* 

Катэгорыя:Напалеонаўскія войны
Максім Касараб

**Максі́м Касара́б** ( 10 чэрвеня 2003 году) — беларускі футбаліст, абаронца магілёўскага «Дняпра» (у арэндзе зь берасьцейскага «Дынама») і моладзевай зборнай Беларусі.

## Кар’ера
### Клюбная
Пачынаў займацца футболам у менскім «Дынама», а ў веку 10 гадоў трапіў у структуру «Менску». З 2019 году пачаў выступаць за клюбны дубль, а таксама браў удзел у Юніёрскай лізе УЭФА. Тады ж стаў зрэдку прыцягвацца да асноўнай каманды. Упершыню за галоўную каманду «Менску» згуляў 5 верасьня 2020 году ў матчы Кубка Беларусі супраць «Астраўца» (3:0), калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы.

Перад сэзонам 2021 году стаў трывала трэнавацца з асноўнай камандай клюбу. Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 13 сакавіка 2021 году ў матчы супраць салігорскага «Шахцёра» (0:1), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. Хутка замацаваўся ў стартавым складзе каманды. Сэзон 2022 году амаль цалкам прапусьціў праз траўмы, а ў 2023 годзе зноў пачаў выступаць у першай адзінаццатцы сталічнага клюбу. У сьнежні 2023 году па заканчэньні кантракта пакінуў «Менск».

У студзені 2024 году склаў трохгадовае пагадненьне зь берасьцейскага «Дынама». У 2024 году быў асноўным абаронцам клюбу. На пачатку 2026 году ўзгодніў новы кантракт з клюбам да канца 2027 году, але адразу выправіўся ў арэнду ў магілёўскае «Дняпро».

### Міжнародная
У кастрычніку 2019 году гуляў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. У кастрычніку 2021 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. 24 сакавіка 2023 году дэбютаваў у зборнай Беларусі (да 21 году), калі выйшаў у стартавым складзе ў адборачным матчы чэмпіянату Эўропы 2025 году супраць зборнай Андоры (0:0) і быў заменены ў другім тайме.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Раманюк

**Раманюк** беларускае прозьвішча.

## Вядомыя носьбіты
* Дзяніс Раманюк (нар. 1970) — беларускі графік і выдавец, сын Міхаіла Фёдаравіча Раманюка.
* Мікалай Раманюк (нар. 1984) — беларускі футбаліст.
* Мікалай Раманюк (навуковец) — беларускі вучоны, кандыдат тэхнічных навук, дацэнт.
* Міхась Раманюк (1944—1997) — беларускі мастацтвазнавец, мастак, этнограф.
* Фёдар Раманюк (нар. 1952) — беларускі вучоны ў галіне электраэнэргетыкі.
Ільля Кухарчык

**	Ільля́ Сяргеевіч Куха́рчык** ( 10 сакавіка 1997) — беларускі футбаліст, паўабаронца мазырскай «Славіі».

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец баранавіцкай ДЮСШ-5 і пастаўскай акадэміі клюбу ПМЦ. Пазьней далучыўся да барысаўскага БАТЭ. Выступаў за клюбны дубль і гуляў у Юніёрскай лізе УЭФА. У сакавіку 2017 году быў аддадзены ў арэнду ў «Баранавічы, дзе стаў гульцом першай адзінаццаткі.

У лютым 2018 году перайшоў у «Віцебск», аднак ужо ў сакавіку зноў быў арандаваны «Баранавічамі». У ліпені 2018 году паводле пагадненьня бакоў скасаваў кантракт зь «Віцебскам» і стаў гульцом бабруйскай «Белшыны». У сэзоне 2018 году праз пашкоджаньні нячаста зьяўляўся на полі. У лютым 2019 году падоўжыў кантракт зь «Белшынай», і ў тым жа годзе быў адным з асноўных гульцоў бабруйчанаў і дапамог камандзе прасунуцца ў Найвышэйшую лігу.

У студзені 2020 году праходзіў прагляд у жодзінскім «Тарпэда-БелАЗ» і ў выніку падпісаў трохгадовы кантракт. Пачынаў сэзон 2020 году ў стартавым складзе, але хутка атрымаў цяжкую траўму, празь якую выбыў да канца году. У 2021 годзе зноў стаў зьяўляцца на полі, выходзячы на замену. У жніўні 2021 году быў аддадзены ў арэнду «Белшыне». Замацаваўся ў стартавым складзе бабаруйскай каманды, і яшчэ раз дапамог ёй вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У студзені 2022 году па заканчэньні арэнды пачаў трэнавацца з «Тарпэда-БелАЗ», аднак у лютым скасаваў працоўную дамову з клюбам і хутка вярнуўся ў «Белшыну» на паўнавартасны кантракт. У пачатку 2023 году заявіў, што кіраўніцтва клюбу не сплаціла яму прэміяльныя грошы за папярэдні сэзон. Улетку таго ж году Кухарчыкам цікавіўся гарадзенскі «Нёман», але, не зважаючы на цікавасьць самога гульца ў пераходзе, кіраўніцтва «шыньнікаў» не дало згоды. Зь пяцьцю галамі паўабаронца быў найлепшым бамбардзірам каманды. У выніку, у студзені 2024 году ўсё ж такі склаў працоўную дамову з гарадзенцамі. У складзе «Нёману» быў гульцом асноўнага складу. Разам з клюбам стаў уладальнікам Кубка Беларусі і срэбраных мэдалёў беларускага чэмпіянату. У студзені 2025 году пакінуў гарадзенскую каманду і ўжо ў лютым прыяднаўся да мазырскай «Славіі».

### Міжнародная
У кастрычніку 2013 году гуляў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Эўропы. У кастрычніку 2015 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Эўропы.

## Дасягненьні
**«Нёман»**:
* Срэбны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2024
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024

**«Славія»**:
* Бронзавы прызэр чэмпіянату Беларусі: 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Сэржы Рабэрта

**Сэ́ржы Рабэ́рта Карнісэ́р** (;  7 лютага 1992 году) — гішпанскі футбаліст каталянскага паходжаньня, паўабаронца італьянскага клюбу «Кома» і нацыянальнай зборнай Гішпаніі. Сэржы сапраўды шматбаковы футбаліст, які здольны згуляць ня толькі на пазыцыі цэнтральнага паўабаронцы, але таксама паўабаронцы абарончага пляну, абаронцы ды ўінгера.

## Кар’ера
### Клюбная
Гулец прайшоў акадэмію клюбу «Барсэлёны». Пасьля сэзону ў другой камандзе клюбу дэбютаваў у асноўнай дружыне 10 лістапада 2010 году ў матчы Кубка Гішпаніі супраць клюбу «Сэўта». Гульцу на той момант было 18 гадоў. Ужо ў наступным годзе 27 красавіка футбаліст зьявіўся на зьмену на некалькі хвілінаў замест Давіда Вільлі ў матчы Лігі чэмпіёнаў супраць мадрыдзкага «Рэалу». 6 сьнежня 2011 году выйшаў у пачатковым складзе ў матчы Лігі чэмпіёнаў супраць барысаўскага БАТЭ. Толькі з сэзону 2013—2014 гадоў гулец пачаў часьцей прыцягвацца да гульняў, але толькі з 2015 году стаў сталым гульцом асноўнага складу. У той час тагачасны трэнэр каталянцаў Люіс Энрыке звычайна выкарыстоўваў гульца як правага абаронцу ў некаторых гульнях. У двух гульнях супраць «Атлетыка» зь Більбао спачатку ў Ля Лізе, а потым у розыгрышы кубка, Рабэрта гуляў на пазыцыі левага абаронцы, замяняючы траўмаванага Жордзі Альбу. 8 сакавіка 2017 году гулец улучыў вельмі важны гол у браму францускага «Пары Сэн-Жэрмэн», прасунуўшы клюб зь перамогай 6:1 у чвэрцьфінал Лігі чэмпіёнаў.

30 чэрвеня 2024 году, згуляўшы ў 373 матчаў ува ўсіх турнірах, Рабэрта пакінуў «Барсэлёну» і стаў вольным агентам. 23 жніўня 2024 году гулец падпісаў двухгадовы кантракт з клюбам Сэрыі А «Кома».

### Міжнародная
Прыцягваўся да гульняў моладзевай зборнай краіны, а ўпершыню выклік у нацыянальную зборную Гішпаніі ў сакавіку 2016 году на таварыскія гульні супраць зборных Румыніі і Італіі. Дэбютаваў у складзе зборнай 27 сакавіка ў матчы супраць зборнай Румыніі.

## Дасягненьні
**«Барсэлёна»**:
* Чэмпіён Гішпаніі: 2011, 2013, 2015, 2016, 2018, 2019, 2023
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2012, 2015, 2016, 2017, 2018, 2021
* Уладальнік Супэркубка Гішпаніі: 2010, 2016, 2023
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2011, 2015
* Уладальнік Супэркубка Эўропы: 2015
* Пераможца клюбнага чэмпіянату сьвету: 2015

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты
Рудня (Мёрскі раён)

Ру́дня (лацінка: Rudnia) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласьці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.

## Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Сьцефанпольле, пазьней у складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводзтва Польскай Рэспублікі.

Да 16 верасьня 1960 году вёска ўваходзіла ў склад Сьцяфанпальскага сельсавета.

## Насельніцтва
* 1921 год — 53 жыхары, 14 двароў.
* 1931 год — 71 жыхар, 14 двароў.
Рудня (Гарадоцкі раён)

Ру́дня (лацінка: Rudnia) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласьці, на рацэ Ловаць. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета. Да 2018 году цэнтар Руднянскага сельсавета. За 65 кілямэтраў на паўночны ўсход ад места Гарадок, 104 кілямэтры ад Віцебска, 30 кілямэтраў ад чыгуначнай станцыі Езярышча.

## Гісторыя
У канцы 18 ст. дзяржаўная ўласнасьць у складзе Гарадоцкага павета Полацкай губэрні. Згодна з інвэнтаром 1845 г. фальварак у складзе маёнтка Дубакрай. У 1880-я гады ў складзе Дубакрайскай воласьці Гарадоцкага павета Віцебскай губэрні ва ўласнасьці графа Апраксіна. У вёсцы дзейнічалі вадзяны млын, царква, сельскае вучылішча. У 1891 годзе адкрылася школа граматы. З 20 жніўня 1924 вёска Рудня — цэнтар Руднянскага сельсавета Межанскага (з 8.7.1931 г. Гарадоцкага, з 12.2.1935 г. — Мехаўскага) раёна. Падчас Вялікай Айчыннай вайны зь ліпеня 1941 г. да сьнежня 1943 г. вёска знаходзілася на акупаванай тэрыторыі. З 18 ліпеня 1957 г. Рудня ў складзе Езярышчанскага, з 25 сьнежня 1962 г. Гарадоцкага раёна.

## Насельніцтва

* 60 жыхароў, 12 двароў (1926)
* 336 жыхароў (1959)
* 289 жыхароў (1970)
* 260 жыхароў, 141 двароў (2001)
* 229 жыхароў, 105 двароў (на 1.1.2002)

## Інфраструктура

* Сярэдняя школа
* Дом культуры й бібліятэка
* Аддзяленьне сувязі
* Фэльчарска-акушэрскі пункт

## Памятныя мясьціны

* Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.
* Брацкая магіла 167 савецкіх воінаў і партызан на вясковых могілках.
Рудня (Лепельскі раён)

Ру́дня (лацінка: Rudnia) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласьці. Уваходзіць у склад Слабадзкога сельсавета.
Мікель Аярсабаль

**Мі́кель Аярса́баль Уга́ртэ** (;  21 красавіка 1997 году) — гішпанскі футбаліст басконскага паходжаньня, нападніка клюбу «Рэал Сасьедад» і нацыянальнай зборнай Гішпаніі. Гулец далучыўся да акадэміі клюбу «Рэал Сасьедад» яшчэ падлеткам. У гэтым жа клюбе распачаў прафэсійную кар’еру, спачатку ў рэзэрвовай камандзе. Дэбютаваў у першай камандзе 25 кастрычніка 2015 году ў матчы Ля Лігі супраць «Левантэ», замяніўшы ў канцы сустрэчы Карляса Вэлю. Зь цягам часу стаў футбалістам першай адзінаццаткі, а таксама капітанам каманды.

## Дасягненьні
**«Рэал Сасьедад»**:
* Уладальнік Кубка Гішпаніі: 2020

**Гішпанія**:
* Чэмпіён Эўропы: 2024

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 году
Катэгорыя:Прызэры летніх Алімпійскіх гульняў 2020 году
Катэгорыя:Гішпанскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Віктар Радамысьльскі

**Архімандры́т Віта́ль**, сьвецкае імя **Ві́ктар Алякса́ндравіч Радамы́сьльскі** ( 13 красавіка 1953, Ленінград, РСФСР, СССР) — праваслаўны манах-архімандрыт, дэпутат Вярхоўнага Савету БССР XII скліканьня.

## Жыцьцяпіс
Першыя пяць гадоў правёў у дзіцячым доме.

У 1974 року скончыў  па спэцыяльнасьці «актор драматычнага тэатру і кіно». У 1978 року быў паслушнікам і чытцом Сьвята-Лазараўскай царквы ў Волагдзе. У 1979—1980 роках — сакратар пісьменьніка .

Рукапакладзены ў дыяканы ў Сьвята-Духавым саборы Менску мітрапалітам Менскім і Беларускім Філарэтам 27 верасьня 1981 року. 11 кастрычніка рукапакладзены ў прэсьбітары япіскапам Афанасіем, вікарыем Менскага экзархату, і прызначаны настаяцелем Сьвята-Траецкай царквы ў Поразаве Гарадзенскай вобласьці. Тут выйграў суд супраць канфіскацыі царкоўнай хаты і перадачы яе міліцыянту.

З 1986 року служыў сьвятаром у арэхаўскай  Віцебскай вобласьці. У 1986—1988 знаходзіўся ў камандзіроўцы ў Аўстраліі.

У 1988 року зьняўся ў дакумэнтальным фільме Сяргея Лук’янчыкава «Боль», прысьвечанага лёсам воінаў-аўганцаў.

У 1990 року стаў першым сьвятаром, абраным у беларускі парлямэнт за ўсе часы дзейнасьці савецкай улады. Падчас дэпутацтва ўваходзіў у склад парлямэнцкіх камісіяў па праблемах наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і па рассьледаваньні фактаў выкарыстаньня псыхіятрыі ў палітычных і рэпрэсіўных мэтах. Удзельнічаў у мітынгу каля Дома Ўраду ў Менску супраць жнівеньскага путчу ГКЧП.

28 сакавіка 1991 року мітрапалітам Філарэтам пастрыжаны ў ераманахі пад імем Віталь. У 1994 року ў часе першых прэзыдэнцкіх выбараў выступіў на баку Вячаслава Кебіча супраць кандыдата ад БНФ, заклікаўшы не галасаваць за «здрадніка і фашыста Пазьняка».

20 траўня 1998 року мітрапаліт Філарэт надаў ераманаху Віталю сан ігумена. 20 красавіка 2001 року ўзнагароджаны правам нашэньня крыжа з упрыгажэньнямі. Служыў у менскім храме сьвятой Марыі Магдаліны.

12 красавіка 2011 року стаў  Сьвята-Троіцкай Аляксандра-Неўскай лаўры ў Санкт-Пецярбургу. 6 красавіка 2012 узьведзены ў сан архімандрыта.

## Крыніцы

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савету Рэспублікі Беларусь 12-га скліканьня
Катэгорыя:Беларускія праваслаўныя сьвятары
Катэгорыя:Архімандрыты Расейскай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Асобы Аляксандра-Неўскай лаўры
Ягор Пархоменка

**Ягор Анатолевіч Пархоменка** ( 7 студзеня 2003) — беларускі футбаліст, паўабаронца баўгарскага клюбу ЦСКА 1948.

## Кар’ера
### Клюбная
Выхаванец гарадзенскага «Нёману». У 2017—2020 гадах навучаўся ў Акадэміі АБФФ. Улетку 2020 году вярнуўся ў «Нёман» і пачаў выступаць за клюбны дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе. Напрыканцы 2020 году прыцягваўся і да асноўнай каманды. У сьнежні 2020 году падпісаў трохгадовы кантракт з клюбам. Да сэзону 2021 году ўжо рыхтаваўся з асноўным складам гарадзенскага клюбу, зьяўляўся на лаўцы запасных. 3 ліпеня 2021 году дэбютаваў у Найвышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з жодзінскім «Тарпэда-БелАЗ» (1:1).

У ліпені 2021 году быў аддадзены ў арэнду ў «Ліду», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У сьнежні 2021 году па заканчэньні арэнды вярнуўся ў «Нёман» і пачынаючы з студзеня 2022 году пачаў рыхтавацца да новага сэзону з гарадзенскай дружынай. У сэзоне 2022 году гуляў за дубль і не выходзіў на поле ў асноўнай камандзе, толькі заставаўся на лаўцы запасных. З пачатку 2023 году трывала замацаваўся ў першай адзінаццатцы гарадзенцаў. У студзені 2024 году падоўжыў кантракт зь «Нёманам». На пачатку верасьня 2025 году скасаваў дамову з клюбам і прыяднаўся да баўгарскага клюбу ЦСКА 1948.

### Міжнародная
У кастрычніку 2019 году гуляў за зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Эўропы. У кастрычніку 2021 году гуляў за зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы. 15 чэрвеня 2023 году дэбютаваў у зборнай Беларусі (да 21 году) ў таварыскім матчы супраць зборнай Расеі (5:1), калі выйшаў на замену ў другім тайме. У жніўні 2023 году пасьля таго як новым галоўным трэнэрам нацыянальнай зборнай Беларусі быў прызначаны Карляс Алёс быў улучаны спачатку ў пашыраны сьпіс зборнай на матчы кваліфікацыйнага раўнду чэмпіянату Эўропы 2024 году супраць зборных Андоры і Ізраілю напачатку верасьня, а потым і трапіў у фінальны сьпіс.

## Дасягненьні
* Срэбраны прызэр чэмпіянату Беларусі: 2023, 2024
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024, 2025
* У сьпісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2023

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Нёман» Горадня
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Ліда»
Магілёўскае паўстаньне

**Магілёўскае паўстаньне** можа азначаць:

* Магілёўскае паўстаньне — паўстаньні ў 1606—1610 роках супраць магілёўскага магістрату.
* Магілёўскае паўстаньне — выступленьне ў 1618 року супраць прымусовага ўвядзеньня царкоўнай уніі.
* Магілёўскае паўстаньне — паўстаньне супраць расейскага гарнізону ў часе вайны 1654—1667 рокаў.
Дарлін Чэк

**Дарлін Джойс Чэк** (, ), у дзявоцтве **Штайнгарт** (;  8 верасьня 1965) — аўстралійская лідэрка пяцідзясятніцкага праслаўленьня, аўтарка і выканаўца песьняў праслаўленьня, колішняя пастарка праслаўленьня ў царкве «Гілсанг».

## Жыцьцяпіс
У дзесяцігадовым веку Дарлін Штайнгарт здымалася на тэлевізіі ў дзіцячай перадачы *Happy Go Round*. Бацькі разьвяліся, калі ёй было 13, і ад перажытага стрэсу яны чатыры гады пакутавала на булімію.

У 1980, калі Дарлін споўнілася 15, ейны бацька стаў разам з дачкой хадзіць у царкву. Тут яны пазнаёмілася з сваім будучым мужам Маркам Чэкам. Пасьля вясёльля яны пераехалі з Брысбэйну ў Сыднэй і пачалі наведваць царкву «Hills Christian Life Centre», якая пазьней стане звацца «Гілсанг».

Дарлін Чэк запісала джынглы для розных міжнародных кампаніяў, сярод якіх McDonald’s, KFC і Coca-Cola, і выдала ўласныя альбомы *Make the Choice* (1987) і *Pearls & Gold* (1993). Напісаўшы ў 1993 року песьню «Shout to the Lord», стала сьпяваць у царкоўным праслаўленьні. «Shout to the Lord» упершыню ўвайшла ў альбом *[[People Just Like Us]]*, пасьля чаго была выкананая на больш як 200 альбомаў розных выканаўцаў і моваў. Для музычнай кампаніі Integrity Music гэта стаў першы альбом зь лідэркай жаночага праслаўленьня. Альбом быў вылучаны на найлепшы альбом праслаўленьня 1997 року, а ягоная галоўная песьня стала адной з найбольш пазнавальных сучасных песьняў праслаўленьня.

З 1996 па 2007 рокі Дарлін Чэк была лідаркай прастаўленьня «Гілсангу», спрадусаваўшы за гэты час больш як 20 альбомаў царквы і напісаўшы больш за 80 песьняў. Альбом 1994 року *[[People Just Like Us]]* стаў першым хрысьціянскім альбомам у Аўстраліі, які атрымаў залатую і плятынавую адзнакі.

Працягваючы выдаваць сольныя альбомы, Дарлін напісала і выдала пяць кніг.

З мужам маюць трох дачок.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная бачына
* 

Катэгорыя:Аўстралійскія харызматы
Катэгорыя:Аўстралійскія аўтаркі-выканаўцы
Катэгорыя:Аўстралійскія сьпевакі і сьпявачкі госпэлу
Катэгорыя:Аўстралійскія пяцідзясятнікі
Катэгорыя:Песеньнікі і песеньніцы хрысьціянскай музыкі
Катэгорыя:Гілсанг (царква)
Катэгорыя:Выканаўцы сучаснай музыкі пакланеньня
Рудня (Азінскі сельсавет)

**Ру́дня** (лацінка: *Rudnia*) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласьці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавету.

Да 20 мая 1960 году вёска ўваходзіла ў склад Захарніцкага сельсавету.
Захарніцкі сельсавет

**Заха́рніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласьці. Цэнтар — вёска Захарнічы.

Утвораны 16 ліпеня 1954 году ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласьці БССР шляхам абʼяднаньня скасаваных Булаўкаўскага й Грамоўскага сельсаветаў. 20 мая 1960 году скасаваны, тэрыторыя далучана да Бельскага (2 населеныя пункты: Дохнары й Рудня), Сястронкаўскага (10 населеных пунктаў: Булаўкі, Верабʼі, Ґендзікі, Гнілішча, Горбаткі, Жарцы, Капавішча, Козьзі Горкі, Ламавіца й Маладзёжкі) і Тросьніцкага (14 населеных пунктаў: Баранава, Баяноўшчына, Баравуха-2, Баравуха-3, Дразды, Дом інвалідаў, Захарнічы, Пагіршчына, Пазьнякова, пасёлак Полацкага лясгаса, Скавародзіна, Спас-Слабада, Чарняшчына й Янкава) сельсаветаў.

На момант скасаваньня ў склад сельсавета ўваходзілі 26 населеных пунктаў.
Каменка (Глыбоцкі раён)

**Ка́менка** (лацінка: Kamienka) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласьці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.

## Гісторыя
У 1921—1945 гадах засьценак, пазьней вёска ў складзе гміны Залесьсе Дзісенскага павета Віленскага ваяводзтва Польскай Рэспублікі.
Альбэрт Міхайлаў

**Альбэ́рт Аляксандравіч Міха́йлаў** ( 15 кастрычніка 2002) — беларускі футбаліст, нападнік «Смаргоні».

## Кар’ера
У другой палове 2020 году абараняў колеры «Смаргоні» ў Першай лізе, а ў пачатку 2021 году далучыўся да складу «Энэргетыка-БДУ», дзе стаў выступаць за клюбны дубль. У канцы 2021 году пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды сталічнага клюбу. 28 лістапада 2021 году дэбютаваў у Найвышэйшае лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матчу апошняга тура супраць «Іслачы» (4:0).

У чэрвені 2022 году быў аддадзены ў арэнду «Лідзе», дзе рэгулярна зьяўляўся на полі. Па заканчэньні арэнды ў сьнежні 2022 году стаў трэнавацца з «Энэргетыкам-БДУ». У пачатку 2023 году праходзіў прагляд у «Віцебску», а пасьля далучыўся да  «Арсэналу», зь якім у сакавіку склаў працоўную ўгоду. У лютым 2024 году прыяднаўся да шыхтаў «Смаргоні», дзе некалі пачынаў кар’еру.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Смаргонь»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Энэргетык»-БДУ Менск
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Ліда»
Катэгорыя:Футбалісты клюбу «Арсэнал» Койданаў
Андрэй Леўкавец

**Андрэ́й Леўкаве́ц** ( 7 траўня 1996) — беларускі футбаліст, паўабаронца кыргыскага клюбу «Ілбірс».

## Кар’ера
Выхаванец салігорскага «Шахцёру», дзе выступаў за дубль. Улетку 2016 году перайшоў да складу «Смалявічы-СТІ», якому паводле вынікаў сэзону 2017 году дапамог выйсьці ў Найвышэйшую лігу. У студзені 2018 году падпісаў кантракт з «Баранавічамі», дзе замацаваўся ў стартавым складзе.

У лютым 2019 году перайшоў у мікашэвіцкі «Граніт», гуляў там на працягу двух гадоў. У лютым 2021 году выправіўся на прагляд у сталічныя «Крумкачы» і неўзабаве склаў працоўнае пагадненьне. Быў асноўным гульцом каманды.

У студзені 2022 году праходзіў прагляд у гарадзенскім «Нёмане», а неўзабаве падпісаў кантракт з таджыцкім «Худжандам». У жніўні 2022 году перайшоў у «Менск». Дэбютаваў у Найвышэйшай лізе 7 жніўня 2022 году ў матчы супраць менскага «Дынама» (1:3), калі выйшаў у першай адзінаццатцы і быў заменены ў другім тайме. У далейшым замацаваўся ў пачатковым складзе каманды. У сьнежні 2022 году па заканчэньні кантракту пакінуў «Менск».

У пачатку 2023 году праходзіў прагляд у «Гомлі», бабруйскай «Белшыне» і прысталічнай «Іслачы», а ў сакавіку быў гульцом койданаўскага «Арсэналу». Паводле вынікаў сэзону 2023 году з 13 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды, чым дапамог «Арсэналу» вярнуцца ў Найвышэйшую лігу. У студзені 2024 году падоўжыў кантракт з клюбам, але ў ліпені пакінуў каманду ды неўзабаве далучыўся да «Смаргоні». У клюбе з Гарадзенскай вобласьці стаў футбалістам асноўнага складу. У пачатку 2026 году прыяднаўся да кыргыскага клюбу «Ілбірс».

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 

Катэгорыя:Беларускія футбалісты
Вірляна Ткач

**Вірляна Ткач** (, ;  23 чэрвеня 1952, Ньюарк, Нью-Джэрзі, ЗША) — амэрыканская тэатральная рэжысэрка, пісьменьніца, перакладніца, паэтка, культурная дзяячка ўкраінскага паходжаньня.

## Жыцьцяпіс

Вірляна Ткач нарадзілася ў 1952 годзе ў Ньюарку, штат Нью-Джэрзі. Скончыла Бэнінгтанскі каледж у Вэрмонце і Калюмбійскі ўнівэрсытэт (магістарка прыгожага мастацтва, 1983) у Нью-Ёрку.

## Творчасьць

У 1990 годзе заснавала арт-групу Яра ў экспэрымэнтальным тэатры Ля Мама ў Нью-Ёрку з маладымі амэрыканцамі рознага паходжаньня. З Ярай яна стварыла сорак тэатральных пастановак на аснове фрагмэнтаў сучаснай паэзіі, народных песьняў, мітаў, легендаў і гісторыі.

Вірляна заснавала і вяла тэатральныя майстэрні з студэнт-к-амі Гарварду на летніх курсах кожны год з 1988 па 1998 год, а таксама творчыя майстэрні ў тэатральных інстытутах у Кіеве і Харкаве, у Кіева-Магілянскай акадэміі, у Нью-Ёркскім унівэрсытэце, Унівэрсытэце Пэн-Стэйт, Бакнэле, Таронта, Бішкеку, Улан-Батары і Ўлан-Удэ.

З 1989 году Вірляна Ткач разам з Вандай Фіпс перакладае ўкраінскую паэзію.

З 1996 году В. Ткач і Фіпс разам з Саянам Жамбалавым перакладаюць таксама бурацкую паэзію і шаманскія заклінаньні.

У 2022 годзе выйшаў зборнік ейных ўласных вершаў на ангельскай мове «Three Wooden Trunks» (Тры драўляныя скрыні).

Вірляна Ткач — адна з заснавальніцаў Міжнароднага таварыства імя Леся Курбаса. Яна таксама аўтарка тэатразнаўчых твораў.

## Творы
* Three Wooden Trunks, poetry by Virlana Tkacz, Sandpoint, Idaho: Lost Horse Press, 2022.
* "Dream Bridge: Selected Poems, by Oleh Lysheha, translated by Virlana Tkacz and Wanda Phipps, Liberty Lake, Washington: Lost Horse Press, 2022.
* «Kurbas: New Worlds», catalog of exhibit at Mysteskyi Arsenal in Kyiv, Ukraine from October 17 to December 2, 2018.
* What We Live For/What We Die For: Selected Poems, by Serhiy Zhadan, translated by Virlana Tkacz and Wanda Phipps, New Haven: Yale University Press, 2019.
* Modernism in Kyiv: Jubilant Experimentation, edited by Irena R. Makaryk and Virlana Tkacz, Toronto: University of Toronto Press, 2010.
* In a Different Light: A Bilingual Anthology of Ukrainian Literature Translated into English by Virlana Tkacz and Wanda Phipps as Performed by Yara Arts Group, edited by Olha Luchuk, Lviv: Sribne Slovo Press, 2008.
* Kyrgyz Epic Theatre in New York: Photographs by Margaret Morton edited by Virlana Tkacz, Bishkek: University of Central Asia, 2008.
* Shanar: Dedication Ritual of a Buryat Shaman by Virlana Tkacz, with Sayan Zhambalov and Wanda Phipps, photographs by Alexander Khantaev, New York: Parabola Books, 2002.
* Ten Years of Poetry from the Yara Theatre Workshops at Harvard twenty of the best Ukrainian poems from the Yara Workshops in award-winning translations by Virlana Tkacz & Wanda Phipps, 1998.

## Крыніцы

Катэгорыя:Украінская дыяспара
Катэгорыя:Выпускнікі Калумбійскага ўнівэрсытэту
Катэгорыя:Паэткі ЗША
Катэгорыя:Літаратаркі ЗША
Катэгорыя:Рэжысэры ЗША
Айртан Лукас

**А́йртан Лу́кас Да́нтас дэ Мэдэ́йрус** (;  19 чэрвеня 1997 году) — бразыльскі футбаліст, левы абаронца клюбу «Фламэнгу» і нацыянальнай зборнай Бразыліі.

## Кар’ера
Яшчэ падлеткам далучыўся да акадэміі клюбу АБС, але пазьней перашоў давучвацца да «Флумінэнсі». У 2015 годзе быў пераведзены ў галоўную каманду клюбу. У сувязі з высокай канкурэнцыяй ня здолеў прабіцца ў склад. У выніку 2016 і 2017 гады гулец правёў у арэндзе. Набраўшыся досьведу вярнуўся да клюбу, дзе ў сэзоне 2018 году быў асноўным левым абаронцам клюбу, некалькі матчаў прапусьціўшы праз пашкоджаньне нагі.

17 сьнежня 2018 году Лукас склаў доўгатэрміновы кантракт з расейскім «Спартаком». Свой першы гол за новы клюб забіў 26 верасьня 2020 году ў браму «Тамбова». 19 студзеня 2022 году падоўжыў дамову з клюбам да траўня 2026 году, але ўжо 31 сакавіка 2022 году выправіўся ў арэнду ў «Фламэнгу», які атрымаў мажлівасьць праз умовы дамовы выкупіць гульца напрыканцы году. Абаронца адразу замацаваўся ў складзе клюбу, зрабіўшы важкі ўнёсак у перамогу клюбу ў Кубку Бразыліі і Кубку Лібэртадорэс. 16 сьнежня 2022 году прадстаўнікі «Фламэнгу» паведамілі аб куплі гульца за 7 млн эўра.

## Дасягненьні
**«Спартак»**:
* Уладальнік Кубка Расеі: 2022

**«Фламэнгу»**:
* Чэмпіён Бразыліі: 2025
* Уладальнік Кубка Бразыліі: 2022, 2024
* Уладальнік Супэркубка Бразыліі: 2025
* Чэмпіён штату Рыю-дэ-Жанэйру: 2024, 2025, 2026
* Уладальнік Кубка Лібэртадорэс: 2022, 2025

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Бразыльскія футбалісты
Матэўс Куньня Кейрос

**Матэ́ўс Ку́ньня Кейрос** (;  24 траўня 2001 году) — бразыльскі футбаліст, брамнік клюбу «Крузэйру».

## Кар’ера
Дэбютаваў у складзе «Фламэнгу» 26 студзеня 2022 году ў пераможным матчы Лігі Карыёка супраць «Партугезы» (2:1). У Сэрыі А ў тым сэзону на полі не зьяўляўся, толькі часам застаючыся на лаве запасных. Дзякуючы некалькім добрым матчам у Лізе Карыёка наступнага сэзону здолеў сябе зарэкамэндаваць. У выніку ў сэзоне бразыльскага першынства 2023 году быў асноўным брамнікам дружыны. 1 студзеня 2026 году, пакінуўшы «Фламэнгу», Куньня далучыўся да іншага клюбу Сэрыі А «Крузэйру» згодна з трохгадовым кантрактам
.

## Дасягненьні
**«Фламэнгу»**:
* Чэмпіён Бразыліі: 2025
* Уладальнік Кубка Бразыліі: 2022, 2024
* Уладальнік Супэркубка Бразыліі: 2025
* Чэмпіён штату Рыю-дэ-Жанэйру: 2021, 2024, 2025
* Уладальнік Кубка Лібэртадорэс: 2022, 2025

**«Крузэйру»**:
* Чэмпіён штату Мінас-Жэрайс: 2026

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Бразыльскія футбалісты
Крыстыян Мэдына

**Кры́стыян Нікаля́с Мэды́на** (;  1 чэрвеня 2002 году) — аргентынскі футбаліст, цэнтральны паўабаронца бразыльскага клюбу «Батафогу».

## Кар’ера
Зь дзяцінства займаўся футболам у акадэміі «Бока Хуніёрс». Прыцягнуў да сябе вялікую ўвагу калі ў матчы Супэрклясыка супраць акадэміі «Рывэр Плэйту» ўлучыў мяч у браму ўдарам у стылі рабона. У сярэдзіне 2020 году быў пераведзены да складу першай каманды клюбу. Дэбют гульца прыпаў на матчы Кубка прафэсійнае лігі краіны супраць клюбу «Хімнасія і Эсгрыма», замяніўшы на пляцоўцы Леанарада Хару. 20 лютага 2026 году ўзгодніў умовы кантракту з бразыльскім клюбам «Батафогу» да канца 2029 году.

## Дасягненьні
**«Бока Хуніёрс»**:
* Чэмпіён Аргентыны: 2022
* Уладальнік Кубка Аргентыны: 2020
* Уладальнік Кубка прафэсійнай лігі: 2020, 2022
* Уладальнік Супэркубка Аргентыны: 2022

**«Эстудыянтэс»**:
* Чэмпіён Аргентыны: 2025(а)

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Аргентынскія футбалісты
Катэгорыя:Аргентынскія футбалісты і футбалісткі на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Футбалісты і футбалісткі на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 году
Каўр ад-Даўар

**Каўр ад-Даўар** () — горад у Эгіпце, які знаходзіцца ў мугафазе Бугэйра. Плошча горада склядае 25.02 кілямэтры, насельніцтва — 335988 чалавек.

## Гісторыя
Каўр ад-Даўар быў месцам вядомай аднайменнай бітвы падчас Анґела-эгіпецкай вайны ў 1882 годзе. Гэтая бітва мала пераломнае значэньне ва ўсёй вайне: тутака Ахмад Арабі стрымліваў ўзброеныя сілы Брытанскай імпэрыі на працягу 5 тыдняў з мэтай не даць наблізіцца да сталіцы Эгіпту Каір. У рэзультаце брытанцы былі вымушаны зьмяніць тактыку і перайсьці ў ‡NASTUP‡ уздоўж Суэцкага каналю.

Падчас Эгіпецкай ліпеньскай рэвалюцыі быў месцам масавых пратэстаў, што прывяло да сьмяротных прысудаў двум лідарам паўстаньня.

У верасьні 1984 узняліся пратэсты супраць павышэньня кошту ежы ў пэрыяд зьніжэньня заробкаў. Гэтыя рэформы праводзіў дзеючы ўчас прэзідэнт Эгіпту Хосьні Мубарак.

## Улада
Каўр ад-Даўар, як і шмат йіншых гарадоў Эгіпту, мае мясцовыя сходы, які займаецца гарадабудаўнічымі пытаньнямі.

## Глядзіце таксама
* Бітва пра Каўр ад-Даўары

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Эгіпту
Ашыль Эсэбак

**Ашы́ль Эсэба́к** (), сапраўднае імя **Ашыль Бэкас** (; 29 студзеня 1868, Парыж, Францыя — 1 жніўня 1936, Парыж, Францыя) — францускі пісьменьнік, фатограф.

## Жыцьцяпіс

Ашыль Эсэбак зрабіў сабе імя ў пачатку 20-га стагодзьдзя праз публікацыю раманаў на гомасэксуальную тэму, якія мелі вялікі посьпех, у прыватнасьці раман «Dédé», у якім распавядаецца пра пачуцьцёвыя адносіны паміж двума хлопчыкамі, якія бяруць пачатак у сяброўстве ў калежы, і перарываюцца сьмерцю.

А. Эсэбак быў сябрам Жака д’Адэльсварда-Фэрсэна і абараняў яго ад абвінавачваньняў у непрыстойнасьці і гомасэксуальнасьці.

У 1909 годзе Эсэбак таксама напісаў артыкул для часопіса Akademos, які падтрымліваў гомасэксуальную справу. Аднак пасьля скандалу з Фэрзэнам А. Эсэбак у асноўным пазьбягаў пісаць пра гомасэксуальнасьць і ўпаў у пэўнае забыцьцё.

А. Эсебак быў таксама фатографам маладых людзей, пераважна апранутых у рэнэсансныя або сярэднявечныя тэатральныя касьцюмы. Нядаўна адноўлены альбом з 156 ягонымі фотаздымкамі быў прададзены ў Парыжы за 3500 эўра.

У 1920-х і пачатку 1930-х гадоў у Бэрліне існаваў Dédé-bar, які быў гей-барам, названым у гонар самага вядомага гей-персанажа Эсэбака зь ягонага рамана.

## Творы

• Partenza… vers la beauté!, Paris, L’Édition moderne, Ambert et Cie, coll. «Ivoire», 1898.

• Dédé, Paris, Ambert et Cie, 1901.

• L’Élu, Paris, L’Édition moderne, Ambert et Cie, coll. «Ivoire», 1902.

• Luc, Paris, L’Édition moderne, Ambert et Cie, coll. «Ivoire», 1902.

• Les Griffes, Paris: Ambert, 1904.

• Nuit païenne, Paris: Ambert, 1907.

## Крыніцы

Катэгорыя:Францускія літаратары
Катэгорыя:Францускія фатографы
Беларускі нацыянальны камітэт (Беласток)

**Белару́скі нацыяна́льны камітэ́т** (коратка **БНК**) у Беластоку, таксама *Беластоцкі беларускі нацыянальны камітэт*,  — прадстаўнічы орган беларускіх нацыянальных арганізацыяў Беласточчыны ў 1941—1944 гадах.

Пасьля ад'езду ў 1941 годзе Беластоцкага абкому кампартыі ўлада ў Беластоцкае вобласьці  перастала існаваць. Войска нацысцкае Нямеччыны не захапіла места Беласток. Дзеячы беларускага руху пачалі ствараць установы. Ім стаў **Беларускі нацыянальны камітэт**. Сярод удзельнікаў сойму былі колішнія члены Беларусае сялянска-работніцкае грамады, КПЗБ. Многія згадзіліся супрацоўнічаць зь немцамі. Сярод іх быў Васіль Лукашык. Ён стаў начальнікам места Беласток.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* Сябар свабоднай Беларусі ў часопісе Часопіс
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1941 годзе
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1941 годзе
Катэгорыя:Зьніклі ў 1944 годзе
Беларускае аб’яднаньне студэнтаў

**Беларускае аб’яднаньне студэнтаў** (коратка — **БАС**) — грамада беларускіх маладых людзей, якія вучыліся ў польскіх ВНУ. Пераважана яго членамі былі грамадзяне Польшчы, якія вучыліся ў Беластоку. Яны займаліся грамадзка-культурнай, асьветнай, выдавецкай, турысцкай дзейнасьцю.

## Заснаваньне
Устаноўчы зьезд адбыўся 14 красавіка 1988 г. у Варшаве.

У сьнежні 1981 г. з увядзеньнем ваеннага становішча ў Польшчы дзейнасць БАС спынена. У 1982 г. працавала нелегальна. З 1983 г. беларускія студэнты дзейнічалі легальна ў рамках Рады культуры пры Цэнтральнай радзе культуры таварыства польскіх студэнтаў у Варшаве. Аднаўленчы заснавальніцкі сход БАС у Беластоку адбыўся 17 красавіка 1988 г. 22 красавіка 1988 Заснавальніцкі камітэт БАС зацьвердзіў праект статуту і падрыхтаваў дакуманты для рэгістрацыі. 29 лістапада 1988 г. БАС быў зарэгістраваны, а 17 сьнежня 1988 г. адбыўся першы зьезд БАС.

## Управа
Вышэйшыя кіруючыя органы — вальны сход і галоўная рада (знаходзілася ў Варшаве, з 1991 у Беластоку). Гурткі дзейнічалі ў ВНУ Беластока, Варшавы, Гданьска, Любліна, Ольштына, адзін у ЗША. Выдавала бюлетэнь «Апошнія паведамленьні БАС» (№ 1-3, 1981, 1988), «Сустрэчы» (№ 1-13, 1983—1990), у штоднёвіку «Ніва» штомесячна зьмяшчалі старонку «Прысутнасьць». З 1991 г. БАС — член-заснавальнік Рады беларускіх арганізацый у Польшчы. З 1988 г. БАС узначальвалі Я. Вапа, У. Пац, Б. Кучынская (з 1991 г.).

На некамэрцыйнай аснове на лясной паляне Борык каля мястэчка Гарадок з 1990 да 2019 года БАС праводзіў штогадовы фестываль беларускай альтэрнатыўнай і рок-музыкі «Басовішча».

## Канец дзейнасьці
Паступова арганізацыя слабела. Як заўважыў публіцыст Ян Максімюк, Беларускае аб’яднаньне студэнтаў ад пачатку 21 стагодзьдзя існавала толькі як арганізацыйны камітэт «Басовішча». У 2019 годзе БАС прыпыніла сваю дзейнасьць.

## Глядзіце таксама
* БГКТ

## Крыніцы

## Літаратура
* Іванюк, С. Беларускае аб’яднанне студэнтаў / С. Іванюк // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. Т. 1. А — Беліца / БелЭн; Рэдкал.: М. В. Біч (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1993. — 494 с., [8] к.: іл. — С. 350. — ISBN 5-85700-074-2.

## Вонкавыя спасылкі
* Афіцыйная старонка Беларускага аб’яднання студэнтаў.

Катэгорыя:Беларускія арганізацыі Польшчы
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1988 годзе
Катэгорыя:Зьявіліся ў 1988 годзе
Катэгорыя:Беларускія студэнцкія арганізацыі
Зьвяз беларускай моладзі

**Зьвяз беларускае моладзі** — грамада беларусаў Польшчы. Была заснаваная ў 1990-ыя гады. Мела задачаю праваслаўе беларускае культуры, мовы сярод беларусаў Польшчы. Праводзілі фэст «Бардаўская восень». У 2010 годзе ладзілі разам з «Беларуская нацыянальная памяць» і БАС велапрабег імя Язэпа Булак-Балаховіча з Гайнаўкі да Белавежы. Ён адбыўся 12 чэрвеня 2010 году.

## Аб назьве
З 20 жніўня 2013 году «Зьвяз беларускае моладзі» стаў называцца **Зьвяз адукацыі і прамоцыі беларускае культуры «Шчыты»**.

## Управа
Зьвяз мае галоўную ўправу — сход таварышаў. Сход выбірае старшыню. Старшынём зьвязу зь 10 сьнежня 2019 году новым стаў Лукаш Леванюк. Ён журналіст і робіць на Радыё Рацыя.

Да яго старшынём быў Ігар Лукашук. Ён  быў дырэктарам Гайнаўскага беларускага ліцэю, а потым стаў у 2019 годзе радным Падляскага сойміку. Ігар Лукашук гаварыў у 2014 годзе пра фэст «Бардаўская восень»:

На беларускай музычнай сцэне, таксама і дзякуючы нашай імпрэзе, ёсьць многа цікавых, шматабяцальных і незалежных выканаўцаў, якія ўжо сёньня маюць вялікі ўклад у разьвіцьцё беларускай аўтарскай песьні. Менавіта іх мы хочам прадставіць падчас Фэстывалю. 

10 сьнежня 2019 году новым старшынём грамады стаў Лукаш Леванюк. Ён журналіст і робіць на Радыё Рацыя.

## Глядзі таксама
* БГКТ

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* «Бардаўская восень 2012» распачынае прыём заявак
* Госцем адборачнага канцэрту «Бардаўскай восені» стане Паліна Рэспубліка
* Фестываль «Бардаўская восень» святкуе 20-годдзе
* Метка: Бардаўская восень
* Двухдзённае свята бардаўскай песні на Ніве

Катэгорыя:Зьявіліся ў 1990-я гады
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1990-я
Бацькі

[міні|Выява бацькоў зь дзецьмі. [Сям'я Віктара Шведа. 1930-ыя гады.]]
**Бацькі** — найбліжэйшыя сваякі чалавека, якія складаюць аснову яго сям'і (гл. бацька і маці). Значэньне бацькоў у адносінах да дзіцяці мае складаны і глыбокі характар і вагаецца ў залежнасьці ад звычаяў, веры і народа. Бацькі як выхавальнікі таксама нясуць адказнасьць за паводзіны свайго дзіцяці ў грамадзтве. Такім чынам, эправілы бацькоўскае апекі і выхаваньня дзіцяці ляжаць у аснове дабрабыту і паводзін як кожнага чалавека, так і грамадзтва ў цэлым. Дзіця, пазбаўленае бацькоў, вызначаецца як сірата. 

Бацькам лічыцца продак у першым пакаленьні. Біялягічныя бацькі - бацькі зачалі і якія нарадзілі дзіця, прыёмныя бацькі - бацькі, якія выхоўваюць дзіця, але ня зьяўляюцца яго біялягічнымі бацькамі. 

Дзякуючы апошнім дасягненьням у галіне мэдыцыны стала магчымым мець больш за двух біялягічных бацькоў. Прыклады трох біялягічных бацькоў уключаюць выпадкі сурагатнага мацярынства або зачацьце з удзелам трэцяе асобы, якая падала ўзоры ДНК падчас дапаможнай рэпрадуктыўнай працэдуры, якая зьмяніла генэтычны матэрыял дзіця.

Катэгорыя:Сям’я
Катэгорыя:Выхаваньне
Катэгорыя:Дзяцінства
Жніво

**Жніво** — уборка збожжа. Да навукова 1960-ых гадоў збожжа ўбіралі сярпом. Потым пачалі выкарыстоўваць збожжаўборачныя камбайны. Камбайны ўдасканаўлівалісь і павышалі прадукцыйнасць

## Глядзіце таксама
* Зажынкі
* Дажынкі
* Жнівень

Катэгорыя:Ураджай
Катэгорыя:Сельская гаспадарка
Жэрар Бак-Іняс

**Жэра́р Іня́с**, вядомы пад псэўданімам **Жэра́р Бак** альбо **Жэрар Бак-Іняс** (; 28 лістапада 1951, Шату, дэпартамэнт Іўлін, Францыя — 29 студзеня 2003, Парыж, Францыя) — францускі палітоляг, палітычны актывіст, гей-актывіст.

## Жыцьцяпіс

Жэрар Іняс быў маладым актывістам сярод моладзі Аб’яднанай сацыялісцкай партыі, якую ён пакінуў у чэрвені 1972 г., быў сябрам Камуністычнай працоўнай арганізацыі, трацкісцкага руху, зь якога сышоў у 1978 ці 1979 гг.

Атрымаў доктарскую ступень права, ён, у прыватнасьці, быў выкладнікам ва ўнівэрсытэце Рэймсу, а таксама ва ўнівэрсытэце Парыж-X (Нантэр) і ва ўнівэрсытэце Нансі.

Ён узяў сабе псэўданім «Gérard Bach» з-за любові да клясычнай музыкі (часам даваў заняткі фартэпіяна).

Ён прымаў актыўны ўдзел у гомасэксуальных рухах, у прыватнасьці ў Надзвычайным камітэце супраць рэпрэсіяў у дачыненьні да гомасексуалаў. Друкаваўся ў гей і лесьбі-часопісе *Homophonies*. Таксама прымаў удзел у гомасексуальным камітэце Заходняга Парыжу ўнівэрсытэту Нантэра (канец 1970-х — пачатак 1980-х) і Эўра-міжземнаморскіх летніх унівэрсытэтах гомасэксуальнасьці ў Марсэлі.

Разам зь іншымі (у тым ліку Жанам-Полем Пулікенам і Жан-П’ерам Мішэлем) ён быў адным з стваральнікаў PACS’у (Паксу, Грамадзянскага пакту салідарнасьці, дамовы, якая папярэднічала гей-шлюбу ў Францыі).

Заўчасна памёр ад нутранага крывацёку 29 студзеня 2003 году ў Парыжы.

## Працы

• Homosexualités, Expression/Répression, éditions Le Sycomore, 1982

• Rapport gai, enquête sur les modes de vies homosexuels, avec Jean Cavailhès et Pierre Dutey, éditions Persona, 1984

• Homosexualité: la reconnaissance?, éditions Espace Nuit, 1988

• Institutions politiques et administratives, Ellipses, 1994

• Les collectivités territoriales françaises et les cultures européennes, Ellipses, 1994

• Éthique et formation, L’Harmattan, 1998

• Introduction à la sociologie, Ellipses, 1999

• Les pacsé-e-s, L’Harmattan, 2002

• Genres et sexualités, L’Harmattan, 2003.

## Крыніцы

Катэгорыя:Францускія сацыёлягі
Катэгорыя:Францускія юрысты
Катэгорыя:Францускія палітолягі
Сьпіна да сьпіны (мультсэрыял, 2020)

«**Сьпіна да сьпіны**» ()&nbsp;— расейскі мультыплікацыйны сэрыял, створаны анімацыйнай студыяй «Маралёт» места Хабараўска. Распрацоўка мультсэрыялу прыйшлася на 2019—2020 гады, прэм’ерны паказ адбыўся 27 сьнежня 2020 году. На дадзены момант мультфільм даступны ў інтэрнэт-кінатэатры «Кінапошук» і «Іві», а таксама трансьлюецца ў этэры расейскіх дзіцячых тэлеканалаў «Карусэль», «Мультыляндыя», «Дзіцячы сьвет», «Мульт».

## Сюжэт
Сюжэт мультсэрыялу&nbsp;— жыцьцё і прыгоды маленькіх заплечнікаў. Яны заўсёды гатовыя прыйсьці на дапамогу. У іх гэтаксама, як і ў рэальным жыцьці, ёсьць уладары, і ўсе яны вельмі дружныя! Галоўнымі героямі мультфільму зьяўляюцца заплечнікі Рюк, Боця і Молі.

Рюк, Боця і Молі&nbsp;— жывыя заплечнікі, якія пастаянна трапляюць у прыгоды дзякуючы багатай фантазіі, цікаўнасьці і абставінам, у якіх яны аказваюцца разам з гаспадарамі.

Калі ніхто ня бачыць, гэтая дружная тройца ажывае і творыць сапраўднае чараўніцтва. Як толькі дзеці пакідаюць іх без нагляду, заплечнікі адпраўляюцца на пошукі прыгод, каб даведацца як мага больш аб сьвеце вакол, бо яны такія нястомныя і дапытлівыя.

## Пэрсанажы
* **Рюк**&nbsp;— самы гарэзьлівы заплечнік. Любіць прыгоды і сваіх сяброў.
* **Боця**&nbsp;— самы разумны заплечнік. Любіць паразумнічаць.
* **Молі**&nbsp;— самы прыгожы заплечнік. Любіць прыгажосьць і мілату. 
* **Руд**&nbsp;— сястра Молі. Сваю сястру часьцей за ўсё называе проста&nbsp;— Зэфірка.
* **Маляня Ві**&nbsp;— маленькі непаседа.
## Ролі агучвалі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* &nbsp;'''Афіцыйны канал''' на YouTube

Катэгорыя:Расейскія мультфільмы
Катэгорыя:Мультфільмы 2020 году
Айны

**Айны** (アイヌ/ainu, айну́, літ. «чалавек», «сапраўдны чалавек») — народ, старажытнае насельніцтва Японскіх астравоў. Некалі айны таксама жылі на тэрыторыі сучаснае Расеі ў нізах Амура, на поўдні паўвострава Камчаткі, Сахаліну, Курылах. У цяперашні момант айны засталіся ўвогуле толькі ў Японіі. Іхняя колькасьць у Японіі складае 25 000 чалавек (паводле іншых зьвестак 200 000). Вызнаны каранным насельніцтвам ў Японіі ў 2008 годзе.
Дыскаграфія Rammstein

**Дыскаграфія Rammstein**&nbsp;— дыскаграфія нямецкага NDH-гурта Rammstein, якая складаецца з 8 студыйных альбомаў, 4 канцэртных і 4 відэаальбомаў. Rammstein таксама выпусьцілі 33 самотнікі (сынглы).

Першы студыйны альбом гурта&nbsp;— «Herzeleid» (), з дэбютным сынглам «Du riechst so gut». Апошні на &nbsp;г. альбом&nbsp;— «Zeit» (), апошні самотнік&nbsp;— «Adieu».

## Студыйныя альбомы

## Канцэртныя альбомы

## Складанкі

## Самотнікі

## Відэаальбомы

## Саўндтрэкі
Саўндтрэкі Rammstein:

## Музычныя відэа

## Іншае
* Trial By Fire (2000);
* Waidmanns Heil (2011);
* Pussy / Mein Teil (2014);
* XXI Notenbuch Klavier (2015/2016).

### Вечарыны
* Saalfeld (Silvester Party, Бэрлін), 31 сьнежня 1994
* Schtiel (Harley Party, Масква), 30 жніўня 2003

## Заўвагі

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі
* &nbsp;Афіцыйны сайт гурта
* &nbsp;Афіцыйны канал на YouTube
* Дыскаграфія Rammstein на MusicBrainz
* Дыскаграфія Rammstein на Discogs

Катэгорыя:Дыскаграфіі нямецкіх выканаўцаў
Катэгорыя:Rammstein
Аль-Магальля-аль-Кубра

**Аль-Магальля-аль-Кубра** — найбуйнейшы горад у мугафазе Гарбія ў Эгіпце. Стаіць на рацэ Ніл. Плошча — 11,64 кілямэтры. Насельніцтва — 281271.

## Этымалёгія
Аль-Магальля з арабскай значыць вялікі. Аль-Кубра — акруга. Гэта можа быць пераклядам з копцкага слова ϯϣⲁⲓⲣⲓ, што значыць тое самае.

## Эканоміка
У Аль-Магальлі-аль-Кубры заснавалася найбуйнейшая тэкстыльна-ткацкая кампанія ў Эгіпце — Тэкстыльна-ткацкая кампанія „Міср“.

## Вядомыя людзі
* Кірыл Александрыйскі — патрыярх Александрыі з 412 па 444 гады.
* Магамэд Эльнэні — прафесіянальны футбаліст.

## Крыніцы

Катэгорыя:Гарады Эгіпту